A Sādhana called “Black Yamāri”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀྲྀཥྞ་ཡ་མཱ་རི་ནཱ་མ་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། དཔལ་ཁྲོ་བོ་འཇིགས་པ་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་མཆོག། དྲག་ཤུལ་ཆེ་ཞིང་འཇིགས་པར་བྱེད། ། ཁྲོ་ཆེན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་བཤད་བྱ། ། དེ་ལ་སྔགས་པ་དབང་དང་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པ། སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ། རྟུལ་ཕོད་པ། ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་དེས། གནས་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པ་ཡིད་དགའ་བའི་གནས་སུ་གནས་ཏེ། བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་རྫོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལྷར་བསྐྱེད་དེ། ། སྙིང་གར་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་བསམ་པ། ། དེ་ལ་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་ནས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། བཞུགས་པ་ལ། ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་དབུལ། དེ་ནས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱ་བ་དང་། གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམས་ནས། དེ་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། གང་གི་རྣམ་པར་ཡང་མི་བསྒོམ་མོ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་རྗེས་ཧཱུྃ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས། ། སྡང་བ་ཐམས་ཅད་བསྲེག་པར་བྱ། ། བསྡུས་པས་རྡོ་རྗེ་གུར་དུ་གྱུར། ། ར་བ་དྲ་བ་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་བསམ་བྱ། ། དེ་ཡི་ནང་དུ་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ཡང་དག་ལྡན། ། རྟ་བབས་བཞི་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ། ། ཉི་གདན་མ་ཧེ་ཡི་དྭགས་ཏེ། ། རྣམ་པ་ལྔ་པོ་བསྒོམ་པ་ནི། ། ཨཱ་ལི་བསྒོམས་པས་ཟླ་བ་སྟེ། ། ཀཱ་ལི་བསྒོམས་པས་རྟ་བདུན་ཉིད། །

In the language of India: Kṛṣṇayamāri-nāma-sādhana. In the language of Tibet: Gshin rje gshed nag po zhes bya ba’i sgrub pa’i thabs (The Sadhana of the Black Yamāri). Homage to the glorious, terrifying wrathful deity! To the glorious and supreme Mañjuvajra, Who is fierce, powerful, and terrifying— To that great wrathful one I prostrate, And shall explain his method of accomplishment. In this regard, a practitioner who possesses the empowerments and the samaya, who is great in compassion, courageous, and endowed with insight, should dwell in a pleasing location such as a charnel ground and engage in the supreme ascetic conduct. One should generate oneself as the deity through the manner of self-perfection. Visualize a hūṃ upon a sun disk at the heart. Stimulated by light rays from that, the deities are invited and seated; to them, one should present the various outer and inner offerings. Then, having performed the confession of misdeeds, the rejoicing in merit, the taking of refuge in the Three Jewels, the generation of the mind of enlightenment, and the meditation on the four immeasurables, one should then meditate on emptiness, not visualizing any form whatsoever. Oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. Thereafter, light radiates from the hūṃ, Burning away all those who are hostile. Through its reabsorption, it becomes a vajra tent; One should visualize the fence and the lattice. Then, one should visualize the expanse of space. Within that is the celestial mansion, Perfectly endowed with a crossed vajra. One should meditate on it as having four archways. The sun seat, the buffalo, and the preta— As for the meditation on these five aspects: By meditating on the āli, there is the moon; By meditating on the kāli, there is the seven-horsed sun.

གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཧཱུྃ་བསམས་ཏེ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ། ། དེ་ལ་སྙིང་པོས་ཡང་དག་བརྒྱན། ། དེ་ལས་འོད་བྱུང་དོན་བྱས་ནས། ། སླར་འདུས་དེ་དག་འོད་དུ་ཞུ། ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་ནི་དྲུག་པ་ལ། ། གཡས་དཀར་གཡོན་པ་དམར་བ་སྟེ། ། རྩ་བའི་ལུས་མདོག་ནག་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་གྲི་གུག་གཡས། ། འཁོར་ལོ་པདྨ་ཐོད་པ་གཡོན། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། གཡོན་པ་བརྐྱང་བའི་ཞབས་ཀྱིས་གནས། ། རང་རིག་ལྡན་པ་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་དག་བྱ་སྟེ། ། བདེ་གཤེགས་ཐིག་ལེ་ཟླ་བར་གྱུར། ། དེ་ལས་ཡཀྵེ་མ་མེ་ད། ། ཡ་ཙ་ནི་རཱ་ཛཱ་ས་དོ། ། རུ་ཎ་ཡོ་ནི་ར་དག་སྟེ། ། སོ་སོའི་ས་བོན་དག་ཏུ་གྱུར། ། དེ་ལས་སོ་སོའི་སྐུ་བསྐྱེད་དེ། ། སྔགས་ཆེན་གྱིས་ནི་དབྱུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། འཁྲུགས་པ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་སྟེ། ། ཁ་དོག་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་འདྲ། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཞེ་སྡང་ཆེན་པོའི་དོན་མཛད་ནས། ། སླར་འདུས་བདག་ཉིད་ལ་ཐིམ་བྱ། ། ཛི་ན་ཛིཀ་གིས་གཏི་མུག་གཙོ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་ལ་ཞི། ། དངས་པའི་ཆུ་ཟླ་དང་མཚུངས་པའོ། ། ལག་ཏུ་འཁོར་ལོ་ཐོགས་པ་དབྱུང་། ། གཏི་མུག་ཆེན་པོའི་དོན་བྱས་ནས། ། མདུན་གྱི་ཟླ་དཀྱིལ་དག་ལ་དགོད། ། རཏྣ་དྷྲྀཀ་གིས་སེར་སྣའི་བདག། བཙོ་མ་གསེར་མཚུངས་ཕྱག་དྲུག་སྟེ། ། རིན་ཆེན་ཐོགས་པ་དབྱུང་བར་བྱ། ། སེར་སྣ་དག་བྱས་དོན་ཆེན་བྱས། ། གཡས་ཀྱི་ཉི་དཀྱིལ་དག་ལ་བསམ། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་གིས་འདོད་ཆགས་གཙོ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པདྨ་འདྲ། །

Visualize a HŪṂ between the two; then, a five-pronged vajra, perfectly adorned with the essence-mantra. From that, light radiates and performs the benefit of beings, then reabsorbs and melts into light. From that, Vajrasattva appears, with three faces and six arms: the right face is white, the left is red, and the central body is black. In his right hands are a vajra, a sword, and a curved knife; in his left, a wheel, a lotus, and a skull-cup. Adorned with vajra ornaments, he stands with his left leg extended. Meditate intensely on him as possessing self-awareness. The vajra and lotus are purified, and the bindu of the Sugatas becomes a moon. From that, the syllables YA KṢE MA ME DA YA TSA NI RĀ DZA SA DO RU ṆA YO NI RA arise as their respective seed-syllables. From these, the individual bodies are generated and should be emanated by the great mantra: OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. The Wrathful One has three faces and six arms, with a color like sapphire. Holding a great vajra in his hands, he performs the benefit of great hatred; then, reabsorbing, he dissolves into oneself. With JINA JIK, the Lord of Delusion appears with three faces and six arms, peaceful, like the moon in clear water. Holding a wheel in his hand, he is emanated; having performed the benefit of great delusion, he is placed upon the moon disk in front. With RATNA DHṚK, the Lord of Avarice appears, like refined gold, with six arms. Holding a jewel, he is emanated; having purified avarice and performed great benefit, he is visualized upon the sun disk to the right. With ĀROLIK, the Lord of Desire appears with three faces and six arms, like a lotus.

ལག་ན་པདྨ་ཐོགས་པ་དབྱུང་། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་དོན་བྱས་ཏེ། ། གཙོ་བོའི་རྒྱབ་ཏུ་བསམ་པར་བྱ། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་གིས་ཕྲག་དོག་བདག། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་མརྒད་མཚུངས། ། ཕྱག་ན་རལ་གྲི་ཐོགས་པ་དབྱུང་། ། ཕྲག་དོག་དོན་བྱས་རྡོ་རྗེར་གྱུར། ། གཡོན་གྱི་ཉི་དཀྱིལ་དག་ལ་བསམ། ། མུད་གར་དྷྲྀཀ་གིས་ཐོ་བ་དྲག། མདོག་གནག་ཕྱག་དྲུག་ཐོ་བ་བསྣམས། ། དྲག་པོ་ཆེན་པོའི་དོན་བྱས་ནས། ། ཤར་གྱི་སྒོ་ལ་བསམ་པར་བྱ། ། དཎྜ་དྷྲྀཀ་གིས་བེ་ཅོན་ཅན། ། གསེར་མདོག་ལག་ན་བེ་ཅོན་ཐོགས། ། ཁྲོ་བ་ཆེན་པོས་དོན་བྱས་ནས། ། ལྷོ་ཡི་ཉི་དཀྱིལ་དག་ལ་བཞུགས། ། པདྨ་དྷྲྀཀ་གིས་པདྨོ་སྟེ། ། མདོག་དམར་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། པདྨ་ཐོགས་པས་དོན་བྱས་ཏེ། ། ནུབ་ཀྱི་སྒོར་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། ཁཌྒ་དྷྲྀཀ་གིས་རལ་གྲི་དབྱུང་། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ལྗང་གུའོ། ། ཕྱག་ན་རལ་གྲི་ཐོགས་པ་སྟེ། ། བྱང་གི་སྒོར་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། དྭེ་ཥ་ར་ཏིས་ཙརྩི་དབྱུང་། ། འཁོར་ལོ་ལག་འཛིན་དཀར་མོ་སྟེ། ། བྱམས་པ་ཆེན་པོས་དོན་བྱས་ཏེ། ། མེ་ཡི་ཟླ་དཀྱིལ་བསམ་པར་བྱ། ། མོ་ཧ་ར་ཏིས་ཕག་མོ་དབྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་ལག་འཛིན་ནག་མོ་སྟེ། ། སྙིང་རྗེས་དོན་བྱས་སླར་བསྡུས་ལ། ། ལྷོ་ནུབ་ཟླ་དཀྱིལ་བསམ་པར་བྱ། ། རཱ་ག་ར་ཏིས་དབྱངས་ཅན་དབྱུང་། ། དམར་མོ་ལག་ན་པདྨ་བསྣམས། ། དགའ་བ་ཆེན་པོས་དོན་བྱས་ནས། ། ནུབ་བྱང་ཟླ་དཀྱིལ་བསམ་པར་བྱ། ། བཛྲ་ར་ཏིས་མཛོད་ལྡན་དབྱུང་། ། ལྗང་གུ་ལག་ན་རལ་གྲི་འཛིན། ། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོའི་དོན་བྱས་ནས། ། བྱང་ཤར་ཟླ་དཀྱིལ་བསམ་པར་བྱ། ། བདག་པོའི་ཕྱག་མཚན་འདྲ་བ་ལ། །

One should emanate the Holder of the Lotus. Having accomplished the purpose of great passion, one should visualize him behind the central lord. With Prajñādhṛk, emanate the Lord of Envy, who has three faces, six arms, and is like an emerald in color. One should emanate him holding a sword in his hand. Having accomplished the purpose of envy, he becomes a vajra; one should visualize him upon the sun disk to the left. With Mudgaradhṛk, emanate the Fierce Hammer-bearer, who is black in color, has six arms, and holds a hammer. Having accomplished the purpose of great wrath, one should visualize him at the eastern gate. With Daṇḍadhṛk, emanate the Club-bearer, who is golden in color and holds a club in his hand. Having accomplished the purpose of great anger, he dwells upon the sun disk to the south. With Padmadhṛk, emanate the Lotus-bearer, who is red in color, has three faces, and six arms. Having accomplished the purpose by holding a lotus, one should visualize him at the western gate. With Khaḍgadhṛk, emanate the Sword-bearer, who has three faces, six arms, and is green in color. Holding a sword in his hand, one should visualize him at the northern gate. With Dveṣarati, emanate Cakṣuṣmatī, who is white and holds a wheel in her hand. Having accomplished the purpose of great loving-kindness, one should visualize her upon the moon disk in the southeast. With Moharati, emanate Vārāhī, who is black and holds a vajra in her hand. Having accomplished the purpose through compassion and then reabsorbed, one should visualize her upon the moon disk in the southwest. With Rāgarati, emanate Sarasvatī, who is red and holds a lotus in her hand. Having accomplished the purpose of great joy, one should visualize her upon the moon disk in the northwest. With Vajrarati, emanate Gauryā, who is green and holds a sword in her hand. Having accomplished the purpose of great equanimity, one should visualize her upon the moon disk in the northeast. They are similar to the hand-symbols of the lords.

རང་རྟགས་གང་ཡིན་དང་པོར་སྦྱིན། ། ཞལ་མདོག་རིགས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཡང་དག་དོན་གྱི་འོད་དུ་ཞུ། ། འོད་ཀྱི་གོང་བུར་དེ་ཉིད་གྱུར། ། ཙརྩི་ཀཱ་སོགས་ལེགས་པའི་གླུས། ། འོད་ཀྱི་གོང་བུ་སད་པར་བྱེད། ། ཀྱེ། རྗེ་བཙུན་སྙིང་རྗེས་ཁྲོ་བཞེངས་ལ། ། གནས་གསུམ་ཀུན་གྱི་གཏི་མུག་སྦྱོངས། ། བདུད་བཞི་རྣམས་ལས་གཙོ་བོ་རྒྱལ། ། ཀྱེ། འཁྲུགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཙོ་བོ་བཞེངས། ། སྟོད་གནས་འཇིག་རྟེན་མགྲོན་གཉེར་ཅི། ། འཇིག་རྟེན་སྐུ་མཆོག་རྗེ་བཙུན་བཞེངས། ། ཀྱེ། སྟོང་པར་བསམས་ནས་ཅི་སྟེ་བཞུགས། ། བྱང་ཆུབ་རང་བཞིན་འཇིག་རྟེན་བཞེངས། ། དངོས་རྣམས་སྒྱུ་མར་བསམས་ནས་ནི། ། འོད་ལས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དུ་བཞེངས། ། དེ་ལས་གཏུམ་པོ་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས། ། འཇིགས་བྱེད་གསུས་པ་ཆེ་བ་ཡི། ། གཤིན་རྗེ་ནག་པོའི་གཟུགས་སུ་གྱུར། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་གོང་དང་མཐུན། ། གྱེན་དུ་སྐྲ་འབར་འཇིགས་པ་ཆེ། ། དུམ་དང་དུམ་བུར་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པའི་སྐུར་བསམས་ཏེ། ། བ་སྤུའི་བུ་ག་རྣམས་ལས་ནི། ། རང་གི་ཁྲོ་བོ་འཕྲོ་བར་བསམ། ། འཇིགས་པའི་མཆེ་བ་གཙིགས་པའི་ཞལ། ། ཧ་ཧ་འབྱིན་པས་ཟ་བར་བྱེད། ། བསྐལ་པའི་མེ་འབར་ལྟ་བུ་སྟེ། ། བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་བསམ་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་བསམས་ནས་ནི། ། མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་གནས་གསུམ་བསྒོམ། ། སོ་སོའི་ཐུགས་ལས་འོད་བྱུང་སྟེ། ། སྤྱན་དྲངས་མཆོད་པ་ཡང་དག་སྤྲོ། ། སོ་སོའི་རིག་པའི་རིམ་པ་དང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྔགས་བརྗོད་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ།

First, bestow whatever is your own sign; the face color should be known by the family. It melts into the light of the ultimate meaning and becomes a sphere of light. Through the excellent songs of Caurī and the others, the sphere of light is awakened: "Kye! Venerable One, arise in wrath out of compassion; purify the ignorance of all three realms. Victorious over the four māras, O Lord! Kye! Arise as the Lord with a turbulent mind; what is the invitation to the guests of the upper realms? Venerable One, supreme body of the world, arise! Kye! Why do you remain contemplating emptiness? Arise as the world whose nature is awakening. Contemplating all things as an illusion, arise from the light as the syllable HŪṂ. From that, the form of the fierce Caṇḍa, the terrifying one with a large belly, becomes the form of black Yama. With three faces and six arms as before, hair blazing upward, most terrifying, adorned with pieces and fragments—contemplate the body as extremely wrathful. From the pores of the skin, imagine your own wrathful deities radiating forth. With a face baring terrifying fangs, devouring while emitting 'Ha Ha' sounds, like the blazing fire at the end of an eon—contemplate yourself in that way. Having clearly visualized the maṇḍala, bless the eyes and so forth. Meditate on the three vajras in the three places. Light emerges from each of their hearts; invite them and perfectly project offerings. Recite the mantras of body, speech, and mind according to the sequence of their respective vidyās: OṂ SARVA-TATHĀGATA-KĀYA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ."

ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྙིང་བསམས་ཏེ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་ཉི་མ་བསམས། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཧེ་རུ་ཀ། དབང་བསྐུར་གཤིན་གཤེད་དབུ་ལ་བསམ། ། ཡང་། དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་བསྐུལ། ། ཐོ་བ་ལ་སོགས་བཞི་པོ་ཡིས། ། དགུག་དང་གཞུག་དང་བཅིང་བ་དང་། ། དབང་དུ་བྱས་ཏེ་མགུ་བར་བྱའོ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་ཆུ་དང་སྨན། ། དྲི་ནི་རླུང་མེའི་འཁོར་ལོར་གནས། ། དེ་ལ་དཔའ་བོ་འབྲུ་ལྔར་བསམ། ། དེ་སྟེང་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་བསམ། ། ཨོཾ་གྱིས་བྱིན་བརླབས་བདུད་རྩིར་བསྒོམ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་ནི་མངོན་པར་བཟླས། ། ལྕེ་དག་པས་ནི་བཏུང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་འདོད་པའི་ལྷ་མོ་བསྡུ། ། བདག་གི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས། ། མཆོད་པ་སྤྲོས་ཏེ་བདག་ཉིད་མཆོད། ། དེ་ནས་འཁོར་རྣམས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱིས་དེ་ལ་བསྟོད། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཁྱོད། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དེ་འཇིགས་པ་པོ། ། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག། མགོན་པོ་འཇིགས་བྱེད་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། སེར་སྣ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཁྱོད། ། གཤིན་རྗེའི་དགྲར་གྲགས་འཇིགས་པ་པོ། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེར་རབ་སྣང་བ། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཁྱོད། ། མངའ་བདག་འདོད་ཆགས་ལས་བྱུང་བ། ། དབྱངས་ཀུན་གྱི་ནི་མཆོག་གི་མཆོག། རྡོ་རྗེ་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཁྱོད། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དེ་ལས་ཀུན་མཛད། །

OṂ SARVA-TATHĀGATA-VĀK-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. OṂ SARVA-TATHĀGATA-CITTA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Visualize the wisdom-being (jñānasattva) in the heart, and in his heart, visualize a sun disk. Upon that, visualize the Buddha Heruka, with Yamāntaka upon his head, conferring empowerment. Furthermore: From that, light rays radiate and exhort; by means of the four, the hammer and so forth, one should summon, enter, bind, and subjugate, thereby causing delight. Moon, sun, water, and medicine, and fragrance, abide in the wheels of wind and fire. Upon those, visualize the five seed-syllables of the heroes. Above that, from HŪṂ, visualize a vajra. Consecrated by OṂ, meditate on it as nectar. Recite the three syllables of reality (tattva) and drink with a purified tongue. Then, gather the goddesses of desire; from the pores of one’s own body, emanate offerings and worship oneself. Then, one should worship the retinue: OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Praise him with all dharmas: You are the nature of Mohavajra, Yamāntaka, the Terrifier, the teacher and lord of all buddhas; I prostrate and praise the Protector Bhairava. You are the nature of Mātsaryavajra, renowned as the Enemy of Yama, the Terrifier; appearing as Cittavajra, I prostrate and praise Ratnavajra. You are the nature of Rāgavajra, the Sovereign arisen from passion, the supreme of all melodies; I prostrate and praise Vāgvajra. You are the essence of Īrṣyāvajra, Yamāntaka who performs all activities.

སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེར་རབ་སྣང་བ། ། རལ་གྲིའི་ཕྱག་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཁྱོད། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཀུན་བསྡུས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་མཆོག་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་བསྒོམ། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་ལ་རྟག་གནས་བྱ། ། བསམ་གཏན་མ་ནུས་བཟླས་པ་སྟེ། ། བཟླས་པ་བཞི་ལ་རབ་འབད་བྱ། ། ཟླ་བ་དྲུག་གིས་མཚན་མ་འབྱུང་། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྩམ། ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་གཞུང་བཞིན་བྱ། ། སོ་སོའི་དུས་ལ་གཏད་བྱ་སྟེ། ། ཞག་བཞིར་བསྒྲུབས་ན་འདོད་པ་འགྲུབ། ། ཨོཾ་ཧྲིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཡཀྵེ་མ་མེ་ད་ཡ་ཙ་ནི་རཱ་ཛ་ས་དོ་རུ་ཎ་ཡོ་ནི་རཱ། ཨོཾ་ཡ་མ་རཱ་ཛ་ས་དོ་མེ་ཡ། ཡ་མེ་དོ་རུ་ཎ་ཡོ་ད་ཡ། ཡ་ད་ཡོ་ནི། ར་ཡཀྵེ་ཡ། ཡཀྵེ་ཡཙྪ་ནི་རཱ་མ་ཡ། དྲག་པོའི་གསང་སྔགས་མན་ངག་བཞིན། ། སོ་སོའི་ལས་དང་སྤེལ་བར་བྱ། ། འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱི་གཏོར་མ་བཏང་། ། དང་པོ་གཤིན་རྗེའི་དགྲ་ལ་དབུལ། ། དེ་ནས་སོ་སོའི་འཁོར་ལ་སྦྱིན། ། སྔགས་ཆེན་འདི་ཡིས་དབུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨིནྡྲཱ་ཡ་ཧྲཱིཿ ཡ་མ་ཡེ་ཥྚྲཱྀཿ ཝ་རུ་ཎཱ་ཡ་ཝི། ཀུ་བེ་རཱ་ཡ་ཀྲྀ། ཨཱི་ཤྭ་ནཱ་ཡ་ཏ། ཨགྣ་ཡེ་ཨཱ། ནཻ་ཪྼྀ་ཏ་ཡེ་ན། བཱ་ཡ་བེ་ན། ཙནྡྲཱ་ཡ་ཧཱུྃ། སཱུརྱཱ་ཡ་ཧཱུྃ། བྲཧྨ་ཎཱ་ཡ་ཕཊ། བ་སུ་དྷ་རཱ་ཡ་ཕཊ། བེ་མ་ཙི་ཏྲ་ཡེ་སྭཱ། སརྦ་བྷཱུ་ཏེ་བྷྱོ་ཧཱ། ཧ་ཧཱ། ཧི་ཧཱི། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕེཾ་ཕེཾ་སྭཱ་ཧཱ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་དུས་སུ་ནི། ། སྐུ་གཟུགས་མདུན་དུ་གཞག་པར་བྱ། ། མཆོག་གི་ཤ་ལ་སོགས་པ་དབུལ། ། མར་མེ་ཆེ་ཡང་རྟག་ཏུ་བཏང་། །

To the one who appears as the Vajra Body, I prostrate and praise the hand holding the sword. You are the nature of all Buddhas, the synthesis of all Buddhas, the supreme among the supreme Buddhas; I prostrate to the Lord of the Maṇḍala. Then, one should meditate on the completion stage and abide constantly in this yoga. If one is unable to practice meditative concentration, one should perform recitation; one should exert oneself in the four types of recitation. Within six months, the signs will arise. Then, one should begin the great accomplishment, performing the wheel and so forth according to the scriptures. Entrusting it to the respective times, if one practices for four days, the desired goal will be achieved. OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ YAKṢE MA ME DA YA CA NI RĀ JA SA DO RU ṆA YO NI RĀ. OṂ YAMARĀJA SADO ME YA. YAME DO RU ṆA YO DA YA. YA DA YO NI RA YAKṢE YA. YAKṢE YACCA NIRĀ MAYA. The fierce secret mantra should be combined with the respective activities according to the pith instructions. One should offer the torma to all the spirits; first, offer it to the Enemy of Death (Yamāri), and then give it to his respective retinue. One should offer it with this great mantra: OṂ INDRĀYA HRĪḤ. YAMĀYE ṢṬRĪḤ. VARUṆĀYA VI. KUBERĀYA KṚ. ĪŚĀNĀYA TA. AGNAYE Ā. NAIṚTYE NA. VĀYAVE NA. CANDRĀYA HŪṂ. SŪRYĀYA HŪṂ. BRAHMAṆĀYA PHAṬ. VASUDHĀRĀYA PHAṬ. VEMACITRAYE SVĀ. SARVABHŪTEBHYO HĀ. HA HĀ. HI HĪ. HŪṂ HŪṂ PHEṂ PHEṂ SVĀHĀ. At the time of the great accomplishment, one should place an image in front. One should offer supreme meat and so forth, and always offer a large lamp.

མཆོད་པའི་མཆོག་རྣམས་དབུལ་བར་བྱ། ། མ་ཡེངས་པ་ཡི་སེམས་ཀྱིས་དབུལ། ། འཇིགས་པའི་སེམས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། སྔགས་པས་དཔའ་བོ་མཆོད་པར་བྱ། ། སྤྱོད་ལམ་བྱེད་ན་འདི་ལྟར་བསྒོམ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཤིན་རྗེར་བསམ། ། ཡང་ན་རང་རང་དག་པར་བྱ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ། ། ལས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་འཇམ་དཔལ་མཆོག། རྩོད་པའི་དུས་སུ་བྱུང་བ་འདི། ། བསྟན་པ་བསྲུང་བའི་དགོས་པ་དང་། ། ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བསྒྲུབ་པ་དང་། ། བློ་དམན་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། རྣལ་འབྱོར་བཞི་ཡི་ཚུལ་དུ་བྲིས། ། བློ་དམན་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པས། ། རབ་ཏུ་འབད་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་མཆོག་བསྡུས་པ་ཡི། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་བྱས། ། འདི་ལས་ངལ་བའི་དགེ་བ་གང་། ། ཀུན་གྱིས་འཇམ་དཔལ་མཆོག་ཐོབ་ཤོག། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སློབ་དཔོན་ཉིན་མོར་བྱེད་པའི་གྲགས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་འགོས་ལྷས་བཙས་ཀྱིས། རྒྱ་གར་གྱི་དཔེ་ཕྱི་མོ་དང་གཏུགས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

One should present the supreme offerings. Present them with an undistracted mind, not with a fearful mind. The mantrin should make offerings to the Hero. When engaging in daily activities, one should meditate in this way: visualize all things as Yamāntaka, or else purify them individually, or else meditate on Vajrasattva. Mañjuśrī, the supreme, is the ultimate of activities. This [sādhana], which has appeared in this age of conflict, was written in the manner of the four yogas for the purpose of protecting the teachings, for accomplishing the various activities, and for the benefit of those of inferior intellect. Those of inferior intellect who abide by the samaya should strive to practice it with great diligence. I have composed this Yamāntaka sādhana, which condenses the supreme meaning of the tantras. By whatever merit is gained from this, may everyone attain the supreme Mañjuśrī. This concludes the Yamāntaka-kṛṣṇa-sādhana composed by the master Divākarakīrti. It was finalized by the chief editor and translator, ’Gos Lhas btsas, after comparing it with the original Indian manuscript.