A Yamāri Maṇḍala Ritual called “The Source of Yamāntaka”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཡ་མཱ་རི་མཎྜ་ལ་ནོ་པི་ཀ་ཡ་མཱནྟ་ཀོ་ད་ཡ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། གཤིན་རྗེ་དགྲའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཁྲག་འཐུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རབ་ཏུ་མཛེས་པའི་སྐུ་འབར་ཐུབ་དབང་འོད་ཚོགས་ཅན། ། རང་འོད་གཉིས་མེད་འཁྲིལ་ཞིང་དཔེ་བྲལ་བདེ་བས་གང་། ། རབ་ཆགས་མཛེས་པས་ལྷ་དང་ཁྲོ་བས་འཁྲུགས་ལྟ་ལ། ། བློ་མཉམ་འཇུག་མཛད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དེར་མངོན་ཕྱོགས་ཏེ། ། རྒྱུད་རྒྱལ་ཡོན་ཏན་མང་ལྡན་མཁས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་བ། ། གཤིན་རྗེ་དགྲ་ཡི་དོན་ལ་བདག་བློ་བླུན་གྱུར་ཀྱང་། ། ཞལ་གྱི་པདྨ་ལས་རྙེད་དེ་ཡི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། དབང་བསྐུར་སྒྲུབ་བཅས་ལོ་འདབ་རྩེ་ཙམ་བྱ་བར་འདོད། ། དེ་ལ་དང་པོར་སྔགས་པ་ནི། ། རང་ལུས་འཇིག་ནའང་གཞན་དོན་འདོད། ། རྙེད་དང་བཀུར་སྟི་ལ་མ་ཆགས། ། རྒྱུད་འདིར་གསང་སོགས་དབང་བསྐུར་བས། ། རི་བོའི་ཕྱོགས་སོགས་འབྱོར་པ་ཡོད། ། ལྗོན་ཤིང་གིས་བཀླུབས་ཡིད་དུ་འོང་། ། སྐྱེ་བོ་འདུས་ནས་རྣམ་བྲལ་ཞིང་། ། དྲིས་བྱུགས་མེ་ཏོག་ལེགས་བཀྲམ་པར། ། དང་པོར་གདོང་སོགས་དག་བྱས་ལ། ། སྤྲོ་བས་བདེ་བའི་སྟན་འདུག་ནས། ། སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཡ་སྔོན་འོད་དང་ལྡན་པ་བསམ། ། དེ་འོད་ལས་བྱུང་རིགས་ཚོགས་ཀྱིས། ། བླ་མ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་བཀུག་ནས། ། རྣམ་ཐར་གྱི་སྒོ་དག་བྱས་ཏེ། ། དག་པར་གྱུར་པས་མངོན་སུམ་བལྟ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོར་སྒྲུབ་པ་ཡང་། ། བསོད་ནམས་མེད་པར་མི་འགྲུབ་ལ། ། སྦྱིན་སོགས་བསོད་ནམས་བྱ་བ་ཡང་། ། དབུལ་ཕྱིར་བདག་གིས་མི་ནུས་པས། །

In the language of India: Yamārimaṇḍalanopika-yamāntakodaya-nāma. In the language of Tibet: Gshin rje dgra’i dkyil ’khor gyi cho ga gshin rje gshed ’byung ba zhes bya ba (The Ritual of the Maṇḍala of Yamāri, Entitled the Emergence of Yamāntaka). Homage to the glorious Vajra Heruka! To the one whose body blazes with exquisite beauty and the mass of light of the Lord of Sages, who is embraced in non-dual self-radiance and filled with incomparable bliss; to the one who, through the beauty of intense passion and the agitation of wrath, causes the mind to enter into equanimity—to that Yamāntaka, I turn my face. Although my intellect is dull regarding the meaning of Yamāri, the King of Tantras, which possesses many qualities and is the domain of the learned, I shall follow that which I have obtained from the lotus of his face. Desiring to perform even a mere fraction of the branches of empowerment and accomplishment, I shall proceed. In this regard, first, the mantrin should desire the welfare of others even if his own body perishes. He should be unattached to gain and honor. Having received the secret and other empowerments in this tantra, he should possess the wealth of a mountain-side or similar location. It should be pleasant, covered with trees, free from the gathering of crowds, and well-spread with flowers and anointed with fragrance. First, having purified the face and so forth, and sitting joyfully upon a comfortable seat, one should visualize a blue letter Yaḥ endowed with light upon a moon maṇḍala at the heart. From its light, the hosts of the Buddha families are summoned; having purified the doors of liberation, one beholds them directly as they become pure. Furthermore, the accomplishment of Yamāntaka is not achieved without merit. Since I am poor and unable to perform the meritorious deeds of generosity and so forth, [I shall rely on the following].

ཚེ་རབས་སྔོན་ནས་ཚངས་སྤྱོད་བཞི། ། འབྲས་བུ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལྟར། ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི། ། ཡ་ཉིད་རབ་ཏུ་དྲན་པར་བྱ། ། དེ་ལས་བདག་ཉིད་མཱཾ་སྤྲུལ་ཏེ། ། ལན་གསུམ་བསྐོར་ཞིང་ཕྱག་འཚལ་བསམ། ། དེ་སྤྲུལ་རིག་མའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། མ་ལུས་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་སྡིག་བགྱིས་དང་། ། བགྱིད་དུ་སྩལ་དང་ཡི་རང་གང་། ། སྒྱུ་མ་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་བཞིན། ། ཐུགས་རྗེ་ཅན་རྣམས་མདུན་དུ་འཆགས། ། སྔོན་བྱས་མ་ལུས་བཤགས་ནས་ནི། ། ཕྱིན་ཆད་དེ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང་། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་གནས་ཀྱི་བར། ། མི་དགེ་ཀུན་ལས་ལྡོག་པར་བགྱིད། ། སངས་རྒྱས་དེ་སྲས་འཕགས་རྣམས་དང་། ། སྲིད་པ་མཐར་ཕྱིན་དམ་པའི་ཆོས། ། སྐྱབས་ཀྱི་དམ་པ་དེ་གསུམ་ལ། ། དེང་ཉིད་གུས་པས་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། རྣམ་རྟོག་རྒྱ་མོས་རབ་བཅིངས་ཤིང་། ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ནུབ་པ་ཀུན། ། བསྒྲལ་ཕྱིར་བདེ་གཤེགས་ཉིད་ཐོབ་པར། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། བདེ་གཤེགས་སྲས་བཅས་འཕགས་སྐྱེས་པོ། ། ཀུན་གྱི་དགེ་བ་ཀུན་བསྡུས་ལ། ། སེལ་མེད་རབ་ཏུ་ཡི་རང་ཞིང་། ། ལེགས་སོ་ཞེས་ཀྱང་བསྔགས་པར་བྱ། ། དུས་གསུམ་བདེ་གཤེགས་སྲས་བཅས་ཀུན། ། གཤེགས་ཤིང་གཤེགས་དང་གཤེགས་འགྱུར་བའི། ། སྦྱིན་སོགས་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གང་། ། ཅི་ཡོད་སྟོབས་ཀྱིས་ཡང་དག་བསྟེན། ། ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་ལྡན་རྣམས་ལ། ། བདག་ཉིད་བདག་གིས་དབུལ་ལགས་ཀྱིས། ། ཐུགས་རྗེ་མངའ་བ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། སོ་སོར་ནང་འཁོར་སྤྱོད་དུ་བཞེས། ། གང་ཞིག་མྱ་ངན་འདའ་བཞེད་པ། ། ཇི་སྲིད་འཁོར་བ་གནས་བར་དུ། །

The four types of pure conduct from previous lives, Like a wish-fulfilling jewel, the fruit that Accomplishes the welfare of all beings— One should vividly recollect the syllable YAṂ. From that, emanate oneself as MĀṂ, And imagine circumambulating and prostrating three times. With hosts of emanated consorts, Pleasure them with offerings without exception. Whatever sins were committed by body, speech, and mind, Whether performed, incited, or rejoiced in— Like illusions and the like, I confess them before the Compassionate Ones. Having confessed all past deeds without exception, And vowing not to engage in them henceforth, Until I abide at the heart of enlightenment, I shall turn away from all non-virtue. To the Buddhas, their noble Sons, And the sublime Dharma that ends cyclic existence— To these three supreme refuges, I now go for refuge with devotion. For all those bound by the net of conceptual thought And submerged in the ocean of saṃsāra, In order to liberate them and attain the state of a Sugata, I generate the supreme mind of enlightenment. Gathering all the virtues of the Sugatas and their Sons, The noble ones, and all beings, I rejoice without exception, And offer praise, saying, "Excellent!" All the Sugatas of the three times and their Sons, Those who have gone, are going, and will go— Whatever paths there are, such as generosity and so forth, I shall perfectly rely upon them with all my strength. To those who possess an ocean of qualities, I offer myself; May you, who possess compassion, Accept me as your own inner retinue. To those who wish to pass into nirvāṇa, For as long as saṃsāra remains, [I pray you remain].

དེ་སྲིད་མྱ་ངན་མི་འདའ་བར། ། ཐུགས་རྗེ་ཅན་ལ་གསོལ་བ་འདེབས། ། བྱང་ཆུབ་ཤིང་ལ་གཟིགས་རྣམས་ལ། ། ཐེག་ཆེན་བདུད་རྩི་རབ་བཤད་པར། ། འགྲོ་བའི་ཡབ་ཏུ་གྱུར་རྣམས་ལ། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གསོལ་བ་གང་། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་དགེ་བ་གང་། ། བགྱིས་པ་མ་ལུས་ཀུན་བསྡུས་ནས། ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་བདེ་ཆེན་ཉིད། ། ཐོབ་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་གྱུར་ཅིག། དེ་ལྟར་བསོད་ནམས་ཚོགས་བསགས་ལ། ། གཞན་དོན་ལྷུར་མཛད་ཐུགས་མཉེས་ནས། ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་ལེགས་སོ་ཞེས། ། གཏང་རག་གནང་ནས་མི་སྣང་གྱུར། ། རྣམ་རྟོག་རྒྱ་མཚོ་གཏིང་ཟབ་པར། ། ཡང་དག་ལྟ་བའི་གྲུ་ཤོར་ཅིང་། ། སྣ་ཚོགས་ལྟ་བས་གཡེངས་རྣམས་ལ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་དམིགས་ནས་སུ། ། རང་བཞིན་མེད་པས་སྟོང་པ་ཉིད། ། རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་མཚན་མ་མེད། ། རྣམ་རྟོག་མེད་པས་རྣམ་བྲལ་བར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སྔགས་འདི་བཟླས་ནས་འགྲོ་ཀུན་གྱི། ། ལུས་ངག་ཡིད་རྣམས་ངོ་བོ་གཅིག། སྟོང་ཕྱིར་དེ་རྣམས་བརྟགས་པ་ཙམ། ། བརྟགས་པ་ཡིན་ཕྱིར་ལུས་ངག་ཡིད། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཡིག་གསུམ་བྱས་ལ། ། འོད་འབར་ཧོཿགཉིས་པར་གནས་པ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་དུ་ནི། ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ལས་ཨཱཿཆད་བྱུང་ཉི་མ། ། དེ་དབུས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་མཐིང་ལས། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འོད་འབར་བ། ། ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བཅས་བསམ། ། དེ་འོད་ཕྱོགས་བཅུར་རབ་འཕྲོས་པས། ། འོད་འབར་རྡོ་རྗེའི་གུར་དུ་བསམ། ། དེ་དབུས་པདྨ་ཟླ་སྟེངས་སུ། ། སཾ་དཀར་ལས་བྱུང་རྡོ་རྗེ་ལས། །

Until then, I pray to the Compassionate One, not to pass into nirvāṇa. To those who gaze upon the Bodhi tree, I pray that they may thoroughly explain the nectar of the Mahāyāna. To those who have become fathers to wandering beings, I pray that they turn the wheel of Dharma. Having gathered all the virtues of body, speech, and mind without exception, may they become conducive to the attainment of great bliss for all wandering beings. Having thus accumulated the collection of merit, the [deities], pleased by your dedication to the welfare of others, grant the reward, saying, "Well done, O son of noble family!" and then vanish from sight. For those whose ocean of conceptual thought is deep, who have lost the boat of the authentic view, and who are distracted by various views, one should focus with great compassion and meditate on the supreme bodhicitta: empty because it lacks intrinsic nature, signless because it is free from causes, and wishless because it is devoid of conceptualization. Oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. Having recited this mantra, one should contemplate that the body, speech, and mind of all beings are of one essence. Because they are empty, they are merely imputed; because they are imputed, the body, speech, and mind are transformed into the three syllables Oṃ Āḥ Hūṃ. These abide as blazing light, with two Hoḥ syllables, upon a moon maṇḍala situated in space. From that, an Āḥ emerges and becomes a sun. In its center, from a blue syllable Hūṃ, a multi-colored vajra blazes with light; one should imagine a Hūṃ at its hub. Its light radiates intensely into the ten directions, and one should imagine a blazing vajra tent. In its center, upon a lotus and moon, from a white Saṃ, a vajra arises.

ཀུན་བཟང་ཡུམ་བཅས་བསམ་པར་བྱ། ། འབྲུ་ལྔས་དེ་ཞུ་ལས་བྱུང་བ། ། ཆོས་དབྱིངས་དཀར་པོ་གྲུ་གསུམ་པ། ། གྱེན་དུ་གནས་པ་ཕྱོགས་འོད་བསྐོར། ། པདྨོ་སྣ་ཚོགས་པཾ་ལས་སྐྱེས། ། འདབ་མ་འབུམ་ལྡན་དེ་དབུས་བསམ། ། གེ་སར་དབུས་སུ་ཁཾ་ཡིག་ལས། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འོད་ཚོགས་ཅན། ། ལྟེ་བར་བྷྲཱུཾ་སེར་ལས་བྱུང་བའི། ། རིག་བཅས་རྟག་པ་ལས་བྱུང་བ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་མཆོག་གྲུ་བཞི་པ། ། སྒོ་བཞི་རྟ་བབས་མུ་ཁྱུད་བཅས། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་འོད་ཕྲེང་བསྐོར། ། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་མཛེས། ། པདྨ་ཉི་མའི་གདན་ལྡན་བསྒོམ། ། གཞིའོ། ། ། ། ལྟེ་བའི་གདན་སྟེངས་བསམ་བྱ་བ། ། ཨ་དང་ཨཱཿམཐར་ཐུག་ཕྲེང་གཉིས། ། དེ་ལས་ཟླ་བ་དེ་ཡིས་བརྒྱན། ། ཀ་སོགས་དཔེ་བྱད་འོད་ལྡན་པ། ། ཟུང་གཅིག་ལས་བྱུང་གཉིས་པ་སྟེ། ། དབུས་སུ་འདོད་ཆགས་ཡི་གེ་རཾ། ། དེས་བཞུ་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་ལས། ། དཀར་དམར་ཧཱུྃ་ནི་རབ་ཏུ་བསམ། ། དེ་མདོག་རྡོ་རྗེ་དེ་ཡིས་བརྒྱན། ། བཛྲོད་ཀོ྅ཧཾ་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་མཆོག་འོད་ཚོགས་ཅན། ། ཞལ་གསུམ་སྔོ་དཀར་དམར་བ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་གཡས་གཉིས་ན། ། གཞན་གཉིས་འཁོར་ལོ་པདྨ་འཆང་། ། གྲི་གུག་བནྡྷས་རང་འོད་འཁྱུད། ། བདེ་བས་གང་བ་བསམ་པར་བྱ། ། རྣམ་པ་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་གང་། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་གཟུགས་བརྙན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་རོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་འདུལ་བ་ཡི། ། སྣོད་དུ་འཇིག་རྟེན་མཐོང་ནས་སུ། ། རང་སྙིང་ལས་བྱུང་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ཁྱབ་སྟེ་སྣ་ཚོགས་སངས་རྒྱས་བྱས། ། བཀུག་ནས་བདག་ལ་ཞུགས་པ་ཡི། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར། །

One should visualize Samantabhadra together with the Consort. From the melting of the five syllables, there arises the white Dharmadhātu, triangular and upright, surrounded by light in all directions. From the syllable paṃ, a multicolored lotus with a hundred thousand petals is born; one should visualize it in the center. In the center of the filaments, from the syllable khaṃ, arises a multicolored vajra with masses of light. In its hub, from a yellow bhrūṃ, arises the supreme celestial palace, square, with four doors, archways, and a perimeter, surrounded by a vajra fence and a garland of light. In the center, one should meditate on a beautiful crossed vajra upon a lotus and sun seat. This is the ground. On the seat in the center, one should visualize two garlands of syllables from a to āḥ. Adorned by that, there is a moon. From the syllables ka and so forth, which possess the light of the minor marks, a second [moon] arises from a pair. In the center is the syllable raṃ, the letter of passion. From its melting into a mass of light, one should clearly visualize a white and red hūṃ. Adorned by a vajra of that same color, one should generate the divine pride: vajrātmako ’ham. [He is] the supreme Vajradhara, possessing masses of light, with three faces—blue, white, and red. In his two right hands, he holds a vajra and a sword; in the other two, he holds a wheel and a lotus. Embraced by his own light, he holds a curved knife and a skull-cup. One should visualize him as filled with bliss. Whatever is the nature of the five aspects, that is the reflection of the Buddha. This is the yoga. Having seen the world as a vessel to be tamed by great passion, light rays emanate from one’s own heart, pervading and transforming all into various Buddhas. Having summoned them, they enter into oneself and become great bliss itself.

མཁའ་ལ་གནས་པའི་ཡིག་འབྲུ་ལྔ། ། ཇི་ལྟར་སྐར་མདའ་འཕོ་བ་ལྟར། ། ཁར་ཐིམ་ཁུ་བར་རབ་འཕྲོས་པས། ། རིག་དང་བཅས་པའི་ཀུན་བཟང་ཞུ། ། འོད་ཀྱི་གོང་བུར་གྱུར་པ་ལས། ། ཐིག་ལེ་ཕྲ་མོ་བཞི་ཆད་དེ། ། བྱམས་སོགས་ཙརྩི་ཀཱ་སོགས་ཀྱིས། ། སྙན་པའི་གླུ་ཡིས་བསྐུལ་བར་བསམ། ། རྗེ་བཙུན་ཐུགས་རྗེས་ཁྲོ་བཞེངས་ལ། ། གནས་གསུམ་ཀུན་གྱི་གཏི་མུག་སྤོངས། ། གཙོ་བོ་བདུད་རྣམས་ཀུན་ལས་རྒྱལ། ། རྗེ་བཙུན་ཁྲོས་པའི་ཐུགས་ཀྱིས་བཞེངས། ། འཇིག་རྟེན་མགྲོན་གཉེར་སྟོང་གནས་ཤིང་། ། རྗེ་བཙུན་འཇིག་རྟེན་བསོད་ནམས་བཞེངས། ། ཀྱེ། ཁྱོད་ནི་སྟོང་དམིགས་ཅི་སྟེ་བཞུགས། ། འཇིག་རྟེན་བྱང་ཆུབ་རང་བཞིན་མགྲོན། ། འདོད་ཆགས་ལ་ནི་དགའ་བ་ཡིས། ། ཞུ་བ་ལ་ནི་བསྐུལ་ནས་སུ། ། དེ་ཉིད་ལ་ཐིམ་ཡང་སྔོན་གྱུར། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་མི་བསྐྱོད་པ། ། གཡས་གཡོན་དཀར་དང་དམར་བ་ལ། ། འོད་འབར་མཐིང་ག་སྔོན་མཚུངས་ཕྱག། རྒྱན་ཀུན་བཀླུབས་པའི་སྦྲུལ་གྱིས་བཅིངས། ། ཡུམ་ལྡན་ཐུབ་པའི་འོད་ཀྱིས་འཁྲིགས། ། འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་དངོས་ཀྱི། ། སྐུ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་གོ། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། (གསང་,གསུང་)བྱིན་བརླབ་དང་རྗེས་ཆགས་ནི། ། རྒྱུད་འདིར་བདག་གིས་མཐོང་མེད་ཀྱང་། ། རྒྱུད་རྒྱལ་དོན་འདིར་མི་འགལ་ཕྱིར། ། བྱིན་རླབས་རྗེས་ཆགས་བྱ་བར་འོས། ། རང་སྙིང་ས་བོན་འོད་ཟེར་གྱིས། ། མཁའ་ཁྱབ་བདེ་གཤེགས་ཀུན་བཀུག་ནས། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་པད་ལྟེ་ལ། ། བདེ་བའི་རྒྱུན་དུ་འཕྲོས་པར་བསམ། ། དགའ་བའི་ཐིག་ལེ་ས་བོན་ནི། ། འོག་ནས་འཆད་པ་ཉིད་དུ་གྱུར། །

The five syllables abiding in space, like shooting stars falling, dissolve into the mouth and radiate intensely as seminal fluid. The Samantabhadra, together with the consort, melts and becomes a mass of light. From this, four subtle drops emanate, and one should imagine they are exhorted by the melodious songs of Maitreya and the others, as well as Caurī and the rest. "O Venerable One, arise in wrath through compassion! Abandon the ignorance of all three realms! O Lord, conquer all the māras! Venerable One, arise with a wrathful mind! You dwell as the guest of the world in the state of emptiness. Venerable One, arise as the merit of the world! Kye! Why do you remain in the observation of emptiness? You are the guest whose nature is the enlightenment of the world. Through delight in passion, having exhorted the melting, it dissolves back into that very state and becomes as before. From the vajra, Akṣobhya arises, white on the right and red on the left. Blazing with light, his blue body is like the color of the sky, and his hands are likewise. Adorned with all ornaments, he is bound by snakes. Accompanied by the consort, he is dense with the light of the Sage. The body of the cycle of saṃsāra and nirvāṇa is the supreme bodhicitta. Oṃ svabhāva-ātmako ’haṃ. This is the subsequent yoga." Although I have not seen the sections on the blessing of the secret and the subsequent passion in this tantra, since they do not contradict the meaning of the King of Tantras, it is appropriate to perform the blessing and subsequent passion. With light rays from the seed syllable at one’s own heart, all the Sugatas pervading space are summoned. One should imagine they radiate into the stream of bliss at the lotus navel arising from the vajra. The seed syllable of the drop of joy becomes exactly as will be explained below.

དེ་ལས་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། དེ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བལྟ། ། སྣོད་ཆེན་བཞི་ཡང་རྫོགས་པ་དང་། ། བློ་ལྡན་ཕྱི་རོལ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿལ་སོགས་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། ཞེ་སྡང་མཐིང་ག་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་པདྨ་འཆང་། ། སྤྲོས་ནས་སླར་བྱོན་བདག་ལ་ཐིམ། ། ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིས། ། གཏི་མུག་དཀར་པོ་འོད་འབར་བ། ། འཁོར་ལོ་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པད། ། མཁའ་ལས་བཏོན་ནས་ཤར་ཕྱོགས་སུ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་རྡོ་རྗེའི་ར་ཉིད་ལས། ། རཏྣ་དྷྲྀཀ་གིས་སེར་སྣ་ནི། ། བཙོ་མ་གསེར་དང་མཚུངས་པའི་མདོག། རིན་ཆེན་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་པད། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་གིས་ནུབ་ཕྱོགས་སུ། ། འདོད་ཆགས་བྱུ་རུ་བཅག་འདྲ་བ། ། པདྨ་དང་ནི་རལ་གྲི་དང་། ། འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་འཆང་བ་མཆོག། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ཡིས། ། བྱང་དུ་ཕྲག་དོག་ཆེན་པོ་སྟེ། ། སྔོ་བསངས་རལ་གྲི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། འཁོར་ལོ་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། མུངྒར་དྷྲྀཀ་གིས་དེ་བཞིན་ཏེ། ། སྔོན་པོ་ཐོ་བ་རལ་གྲི་དང་། ། རིན་ཆེན་པདྨ་འཛིན་པ་ནི། ། ཤར་གྱི་སྒོ་རུ་བསམ་པར་བྱ། ། དཎྜ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ཡིས། ། བེ་ཅོན་འཛིན་པ་དཀར་བ་སྟེ། ། བེ་ཅོན་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་པད། ། ལྷོ་ཡི་སྒོ་རུ་བསམ་པར་བྱ། ། པདྨ་དྷྲྀཀ་གིས་ནུབ་སྒོ་རུ། ། པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་འདྲ་བ། ། པདྨ་རལ་གྲི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རིན་ཆེན་འཛིན་པ་བསམ་པར་བྱ། ། ཁཌྒ་དྷྲྀཀ་གིས་བྱང་སྒོ་རུ། ། ལྗང་གུ་རལ་གྲི་འཛིན་པ་སྟེ། ། རལ་གྲི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ཅན། ། རིམ་བཞིན་འཆང་བ་འཁྲུགས་པའོ། ། དྭེ་ཥ་ར་ཏི་ཞེས་དེ་ཉིད། ། ཙརྩི་ཀཱ་མདོག་དཀར་མོ་ལ། །

From that, the mudrā of the mind; from that, one should view the Mahāmudrā. Once the four great vessels are complete, the wise one should emanate them outward. With the secret mantras such as Hrīḥ Ṣṭṛḥ, emanate the blue Hatred holding a vajra, sword, wheel, and lotus; they return and dissolve into oneself. By reciting Jina Jik, the white Delusion, blazing with light, holding a wheel, sword, jewel, and lotus, is drawn forth from space and placed in the east. From the vajra-railing of the south, by Ratna Dhṛk, Avarice, with a color like refined gold, holding a jewel, sword, wheel, and lotus, is emanated. By Ārolik, in the west, Desire, like a broken coral, the supreme holder of a lotus, sword, wheel, and jewel, is emanated. By Prajñā Dhṛk, in the north, Great Envy, dark blue, holding a sword, vajra, wheel, and lotus, is emanated. Likewise, by Muṅgara Dhṛk, the blue one holding a mallet, sword, jewel, and lotus, should be visualized at the eastern gate. By Daṇḍa Dhṛk, the white one holding a club, holding a club, sword, wheel, and lotus, should be visualized at the southern gate. By Padma Dhṛk, at the western gate, the one with a color like a ruby, holding a lotus, sword, vajra, and jewel, should be visualized. By Khaḍga Dhṛk, at the northern gate, the green one holding a sword, holding a sword, vajra, and wheel, is the one who holds them in sequence in a dynamic array. By Dveṣarati, she herself is Carcikā, white in color.

གཙོ་བོ་དང་མཚུངས་ཕྱག་མཚན་ཅན། ། མེ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་ལེགས་པར་གཞག། མོ་ཧ་ར་ཏི་ཞེས་པ་ཡིས། ། ཕག་མོ་སྐུ་མདོག་སྔོན་མོ་ལ། ། རང་གི་གཙོ་བོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན། ། སྤྲོས་ནས་བདེན་བྲལ་གྲྭ་ལའོ། ། རཱ་ག་ར་ཏི་ཞེས་སྔགས་ཀྱིས། ། དབྱངས་ཅན་མ་ནི་དམར་མོ་ལ། ། པདྨ་ལ་སོགས་འཛིན་པའི་ཕྱག། རླུང་མཚམས་ན་ནི་འགྲོ་དོན་མཛད། ། བཛྲ་ར་ཏི་ཞེས་པ་ཡིས། ། མཛོད་ལྡན་ལྗང་གུ་ཨུཏྤལ་ཅན། ། ཕྱི་མ་གཙོ་བོའི་མཚན་འཛིན་མ། ། དབང་ལྡན་གྲྭ་རུ་བསམ་པར་བྱ། ། གཏི་མུག་གཤིན་རྗེ་ལྷ་མོ་བཞི། ། པདྨ་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཞུགས། ། ལྷག་མ་པདྨ་ཉི་མ་ལ། ། ལྔ་ཕྲག་གཉིས་དང་དྲུག་ཕྱེད་ལྷ། ། གྲི་གུག་བནྡྷའི་ཕྱག་ཟུང་ཅིག། མཐུན་པར་རང་གི་རིག་མ་འཁྱུད། ། བཞིར་གྱུར་དབུས་སུ་དེ་འོད་བསམ། ། སྔོན་པོའི་གཡས་དཀར་གཡོན་པ་དམར། ། དཀར་པོའི་གཡས་སྔོ་གཡོན་པ་དམར། ། དམར་པོ་སེར་པོ་ལྗང་གུ་ཡི། ། གཡས་སྔོ་གཡོན་པ་དཀར་པོ་ཡིན། ། རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་འོད་ཕྲེང་ཅན། ། མ་ལུས་འཁྲུགས་པ་སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན། ། མེ་མཚམས་ལ་སོགས་བྷནྡྷ་བཞི། ། ཟླ་བས་གང་བ་ཨོཾ་གྱིས་མཚན། ། པདྨ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་རིམ་བཞིན་གདོན། ། རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་དང་ལྕེ། ། ལུས་ཡིད་སྐྲ་མཚམས་བྲང་རྩེ་རུ། ། ཀྵིཾ་ཛི་ཁཾ་གཾ་ཀཾ་སཾ་ལས། ། གཏི་མུག་གཤིན་དགྲ་སོགས་རིམ་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་སོགས་ཁ་དོག་རྒྱ། ། མངོན་པར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། སྙིང་མགྲིན་དཔྲལ་བའི་ཟླ་སྟེངས་སུ། །

Possessing hand-symbols identical to the Principal, she is properly placed in the fire direction. With the mantra Moharati, Vārāhī, blue in color and bearing the mudrā of her own Principal, is emanated into the southwest corner. With the mantra Rāgarati, Sarasvatī, red in color and with hands holding a lotus and so forth, performs the benefit of beings in the wind direction. With the mantra Vajrarati, Gauryā, green in color and holding an utpala flower, who bears the marks of the latter Principal, should be visualized in the northeast corner. These four goddesses of the delusion-Yamāntaka family sit upon lotus and moon seats; the remaining ones sit upon lotus and sun seats. The twenty-five and twenty-seven deities each have a pair of hands holding a curved knife and a skull-cup, and they embrace their respective consorts in union. Visualize them as fourfold in the center, with light. The blue one has a white right face and a red left face; the white one has a blue right face and a red left face; the red one has a yellow right face and a green left face; and the [green] one has a blue right face and a white left face. They have topknots of matted hair with garlands of light, and are adorned with snakes in their entirety. In the fire direction and so forth are four skull-cups, full of moonlight and marked with the syllable Oṃ. Upon lotus and moon maṇḍalas, they are sequentially invoked with the three tattvas. This is the yoga of completion. For all the deities of the maṇḍala, at the eyes, ears, nose, tongue, body, mind, hairline, chest, and crown, from the syllables Kṣiṃ, Jiṃ, Khaṃ, Gaṃ, Kaṃ, and Saṃ, the enemies of delusion and so forth, and the Vajra-holders and so forth, in their respective colors and mudrās, are visualized as the vajra sense bases for the sake of the superknowledges. At the heart, throat, and forehead, upon moon disks...

རྡོ་རྗེ་པདྨ་འཁོར་ལོ་ལ། ། ཧཱུྃ་ཨཱཿཨོཾ་ཡིག་བཀོད་བྱས་ཏེ། ། དེ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་བྱུང་སྐུ། ། ཞེ་སྡང་འདོད་ཆགས་གཏི་མུག་དང་། ། འདྲ་བར་ཐུགས་སོགས་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་རང་རྒྱ། ། མཚན་མའི་ལྟེ་བར་ཧཱུྃ་ཨཱཿཨོཾ། ། དེ་ལས་ཙརྩི་ཀཱ་སོགས་སྤྲོ། ། མཁར་བཀུག་སངས་རྒྱས་མཉེས་བྱས་ནས། ། སྤྱན་དྲངས་ཐུགས་གསུང་སྐུར་བཅུག་ལ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་འདི་བརྗོད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཝཱཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀ་ཡི། ། ས་བོན་ལས་འོད་ལྷ་མོར་སྤྲོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་མགོན་པོ་མཆོད་བྱས་ནས། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡང་བླང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་དག་ལས། ། སྤྲུལ་པའི་ཙརྩི་ཀ་ལ་སོགས། ། ཕྱག་ན་ཡེ་ཤེས་ཆུས་གང་བའི། ། བུམ་པ་ཟླ་འོད་ལེགས་ཐོགས་ཏེ། ། ཡིད་འོང་བཀྲ་ཤིས་གླུ་ལེན་ཅིང་། ། སིལ་སྙན་སྤོས་ཀྱི་སྤྲིན་དག་དང་། ། དྲི་མེད་དབང་བསྐུར་སྤྲིན་ཕབ་པས། ། སོ་སོའི་གཙོ་བོས་དབུ་བརྒྱན་ནོ། ། རང་སྙིང་འོད་ཀྱི་ཙརྩི་ཀཱ། ། བསྐུལ་ནས་དེ་ཡི་ཐུགས་ཀ་ནས། ། རང་འདྲ་འཕྲོས་ཏེ་ཁྲོ་མོ་བཀུག། རྡོ་རྗེའི་གུར་སྟེངས་བཞུགས་བསམས་ལ། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་བསྐྲད་དེ། ། རྡོ་རྗེའི་ར་བ་བཤིག་བྱས་ནས། ། ཞུགས་ཏེ་རང་མདུན་པདྨར་བསམ། ། དེ་ནས་སྙིང་འཕྲོས་ཁྲོ་བོ་ཡིས། ། ཕུར་བཤིག་ཕྱིར་བརྩིགས་སྙིང་ཞུགས་བསམ། ། རང་མདུན་དུང་ཆོས་སོགས་གསུམ་བཞག། མེ་ཏོག་དཀར་ལྡན་དྲི་ཆུས་བཀང་། །

Upon the vajra, lotus, and wheel, place the syllables HŪṂ, ĀḤ, and OṂ. From these, the bodies of the mudrās arise. Meditate on the mind and so forth as being similar to hatred, attachment, and delusion. All of these have their respective seals; at the center of the signs are HŪṂ, ĀḤ, and OṂ. From these, Caurī and the others are emanated. Having summoned them into the sky and pleased the Buddhas, invite them and cause them to enter the mind, speech, and body. Recite this mantra of blessing: OṂ SARVA-TATHĀGATA-CITTA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. OṂ SARVA-TATHĀGATA-VĀK-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. OṂ SARVA-TATHĀGATA-KĀYA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. From the seed syllable at the heart of the wisdom being, light emanates as goddesses. Having made offerings to the Protectors of the ten directions, one should also receive empowerment. Then, from the Tathāgatas, emanated Caurī and the others, holding vases filled with the water of wisdom like moonlight, sing delightful auspicious songs. With cymbals, clouds of incense, and the descent of clouds of stainless empowerment, each is crowned by their respective lord. Having exhorted Caurī with light from one’s own heart, emanations identical to her radiate from her heart and summon the wrathful goddesses. Visualize them dwelling above the vajra tent; the wrathful deities then drive away [obstacles], and having destroyed the vajra fence, they enter and are visualized in the lotus in front of oneself. Then, the wrathful deities emanated from the heart think to destroy the fence and rebuild it outside, and one visualizes them entering the heart. In front of oneself, place the three [vessels] such as the conch; fill them with scented water and white flowers.

དེ་མདུན་མན་འཇི་གཉིས་སྟེངས་སུ། ། གསེར་སོགས་གསོལ་བའི་སྣོད་གཉིས་བཞག། གཡས་ཕྱོགས་དུང་ནི་གསུམ་པ་ལ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་གས་སུ། ། བྱིན་བརླབས་བདུད་རྩི་བཅུ་བྱེད་བླུགས། ། ཧྲཱིཿཥྚྲིཿཝི་ཀྲྀའི་སྔགས་བཟླས་ལ། ། ཀུ་ཤའི་བམ་པོས་དང་པོའི་ཆུ། ། བཟེད་ཞལ་དང་པོར་ལན་གསུམ་གཏོར། ། གཉིས་པ་ཆུ་དང་མེ་ཏོག་བཅས། ། གཟུང་སྟེ་དེ་ཡི་སྣོད་ཉིད་ལ། ། ཕྱོགས་སུ་དུང་ནི་གསུམ་པ་ལ། ། ལན་གསུམ་ཉེ་རེག་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གསུམ་པ་བདུད་རྩི་དང་ལྡན་པས། ། གཉིས་པར་མཆོད་ཡོན་ཆུ་ཡང་སྦྱིན། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་གཟུང་བྱས་ལ། ། ཞབས་བསིལ་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས། ། དེ་ཡི་སྣོད་ལ་ཞབས་བསིལ་སྦྱིན། ། རང་སྙིང་འོད་ཀྱིས་ཐོ་བ་བསྐུལ། ། མུངྒར་ཛཿཞེས་བརྗོད་ནས་དགུག། དེ་བཞིན་བེ་ཅོན་བསྐུལ་བ་ཡིས། ། དཎྜ་ཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་ནས་གཞུག། སྙིང་པོས་པདྨ་བསྐུལ་ནས་སུ། ། པདྨ་བཾ་ཞེས་བརྗོད་ནས་བཅིང་། ། དེ་བཞིན་རལ་གྲི་འཛིན་བསྐུལ་ཏེ། ། ཁཌྒ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་མཉེས་བྱ། ། རང་སྙིང་ཡེ་ཤེས་འོད་ཟེར་གྱིས། ། མཁའ་ཁྱབ་སངས་རྒྱས་ཀུན་བཀུག་ནས། ། ཁར་ཐིམ་ལུས་ཀྱི་བཅུད་གྱུར་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ལམ་བྱུང་ཤེས་རབ་ཀྱི། ། པདྨའི་སྙིང་པོར་རབ་འཕྲོས་ལས། ། ལྷ་མོའི་ཚོགས་ནི་མཛེས་གྱུར་ཏེ། ། བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས་འཕྲོས་ནས། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་མཛེས་རྣམས་ཀྱི། ། སྡོང་བུ་ལག་པས་ལེགས་བཟུང་ནས། ། སྒེག་དང་བཅས་པས་མཆོད་བྱས་ཏེ། ། རབ་སྙན་ཡིད་འཕྲོག་གླུ་དང་ནི། ། སྣ་ཚོགས་མཛེས་པའི་གར་གྱིས་སུ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་སྟེར། ། ཀྱེ་ཀྱེ་གཤིན་རྗེ་དགྲ་ནག་པོ། །

In front of those two, upon two mats, place two vessels made of gold or other materials. In the right direction, into the third conch, pour the nectar prepared through the tenfold consecration according to the ritual that follows. Reciting the mantra Hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛti, sprinkle the first water three times into the first offering bowl using a bundle of kuśa grass. Holding the second vessel containing water and flowers, offer it three times toward the third conch as a ritual rinsing (upaspṛśana). With the third vessel containing nectar, offer the water of the guest-offering (arghya) into the second vessel. Then, holding the flowers and performing the mudrā for the foot-bath (pādya), offer the foot-bath water into its vessel. Stirring the hammer with light from one’s own heart, summon [the deities] by reciting muṅgara jaḥ. Likewise, stirring the club, cause them to enter by reciting daṇḍa hūṃ. Stirring the lotus with the essence mantra, bind them by reciting padma vaṃ. Likewise, stirring the sword-holding [deity], please them by reciting khaḍga hoḥ. With the wisdom light rays from one’s own heart, summon all the Buddhas who pervade space. They dissolve into the mouth and become the essence of the body. Emerging through the path of the vajra, they radiate intensely into the heart of the wisdom lotus. The hosts of goddesses become beautiful; emerging from the pores of the skin, they hold the stalks of various beautiful flowers in their hands. Performing offerings with graceful gestures, they bestow great bliss through melodious, captivating songs and various beautiful dances. "O, O, Black Yamāri!"

བླ་མ་སྲིན་པོའི་གཟུགས་རང་བཞིན། ། བདག་གིས་ཁྱོད་མཐོང་རྣམ་པར་འཇིགས། ། ཁྲོ་བོའི་རང་བཞིན་ཉིད་སྤོངས་ཏེ། ། བདག་པོ་ཡིས་ནི་གར་བྱས་པས། ། མཐོ་རིས་མི་ཡུལ་ས་འོག་འདིར། ། ནག་པོ་ཁྲོ་བོ་ཡིད་ཀྱིས་འཇིགས། ། གར་བྱེད་ཁྱོད་ནི་འཇིགས་པ་ཆེ། ། ནག་པོ་མིའུ་ཐུང་གཤིན་དགྲ་ནག། ། གཟུགས་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མས་ཞུས་པ། ། གར་བྱེད་ཁྱོད་ནི་བདེ་བ་ཆེ། ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿའི་སྔགས་ཀྱིས་གར་བྱེད་ཁྱོད། ། གནས་གསུམ་ཀུན་གྱི་ཐེ་ཚོམ་སྤོངས། ། རྗེ་བཙུན་གཤིན་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཁྱོད། ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱིས་གར་བྱེད་མཐོང་། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སྒྲ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་བྲག་ཅ་དང་། ། འདྲ་བར་རབ་ཏུ་བལྟ་བྱས་ཏེ། ། རང་ཉིད་ལྷག་པའི་ལྷར་གནས་ལ། ། ཡོན་ཏན་ཀུན་ནི་སྒྲོགས་པར་བསམ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཁྱོད། ། གཤིན་དགྲ་ནག་པོ་རབ་ཏུ་འཇིགས། ། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག། མི་འཇིགས་སངས་རྒྱས་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། སེར་སྣ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཁྱོད། ། གཤིན་དགྲ་ནག་པོ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རབ་སྣང་བ། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཁྱོད། ། གཙོ་བོ་འདོད་ཆགས་ཆོས་འབྱུང་བ། ། དབྱངས་ཀུན་གྱི་ནི་མཆོག་གི་མཆོག། གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཁྱོད། ། ཐམས་ཅད་ལས་ཀུན་གཤིན་རྗེའི་དགྲ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རབ་སྣང་བ། ། རལ་གྲིའི་ཕྱག་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཁྱོད། །

Guru, you whose nature is the form of a rākṣasa, I am utterly terrified upon seeing you. Abandoning your very nature as a wrathful one, as the Lord performs the dance, the Black Wrathful One is feared in the mind throughout the heavens, the human realm, and the subterranean world. You who dance are a great terror; Black, Dwarf, Enemy of Death, you manifest in various forms. Requested by Vajrasarasvatī: You who dance are great bliss. You who dance with the mantra Hrīḥ Ṣṭrīḥ, dispel the doubts of all three realms. Venerable Wrathful Yamāntaka, all wandering beings behold your dance. Oṃ sarvatathāgatapūjāvajrasvabhāvātmako ’haṃ. Having viewed all objects of sound as being like echoes, and abiding as one’s own meditational deity, one should contemplate proclaiming all qualities: You are the nature of Mohavajra, the terrifying Black Enemy of Death. Lord of all the Teacher Buddhas, I prostrate and praise the Fearless Buddha. You are the nature of Mātsaryavajra, the extremely terrifying Black Enemy of Death. Manifesting as Cittavajra, I prostrate and praise Ratnavajra. You are the nature of Rāgavajra, the Lord from whom the dharma of passion arises. Supreme among all melodies, I prostrate and praise Vāgvajra. You are the nature of Īrṣyāvajra, the Enemy of Death who performs all activities. Manifesting as Karmavajra, I prostrate and praise the hand holding the sword. You are the nature of all the Buddhas. You are the nature of all the Buddhas.

སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཅིག་བསྡུས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མཆོག་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཡཾ་ལས་བྱུང་བ་སྔོན་པོ་ལ། ། གཞུ་འདྲའི་བ་དན་མཚན་པ་སྟེ། ། ཡཾ་གིས་བྱིན་བརླབས་རླུང་དཀྱིལ་འཁོར། ། གཡོ་མེད་སྟེང་ན་མེ་ཉིད་ནི། ། དམར་པོ་གྲུ་གསུམ་རཾ་ལས་བྱུང་། ། དེ་སྟེང་ཨ་ལས་བ་དན་ནི། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའོ། ། དེ་ནང་བདུད་རྩི་རྣམ་ལྔ་ནི། ། གཤིན་རྗེ་ལྔ་ཡི་ཡི་གེ་ལས། ། ལྕགས་ཀྱུ་ལྔ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི། ། མིང་གི་ཐོག་མའི་ཡི་གེ་ལས། ། ཧཱུྃ་དཀར་ལས་བྱུང་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། དེ་ལ་ཁ་ནི་བཀབ་པར་བསམ། ། མཐོ་གང་སྤགས་པའི་བར་སྣང་ལ། ། ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་དཀར་བསམ། ། ཁ་བཀབ་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ཡིས། ། ཧཱུྃ་ལས་འོད་འཕྲོས་བ་དན་བསྐུལ། ། དེ་ཡིས་རླུང་བསྐྱོད་དེས་མེ་བསྐུལ། ། རྫས་ཀུན་ཞུ་ཞིང་ཁོལ་བ་ལ། ། རྡོ་རྗེས་འཁྲུག་ཅིང་ཞུ་གྱུར་པས། ། ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་བདག་མཐོང་ནས། ། ཨོཾ་ལས་འོད་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། བདུད་རྩི་བསྡུས་ནས་དེར་ཐིམ་པས། ། གངས་ཆུ་འདྲ་བར་བསིལ་གྱུར་ཏེ། ། ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་བསྲུངས་ལ་བཞག། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི། ། ལྗགས་ལ་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་རེ། ། བསམས་ཏེ་དེ་ལས་འོད་ཟེར་ནི། ། སྦུ་གུར་གྱུར་པ་རབ་འཕྲོས་ཏེ། ། བདུད་རྩིར་ཟུག་ལ་རང་རང་སྔགས། ། བརྗོད་པས་སྦུ་གུས་བཏུང་ནས་ཚིམ། ། སྙིང་འོད་འཕྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུར་ཁྱབ། ། དངོས་ཀུན་གཤིན་རྗེ་དགྲར་བྱས་ནས། ། བསྡུས་ཏེ་བདག་ལ་ཐིམ་གྱུར་པས། ། བདག་ཉིད་ཡར་ཐིམ་ཐིག་ལེར་གྱུར། ། ཐིག་ལེར་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པར་བསྐྱེད། །

Homage and praise to the Lord of the Maṇḍala, the embodiment of all Buddhas, the supreme among all Buddhas. From the syllable yaṃ arises a blue wind maṇḍala, marked with a banner like a bow and blessed by the syllable yaṃ. Above that, motionless, is the fire element itself, red and triangular, arising from the syllable raṃ. Above that, from the syllable a, arises a banner complete with all its characteristics. Within that are the five nectars, arising from the syllables of the five Yamāntakas. From the first syllable of each of their names arise five hooks. One should imagine a white hūṃ from which a vajra emerges, covering the opening. In the space a span above, one should imagine a white oṃ upon a moon. From the hub of the covering vajra, light radiates from the hūṃ, stirring the banner. That stirs the wind, which stirs the fire. All the substances melt and boil; as they are stirred by the vajra and melt, they become utterly stainless. Seeing this, light emerges from the oṃ, gathering the wisdom nectar, which dissolves into it. Becoming cool like snow-water, one recites the three syllables, performs the protection, and leaves it. One should imagine a white vajra on the tongue of each of the deities of Yamāntaka. Light rays emanate from them, becoming tubes that penetrate the nectar. By reciting their respective mantras, they drink through the tubes and are satisfied. Light radiates from the heart, pervading the ten directions. Having made all things into the enemy Yamāntaka, they are gathered and dissolve into oneself. One dissolves upward and becomes a drop (bindu). Within the drop, one generates the complete maṇḍala.

དེ་ཡི་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཡིས། ། བདག་སོགས་ལྷ་རྣམས་བསལ་བྱས་ཏེ། ། སྙིང་གར་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྲ་གནས་པས། ། བརྟན་པར་གྱུར་ནས་སྤྲོ་དང་བསྡུ། ། ལས་དང་ཆོས་དང་ཆེན་པོ་དང་། ། གསང་གསུམ་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཐུགས་གསུང་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ལ། ། རང་རང་ས་བོན་ཐུགས་ཀར་བསམ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿལ་སོགས་གསང་སྔགས་བསམ། ། གསང་སྔགས་བཟླས་པས་གནས་བཞི་ནས། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱུན་རྣམས་སྤྲོ་བསྡུ་བ། ། རིམ་པའམ་ལྷན་ཅིག་བྱ་བར་འདོད། ། དབུགས་དབྱུང་འཕྲོ་བར་བསམ་བྱ་སྟེ། ། དབུགས་བསྡུ་སྔགས་ཀྱང་བསྡུ་བར་བྱ། ། བགྲང་ཕྲེང་དུང་ཆེན་ལ་སོགས་ལ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་སོགས་མཆོད་བྱས་ནས། གཤིན་རྗེ་དགྲ་ཡི་སྐུར་བསམས་ཏེ། ། མཐེ་བོ་ལྕགས་ཀྱུས་དྲང་ཞིང་བཟླས། ། རང་སྙིང་དེ་བཞིན་དམིགས་ཉིད་པས། ། སེམས་ལ་ཉམས་སུ་ཆུང་འགྱུར་ཞིང་། ། བཟླས་པས་སྐྱོ་ན་ལག་གཡས་ཀྱིས། ། བསྒྲིམས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་གསོར་ནས་ཀྱང་། ། གཡོན་པས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་གསིལ་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེ་གླུ་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞེངས་ལ་ཡང་བཟླས་སོ། ། བདག་ཉིད་གཏོང་བར་འདོད་གྱུར་ན། ། འགྲོ་བའི་དོན་ལ་འགྲོ་བསམས་ཏེ། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བྱས་ལ། ། ཡིག་གསུམ་མཐའ་རུ་མུཿབཞག་པའི། ། སྔགས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་གཤེགས་པར་བསྐུལ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལྷ་རྣམས་ནི། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་མུཿབདག་ལ་བསྡུ། ། བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། དེ་ཡང་ཡི་གེ་དེ་སྟོང་བསམ། ། བཟོད་པ་གསོལ་དང་གསོལ་བ་གདབ། །

By the garland of light from that, myself and the other deities are purified. As the subtle maṇḍala abides in the heart, it becomes stable, and then radiates and reabsorbs. The action, dharma, great, and secret samaya mudrās are the vajras of mind, speech, and body; one should visualize their respective seed syllables at the heart. In the heart of the wisdom being (jñānasattva), one should visualize the secret mantra, such as HRĪḤ ṢṬRĪḤ. By reciting the mantra, streams of wrathful deities are emitted and reabsorbed from the four places; one should desire to perform this either sequentially or simultaneously. One should visualize the exhaling of breath as an emission, and upon inhaling, the mantra should also be reabsorbed. Having made offerings of the five nectars and so forth to the counting rosary, the great conch, and so on, one should visualize oneself in the form of Yamāntaka and recite while drawing [the breath] in with the thumb as a hook. By focusing in that way on one's own heart, the mind becomes subtle. If one becomes weary of the recitation, one should vigorously brandish a vajra with the right hand, ring a vajra bell with the left, and make various vajra songs and various offerings. One should also recite while constructing the maṇḍala. If one wishes to depart, one should think of going for the sake of sentient beings; having made offerings, praises, and tasted the nectar, one should request the wisdom beings to depart with the mantra ending in MUḤ at the end of the three syllables. The deities of meditative concentration (samādhi) are reabsorbed into oneself with OṂ ĀḤ HŪṂ MUḤ. Oneself is the wisdom being, and the wisdom being is the mudrā; one should then contemplate that syllable as empty. One should ask for forgiveness and make supplications.

བསྔོ་དང་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱ། ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའོ། ། ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་གྱིས། ། ཡང་དག་ལངས་ལ་སྤྱོད་ལམ་ཀུན། ། གཤིན་རྗེ་དགྲ་ཡི་ངོ་བོར་བྱས། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཁ་ཟས་ཅི་ཟ་བདུད་རྩིར་བརླབ། ། ཁ་ཡི་ཧོམ་ཁུང་སྲེག་ཁང་དུ། ། ལྷ་རྣམས་ཚིམ་བྱ་སྲེག་རྫས་རྣམས། ། ལག་པའི་གཟར་བུས་བསྟབ་པར་བྱ། ། ཕྱི་ཡི་ཁྲུས་རྣམས་བྱེད་པ་ནི། ། འགྲོ་བ་རང་བཞིན་དག་བསམས་ལ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་ཆོ་ག་བཞིན། ། ལྷ་མོའི་བུམ་ཆུས་བཀྲུས་པར་བསམ། ། ཕྱི་ཐུན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུ་བའི་བར་དུ་བྱ། ། བཟའ་བ་ཟོས་ནས་ཉལ་བའི་ཚེ། ། ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེར་ལྡན་པས་ཉལ། ། ལྡང་བའི་དུས་ན་དཔལ་ལྡན་པའི། ། ལྷ་(མའི་,མོའི་)དབྱངས་ཀྱིས་བསྐུལ་བར་བསམ། ། འདི་ལྟར་འདི་ལས་དང་པོ་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་བྱ་བ་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་འགའ་སོགས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྦྱོར་བ་རྣམ་གསུམ་རིམ་བཞིན་བྱ། ། སྤྱོད་ལམ་དག་གི་ཚེ་ན་ཡང་། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་བྱ་བ་ཀུན། ། ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ། ། བསམས་ཏེ་བྱ་བ་ཀུན་བྱའོ། ། དཔའ་མི་གཅིག་ཅིག་མཐོང་བ་ལ། ། བདེ་སྡུག་རྣམ་པར་གྲོལ་འགྱུར་བ། ། སེམས་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ། རྟོག་མེད་སེམས་གནག་ག་ལ་འགྱུར། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། བསྙེན་པས་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་བཅོམ་ལ། ། གཞན་གྱི་དོན་ལ་བརྩོན་བྱ་བའང་། ། མཚན་མ་བརྟན་པོ་ཡང་དང་ཡང་། ། མཐོང་ཞིང་གནང་བ་ཐོབ་ནས་བྱ། ། ཡིད་དགའ་བ་ཡི་ས་ཕྱོགས་ནི། ། ཤར་དང་བྱང་གི་ཆ་ཉིད་དོ། ། དབུས་མཐོ་ཤར་དང་བྱང་གཞོལ་བར། །

One should perform the dedication and make aspiration prayers; this is the great yoga. With the divine pride of one’s own deity, having arisen perfectly, one should maintain all activities as the essence of Yamāntaka, which is profound and vast in nature. Whatever food one eats, one should consecrate as nectar. In the sacrificial pit of the mouth, the chamber of fire, one should satisfy the deities by offering the burnt substances with the ladles of the hands. As for performing the outer ablutions, one should contemplate that all beings are pure by nature and imagine them being washed with the water from the goddess’s vase, according to the ritual of empowerment. During the final session, one should likewise perform the practices up to the dissolution of the maṇḍala. When one has eaten and is about to sleep, one should sleep endowed with insight and compassion. At the time of rising, one should imagine being exhorted by the melodic song of the glorious goddess. Such are the activities of a beginner yogi. Yogis who possess some degree of primordial wisdom should perform the three applications in successive order. Even during the time of daily activities, one should perform all actions of body, speech, and mind while contemplating them as the nature of mudrā and mantra. Since the experience of seeing a single hero and the liberation from pleasure and pain are the mind itself, how could the non-conceptual mind ever become dark? This is the ritual for the preliminary service. Through service, the hosts of obstructors are defeated; furthermore, one should strive for the benefit of others only after repeatedly seeing stable signs and receiving permission. The delightful location should be in the eastern or northern direction, where the center is high and it slopes toward the east and north.

བགེགས་བསྐྲད་ཕུར་བཏབ་གཏོར་མ་སྦྱིན། གསོལ་བཏབ་རྣལ་འབྱོར་གསུམ་བྱས་ནས། ། སངས་རྒྱས་ལ་ཡང་གསོལ་བ་གདབ། ། མཆོད་ཡོན་ཞབས་བསིལ་ཕུལ་ནས་སུ། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ཀྱང་རབ་ཚིམ་བྱ། ། དེ་ནས་མཁའ་ལ་བཀོད་ནས་སུ། ། བགེགས་མེད་ས་ནི་ལེགས་བརྐོས་ནས། ། སླར་ཡང་ས་ཡིས་རབ་ཏུ་དགོང་། ། སྔོན་དུ་དུས་རིང་བསྙེན་བྱས་པའི། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ནི་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། ཨོཾ་བྷུ་ཁཾ་ཞེས་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། མཁའ་ལ་རི་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཧཱུྃ་ལཾ་ཧཱུྃ་ཞེས་རྡོ་རྗེའི་བདག། ཉིད་དུ་ས་བྱས་དེ་བྱིན་བརླབ། ། ཨོཾ་མེ་དི་ནཱི་བཛྲཱི་བྷ་བ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུྃ། སྔོན་བཞིན་ལྷ་ཡི་ཏིང་འཛིན་ནི། ། ས་ཡི་དབུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་བཞི། ། རིམ་བཞིན་བྱས་ནས་རྫོགས་པ་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་གཤིན་རྗེ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་འཛིན་གཙོ་བོ་ལ། ། གྲོགས་པོ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་འཛིན་བཞི། ། གཏི་མུག་སོགས་བདག་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། སྤྲུལ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་ལ་ནི། ། མཆོད་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མཚན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྤངས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞི་བའི་ཆོས་མཆོག་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་བ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་དག་པས་དྲི་མ་མེད། །

Expel the obstructors, drive in the stakes, and offer the torma. Having performed the three yogas of supplication, make a request even to the Buddha. Having presented the drinking water and the water for the feet, satisfy them thoroughly with the fire offering. Then, having arranged [the deities] in the sky and properly excavated the site free of obstructors, cover it again with earth. One who possesses the application of Yamāntaka, having previously performed the long-term approach, completes the site of the maṇḍala. With the mantra oṃ bhūḥ khaṃ, one should generate the mountain in the sky. With hūṃ laṃ hūṃ, the vajra-self consecrates the earth as such. Oṃ medinī vajrībhava vajrabandha hūṃ. As before, the deity’s meditative absorption and the four yogas are performed in sequence in the center of the earth. Once completed, the Lord Yamāntaka, the self of all Buddhas, holding a vajra and bell, is accompanied by four friends holding vajras and bells, together with the lords of ignorance and the other afflictions. Having made offerings to the three maṇḍalas through emanation, one should make this supplication: "O Tathāgatas, peaceful ones, abode of all Tathāgatas, supreme selflessness of all phenomena, please explain the sublime maṇḍala. Perfectly complete with all the marks, perfectly free from all that is not a mark, supreme body of Samantabhadra, please explain the sublime maṇḍala. Truly arisen from the supreme peaceful dharma, purifying the conduct of wisdom, supreme speech of Samantabhadra, please explain the sublime maṇḍala. The great mind of all sentient beings, stainless through natural purity..."

ཀུན་བཟང་ཐུགས་མཆོག་ཁ་ལོ་སྒྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལངས་ཏེ། ། མ་དང་ཊ་ཡི་ཡི་གེ་ལས། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་མིག་གཉིས་སུ། ། ཉི་མ་དང་ནི་ཟླ་བ་བསམ། ། བློ་ཅན་འགྲོ་བ་ཀུན་བལྟས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ལ་སྟང་སྟབས་བསྐོར། ། རྐང་མཐིལ་ཨ་ལས་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ། ། གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་གསོར་བྱེད་ཅིང་། ། གཡོན་པས་དྲིལ་གསིལ་འགྱིང་བག་ཏུ། ། གནས་ཏེ་མཆེ་གཙིགས་ཧཱུྃ་བརྗོད་དོ། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་ལ་སོགས་པ། ། གདུག་པའི་ཚོགས་རྣམས་བསྐྲད་པར་བྱ། ། ཉོན་ཅིག་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀུན། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། བདག་ནི་དཔལ་ལྡན་རལ་གྲི་འཛིན། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་དོན་བྱེད་པ། ། རལ་གྲི་འབར་བའི་གཟུགས་འདི་ཡིས། ། གལ་ཏེ་གང་གིས་བདག་ཚིག་འདས། ། ལུས་ངག་གསུམ་ལས་སྐྱེས་པ་བཅད། ། འཇིག་པར་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟ། ། དེ་ནས་ས་ལ་བསྐོར་བྱས་ཏེ། ། བགེགས་མེད་བྱ་ཕྱིར་ཕུར་བུས་གདབ། ། ཕུར་པ་སྟོད་ནི་ཁྲོ་བོ་ལ། ། སྨད་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ། ། ཕུར་པའི་གསང་སྔགས་བཟླས་པ་ལྔ། ། མཚམས་དང་དབུས་སུ་གདབ་པར་བྱ། ། འོད་ཟེར་རྣོན་པོ་རབ་འཕྲོ་བས། ། ཕྱོགས་བཅུར་ཡང་དག་གནས་པ་ཡི། ། བགེགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཀུན་གཞོམ་མོ། ། ཤིན་ཏུ་བགེགས་མེད་རབ་མཐོང་ནས། ། མཚམས་བཅད་ཕྱོགས་བཅིང་སྔོན་བཞིན་དུ། ། བློ་ཡིས་བྱས་ནས་ས་རྫོགས་ནས། ། སྟ་གོན་གནས་པའི་རིམ་བཞིན་བྱ། ། བཾ་སེར་ལས་བྱུང་ལྷ་མོ་ནི། ། འོད་དང་བཅས་པ་བཀུག་ནས་སུ། ། མཆོད་པ་ཕུལ་ནས་གསོལ་བ་གདབ། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་གྱི། །

"O Samantabhadra, supreme mind, charioteer, please explain the sacred maṇḍala." Then Yamāntaka arose and, from the syllables MA and ṬA, visualized the sun and moon in his right and left eyes. Having looked upon all beings with his intellect, he performed the ritual dance upon the ground of the maṇḍala. He meditated on the soles of his feet as vajras arising from the syllable A. With his right hand he brandished a vajra, and with his left he rang a bell with a majestic bearing; remaining thus, he bared his fangs and uttered HŪṂ. He should expel the hosts of malevolent ones, such as gods and asuras. "Listen, all you hosts of obstructors! I abide in the body, speech, and mind. I am the glorious wielder of the sword, performing the function of the protection wheel. By means of this form of the blazing sword, if anyone should transgress my word, I shall sever the three—body, speech, and mind—and they will undoubtedly be destroyed." Then, having circumambulated the ground, he should strike it with ritual daggers (kīla) to eliminate obstacles. The upper part of the daggers is a wrathful deity and the lower part is a single-pointed vajra. Reciting the secret mantra of the daggers five times, he should strike the boundaries and the center. With sharp rays of light radiating intensely, he shall destroy all the aggregates of obstructors dwelling in the ten directions. Having seen that there are no obstacles at all, he should establish the boundaries and bind the directions as before. Having mentally completed the ground, he should proceed with the stages of the preparatory rite. From the yellow syllable BAṂ, he summons the goddess together with her light; having presented offerings, he makes this supplication: "O Protectors, all the Buddhas, through the manner of your conduct and your special qualities..."

ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་བཙུགས་ཏེ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་པ། ། དེ་ལྟར་བདག་གིས་བདུད་སྡེ་ལས། ། རྒྱལ་བར་བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ཡིས་ས་བྱུགས་ནས། ། མེ་ཏོག་མཛེས་པ་སྣ་ཚོགས་དགྲམ། ། བདུད་རྩི་དང་ལྡན་དྲི་ཆུ་ཡིས། ། ལྷ་རྣམས་མཎྜལ་རབ་ཏུ་བྱ། ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་རང་སྔགས་ཀྱིས། ། བཀུག་ལ་མཚམས་སོགས་བཅིང་བྱས་ནས། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་བུམ་པའི་སྟ་གོན་ནི། ། རིན་ཆེན་བུམ་པ་མི་གནག་པ། ། མགྲིན་པ་རས་ཀྱིས་བཅིངས་པ་ལས། ། ལྡུམ་བུ་མཆོག་གིས་ཁ་ལ་བརྒྱན། ། རིན་ཆེན་སྨན་འབྲུ་སྣ་ལྔ་དང་། ། དྲི་ཆུས་བཀང་བ་མངོན་པར་བསྔགས། ། སྣ་ཚོགས་མེ་ཏོག་བརྒྱུས་པ་ཡི། ། སྐུད་པའི་རྩེ་མོར་རྡོ་རྗེ་གདགས། ། བུམ་ཁར་བཞག་ལ་ལག་པས་བཟུང་། ། རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་ལ་སོགས། ། སྔགས་བཟླས་ནས་ནི་མཆོད་ཡོན་འབུལ། ། མེ་ཏོག་དབུལ་དང་སྤོས་སོགས་མཆོད། ། དྲི་སོགས་པདྨའི་སྣོད་ལེགས་གཞག། ཉིན་དང་མཚན་མོ་ཐུན་གསུམ་དུ། ། གཏོར་མ་སྦྱིན་ཞིང་དེ་བཞིན་བཟླ། ། དེ་དག་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་ལ། ། གནས་ནས་རྒྱལ་བ་གཙོ་བོ་ཡིས། ། དེ་ནས་གཡོན་གྱི་སྣོད་ལ་ཆུ། ། བླུགས་ནས་དེ་ཡིས་གཏོར་བས་ན། ། བདག་དང་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཆུ་ཡིས་དབང་བསྐུར་གྱུར་པ་ཡིན། ། དེ་ནས་རང་གི་ལྕེ་བརླབས་ལ། ། གཡས་པས་སྤོས་ཕོར་བཏེག་ནས་སུ། ། པུས་མོ་བཙུགས་ནས་བློ་ལྡན་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་དང་སངས་རྒྱས་ཞུ། ། མགོན་པོ་ཞེ་སྡང་གཤིན་རྗེ་ཡི། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། །

Having appointed you, Goddess, as witness to the stages and the perfections, just as the Protector, the Lion of the Śākyas, conquered the hosts of Māra, so shall I conquer the hosts of Māra and draw the maṇḍala. Having smeared the ground with fragrant water, scatter various beautiful flowers. With scented water containing nectar, thoroughly prepare the maṇḍala for the deities. There, having summoned the maṇḍala with its own mantras and performed the binding of the boundaries and so forth, perform the offerings, praises, and the tasting of nectar. Then, for the preparation of the vases: take precious vases that are not black, their necks bound with cloth, and their mouths adorned with the finest herbs. Fill them with precious substances, the five medicines, the five grains, and scented water, and consecrate them. At the tip of a thread strung with various flowers, attach a vajra. Place it at the mouth of the vase and hold it with the hand. Recite the mantras of the principal deities of the Victor’s maṇḍala and so forth, and offer the water for the feet. Offer flowers and incense, and so on. Place the perfumes and other offerings in lotus vessels. During the three sessions of day and night, give the torma offerings and likewise recite the mantras. While staying outside the maṇḍala, the principal Victor then pours water into the vessel on the left; by sprinkling with that, the empowerment of water is conferred upon myself and all the disciples. Then, having blessed one’s own tongue, the wise person, kneeling with the right hand raised holding incense, requests the principal of the maṇḍala and the Buddhas: "O Protector, King of Vidyās, Yamāntaka, the embodiment of hatred, I prostrate and praise you!"

བདག་གིས་གཤིན་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། མགོན་པོ་བྲི་བར་འདོད་པ་སྟེ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་ཕན་ཕྱིར་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། དེ་བས་བཅོམ་ལྡན་གུས་ལྡན་ལ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་པར་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བདག་ལ་དགོངས། ། འགྲོ་བ་འཁོར་བའི་དོན་བྱེད་རྣམས། ། འབྲས་གནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ནི་ལྷ་གཞན་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འབྱུང་པོ་ཡང་དག་རྫོགས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་བསྟན་པར་མངོན་དགའ་དང་། ། གང་སུ་ལྷ་ཡི་མིག་ཅན་རྣམས། ། ཆེ་གེ་ཞེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཤིན་རྗེ་ལས་བྱུང་བ། ། ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་སྤྱོད་ནུས་པས། ། འགྲོ་དག་དོན་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། སློབ་མ་དང་བཅས་བདག་ལ་ནི། ། ཐུགས་རྗེས་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་སུ། ། ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཅུག་ནས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ལྟར་སྙན་གསན་ལན་གསུམ་དུ། ། བྱས་ནས་གཙོ་ལ་ཡོན་ཆབ་སོགས། ། ཕུལ་ནས་བསྲུངས་ཏེ་ཕྱིར་བྱུང་ནས། ། སློབ་མ་བརྟགས་པ་གཟུང་བར་བྱ། ། བྱས་པ་གཟོ་དང་ཁེངས་པ་མེད། ། རིགས་མདོག་ན་སོར་ལྡན་པ་དང་། ། ཐེག་པ་མཆོག་ལ་མངོན་དགའ་བའོ། ། དེ་ལས་བཟློག་པའི་སློབ་མ་ནི། ། དམན་པས་སྟ་གོན་གནས་མི་བྱ། ། ཚེ་འདིར་འབྲས་བུ་འདོད་པ་ཡིས། ། ཕྱི་མའི་ཚེ་ལ་མི་འབྱུང་ངོ་། ། སྐྱེས་བུ་ཚེ་ཕྱི་མར་འདོད་པས། ། འདིར་ཡང་འབྲས་བུ་རྒྱས་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་སློབ་མ་ལ་སྨྲས་ནས། ། བློ་ལྡན་རང་གིས་ནང་དུ་འགྲོ། ། ཡོན་ཏན་དེ་ལྡན་སློབ་མ་ཡིས། ། སྒོ་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། །

I wish to draw the maṇḍala of Yamāntaka, the Protector, for the benefit of the disciples and also as an offering to you. Therefore, O Blessed One, I pray that you grant your blessings to me who am full of devotion. May the Buddhas turn their attention to me, and those who act for the sake of beings in saṃsāra, the bodhisattvas abiding in the fruit, the other deities of Secret Mantra, the world-protecting gods, the bhūtas who truly delight in the Buddha’s teaching, and whoever possesses the divine eye: By the one named [Name], with the vajra, I shall draw the maṇḍala arising from Yamāntaka, just as I am able to employ it, for the sake of the world. Having taken hold of me and my disciples with compassion, please grant your blessings so that we may all be introduced into the maṇḍala. Having thus made the request three times, and having offered the water for the feet and so forth to the Principal Deity, and having performed the protection, one should go outside and select the disciples to be examined. Those who are grateful and free of pride, who possess the proper lineage, complexion, and age, and who delight in the Supreme Vehicle—such disciples should be accepted. Disciples who are the opposite of these should not be prepared for the preliminary rites, for those who desire results only in this life will find no results in future lives. However, for a person who desires the future life, the results will flourish even in this one. Having spoken thus to the disciples, the wise master should enter within. The disciples, possessing those qualities, should make their supplication at the door: "You, the Great Joy, are my teacher."

སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་(བརྟན་,བསྟན་)པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་བདག་ལ་སྩོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་འཇུག་པར་བགྱིད། ། དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནུས་པའི། ། སློབ་མ་རབ་ཆགས་མཛེས་པ་ལ། ། སློབ་དཔོན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ལ། ། ཚིག་འདིས་གནང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། འདིར་ཤོག་བུ་འདི་ཐེག་ཆེན་གྱི། ། ཆོ་ག་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། ཚུལ་ཆེན་ལ་ཁྱོད་བསྙེན་པ་གྱིས། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མགོན་པོ་རྣམས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་ཞུགས་པ་ཀུན། ། དེ་དག་གིས་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་མཆོག་བཟང་འདི་བརྙེས་ནས། ། དཔའ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཉམ་མེད་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་ཆོ་ག་མཉམ་མེད་དེ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པའི། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། འཇིག་རྟེན་འཇུག་པར་རབ་ཤེས་ནས། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་ནས་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། དེ་ནས་བཤགས་དང་ཡི་རང་སོགས། ། བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ལ། ། སྲུང་བ་བྱས་ཏེ་དེ་ནས་ནི། ། ཐུགས་གསུང་སྐུ་ཡི་བྱིན་བརླབས་ལ། ། ཡི་གེ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་དེར། ། མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱ། །

Master, please attend to me! Grant me the way of great awakening. O Great Protector, grant it to me! Grant me that very samaya! Grant me also the bodhicitta! Grant me the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha—the three refuges! O Protector, I shall enter the city of great liberation. To the disciple who is thus able to recite this three times, who is exceptionally devoted and beautiful, the master, with one-pointed mind, should grant permission with these words: "Come here! I shall correctly teach you this Mahāyāna ritual, the way of mantra conduct. Approach the great way! All the perfect Buddhas of the past, those who have not yet come, and the Protectors of the present, who have all entered for the sake of benefiting beings—they all attained this supreme and excellent ritual of secret mantra. By it, the Heroes attained peerless omniscience at the foot of the Bodhi tree. Through this peerless ritual of secret mantra, Śākyasiṃha and the others conquered the great, most terrible hosts of Māra. Having thoroughly understood how to enter the world, they turned the wheel and passed into nirvāṇa. Therefore, my son, apply your intellect to this in order to attain omniscience." Then, having performed the confession, rejoicing, and so forth, and having generated the bodhicitta and performed the protection, one should then perform the offerings to that which is endowed with the three syllables—the blessing of the Mind, Speech, and Body.

དེ་ནས་ལྷ་ཡི་སྔགས་བཟླས་པའི། ། སོ་ཤིང་སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་པ། ། མེ་ཏོག་རྩེར་ལྡན་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཐོ་རངས་ལངས་ནས་ཤར་བལྟས་ཏེ། ། ས་ལ་མ་ལྷུང་ལྕི་བ་ཡིས། ། ས་ལ་བ་ཀོ་ཙམ་བྱུགས་ཏེ། ། རྩེ་མོ་བཅའ་ཞིང་དེ་རུ་དོར། ། ཞི་དང་རྒྱས་སོགས་གར་གྲུབ་བལྟ། ། དེ་ནས་ཁ་བཤལ་ཧུབ་གསུམ་ཆུ། ། བྱིན་ལ་སྔགས་འདི་བཟླས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿབི་ཤུདྡྷ་དྷརྨཿསརྦ་པཱ་པཾ་ནི་ཙ་སྱ་ཤོ་དྷ་ཡ་སརྦ་བི་ཀལ་པཾ་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུྃ། གཤིན་རྗེའི་སྔགས་བཟླས་ཀུ་ཤ་ནི། ། སྟན་དང་སྔས་སུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མདུད་པ་གསུམ་ལྡན་སྲུང་སྐུད་ནི། ། དཔུང་པ་གཡོན་པར་བཅིང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་སེམས་ཀྱི་(སྦུངས་,སྤུངས་)བསྐྱེད་ཕྱིར། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་ཆོས་བཤད་དེ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱོད་རྣམས་དོང་བས་ན། ། རབ་བྱུང་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་པ། ། ཡོད་དང་མེད་ལས་རྣམ་འདས་ཤིང་། ། ཟབ་མོ་རྟོག་གེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རབ་ཏུ་མི་རྟོགས་གནས་མེད་པ། ། སྤྲོས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ། སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་བྱུང་། ། ལས་དང་བྱ་བ་སོགས་དང་བྲལ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། ཐེག་པ་རབ་ཀྱི་མཆོག་འདི་ཡི། ། ཚུལ་ལ་གནས་ན་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཀུ་ཤའི་མལ་དུ་ཉལ་བཅུག་ལ། ། རྨི་ལམ་མཐོང་བ་དགེ་མི་དགེ། ། ཐོ་རངས་བདག་ལ་མ་འཛེམ་པར། ། སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་ནི་བསྒོས་ལ་བཏང་། ། དེ་ནས་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱོར་བ་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། མཆོད་ཅིང་གསོལ་བ་བཏབ་བྱས་ལ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་དགོད་པར་བྱ། །

Then, having recited the deity’s mantra, one should give a tooth-stick twelve finger-widths long, with a flower at its tip. Having risen at dawn and facing east, one should smear a patch of ground the size of a cow-hide with cow dung that has not fallen to the ground. The candidate should bite the tip and cast it there; one should observe which [activity], such as pacifying or enriching, will be accomplished. Then, having given three mouthfuls of water for rinsing the mouth, one should recite this mantra: OṂ HRĪḤ VIŚUDDHA DHARMAḤ SARVA PĀPAṂ NICA SYA ŚODHAYA SARVA VIKALPAṂ APANAYA HŪṂ. Having recited the mantra of Yamāntaka, one should give kuśa grass for the seat and the pillow. A protection cord with three knots should be tied around the left arm. Then, in order to generate the resolve of the mind, one should explain the profound and vast Dharma: "This supreme path of the Great Vehicle, which brings about great emergence, is glorious. Therefore, since you have entered, you are those of great fortune who have gone forth. It transcends existence and non-existence; it is profound and not to be conceptualized by any logician. It is without a basis, free from all conceptual proliferation, and not proliferated by proliferations. It arises entirely from causes and karma, yet is free from karma, activity, and the like. If you abide in the manner of this supreme vehicle that rests upon the two truths, you will attain [the goal]." Having had them lie down on a bed of kuśa grass, one should instruct them: "At dawn, without hesitation, tell me whether the dreams you see are auspicious or inauspicious," and then dismiss them. Then, having taken the vows and meditated on the application of the maṇḍala, one should make offerings and supplications, and then place [the deities] in the sky.

ཁ་དོག་ལྔ་ཡི་སྐུད་པ་ལ། ། ཡཀྵེ་མ་མེད་བཀོད་དེ། ། གཤིན་རྗེ་དགྲ་ལྔའི་སྐུ་རུ་བསམ། ། ཞེ་སྡང་གཤིན་རྗེར་བདག་བལྟས་ལ། ། ཛ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་ཟླའི་མིག། འབར་མིག་ལྕགས་ཀྱུས་དྲངས་ནས་སུ། ། རང་མདོག་སྐུད་པའི་ནང་དུ་ཐིམ། ། གཏི་མུག་རལ་གྲི་དང་ལྷན་ཅིག། ཐིག་སྣ་དྲངས་ལ་བསྒྲིལ་བར་བྱ། ། ཨ་ནྱོ་ནྱཱ་ནུ་ག་ཏ་སརྦ་དྷརྨཱཿཔ་ར་སྤ་ར་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཏྱནྟ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨཱཿ མཐའ་མ་དཀར་ལྡན་ལག་པ་ཡིས། ། གཟུང་ལ་སྔགས་འདི་བཟླས་པར་བྱ། ། ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུྃ། རིང་ཐུང་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་འགྱུར་ལ། ། སྦོམ་ཕྲ་སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུ་ཆ། ། དྲི་ཞིམ་བདུད་རྩི་ལྔ་ཡིས་ནི། ། བྱུགས་ནས་བསྲུངས་ལ་སྣོད་གཙང་བཞག། དེ་ལ་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད། ། དེ་ནས་སྐུད་པ་བསྔགས་བྱས་ལ། ། ཛྫ་ཡིག་གསུམ་གྱིས་གཏང་བར་བྱ། ། དེས་ཀྱང་ཛྫ་ཡིག་གསུམ་གྱིས་དྲངས། ། ལྟེ་བར་ཁུ་ཚུར་གཡོན་གྱིས་བཟུང་། ། ནུབ་ཏུ་གནས་ནས་ཤར་བལྟས་ཏེ། ། མཁས་པས་ནམ་མཁར་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུྃ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་དུས་དག་ཏུ། ། མཁའ་ཁྱབ་པ་ཡི་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། འདིར་གཤེགས་པ་ཡི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། ཐིག་སྐུད་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་བར་བསམ། ། ལྷོ་ནས་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། ཤར་གྱི་ཐིག་ནི་རབ་ཏུ་གདབ། ། དེ་བཞིན་བྱང་ནས་ལྷོར་བལྟས་ཏེ། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐུད་པ་བརྟག། དེ་ནས་ཤར་དུ་དྲངས་པ་ཡིས། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་ངོས་གདབ་བོ། ། ཤར་ནས་བདེན་བྲལ་མཚམས་བལྟས་ཏེ། ། ལྷོ་ཡི་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་མེ་ཡི་མཚམས་གནས་ཏེ། །

Upon a thread of five colors, arrange the syllables yakṣe ma me. Visualize them as the bodies of the five Yamāntakas. Looking at oneself as the Yamāntaka of Hatred, with eyes of sun and moon arising from the syllable jaḥ, draw them in with the hook of blazing eyes and dissolve them into the thread of their respective colors. Together with the sword of Delusion, lead the end of the thread and twist it. Anyonyānugata sarvadharmāḥ paraspara-anupraviṣṭa sarvadharmātyanta-anupraviṣṭa sarvadharmāḥ. Holding the end with the white hand, recite this mantra: Samaya sūtra mātikrama hūṃ. The length should be twice the size of the maṇḍala, and the thickness one-twentieth of the door. Anoint it with fragrant five-nectar, protect it, and place it in a clean vessel. Offer it with various offerings. Then, having consecrated the thread, release it with three jaḥ syllables. It should also be drawn in with three jaḥ syllables. Holding the navel with the left fist, standing in the west and facing east, the wise one should strike the line in the sky. Oṃ vajra samaya sūtra mātikrama hūṃ. At the time of acting for the benefit of sentient beings, imagine that the Tathāgatas pervading space are exhorted by the sound of the thread to come here for the sake of the purpose. Facing north from the south, strike the eastern line. Likewise, facing south from the north, examine the thread of the western direction. Then, by drawing it toward the east, strike the northern side. Facing the southwest from the east, strike the southern line. Then, staying in the southeast corner...

རླུང་གི་མཚམས་སུ་གདབ་པར་བྱ། ། བདེན་བྲལ་མཚམས་ནས་དབང་ལྡན་དུ། ། དྲངས་ཏེ་གྲྭ་ཡི་ཐིག་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་ཐིག་རྣམས་ཅི་རིགས་པར། ། ལྷག་ཆད་མེད་པ་ཉིད་དུ་གདབ། ། དེ་ནས་དབུས་སུ་ཕུར་བཏབ་སྟེ། ། དེ་ལ་བརྟོད་པའི་སྲད་བུ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་འགྱུར་དག་གིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་ལ་སོགས་བསྐོར། ། འདི་ཡི་ཕྱི་ཡི་འཁོར་ལོ་ནི། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་རབ་ཏུ་མཛེས། ། ཁ་ཁྱེར་བཞི་དང་ལྡན་པ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་བརྒྱན། ། སྒོ་ཡི་མཚམས་དང་གྲྭ་བཞི་རུ། ། ཟླ་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་མཛེས་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་རབ་མཛེས་པས། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྱ། ། ཧཱི་ལས་ཉི་མ་ཟླ་བ་དག། མིག་ཏུ་བསམས་ཏེ་ཁྲོ་བོ་ཡི། ། བལྟ་བར་བཅས་པས་ཀུན་བལྟས་ནས། ། སྒོ་རྣམས་དག་ནི་ལེགས་བྱ་བ། ། སྒོ་ནི་འཁོར་ལོའི་བརྒྱད་ཆར་བྱ། ། སྒོ་ཁྱུད་ཆེན་པོ་སྤངས་པ་ཡིན། ། སྒོ་ཡི་ཚད་དུ་ཁྱམས་བྱ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་ལྷ་ཡི་སྣམ་བུའོ། ། ཁ་ཁྱེར་སྒོ་ཡི་ཕྱེད་དུ་སྟེ། ། འགྲམ་དང་གཤོག་པ་དེ་ཡི་ཚད། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཉི་ཟླ་དང་། ། རྔ་དང་རྡུང་དཀྲོལ་ལ་སོགས་རྒྱན། ། དེ་ཕྱེད་ཚོན་སྣ་ལྔ་ཡི་ས། ། རྡོ་རྗེ་ར་བའང་དེ་ཡི་ཚད། ། རྟ་བབས་སྒོ་ཡི་སུམ་འགྱུར་ལ། ། བ་དན་དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་རྒྱན། ། རིན་ཆེན་ཀུན་དང་ལྕགས་རྣམས་དང་། ། འབྱུང་ཁུང་དག་གི་ཕྱེ་མ་ལ། ། ཡི་གེ་ལྔ་བཀོད་བྱིན་བརླབ་བྱ། ། འབར་བར་གྱུར་དང་གསང་སྔགས་བཟླས། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུྃ།

One should strike [the lines] at the wind [direction]. From the nairṛti corner to the īśāna, having drawn [the line], one should strike the lines of the corners. Then, the lines should be struck as appropriate, without any excess or omission. Then, having driven a kīla into the center, the cord tied to it should be twice the size of the maṇḍala. One should encircle [it] with the vajra-fence and so forth. The outer wheel of this [maṇḍala] is square with four gates, beautifully adorned with four archways (toraṇas). It possesses four ledges (kha-khyer) and is decorated with vajras, bells, and so forth. At the corners of the gates and the four intermediate corners, one should beautifully place half-moons and vajras. The inner wheel of that is the terrifying viśvavajra, which should be completely encircled, beautifully adorned with a garland of vajras. Visualizing the sun and moon from the syllable HĪ in the eyes, and having looked everywhere with the gaze of a wrathful deity, one should properly prepare the gates. The gates should be made one-eighth the size of the wheel. The great door-surrounds (dvāra-koṣṭha) are omitted. The veranda (prākāra) should be made the size of the gate, and likewise the deity-platform (deva-paṭṭikā). The ledge is half the size of the gate; the side-walls and wings are of that same measure. The lattice-work (jāla), half-lattice (ardha-jāla), sun, moon, drums, cymbals, and so forth are the ornaments. Half of that is the area for the five colors; the vajra-fence is also of that same measure. The archway is three times the size of the gate, adorned with banners, bells, and so forth. Upon the powders of all kinds of jewels, metals, and minerals, one should arrange the five syllables and perform the consecration. When they have become blazing, one should recite the mantra: OṂ VAJRA CITRA SAMAYA HŪṂ.

སེམས་ཅན་ཁམས་རྣམས་གྲོལ་མཛད་ཅིང་། ། དེ་ནི་ཆོས་དབྱིངས་རོ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བའི་ཚེ། ། རླུང་ལ་སོགས་པ་བྱུང་གྱུར་ན། ། ཁྲོ་བོའི་སྦྱོར་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། རླུང་སོགས་བཅིང་བ་ཚུལ་བཞིན་བྱ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་རྒྱལ་ཀུན་གཙོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་གཙོར་གྱུར་པ། ། སྐྱོན་ཀུན་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་བ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་ལེགས་གནས་ཏེ། ། དབང་ལྡན་མཚམས་ནས་མཉམ་པོ་རུ། ། བླ་མས་གཡོན་གྱི་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། དཀར་དང་སེར་དང་དེ་བཞིན་དམར། ། ལྗང་གུ་སྔོན་པོ་དེ་བཞིན་ནོ། ། མཉམ་དང་གཡས་སྐོར་ཚད་ལྡན་པར། ། དཀྱིལ་འཁོར་རི་མོ་བྲི་བར་བྱ། ། མཉམ་པོ་བྲི་བར་རི་མོ་ནི། ། སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུ་ཆ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་ལས་སྦོམས་ན་ནད་འབྱུང་ལ། ། ཕྲས་ན་ནོར་རྣམས་ཟད་པར་འགྱུར། ། ཀྱག་ཀྱོག་བྱུང་ན་འཐབ་མོ་འབྱུང་། ། ཆད་ན་སློབ་མ་བླ་མ་འཆི། ། གཡས་སྐོར་དུ་ནི་མ་བྲིས་ན། ། རྡུལ་ཚོན་གྱི་ནི་དངོས་གྲུབ་ཉམས། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དཀར་པོའི་ངོས། ། གཞན་སེར་བ་ཡི་མདོག་ཡིན་ཏེ། ། གཞན་ནི་པདྨ་རཱ་གའི་ངོས། ། དེ་བཞིན་མ་ར་ཀ་ཏ་སྟེ། ། ནང་དུ་སྔོན་པོར་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ནི་རྡུལ་ཚོན་རིམ་པར་བཤད། ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་དཀར་པོ་སྟེ། ། ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་སེར་པོ་ཡིན། ། ནུབ་ཕྱོགས་དམར་པོ་བྱ་བ་སྟེ། ། བྱང་ཕྱོགས་ལྗང་གུ་དག་ཏུ་འདོད། ། དབུས་མའི་ས་ཡི་ཆ་ཉིད་ནི། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་རབ་ཏུ་འབར། ། རྟག་ཏུ་ཤེས་རབ་ཐབས་ལྡན་པས། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་ཡང་དག་བྲི། ། ཟླ་བ་ཉི་མའི་གདན་དག་ལ། ། རྡོ་རྗེའི་འོད་ཀྱིས་ཀུན་འཁྲིགས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་དབུས་སུ་ཡང་དག་བྲི། །

It liberates the realms of sentient beings; that is the flavor of the dharmadhātu. When drawing the maṇḍala in that manner, if winds and so forth should arise, one should properly bind the winds and so forth by means of the wrathful yoga. Yamāntaka, the lord of all buddhas and the sovereign of all maṇḍalas, is completely liberated from all defects; one should dwell well in the center of that. From the northeast corner, the guru should, with the left fist, draw the lines of the maṇḍala in equal measure and clockwise: white, yellow, and likewise red, green, and blue. If the lines are drawn unevenly or without the proper clockwise rotation, the maṇḍala’s design will be flawed. If the lines are uneven, it is a twentieth part of the door; if they are thicker than that, illness will arise, and if thinner, wealth will be exhausted. If they are crooked, conflict will arise; if they are broken, the disciple and the guru will die. If they are not drawn clockwise, the siddhis of the colored powders will degenerate. The side of the white vajra-tip is yellow, while the other sides are like ruby and likewise emerald; the interior should be known as blue. This is the explanation of the sequence of the colored powders. The eastern direction is white, the southern direction is yellow, the western direction is to be made red, and the northern direction is held to be green. The central area of the ground itself is a blazing sapphire. Always possessing insight and method, one should draw it with perfect meditative equipoise. Upon seats of the moon and sun, one should correctly draw a vajra in the center, completely filled with vajra light.

འཁོར་ལོ་འོད་འབར་རབ་འཇིགས་པའི། ། འཁོར་ལོ་ཤར་གྱི་ར་ལ་བྲི། ། རིན་ཆེན་འོད་འབར་རབ་འཁྲིགས་པའི། ། རིན་ཆེན་ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་བྲི། ། ནུབ་ཏུ་པདྨའི་སྤྲིན་འཁྲིགས་པའི། ། པདྨ་དམར་པོ་སྡོང་བུར་བཅས། ། རལ་གྲིའི་འོད་ཀྱི་རབ་འཁྲིགས་པའི། ། རལ་གྲི་བྱང་གི་ར་ལ་བྲི། ། ཐོ་བ་འབར་འོད་གསལ་བ་ནི། ། ཤར་གྱི་སྒོ་རུ་བྲི་བར་བྱ། ། བེ་ཅོན་འབར་འོད་འཁྲིགས་པ་ཡི། ། བེ་ཅོན་ལྷོ་ཡི་སྒོ་རུ་དགོད། ། པདྨ་འབར་བ་རབ་འཇིགས་པའི། ། འོད་དང་ལྡན་པ་ནུབ་སྒོར་བྲི། ། རལ་གྲི་འབར་བའི་སྤྲིན་ལྡན་པ། ། བྱང་གི་སྒོ་རུ་བྲི་བར་བྱ། ། མེ་མཚམས་ལ་སོགས་གྲྭ་བཞི་རུ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཨུཏྤ་ལ། ། འོད་དང་ལྡན་པ་བྲི་བར་བྱ། ། ཕྱི་ཡི་མེ་མཚམས་ལ་སོགས་པར། ། ཟླ་བས་གང་བའི་སྣོད་བཞི་བྲི། ། དེ་ལྟར་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པ་དང་། ། མཁའ་ལ་བཀོད་པ་ཕབ་བྱས་ལ། ། དེ་ནས་སྔོན་བཞིན་ཤེས་རབ་དང་། ། སྦྱོར་བྱས་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་ནས་གདོན། ། དེ་ལ་སྤྱན་སོགས་བྱིན་བརླབ་དང་། ། ཐུགས་གསུང་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། དབང་བསྐུར་ལ་སོགས་བྱ་བ་ཡིན། ། དེ་ནས་སྔོན་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། འཁོར་ལོ་དགུག་དང་བགེགས་བསྐྲད་སོགས། ། བྱས་ལ་སྒོ་བཞིའི་ཁྲོ་བོ་ཡི། ། སྔགས་ལ་ཛཿསོགས་མཐར་ལྡན་པས། ། དགུག་གཞུག་བཅིང་དང་དབང་བྱ་དང་། ། ར་བ་དྲ་བ་ལ་སོགས་བྱ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོས་སྔོན་བཞིན་མཆོད། ། བསྟོད་དང་བདུད་རྩི་མྱང་བ་དང་། ། རྡུལ་ཡབ་སྦྲང་ཡབ་བསིལ་ཡབ་དང་། ། ཁམས་དང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དག་དང་། ། གཟིམས་མལ་དང་ནི་གདན་ཁྲི་དང་། ། མྱུར་འགྲོ་རྟ་དང་གླང་པོ་དང་། །

A wheel blazing with light and most terrifying, Draw a wheel on the eastern spoke. A jewel blazing with light and densely clustered, Draw a jewel in the southern direction. In the west, a mass of lotus clouds, A red lotus together with its stalk. A sword densely clustered with the light of its blade, Draw a sword on the northern spoke. A mallet with blazing, clear light, Should be drawn at the eastern gate. A club with blazing, clustered light, Place the club at the southern gate. A blazing lotus, most terrifying, Draw it at the western gate, endowed with light. A sword with clouds of blazing light, Should be drawn at the northern gate. In the four corners, such as the southeast, In due order, draw a wheel, A vajra, a lotus, and an utpala, All endowed with light. In the outer corners, such as the southeast, Draw four vessels filled with the moon. When the wheel is thus complete, Having caused the arrangement in space to descend, Then, as before, through insight and union, Generate the wheel and recite. There, perform the consecration of Locanā and the others, The vajras of Mind, Speech, and Body, And the conferral of empowerment and so forth. Then, as before, summon the wisdom wheel, Perform the expulsion of obstructors and so forth, And with the mantras of the four gate-guarding wrathful deities Ending with jaḥ and the rest, Perform the summoning, entering, binding, and subjugating, And the enclosure of the fence and net and so forth. Then, as before, the goddesses make offerings, Offer praise, and taste the nectar. Fans, fly-whisks, and cooling fans, Realms and pleasure groves, Sleeping quarters and thrones, Swift-moving horses and elephants, and—

ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དཔག་བསམ་ཤིང་། ། རྟ་བབས་དང་ནི་བླ་རེ་སོགས། ། བཟའ་བཏུང་བྲོ་མཆོག་སྣ་ཚོགས་དང་། ། གླུ་གར་ལ་སོགས་མཐའ་ཡས་མཆོད། ། དེ་ནས་ཅི་འབྱོར་གཞན་དག་ལ། ། བཟླས་པ་བྱས་ཏེ་མཉེས་པར་བྱ། ། བདུད་རྩི་དང་ལྡན་དྲི་ཆུ་ཡིས། ། མཎྜལ་ལེགས་པར་བྱས་ནས་སུ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། འབྱུང་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿ ཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། འབྱུང་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དགུག་དང་ཕུར་བུས་གདབ་པ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པས་འོད་ཉིད་དུ། ། གྱུར་ལས་རང་རང་ཡི་གེ་སྟེ། ། དེ་ལས་མཚན་མ་དེ་ལས་སྐུ། ། ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་རྣམ་བཞི་ནི། ། དབང་པོ་གཤིན་རྗེ་ཆུ་ལུས་ངན། ། འབྱུང་པོ་མེ་ལྷ་སྲིན་པོ་རླུང་། ། ཏ་ཨཱ་ན་ན་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་དང་ཡི་གེ་གསུམ། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་ཚངས་པའོ། ། ཕཊ་དང་སྭཱ་སྟེ་ཡི་གེ་གཉིས། ། ས་བདག་དང་ནི་ལྷ་མ་ཡིན། ། ཧཱ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཞལ་གསུམ་ཉིས་འགྱུར་ཕྱག། དང་པོ་རང་རང་ཕྱག་མཚན་ལ། ། ལྷག་མ་བདེ་བར་གཤེགས་དང་མཐུན། ། ཞལ་མདོག་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་འདྲ། ། མིག་སོགས་བརླབ་དང་ལུས་ངག་ཡིད། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡང་འདྲ་བྱས་ནས། ། གཏོར་མ་བདུད་རྩི་བཞིན་བརླབས་ལ། ། ལྕེ་ཡང་བརླབས་ཏེ་སྦུབས་ཀྱིས་སུ། ། རང་སྔགས་བརྗོད་པས་བརྔུབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨིནྡྲཱ་ཡ་ཧྲཱིཿཡ་མ་ཥྚྲཱྀཿཝ་རུ་ཎཱ་ཡ་ཝི། གུ་བེ་རཱ་ཡ་ཀྲྀ། ཨཱི་ཤཱ་ནཱ་ཡ་ཏ། ཨགྣ་ཡེ་ཨཱ། ནཻ་ཪྼྀ་ཏྱ་ཡ་ན། བཱ་ཡ་བེ་ན། ཙནྡྲཱ་ཡ་ཧཱུྃ། ཨརྐ་ཡ་ཧཱུྃ།

Wish-fulfilling jewels, wish-granting trees, archways, canopies, and so forth, along with various supreme foods and drinks, songs, dances, and infinite offerings. Then, having performed the recitation, one should please others with whatever is available. Having properly prepared a maṇḍala with fragrant water mixed with nectar, [recite]: OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. All bhūtas together with their retinues, AṄKUŚA JAḤ. OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. All bhūtas together with their retinues, KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. Thus, through summoning and striking with the kīla, they are transformed into light, which becomes their respective syllables, from which arise the signs, and from those, the bodies. The four syllables HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚ are Indra, Yama, Varuṇa, and Nirṛti. The syllables TA, Ā, NA, and NA arise from the bhūtas, Agni, Rākṣasa, and Vāyu. The three syllables HŪṂ HŪṂ PHAṬ are the Sun, the Moon, and Brahmā. The two syllables PHAṬ and SVĀ are the Earth Lord and the Asuras. The syllable HĀ is Viṣṇu and the others. All have three faces and twice that number of arms; the first hands hold their respective hand-symbols, and the remaining ones are similar to those of the Sugatas. Their facial colors are like those of the principal deity of their family. Having performed the blessing of the eyes and so forth, and the empowerment of body, speech, and mind in the same manner, one should bless the torma like nectar, bless the tongue, and then, by means of the hollow [of the mouth], inhale while reciting the respective mantras: OṂ INDRĀYA HRĪḤ, YAMĀYA ṢṬRĪḤ, VARUṆĀYA VI, KUBERĀYA KṚ, ĪŚĀNĀYA TA, AGNAYE Ā, NAIṚTYĀYA NA, VĀYAVE NA, CANDRĀYA HŪṂ, ĀRKYĀYA HŪṂ.

བྲཧྨ་ཎཱ་ཡ་ཕཊ། བ་སུ་དྷ་རཱ་ཡ་ཕཊ། བེ་མ་ཙི་ཏྲཱ་ཡ་སྭཱ། སརྦ་བྷུ་ཏེ་བྷྱོ་ཧཱ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧཱུྃ། ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུྃ། དེ་ཡིས་ཕྱོགས་སྐྱོང་ཚིམ་བྱས་ནས། ། འཐོར་འཐུང་བྱས་པ་ནང་དུ་འགྲོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཞལ་བསྲོའི་ཕྱིར། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་ཚིམ་བྱ་སྟེ། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ལས་འབྱུང་བ་ལྟར། ། ཞི་དང་རྒྱས་པ་བྱ་བར་འདོད། ། དེ་ནས་སློབ་མ་རྣམས་གཞུག་ཕྱིར། ། དང་པོར་བདག་ཉིད་འཇུག་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་སྐུ་སོགས་བྱིན་བརླབ་ཅིང་། ། སྣང་བ་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ཡིས། ། སློབ་མ་གཞུག་པའི་དོན་དུ་ནི། ། དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་མཚན་ལྡན་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་མཆོག། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་རང་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་དེང་གྲུབ་མཛོད། ། ཀུན་མཆོག་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཏུ་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། ཉེས་པ་མི་མངའ་རྟག་པ་ཁྱོད། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་གྱི་རྗེས་ཆགས་པ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་མཛོད། ། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཕྱག་རྒྱའི་མཆོག། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེར་བསྟོད་པ། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་བདག་བདག་མཛོད་ཅིག། དེ་ནས་བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་བརྗོད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་ཞུགས། །

BRAHMAṆĀYA PHAṬ | VASUDHĀRĀYA PHAṬ | VEMACITRĀYA SVĀ | SARVABHŪTEBHYO HĀ | HA HA HA HA HŪṂ | HI HI HI HI HŪṂ. Having thus satisfied the guardians of the directions, one enters within after performing the ritual sprinkling. Then, in order to warm the faces of the maṇḍala, one should satisfy them with fire offerings (homa). One should perform the pacifying and enriching rites as they arise from the fire offering rituals. Then, in order to initiate the disciples, one should first enter oneself. Having blessed one’s own body and so forth and attained the vision, one should thoroughly proclaim the reality (tattva) for the sake of initiating the disciples: OṂ! Because you are endowed with the marks born from space, the supreme without beginning or end, the nature of the Great Vajrasattva—may you establish me today as Vajrasattva! You are the supreme of all, the great siddhi, the great lord, the supreme deity, the king of all Vajra-holders—may you establish me as the supreme, unchanging one! You are faultless and eternal, the one who is passionate toward all passions, the great passion, the great joy—may the Blessed One establish me in that very reality! You are the supreme of all, utterly pure, the Tathāgata liberated from the beginning, Samantabhadra, the self of all—may you establish me as a Bodhisattva! You are the supreme of all great siddhis, the great lord, the supreme mudrā, the highly praised Great Accomplished Vajra—may you make me the master of Vajragarva! Then, one recites the blessing of truth: Pervading the minds of all sentient beings, you have entered the hearts of all sentient beings.

སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་གྱུར་ཉིད། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་མཆོག་གྱུར་པའི། ། མགོན་པོ་བདེན་པ་འདི་ཡིས་ནི། ། བདག་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་རྫོགས་ཤོག། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་བྱུང་། ། དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་བསྐྱེད་པ་ནི། ། དེ་དག་བདེན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་སློབ་མ་ནི། ། སྡིག་མེད་པར་ནི་ཐམས་ཅད་མཐོང་། ། ཐུན་མོང་སྡོམ་བཟུང་སློབ་མ་ནི། ། སྔོན་བཞིན་སྐུ་སོགས་འོད་གསལ་བ། ། ཡོལ་བས་བར་དུ་བཅད་ནས་སུ། ། ཀུན་བྱེད་བུམ་པའི་ཆུ་ཡིས་སུ། ། བཀྲུས་པའི་དར་རས་དམར་པོ་ཡིས། ། བུ་སྡུག་དེ་ཡི་ངོ་བཀབ་ལ། ། ཁྱོད་སུ་ཞེས་ནི་དྲི་བར་བྱ། ། བདག་ནི་སྐལ་ལྡན་ཡིན་ཞེས་སྨྲ། ། ཁྱོད་ཅི་དགའ་ཞེས་དྲིས་པ་ལ། ། སྐལ་བ་བཟང་ལ་བདག་དགའ་ཞེས། ། འཇུག་པ་པོས་ཀྱང་སྨྲ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཕྲེང་བ་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། ། ཨུ་དུམྺཱ་ར་མནྡ་ར། ། ཡོངས་འདུ་དག་ནི་མ་ལི་ཀ། ཀར་ནི་ཀ་ཡི་ཕྲེང་བ་ནི། ། ལེགས་པར་མནོས་ཏེ་བུས་ཟུང་ཤིག། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། བླ་མ་སློབ་དཔོན་མགོན་རྗེས་སུ། ། འབད་པ་ཆེན་པོས་དབང་གི་དོན། ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཆེན་པོས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དབང་བསྐུར་ལྟར། ། དེ་བཞིན་བདག་ཀྱང་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། བདག་ལ་དོན་མཆོག་སྩལ་དུ་གསོལ། ། གཙོ་ལ་ཡོན་སོགས་རབ་ཏུ་དབུལ། ། གཏང་སེམས་ཡང་དག་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་ནི། ། མེ་ཏོག་བཅས་པའི་སྙིང་པོར་བཞག། ཨོཾ་སརྦ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ། ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི་སུ་ར་ཏ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ་སིདྡྷི་བཛྲ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ།

You are the father of all sentient beings, The supreme samaya of passion. By this truth, O Protector, May you fulfill my desires. All phenomena are like reflections: Pure, clear, and untroubled; Ungraspable and inexpressible, Arisen entirely from causes and karma. By the truth of that very reality, May the disciple clearly see The reflections in the maṇḍala Without any sin. The disciple, having taken the common vows, With the body and so forth as before, luminous, Is separated by a curtain. Having washed with the water of the all-creating vase, The face of that dear child Is covered with a red silk cloth, And one should ask: "Who are you?" He should reply: "I am fortunate." When asked, "What do you desire?" The enterer should say: "I desire good fortune." Then the garland should be given: "Udumbara, mandārava, Pārijāta, and mālikā— This garland of karṇikāra, Receive it well and hold it, my child!" Oṃ āḥ hūṃ. Following the lord, the guru and preceptor, With great effort, for the sake of empowerment, Just as the great Buddha-dharma Empowered Vajrasattva, So too, may I be empowered; I pray, grant me the supreme goal. One should offer the fee and so forth to the principal deity, And generate the perfect intention of renunciation. At the disciple's heart, the vajra Is placed upon the essence together with a flower. Oṃ sarvayogacitta utpādayāmi suratasamayas tvaṃ hoḥ siddhi vajra yathā sukhaṃ.

དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་པའི་གསང་ཆེན་འདི། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། ། དད་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་མི་རུང་ངོ་། ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཐོ་སོགས་སྔགས་ཀྱིས་དྲང་བྱ་ཞིང་། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་གཞུག་པར་བྱ། ། ནང་དུ་སྡོམ་པ་འཛིན་དུ་གཞུག། དེ་ནས་ཚིག་འདི་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་རིང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ལ་རབ་ཏུ་ཆུད་དོ། ། དེ་བས་བདག་གིས་ཁྱོད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་གང་གིས་ཁྱོད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དངོས་གྲུབ་འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། ། ཁྱོད་ནི་དམ་ཚིག་ལ་འདའ་བར་མི་རུང་ངོ་། ། དེ་རིང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་ལ་ཡང་དག་གནས། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཧཱུྃ། པད་གནས་ཡིག་གསུམ་འབར་བ་ཡི། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་འཐུང་བཅུག་སྟེ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འདིས་འགྲུབ། ། ཨོཾ་བཛྲོད་ཀ་ཋཿདེ་ནས་འདི་སྐད་སྨྲ་བར་བྱའོ། ། དེ་རིང་ཕན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ང་ཡིན་གྱིས། ངས་ཅི་སྨྲས་པའི་བྱ་བ་འདི་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱ་དགོས་སོ། ། ང་ལ་ཡང་བརྙས་པར་མ་བྱེད་ཅིག། མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པར་ཤི་བའི་དུས་བྱས་ཏེ།

"Today, you shall be blessed by all the tathāgatas. This supreme, great secret of all the tathāgatas must not be spoken to those who have not entered the maṇḍala, nor is it appropriate for those who lack faith." Thus one should say. One should lead them in with the tho and other mantras, and cause them to enter with the three syllables. Inside, they should be made to take the vows. Then, these words should be spoken: "Today you have entered the family of all the tathāgatas. Therefore, I shall generate the vajra wisdom within you. By means of this wisdom, you shall attain even the siddhis of all the tathāgatas, let alone others. You must not speak of this siddhi in the presence of those who have not seen the maṇḍala. You must not transgress the samaya. Today Vajrasattva himself truly dwells within your heart. If you speak of this way, he will immediately tear [your heart] and depart. Oṃ vajrasattva hūṃ. Having made them drink the five nectars from the lotus, which are the three blazing syllables, [one says]: 'This is your hell-water. If you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, the siddhi will be accomplished by this water of vajra nectar. Oṃ vajrodaka ṭhaḥ.' Then one should say this: 'From this day forward, I am your Vajrapāṇi. You must do whatever I say. Do not show me contempt. If you die without having abandoned your misdeeds,..."

དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་མ་འགྲོ་ཤིག། དེ་ནས་དེ་ལྟར་སྨྲ་བ་ལ། སློབ་མས་འདི་ལྟར་སྨྲ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ལ་འབབ་པར་གྱུར་ཅིག། ཅེས་སྨྲ་བར་བྱའོ། ། གསོལ་འདེབས་དེ་ཡི་གནས་བཞི་རུ། ། འབྱུང་ཆེན་བཞི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཡི་གེ་བཞི་ལ་དབྱིབས་མདོག་ལྡན། ། བ་དན་ལ་སོགས་མཚན་བྱས་པ། ། བསམས་ཏེ་རླུང་ལ་སོགས་བསྐྱོད་པ། ། རྡོ་བ་དག་ཀྱང་འབབ་གྱུར་ན། ། སེམས་ལྡན་འབབ་པ་ཅི་ཞིག་སྨོས། ། ཡེ་ཤེས་བབས་ནས་འཕར་གྱུར་ན། ། ཏིཥྛ་བཛྲས་བརྟན་པར་བྱ། ། ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ཨ་བསམས་ཏེ། ། དགེ་དང་མི་དགེ་དྲི་བར་བྱ། ། དེ་ནས་མིག་གི་སྣང་བ་དྲི། ། མེ་ཏོག་འཁོར་ལོ་ལ་དོར་ནས། ། པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧོ་ཞེས་བརྗོད། ། སླར་ཡང་བླངས་ལ་མགོར་བཅིངས་ལ། ། པྲ་ཏི་གྲྀཧྣ་ལ་སོགས་བརྗོད། ། མཚན་མ་གང་ལ་བབ་པ་སྟེ། ། དེ་ནི་དེ་ཡི་ལྷ་རུ་སྦྱིན། ། འོད་འབར་ཨོཾ་གཉིས་མིག་ཏུ་བསམ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱོད། ། དེ་རིང་ནན་ཏན་མིག་ཕྱེའོ། ། བླ་ན་མེད་པའི་རྡོ་རྗེའི་མིག། ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བར་འགྱུར། ། བཛྲ་པཱ་ཤ། དཀྱིལ་འཁོར་བཟང་པོ་འདི་ལ་ལྟོས། ། ད་ནི་དད་པ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད། ། སངས་རྒྱས་གདུང་གི་རིགས་སུ་འཁྲུངས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། འགྲོ་བ་ཕུན་ཚོགས་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་། ། ཁྱོད་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཕྱིར་དམ་ཚིག་སྐྱོངས། ། གསང་སྔགས་ལ་ཡང་བརྩོན་པར་གྱིས། ། རལ་གྲི་གཤིན་དགྲ་ནས་བརྩམས་ནས། ། ཇི་སྲིད་གཙོ་བོའི་མཐར་ཐུག་པར། །

"Do not go to fall into hell!" Then, to one who has spoken thus, the disciple should say: "Blessed by all the Tathāgatas, may Vajrasattva descend upon me!" Thus should they speak. At the four places of that supplication, one should visualize the maṇḍalas of the four great elements, possessing the four syllables with their respective shapes and colors, marked with banners and so forth. When even stones fall by the movement of the wind and so on, what need is there to mention the descent upon those possessing consciousness? If, once wisdom has descended, one leaps up, one should stabilize it with "Tiṣṭha Vajra." Visualizing the syllable A on the tongue, one should ask about what is virtuous and what is non-virtuous. Then, one asks about the appearance of the eyes. Having cast the flower upon the wheel, one says: "Pratīccha Vajra Ho." Taking it up again and binding it to the head, one recites "Pratigṛhṇa" and so forth. Whichever sign the flower falls upon, that is the deity one is assigned. Visualizing two blazing Oṃs in the eyes, one says: "Vajrasattva himself shall today open your eyes with diligence. The unsurpassed vajra eyes shall be fully opened for you all." "Vajra Pāśa! Behold this excellent maṇḍala! Now, generate supreme faith. You are born into the lineage of the Buddha's family, blessed by mantra and mudrā. The accomplishments of the excellence of beings shall also manifest before you. To attain the siddhis, maintain the samaya and apply yourself to the secret mantra. Starting from the Sword Yamāri and so forth, until reaching the end of the principal deity..."

བསྟན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཇུག་པ་ཡིན། ། སྤྱི་བོར་ཆུ་ཡིས་གཏོར་བྱ་ཞིང་། ། བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་བརྗོད། ། དབུ་རྒྱན་དབང་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྡོ་རྗེའི་དབང་། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་ཟུངས་ཤིག་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཁྱུད་བྱས་ནས། ། བདག་པོའི་དབང་ཡང་བསྐུར་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨདྷི་པ་ཏི་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། སྤྱི་བོར་གདབ་ཚུལ་མིང་དབང་བསྐུར། ། ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་ཏྭ་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མི། བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ། སློབ་དཔོན་གང་དང་གང་དག་གི། ། ལྷག་པའི་ལྷ་ནི་གང་གང་གི། ། དེ་ནས་དེ་ཡི་མཚན་དག་ནི། ། དཔལ་དང་ཀྱེ་ཡིས་མཛེས་པར་བྱ། ། རིག་པའི་དབང་ལྔ་བྱིན་ནས་སུ། ། རིག་སྦྱོར་བརྟུལ་ཞུགས་ལུང་བསྟན་དང་། ། དབུགས་དབྱུང་དང་ནི་གསུམ་དུ་འདོད། ། ཧཱུྃ་གིས་རྡོ་རྗེ་དེ་བསྐྱེད་ལ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ལག་ན་འདུག། ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་གཟུང་བར་བྱ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་མཾ། ཨེ་ཥ་སྟྭཾ་དྷ་ར་ཡཱ་མི་བཛྲ་སཏྭ་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུྃ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་བདག་བདག་མཛོད་ཅིག། ཆོས་ཀྱི་དྲིལ་བུ་གཟུང་བར་བྱ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་རྗེས་འགྲོ་བ་ཡི་དབྱངས། ། རྟག་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་གཟུང་སྟེ། ། རྒྱལ་བ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་བཞེད།

One enters the maṇḍala of the teaching. Sprinkle water upon the crown of the head and recite: vajrābhiṣiñca. The crown empowerment is likewise performed, and then the vajra should be given: "Today I bestow upon you the vajra empowerment of all the Buddhas. Grasp this vajra of all the Buddhas for the sake of supreme accomplishment." Having embraced the vajra and bell, the lord empowerment should also be conferred: oṃ vajrādhipatistvam abhiṣiñca māṃ. The name empowerment is conferred by the manner of striking the crown: tiṣṭha vajra samayas tvaṃ | oṃ vajrasattva tvam abhiṣiñcami | vajranāma abhiṣekata. Then, whatever the master may be and whatever the meditational deity may be, the name should be beautified with "Śrī" or "Kye." Having bestowed the five knowledge empowerments, the three are held to be the knowledge-union, the conduct, and the prophecy of encouragement. Generating the vajra with hūṃ: "This is all the Buddhas; it rests in the hand of Vajrapāṇi. You must always hold it; be firm in the Vajrapāṇi conduct." oṃ sarvatathāgatasiddhi vajra samaya tiṣṭha māṃ | eṣa tvaṃ dhārayāmi vajrasattva hi hi hi hi hūṃ. "Be the Vajrasattva of great joy, without beginning or end, Samantabhadra, the self of all, the lord of the vajra pride." One should hold the Dharma bell: "This is the melody that follows after the insight of all the Buddhas. You too must always hold it; the Victors intend the supreme awakening."

། ཆོས་ཀྱི་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། སྲིད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་ཕྱིར། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འབྱུང་བར་བྱེད། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་མཆོག། སྲིད་པའི་མཆོག་ནི་འགྲུབ་པར་བྱེད། ། སྲིད་པའི་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་། ། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་དམ་པའི་ཐབས། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་རྟག་ཏུ་བསྐྱེད། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཅི་འདོད་པར་ནི་བསྟན་བཞིན་དུ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་འཁོར་བའི་གནས་སུ་ནི། ། མཁས་མཆོག་བཞུགས་པར་གྱུར་གྱི་ཚེ། ། དེ་སྲིད་མཚུངས་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཐབས། ། བསོད་ནམས་བྱིན་བརླབས་ཀྱིས་བསྒྲུབས་ལ། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་རྟག་ཏུ་བསྐྱེད། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བརྟུལ་ཞུགས་ནི། ། དེ་ཡིས་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྡོམ་བཟུང་ཡོན་ཕུལ་ཏེ། ། ཕྱག་བྱས་ཚིག་འདིས་གསོལ་བ་གདབ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ལ། ། ཇི་ལྟར་མཆོད་ཆེན་བགྱིས་པ་ལྟར། ། བདག་ཀྱང་རབ་ཏུ་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་བདག་ལ་སྩོལ། ། འཇུག་སྒོར་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ། ། དར་གྱིས་བཀབ་པར་འདུག་བྱས་ལ། ། བཀྲ་ཤིས་ཚིགས་བཅད་གླུ་སྒྲ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གསིལ་བ་ཡིས། ། སྐྱོབ་པ་ཀུན་གྱིས་མངོན་སུམ་དུ། ། ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་གང་བའི། ། རྒྱལ་བས་བུམ་པ་བཟུང་ནས་སུ། ། དེ་ཉིད་ལ་ནི་དབང་བསྐུར་བས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་རིག་པར་བསམ། ། ཆུ་དང་དབུ་རྒྱན་སྔོན་བཞིན་ཏེ། །

One should ring the bell of the Dharma. Because existence is pure by nature, it is made to arise by its very nature. The supreme being, pure by nature, accomplishes the highest state of existence. Because the pleasures of existence are extremely slight, and in order to purify great suffering, one should always generate this samaya, the supreme method for ultimate bliss. Regarding all the enjoyments of desire, just as they are taught, one should worship oneself and others through the yoga of one’s own deity. As long as the supreme wise ones remain in the state of saṃsāra, they are able to act for the benefit of peerless sentient beings without passing into nirvāṇa. Having accomplished the method of the perfection of wisdom through the blessing of merit, one should always generate this samaya. Through this, the complete excellence of all siddhis and the conduct of Mahāmudrā are bestowed. Then, having taken the vows and offered the fee, one should prostrate and make this request: "Just as the great offering was made to the Buddha Vajrabodhi, in order to liberate me as well, O Vajra of Space, please grant it to me." At the entrance, one should sit upon an eight-petaled lotus covered with silk. With auspicious verses, the sound of songs, and the ringing of the vajra and bell, the Victors—filling the space like a pod full of sesame seeds—hold the vases in the presence of all the Protectors and confer the empowerment upon that very person. One should contemplate that very maṇḍala. The water and the crown are as before.

རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཚིག་འདིས་སྦྱིན། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ། ། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འདི། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དད་པས་རབ་ཟུང་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སློབ་མ་བསྡུས། ། མིང་ཡང་སྔོན་དང་འདྲ་བར་སྦྱིན། ། དེ་ནས་བླ་མས་ཚིག་འདི་བརྗོད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རལ་གྲི་ཆེ། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། ལས་ཀྱི་རལ་གྲི་གཅིག་པུ་མཆོག། བདུད་རྣམས་ལས་ནི་རྒྱལ་བ་ཟུང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་ཉིད་བསྟན་པ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཕྱིར་གྲུ་བཞི་སྟེ། ། ཉེ་བར་བཞག་དང་ཡང་དག་སྤོང་། ། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་དང་དབང་པོ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་སྒོ་བཞིའོ། ། བསམ་གཏན་བཞི་ནི་རྟ་བབས་ཏེ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞི་ཁ་ཁྱེར་ཡིན། ། དེ་རྟེན་གཟུངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། འགྲོ་ཀུན་གདུལ་ཕྱིར་ཕྱོགས་སྒོ་ན། ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་དྲིལ་སྒྲ་སྒྲོགས། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་རྣམ་དག་ཕྱིར། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ལ་སོགས་སྤྲས། ། རྣམ་ཐར་བརྒྱད་ལྡན་ཀ་བ་སྟེ། ། རྒྱན་བཀོད་བཀྲ་བས་མཛེས་པ་ནི། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་བསྐོང་ཕྱིར། ། སྣ་ཚོགས་ལས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ཕྱིར། ། ཕོ་བྲང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འབར། ། ཐེག་ཆེན་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། སེམས་ཅན་སེམས་ནི་དགྲོལ་བྱའི་ཕྱིར། ། ཚོན་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡིན་ནོ། ། དམ་པའི་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་ཀ་པཱ་ལ། ། བདུག་པ་མེ་ཏོག་མར་མེ་དང་། ། བཤོས་དང་བྱུག་པ་ལ་སོགས་ནི། ། སྙན་གྲགས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་དང་། ། དགའ་དང་ཆོས་ཟས་ལུས་བདེ་ཡིན། ། ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་སྡོམ་པ་ཡིས། །

The vajra and bell are given with these words: "This vajra and bell, established as the nature of insight and method, You should hold them with great faith. With the vajra, you shall gather disciples; The name is also given just as before." Then the guru speaks these words: "Grasp this great sword of all the Buddhas, Venerated by all the three realms, The supreme, singular sword of activity, Which triumphs over the māras. The maṇḍala is shown as suchness: It is square because of equanimity. The foundations of mindfulness, the right abandonments, The bases of miraculous power, and the faculties Are, in their proper order, the four gates. The four meditative concentrations are the archways, And the four absorptions are the cornices. Its support is the nature of the dhāraṇīs. To discipline all beings, the doors in the directions Resound with the sound of bells stirred by the wind. To purify the branches of enlightenment, It is adorned with nets, half-nets, and so forth. The pillars possess the eight liberations; The beautiful array of ornaments Is for the sake of completely fulfilling all intentions. Because it is the culmination of various activities, The palace is the blazing, variegated vajra. To turn the wheel of the Mahāyāna, It is completely encircled by a vajra garland. To liberate the minds of sentient beings, The colors are the five primordial wisdoms. To complete the two sublime accumulations, The skull-cup is the bodhicitta. Incense, flowers, lamps, Food, ointments, and so forth, Are renown, the branches of enlightenment, Joy, the food of Dharma, and physical bliss. Through the vows of shame and modesty..."

བདེ་བསྐྱེད་དབྱངས་དང་གར་སོགས་ཡིན། ། སངས་རྒྱས་བཞུགས་ཕྱིར་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། སྙིང་པོ་ལེན་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་བསྟན་བྱ་བ། ། དད་དང་བརྩོན་འགྲུས་དྲན་ཏིང་འཛིན། ། སྟོབས་རྣམས་དག་པ་སྒོར་གནས་བཞི། ། བྱམས་སོགས་ཚངས་པའི་གནས་པ་བཞི། ། ཙརྩི་ཀཱ་སོགས་ལྷ་མོ་བཞི། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ལ་སོགས་ལྔ། ། ཞེ་སྡང་གཤིན་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཁོར་བས་མ་ཆགས་པདྨ་སྟེ། ། ཉི་ཟླ་བྱང་ཆུབ་སེམས་མྱུ་གུ། ། གསོ་དང་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་བྱད་དང་ན་སོར་ལྡན། ། རི་དྭགས་ལྟེ་བའི་དྲི་མནམ་དང་། ། གསེར་གྱི་རྣ་ཆ་གཡོ་བ་ཞིག། གཅིག་ཅིག་ལེགས་བཙལ་དབུལ་བར་བྱ། ། བླ་མས་བཞེས་ཏེ་བྱིན་བརླབས་ལ། ། སྦྱོར་བའི་ཆོ་གས་མཉེས་པར་བྱ། ། བདེ་བ་མཐེ་བོང་སྲིན་ལག་གིས། ། སློབ་མའི་ཁ་རུ་དབབ་པར་བྱ། ། བདེ་བའི་བཏུང་བ་རིན་ཆེན་དེ། ། བརྟན་པའི་བློ་ཡིས་བཏུང་བར་བྱ། ། ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ། ། དེ་ནས་བུ་མོ་མིག་ཡངས་མོ། ། མཛེས་ཤིང་ནུ་མ་རྒྱས་པ་ཞིག། རང་གི་བུ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མགོ་བོར་ལག་བཞག་གསང་བ་གཏད། ། དེ་ཡི་གཟུངས་མ་ལེགས་སྦྱིན་མོ། ། དེ་དང་བདེ་བ་མྱང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཤེས་རབ་དང་། ། བཅས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་དེ་ཉིད། ། སློབ་དཔོན་ལས་རྣམས་བསྟན་པར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་དབང་བསྐུར་ལ་སོགས་འདིས། ། སངས་རྒྱས་སོགས་ཀུན་ཐོབ་པ་བཞིན། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་སོགས་གཞན་དག་དང་། ། འདུལ་སོགས་དགེ་བས་དེ་བཞིན་མིན། ། དེ་བས་དམ་ཚིག་བུས་སྲུངས་ཤིག། རྟག་ཏུ་སྡོམ་པ་ཡང་བསྲུང་ངོ་། ། ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་བཟའ་སྟེ། །

It consists of music, dance, and so forth that generate bliss. Because the Buddhas reside there, it is the celestial mansion; because the essence is extracted, it is the maṇḍala. The reality of the deities to be shown is as follows: faith, diligence, mindfulness, and meditative concentration are the four gates, the purities of the powers. The four immeasurables, such as loving-kindness, are the four goddesses, Caurī and the rest. The five such as Vimalā and the rest are Yamāntaka and the others. The lotus is unstained by saṃsāra; the sun and moon are the sprout of bodhicitta, which nourishes and ripens. Then, one should carefully seek out and offer a girl who possesses a beautiful form and youth, whose navel smells like musk, and who wears swaying golden earrings. The guru accepts her and, having bestowed blessings, pleases her through the ritual of union. With the thumb and ring finger, he should place the bliss into the disciple’s mouth. That precious drink of bliss should be drunk with a steady mind, and one should also utter "Aho sukha." Then, a girl with wide eyes, beautiful and with full breasts, should be given to the disciple. Placing his hand on her head, he entrusts her as a secret. He should offer her as a consort and experience bliss with her. Then, the master, together with the wisdom consort, should teach the disciple the reality of the maṇḍala deities. Just as all the Buddhas and so forth are attained through this empowerment and the like, it is not the same through other means such as the conduct of awakening or the discipline of the Vinaya. Therefore, child, guard the samaya and always maintain the vows. One should consume the five meats and the five nectars.

དེ་ལས་གཞན་པའི་དམ་ཚིག་བསྲུང་། ། དཀོན་མཆོག་གནོད་པ་གསད་བྱ་སྟེ། ། བུད་མེད་ཀུན་ཀྱང་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཕ་རོལ་ནོར་ཡང་བླངས་ནས་སུ། ། རྟག་ཏུ་རྫུན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་སྨྲ། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ལས་གང་གསུངས་པ། ། དེ་ནི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྲུང་། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་གྱུར་ནས། ། ལུང་བསྟན་པ་ནི་བྱ་བ་ཡིན། ། གཡོན་གྱིས་སྙིང་གར་ཆོས་གོས་ཟུང་། ། གཡས་པ་ཡིས་ནི་མཆོག་སྦྱིན་བྱ། ། ཨོཾ། ངས་ཁྱོད་འདི་ལྟར་ལུང་བསྟན་ཡིན། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་རྣམས་ལས་བཏོན། ། སྲིད་པའི་མཆོག་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀྱེ་གཤིན་རྗེ་མཐར་འབྱིན་པ་ནི་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿ དེ་ལྟར་ལུང་བསྟན་བསྔགས་པ་དེ། ། བླ་མེད་ཉིད་དུ་ལུང་བསྟན་ཡིན། ། དེ་ནས་དབུགས་དབྱུང་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ནི། ། མཐོང་བ་དང་ནི་ཞུགས་གྱུར་པས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་ཞིང་། ། ཁྱེད་རྣམས་དེ་ཉིད་ལེགས་པར་གནས། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི། ། སླར་འཆི་བ་ནི་ཡོད་མེད་དེ། ། མི་ཚུགས་པ་དང་མི་སོང་པས། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཁྱོད་བཏོན། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། རྟོག་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་གྲུབ་པ་འདི། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། གང་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་སུ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དོགས་མེད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བཏང་མི་བྱ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པའི། །

Furthermore, one should guard the samayas: one should slay those who harm the Three Jewels, engage with all women, take the wealth of others, and always speak words of falsehood. Whatever is taught in the Yoga Tantras, that should be guarded according to the ritual. Then, having become a Tathāgata, the prophecy is to be given. With the left hand, hold the dharma robe at the heart; with the right, perform the gesture of supreme generosity. Oṃ! I thus prophesy for you: you are extracted from the evil rebirths of existence. For the sake of attaining the supreme state of existence, you are Vajrasattva, the Tathāgata. O Yamāntaka, bhūr bhuvaḥ svaḥ! Such a praised prophecy is the prophecy of the Unsurpassed itself. Then, the encouragement is to be given: "By seeing and entering the sublime secret maṇḍala, you are definitively liberated from all sins. You are now well-established in that very reality. In this vehicle of great bliss, there is no further death. Since you are invincible and cannot be led astray, rejoice without any fear. Because existence is utterly pure, you are extracted from the suffering of existence. For the sake of the ultimate accomplishment of existence, you must always guard this accomplishment of the samaya vows, which is the supreme conceptualization. It is spoken in agreement by all the Buddhas. One must not abandon the bodhicitta, by the mere generation of which one becomes a Buddha without doubt. As for Vajrapāṇi..."

དེ་ལ་སོགས་པའི་བཀའ་སྩལ་ནི། ། ཅི་རིགས་པར་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བཀའ་སྩལ་ཐོབ་པ་དང་། ། སློབ་མ་གུས་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། བླ་མའི་རྐང་པར་ཕྱག་བྱས་ལ། ། ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་ཁས་བླང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ནི། ། ཅི་ནུས་པ་ཡང་བྱ་བ་སྟེ། ། སློབ་མ་གཡོན་ཕྱོགས་བཞག་ནས་སུ། ། དེ་ཡི་སྲིན་ལག་ནས་བཟུང་ལ། ། སྦྱིན་སྲེག་བསང་དང་བསྲུང་བ་དང་། ། མེ་ཏོག་བསྡུས་ཏེ་བླ་མ་ལ། ། ཕུལ་ལ་མེར་དོར་སྨོན་ལམ་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱ་བ་ཀུན་ཟིན་ནས། ། དེ་ཉིད་གསུམ་མཐར་མུཿལྡན་པས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཤེགས་པར་བསྐུལ། ། དེ་དང་མཐུན་པར་བསྐྱེད་པར་བསྡུ། ། ཐོག་མར་ཨ་ལྡན་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། རྡུལ་ཚོན་བསྒྲིམས་ཏེ་བསྡུ་བར་བྱ། ། རོལ་མོ་བཅས་པས་སྤྱན་དྲངས་ལ། ། ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལིས་ཆུ་བོར་དོར། ། རྡོ་རྗེའི་སྐམ་ཁས་ཕུར་བུ་གདོན། ། རིག་པ་སྤྱན་བཟླས་འོ་མས་བཀྲུ། ། བ་ཡི་ལྕི་བས་དཀྱིལ་འཁོར་བྱུག། དེ་སྟེང་དགའ་སྟོན་ལ་སོགས་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཡོ་བྱད་ཀུན། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དབང་བར་བཤད། ། དེ་ལྟར་བྱ་བ་ལས་དང་པོའི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་བྱ་བ་ཡིན། ། གཞན་དག་དབབ་དང་སེམས་ཉིད་ཀྱིས། ། བྱས་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་དབང་ཐོབ་སློབ་མ་དེ། ། དེང་ཉིད་སློབ་དཔོན་གོ་འཕང་འགྱུར། ། དེ་ཡིས་བསྒྲུབ་པ་འབྲས་བཅས་ཕྱིར། ། དེས་ནི་བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ལས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་རྒྱུད་འདི་རུ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་འཁོར་ལོ་ནི། ། དགོས་པ་མ་ལུས་ཀུན་བྱེད་པ། ། དེ་འདིར་བདག་གིས་བྲི་བར་བྱ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པས། །

Such instructions as these should be recounted as appropriate. Having received such instructions, the disciple, endowed with devotion, should prostrate at the feet of the guru and pledge to accomplish everything. Then, a peaceful fire offering (śānti-homa) should be performed to the best of one’s ability. Having seated the disciple to the left and grasping their ring finger, one should perform the fire offering, the purification (saṃskāra), and the protection. Having gathered the flowers and offered them to the guru, they should be cast into the fire and a prayer of aspiration (praṇidhāna) should be made. When all these activities are completed, at the end of the three tattvas, one should request the wisdom being (jñānasattva) to depart with the syllable mūḥ. In accordance with that, the visualized generation should be dissolved. First, using the mantra beginning with A, the colored powders should be carefully gathered. Accompanied by music, they should be invited and cast into a river with the kīli kīli mantra. The ritual daggers (kīla) should be extracted with the vajra-grip. The awareness should be purified with the recitation of the mantra and washed with milk. The maṇḍala should be smeared with cow dung. Upon that, a feast and so forth should be held. It is explained that all the requisites of the maṇḍala belong to the Vajra Master. Such activities are the duties of a beginner yogi. Others, performed through the descent [of power] and the nature of mind itself, are marvelous. Having thus obtained the empowerment, that disciple becomes a master this very day. Because of that, for the sake of accomplishing the practice with its fruit, one should begin the practice. In this tantra, the ultimate activity is the uncommon wheel that accomplishes every purpose without exception; that I shall now describe. By Vairocana and the others...

ལེགས་བྱུགས་དུར་ཁྲོད་རས་མ་ལ། ། དུག་དང་ནིམ་པའི་ཁུ་བ་དང་། ། ཁྲག་དང་དུར་ཁྲོད་སོལ་བ་དང་། ། ད་དུ་ར་སོགས་སྣག་ཚ་དང་། ། རུས་པའི་སྨྱུ་གུས་བྲི་བྱ་བ། ། གཅེར་བུ་སྐྲ་བཤིག་གདོང་བསྙེར་ཏེ། ། ཁྲོས་པས་ལྷོ་རུ་མངོན་ཕྱོགས་ལ། ། སྔགས་བཟླས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིས་བྲི། ། ཟླུམ་པོར་བསྐོར་བ་གསུམ་བྱ་སྟེ། ། དགུ་དང་བཅུ་གཉིས་བཅུ་དྲུག་སྟེ། ། ལེ་ཚེ་རྣམས་ནི་བྱས་པ་ལ། ། ཡི་གེ་གསང་སྔགས་ས་བོན་བྲི། ། དབུས་སུ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ཉིད། ། ཡང་། ཤར་དུ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། ལྷོར་ནི་སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་ཡིན། ། ནུབ་ཏུ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་ལ། ། བྱང་དུ་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེའོ། ། ཀྵེ་མ་མེ་ད་གཉིས་པ་ཡི། ། གཉིས་པའི་ཕྱོགས་བཞིར་ལྷོར་བརྩམས་ནས། ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་ལ་ཐུག་གི་བར། ། ཁྲོ་བོ་ཡུམ་དང་སྣོད་དག་གི། ། རེ་རེའི་གོང་མ་མས་རིམ་བཞིན། ། དོ་ཡོ་ཡ། མཚམས་ཀྱི་ལེ་ཚེ་བརྒྱད་པོ་ལ། ། བདེན་བྲལ་མཚམས་ན་ལྷ་མོ་གཉིས། ། རླུང་གནས་མཛོད་ལྡན་མེ་མཚམས་སྣོད། ། དབང་ལྡན་ན་ནི་ཐོད་པ་གཉིས། ། མེ་མཚམས་ན་ནི་སྒོ་སྲུང་གཉིས། ། ཛཱ། ས་རུ་ཎ་ནི་རཙྪ་ནི། ། ཀུན་མིང་ཐོག་མ་དབུས་སུ་སྟེ། ། ཨ། ལྷོ་རུ་སེར་སྣ་རལ་གྲི་འཛིན། ། ནུབ་ཏུ་ཆགས་དང་དབྱངས་ཅན་མ། ། བྱང་དུ་ཕྲག་དོག་བདེན་བྲལ་སྣོད། ། ཤར་དུ་གཏི་མུག་དང་ཐོ་བ། ། མར་མེ་དོ་ཡོ་ཀྵེ་ཡ། ། སྔགས་མིང་བསྐུལ་ཚིག་བཅས་པ་དང་། ། ཡི་གེ་གཉིས་པར་མིང་བཅུག་པ། ། སྤེལ་ཞིང་སྤེལ་ཞིང་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྲིས་པའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། ལུགས་དང་ལུགས་མིན་བར་བྱས་ལ། ། དོ་ད་ཡོ་ཀྵེ་ཡ་གནས་ལ། ། གནས་པ་ཕྱི་ནང་སོ་སོ་ཡི། །

On a cloth from a cremation ground that has been well-anointed, one should write with a bone pen using ink made of poison, the juice of nimba, blood, charcoal from a cremation ground, datura, and so forth. Standing naked with disheveled hair and a scowling face, one should face south in a state of wrath and write with one-pointed concentration while reciting the mantra. One should draw three concentric circles, creating nine, twelve, or sixteen compartments. Within these, one should write the syllables of the secret mantra and seed syllables. In the center is Dveṣavajra himself. Furthermore: in the east is Mohavajra; in the south, Mātsaryavajra; in the west, Rāgavajra; and in the north, Īrṣyāvajra. In the four directions starting from the south of the second kṣemameda, up to the eastern direction, one should place the wrathful deities, their consorts, and the vessels, each in descending order from top to bottom: do yo ya. In the eight intermediate compartments: in the nairṛta (southwest) direction are two goddesses; in the vāyu (northwest) direction is the kośavatī (vessel-holder); in the āgneya (southeast) direction is a vessel; in the īśāna (northeast) direction are two skull-cups; and in the āgneya direction are two gatekeepers. Jā saruṇa ni racya ni: the first syllables of all these names are placed in the center, a. In the south is Mātsarya holding a sword; in the west is Rāga and Sarasvatī; in the north is Īrṣyā and the nairṛta vessel; in the east is Moha and a mallet. Marmeho do yo kṣe ya. The mantra, the name, and the words of exhortation, with the name inserted into the second syllable, should be written repeatedly, interspersed. Having written the wheel in this manner, alternating between clockwise and counter-clockwise, one should place do da yo kṣe ya in their respective positions, both externally and internally.

ཕྱོགས་མཚམས་བྱེ་བྲག་བཀླག་པ་དང་། ། ཕྱི་ནང་ཐུན་མོང་ཕྱོགས་མཚམས་སུ། ། བཀླག་པ་དག་སྟེ་གཉིས་སུ་འདོད། ། གནས་པ་སྡེ་ཚན་སོ་སོ་ནི། ། གཙོ་བོ་ཁྲོ་བོ་ལྷ་མོ་དང་། ། བནྡྷ་བཞི་རུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། སྡོམ་དང་སོ་སོར་བཀླག་པར་བྱ། ། ཡཀྵེ་མ་མེད་པཱཙྪ་ནི་རཱ། ། ཛཱ་ས་དོ་རུ་ཎ་ཡོ་ནིར། ། ཡི་གེ་བཅུ་བདུན་དབང་བྱས་ནས། ། རྣམ་པ་དགུ་རུ་བཀླག་པ་ཡིན། ། རྩ་བའི་སྔགས་སུ་གདོན་པ་ལ། ། ཡི་གེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱང་། ། རྐང་པ་བཞི་རུ་གདོན་པ་དང་། ། སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་གདོན་པའོ། ། ཡ་མ་རཱ་ཛ་ལ་སོགས་པའོ། ། དང་པོ་དང་འོག་མཐའ་ལྟག་མཐའ། ། གཙོ་བོ་ལྔ་རུ་བསྟན་པ་ཡིན། ། དང་པོ་ཐ་མ་ཡི་གེ་བརྒྱད། ། གཤིན་རྗེ་དགྲ་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ། ། ཡ་ཡ་ཡ་ཡ། ཡ་ཡ་ཡ་ཡ། ། དང་པོ་མགོ་མཐའ་མཐའ་མའི་ལྟག། སེར་སྣ་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པར་འདོད། ། མ་མ། དང་པོའི་མཐའ་ལྟག་གཉིས་དང་མགོ། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་ཡི་གེ་ཡིན། ། མེ་མེ། གཉིས་པའི་མཐའ་ལྟག་གསུམ་དང་འོག། ཕྲག་དོག་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། ། ད་ད། གསུམ་པའི་མཐའ་ལྟག་བཞི་དང་འོག། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའི་ཡི་གེ་ཡིན། ། ཀྵེ་ཀྵེ། རྐང་པ་དང་པོའི་དབུ་མ་བཞི། ། ཁྲོ་བོ་གཅིག་དང་ལྷ་མོ་གསུམ། ། རཱ་ཛ་ས་དོ། ། རྐང་པ་གཉིས་པའི་དབུ་མ་བཞི། ། ལྷ་མོ་གཉིས་དང་ཐོད་པ་གཉིས། ། དོ་རུ་ཎ་ཡོ། ། རྐང་པ་གསུམ་པའི་དབུ་མ་བཞི། ། སྣོད་ཆེན་གསུམ་དང་ཁྲོ་བོ་གཅིག། ཡོ་ནི་རཱ་ཡ། རྐང་པ་བཞི་པའི་དབུ་མ་བཞི། ། ཁྲོ་བོ་བཞི་རུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཡཙྪ་ནི་རཱ། ། འཇུག་པ་དང་ནི་ལྡོག་པ་དང་། ། འཕེལ་དང་འགྲིབ་དང་མུ་བཞི་དང་། ། ཐུན་མོང་དང་ནི་རྣམ་པ་དྲུག།

The specific reading of the directions and intermediate points, and the common reading of the outer and inner directions—these are held to be the two types of reading. Regarding the abiding sections, one should know them as the principal wrathful deities, the goddesses, and the four skull-cups; they are to be read both in summary and individually. Yakṣe ma me pāccha ni rā | Jā sa do ru ṇa yo nir | Having taken these seventeen syllables, they are read in nine aspects. When recited as the root mantra, although there are thirty-two syllables, they are recited in four lines and also recited by dividing them individually. Yama rāja and so forth: the first, the lower end, and the upper end are taught as the five principal [syllables]. The first and last eight syllables should be known as the Enemy of Death (Yamāri) himself. Ya ya ya ya | Ya ya ya ya | The first, the head-end, and the upper end of the last are held to be the Vajra of Avarice. Ma ma | The upper end of the first, the two [syllables], and the head are the syllables of the Vajra of Desire. Me me | The upper end of the second, the three, and the lower are taught as the Vajra of Jealousy itself. Da da | The upper end of the third, the four, and the lower are the syllables of the Vajra of Ignorance. Kṣe kṣe | The four middle syllables of the first line are one wrathful deity and three goddesses: Rāja sa do | The four middle syllables of the second line are two goddesses and two skull-cups: Do ru ṇa yo | The four middle syllables of the third line are three great vessels and one wrathful deity: Yo ni rā ya | The four middle syllables of the fourth line should be known as the four wrathful deities: Yaccha ni rā | Engagement and reversal, increase and decrease, the four alternatives, and the common—these are the six aspects.

གཅིག་གཉིས་གསུམ་བཞི་གོང་ནས་འཕེལ། ། གསུམ་གཉིས་གཅིག་དང་ཟད་མཐར་ཐུག། རཱ་དོ་རུ་ཡོ། ནི་རཱ་ཡཙྪ་ནི་རཱ། ཛཱ་ས་དོ་ན་ཡོ་ཡ། མཐའ་མ་གཅིག་དང་གོང་མ་གསུམ། ། འོག་མ་གཉིས་དང་གོང་མ་གཉིས། ། འོག་མ་གསུམ་དང་དང་པོ་གཅིག། མ་འདྲེས་བཞི་དང་མུ་བཞིའོ། ། འཇུག་དང་ལྡོག་དང་ཐུན་མོང་ནི། ། གོང་དུ་བསྟན་པས་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། འཇུག་ལྡོག་ཕྱོགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ། ། ཐུན་མོང་ཕྱི་ཡི་ཕྱོགས་ལའོ། ། དགུ་དང་བརྒྱད་ཀྱི་ཡི་གེ་ནི། ། བཅུ་བདུན་དག་སྟེ་ལྷ་རུ་འདོད། ། རེ་རེའང་མགོ་དང་མཐར་ལྡན་པར། ། གསང་སྔགས་གདོན་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། དབུས་ཀྱི་ཕྱོགས་མིན་སྟོང་པ་རུ། ། ས་བོན་གཉིས་པར་མིང་སྤེལ་བྲི། ། རིམ་པ་གསུམ་པའི་ལེ་ཙེ་ནི། ། བཅུ་དྲུག་པ་ལ་བྲི་བྱ་བ། ། སྔགས་མིང་བསྐུལ་ཚིག་བཅས་པ་དང་། ། ཡི་གེ་གཉིས་པར་མིང་བཅུག་པ། ། སྤེལ་ཞིང་སྤེལ་ཞིང་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྲིས་པའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། ལུགས་དང་ལུགས་མིན་གཉིས་བྱས་ལ། ། སོ་སོར་མཐུན་པར་མགོ་སྤྲད་ལ། ། ཏིལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མར་ཁུས་བྱུག། ཐོད་པ་གཉིས་ནི་ཁ་སྦྱར་བར། ། མར་ཁུས་ཁྲག་བླུགས་དེར་བཅུག་ལ། ། སྐུད་པ་སྔོན་པོས་ཁྲིས་བདུན་དཀྲི། ། དེ་ལ་མེ་ཏོག་ནག་པོ་དང་། ། དུས་སོགས་ནག་པོས་མཆོད་པར་བྱ། ། རྒྱལ་པོའི་སྒོ་ཁང་ས་དང་ནི། ། གྲོག་ཁྱིམ་ལ་སོགས་ས་དག་ལས། ། གཤིན་རྗེའི་དགྲ་ཡི་སྐུ་བྱ་བ། ། འཁྲུགས་པ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ། ཁྲུ་གང་ཙམ་གྱི་ཚད་བྱས་ལ། ། དེ་ཡི་མདུན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། གནག་པ་ཁྲག་གིས་ཆག་ཆག་ཅན། ། བྱས་ལ་དེ་སྟེང་སྤོས་ཆེན་དབུལ། ། དེ་ནས་བདག་གི་གསང་སྔགས་ནི། །

One, two, three, and four increase from above; three, two, and one reach the end of exhaustion. Rā do ru yo, ni rā ya ccha ni rā, jā sa do na yo ya. The last is one and the upper three; the lower two and the upper two; the lower three and the first one. These are the four unmixed and the four limits. As for the engagement, reversal, and the common, they should be understood as taught above. Engagement and reversal are the primary aspects, while the common pertains to the external aspect. The letters of the nine and the eight are seventeen; these are asserted to be the deities. Each one, possessing a head and an end, is to be recited as a secret mantra. In the center, which is not a direction but empty, one should write the second seed-syllable with the name interspersed. In the sixteen squares of the third stage, one should write the mantra, the name, and the words of exhortation; with the name inserted into the second letter, one should write it, interspersing and interspersing. Having written the wheel in that manner, make two versions—one clockwise and one counter-clockwise—and join their heads in accordance with each. Anoint the outside with sesame oil. Join the two skull-cups together, pour blood mixed with oil into them, and place the wheel inside. Wrap it seven times with blue thread. Offer black flowers and black incense and so forth. From the earth of a king’s gatehouse, a ravine, or a house, fashion an image of Yamāntaka, turbulent, with one face and two arms, measuring about one cubit. In front of that, construct a maṇḍala smeared with black blood, and upon it, offer the great incense. Then, my secret mantra—

བསྐུལ་ཚིག་ལྡན་པར་རབ་ཏུ་བཟླས། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱུན་ནི་རྣམ་སྤྲོས་ཏེ། ། གཟས་པའི་ལུས་ལས་གོ་ཆ་དང་། ། སྲུང་བ་ཕྲོགས་ནས་བདག་ལ་ཐིམ། ། དེ་ནས་དེ་ནི་གོས་མེད་ཅིང་། ། སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པས་གཟིར་བསམ། ། དེ་བཀུག་མཐར་བྱེད་ལྟོ་བར་གཞུག། ཁྲོ་བོ་གཅན་གཟན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ལྟོ་བ་ནས། ། རྐང་དང་རྒྱུ་མ་ཁྲག་ཚིལ་བུ། ། ཕྱོགས་བཅུར་ཁྱེར་ནས་འགྲོ་བར་བསམ། ། དེ་ལྟར་བརྟན་པར་གྱུར་པ་དང་། ། ཤིང་གཅིག་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར། ། གཤིན་རྗེའི་ལྟོ་བར་བཅུག་ལ་སྦ། ། འཁོར་ལོ་དགོས་པ་ཀུན་བྱེད་འདི། ། སོ་སོའི་བྱེ་བྲག་ཤེས་བྱས་ལ། ། ཞི་སོགས་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཇི་ལྟར་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱ། ། ལ་ལི་བཛྲ་ཞེས་བྱ་ནུས་པ་ཀུན་དང་རྣམ་བྲལ་ཡང་། ། བླ་མའི་རྗེས་འབྲངས་དད་པས་དེ་ཡི་ཕྱོགས་ཙམ་གཟུང་བྱ་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་འདི་བྱས་དགེ་བ་དྲི་མེད་གང་ཡིན་པ། ། དེ་ཡི་འགྲོ་ཀུན་གཤིན་རྗེ་མ་ལུས་མཐར་ཕྱིན་བྱེད་གྱུར་ཅིག། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག། གཤིན་རྗེ་གཤེད་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལ་ལི་ཏ་བཛྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཨ་མོ་གྷ་བཛྲ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཅོག་གྲུ་ཤེས་རབ་བླ་མས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Recite the words of exhortation intensely. Emanate a stream of wrathful deities; having stripped the armor and protection from the body of the victim, they dissolve into oneself. Then, imagine that the victim is naked and tormented by various sufferings. Finally, draw them in and place them within the belly of the Destroyer. Imagine that various wrathful beasts, from the belly of Yamāntaka, carry away the marrow, intestines, blood, and fat to the ten directions. Once this has become stable, in a solitary tree, a charnel ground, or similar location, bury the wheel after placing it within the belly of Yama. Having understood the specific distinctions of this wheel which accomplishes all purposes, one should perform all activities, such as pacification and so forth, according to one’s preference. Although Lalitavajra is free from all [worldly] power, I, following the guru with faith, have grasped a mere portion of it. By whatever stainless virtue is gained from composing this maṇḍala ritual, may all beings bring an end to the Lord of Death without exception. The Maṇḍala Ritual of Yamāntaka, titled "The Emergence of Yamāntaka," composed by the great master Lalitavajra, is complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Amoghavajra and the Tibetan translator Chokdrup Sherab Lama.