An Extensive Explanation of the Black Yamāri King of Tantras called “The Lamp for the Path of Direct Seeing”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀྲྀཥྞ་ཡ་མཱ་རི་ཏནྟྲ་རཱ་ཛ་པྲ་ཀ་ན་ཕྲ་དཱི་པ་ནཱ་མ་ཊཱི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མངོན་པར་མཐོང་བ་ལམ་གྱི་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྨྲ་བའི་སྐྱེས་མཆོག་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདེ་གཤེགས་ཡོན་ཏན་མཐའ་རྒྱས་སྙིང་པོའི་སྙིང་པོ་ཉིད། ། དབྱིངས་དག་རྣམ་པའི་མཐའ་བྲལ་ཞི་བ་ཆོས་ཀྱི་རྗེ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་དབང་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་སྲས། ། ཀླུ་སྒྲུབ་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་འཕགས་མཆོག་དེ་རྣམས་དང་། ། བདེ་བ་ཆེན་པོས་ངེས་པར་གང་བ་ནག་པོའི་མཆོག། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། ། དགྲ་རྣམས་བདག་པོར་མཐར་བྱེད་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་དང་། ། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ཞེ་སྡང་དགའ་བྱེད་དགྲ་ཡི་རྒྱུད། ། མ་ལུས་ཡིད་འདུས་ཡིད་ལ་དགའ་བར་བྱེད་པའི་གཙོ་བོ་སྟེ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེར་མེད་བླ་ན་མེད་པའི་ཉག་གཅིག་པུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དགའ་སྦྱིན་པ་རྣམ་དག་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དང་། ། བརྩོན་འགྲུས་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་གཞན་ཡང་དེ་ཡི་(ཆོགས,ཚོགས)། ། རྒྱུད་རྒྱལ་གསལ་བྱེད་ལམ་དུ་གྱུར་པ་ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད། ། ངེས་དོན་འདི་ནི་རིག་འདོད་ན། ། སྒྲ་ཡི་རྣམ་པ་མཆོག་གྱུར་ཅེས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་དེ་སྲས་ཀྱི། ། སྤྱི་ཡི་རྣམ་པ་འདིར་འདོད་ཡིན། ། བདུན་པ་ཡི་ནི་དང་པོ་ལས། ། བདུན་པའི་དྲུག་པའི་གཉིས་པ་བྱིན། ། བརྒྱད་པའི་གཉིས་པའི་དང་པོས་བརྒྱན། ། བདུན་པའི་བདུན་པའི་གསུམ་པ་ལ། །

In the language of India: Kṛṣṇayamāritantrarājaprakaraṇapradīpanāmaṭīkā. In the language of Tibet: A Detailed Explanation of the King of Tantras of Black Yamāri, titled "The Lamp of the Path of Direct Vision." Homage to the Blessed One, Mañjuśrī Kumārabhūta, the supreme among speakers. The very essence of the Sugatas’ qualities, the heart of the heart, the Lord of Dharma, peaceful and free from the extremes of the pure expanse; the irreversible sovereign, the Bodhisattva, the supreme son of the Victors; Nāgārjunagarbha and those other supreme Aryas; the supreme Black One, definitively filled with great bliss; the Sambhogakāya, fully developed with the major and minor marks; the Nirmanakāya wheel that brings an end to the lords of enemies—to that venerable Mañjuśrī, I pay homage. The great offering, the tantra of the enemy that delights in hatred, the principal one who brings joy to the gathered minds of all without exception; the peerless, singular union of inseparable method and insight; the pure perfection of insight that bestows the joy of bodhicitta, along with diligence, ascetic conduct, and the other accumulations—these have been explained by the venerable Kṛṣṇapāda as the path that clarifies the King of Tantras. If one wishes to understand this definitive meaning, it is said: "The supreme form of sound." This is held here to be the general form of the Buddhas and their sons. From the first of the seventh [vowels], add the second of the sixth of the seventh; adorn it with the first of the second of the eighth; and [place it] upon the third of the seventh of the seventh.

བདུན་པའི་བཞི་པའི་མཐས་བརྒྱན་པ། ། བདུན་པའི་དྲུག་པའི་དང་པོ་དང་། ། བདུན་པའི་ལྔ་པའི་ཐ་མ་དང་། ། བདུན་པའི་དྲུག་པའི་གཉིས་པ་ལ། ། བརྒྱད་པའི་གཉིས་པའི་གཉིས་པས་བརྒྱན། ། བདུན་པའི་གསུམ་པའི་དང་པོ་ལ། ། བདུན་པའི་གསུམ་པའི་ཐ་མ་བྱིན། ། བདུན་པའི་བཞི་པའི་དང་པོ་ལ། ། བདུན་པའི་དྲུག་པའི་གཉིས་པས་བརྒྱན། ། བདུན་པའི་དྲུག་པའི་གཉིས་པ་དང་། ། བདུན་པའི་གཉིས་པའི་དང་པོ་ནི། ། སྒྲ་བཞི་པོ་ནི་བསྡུས་པའི་དོན། ། ཛི་ནི་ལ་ཡི་སྒྲ་དག་ལས། ། མཚན་གྱི་མཆོག་ནི་(མངན་,མངོན་)པར་རྙེད། ། དེ་ཡང་ངེས་པར་གཞག་པ་ལས། ། འདི་ཡི་དེ་ཉིད་དེ་རིག་བྱ། ། ཁུངས་བཙུན་ཡིད་ཆེས་བླ་མ་དྲན། ། བཀྲ་ཤིས་རང་བཟོར་མི་འཇུག་དང་། ། འཇུག་དོན་རྟོགས་ལས་བསྟན་པའི་འོད། ། སྒྲ་ཡི་ཡན་ལག་རྣམ་པ་བརྒྱད། ། བསྟན་བཅོས་དེ་ཡི་ལུས་ཤེས་པས། ། མཁས་པ་བཤད་བྱ་འདིར་འོས་ཡིན། ། དྲང་བའི་དོན་དང་ངེས་པའི་དོན། ། དགོངས་པས་བཤད་དང་དགོངས་མིན་དང་། ། ཇི་བཞིན་སྒྲར་བཤད་སྒྲར་མིན་དོན། ། ཚོགས་དང་སློབ་མའི་མཐའ་དྲུག་ནི། ། བཤད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། རྒྱུད་ཀྱི་མཆོག་ལ་དེས་སྦྱར་བྱ། ། འདིར་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོ་དང་དེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆའོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཉིད་དང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་གསུང་གི་དམ་པ་སྒྲ་དོན་ལས་མཚམས་བཅད་པ་སྒྲ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སློབ་དཔོན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའམ།

Adorned by the end of the fourth of the seventh; the first of the sixth of the seventh; the last of the fifth of the seventh; and the second of the sixth of the seventh, adorned by the second of the second of the eighth; the first of the third of the seventh; the last of the third of the seventh is added; the first of the fourth of the seventh; adorned by the second of the sixth of the seventh; the second of the sixth of the seventh and the first of the second of the seventh—these four sounds are the summarized meaning. From the sounds of Jinendra, the supreme name is clearly attained. Furthermore, from the definitive establishment, its suchness should be known. Remembering the authentic and trustworthy Guru, one does not engage in auspiciousness through fabrication; rather, from realizing the purpose of engagement, the light of the teaching arises. The eight branches of grammar: by knowing the body of that treatise, the learned are worthy of this explanation. The interpretable meaning and the definitive meaning, the intentional and the non-intentional, the literal and the non-literal meaning—these six parameters for the assembly and the disciples, following the Explanatory Tantra, should be applied to the supreme tantra. Here, in the King of Tantras itself, that which is to be expressed is the subject matter and the expressive words. Furthermore, that is the Blessed One, the Black Yamāri, and the aspect of his wisdom. This very King of Tantras and the sublime speech of the spiritual friend, having demarcated the boundaries of the word and its meaning, is the specific characteristic of sound, condensed by the master’s own continuum.

སྒྲ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དག་གོ། ། དེ་ཡང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། ། དེ་ཁོ་ན་ཡི་རང་བཞིན་ཉིད། ། ལམ་དང་གཞུང་གི་སྒྲར་བཤད་དེ། ། གཉིས་སུ་མེད་པ་བརྗོད་བྱའི་དོན། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལས་གང་ཐོས་ཤིང་། ། དེ་སྟོན་པ་ནི་གང་ཡིན་དང་། ། བསྲེགས་བཅད་བདར་བའི་གསེར་བཞིན་དུ། ། ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་བླང་བར་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་དགོངས་པ་ནི་བདག་ཉིད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དད་པ་དང་ཡིད་ཆེས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དང་། ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོར་རྟོགས་པས་ནན་ཏན་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ཡང་། སྟོན་པའི་བཀའ་ལ་ཅི་ཡོད་དང་། ། གང་སུས་བསྟན་པ་བཟང་པོའི་མཆོག། གཞན་བསྟེན་པ་ཡི་མཐུ་ཉིད་ཀྱིས། ། ཐེ་ཚོམ་དང་ནི་བྲལ་བྱས་པའོ། ། འདིར་དགོས་པ་ནི་བདག་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་ཐ་མི་དད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཡང་དགོས་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་འབྲས་བུ་སྟེ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། གཞན་སྣ་ཚོགས་པའི་གདུལ་བྱ་དང་། མངོན་པར་སྣང་བ་སྤྲུལ་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་གཞན་དོན། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། འབྲས་བུ་གཙོ་བོར་བཤད་པ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་སྤངས་ནས། ། ཆེན་པོའི་འབྲས་བུ་གཞན་མ་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་འབྲེལ་པ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དོན་ཏེ།

These are those included within the mental continuums other than the aspect of the generic image of sound. Furthermore, it is said: "The wisdom of the Buddhas is the very nature of reality itself; it is explained by the terms 'path' and 'text,' and is the non-dual object of expression." And: "Whatever one hears from the Buddhas, and whoever teaches it, one should accept it only after thorough examination, like gold that has been burnt, cut, and rubbed." Therefore, the intended meaning here is to make it one's own nature, which is faith and conviction. By knowing everything to be of that nature and realizing everything to be of that essence, one applies oneself with diligence. As it is said: "Whatever exists in the Teacher's word, and whoever taught the supreme excellence—by the power of relying on others, one becomes free from doubt." The purpose here is the perfection of one's own welfare, which is the great bliss that is the nature of all phenomena within the indivisible wisdom. Furthermore, the purpose is the result of the perfection of the welfare of others: the essence of the major and minor marks, the various disciples to be tamed, and the manifest emanations themselves. Regarding the welfare of others, it is said: "The primary result of the Buddha's perfection of the welfare of others is explained as such; apart from the welfare of sentient beings, there is no other great result." The connection here is the sense of being an indispensable cause.

དངོས་ཀྱིས་འབྲེལ་པ་ལས་ཕྱོགས་གཞན་པའི་བློའི་འབྲེལ་པ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དོན་དང་ཚིག་གི་རང་བཞིན་དེ་དང་དེས་གཞན་དང་གཞན་ལ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་། གཞུང་གི་ཚིག་གི་གཞི་དག་ལས། ། དམ་པའི་ངག་ནི་རྨད་པོ་ཆེ། ། རྒྱུད་ཀུན་གྱི་ནི་གསང་བའི་དོན། ། གང་དང་གང་ལ་དེར་བརྗོད་ཡོད། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་རྒྱུད་ནི་ཤིན་ཏུ་གསང་བའི་དོན་ཏེ་བླ་ན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འོང་བ་ཡིན་ནོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་དོན་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་ཤིན་ཏུ་དགོངས་པའི་དོན་དམ་པ་ལ་རག་ལས་པ་སྟེ་བླ་ན་མེད་པའི་སྙིང་པོ་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནི་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་ནི་རང་གི་ལྷ་ལས་འོངས་པ་དང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པ་ལས་མངོན་པར་རྟོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་། ཕྱི་རོལ་སྒྲ་དང་ཚད་མ་དང་། ། མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་རིགས་པའི་མདུང་། ། བློ་རབ་མངོན་ཤེས་ཕྲ་མོས་ཀྱང་། ། རྟོགས་པར་མི་ནུས་མན་ངག་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱུད་ནི་རྒྱུན་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་རྒྱུད་གཅིག་པའི་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་འདི་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ངོ་བོའོ། ། དེ་དག་ཉིད་ནི་རྒྱུའི་རྒྱུད་དང་། ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་། འབྲས་བུའི་རྒྱུད་བསྡུས་པའི་ངོ་བོ་སྟེ། དེ་ཡང་ཙནྡན་ལྟ་བུ་དང་། ཨུཏྤལ་ལྟ་བུ་དང་། པདྨ་དཀར་པོ་ལྟ་བུ་དང་། པདྨ་ལྟ་བུ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་སྟེ། ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ་དེ་ཡང་གཞི་དང་། རང་བཞིན་དང་།

From the actual connection, the mental connection of other perspectives arises; that which originates from it is the very nature of the meaning and the words, which causes others to understand various points. Furthermore, as it is said: "From the bases of the words of the treatise, the sublime speech is most wondrous; it is the secret meaning of all tantras, and whatever is expressed therein is so." Thus it occurs. Moreover, the tantra is the extremely secret meaning, which emerges as the unsurpassed itself. The clear realization of the meaning of Secret Mantra depends upon the ultimate intended meaning, which is the condensed meaning of the unsurpassed essence. This is not an object of direct perception or inference; rather, it is realized through the lineage of the supreme transmission that has descended from one's own deity. As it is said: "External sounds, valid cognition, direct perception, inference, and the spear of reasoning—even by the subtle clairvoyance of the sharpest intellect—cannot realize it; it is the pith instruction." Thus it occurs. The tantra is the continuum, which is the Blessed One, the Great Vajradhara himself. Furthermore, this is the wisdom of the Buddha, the great intelligence that shares a single continuum with all sentient beings, and its essence is inconceivable. These very things are the essence that condenses the causal continuum, the method continuum, and the resultant continuum. Moreover, there are individuals who are like sandalwood, like the utpala, like the white lotus, like the lotus, and like a jewel. Among these, the family of those with aversion is the most supreme; that, too, is the ground and the nature.

དབྲོག་ཏུ་མེད་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་རིང་བ་དང་ཉེ་བའི་ཆ་ཤས་ཀྱིས་རྒྱུའི་རྒྱུད་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ནི་བྱ་བའི་རྒྱུད་དང་། སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་དང་། རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་དང་། དེ་ཡང་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའོ། ། འབྲས་བུའི་རྒྱུད་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོ་ཐོབ་པ་སྟེ། དེའི་གཟུགས་ཅན་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་དག་ཉེ་བར་གདགས་སུ་རུང་བ་ནི་འབྲེལ་པ་དང་ཚོགས་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རྒྱུད་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མཚན་ཉིད་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྟེ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་བྱས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར། བསྐྱེད་པ་ཡི་ནི་རིམ་པ་དང་། ། རྫོགས་པ་ཡི་ནི་རིམ་པ་དང་། ། རིམ་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་ཆོས་སྟོན་ཏོ། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ནི་ཚིག་གི་རྒྱུད་དང་། རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུད་དོ། ། དེ་དག་ཡི་གེ་དང་སྒྲ་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཚོགས་དང་དོན་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། དོན་ཅན་གྱི་དཔེ་དང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་རྒྱུད་ཀྱིས་མྱོང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བྱེད་པའོ། ། གཉིས་པ་གཉིས་ནི་གཞན་སེལ་བ་སྟེ། ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་འབྱེད་པ་ནི་བློའོ། ། གཉིས་མེད་ལ་གཉིས་མི་གནས་ཤིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །

It is indeed inalienable. That very [nature] is to be realized as the causal continuum through its distant and proximate aspects. The means of accomplishment are the Action Tantra, the Performance Tantra, the Yoga Tantra, and the Unsurpassed Yoga Tantra; furthermore, the Tantras of Method and the Tantras of Insight bring about complete perfection and perfection by way of their essential nature. The resultant continuum is the attainment of Black Yamāri, whose form is as previously explained. These are appropriately designated as "continua" because they are connected and assembled; therefore, they should be understood as the continuum itself. The definition is cause and effect, which are constituted by the nature of method. For it is said: "Relying upon the generation stage and the completion stage—these two stages—the Vajradhara teaches the Dharma." The differentiation of these consists of the continuum of words and the continuum of nature. These, by means of letters and sounds, grasp the collection of reflections and the aspect of the generic image; they make the inconceivable continuum of the meaningful example into suchness through experience. The second pair is the exclusion of others; the mind that differentiates them as distinct is the intellect. That which does not abide in duality within non-duality and is free from the perception of that very [duality] is the suchness of the Buddha stage.

ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རང་བཞིན་ནི་རྣལ་འབྱོར་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་སྟེ་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་དང་། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་དང་། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའོ། ། དེ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བསྒོམ་པ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། ། གང་གང་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་པ་ལས། ། བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ནི་རྫོགས་པ་ན། ། བདེ་གསལ་མེ་ཏོག་བློ་འབྲས་ཅན། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གཉིས་མེད། ། སྙིང་པོ་དོན་ཅན་བླ་མེད་པ། ། འདི་ནི་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་པ་ལས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་། ། ཞེས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་བསྒོམས་པས་མ་ཡིན་ཏེ། ། བྱས་དང་བསགས་པས་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཇི་ལྟར་ན། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་ནི་བཤད། ། གཞན་རྣམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། ། བདག་ཉིད་བདེ་དོན་རབ་ཏུ་འཇུག། བླང་དོར་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པས། ། ཕྱི་རོལ་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི། ། བདེ་བའི་དོན་དུ་འདི་ལྟར་སྤྱོད། ། ཆུ་དང་མེ་སོགས་བདག་ཉིད་ནི། ། ཞུགས་ནས་འབྲས་དང་འབྲས་འབྱུང་སོགས། ། ཟླ་བ་གཅིག་ལ་སོགས་པར་ནི། ། ལུས་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་དཀའ་ཐུབ་སྤྱད་པས་འབྱུང་བའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དང་བཅས་དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས། ། བདེ་བའི་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བས་གསལ་ལོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ནི་གཡེང་བའི་སེམས། ། རྣམ་པར་གཡེངས་པས་དངོས་གྲུབ་གཞན། །

The nature of the Yamāri-kṛṣṇa tantra of method and insight consists primarily of yogas: the initial yoga, the subsequent yoga, the extreme yoga, and the great yoga. Therefore, it is the complete transformation arising from meditating upon the dharmakāya, the saṃbhogakāya, and the nirmāṇakāya. For it is said: "From the thorough meditation upon whatever is real or unreal, when the power of meditation is perfected, the flower of bliss and clarity bears the fruit of the intellect." Furthermore: "The Prajñāpāramitā is non-dual, the essence of meaning, and unsurpassed. From the thorough meditation upon this, the fruit of all Buddhas arises." If one were to argue that [enlightenment] is not achieved through meditation, but is accomplished through ritual actions and accumulations, that is not so. How so? "The uncommon [path] is explained [as such]; others in every way engage solely for their own benefit. Because they do not fully understand what to adopt and what to reject, they act in this way for the sake of the happiness of external gods and humans. They enter into water, fire, and so forth, and perform physical austerities such as [fasting on] rice and rice-derivatives for a month and so on." It is not so. If one argues that the fruit arises from practicing austerities, that is not so, for it is clearly stated: "The fruit of bliss does not come from austerities accompanied by suffering." Why is that? "Through suffering, the mind is distracted; through distraction, other accomplishments [are lost]."

དངོས་གྲུབ་དངོས་མེད་འཁོར་བ་སྟེ། ། འཁོར་བས་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པས་གསལ་ལོ། ། དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་དག་ལ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཡང་དག་ལྟ། ། ཆེན་པོ་གང་ལ་ཡོད་གྱུར་ན། ། དེ་ནི་བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་ཡང་། ། ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། འཁོར་བ་སྤངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་མཐུས་དུས་རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་བར་ནི་མ་བྱས་སོ། ། ལམ་ལ་ཞུགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཡོད་ཅེ་ན། དངོས་པོ་མ་ལུས་རྫས་ཤེས་ཤིང་། ། ཕུང་པོ་དངོས་མེད་མཆོག་མཐོང་བས། ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ནི། ། རང་གི་མྱ་ངན་འདས་མཆོག་འགྱུར། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆེན་པོའི་ཐེག་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་རྙེད་ཅེ་ན། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་མཆོག། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་རབ་སྤྱོད་གང་། ། རྟག་ཏུ་སྟོང་པའི་རོར་གཅིག་ཀྱང་། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། སྐུ་གཉིས་དག་གིས་དངོས་པོ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། དམན་པའི་སྙིང་རྗེ་རང་གི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཙོ་བོར་བྱས་པ་ཉིད་དོ། ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ས་བཅུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རབ་ཏུ་འཕེལ་བ་ཐོབ་པ་ཡང་འགེགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དམ་ཞེ་ན། ཁོ་བོ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ས་བཅུ་པ་ཐོབ་པ་ལ་ཡང་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་དུ་མི་བྱེད་དེ། ། དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་ངེས་ན་ས་བཅུ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །

"Accomplishment is non-existence, which is saṃsāra; through saṃsāra, one goes to hell." Thus it is clearly stated. Therefore, if one asks, "Would it not follow that worldly meditative concentrations are purposeless?" [the answer is:] "Whoever possesses the great right view of the world, even for a thousand eons, shall not go to the lower realms." Thus it is stated. This does not mean that saṃsāra is abandoned; rather, by the power of that view, one is not made to suffer perpetually. If one asks, "What is the distinction for those who have entered the path?" [it is said:] "By knowing all things without exception as substances and seeing the aggregates as the supreme non-existence, the enlightenment of the śrāvakas becomes their own supreme nirvāṇa." If one asks, "What specific qualities are attained through the Vehicle of the Great Perfections?" [it is said:] "In the supreme Vehicle of the Perfections, whatever practices such as generosity are performed, though they are always of a single taste in emptiness, the two bodies—the Sambhogakāya and Nirmāṇakāya—are non-existent [in terms of inherent nature]." This statement refers to being devoid of inconceivable great compassion; it is merely an inferior compassion that prioritizes one's own nirvāṇa. If you ask, "Does this also obstruct the attainment of the irreversible state for the sake of perfecting the ten grounds?" I do not consider the attainment of the tenth ground of irreversibility to be Buddhahood itself. If that were certain, it would follow that a bodhisattva on the tenth ground is already a Buddha.

དེ་བས་ན་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་གནས་པ་སྟེ། འདས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་དེ་ལྟར་ཟབ་མོ་གང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་མེད་དོ། ། དེ་བས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ཉེ་བར་འཚོ་བ་མེད་པ་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཤུགས་ཀྱིས་གནོན་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། བདག་མེད་པ་རབ་ཏུ་འཕེལ་བ་ནི་རྟག་པའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དངོས་མེད་གཅིག་པུ་བསྒྲུབ་པ་ཡང་། ། ཐབས་ནི་སྤང་བྱར་བྱ་བ་མིན། ། བདག་གཞན་ནུས་པ་མེད་པ་ནི། ། དངོས་མེད་རི་བོང་རྭ་བཞིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཐབས་ནི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཐབས་ཀྱིས་འགྱུར་བ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་སྨོན་ལམ་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་མ་བསྒོམས་པར་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་བདག་ཉིད་འཐོབ་ཅེས་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་དབུགས་ཕྱུང་བ་མེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་ཏེ་འགྱུར་བར་རིགས་སོ། ། དེ་བས་ན་ཁྱོད་བསྒོམ་པས་རབ་ཏུ་ཉོན་མོངས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཟད་དོ། ། གལ་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་བསྒོམས་པ་དང་། དེ་གོམས་པ་ལས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མི་རིགས་ཏེ། གསུམ་པོ་ཉིད་ཀྱང་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་ལ་གང་གི་ཕྱིར་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གཉིས་ཉེས་པ་ཅི་ཞིག་བྱས་ནས་གང་མི་བསྒོམ་པར་འགྱུར།

Therefore, the dharmakāya, the saṃbhogakāya, and the nirmāṇakāya abide on the level of a buddha. If one were to manifest such profound [realization] through a superior transcendence, even so, there would be no actual entity for the benefit of sentient beings. Consequently, there would be no sustenance for the entirety of wandering beings, and the force of omniscience would be suppressed. The thorough increase of selflessness is the discordant side of permanence. For this reason, it is said: "Even if one establishes the sole non-entity, The means should not be abandoned. The incapacity of self and other Is a non-entity like a rabbit's horn." If it is argued that the means such as generosity are transformed by the means of aspiration, and therefore aspiration is supreme, then one must doubt how the nature of the saṃbhogakāya and nirmāṇakāya is attained without meditation. There is no definitive assurance from any of the tathāgatas that this will occur. If that is so, why would the dharmakāya not also be transformed by the power of aspiration? It is logical that it would. Therefore, what is the use of your being so afflicted by meditation? It is merely pointless. If it is argued that the dharmakāya is attained through meditation and the cultivation of that [realization], it is illogical. Since all three are the perfection of the welfare of self and others, and they share a single result, what fault has the saṃbhogakāya and nirmāṇakāya committed that they should not be meditated upon?

དེ་བས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཁས་བླང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དེ་གསལ་བར་བསྒོམ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུ། ། སངས་རྒྱས་སྦྱོར་བ་རྣམ་ཀུན་དུ། ། རྒྱུ་དང་འདྲ་བའི་འབྲས་བུ་ནི། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་བལྟ་བར་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། ཐམས་ཅད་གསང་བ་ལས་གསུངས་པ། ཏིང་འཛིན་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ། ། འདི་ལྟར་མདོར་བསྡུས་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་ན། ། བསྒྲུབས་པས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གཞུང་གཞན་ཡང་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེར་ནི་སངས་རྒྱས་སྦྱོར་བ་ཀུན། ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་འདུལ་བ་ལ། ། ཁྲོ་བ་ཉིད་ནི་ཞི་བ་ཡི། ། བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོ། ། བྱ་བ་སྤྱོད་པའི་ཐེག་པ་ཡང་། ། བསྒྲུབ་བྱའི་དུས་ནི་རྗེས་འཇུག་མིན། ། དེ་ཡི་རྟོག་པ་རབ་ཏུ་འགྱུར། ། དེར་ནི་བྲིས་སྐུ་ལ་སོགས་པ། ། སྟོབས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་ཕྱིར་རོ། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ནི། ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་སྦྱོར་བའི། ། བྲིས་སྐུ་ལ་སོགས་འགྱུར་བའི་ལྷ། ། དམིགས་པས་མཉམ་པའི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ། ། རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་གཙོ། ། འཐོབ་པའི་རྒྱུར་ནི་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བས་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་བདག་ཉིད་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པ་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ།

Therefore, while the Vehicle of the Perfections merely accepts the Buddha as having the nature of the three bodies, because they lack the clear meditation upon that [nature], [the result] will not be attained. For this reason, it is said: "The cause for accomplishing buddhahood itself, The yoga of the Buddha, in all its aspects, The result that resembles its cause Should be viewed in all its aspects." And from the Sarvarahasya: "Arising from the wisdom of meditative absorption, Thus, in brief, is buddhahood itself. Without the yoga of the Buddha, One will not attain buddhahood through practice." To clarify this further, other texts shall also be explained: "In all the yogas of the Buddha, For the sake of taming all sentient beings without exception, The very wrathful one is the peaceful Nature of the Black Yamāntaka. Even in the Vehicle of Conduct and Performance, At the time of accomplishment, it is not a follower; Its conceptualization is thoroughly transformed. There, through painted images and so forth, The siddhi of power is accomplished. The specific divisions of Yoga Tantra Are the painted images and so forth That become the deity through the yoga Of one's own chosen deity; By focusing on them, the siddhi of equality is accomplished. The principal of Unexcelled Yoga Shall be explained as the cause for attainment." Through such statements, it should be understood with great clarity. Here, the principal [deity] is that which benefits all wandering beings without exception through the nature of the Dharma, Enjoyment, and Emanation bodies, by means of the non-dual yoga of method and wisdom.

མཆོག་ཏུ་ཟག་པ་མེད་པ་བདེ་བའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བས་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་དེ་ནི་བླ་ན་མེད་པའོ། ། ཚ་བ་འཇོམས་པའི་ཀླུ་ཏཀྵ་ཀའི་གཙུག་ཕུད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་ཅེ་ན། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཡུལ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉེ་བར་བསྙེན་པས་བསྒྲུབ་པ་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་གིས་འཁོར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྔགས་ལ་སོགས་པ་འདུས་བྱས་པས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་དུག་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་དུག་གི་དེ་ཉིད་ཤེས། ། དུག་གིས་དུག་ཉིད་སེལ་བར་བྱེད། ། དེ་བཞིན་འདོད་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་རལ་བའི་རྩེ། ། ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས། དཀའ་ཐུབ་བརྟུལ་ཞུགས་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། ། བསྙེན་པ་དག་ནི་མི་འགྲུབ་པོ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཉེ་བར་སྤྱད། ། བསྟེན་པས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེས་སྒོས་འབྲེལ་དང་། མདོར་བསྡུས་པ་དང་། རྩོད་པ་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱ་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཉིད་མངོན་པར་དགྲོལ་བར་བྱ་སྟེ། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པའི་ཆོས་དང་། སྡུད་པ་པོ་དང་། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལྔ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་གསུམ་སྟོན་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་པའོ། ། འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དང་ཚིག་ཐུགས་ལ་ཡང་དག་པར་བཞག་སྟེ།

In order to demonstrate the nature of supreme, uncontaminated bliss, the cause for attaining the result is therefore unsurpassed because it is uncommon. It is not as if it cannot be accomplished, like the crest-jewel of the Takṣaka nāga which overcomes heat. If one asks how it is accomplished, it is accomplished by clearly approaching the uncommon objects of the sensory qualities. If one asks, "Will those [objects] lead to saṃsāra?" [the answer is that] through the application of mantras and so forth, they are like poison that has been processed, and thus a distinguished result will arise. Therefore: "Just as one who knows the reality of poison Uses poison itself to eliminate poison, So it is with the sensory qualities." And from the Śrī Guhyasamāja: "Through the suffering of asceticism and vows, Service will not be accomplished. By enjoying the sensory qualities, Accomplishment is swift through reliance." Therefore, these should be understood as uncommon. Thus, the specific connection, the summary, and the complete refutation of objections have been explained. Now, the king of tantras itself shall be elucidated. The phrase "Thus have I heard at one time" serves to indicate the Dharma to be taught, the compiler, the five perfections, and the three special features of the Teacher himself. The words "Thus" refer to the compiler, Vajrapāṇi, who correctly established the meaning and words of all the tantras in his mind.

རང་གི་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་ངོ་བོར་རྒྱུད་མ་ལུས་པའི་དོན་བཤད་པའི་གཙོ་བོར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུངས་པའོ། ། དེ་ཡང་འདི་སྐད་ཉིད་དུ་ཐོས་ཀྱི་དེ་ལ་ཕྲི་བ་དང་བསྣན་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བྱས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། ། བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མ་བྱས་པ་དང་། གཞན་དང་གཞན་ལས་ཐོས་པ་དང་། བརྒྱུད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་ཐོས་པའོ། ། ཐོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དུ་གང་ལས་གང་གི་ཚེ་ཐོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རང་གི་ལྷག་པར་མོས་པས་སོ། ། དེ་ཡང་གཞན་ཐམས་ཅད་དུ་བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མ་ཏི་ཙི་ཏྲས་སྨྲས་པ། གསུང་གཅིག་དག་ནི་གསུངས་པ་ནི། ། གྲངས་མེད་པ་ཡི་མཚོན་པའོ། ། འདི་ལྟར་བདག་ལ་གསུངས་པ་ཞེས། ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་རྗེས་སུ་ཤེས། ། ཞེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ཡང་ཐོས་པའི་དུས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ། སྡུད་པའི་དུས་ན་སངས་རྒྱས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས་གསུངས་པ། དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཇི་བཞིན་དུ་གསུངས་པ་ཐོས་ཏེ་སྐད་ཅིག་ལ་བཟུང་ཞིང་དོན་བཟུང་བས་བསྡུས་ནས་ལེགས་པར་རབ་ཏུ་ཡིད་ལ་བྱས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཤིན་ཏུ་ཚད་མའོ། ། དེ་བས་ན་སློབ་དཔོན་མེད་པར་རང་བཟོ་ནི་མ་བྱས་པ་སྟེ་ཡང་དག་པར་ཤེས་ནས་བྱས་པའོ། ། དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་རྙེད་པར་དཀའ་བ་དང་། བདག་ཉིད་ཐོས་པ་དང་ལྡན་པ་དང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོའོ། ། བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། །

Following his own cognition, he primarily taught the unerring suchness (tathatā) as the essence of the stream of wisdom (jñāna-saṃtāna), explaining the meaning of the entire continuum without exception. Furthermore, it is shown that in this very way it was heard, and not the slightest addition or subtraction was made to it. The phrase "by me" (mayā) indicates that it was not composed by oneself, nor heard from various others, nor received through a lineage; rather, it was heard directly from the Blessed One (bhagavān) by oneself. The term "heard" (śruta) refers to where, from whom, and when it was heard, according to one's own superior conviction. Moreover, this does not exclude all other [modes of transmission], for Mañjuśrī said: "When a single word is spoken, it is the manifestation of the innumerable. Thus, 'it was spoken to me' is understood by all beings." Furthermore, at the time of hearing, he was a bodhisattva, but at the time of compilation, he was a buddha. Why is this? As stated in the eighteenth chapter: "At that time, having heard exactly what was spoken by the Blessed One, he grasped it in an instant; having grasped the meaning and compiled it, he thoroughly attended to it." This is a most authoritative statement. Therefore, it was not a fabrication created without a teacher, but was composed after having correctly understood it. The phrase "at one time" (ekasmin samaye) indicates here the rarity of the occasion, as well as his own possession of learning and the excellence of great wisdom. It shows that he was endowed with [the Buddha's] blessings.

གཞན་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཟབ་མོའི་ཆོས་གཞན་དུ་སྟོན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདིས་ནི་མ་འོངས་པའི་འགྲོ་བ་ལ་གུས་པ་དང་དེ་བརྟན་པོ་ཉིད་དུ་བྱེད་པའོ། ། དུས་གཅིག་ལ་བདག་གིས་འདི་ཐོས་ལ་གཞན་དུ་ཡང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཐོས་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་ཐོས་པ་ཆེ་བར་གསུངས་སོ། ། གལ་ཏེ་ཡི་གེ་ཐ་དད་པ་དང་བཤད་པ་དང་ཚིག་དཀའ་བ་སོ་སོ་དག་ཇི་ལྟར་དུས་གཅིག་ན་ཤེས་ཤེ་ན། སྡེ་ཚན་གཅིག་ནི་རྒྱུན་མ་ཆད་ལ་བར་ཆད་མེད་པར་ཐོས་པའོ། ། རྒྱུད་རེ་རེ་ཞིང་དེ་སྙེད་ཉིད་དུའོ། ། དེ་དག་འཛིན་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་བདག་གིས་བསམ་དུ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ཐོབ་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ཤིན་ཏུ་གསང་བའི་དོན་ནི་ཨེ་བྃ་མ་ཡ་སྟེ་བཤད་པའི་རྒྱུད་གཞན་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་རེ་ཞིག་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་གང་ལས་ཐོས་ཞེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཏེ་ལྷའི་བུའི་བདུད་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་དང་། འཆི་བདག་གི་བདུད་དང་། ཕུང་པོའི་བདུད་དེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། བྱམས་པ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ས་བོན་དང་བཅས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆའི་རིག་པ་ཉིད་དེ་བཅོམ་པའོ། ། དེ་བས་ན་ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་བཅོམ་པར་གསུངས་སོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བདུད་བཅོམ་པས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཉིད་དུ་བྱས་པའོ། ། གཞན་ཡང་། དབང་ཕྱུག་དང་ནི་གཟུགས་བཟང་དང་། ། དཔལ་དང་གྲགས་དང་ཡེ་ཤེས་དང་། །

Furthermore, because he does not teach other profound dharmas that are erroneous, this [statement] establishes respect and stability for future beings. It is said that his learning is vast because he heard this at one time and heard other tantras from the mental continuums of others at other times. If one asks, "How can he know different letters, explanations, and difficult terms at the same time?" it is because he heard a single collection in an uninterrupted and unbroken stream. If one asks, "Is it not the case that he cannot retain each individual tantra in such a quantity?" it is because, through the power of the Buddha, he has attained the inconceivable doors of liberation. The extremely secret meaning of the Kṛṣṇayamāri Tantra is E-Vaṃ-Ma-Ya, which should be understood from other explanatory tantras. These are, for the time being, the summarized meanings. Furthermore, from whom did he hear it? From the Blessed One. He has conquered the Māra of the Son of the Gods, the Māra of the Afflictions, the Māra of the Lord of Death, and the Māra of the Aggregates. Through the vajra-like samādhi, the samādhi of emptiness, the samādhi of great loving-kindness, and the non-conceptual samādhi, he has conquered all afflictions together with their seeds without exception, through the very knowledge of the unsurpassed aspect of insight. Therefore, it is said that he has been conquered by great insight. Why is that? Because by conquering the Māra of the samādhis, insight has rendered those very discordant factors as its own side. Moreover: "Sovereignty, beautiful form, Glory, fame, and wisdom,..."

བརྩོན་འགྲུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། ། དྲུག་པོ་དེ་ལ་སྐལ་བར་བརྗོད། ། ཅེས་འབྱུང་བ་ནི་ཤུགས་ཀྱིས་རྫོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་དེ་ལས་ཐོས་པའོ། ། ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར། ང་ཉིད་སྟོན་པ་ང་ཉིད་གནས། ། ང་ནི་འཁོར་ལྡན་དེ་ཡི་ཆོས། ། ང་ནི་དུས་གསུམ་ངེས་འབྱུང་བ། ། དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་གང་དུ་གནས་ནས་ཐོས་ཤེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྷ་ག་རྣམས་ལ་བཞུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོའོ། ། རང་གི་རང་བཞིན་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་ངོ་བོས་རང་རང་གི་ལྷག་པའི་མོས་པའི་དབང་གིས་གང་དང་གང་གི་རབ་ཏུ་འབྱེད་པར་གྱུར་པའི་སྐུ་འཇིག་རྟེན་པ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དེ་དང་དེའི་གཟུགས་སུ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་བློ་གྲོས་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པ་ཇི་བཞིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཟུགས་སྐུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་རབ་ཏུ་གཤེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་རང་རིག་དངོས་འཛིན་ཅིང་སྣ་ཚོགས་པས་འཁྲུལ་ཏོ་ཞེ་ན། རང་རིག་དངོས་འདོད་ཆོས་སྐུ་ལས། ། རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མའི་གཟུགས་སུ་ནི། ། མཉམ་པར་བཞག་པས་འབྱུང་སྨྲ་བ། ། སྐྱེས་བུ་ཐ་ཤལ་བརླག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།

"Perfection of diligence—these six are said to be the fortune." This is what is meant by "perfected by implication." That itself is the non-erroneous. Therefore, the Blessed One, if it is heard from that, in reality, the root of all perfections is the coemergent, non-dual wisdom. For that reason, it is said: "I myself am the Teacher, I myself abide; I am the retinue and their Dharma; I am the emergence of the three times; I am the glorious, supreme, primordial person." If one asks, "Abiding where is it heard?" it is shown that he dwells in the bhaga of all the Tathāgatas' consorts, which are the vajra body, speech, and mind of all the Tathāgatas. A Tathāgata is the essence of non-dual wisdom. His own nature is the dharmakāya itself. Conventionally, through the power of the respective superior aspirations of those to be trained, he manifests in whatever forms are distinguished—whether as the saṃbhogakāya or nirmāṇakāya—appearing in the forms of those worldly beings who are delighted. This means that from the suchness of ultimate wisdom, which is not an object of the conceptual mind, he proceeds as the form bodies for the benefit of sentient beings. If it is argued that one is deluded by the various grasping at the reality of self-awareness, and that it is illogical because of the following: "Those who claim that from the dharmakāya of self-aware reality, The post-meditative illusory form arises through meditative equipoise, Are base individuals who will be destroyed." If one asks this:

མ་ཡིན་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་དབང་གིས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་སྣ་ཚོགས་པར་ཡང་སྣང་སྟེ། དོན་དམ་པར་མ་ལུས་པའི་རྟོག་པའི་དངོས་པོ་མེད་པས་གང་དུ་ཡང་མ་སོང་ངོ་། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་ཡང་གཏི་མུག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་དང་མཚན་ཉིད་དོ། ། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་པ་བཞིས་བཞུགས་པའི་སྐུའི་ཕྲིན་ལས་གང་ཇི་སྙེད་པའོ། ། ཆོས་བཤད་པས་བཞུགས་པ་ནི་གསུང་གི་ཕྲིན་ལས་གང་ཇི་སྙེད་པས་བཞུགས་པའོ། ། མཉམ་པར་བཞག་པས་བཞུགས་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་གང་ཇི་སྙེད་པའོ། ། དེ་རྣམས་དབྱེར་མེད་པའི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་བླ་ན་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཚིམ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་དང་གསལ་བའོ། ། རོ་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེའི་རང་བཞིན་ནི་བྷ་ག་སྟེ་གྲུ་གསུམ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ཡང་བརྡ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདོད་པ་དང་། གཟུགས་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པས་དགའ་བའོ། ། ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་དུ་རྟོག་པ་ངེས་པ་འཕེལ་བར་བྱེད་པས་ན་གྱེན་དུ་འཕགས་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོ་ཤིན་ཏུ་གསང་བའི་དོན་གྱིས་ན་ཁང་བུ་བརྩེགས་པའོ། །

It is not so; for the dharmakāya itself, through the power of great compassion, appears as the saṃbhogakāya and the nirmāṇakāya in manifold ways. Ultimately, because there is no entity of conceptualization whatsoever, it has not gone anywhere. Since everything is the tathāgata, it is "all tathāgatas." These are also Yamāntaka, the Slayer of Delusion, and so forth. What are called the "vajra body, speech, and mind" are the aspects and characteristics. The activities of the body consist of all the deeds performed while abiding in the four types of conduct. Abiding by teaching the dharma consists of all the deeds of speech. Abiding in meditative equipoise consists of all the deeds of mind. The meaning of their inseparability is "vajra," which is the very cause of satisfaction through the unsurpassed essence of bodhicitta. That which symbolizes this is the vajra body, speech, and mind: bliss, emptiness, and clarity. Because they are of one taste, they are the vajra; its nature is the bhaga, the mudrā of the triangular source of phenomena (dharmodaya). This should be understood as a symbolic convention: it is the nature of the three realms—the desire, form, and formless realms—in their state of complete purity. Because it directly realizes the faultless primordial wisdom, it is "joy." Because it causes the increase of certain realization from the first bhūmi, the Joyous, up to the level of a buddha, it is "exalted upward." Because it is the extremely secret meaning of the Black Yamāntaka, it is the "stacked chamber."

ཆོས་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་འཛིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རོ་གཅིག་པའི་རྒྱས་འདེབས་པས་ན་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཁྱབ་ཅིང་མ་འདྲེས་པའི་དོན་སྟོན་པས་ན་བྷ་ག་སྟེ། ཇི་སྲིད་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མ་ལུས་པ་སེལ་བའི་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་དོན་དུ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་གཟུགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་དབུས་སུ་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པར་བཞུགས་ཏེ་དེར་འདི་ལྟར་ཐོས་སོ། ། དེ་གང་ལ་ཡོད་ཅེ་ན། བཙུན་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ལ་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་སྤྱན་མ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུས་ནི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་གནས་སུ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་འདུལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཡང་གྱུར་པའི་རྟོག་པ་ནུབ་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྟེ་འདི་ནི་རྗེས་སུ་གཟུང་བ་ཆེན་པོའོ། ། གང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེའི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །

Because it closely upholds all phenomena, it is the Source of Phenomena (dharmodaya). Because it seals all phenomena with a single taste, it is the Mudrā. Because it reveals the meaning of the pervasive and the unmixed, it is the Bhaga. For the sake of caring for sentient beings by eliminating desire and the rest without exception, the Blessed One dwelt together with the form of Black Yamāntaka in the center of the Source of Phenomena, within a tiered celestial mansion; there, he heard as follows. If one asks where that occurred: "The Consort" refers to Insight (prajñā). By the word "all," one means Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, Tārā, and so forth. The word "those" should also be included therein. "That" refers to the very completion of the tantra. In this way, the excellence of the place is described. Thus, in that sublime place, with a mind entered into the meditative absorption (samādhi) called "Taming through Great Passion," all conceptualizations of how things appear subsided. This is the great care for sentient beings. It is taught that the mind of the Perfection of Insight, having entered the meditative absorption of Great Bliss, is the expansion of knowledge as it truly is.

འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོའི་ནང་ན་བཞུགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ནང་ན་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་མ་ལུས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རང་གི་རིག་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བཞུགས་སོ། ། དེ་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཚོགས་འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་ཡིད་འཕྲོག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཐོས་ཤེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐབས་ཆེན་པོས་དབང་པོ་དང་བཅས་པར་དུས་ཤེས་པའི་དོན་དུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་འཁོར་འདུས་པ་གསུངས་པ་ནི། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་། ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་། ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་། ཐོ་བ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་། དབྱུག་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་། པདྨ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་། རལ་གྲི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་། རྡོ་རྗེ་ཙརྩི་ཀ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་གཽ་རཱི་མ་སྟེ་མཚམས་སུའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མི་ཤེས་པ་སྟེ། ཤེས་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་གཏི་མུག་ཆེན་པོའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་མི་ཕྱེད་པ་དེ་ལས་གཞན་འབྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དངོས་སུ་བྱས་པའི་སྔགས་ཆེན་པོ་ཅན་གྱི་སྔགས་དོན་དམ་པར་སྨྲ་བ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་བདུད་དེ་གཤིན་རྗེའོ། །

Within the source of phenomena (dharmodaya) situated inside each and every minute atom of the three worlds without exception, the Blessed One dwells in great joy, his nature inseparable from his consort, together with the entire maṇḍala arranged within a tiered celestial palace. This is the meaning of "the assembly of various miraculous displays that captivate the minds of those to be tamed." With whom did he speak? For the sake of knowing the proper time, the Blessed One, through great skillful means, spoke to an extraordinary assembly of followers, including: Mohavajrayamāntaka, Piśunavajrayamāntaka, Rāgavajrayamāntaka, Īrṣyāvajrayamāntaka, Dveṣavajrayamāntaka, Mudgarayamāntaka, Daṇḍayamāntaka, Padmayamāntaka, Khaḍgayamāntaka, Vajracarcikā, Vajravārāhī, Vajrasarasvatī, and Vajragaurī—these are mentioned as being in the intermediate directions. All phenomena are devoid of being either one or many; this very lack of knowledge is great ignorance. The indivisible nature of all phenomena, which are like reflections, is the vajra. To differentiate them from that is the "vajra." The Māra, or Yama, is the ultimate speaker of the meaning of the great mantra, which is the nirvāṇa of cause and effect.

དེའི་གཤེད་ནི་དངོས་སུ་བྱས་པའི་སྔགས་ཆེན་པོ་ཅན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་སྟེ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། དེས་དེར་ཐོས་ཞེས་བྱའོ། ། གཞན་འབྱེད་པའི་ཚིག་ནི་ཕྲ་མ་སྟེ། གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་རིག་པའི་གྲུབ་མཐའ་ངག་ཅན་རིགས་པ་དང་ལུང་གིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་རང་གི་མཉམ་པ་ཉིད་རང་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར་ཞིང་དེ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་ནི་ཕྲ་མ་ཆེན་པོའོ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་འབྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། མི་མཉམ་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་གཤིན་རྗེའོ། ། དེའི་གཤེད་ནི་ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་ཞེན་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ཅིང་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེས་ཉེ་བར་ཁྱད་པར་ནུས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་མི་ཕྱེད་པ་ལས་གཞན་འབྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དགའ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ་སྐྱེད་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་བདུད་དེ་གཤིན་རྗེའོ། ། དེའི་གཤེད་ནི་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། ཕ་རོལ་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་ཡིད་འཁྲུགས་པ་ནི་ཕྲག་དོག་སྟེ། བདག་གིས་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འགྲུབ་ནས་སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་བདག་པོ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་བྱའོ། ། ཞེས་པ་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་ཕྲག་དོག་ཆེན་པོའོ། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་ནི་མི་ཕྱེད་པ་གཞན་འབྱེད་པས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་རང་གི་དོན་ཙམ་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་བདུད་དེ་གཤིན་རྗེའོ། །

Its slayer is the one generated by the great mantra actually performed, namely Mohavajrayamāntaka. He is said to "hear" there. Slander is the speech that divides others; specifically, it is the great slander to apply one's own sameness to one's own continuum and to act upon that very thing by refuting the speech of others' external philosophical tenets through reasoning and scripture. The "vajra" is that which divides others from the indivisible essence of sameness. "Yama" is that which is unequal and [bound to] nirvāṇa. Its slayer is Māyāvajrayamāntaka. Attachment is clinging to attractive objects; great attachment is the capacity to be distinguished by non-referential compassion that discerns the welfare of sentient beings. The "vajra" is that which divides others from the indivisible essence of that [attachment]. "Māra" is the nirvāṇa that, having actualized the essence of great joy, produces freedom from attachment; he is Yama. Its slayer is Rāgavajrayamāntaka. Jealousy is mental agitation toward the qualities of others; great jealousy is the exclusion of others with the thought: "Once I have accomplished my own perfect welfare, I alone shall act as the master in bringing about the perfect welfare of other sentient beings." The "vajra" is that which divides others from the indivisible [state of] diligent activity. "Māra" is the nirvāṇa that actualizes only one's own welfare through great equanimity; he is Yama. Its slayer is Īrṣyāvajrayamāntaka.

དེའི་གཤེད་ནི་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། གཞན་ཡང་གཞན་ལ་བརྩེ་བ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་དང་གནོད་པ་བྱེད་པའི་མནར་སེམས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་ངོ་། ། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་རང་རང་གི་གནས་པ་ལ་བདག་མེད་པའི་ངོ་བོ་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཞེ་སྡང་ཆེན་པོའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ལས་གཞན་འབྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ཙམ་མངོན་དུ་བྱས་པའམ་སྟོང་པར་ལྟ་བ་དག་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱས་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འགྲོ་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་སྟེ། དེའི་གཤེད་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། དད་པའི་སྟོབས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ཐོ་བ་སྟེ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དང་། ཕུང་པོའི་བདུད་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་གཤིན་རྗེ་སྟེ། དེའི་གཤེད་ནི་ཐོ་བ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་དབྱུག་པ་སྟེ་མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་དང་། འདོད་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་གཤིན་རྗེའོ། ། དེའི་གཤེད་ནི་དབྱུག་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། དྲན་པའི་སྟོབས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་པདྨ་སྟེ་ལོག་པར་ལྟ་བ་དང་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང་འཆི་བདག་གི་བདུད་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་གཤིན་རྗེའོ། ། དེའི་གཤེད་ནི་པདྨ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རལ་གྲི་སྟེ་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་དང་།

Its slayer is the Vajra Yamāntaka of envy. Furthermore, a mind that lacks affection for others and the malice that inflicts harm is hatred. The destruction of the selfless nature of all phenomena, such as the knower and the known, in their own respective states, is great hatred. The vajra is the indivisibility of the wisdom of the dharmadhātu itself, while to differentiate it into something else is the Yamā of nirvāṇa—the state of nirvāṇa that lacks the performance of the welfare of sentient beings by nature, having merely manifested compassion or the view of emptiness. Its slayer is the Hatred Vajra Yamāntaka. The purity of the power of faith is the hammer; the discordant factors, such as the view of the transitory collection, the cognitive obscurations, and the māra of the aggregates, are the Yamā. Its slayer is the Hammer Yamāntaka. The purity of the power of diligence is the staff; the discordant factors, such as the view of extremes, the obscurations of desire, and the māra of the afflictions, are the Yamā. Its slayer is the Staff Yamāntaka. The purity of the power of mindfulness is the lotus; the discordant factors, such as wrong views, the obscurations of karma, and the māra of the Lord of Death, are the Yamā. Its slayer is the Lotus Yamāntaka. The purity of the power of meditative concentration is the sword; the view of holding [wrong] views as supreme, the obscurations of birth, and...

ལྷའི་བུ་རྣམ་པར་གཡེང་བྱེད་ཀྱི་བདུད་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནི་གཤིན་རྗེ་སྟེ། དེའི་གཤེད་ནི་རལ་གྲི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། སའི་ཁམས་དང་། ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་འདུལ་བས་སེམས་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའོ། ། དེའི་གཤེད་ནི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དེ་དེ་མངོན་དུ་ཐོབ་པ་ཉིད་དོ། ། ཆུའི་ཁམས་དང་སྟོབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཡང་རང་གི་དབང་པོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པ་སྟེ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པས་རྡོ་རྗེའོ། ། རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་ཞིང་རྟོག་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་དེ་ཉིད་དུ་འགོག་པ་ནི་ཕག་མོའོ། ། དེ་ཉིད་ཞེ་སྡང་སྤངས་ནས་ཞེ་སྡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དོ། ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་མངོན་དུ་ཐོབ་པའོ། ། མེའི་ཁམས་དང་སྨོན་ལམ་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། དགའ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དེ་ཡང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། གཞན་འདུལ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་གནས་ཅན་ནི་པདྨའོ། ། དེའི་རང་བཞིན་ནི་དབྱིངས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཅན་ནི་འདོད་ཆགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མཆོག་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་རབ་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ཏོ། །

The opposing forces, such as the māra who causes distraction and the sons of the gods, are Yama; the slayer of those is Yamāntaka with the sword. Because she tames others through the earth element, the perfection of skillful means, and great love itself, she is called "Sattvī" (Female Being); because she is indivisible in meaning, she is a "vajra," and thus she is Vajrasattvī. Her slayer is Mohavajrayamāntaka, which is the actual attainment of that. Because she is the water element, the perfection of power, and the essence of great compassion, her manifest complete awakening is also non-dual with her own faculty; because she is indivisible, she is a "vajra." Because pure wisdom arises and she is free from all conceptualization, she is Vārāhī, who brings the continuum of sentient beings to cessation within that very state. Having abandoned hatred, she is the nature of the great Yamāntaka of hatred. In this way, the Blessed One, the Vajra Holder, is actualized. Because she is the fire element, the perfection of aspiration, and the essence of great joy, she is also a "vajra" due to being indivisible. The locus of the assembly that tames others is the lotus. Her nature is the expanse (dhātu); possessing the perfection of wisdom, she is the nature of Rāgayamāntaka. To actualize the supreme coemergence with him is to become non-dual and intensely joyful; that is the meaning of becoming that very state.

རླུང་གི་ཁམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་རང་གིས་འཛིན་པ་སྟེ། གཽ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་དབང་པོ་ལྔའི་གཞིར་གྱུར་པའོ། ། དེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ངོ་བོར་འགྲོ་བ་འཛིན་པ་ཉེ་བར་མཚོན་པས་ན་རཱིའོ། ། དེ་བས་ན་བླ་ན་མེད་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཽ་རཱིའོ། ། རང་གི་བྱ་བས་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཕྲག་དོག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེས་དེའི་བདག་ཉིད་མངོན་དུ་ཐོབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཚམས་སུའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚམས་བཞི་སྟེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དྲུག་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་དུ་ཐོ་བ་གཤིན་རྗེའི་རྒྱལ་པོ་བཞི་གནས་སོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་འདུས་པ་མེད་དམ་ཞེ་ན། ཐུན་མོང་གི་འཁོར་འདུས་པ་ཡང་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ལ་སོགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། དེ་དག་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཆེན་པོ་ལ་རྩ་བའི་ལྷར་གྱུར་པ་རྣམས་སོ། ། ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མིག་རྡོ་རྗེ་དང་། རྣ་བ་རྡོ་རྗེ་དང་། སྣ་རྡོ་རྗེ་དང་། ལྕེ་རྡོ་རྗེ་དང་། ལུས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཡིད་རྡོ་རྗེ་དང་། གཞན་ཡང་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་། གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་རིགས་ལ་རིགས་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱས་བཏབ་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་སའི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲིབ་པ་རྣམ་སེལ་དང་།

The wind element, the perfection of wisdom, and the essence of great equanimity are self-grasping; gau is the basis for the five sense faculties, such as the eyes. Because it symbolizes the grasping of the essence of the welfare of sentient beings, it is rī. Therefore, Gaurī is the essence of the unsurpassed, coemergent non-duality. Vajra is the performance of the welfare of others through one's own activity, the nature of which is the Yamāntaka of envy. The meaning is that through this, one directly attains that very nature. Regarding the phrase "in the intermediate directions," this refers to the four intermediate corners of the maṇḍala; the four hammers of the King of Yama reside there for the sake of purifying the six objects, such as form. If one asks, "Is there no other assembly besides that?" the common assembly of retinues shall also be explained. Thus it is said: "He dwells together with a great host of Yamāntakas, such as these." These are the principal ones; "and so forth" refers to those who have become the root deities of the great Yamāntaka. "Host" refers to the purity of the sense bases and the body, speech, and mind. These are the inner natures: Vajra Eye, Vajra Ear, Vajra Nose, Vajra Tongue, Vajra Body, and Vajra Mind. Furthermore, there are Vajra Body, Vajra Speech, and Vajra Mind. In order to abandon the notion of a family being sealed by a family, there are Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, and Sarvanīvaraṇaviṣkambhin.

ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་། གཞན་ཡང་སྐུའི་རིགས་དང་། གསུང་གི་རིགས་དང་། ཐུགས་ཀྱི་རིགས་ཏེ་འདི་དག་གིས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཉིད་འགྲུབ་པའོ། ། ལ་ལ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཁོ་ནའི་སྐྱེ་མཆེད་དང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཇི་ལྟ་བཞིན། ། འཁོར་རྣམས་ཇི་སྙེད་མ་ལུས་གང་དེ་ལ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་འདི་ནི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། དེ་ལས་ཁྱད་པར་གཙོ་ལས་གཞན་མ་མཆིས། ། ཞེས་པས་གསལ་ལོ། ། གལ་ཏེ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཆོ་གར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཡིན་པ་གཞན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མ་གསུངས་པ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་དག་ཉིད་ཀྱིས་བླ་མ་རྗེ་བཙུན་པ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་སྟེ། ཐུན་མོང་དང་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ནི་བླ་མ་ལ་རག་ལས་པ་སྟེ་བླ་མའི་ཞལ་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་འཁོར་དང་ཐབས་ཅིག་སྟེ་རྟ་མཆོག་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཉིད་དུ་བཞུགས་སོ། ། འདིར་ནི་དཀྲུགས་པར་འབྲེལ་པ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ་ཅིའི་ཕྱིར་དཀྲུགས་ཤེ་ན་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་ཞེ་ན་དཀྲུགས་པ་འབྲེལ་པ་ནི་བླ་མ་ལ་རག་ལུས་པ་སྟེ། བླ་མ་ལ་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་བྱས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་འབྲེལ་ཞེ་ན། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས།

Samantabhadra, and furthermore, the families of Body, Speech, and Mind—through these, the blessing itself is accomplished. If one asks: "Is it not the case that omniscience is accomplished in every respect through the blessing of the sense bases, body, speech, and mind of the Blessed One Yamāntaka alone?" It is not so. As it is said: "Just as the body of the Blessed One is, so too are all the retinues without exception; this blessing is supreme, and there is no distinction greater than the Principal." This makes it clear. If one asks: "Why is it that in the ritual of clear realization, it is not taught that others besides the Blessed One perform the blessing?" It is because these very [deities] take the venerable Guru as the principal. The common and supreme siddhis depend upon the Guru; this is the meaning of making the Guru's face the primary focus. Regarding the phrase "dwelt together," it means together with the aforementioned uncommon retinue; even the retinue of Hayagrīva and so forth dwelt in a state of being blessed. Here, one should recall the connection of the scrambled [order]. Why is it scrambled? It is for the purpose of eliminating doubt. How is doubt eliminated? The scrambled connection depends upon the Guru; it means that the Guru brings forth the result. Why is it connected? From the eighteenth chapter:

བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་དུས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་སྟོན་ཅིང་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱི་དཔུང་ཆེན་པོ་ལྷགས་ཏེ། དེའི་དུས་ན་བདུད་ཆེན་པོ་ལས་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཕྱུང་སྟེ། ངེས་པར་ཕྱུང་ནས་ཀྱང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུབ་པ་ཆེན་པོའི་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པ་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་སུ་བསྒྱུར་ཏེ། བདུད་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ཆིངས་ཤིག་རྟོགས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་བདུད་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉིད་ཀྱིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ངེས་པར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བས་ངེས་པར་འབྲེལ་པའོ། ། མ་དཀྲུགས་པར་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་རིགས་སོ་ཞེ་ན། མ་དཀྲུགས་པར་འབྲེལ་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་སྒྲའི་དོན་གྲངས་མེད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སེན་ཏ་བ་འོན་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པའི་དུས་སུ་ཆུ་དང་ལན་ཚྭ་དང་རྟ་དང་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་ལ་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཁས་པ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་དེ་དག་རང་བཟོར་འཇུག་པར་མ་བྱེད་ཅིག་པའོ། །

At the time of the Blessed One’s manifest enlightenment, a great and most terrifying danger appeared to the Blessed One, the Great Sage, in order to obstruct his awakening. A vast army of the forces of Māra arrived. At that time, the Blessed One entered the meditative absorption called "Supreme Victory over the Great Māra." From the vajra body, speech, and mind of the Blessed One himself, he emanated the wrathful Yamāntaka. Having emanated him, he said to Vajrapāṇi, who was acting according to the command of the Blessed One, the Great Sage: "Vajrapāṇi, transform yourself into the form of this wrathful Yamāntaka and bind and subdue the māras, nāgas, yakṣas, asuras, and gods!" Then, the Blessed One Vajrapāṇi, the Lord of all Tathāgatas, was entreated. Thereupon, the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, definitively revealed his vajra body, speech, and mind through the meditative absorption called "The Vajra that Subdues All Māras." This is the definitive connection. If one asks, "Is it not appropriate for the connection to be unconfused?"—if the connection were unconfused, it would lead to doubt, and the meaning of the words would become infinite. If one says, "It is like when one says 'Bring the salt,' it could refer to water, salt, a horse, a sword, and so forth," do not let those scholars who are full of pride engage in such arbitrary fabrications.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པ་དང་ཚིག་གི་རྒྱན་ནོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། ཡེ་ཤེས་དེ་དང་དེ་ལ་ཡོད་པས་ནའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་ཟག་པ་མེད་པ་དང་བདེ་བ་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་དང་སྲིད་པ་གསུམ་དེའི་ངོ་བོར་བསྡུས་པ་དེའི་ཕྱིར། མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བཤད་དེ། ། སེམས་དཔའ་སྲིད་གསུམ་གཅིག་པ་ཉིད། ། ཤེས་རབ་འདི་ཡིས་སྦྱོར་བས་ན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བཤད་པ་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བས་ནའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏི་མུག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའོ། ། བདག་པོ་ནི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་སྟེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། ལ་ནི་བཞིའོ། ། གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཟུགས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞིང་གཟུང་སྙམ་པའི་ཕྱིར་གདམས་ངག་ཞུས་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་བདུད་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལས་ངེས་པར་སྟོན་ཏོ། ། འདི་དག་གིས་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོར་བསྒོམ་པ་སྟོན་ཏེ། བདུད་ཐམས་ཅད་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འཇོམས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུས་སོ། །

The word "then" (atha) is a particle used for emphasis or as an ornament of speech. Vajrapāṇi is the Holder of the Vajra; the indivisible wisdom is the dharmakāya. Because he possesses that wisdom, he is so called. Vajrasattva is the state of being of a single taste between the untainted and bliss, and because the three realms of existence are subsumed within that essence, he is described as the "Indivisible Vajra." As it is said: "The being (sattva) is the oneness of the three realms; because of the application of this insight, he is explained as Vajrasattva." "The Blessed One, the Lord of all Tathāgatas" refers to those such as Mohayamāntaka and the others. The "Lord" is the principal one; the nature of the aggregate of consciousness, which is pervaded by the essence of the doors of liberation—emptiness, signlessness, and wishlessness—is the wisdom of the dharmadhātu, namely Dveṣavajrayamāntaka. "To" (la) indicates the four [families]. "Having made a request" means that the Bodhisattva Vajrapāṇi requested instructions on how to meditate upon and grasp the form of the Tathāgata. Then, the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, through this very samādhi called "The Vajra that Subdues All Māras," definitively revealed it from the vajra body, speech, and mind. These passages teach the five stages of manifest enlightenment and the meditation on the Vajra-holder Yamāntaka. "All Māras" refers to the aggregates and so forth, and "subduing" is accomplished through the power of samādhi.

ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་འཇོམས་པར་མི་ནུས་པ་དག་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་སོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྩེ་གཅིག་པའི་སེམས་ཏེ་གཞན་དུ་མ་གྱུར་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ལས་ཅི་འབྱུང་ཞེ་ན། ངེས་པར་སྟོན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དོན་ཏོ། ། དོན་དེ་དག་ཀྱང་ཅི་ཞེ་ན། མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་པ་བསམ། ། རྟག་པའི་རྒྱལ་པོ་ལས་བྱུང་བ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་མཆོག་མཛེས་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། ཟླ་བ་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་ཟླ་བ་ནི་དཀར་པོ་དང་དམར་པོའོ། ། དེ་ཡང་ཨ་ཐུང་ངུ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ། ཨ་ཨཱ་ཨི་ཨཱི་ཨུ་ཨཱུ་རྀ་རཱྀ་ལྀ་ལཱྀ་ཨེ་ཨཻ་ཨོ་ཨཽ་ཨཾ་ཨཿཞེས་བྱ་བའི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་པོ་ཉིས་ལྟབ་ཏུ་བཀོད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། རཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ། ཀ་ཁ་ག་གྷ་ང་། ཙ་ཚ་ཛ་ཛྷ་ཉ། ཊ་ཋ་ཌ་ཌྷ་ཎ། ཏ་ཐ་ད་དྷ་ན། པ་ཕ་བ་བྷ་མ། ཡ་ར་ལ་ཝ། ཤ་ཥ་ས་ཧ་ཀྵ། ཌ་ཌྷ་ད་དྷ་ཡ་ལ། ཉིས་ལྟབ་ཏུ་བཀོད་པ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཏི་མུག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པའོ། །

Those which cannot be overcome by meditative concentration (samādhi) are [overcome] by the vajra of the wisdom of the utterly pure expanse of phenomena (dharmadhātu). Meditative concentration is a one-pointed mind, meaning that which has not shifted elsewhere. "This" refers to the very nature of the vajra body, speech, and mind. If one asks what arises from that, "definitively teaches" is the meaning of the meditative concentration of elaborate display. What are those points? Immediately following [the passage]: "In the center of the vajra of space, one should visualize a terrifying crossed vajra. Arisen from the King of the Permanent, it is the beautiful, supreme celestial palace." Then it says: "By the union of the moon and vajra, one should meditate on Yamāntaka." Here, "moon" refers to the white and red [elements]. Furthermore, from the short a, upon the lunar maṇḍala, the sixteen vowels—a ā i ī u ū ṛ ṝ ḷ ḹ e ai o au aṃ aḥ—arranged in two layers, are the nature of insight (prajñā). From raṃ, upon the solar maṇḍala, the consonants—ka kha ga gha ṅa, ca cha ja jha ña, ṭa ṭha ḍa ḍha ṇa, ta tha da dha na, pa pha ba bha ma, ya ra la va, śa ṣa sa ha kṣa, ḍa ḍha da dha ya la—arranged in two layers, are the nature of method (upāya). This is the awakening of the supreme mind of enlightenment, the nature of mirror-like wisdom, adorned by the Yamāntaka of delusion.

དེ་གཉིས་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་པ་ནི་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྟེ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ང་རྒྱལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ལ་ཧཱུྃ་དཀར་པོ་རྩ་དམར་དུ་གྱུར་པའི་གསུང་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་པ་སྟེ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདོད་ཆགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ལས་སྐྱེས་པ་རྡོ་རྗེའི་ནོར་བུའི་མདངས་སུ་གྱུར་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་པ་སྟེ། བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྲག་དོག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུར་གྱུར་པ་སྟེ་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེ་སྡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྩ་བའི་ཞལ་དཀར་དམར་གཡས་སྔོ་གཡོན་དམར་བ་འགྱིང་ཞིང་སྒེག་པའི་ཆ་བྱད་ཉེ་བར་འཛིན་པ། ཁྲོ་བོའི་སྟངས་ལ་རང་གི་འོད་ཤེས་རབ་དང་ཡན་ལག་འཁྱུད་པ། གཡས་བསྐུམ་ནས་གཡོན་བརྐྱང་བའི་ཞབས། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་འཛིན་པ། རྩ་བའི་ཕྱག་གིས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པས་རང་འདྲ་བའི་ཤེས་རབ་མངོན་པར་འཛིན་པའོ། ། གལ་ཏེ་འདི་དག་ནི་ཞི་བ་ཉེ་བར་འཛིན་པ་སྟེ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ནག་པོ་ནི་ཞེ་སྡང་སྤྱོད་པ་ཙམ་ཉེ་བར་འཛིན་པའི་དོན་ཏོ། །

The state in which these two become of equal taste is the nature of the wisdom of equality (samatājñāna), the awakening from the inseparability of insight and compassion, adorned by the pride of Yamāntaka. In that regard, the white HŪṂ becoming the red root [syllable] is the awakening from the realization of speech, the nature of the wisdom of discernment (pratyavekṣaṇājñāna), adorned by Rāgayamāntaka. That which is born from that and becomes the luster of the vajra-jewel is the awakening from the realization of mind, the nature of the wisdom of all-accomplishing action (kṛtyānuṣṭhānajñāna), adorned by Īrṣyāyamāntaka. "By means of union" refers to the transformation into the body of the Vajra-Holder from the vajra; this is the awakening from the complete perfection of the body, the nature of the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātujñāna), adorned by Dveṣayamāntaka. Furthermore, the Vajra-Holder has a white and red root face, a blue right face, and a red left face. He assumes a majestic and graceful demeanor, and in a wrathful posture, he embraces his consort, Wisdom, with his own light and limbs. His right leg is drawn in and his left is extended. In his right hands he holds a vajra and a sword; in his left hands he holds a wheel and a lotus. With his primary hands, he holds a curved knife (kartṛ) and a skull-cup (kapāla), embracing a Wisdom consort who resembles himself. If one should ask: "Since these are peaceful, is it not inappropriate for them to be wrathful?" It is not so; "black" refers to the mere fact of embracing those who engage in the conduct of hatred.

དཀར་པོ་ཉིད་ཁྲོ་བོ་མ་ཡིན་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་དག་དང་འགལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཡང་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས། ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ནོར་བུའི་མདངས། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་དགོངས་པ་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པ་ལས། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཞལ་ནི་སྔོ་དང་དཀར། ། གང་བའི་ཟླ་བ་དཀར་བའི་མདངས་དང་ལྡན། ། ཞེས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་བྱས་ནས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནི་ཁུ་བའི་ཐིག་ལེའོ། ། དེ་ལས་ལྷ་མོ་བཞི་འཕྲོས་ཤིང་བསྐུལ་ནས་ཉི་མ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་ལས་སྐུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཕྱག་དང་ཞབས་དང་བཞུགས་སྟངས་ནི་ལེའུ་བཞི་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་ཞེ་ན། བདུད་བཞིའི་དོན་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། ། ད་ནི་དེ་དག་གི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། བདུད་རྣམས་ཞི་བར་བྱ་ཕྱིར་དང་། ། ཞེ་སྡང་ཐམས་ཅད་བསལ་བའི་ཕྱིར། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ཡིས་འཁྲིགས་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་བསྒོམ། ། ཕྱི་མཚམས་རྡོ་རྗེ་ས་གཞི་དང་། ། ར་བ་དྲ་བ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བདུད་རྣམས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་མཐུན་པ་དེ་ནུས་པ་དང་མི་ལྡན་པར་བྱས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཞེ་སྡང་ནི་གཞན་གྱིས་མངོན་པར་འཁྲུགས་པའི་བསམ་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པས་འདོད་པའི་ལྷ་སྡིག་ཅན་དང་།

If the white [face] were not wrathful, it would contradict the tantras of method and insight taught by the Blessed One. Furthermore, the Hevajra Tantra states: "The moon’s rays, with the luster of a jewel." And according to the explanation of the intention of the Glorious Guhyasamāja by Jñānapāda: "The right and left faces are blue and white; they possess the luster of the full white moon." Thus, having performed the union of the moon and the vajra, that which is the complete transformation of the meditative equipoise of method and insight is the drop of seminal essence. From that, the four goddesses emanate and exhort [the deity], and one should meditate on Yamāntaka, whose body is fully transformed from the sun and the seed-syllable. Here, the hands, feet, and posture should be understood from the fourth chapter. If one asks why this is taught, it is for the sake of the four māras and so forth; this is very clear. Now, the preliminaries to those [practices] shall be explained: "In order to pacify the māras, And to eliminate all hatred, One should meditate on the vajra protection Densely arrayed with five-colored rays." "The outer boundary is the vajra ground, And likewise the fence and the lattice." Thus it is said. "The māras" refers to those such as the pacifiers. "In order to pacify" means to render those discordant factors powerless. "Hatred" is the intention of others to cause agitation. "All" refers to the sinful desire-gods and so forth, including ignorance and the rest.

ཆུང་མ་པདྨའི་ཕྲེང་བ་ཅན་གཉིས་ཀྱི་སྤྱི་གཙུག་ན་མེ་ཏོག་གི་མདའ་ལྔ་ཡོད་པའོ། ། བསལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། ། མི་གནས་པར་བྱ་བའི་དོན་དེ་དགོས་པའོ། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་མ་ཐག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྲུང་བར་བྱ་བ་སྟེ། རཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱི་ལྟེ་བ་ལ་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་གི་འོད་ཟེར་ལྔ་འཕྲོས་པས་འཁྲིགས་པའི་རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བ་ནི་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་དང་། གཞན་གྱི་དོན་དུ་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན་ཕྱི་མཚམས་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཁོར་ཡུག་གོ། ། དེའི་བར་དུ་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་དང་། ཕྱི་རིམ་རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་། ནང་རྡོ་རྗེའི་དྲ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གུར་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ་ནི། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པའི་བདུད་འདུལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལས་ངེས་པར་ཕྱུང་བ། དབུས་སུ་ཡ་ཀྵེ་མ་མེ། ད་ཡ་ཛ་ནི་རཱ་ཛ་ཡ་དོ། དོ་རུ་ཎ་ཡོ་ནི་རའོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གཉིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྱུར་པའི་ལྷའི་ཚོགས་སོ། །

The two wives, Padmāvalī and others, have five flower-arrows upon the crowns of their heads. "For the sake of clearing away" means for the purpose of making them non-abiding. "By means of the five rays of light" refers to the protection the yogi must perform immediately after meditating on emptiness. From the syllable raṃ comes a sun maṇḍala, upon which, from hūṃ, arises a crossed-vajra. At its hub, a hūṃ resting on a sun emits five rays of light, forming a dense vajra protection. This should be meditated upon for the sake of perfecting one's own welfare and also for the welfare of others. If one asks how to meditate, it is called the "outer boundary," which is the perimeter. Within that is the vajra ground, the outer vajra fence, the inner vajra lattice, and likewise the canopy should be understood. Now, for the sake of perfecting the welfare of others, the emanation of the maṇḍala is as follows: Then the Blessed One entered the meditative absorption called "Subduer of Māras, the Progenitor of All Tathāgatas." These very seed syllables of Mohavajra Yamāntaka and the others were definitively emitted from the vajra body, speech, and mind. In the center are: ya kṣe ma me da ya ja ni rā ja ya do do ru ṇa yo ni ra. The mention of "then" means immediately after the two yogas are fully completed. "The Blessed One, all the Tathāgatas" refers to the assembly of deities who constitute the root maṇḍala.

བསྐྱེད་པ་ནི་བྱེད་པ་པོ་སྟེ་དཔལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའོ། ། དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཕ་མ་ལྟ་བུའོ། ། བདུད་འདུལ་བའི་རྡོ་རྗེ་ནི་གང་དབྱེར་མེད་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིང་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཡང་དག་པར་ཐོབ་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བར་གདགས་སུ་རུང་བ་བཅུ་བདུན་ནོ། ། ས་བོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་རྣམས་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟར་བཤད་པར་བྱ་བ་སྟེ། རང་གི་སྙིང་ག་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ཚངས་པའི་བུ་གནས་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནས་ཚངས་པའི་བུ་གར་ཞུགས་ཏེ་སྙིང་གར་རབ་ཏུ་ཞུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གསང་བ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། ཧཱུྃ་དང་ཨོཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་བསྐྱེད་ལ་ཧོ་དམར་པོས་རྣམ་པར་དཀྲུགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་འབྱུང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་མངོན་པར་སྤྲུལ་ལོ། ། དེར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་གནས་སུ་པདྨ་དང་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཁུ་བ་དགོད་དོ། ། དེ་ནས་ས་བོན་བཅུ་བདུན་དུ་གྱུར་པར་བལྟའོ། ། ལ་ལ་དག་ནི་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟར་ནི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དང་འགལ་ལོ། ། དེ་ཡང་ལེའུ་བཅུ་པ་ལས། བྷ་གར་ལིང་ག་བསྒོམ་པ་ཉིད། །

The "generator" is the agent, the glorious Black Yamāntaka. He is like a father and mother in the world. "The Vajra that Subdues Māras" is the name for the very essence of the indivisible Yamāntaka. "Having entered into meditative equipoise" refers to the yoga of bringing the mind to one-pointedness after having correctly attained that state. "All [deities] such as Mohavajrayamāntaka and so forth" refers to the seventeen [deities] who are suitable to be designated as such. "Seed-syllable" refers to the cause for the completion of the deities. "This" refers to the lord of the maṇḍala. "Emerging from the vajra body, speech, and mind of that very [lord]" is to be explained as follows: from one's own heart, light rays of primordial wisdom, like hooks, summon all the tathāgatas through the aperture of Brahmā; they enter the aperture of Brahmā and completely melt into the heart. Then, the secret [parts] are to be consecrated. From HŪṂ and OṂ, a vajra and a lotus are generated, and from a red HOḤ, the celestial palace in the form of the source of phenomena (dharmodayā) is emanated. There, in the locations as previously described, the fluid of bodhicitta, which has emerged from the path of the vajra, is placed upon the lotus, sun, and moon. Then, one should visualize that these become the seventeen seed-syllables. Some claim that the Blessed One has not entered into equipoise here, but that contradicts this very tantra. Furthermore, from the tenth chapter: "Meditating on the liṅga in the bhaga..."

དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་རང་གི་ཆུ་སྐྱེས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་འདི་ལྟར་འབྱུང་བར་བྱ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བྱེད་ན་དེའི་སྒྲ་ཇི་ལྟར་རྫོགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། འདིའི་སྒྲ་དེར་མི་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་སྤྲོ་བའི་སྔགས་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ། ། དེའི་ཚེ་སྔགས་ཀྱིས་ནི་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་ཕྱུང་བའོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚེ་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་གནས་སུ་ས་བོན་དེ་ཉིད་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་མི་རིགས་སོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་སྔགས་ཀྱིས་ས་བོན་རྫོགས་པར་ཕྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར་གནས་ནས་གནས་སུ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། གང་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཕྱུང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་གང་དུ་ཁྱེར་བར་བྱེད། དེ་བས་ན་ངེས་པར་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ས་བོན་དང་མཚན་མའི་རིམ་པ་སྐུར་བསྐྱེད་པ་ལྷག་མ་མ་ལུས་པ་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱུང་སྟེ། དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པར་བྱའི་གཞན་སྨྲ་བ་ནི་བླུན་པོ་ཉིད་དུ་ཟད་དོ། ། ད་ནི་གང་ལས་གང་བསྐྱེད་པར་གསལ་བར་བྱ་སྟེ། ཡ་སོགས་ཡི་གེ་དང་པོ་ལས། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། ཡི་གེ་ཀྵེ་ནི་གཏི་མུག་བརྗོད། ། ཡི་གེ་མ་ནི་ཕྲ་མར་གསུངས། ། ཡི་གེ་མེ་ནི་འདོད་ཆགས་ཉིད། ། ཡི་གེ་ད་ནི་ཕྲག་དོག་འགྱུར། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་སོགས་ལྔ་རུ་གྲགས། ། ཡི་གེ་ཡ་ལས་ཐོ་བར་འགྱུར། ། ཡི་གེ་ཛ་ལས་དབྱུག་པའི་གཙོ། ། ལག་ན་པདྨ་ནི་ཡིག་ལས། ། ལག་ན་རལ་གྲི་ར་ལས་ཡིན། ། ཛ་ལས་ཙརྩི་ཀ་ཞེས་བརྗོད། ། ཡི་གེ་ས་ལས་ཕག་གདོང་མའོ། ། ཡི་གེ་དོ་ལས་དབྱངས་ཅན་བསྒྲགས། །

"Visualize the lord of the maṇḍala," as it is said. Furthermore, regarding the statement, "In this way, the complete maṇḍala should arise within one's own lotus," if one enters into meditative equipoise, how could that sound be complete? If it is argued that this sound does not apply there, then the mantra for emanation would be unnecessary. If it is argued that at that time the mantra is emitted from one's own heart, then why is it illogical to simply place that very seed-syllable in the location of the lotus? Therefore, if it is argued that the mantra should emit the seed-syllable in its entirety and then cause it to abide in one location after another, then by what mantra would that which was emitted into the samaya-maṇḍala be carried elsewhere? Consequently, one must certainly emanate the entire nirmāṇa-maṇḍala—including the sequence of seed-syllables and signs—within the secret maṇḍala, and cause it to abide in the samaya-cakra; any other explanation is nothing but the talk of a fool. Now, to clarify what is generated from what: From the first letter ya and so forth, Yamāntaka is produced. The letter kṣe is said to be delusion. The letter ma is taught to be malice. The letter me is attachment itself. The letter da becomes envy. These are renowned as the five, Yamāntaka and the rest. From the letter ya, the mallet is produced. From the letter ja, the Lord of the Staff. From the letter la, the Lotus-Bearer. From the letter ra, the Sword-Bearer. From ja, she is called Caurī. From the letter sa, she is Śūkarāsyā. From the letter do, Sarasvatī is proclaimed.

ཡི་གེ་རུ་ལས་གཽ་རཱི་དྲན། ། ཎ་ཡོ་ནི་རཱ་མཚམས་ཀྱི་བཞི། ། ཐོད་པ་བཞི་རུ་འདོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཡ་སོགས་ཡི་གེ་དང་པོ་ནི་ཡ་སྟེ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་ཁ་དོག་ཅན་དེ་ལས་ཞེ་སྡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡི་གེ་ཀྵེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་ཁ་དོག་དུང་ལྟ་བུ་སྟེ་དེ་ལས་གཏི་མུག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། ཡི་གེ་མ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་བརྒྱད་པ་ཁ་དོག་གསེར་བཙོ་མ་ལྟར་རབ་ཏུ་དང་བ་སྟེ་དེ་ལས་ཕྲ་མ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་གསུངས་སོ། ། ཡི་གེ་མ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པ་ཁ་དོག་ནི་པདྨ་རཱ་ག་ལྟ་བུ་སྟེ་དེ་ལས་འདོད་ཆགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཉིད་དོ། ། ཡི་གེ་ད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རལ་གྲི་རབ་ཏུ་རྣོ་ཞིང་འབར་བ་ཁ་དོག་མརྒད་ལྟ་བུ་སྟེ་ཕྲག་དོག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ལྔ་སྟེ་གོང་དུ་རྡོ་རྗེ་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་གྲགས་པའོ། ། ཡི་གེ་ཡ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་རྩིབས་ཉི་ཤུས་སྤྲས་པ་ཁ་དོག་བཻ་ཌཱུརྱ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་སྟེ་དེ་ལས་ཐོ་བ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡི་གེ་ཛ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་དབྱུག་པ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་སྟེ་མཚན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་གཙོ་བོའོ། ། དེ་ལས་དབྱུག་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །

"From the syllable RU, Gaurī is remembered; from ṆA YO NI RA, the four at the corners; these are asserted to be the four skull-cups." Thus it is said. The first syllable, YA, transforms into a five-pronged vajra the color of sapphire, from which arises the Yamāntaka of Hatred. The syllable KṢE transforms into an eight-spoked Dharma wheel the color of a conch shell, from which is described the Yamāntaka of Delusion. The syllable MA transforms into an eight-faceted jewel, as clear and bright as refined gold, from which is spoken of the Yamāntaka of Malice. The syllable MA transforms into a sixteen-petaled lotus the color of a ruby, from which is the Yamāntaka of Attachment itself. The syllable DA transforms into a fiercely sharp and blazing sword the color of emerald, from which the Yamāntaka of Jealousy arises. This is the assembly of the five Yamāntakas, renowned as such because they are distinguished by the aforementioned application of the term "Vajra." The syllable YA transforms into a vajra hammer adorned with twenty spokes, the color of blue lapis lazuli, from which the Hammer Yamāntaka arises. The syllable JA transforms into a white vajra staff; because it is marked with the [emblem], it is the principal [deity], from which the Staff Yamāntaka arises.

ཡི་གེ་ནི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ཁ་དོག་དམར་པོ་སྟེ་དེ་དག་ལས་ལག་ན་པདྨ་འཛིན་པའི་པདྨ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཡི་གེར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རལ་གྲི་ཁ་དོག་ལྗང་གུ་སྟེ། དེ་ལས་ལག་ན་རལ་གྲི་འཛིན་པ་རལ་གྲི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡི་གེ་ཛ་ལས་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་སྟེ། དེ་ལས་ལྷ་མོ་ཙརྩི་ཀ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཡི་གེ་ས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་སྟེ། དེ་ལས་ལྷ་མོ་ཕག་གདོང་མར་གྱུར་ཏོ། ། ཡི་གེ་དོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་དམར་པོ་སྟེ། ལྷ་མོ་དབྱངས་ཅན་མ་ཉིད་དུ་བསྒྲགས་སོ། ། ཡི་གེ་རུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རལ་གྲི་ལྗང་གུ་སྟེ། དེ་ལས་ལྷ་མོ་གཽ་རཱི་མ་དྲན་པར་བྱའོ། ། ཎ་ཡོ་ནི་རཱ་གོང་བཞིན་དུ་མཚམས་བཞིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་གང་བའི་ཐོད་པ་བཞི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནི་གནས་གང་དུ་བསྒོམ་ཞེ་ན། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྣ་ཚོགས་ནི་པཾ་དམར་སེར་ལས་པདྨ་སྣ་ཚོགས། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་དེ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་གཡོགས་པར་བྱས་ལ་དེའི་སྟེང་ན་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པའི་ངོ་བོ་གདན་དང་བཅས་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱོགས་དང་ཁ་དོག་གི་བྱེ་བྲག་དང་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ནི་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པ་ལས་གསུངས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་ཀྱང་གང་ལ་བརྟེན་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ནམ་མཁའ་ནི་བྷ་ག་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཏེ་ཕྱག་རྒྱའོ། །

From the complete transformation of the syllable [Pa], an eight-petaled red lotus arises; from that, Padma Yamāntaka, who holds a lotus in his hand, is manifested. From the complete transformation of the syllable [Ra], a green sword arises; from that, Khaḍga Yamāntaka, who holds a sword in his hand, is manifested. From the syllable Ja, a white wheel arises; from that, the goddess Caurī is said to be. From the complete transformation of the syllable Sa, a blue vajra arises; from that, the goddess Śūkarāsyā is manifested. From the complete transformation of the syllable Do, a red lotus arises; she is proclaimed to be the goddess Sarasvatī herself. From the complete transformation of the syllable Ru, a green sword arises; from that, the goddess Gaurī should be visualized. Regarding the syllables Ṇa, Yo, Ni, and Rā, as before, there are four skull-cups in the four intermediate directions, filled with bodhicitta. If one asks, "In what location should these be meditated upon?" it is stated: "The terrifying crossed-vajra." "Variegated" refers to a variegated lotus arising from an orange-red Paṃ. Above that, from Hūṃ, arises a terrifying crossed-vajra, which is covered by a moon maṇḍala. Upon that, one should contemplate the essence of the tiered celestial palace together with its seats. The specific directions, colors, and various forms of these are taught in the fourteenth chapter. If one asks, "Upon what do these maṇḍalas depend?" it is stated: "Contemplate the space-vajra maṇḍala." "Space" refers to the bhaga, which is the source of phenomena (dharmodaya) because it is the nature of all phenomena; it is the mudrā.

དེ་ཉིད་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་ཟད་པའི་ཕྱིར་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་དེ་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་དཀྱིལ་དུ་གོང་གི་གཞལ་ཡས་ཁང་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དེར་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་གོ་རིམ་ཇི་ལྟར་བཞུགས་ཤེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་བཞུགས་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། གནག་ཅིང་འབར་བ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཤར་དུ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། ལྷོ་རུ་དེ་བཞིན་ཕྲ་མའོ། ། ནུབ་ཏུ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་བྱང་དུ་ཕྲག་དོག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩ་བའི་མཚམས་བཞི་ལ། ། ཙརྩི་ཀ་སོགས་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། སྒོ་ཡི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་བཞི་ལ། ། ཐོ་བ་ལ་སོགས་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་མཚམས་བཞི་རུ། ། མི་ཡི་མགོ་བོ་བཞི་དག་གོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འདི་དག་གིས་ནི་རང་གི་ཆུ་སྐྱེས་ལ་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པ་གསལ་བར་བཤད་དོ། ། དེའི་དཀྱིལ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་རྡོ་རྗེ་ལྟེ་བའོ། ། དེ་ལ་བཞུགས་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནི་ཁ་དོག་གནག་ཅིང་འབར་བ་སྟེ་ཞེ་སྡང་ཆེན་པོའི་རིགས་སུ་གྱུར་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆ་གང་གིས་ཀྱང་བསྒྱུར་བར་མི་ནུས་པའི་དོན་དང་། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་བསྡུས་པས་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱས་པའི་དོན་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་མཚན་དང་(དཔ་,དཔེ་)བྱད་འབར་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཤར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེར་རྡོ་རྗེ་རྩིབས་ཀྱི་རྩ་བ་ལ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའོ། ། སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་འོངས་པ་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཚིག་གོ། །

Because that very reality is the exhaustion of all conceptualization without exception, that indivisible meaning is the vajra. In the center of that, one should visualize the aforementioned celestial mansion (vimāna). If one asks how the deities are situated in terms of direction and order within such a celestial mansion: "In the center of the maṇḍala, one should meditate on Yamāntaka, black and blazing. In the east is Mohavajra; likewise, in the south is Piśunavajra. In the west is Rāgavajra; likewise, in the north is Īrṣyāvajra. At the four corners of the root vajra, one should visualize Caurī and the others. At the four points of the vajra of the gates, one should visualize the mallet and so forth. At the four corners of the crossed vajra, there are four human heads." Thus it is said. By these [verses], the celestial mansion stacked upon one's own lotus is clearly explained. The "center" of that is the hub of the vajra of the celestial mansion. The Yamāntaka residing there is black and blazing, belonging to the family of great hatred; he is the meaning of that which cannot be altered by any aspect of conceptualization regarding the dharmadhātu; he is the meaning of having brought an end to Yama by gathering the stains of the afflictive obscurations and the obscurations to knowledge of all wandering beings; and one should meditate on him as blazing with the major and minor marks of the saṃbhogakāya. "In the east" refers to the eastern direction, the nature of which is the generation of the mind of awakening (bodhicitta). There, at the base of the vajra spokes, is Mohavajra. The particle "te" is a word used to include what follows.

ལྷོ་ནི་ལྷོའི་ཕྱོགས་ཏེ་དབང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། དེར་རྡོ་རྗེ་རྩིབས་ཀྱི་རྩ་བ་ལས་གོང་གི་དེ་བཞིན་དུ་ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེའི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་འཁྲུག་པ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ནུབ་ནི་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་རང་བཞིན་ནོ། དེར་རྡོ་རྗེ་རྩིབས་ཀྱི་རྩ་བ་ལ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའོ། ། སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་བཞིན་བྱང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་གི་ཕྱོགས་ཏེ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་རྒྱས་བཏབ་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེར་རྡོ་རྗེ་རྩིབས་ཀྱི་རྩ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲག་དོག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་མཚམས་བཞི་ནི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀྱི་མཚམས་སོ། ། རྩ་བ་བཞི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤར་ལྷོ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཙརྩི་ཀ་ནི་སྭཱ་ར་སྭཱ་སྟི་སྟེ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕག་མོ་དང་དབྱངས་ཅན་མ་དང་གཽ་རཱིའོ། ། རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ནི་རང་རང་གི་གཙོ་བོ་ལ་ཅུང་ཟད་ཕྱོགས་པའོ། ། སྒོ་ནི་ཁྱུད་དང་ལོགས་དང་ངོས་དང་འགྲམ་དང་ཡ་ཕུབས་དང་ལྡན་པ་ལ་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རྩེ་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་བཞི་སྟེ། ཕྱོགས་བཞིའི་དབུས་ན་གནས་པའི་ཕྱིར་སྒོ་བཞི་ལ་ཉེ་བ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་གནས་པའོ། ། ཐོ་བ་ནི་ཐོ་བ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དེ། ལ་སོགས་པ་ནི་དབྱུག་པ་དང་པདྨ་དང་རལ་གྲིའོ། ། རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོའི་དཀྱིལ་དུའོ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་མཚམས་བཞིར་ནི་ཕྱི་མཚམས་ཏེ་དེ་ལ་མཆོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མི་གྲགས་པར་ཟད་དོ། ། མགོ་ནི་དབང་པོ་ལྔའི་གཞིའོ། ། བཞི་ནི་གྲངས་དེ་དག་གོ། ། ། །

The south is the southern direction, the nature of perfected mastery. There, at the base of the vajra spokes, is what is called "the vajra of slander," which means being entirely and in every way free from discord. The west is the western direction, the nature of the eighty-four thousand heaps of Dharma. There, at the base of the vajra spokes, is the "vajra of desire." The word "and" (ste) is a term for the summary of the north. Likewise, "in the north" refers to the northern direction, the nature of the seal that leaves nothing out. There, at the base of the vajra spokes, is the "vajra of envy." The "vajra" is the crossed vajra; the four intermediate directions are the junctions of the two sides. "At the four bases" refers to the southeast and so forth. Caurī, Vārāhī, and so forth are Vārāhī, Sarasvatī, and Gaurī. "Visualized" means slightly turned toward their respective central lords. "Door" refers to that which is provided with a frame, sides, walls, jambs, and lintels. The "vajra tips" are the four points of the crossed vajra; because they reside in the center of the four directions, they are situated as if adjacent to the four doors. The "mallet" is the mallet Yamāntaka; "and so forth" refers to the staff, the lotus, and the sword. "Visualized" means in the center of the doors. The crossed vajra in the four intermediate directions is the outer boundary; it is not explicitly mentioned here because the purpose is to complete the offerings. "Head" is the basis of the five sense faculties. "Four" is their number.

བམ་པོ་གཉིས་པ། ད་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་གཞལ་ཡས་ཁང་རྫོགས་པར་འབྱུང་བ་ནི་སྔགས་དང་ལྡན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཞེ་ན། ལེའུ་བཅུ་པ་ལས། སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་སྤྲིན་རྣམས་ནི། ། བ་སྤུའི་ཁུང་ནས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ནི་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ་དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་གདུལ་བྱ་ལ་སྣ་ཚོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་སྟོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་སྟོན་ཞེ་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་དེ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བྱ་བ་ནི་ཞེ་སྡང་ཆེན་པོའི་རིགས་ཀྱི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲཱིཿཝྀ་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རིགས་གཅིག་པའི་ངོ་བོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་འདི་ལྟར་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་གིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་སྦྱངས་ནས་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པའི་དོན་དེ་བསམ་པར་མི་ནུས་སོ། ། ཕྱོགས་གཅིག་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བཤད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དག་པར་འཛིན་པ་ཨོཾ་སྟེ། ཨ་ཨཱ། ཨོ་ཨཾ་ཀྸ། དེ་དག་གིས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། སྐྱེས་པ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། བྱ་བ་མི་སླུ་བ་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཐམས་ཅད་ཆུའི་ནང་གི་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དང་།

Fascicle Two. Now, the way in which those secret maṇḍalas arise as a complete celestial palace is through meditative absorption (samādhi) endowed with mantra. How do they arise? It is as stated in the tenth chapter: "The clouds of the respective families should be emanated from the pores of the skin." Regarding this, it is said: "The Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, entered the meditative absorption called 'Vajra Yamāntaka'." "Vajra" means indivisible; by entering that meditative absorption, he demonstrates the very act of manifesting in various ways for the sake of those to be trained. How does he demonstrate this? He makes the body, speech, and mind perfectly complete and clear within that very state. Furthermore, to establish the extraordinary power of the mantra, the mantra of the family of great hatred is spoken: Oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā. This is spoken so that Yamāntaka, the essence of the single family, may be thus emanated. Having thoroughly purified all wandering beings through these and made them fortunate, they should be blessed within oneself. The mantra is such that its entire range of qualities cannot be fully conceived. As for the explanation of the partial realization, Oṃ is the holder of the five purified wisdoms: A Ā, O Āṃ KaḤ. Through these, there is the wisdom of the equality of non-arising, the wisdom of individual discernment of what has arisen, the wisdom of all-accomplishing activity which is non-deceptive, and the mirror-like wisdom that realizes all things to be like the moon in water.

ཐིག་ལེ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། འདིས་ནི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའོ། ། ཧྲཱིཿནི་སྙིང་པོ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་སྡུད་པའོ། ། ཥྚྲྀཿནི་སྟོབས་མ་ལུས་པ་མཐར་བྱེད་པའོ། ། ཝི་ནི་ལོངས་སྤྱོད་དེ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་འཛིན་པའོ། ། ཀྲྀ་ནི་བྱས་པ་སྟེ་ཐམས་ཅད་བློ་ཉིད་སྣང་བའོ། ། ཏཱ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་གང་ཡང་མ་སྤངས་པའོ། ། ན་ནི་དམྱལ་བ་སྟེ་འཁོར་བ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ན་ནི་སྤྲོས་པ་སྟེ་གཞན་གྱི་ནུས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཧ་ཨུ་ཨ་ནི་ཧཱུྃ་སྟེ་རྒྱུ་མེད་པ་དང་། ཚོགས་དང་བྲལ་བ་དང་། མཐར་མི་འཛིན་པ་སྟེ་དེ་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྡུད་པའོ། ། ཧཱུྃ་གཉིས་པས་ནི་ཆེད་དུ་ཉུང་བ་ཉིད་དུ་སྡུད་པའོ། ། ཞེ་སྡང་ཟད་པར་བྱེད་པས་ན་ཕཊ་དོ། ། ཞེ་སྡང་ཆེན་པོའི་ཉམས་དང་ལྡན་པས་ན་ཕཊ་གཉིས་པའོ། ། མཐུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་དོན་གྱིས་ན་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་ཛི་ན་ཛི་ཀ་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་ཛི་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། ན་ནི་གཏི་མུག་མི་གནས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཛིཀ་ནི་འཛིན་པ་སྟེ་གཏི་མུག་ཆེན་པོས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་སུ་འཛིན་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་རཏྣ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རཏྣ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ། སངས་རྒྱས་པའི་བར་དུ་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཟད་མི་ཤེས་པའི་དོན་ཏོ། །

The bindu is the wisdom of the dharmadhātu, which is indivisible; by this, there is consecration. Hrīḥ is the essence, which gathers the minds of all buddhas. Ṣṭrīḥ is that which brings all powers to their ultimate end. Vi is enjoyment, which sustains all wandering beings. Kṛ is that which is done, meaning that everything is the appearance of the mind itself. Tā is suchness, in which nothing is abandoned. Na is hell, meaning that cyclic existence itself is great bliss. Na is conceptual elaboration, which dispels the power of others. Ha-u-a is hūṃ, which is without cause, free from accumulation, and without grasping at extremes; by realizing this, the qualities of a buddha are gathered. The second hūṃ gathers them into a specifically concise form. Because it exhausts hatred, there is phaṭ. Because it possesses the experience of great hatred, there is the second phaṭ. Because its power is uninterrupted, there is svāhā. Then the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, spoke the mantra of Great Ignorance-Vajra: Oṃ jina jik. Ji is the bodhicitta; na is for the purpose of making ignorance non-abiding. Jik is holding; it is holding all wandering beings as buddhas through great ignorance. Then the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, spoke the mantra of Slander-Vajra: Oṃ ratna dhṛk. Ratna is the jewel, meaning the inexhaustible great qualities until buddhahood is attained.

དྷྲྀཀ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ཏེ་ཕྲ་མ་ཆེན་པོའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་དྲི་མ་མ་ལུས་པ་འབྱེད་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་ཨ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་ཨ་ནི་མ་སྐྱེས་པའོ། ། རོ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། ། ལྀཀ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་འདུལ་བར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། པྲཛྙཱ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་བྱས་པའོ། ། དྷྲྀཀ་ནི་རང་ལ་གནས་པ་སྟེ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་འབྲས་བུ་གཞན་ལ་ཕྲག་དོག་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་མུངྒ་ར་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མུངྒ་ར་ནི་ཐོ་བ་སྟེ་དད་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའོ། ། དྷྲྀཀ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ཏེ་ཕུང་པོའི་བདུད་ཟད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་རྡོ་རྗེ་དབྱུག་པའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་དཎྜ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དཎྜ་ནི་དབྱུག་པའོ། ། དེས་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའོ། ། དྷྲྀཀ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ཏེ་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་ཟད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་རྡོ་རྗེ་པདྨའི་སྔགས་གསུངས་པ།

Dhṛk means ascetic discipline; it signifies the meaning of separating all stains without exception through the ascetic discipline of great malice. Then the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, spoke the mantra of the Vajra of Attachment: Oṃ arōlik. A means unborn. Rō means experience. Lik means attachment; it signifies the meaning of taming sentient beings through great attachment. Then the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, spoke the mantra of the Vajra of Envy: Oṃ prajñādhṛk. Prajñā means insight; it is the state of all phenomena being rendered without intrinsic nature, as they are free from being one or many. Dhṛk means abiding in oneself; it is the envy of others toward the fruit endowed with qualities. Then the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, spoke the mantra of the Vajra Hammer: Oṃ mudgaradhṛk. Mudgara means a hammer; it is endowed with the power of pure faith. Dhṛk means ascetic discipline; it is the exhaustion of the Māra of the aggregates. Then the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, spoke the mantra of the Vajra Staff: Oṃ daṇḍadhṛk. Daṇḍa means a staff. It is that which crushes; it is endowed with the power of pure diligence. Dhṛk means ascetic discipline; it is the exhaustion of the Māra of the afflictions. Then the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, spoke the mantra of the Vajra Lotus:

ཨོཾ་པདྨ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་པདྨ་ནི་ཆགས་པའི་དོན་ཏོ། ། དྲན་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཡོད་པས་སོ། ། དྷྲྀཀ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ཏེ་འཆི་བདག་གི་བདུད་ཟད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲིའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་ཁཏྒ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཁཏྒ་ནི་རལ་གྲིའོ། ། དེ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་དོན་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དྷྲྀཀ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ཏེ་ལྷའི་བུ་རྣམ་པར་གཡེང་བྱེད་ཀྱི་བདུད་ཕམ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་རྡོ་རྗེ་ཙརྩི་ཀའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་མོ་ཧ་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མོ་ཧ་ར་ནི་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་བདེ་བ་ཆེན་པོས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་ཡིད་དེ། གཏི་མུག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྫོགས་པས་ཏིའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་དྷྭེ་ཤྭ་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དྷྭེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་སྟེ་བདེ་བའི་རོལ་པས་མངོན་པར་རྩེ་བའོ། ། ཞེ་སྡང་ཆེན་པོའི་ཐུགས་ལ་རབ་ཏུ་དབང་བའི་ཕྱིར་ཤྭ་ར་སྟེ་དབང་ཕྱུག་གོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་ལ་མངོན་པར་རྫོགས་པས་ན་ཏིའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་རཱ་ག་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པས་རཱ་ག་ནི་ཚོན་ཏེ་སྣ་ཚོགས་པའི་མདངས་དང་ལྡན་པའོ། ། ར་ནི་ཁྲག་སྟེ་མཉེས་པར་བྱེད་པའོ། །

"Oṃ padma dhṛk," it is said; "padma" means passion, because it possesses the purity of mindfulness. "Dhṛk" means ascetic discipline, which exhausts the Māra of the Lord of Death. Then the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, spoke the mantra of the Vajra Sword: "Oṃ khaḍga dhṛk." "Khaḍga" means sword; it is the nature of insight, the meaning of the untainted, and the purity of the power of meditative concentration. "Dhṛk" means ascetic discipline, which defeats the Māra of the Son of the Gods who causes distraction. Then the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, spoke the mantra of Vajra Carcikā: "Oṃ moharati." "Moha" means purity, the mind completely filled with great bliss; "ra" is because of the non-dual perfection in Yamāntaka, the Slayer of Delusion. Then the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, spoke the mantra of Vajra Vārāhī: "Oṃ dveshvarati." "Dve" means god, sporting in the play of bliss. "Shvara" means lord, because of having supreme mastery over the mind of great hatred. "Ti" is because of being perfectly complete within the body of the Blessed One. Then the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, spoke the mantra of Vajra Sarasvatī: "Oṃ rāgarati." "Rāga" means color, possessing a variety of lusters. "Ra" means blood, which causes delight.

འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་ཏིའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་རྡོ་རྗེ་གཽ་རཱི་མའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་བཛྲ་ར་ཏིའི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བཛྲ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ར་ནི་ཁྲག་སྟེ་སྙིང་རྗེས་ཉེ་བར་འཛིན་པའོ། ། ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལ་རྫོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏིའོ། ། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་གསང་བ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱིན་བརླབས་པའི། ། ནོར་བུ་ལྟ་བུའི་སྔགས་རྣམས་ནི། ། གསང་ཆེན་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འདི་ནི་བསམ་དཔག་དཀའ་བ་སྟེ། ། འདི་ཡི་དགྲོལ་བ་འདིར་རིགས་མིན། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཙམ་བརྗོད། ། ཅེས་འབྱུང་བས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་འབར་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྐུའི་གནས་ནི་དཔྲལ་བའོ། ། གསུང་གི་གནས་ནི་ལྐོག་མའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་གནས་ནི་སྙིང་གའོ། ། ཡིག་འབྲུ་ནི་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ངོ་། ། དེ་ནས་སྐྱེས་པའི་མཚན་མ་ནི་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའོ། །

Because the body of the Vajra of Desire is fully perfected, it is ti. Then, the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, spoke the mantra of Vajragaurī: Oṃ vajrarati. Here, vajra means the indivisible; ra means blood, which is held through compassion; and because the body of the Vajra of Jealousy is perfected, it is ti. Regarding this, it should be understood from the Sarvarahasya: "The mantras that are like jewels, blessed by the Blessed One, are the application of the Great Secret. This is difficult to conceive; its explanation is not appropriate here. The wise should express only a mere portion." Then, the blessing of the body, speech, and mind of the Blessed One’s perfected maṇḍala is for the purpose of causing the three—body, speech, and mind—to blaze forth. What is that? Then the Blessed One spoke the mantras for blessing the body, speech, and mind: Oṃ sarvatathāgatakāyavajrasvabhāvātmako ’haṃ; Oṃ sarvatathāgatavāgvajrasvabhāvātmako ’haṃ; Oṃ sarvatathāgatacittavajrasvabhāvātmako ’haṃ. The location of the body is the forehead; the location of speech is the throat; the location of the mind is the heart. The syllables are Oṃ Āḥ Hūṃ. The signs that arise from them are the wheel, the lotus, and the vajra. From those, the Body Vajra, Speech Vajra, and Mind Vajra are produced.

དེ་དག་མཚན་མའི་ནང་ན་ཆུད་པ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པར་རོ་གཅིག་པར་བྱེད་པ་ནི་སྔགས་སོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི། སརྦ་ནི་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཀཱ་ཡ་ནི་སྐུའོ། ། སྭ་བྷཱ་བ་ནི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཨཱཏྨ་ནི་བདག་གོ། ། ཀོ྅ཧཾ་ནི་ཡིན་པའོ། ། བཱཀ་བཛྲ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའོ། ། ཙིཏྟ་བཛྲ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་དག་ནི་མཐུས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་མདོག་དང་ཞལ་དང་མཚན་མ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་ཞེ་སྡང་གི་སྐུ་ངེས་པར་བསྟན་པ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ཁྲོས་པ་ལ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་འདྲ་བའི་འོད། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་ཉིད། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ཞི་བ་ལ། ། གསལ་བའི་གཟུགས་དང་མཚུངས་པའི་འོད། ། ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ་ཉིད། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་རྒྱས་འགྱུར་བ། ། གསེར་གྱི་རྣམ་པའི་འོད་དང་ལྡན། ། ཕྱག་ན་རིན་ཆེན་བསྣམས་པ་ཉིད། ། ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་དབང་བྱེད་པ། ། པདྨ་རཱ་ག་མཚུངས་པའི་འོད། ། ཕྱག་ན་པདྨ་བསྣམས་པ་ཉིད། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ཐམས་ཅད་ལ། ། རིན་ཆེན་མརྒད་འོད་དང་ལྡན། ། ཕྱག་ན་ཤུགས་ཅན་བསྣམས་པ་ཉིད། ། ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། །

Regarding the blessing of those [deities] who are contained within the hand symbols: the mantra is that which, through the light rays of the seed syllable at the heart, invites the wisdom bodies, speech, and mind as vajras, and renders them non-dual and of one taste. The meaning of the blessing mantra is as follows: sarva is "all"; tathāgata is "Tathāgata"; kāya is "body"; svabhāva is "nature"; ātmā is "self"; ko 'haṃ is "I am"; vāgvajra is "speech-vajra"; and cittavajra is "mind-vajra." Through these, they become blessed by power. Now, the colors, faces, and hand symbols of the perfected forms will be shown. Then, the Blessed One, the Lord of all Tathāgatas, definitively revealed the form of Hatred: "One should meditate on Yamāntaka, With three faces, six arms, and a wrathful expression, With a light like sapphire, Holding a vajra in his hand. For the peaceful [form], one should meditate on Mohavajra, With three faces, six arms, and a serene appearance, With a light equal to a clear form, Holding a wheel in his hand. For the increasing [form], one should meditate on Piśunavajra, With three faces, six arms, and a form of expansion, Possessing a light like the color of gold, Holding a jewel in his hand. For the magnetizing [form], one should meditate on Rāgavajra, With three faces, six arms, and a form of power, With a light like ruby, Holding a lotus in his hand. For all [the forms], one should meditate on Īrṣyāvajra, With three faces, six arms, and a form of all-encompassing [activity], Possessing a light like emerald, Holding a thunderbolt in his hand."

ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཞལ་གསུམ་ནི་གཡས་དང་གཡོན་དང་དབུས་སུའོ། ། ཕྱག་དྲུག་ནི་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་དང་། བར་མ་དང་། ཐ་མ་དང་། གཡོན་གྱི་དང་པོ་དང་། བར་མ་དང་། ཐ་མའོ། ། ཁྲོས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་སྤྱན་དགུ་མདངས་དམར་ཞིང་རབ་ཏུ་བཟློག་པ་དང་། ཞལ་གསུམ་ལ་མཆེ་བ་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གཙིགས་ཤིང་ལྗགས་འདྲིལ་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་འཁྲུགས་པ་དང་ཁྲོ་བོའི་རྟགས་མ་ལུས་པས་བརྒྱན་པའོ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ་དཔེ་དང་འདྲ་བ་འོད་དོ། ། ཕྱག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འབར་བ་བསྣམས་པ་ཉིད་དོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་བསྒོམ་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བདག་ཉིད་དོ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། ཞི་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཁྲོ་ཞིང་ཞི་ལ་ཞི་བའི་ལས། ། གདོན་(མ་,མི་)ཟ་བར་མཛད་པའོ། ། དེ་དང་མཚུངས་པའི་སྐུ་མདོག་ནི། ། གསལ་བའི་གཟུགས་དང་མཚུངས་པའི་འོད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། སྟོན་ཀའི་དུས་ཀྱི་ཟླ་བའི་གཟུགས་དང་མཚུངས་པའི་འོད་དོ། ། ཕྱག་ནི་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་བསྣམས་པ་ཉིད་དོ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྒྱས་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསོད་ནམས་མ་ལུས་པ་རྒྱས་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་མཛད་པས་སོ། ། དེ་དག་གི་མདོག་ནི་གསེར་ལྟ་བུ་སྟེ། རྣམ་པའི་འོད་དང་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཙོ་མའི་འོད་ལྟར་འཁྲུག་པའོ། ། ཕྱག་གཉིས་པའི་དང་པོའི་རིན་པོ་ཆེ་ནི་ཟུར་བརྒྱད་པ་འབར་བ་བསྣམས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Thus it is said. The three faces are the right, the left, and the central. The six arms are the first, middle, and last of the right, and the first, middle, and last of the left. Regarding the term "wrathful," it refers to the nine eyes, which are red in luster and intensely rolling; the three faces are baring twelve fangs and agitated by the radiance of the curled tongue, and are adorned with all the insignia of a wrathful deity without exception. "Indranīla" refers to a precious gem, and the light is like that example. "In the hand" refers to the first of the two [right hands], which holds a blazing five-pronged vajra. Meditating on Yamāntaka is the yoga of the self. The three faces and six arms are as previously described. Regarding the term "peaceful," it is said: "The wrathful and peaceful [deities] perform the activity of pacification; they act with certainty." Their corresponding body color is "a light like the form of a clear image," meaning a light like the form of the autumn moon. The "hand" refers to the first of the two [left hands], which holds an eight-spoked wheel of Dharma. Mohavajra and the others should be meditated upon according to the aspects of their respective cognitions. "Increasing" means that they act with certainty to increase all merit without exception. Their color is like gold; "possessing the light of the aspect" means shimmering like the light of refined gold. The first of the two hands holds an eight-faceted blazing jewel, which is to be meditated upon as the aspect of Piśunavajra.

ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། དབང་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་སྟེངས་དང་ས་འོག་དང་ས་བླ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ལས་གདོན་མི་ཟ་བར་མཛད་པས་སོ། ། པདྨ་རཱ་ག་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། དེ་དག་ནི་ལས་དང་མཚུངས་པའི་འོད་དོ། ། ཕྱག་གཉིས་པའི་དང་པོའོ། ། པདྨ་ནི་པདྨ་བཅུ་དྲུག་པ་སྟེ་འཕྱར་ལ་བསྣམས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་ཕྲིན་ལས་ཏེ་དགུག་པ་དང་བསྐྲད་པ་དང་སོགས་པའི་ལས་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་མཛད་པའོ། ། མརྒད་ནི་མདོག་ལྗང་གུར་གནས་པའི་ནོར་བུ་སྟེ། ཕྲིན་ལས་རབ་ཏུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེ་མརྒད་ཀྱི་འོད་དང་ལྡན་པའོ། ། ཕྱག་ནི་གཉིས་ཀྱི་དང་པོའོ། ། ཤུགས་ཅན་ནི་རལ་གྲིའི་ཤུགས་དང་ལྡན་པ་སྟེ་རལ་གྲི་ནི་ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། མངོན་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ་འབྲས་བུའོ། ། རྟོགས་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ་དང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཐོག་མར་སྨོས་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་དང་པོ་སྟེ་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་མངོན་པར་རྟོགས་པས་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རོ་ཐོབ་པའམ་ཡིད་ཆེས་པ་ཆེན་པོ་གྲུབ་ནས། ད་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པས་སྐལ་བ་བསྐྱེད་དེ་གསང་བ་བཤད་པར་བྱའོ། །

The three faces and six arms are as before. "Mastery" refers to the earth, the subterranean realm, and the celestial realm, because he unfailingly performs the activity of bringing all under his control. Ruby is a specific type of precious gem. These are the lights corresponding to the activities. This is the first of the two hands. The lotus is the sixteen-petaled lotus, which is held aloft. The three faces and six arms are as before. "All" refers to the enlightened activities, such as summoning, expelling, and so forth, which he also performs unfailingly. Emerald is a gemstone that exists in a green color; because he thoroughly understands the enlightened activities, he possesses the light of the emerald gem. This is the first of the two hands. "Powerful" means possessing the power of a sword, and the sword is indeed held in the hand. One should meditate on that very [deity] in the form of the Vajra of Envy. The Tathāgata-sarva-kāya-vāk-citta-Kṛṣṇayamāri-tantra has already been explained. "Manifest" refers to the object of accomplishment, the result. "Realization" refers to the means of accomplishment. "Chapter" refers to the four types of yoga; "the first" means it is mentioned at the beginning of the eighteen [chapters]. This is the first chapter explained by Kṛṣṇapāda, the extensive commentary. Thus, having attained the taste of one's own siddhi or having achieved great conviction through this clear realization, one should now explain the secret [teachings] to generate the fortune of sentient beings through empowerments and so forth.

དེ་ཡང་སྔོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པ་ལས་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་མཆོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྟོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལ་བསྟོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཆེན་པོ་ནི་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཡུལ་དང་། གཉིས་དང་གཉིས་མེད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་སྒྲོ་འདོགས་བྲལ། ། གང་གིས་བལྟས་ཀྱང་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་མིན། ། དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་གཞལ་བར་མི་ནུས་ཀྱང་། ། རྣམ་དག་བསྟོད་པ་བློ་ཡིས་ངེས་པ་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱོགས་ཙམ་ཅིག་གིས་བསྟོད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་རབ་འཇིགས་པ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཁྱོད། ། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀུན་རང་བཞིན། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ནི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང་ཉོན་མོངས་པའི་གཏི་མུག་རབ་ཏུ་འཇིགས་པར་བྱེད་པའོ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་དེ་དག་ཀྱང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ངོ་བོ་སྟེ། ཙརྩི་ཀ་སྟེ་ཁྱོད་ཅེས་བྱའོ། ། སྟོན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་སྤངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ་སངས་རྒྱས་སོ། ། དེ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་ཐོ་བ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་སྐུའི་རིགས་སུ་མངོན་པར་སྣང་བ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྟོབས་མ་ལུས་པ་སྟེ།

Furthermore, because accomplishments arise from first pleasing the maṇḍala, one should offer praise to the maṇḍala of blessings and offerings. Then, the Blessed Ones, all the Tathāgatas, spoke what is called the "Praise to the Blessed One, the Great Vajrasattva." "Great" refers to the wisdom that transcends all conceptualizations of existence and non-existence, duality and non-duality; it is the suchness of the Buddha stage. Therefore, the noble Nāgārjuna said: "The yoga of the essential nature is free from superimposition; Whoever looks at it does not see that very reality. Though its qualities cannot be measured, I express a pure praise with a mind of certainty." Thus, a praise should be expressed in brief: "O Yamāntaka, the most terrifying, You are the essence of Mohavajra. Teacher, the nature of all Buddhas, Homage and praise to your Vajra Body!" This is what was said. "Yamāntaka" is Mohavajra, who utterly terrifies the grasping at entities and the ignorance of the afflictions. That Mohavajra is an indivisible essence; you are called "Carcikā." The "Teacher" is the Blessed One, the Buddha, who is perfected in abandonment and wisdom. The "nature of all those" is the Hammer-Vajra. To "prostrate" to those who appear as the Body Family from that indivisible Vajra is to offer the entirety of the power of one's body, speech, and mind.

དབྱངས་འཛིན་པའི་དོན་གྱིས་ན་བསྟོད་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་རབ་འཇིགས་པ། ། ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཁྱོད། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་དང་རབ་མཚུངས་པ། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ནི་ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྲ་མ་རབ་ཏུ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཕྲ་མ་ཆེན་པོ་ནི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ན་ཕྲ་མའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཕག་མོ་སྟེ་ཁྱོད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་དང་རབ་ཏུ་མཚུངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱུག་པའོ། ། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་སུ་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པ་བྱའོ། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཁྱོད། ། གཤིན་རྗེ་གཤེན་པོ་རབ་འཇིགས་པ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་དང་རབ་མཚུངས་པ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ནི་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་འདོད་ཆགས་རབ་ཏུ་འཇིགས་པར་བྱེད་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ནི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་གྱིས་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མ་སྟེ་ཁྱོད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ནི་དབྱངས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཆོག་ཉིད་དོ། ། གཙོ་བོ་དེ་དང་རབ་ཏུ་མཚུངས་པ་ནི་པདྨ་རྡོ་རྗེའོ། ། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་གསུང་གི་རིགས་སུ་མངོན་པར་འབྱུང་བ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པ་བྱའོ། ། ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཁྱོད། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ལས་ཀུན་པ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་དང་རབ་ཏུ་མཚུངས། །

Because it holds the melody, it is a praise. It is said: "To the terrifying Yamāntaka, you who are the nature of the Vajra of Slander, who are perfectly equal to the Vajra Mind, I prostrate and praise the Jewel Vajra." Regarding this: Yamāntaka is the Vajra of Slander, for he utterly destroys the slander of the afflictions. "Great Slander" is "Slander" in the sense of being indivisible. Its essence is Vārāhī, who is "you." The "Vajra Mind" is the Vajra of Hatred; that which is perfectly equal to it is the Vajra Staff. One should prostrate to and praise those who have arisen from the indivisible Vajra as the Jewel Family. It is said: "You who are the essence of the Vajra of Passion, the terrifying Yamāntaka, who are perfectly equal to the Vajra Speech, I prostrate and praise the Vajra Speech." Regarding this: Yamāntaka is the Vajra of Passion, for he utterly terrifies the passion of the afflictions. "Great Passion" is "Vajra" in the sense of being indivisible. Its essence is Vajrasarasvatī, who is "you." "Vajra Speech" is the melody, which is the supreme Perfection of Wisdom itself. That which is perfectly equal to that Lord is the Lotus Vajra. One should prostrate to and praise those who manifest from the indivisible Vajra as the Speech Family. It is said: "You who are the essence of the Vajra of Envy, Yamāntaka of All Activities, who are perfectly equal to the Vajra Body..." [The text continues:] ...one should prostrate to and praise those who manifest from the indivisible Vajra as the Action Family.

ཕྱག་ན་རལ་གྲི་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ནི་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པའི་ཕྲག་དོག་ཟད་པར་བྱེད་པ་ལས་ཞེས་བྱའོ། ། རིགས་གཞན་ཡང་འགྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཀུན་ཞེས་བྱའོ། ། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། སྐུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་རིགས་སུ་མངོན་པར་བསྡུས་པའོ། ། རབ་ཏུ་མཚུངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་པདྨའོ། ། ཕྲག་དོག་ཆེན་པོ་ནི་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེའི་ངོ་བོ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཽ་རཱི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཅེས་བྱའོ། ། ཕྱག་ན་རལ་གྲི་ནི་ཕྲིན་ལས་མཐར་འབྱིན་པའི་དོན་ཏེ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པ་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས་པོ་ཁྱོད། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཅིག་བསྡུས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་མཆོག་གཙོ་བོའི་གཙོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་གྱིའོ། ། དེ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ལ་ཁྱོད་ཅེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡབ་ཡུམ་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་བདེ་བའི་རོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་བསྡུས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པ་སྟེ་མཆོག་གི་སྙིང་པོའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་སྟེ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་བས་ཀྱང་ལྷག་པས་ན་གཙོ་བོའི་གཙོ་ཞེས་བྱའོ། ། དཀྱིལ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སྟེ་འཁོར་ནི་ཐུན་མོང་ངོ་། །

"Homage and praise to the one who holds a sword in hand"—thus it is said. Yamāntaka is the Vajra of Envy, so called because he exhausts the affliction of envy. Because he also accomplishes other families, he is called "All." The indivisible wisdom is the Vajra; "and the Body" refers to his inclusion within the Body family. The "perfectly equal" is the Vajra Lotus. The "great envy" is the Vajra of Envy; because his essence is not that of Vajragaurī, he is addressed as "You." "Holding a sword in hand" means the fulfillment of enlightened activity; to him, one should prostrate and offer praise. "You are the essence of all Buddhas, The union of all Buddhas into one, The supreme Lord of all Buddhas— Homage and praise to the Lord of the Maṇḍala." Thus it is said. "Buddhas" refers to those of the past, future, and present. The essence of them all is the Blessed Lady Vajravārāhī; in terms of the aspect of wisdom, she is addressed as "You." "All Buddhas" refers to Mohavajra and the others. Having entered into non-dual union as father and mother, they are gathered into the single nature of the innate taste of bliss. The "enjoyment and emanation bodies of all Buddhas" refers to the Wisdom Being (Jñānasattva) of the supreme essence; since he is the principal of the Blessed One and even surpasses Dveṣavajra, he is called the "Lord of Lords." "Maṇḍala" refers to the uncommon, and "circle" (or retinue) refers to the common.

གཙོ་བོ་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། ཡོན་ཏན་གྱི་མངོན་པར་བསྟོད་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཡུལ་འོས་སུ་རུང་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྟོད་དགོས་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མིག་དང་། རྡོ་རྗེ་རྣ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྣ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལྕེ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལུས་དང་། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆོ་གའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མིག་རང་བཞིན་མེད་པར་མོས་པ་བྱས་པ་ལས་རི་བོང་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཀྵིཾ་བཀོད་དེ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་འཁོར་ལོ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བའི་སའི་སྙིང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མིག་གོ། ། རྣ་བར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཛྲྀཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣ་བའོ། ། སྣར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཁཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བའི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྣའོ། ། ལྕེ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་གྷཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་པདྨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བའི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྕེའོ། །

The principal deity is the supreme Yamāntaka, Vajra Hatred. To him, one should offer homage and praise. Furthermore, because those praises of qualities must be offered to the maṇḍala that has been blessed as a worthy object, one must bless the sense bases of the Blessed Ones. As the Blessed One has said: "Vajra eye, vajra ear, vajra nose, vajra tongue, vajra body, and vajra mind"—this refers to the ritual for blessing the eyes and so forth. Regarding this, it is stated: by resolving that the eyes are without intrinsic nature, one places the syllable kṣiṃ upon a moon disc. From that, a wheel arises, which completely transforms into Kṣitigarbha, who is similar to Vajra Delusion; this is the "vajra eye." In the ears, upon a moon maṇḍala, from the syllable jriṃ a vajra arises, which completely transforms into Vajrapāṇi, who is similar to Vajra Hatred; this is the "vajra ear." In the nose, upon a moon maṇḍala, from the syllable khaṃ a jewel arises, which completely transforms into Ākāśagarbha, who is similar to Vajra Pride; this is the "vajra nose." On the tongue, upon a moon maṇḍala, from the syllable ghaṃ a lotus arises, which completely transforms into Lokeśvara, who is similar to Vajra Attachment; this is the "vajra tongue."

དཔྲལ་བར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཀཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་རལ་གྲི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་དང་མཚུངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་བསྐྱེད་པ་ནི་ལུས་རྡོ་རྗེའོ། ། ལྷེའུ་སྣར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་སཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་འདྲ་བའི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཡིད་རྡོ་རྗེའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་དེ་མི་སླུ་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བསྐྱེད་པས་ཆོག་པ་མ་ཡིན་གྱི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། མཆོད་པས་ཅུང་ཟད་མཉེས་པར་བྱས་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རེ་ཞིག་གསལ་བར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མ་བྱས་ན་གཞན་སྨིན་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ལས་དང་པོ་པའི་ཤེས་པ་འཇུག་པ་ནི་དེ་ཡང་བྱ་བ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་དང་ཐིག་དང་ཚོན་གྱི་ཆོ་ག་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ཉིད་མཚུངས་པ། ། གཤིན་རྗེ་འཇིགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་ཚིག་ངེས་པར་འབྱེད་པ་དང་རྒྱན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སྐུའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ན་ཡང་དག་གོ་གསལ་བར་བྱ་བའི་དོན་གྱིས་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། འདི་ལ་དགོས་པའི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།

At the forehead, upon a moon maṇḍala, from the syllable Kaṃ arises a sword; from its total transformation, one generates Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, who is identical to the Vajra of Envy. This is the Vajra of the Body. At the tip of the nose, upon a moon maṇḍala, from the syllable Saṃ arises a vajra; from its total transformation, one generates Samantabhadra, who is similar to the Vajradhara. This is the Vajra of the Mind. The words of the Blessed One are authoritative, in the sense that they are non-deceptive. The blessing of the eyes and so forth is not merely a matter of generation; rather, one must invite the Blessed Ones of the sense bases with light rays from the seed syllable at the heart, and having slightly pleased them with offerings, one should make them non-dual as before. The term "ritual" (vidhi) means, for the time being, that which makes [the practice] clear. If the maṇḍala is not completed in its entirety, one will be unable to ripen others; therefore, one should begin the maṇḍala. Furthermore, because the engagement of the cognition of a beginner depends upon the performance of the activity, the ritual of the recitation, the lines, and the colors must be explained. Then it is said: "Next, I shall correctly explain the maṇḍala of the Terrifying Yamāntaka, which accomplishes all desired aims and is equal to Yamāntaka himself." Here, "next" is a particle used for emphasis and as an ornament. Because he is the principal of the body of the Omniscient One, it is "correctly" explained in the sense of making it clear. If one asks, "What is the specific purpose of this?"—

མ་སྨིན་པ་སྨིན་པར་ནུས་ཤིང་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་དོན་དང་། ཐུན་མོང་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཀུན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཉིད་མཐུ་དང་ལྡན་པར་རིགས་ལ། གང་ཟག་གིས་བྱས་པ་ལ་གོང་གི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ཉིད་མཚུངས་པ། ། ཞེས་པ་སྨོས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་མཐུས་མངོན་པར་རྟོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བདག་ལ་འཇུག་སྟེ་དེ་མཚུངས་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་གསང་བ་ལས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡི། ། རྫས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་དེ་ལ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་བརླབས་པ་ནི། ། སྔགས་པ་དཔའ་བོ་ནུས་པ་ཡིས། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འབྱུང་བ་སྟེ། ། དཔེར་ན་མཆོད་སྡོང་གྲུབ་པ་ཡིས། ། མཐུ་ཡི་བྱེ་བྲག་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་གི་མཚན་མ་ཡང་ཅི་ཞེ་ན། གཤིན་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྔའོ། ། འཇིགས་པ་ནི་ཟད་པར་བྱེད་པའི་དོན་དེ་གཤེད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་དང་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་ཀྱང་སྟ་གོན་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་སོང་བས་ནང་པར་ཉི་མ་འཆར་ཀར་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། སྐུད་པ་སར་པ་ལེགས་བསྒྲིམས་པ། ། ལེགས་པའི་ཚད་ལ་མཛེས་པ་ཡི། ། སྐུད་པ་ཤེས་པས་ཐིག་གདབ་པ། ། གཤིན་རྗེ་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། སྐུད་པ་ནི་སྲད་བུའོ། ། སར་པ་ནི་སྨས་པ་དང་ཉམས་པར་མ་གྱུར་པའོ། ། ལེགས་པ་ནི་ལྔ་བསྒྲིལ་ཞིང་འཇུར་བ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའོ། །

It is capable of ripening those who are unripened and accomplishes all desired aims, such as pacification, as well as the common and supreme siddhis. If one were to ask: "While it is logical that the blessing of a Tathāgata itself possesses power, it is not logical for the qualities mentioned above to arise from what is performed by an ordinary person," the text states: "Yamāntaka himself is equal." This refers to the very nature of the five inseparable wisdoms. Through the power of that very [nature], one enters the maṇḍala blessed by the clear realization; thus, it is said to be "equal" to that. Therefore, from the Sarvarahasya: "Regarding those specific substances that arise through dependent origination, the blessing of body, speech, and mind occurs exactly as it is through the power of the heroic mantra-practitioner. For example, just as the power of a perfected sacrificial pillar [yields results], so too is the distinction of power [in this case]." This is precisely what is stated. If one asks what the signs of those maṇḍalas are: "Yamāntaka" refers to the five [deities]. "Terrible" (Yama) means that which brings about exhaustion; "Antaka" means that which slays. The maṇḍala has already been explained. Regarding those maṇḍalas endowed with the purposeful utterance, one should strike the lines at dawn on the following morning, after the preliminary ritual of preparation has been performed. The text states: "With a new thread, well-twisted, of excellent proportions and beautiful, the wise one should strike the lines for the maṇḍala of the Yamāntaka host." Here, "thread" means a cord. "New" means it has not been damaged or worn out. "Excellent" means it is five-stranded and free from knots and the like.

བསྒྲིམས་པ་ནི་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་མས་ལེགས་པར་བཀལ་བའོ། ། ལེགས་པའི་ཚད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཉིས་འགྱུར་ལ་སྒོའི་ཉི་ཤུའི་ཚད་དོ། ། མཛེས་པ་ནི་འཇམ་པ་ལ་སྣུམ་པར་བསྒྲིལ་ཞིང་དྲི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་བསྒོས་པའི་སྐུད་པ་ཤེས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཅན་ཏེ་མཁས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་དང་ལས་ཀྱི་ཐིག་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ནི་སྔར་ལྔར་བསྒྲིལ་བའི་དོག་པ་ཁ་དོག་ལྔར་བྱས་པ་དག་སྣོད་བཟང་པོའི་ནང་དུ་གོ་རིམ་གྱིས་བཞག་སྟེ། ཡིག་འབྲུ་ལྔར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སྐུད་པས་ནམ་མཁའ་ལ་གདབ་པ་ནི་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པ་ལས་གསལ་ལོ། ། ལས་ཀྱི་ཐིག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆ་དགོད་པ་ཡང་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པ་ལས་སྒོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་ཆ་ལ་སོགས་པས་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཐིག་གདབ་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལྷ་བཅུ་བདུན་པའི་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཐིག་གདབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཚོན་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། མཚན་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་རྫོགས་ཤིང་། ། བར་ཆད་ཐམས་ཅད་རབ་ཉམས་པའི། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་རབ་འཇུག་པའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་ཆ་བྱད་ལ། ། རྩེ་མོ་ལྔ་དང་མཉམ་ལྡན་པའི། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དེ་ལ་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མཚན་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་རྣམས་ཞེས་པའོ། ། མཚན་ནི་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་སྟེ་དེ་རབ་ཏུ་རྫོགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའོ། ། ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་འབྱིན་པའི་རྒྱུའོ། ། བར་ཆད་ནི་ཕྱི་དང་ནང་དང་ཤིན་ཏུ་གསང་བའི་བར་ཆད་དོ། ། ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིའི་བྱིན་གྱིས་རླབས་སོ། །

"Twisted" means well-spun by a young maiden. "Of excellent measure" means twice the size of the maṇḍala and twenty times the size of the door. "Beautiful" refers to thread that is smooth, glossy, and twisted, and has been infused with a special fragrance. "By one who knows" means by one who possesses insight—that is, a wise person. Furthermore, there are the wisdom thread and the action thread. Regarding the wisdom thread: the five strands previously twisted into five colors are placed in order inside a fine vessel, blessed as the five syllables, and then the thread is cast into the sky; this is clear from the fourteenth chapter. Regarding the action thread: the arrangement of the parts of the maṇḍala is also explained in the fourteenth chapter, starting with "the door is one-eighth of the maṇḍala" and so forth. Thus, the casting of the thread is for the maṇḍala of the assembly of the seventeen deities of Yamāntaka. In that way, one should paint the colors on the maṇḍala where the thread has been cast: "Upon the features of the maṇḍala wheel, Which is perfectly complete in all marks, Where all obstacles are utterly destroyed, And which thoroughly engages in pacification and so forth, One should draw the activity vajra, Endowed with five equal points." Thus it is said. "Marks" refers to the thirty-two major marks. "Marks" also refers to the eighty minor signs; it is the cause for their perfect completion. "Tree" refers to the cause of definitive emergence. "Obstacles" refers to outer, inner, and most secret obstacles. "Utterly destroying all" refers to the blessing of this maṇḍala.

ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་ངོ་། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པས་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་སོ། ། འཁོར་ལོ་ལ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། ། ཆ་བྱད་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སོ། ། རྩེ་མོ་ལྔ་ནི་ཕྱོགས་རེ་རེ་སྟེ་འཇིག་ཚོགས་ཀྱི་རི་བོ་ཉི་ཤུ་འཇོམས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཉམ་ལྡན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་མཉམ་པ་མེད་པ་སྟེ་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་མུ་ས་ར་གལ་པའི་རི་མོ་བཞིན་ནོ། ། ལས་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དབྱིབས་སོ། ། དེ་ལ་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟ་གོན་བྱས་པའི་ས་གཞི་ཐིག་བཏབ་པ་དེ་ལ་ཚད་དང་མཐུན་པར་བྲིའོ། ། དེ་དག་གི་ཁ་དོག་དང་བྱེ་བྲག་ཀྱང་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པ་ལས། ཤར་དུ་དཀར་པོ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཉིད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་དཀྲིགས་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཡི་དབུས་སུ་བྲི། ། འཁོར་ལོ་འོད་ཀྱིས་དཀྲིགས་བསྐོར་བའི། ། འཁོར་ལོ་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བྲི། ། འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་མཉམ་འཕྲོ་བའི། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་ལྷོ་རུ་བྲི། ། པདྨ་རཱ་གའི་མདངས་འདྲའི་འོད། ། པདྨ་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བྲི། ། འོད་ཟེར་ལྔ་དང་མཉམ་ལྡན་པའི། ། རལ་གྲི་བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་བྲི། ། ཤར་ལྷོའི་མཚམས་སུ་འཁོར་ལོ་བྲི། ། ལྷོ་ནུབ་རྡོ་རྗེ་བྲི་བར་བྱ། ། ནུབ་བྱང་པདྨའི་མེ་ཏོག་ནི། ། ཡུ་བ་དང་བཅས་ཁ་དོག་གསལ། ། འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་མཉམ་འཕྲོ་བ། ། ཨུཏྤལ་རལ་གྲི་བྱང་དུ་བྲི། ། ཤར་གྱི་སྒོར་ནི་ཐོ་བ་བྲི། །

The "pacifying" and so forth also include the "increasing" and other such activities. By entering this maṇḍala, one will enter all tantras without obstruction. The "maṇḍala" refers to the Blessed Ones; the "wheel" refers to the celestial palace; and the "ornaments" refer to the colors and shapes. The "five prongs" refer to each of the directions, for the purpose of crushing the twenty mountains of the view of the transitory collection. "Equal" means without inequality, like the patterns on a musāragalva precious gem. The "activity" is the crossed vajra, which is the shape. Regarding the instruction to "draw" it, one should draw it according to the proportions on the prepared ground where the lines have been laid out. Their colors and specific details are also mentioned in the fourteenth chapter: "In the east, a great white [vajra]," and so forth. Furthermore, from that same source: "In that regard, the mudrās should be arranged," which refers to this very point: "In the center of that vajra, one should draw a blazing, dense vajra. A wheel surrounded by a dense circle of light should be drawn in the eastern direction. A jewel emitting an equal garland of light should be drawn in the south. A lotus with a luster like the color of ruby should be drawn in the western direction. A sword endowed with an equal five-colored light should be drawn in the northern direction. A wheel should be drawn in the southeast corner. A vajra should be drawn in the southwest. In the northwest, a lotus flower with its stalk and clear color, emitting an equal garland of light, should be drawn. An utpala and a sword should be drawn in the north. A hammer should be drawn at the eastern gate."

དབྱུག་པ་དེ་བཞིན་ལྷོ་ཡི་སྒོར། ། འདམ་ལས་སྐྱེས་པ་ནུབ་ཀྱི་སྒོར། ། བྱང་དུ་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲིའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ནི་འོད་འཕྲོ་བའོ། ། དཀྲིགས་པ་ནི་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་ཤར་དུ་ཕྱོགས་པར་བྲིའོ། ། འཁོར་ལོ་འོད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་སྟེ། དཀྲིགས་པ་ནི་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའོ། ། འཁོར་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་རའི་དཀྱིལ་དུ་གཙོ་བོའི་མདུན་ལ་ཕྱོགས་པར་བྲིའོ། ། འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་འོད་ཟེར་རོ། ། མཉམ་འཕྲོ་བ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་མེད་པར་འཕྲོ་བའོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་བརྒྱད་པ་སྟེ་ལྷོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རའི་དཀྱིལ་དུ་གཙོ་བོའི་གཡས་ལ་ཕྱོགས་པར་བྲིའོ། ། པདྨ་རཱ་ག་ནི་ཤིན་ཏུ་དམར་བའི་མདངས་སོ། ། དེ་དང་འདྲ་བའི་འོད་འཕྲོ་བ་ནི་པདྨ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་སྟེ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རའི་དཀྱིལ་དུ་གཙོ་བོའི་རྒྱབ་ལ་ཕྱོགས་པར་བྲིའོ། ། འོད་ཟེར་ནི་དཀར་སེར་དམར་ལྗང་མཐིང་ག་སྟེ་ལྔའོ། ། དེ་དང་མཉམ་པར་ལྡན་པའི་འོད་འཕྲོ་བ་ནི་རལ་གྲི་འབར་བའོ། ། དེ་བྱང་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་རའི་དཀྱིལ་དུ་གཙོ་བོའི་གཡོན་ལ་ཕྱོགས་པར་བྲིའོ། ། དེ་ལྟར་བཞི་ནི་སོར་དྲུག་པའི་ཚད་དོ། ། ཤར་ལྷོའི་མཚམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ཤར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་མཚུངས་པར་བྲིའོ། ། ལྷོ་ནུབ་མཚམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་དབུས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་མཚུངས་པར་བྲི་བར་བྱའོ། ། ནུབ་བྱང་མཚམས་ཀྱི་པདྨའི་མེ་ཏོག་ནི་ཡུ་བ་སྟེ་རྩ་བ་དང་བཅས་པའོ། །

"A staff at the southern gate, a lotus at the western gate, and a vajra-sword in the north," it is said. "Blazing vajra" means radiating light. "Densely arrayed" means a garland of light. The "vajra" is the vajra of the Tathāgata; it should be drawn in the center of the crossed-vajra, facing east. "Wheel of light" means emitting rays of light; "densely arrayed" means surrounded by a garland of light. The "wheel" is the Wheel of Dharma; it should be drawn in the center of the eastern prong, facing the front of the central deity. "Garland of light" refers to various rays of light. "Radiating equally" means radiating without partiality. The "eight-faceted jewel" should be drawn in the center of the southern prong, facing the right of the central deity. "Rubellite" (padmarāga) is an extremely red luster. A radiance similar to that is a fully blossomed lotus; it should be drawn in the center of the western vajra-prong, facing the back of the central deity. "Rays of light" are the five: white, yellow, red, green, and blue. A radiance endowed with those equally is a blazing sword. That should be drawn in the north, in the center of the vajra-prong, facing the left of the central deity. These four are six finger-widths in measure. The wheel in the southeast corner should be drawn similar to the eastern wheel. The vajra in the southwest corner should be drawn similar to the central vajra. The lotus flower in the northwest corner includes the stalk and the root.

དེ་ཡང་ཁ་ཕྱེ་བའི་ནང་ནས་སྐྱེས་པ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་ན་གསལ་བའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་གཙོ་བོ་རྣམས་དང་མཉམ་པར་འཕྲོ་བ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཨུཏྤ་ལ་ནི་རྩ་བ་སྟེ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་རལ་གྲི་བྱང་ཤར་མཚམས་སུ་བྲིའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཙོ་བོ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ཤིང་སོར་བཞི་པའི་ཚད་དོ། ། ཤར་གྱི་སྒོར་ཐོ་བ་ནི་རྩིབས་ཉི་ཤུའོ། ། དབྱུག་པ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལྷོའི་སྒོར་བྲིའོ། ། མཚོའི་འདམ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་པདྨ་སྟེ་ནུབ་ཀྱི་སྒོར་བྲིའོ། ། བྱང་དུ་རྡོ་རྗེ་ཡུ་བ་ཅན་གྱི་རལ་གྲི་སོར་ལྔ་པའི་ཚད་ཙམ་ལ་སྔར་བཞིན་འོད་རབ་ཏུ་འཁྲུགས་པས་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་དང་བར་ཆད་སེལ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ནང་དང་ཕྱིར་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་དག་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རེག་ལ་མ་རེག་པ་ནི་རབ་ཏུ་ངོ་མཚར་བའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདོག་ནི་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པ་ལས་ཕྱག་མཚན་ཀུན་ཞལ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་བྲི་བའི་ཐབས་ཀྱང་། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མཐོང་ནས་ནི། ། ཞེས་འདི་ཉིད་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་ནི། ཤེས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཤེས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཅན་བསྙེན་ཅིང་སྒྲུབ་པ་ལ་རབ་ཏུ་རྫོགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བཞིས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་བ་ནི། མཆོད་པ་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ནི། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དག་གིས། ། འཇིགས་པ་མེད་པར་མངོན་པར་མཆོད། །

Furthermore, when they are opened and the [lotuses] are fully blossomed, they are clear. All of these should be drawn with garlands of light radiating equally from the principal [deities]. The utpala is the root; the sword born from it should be drawn in the northeast corner. All of these should face the principal [deity] and measure four finger-widths. At the eastern gate, the mallet has twenty spokes. Likewise, the staff marked with a vajra should be drawn at the southern gate. The lotus born from the mud of the lake should be drawn at the western gate. In the north, a sword with a vajra handle measuring five finger-widths should be drawn, facing inward and outward respectively, with light intensely shimmering as before, according to the distinction of those desiring accomplishments or those clearing obstacles. All of these are most wonderful in that they are neither touching nor untouched. The color of all these is as stated in the fourteenth chapter: "Because all the hand-symbols are identical to the faces." The method for drawing them is also as it appears in this very text: "Having seen the ritual of the activity." Thus, regarding the blessing of the completed maṇḍala, it says: "With knowledge, the maṇḍala is complete." "With knowledge" means the wise one who is fully perfected in the approach and accomplishment. "The maṇḍala is complete" means it has been fully matured by the four yogas. Regarding the pleasing of the thus fully completed maṇḍala with offerings, it says: "With the five supreme qualities of desire, offer fearlessly."

ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མཆོད་པ་ནི་དགྱེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཐབས་སོ། ། དེ་ཡང་ཕྱི་དང་ནང་དང་། གསང་བ་དང་བླ་ན་མེད་པའོ། ། ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུ་མ་ལུས་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་ལོ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡང་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་དག་ཏུ་མཐུན་ནོ། ། མཆོད་པའི་དུས་སུ་འཇིགས་པ་མེད་པར་བྱ་བ་ནི་དོགས་པ་དང་ངེས་པའི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། དངོས་པོར་ལྟ་བ་དང་རེ་བ་དང་བཅས་པ་མེད་པས་མངོན་པར་མཆོད་པ་ཁོ་ནའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དཀྱིལ་ནི་སྙིང་པོ་སྟེ་འཁོར་ནི་ལེན་པའོ། ། ཆེན་པོ་ནི་རྒྱུའི་གཙོ་བོའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་བར་བྱས་པའི་དོན་ཏོ། ། གཉིས་པ་ནི་དང་པོ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞག་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་གཉིས་པ་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དེ་དག་ཀྱང་གསོལ་བ་མ་བཏབ་པར་བྲི་བར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དངོས་གྲུབ་ནི་བླ་མ་ལ་རག་ལས་ཤིང་དེ་ཡང་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ལས་མངོན་པར་རྙེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་མ་འོངས་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ལ་བསླབ་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་བསྟོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དག་གིས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་འདིས་བསྟོད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །

Thus it is said. "Offering" is the method for generating delight. Furthermore, it is of four types: outer, inner, secret, and unsurpassed. "Exalted" refers to the miraculous displays of the power of meditative absorption without exception. "By means of the five qualities of desire" means that the basis for all of these is likewise concordant with form, sound, smell, taste, and touch. Regarding "acting without fear at the time of offering," this means being free from doubt and the cognition of certainty, and being without the view of substantiality or expectation; it is simply the act of manifest offering. The explanation of the Tantra of the Black Yamāri, the body, speech, and mind of all the Tathāgatas, is hereby complete. "Maṇḍala" (maṇḍala) means the essence (maṇḍa) and the circle (la). "Great" (mahā) refers to the primary cause. "Chapter" (paṭala) means the purpose of clarifying the maṇḍala. "The second" is established in relation to the first. This is the clarification of the second chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Furthermore, those great maṇḍalas should not be drawn without having made a request. Why is that? Because spiritual accomplishments (siddhi) depend upon the guru, and because they are to be attained through making requests; and also for the sake of training future beings in good fortune, one should make requests to the Tathāgatas, preceded by praises. Therefore, it is said: "Then, after all the Blessed Tathāgatas had praised [him] with this King of Praises..."

གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གཙོ་བོ་དེ་དག་ལ་ཇི་ལྟར་གསོལ་བ་གདབ་ཅེ་ན། གཤིན་རྗེ་གཤེད་འཇིགས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་གཙོར་གྱུར་པ། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པ་ཡི། ། མགོན་པོས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་མཛོད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་སྨོས་པར་ཟད་དེ་འཇིགས་པ་ནི་དགྲ་རྣམས་སོ། ། ལེན་པར་གྱུར་པ་རབ་ཏུ་ཐོས་པ་ན་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་གཙོར་གྱུར་པ་ནི་འདིར་དབང་བསྐུར་བའི་སྒྲུབ་པ་པོས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་གྱུར་པས་ནའོ། ། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱེད་པས་ན་འཇོམས་པའོ། ། མགོན་པོས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་བྲི་བར་མཛོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ནི་བདུད་རྩི་མྱང་བ་དང་དགུག་གཞུག་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལས་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཆོ་ག་ངེས་པར་ཕྱུང་བ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། རྡོ་རྗེ་ལྕེ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཀུན་མཉེས་པ་དང་། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གཞུག། ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་ངོ་བོ་ཉིད། ། དགུག་པ་དང་ནི་གཞུག་པ་དང་། ། བཅིང་དང་དེ་བཞིན་དབང་བྱ་ཉིད། ། ཐོ་བ་ལ་སོགས་སྔགས་བཞི་ཡིས། ། མཉམ་པར་བཞག་པས་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའོ། །

Regarding the phrase "making the supplication," if one asks how to supplicate those supreme lords, it is said: "The maṇḍala of the terrifying Yamāntaka, The chief of all maṇḍalas, The destroyer of all misdeeds— O Protector, please draw the maṇḍala!" This is what is stated. "Yamāntaka" is mentioned as the subject, and "terrifying" refers to the enemies. "Maṇḍala" refers to that which is to be taken up or heard. It is the "chief of all maṇḍalas" because here, the practitioner who receives empowerment attains the wisdom of all maṇḍalas. It is the "destroyer" because it exhausts all misdeeds, such as taking life and so forth. The "Protector" is the Vajra Master, who is inseparable from the lord of the maṇḍala. The meaning is: "Please draw the maṇḍala as previously explained." Then, the extensive explanation of the great yoga consists of the tasting of nectar and the summoning and entering. Then, the Blessed One, the Great Vajra Holder himself, definitively brought forth from his own body, speech, and mind the ritual for tasting nectar: "OṂ ĀḤ HŪṂ. Through the application of the vajra tongue, All Vajra-holders are pleased, And all the perfect Buddhas are summoned. The essence of the source of wisdom, Summoning, entering, Binding, and likewise subduing— With the four mantras, such as the hammer and so forth, One should meditate while in meditative equipoise." This is what is stated. Then, the "Blessed One Vajra" is the five Tathāgatas, who are the essence of the five wisdoms.

དེ་རྣམས་ཀྱི་དེའི་བདག་ཉིད་འཛིན་པའོ། ། ཆེན་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའོ། ། ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལས་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། མྱང་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་དངོས་སུ་སྟེ་འདའ་བར་མི་ནུས་པས་ན་དམ་ཚིག་གི་ཆོ་གའོ། ། ངེས་པར་ཕྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་བདག་གིས་མངོན་པར་སྤྲོས་པའོ། ། དེའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆོ་ག་ནི། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཨའོ། ། སྐྱེས་པ་མ་སྤངས་པ་ཨོའོ། ། སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པ་ནི་མའོ། ། འདི་དག་འདུས་པ་ལ་ཨོཾ་ཞེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་ནི་ཨཱཿསྟེ་མཚན་མ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཆོས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་སྟེ་ཟད་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུ་མེད་པ་སྟེ་ཧའོ། ། རྣམ་པར་དཔྱད་པས་དཔྱད་པ་ཉིད་མངོན་པར་སྤངས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་ཨུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་སྨོན་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་པས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། ། འདི་རྣམས་འདུས་པ་ནི་ཧཱུྃ་ངོ་། ། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ནི་དེའི་དོན་གྱིས་དམ་ཚིག་ལས་འདའ་བར་མི་ནུས་པ་སྟེ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ངོ་བོ་ངེས་པར་ཕྱུང་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། དེ་མྱང་བའི་ཐབས་ནི་ལྕེ་མི་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་ཁོང་སེང་ཅན་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །

These [mantras] hold its very nature. "Great" refers to the vajra of bodhicitta. From its own vajra body, speech, and mind, "ambrosia" refers to the bodhicitta in which all phenomena are of a single taste. "Tasting" is by oneself, directly; because it cannot be transgressed, it is the ritual of the samaya. "Definitively extracted" means that its nature has been manifested by oneself. The ritual for its blessing is: OṂ ĀḤ HŪṂ. The fact that all phenomena are unborn is Ā. That which is born is not abandoned is OṂ. Realizing the nature of all that is born to be like the moon in water is MA. The union of these is called OṂ. That all phenomena are primordially unborn is ĀḤ, which means "signless." From the absence of intrinsic nature, the phenomena that lack intrinsic nature are thoroughly extracted; all inexhaustible phenomena are without a causal essence, which is HA. Through analysis, the very act of analysis is abandoned; that is the essence of all phenomena, which is U. Therefore, because it is the very substance of aspiration, it is like an illusion. The union of these is HŪṂ. The partaking of the five types of ambrosia is such that one cannot transgress the samaya by its meaning; it is the definitive extraction of the essence by the mantra that blesses it. Therefore, it is blessed by OṂ ĀḤ HŪṂ. The method for tasting it is to generate, through the yoga of non-objectification of the tongue, a white five-pronged vajra with a hollow interior, arisen from the syllable HŪṂ.

དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྕེ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འོད་ཟེར་སྦུ་གུའི་དབྱིབས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཀུན་མཉེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དང་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་བྱ་བ་ནན་ཏན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས་ཀྱང་རྒྱུ་ལྔ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་ཡོད་པས་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་སྟེ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲས་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་གཟུང་ངོ་། ། དེ་ཡང་བདག་གི་བླ་མའི་ཞལ་ནས་ནི་མ་ལུས་པའི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ་བདུད་རྩི་མྱང་བ་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། བདུད་རྩི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ་ནི། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བཞུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རླུང་དང་མེ་དང་ཐོད་པ་ལ་གནས་པའི་པདྨའི་སྣོད་དུ་དབུས་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། བི་མུ་ཤུར་མ་དང་། དྷ་ཧ་ན་གྷོ་ཀུ་ཁ་རྡོ་རྗེས་བརྒྱན་པ་བྱས་དག་པ་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐྱོད་ཅིང་སྤངས་པས་རབ་ཏུ་ཞུ་ནས་ཨོཾ་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་རིགས་ལྔའི་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པ་གཅིག་ཏུ་ཞུགས་པར་བྱས་ཏེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་གཞུག་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔའི་དོན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་དང་མཐུན་པས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །

That is called the "vajra tongue," and by means of the application of light rays in the shape of a tube, all the Vajra-holders are to be pleased. Alternatively, the "vajras" are the mirror-like wisdom, the wisdom of equality, the wisdom of individual discernment, and the wisdom of all-accomplishing activity. They are the wisdom of the utterly pure expanse of phenomena (dharmadhātu). Therefore, the Glorious Guhyasamāja also speaks of the "five causes as the vajra." Because they possess that, they are the "Vajra-holders." Those whose nature is wisdom are the five Tathāgatas, and all of them are Vajra-holders. By the word "all," all the families are included. Furthermore, my Guru said: "One should dissolve all the Buddhas together with their retinues, who reside throughout the three worlds without exception, into one's own body, and then partake of the nectar." Regarding the explanation of the accomplishment of the nectar: "All the perfect Buddhas reside," it is said. This means that within a lotus vessel situated upon wind, fire, and a skull-cup, according to the distinctions of the center and the directions, one should visualize the vimala, śūra, maṇi, ghoṣa, and kha adorned with a vajra. These are purified and moved by light rays, and having been thoroughly melted, they are drawn in by the light rays of the syllable Oṃ and merged into one with the vajras of the five families; this is the meaning of the consecration. As for the complete entry of the wisdom maṇḍala into the completed samaya maṇḍala, the text mentions "the source of wisdom," which refers to the five aspects of wisdom. The wisdom maṇḍala is called the "essential nature." It is also the essential nature because it accords with the samaya wheel.

ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྤྱན་དྲངས་ལ་བགེགས་བསྐྲད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དགུག་པར་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཉེ་བ་ཉིད་དུ་སྤྱན་དྲངས་པའོ། ། གཞུག་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུའོ། ། བཅིང་བ་ནི་དམ་ཚིག་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མི་གཡོ་བའི་ངོ་བོའོ། ། དབང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་ཉིད་དོ། ། ཐོ་བ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་བཅུ་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་ལ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿལྷག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། བཞི་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱུག་པ་དང་། པདྨ་དང་རལ་གྲིའོ། ། མཉམ་པར་གཞག་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་ང་རྒྱལ་ཏེ། རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ནི་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ང་རྒྱལ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་(ཆོགས་,ཚོགས་)དེ་དག་ཀྱང་གང་ལ་གནས་ཏེ་གང་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། མ་ཧེ་རྡོ་རྗེ་གདན་ཉིད་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། རྟ་བདུན་ལྡན་པའི་དབུས་གནས་པར། ། ཕྲ་མ་ཞེས་བྱ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོའི་དབུས་གནས་པ། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་བཞུགས་པ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་མ་ཧེ་སེར་སྐྱའམ་སྔོན་པོ་སྟེ་ཁ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་པ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གདན་ནོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའོ། ། རྟ་བདུན་དང་ལྡན་པ་ནི་བདུན་གྱི་བདུན་དང་ལྡན་པ་སྟེ་ཉི་མའོ། །

One should invite [the deities] with light rays from the seed syllable at the heart and expel obstructors. "Summoning" means inviting them into the immediate vicinity of the maṇḍala. "Entering" means [entering] into the maṇḍala itself. "Binding" means the essence of immovability, being non-dual with the samaya. "Satisfying" means generating delight. Regarding "the mallet and so forth," this should be understood from the tenth chapter. As for the mantra, one should recite the additional jaḥ hūṃ baṃ hoḥ as explained above. "With the four" refers to the staff, the lotus, and the sword. "In meditative equipoise" refers to the pride of the lord of the maṇḍala; "visualizing" means maintaining the pride of the mallet and so forth. If one asks where such a collection of maṇḍalas resides and where they should be meditated upon: One should visualize the Lord of the Maṇḍala upon the buffalo vajra-seat. One should visualize Mohavajra residing in the center of a moon maṇḍala. One should visualize Piśunavajra residing in the center of the sun, which possesses seven horses. One should visualize Rāgavajra residing in the center of a red maṇḍala. One should visualize Karmavajra residing in the center of the action maṇḍala. Thus it is said. The Lord of the Maṇḍala is the pale-yellow or blue buffalo, facing south, which is the seat of Vajrayamāntaka. Mohavajra is in the center of the moon maṇḍala. "Possessing seven horses" means possessing the seven of seven, which is the sun.

དེའི་དབུས་སུ་ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་ཉི་མ་སྟེ་དེའི་དབུས་སུ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྗང་གུ་ལས་ཀྱི་རིགས་ཏེ་དེ་ནས་ཡང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ལས་སོ། ། ཞི་བ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། རྒྱས་པ་དེ་བཞིན་ཕྲ་མ་ཡིས། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་དབང་དུ་བྱས། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་དང་པོ་ལས་གསལ་བར་བཤད་དོ། ། གལ་ཏེ་འདིར་སྨོས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། བསྒོམ་པའི་ཞར་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ལས་སྦྱོར་གྱི་སྔོན་དུ་རིགས་ཀྱི་བསྙེན་པ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་མཚན་མ་ཐོབ་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་ལ་མིག་སྨན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་གསུངས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མི་ཡི་ཚིལ་བུ་ཐོད་པར་གཞག། དེ་བཞིན་མི་སྐྲས་སྡོང་བུ་བྱ། ། དུར་ཁྲོད་དག་ཏུ་དུ་བ་བསྒྲུབ། ། མིག་སྨིན་དག་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། མིག་སྨན་ལས་ཀྱིས་བསྒོམས་པ་ལ། ། ལས་ཀྱི་བཟླས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མིག་སྨན་འདི་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚོགས་བསགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པའི་ནང་དུ་རཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་དྷས་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རལ་གྲི་འབར་བས་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པས་རྡོ་རྗེ་ལས་རིག་པ་དང་བཅས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས། ཨ་པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་བསྙེན་པ་འབུམ་བྱའོ། །

In its center is the Vajra of Malice. The red maṇḍala is the sun, and in its center is the Vajra of Passion. From the Vajra comes the green maṇḍala of the Action family, and from that, again, the sun maṇḍala. In its center is the Vajra of Action. "The Vajra of Ignorance is for pacifying; likewise, the Vajra of Malice is for enriching; the Vajra of Passion is for magnetizing; and the Vajra of Action is for all [activities]" is clearly explained in the first chapter. If one asks, "Is there no purpose in mentioning this here?" it is because it arises incidentally to the meditation, and because the approach of the family must precede the application of the activity. Now, for the yogi who has attained the signs but is unable to achieve the siddhi of Mahāmudrā, the siddhis of eye salve and so forth are taught: "By the application of the Vajra of Action, place human fat in a skull-cup. Likewise, make a wick from human hair and produce smoke in a charnel ground. In that same way, for the eye salve, when meditating on the eye salve through the application of the activity recitation, this eye salve will be accomplished." Regarding this, "the application of the Vajra of Action" means that, preceded by the accumulation of merit, one should generate a sun maṇḍala from RAṂ within the protective wheel, and upon it, it should be adorned with the syllable DHĀ. There, adorned with a blazing sword, one should generate the Vajra of Action together with the knowledge. Then, one should perform one hundred thousand recitations of the approach mantra: APRAJÑĀDHṚK HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ.

མིའི་ཚིལ་བུ་ནི་ལྕགས་ཀྱི་སྣོད་དུ་ལེགས་པར་བཞུ་བ་དག་གོ། ། རྩེ་མོ་ཅན་གྱིས་ཕུག་པ་དང་། སྟེང་དུ་བཏགས་པ་དང་། མཚོན་གྱིས་ཕོག་པའི་མིའི་ཐོད་པར་མིའི་ཚིལ་བུ་བླུགས་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མི་དེའི་སྐྲ་དང་ཨ་རྒའི་རས་བལ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཞག་སྟེ་མེ་སྦར་བའི་སྡོང་བུ་བྱའོ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གནས་དག་ཏུ་མིའི་ཐོད་པ་དེ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ་བཀབ་སྟེ་མེ་སྦར་ལ་དུད་པས་བསྡུས་ལ་ཐོད་པ་དེར་གཞག་གོ། ། ཡང་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་ཏེ། ཟླ་བའི་ནག་པོའི་གནམ་སྟོང་གི་ནུབ་མོ་ལ་ལག་པ་གཡོན་པས་སྟེང་དུ་ཁ་བཀབ་སྟེ་ཇི་སྲིད་དུ་འབར་བ་དེ་སྲིད་དུ་བཟླས་ཏེ། མིག་ལ་བསྐུས་པ་ཙམ་གྱིས་གང་གིས་ཀྱང་མི་མཐོང་བར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དུ་བ་ཡིས་ནི་ས་ལ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དྲོ་བ་ཡིས་ནི་ས་བླའི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་ཐབས་སོ། ། ད་ནི་རྐང་བྱུག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། ཁྲག་དང་གུར་གུམ་གཟུང་བྱས་ནས། ། རྐང་པ་བྱུག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྐང་པ་བྱུག་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཁྲག་ནི་རང་གི་སྟེ་སྲིན་ལག་གོ། ། གུར་གུམ་ནི་བྷ་ག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཁྲག་གོ། ། དེ་ཡང་སྔོན་གྱི་གནས་སུ་གཟུང་བར་བྱས་ནས་རྐང་པའི་བྱུག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ།

Human fat should be properly melted in an iron vessel. One should place human fat into a human skull that has been pierced by a pointed object, suspended from above, or struck by a weapon. Likewise, one should place that person’s hair together with arjaka cotton wool and make it into a wick for lighting a fire. In charnel grounds, one should cover that skull with a similar one, light a fire, collect the smoke, and place it back into that skull. Furthermore, having meditated on the Karma-Vajra, on the night of the new moon of the dark fortnight of the month of Caitra, one should cover the top with the left hand and recite the mantra as long as it burns. By merely anointing the eyes with it, one will move through the three worlds unseen by anyone. By the smoke, one will move upon the earth. By the heat, it is the method for approaching all the worlds above the earth. Now, the foot-ointment is to be accomplished: "Having taken blood and saffron, one should accomplish the foot-ointment. Through the application of the Karma-Vajra, the foot-ointment will be accomplished." Thus it is said. "Blood" refers to one's own [blood from the] ring finger. "Saffron" refers to blood born from the bhaga. Having taken those at the aforementioned place, one should accomplish the foot-ointment.

རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གནམ་སྟོང་གི་དུས་སུ་གོང་གི་རྫས་སྔོན་དུ་སོང་བའི་སྣོད་དུ་བཅུག་སྟེ་ཁ་བཀབ་ལ་བསྙེན་པ་ཁྲིའི་སྦྱོར་བས་རྐང་པ་ལ་བྱུགས་པ་ཙམ་གྱིས་ཡང་བར་ནུས་ཤིང་ཉི་མ་གཅིག་ལ་དཔག་ཚད་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་ཕྱིན་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་རི་ལུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་མཉམ་པ་ལ། ། ཤ་ལྔ་དང་ནི་ལྡན་པ་ཡིས། ། ལྕགས་གསུམ་དུ་ནི་བཅུག་བྱས་ནས། ། ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་བཻ་རོ་ཙ་ན་དང་། བི་ཤྭ་དང་། ཤུ་ཀྲ་དང་། རཀྟ་དང་། ཨ་ཀྲོ་ཏེ་ཀ་དང་རྣམས་སོ། ། ཤ་ལྔ་ནི་མི་ཤ་དང་། གླང་པོ་ཆེའི་ཤ་དང་། བ་གླང་གི་ཤ་དང་། རྟའི་ཤ་དང་། ཁྱིའི་ཤ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་གི་ཚད་མཉམ་པ་ན་ཙ་ན་ཀའི་རུས་པའི་ཚད་ཙམ་མོ། ། ལྕགས་གསུམ་ནི་གསེར་དང་། དངུལ་དང་། ཟངས་རྣམས་སོ། ། དེ་གསུམ་ཡང་ཆ་མཉམ་པ་སྟེ་སྲང་བཞིའོ། ། དེ་ཡང་མན་ཆའི་རི་ལུ་བཅིངས་པས་ཐུབ་པར་དྲིལ་ཏེ་ཟླ་བ་གཟས་གཟུང་བའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ལག་པ་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་གཞག་སྟེ་གཡས་པས་ཁ་བཀབ་ལ། བཟླས་པའི་སྦྱོར་བས་ཇི་སྲིད་དུ་འབར་བ་དེ་སྲིད་དུ་སྒྲུབ་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནས་ཁར་བཅུག་པ་ཙམ་གྱིས་ཇི་སྲིད་དུ་འགྲོ་བ་དེར་བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲོ་སྟེ་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་དོ། ། ད་ནི་རལ་གྲི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། ཀན་ཏའི་ལྕགས་ཀྱི་རལ་གྲི་ནི། ། ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལས་ཀྱི་རལ་གྲི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། །

By means of the Vajra Action Yoga, on the day of the new moon, one should place the aforementioned substances into a vessel, cover it, and perform the application of ten thousand recitations. By merely anointing the feet with this, one becomes light and is able to travel eighty-two yojanas in a single day; this is the accomplishment. Now, the pill is to be accomplished: "When the five nectars are in equal measure, Combined with the five meats, And placed within the three metals, It will be accomplished through the application of action." Thus it is said. The five nectars are: vairocana, viśva, śukra, rakta, and akrodeka. The five meats are: human flesh, elephant flesh, ox flesh, horse flesh, and dog flesh. When their measure is equal, it is the size of a chickpea. The three metals are gold, silver, and copper. These three are also in equal measure, totaling four srang. Having bound them into a pill the size of a mānaca and rolled it into a sphere, at the time of a lunar eclipse, one should place it upon the left hand using the Vajra Action Yoga and cover it with the right hand. If one practices the application of recitation until it blazes, it will be accomplished. Then, by merely placing it in the mouth, one travels wherever one intends by the mere thought of going, and one's power is unimpeded. Now, the sword is to be accomplished: "A sword of kantaka iron Is to be accomplished through the application of action. By the application of the Action Vajra, The sword of action will be accomplished." Thus it is said.

ཀན་ཏ་ནི་གཞོན་ནུ་གདོང་དྲུག་གི་ས་བོན་རྫོགས་པའི་ལྕགས་བཟང་པོའི་ངོ་བོ་ལས་རལ་གྲི་བརྡུངས་ཏེ། ཚོགས་བསགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་སྲུང་བའི་ཁང་པར་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡི་གེ་དྷི་སེར་པོ་བཀོད་དོ། ། དེ་ལས་གསེར་ལས་བྱས་པའི་མདའ་གཞུར་གྱུར་ནས་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཞོན་ནུ་གདོང་དྲུག་སྐུ་མདོག་གསེར་བཙོ་མའི་ཁ་དོག་ལྟ་བུ་དང་། དཀར་པོ་གཉིས་དང་། རབ་ཏུ་དམར་བ་གཉིས་དང་། མཐིང་ནག་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་ལྟ་བའི་ཞལ་ཏེ། ཤེས་རབ་རལ་གྲི་མདའ་གཞུ་འཛིན་པའི་ཕྱག་དང་ལྡན་པ་བསྒོམས་ལ་ལས་ཀྱི་རལ་གྲི་སོར་བརྒྱད་པ་ལག་ཏུ་ཐོགས་ཏེ། ཨོཾ་ཀ་ལ་རཱུ་པ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱོར་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལག་ཏུ་ཐོགས་ཏེ་གར་འདོད་པ་དེར་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་མངོན་སྤྱོད་ནུས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་གནས་པ་དག་ལ་ཁྲོས་ཀྱང་མི་རྒོལ་ལོ། ། དེ་ཡང་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ང་རྒྱལ་གྱི་སྦྱོར་བས་ལས་ཀྱི་རལ་གྲི་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བས་གཏེར་གྱི་བདག་ཉིད་ལས་རྡོ་རྗེའི་རིག་པ་འཛིན་པ་བསྒྲུབ་པའོ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བས་དངུལ་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་འཁོར་ལོའི་རིག་པ་འཛིན་པ་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བས་རིན་པོ་ཆེ་མརྒད་ཆ་དགུ་པ་ལས་རིན་པོ་ཆེའི་རིག་པ་འཛིན་པ་བསྒྲུབ་པའོ། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བས་ཟངས་དང་པདྨ་ལ་པདྨའི་རིག་པ་འཛིན་པ་བསྒྲུབ་པོ། ། རལ་གྲིའི་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བས་རྒྱུད་གཞན་ལས་འབྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །

From the essence of excellent iron, which is the perfected seed-syllable of the youth Ṣaṇmukha, one forges a sword. Having first accumulated the collections of merit, one places a yellow syllable DHĪḤ upon a moon maṇḍala arising from the letter A within a protection house. From that, it transforms into a bow and arrow made of gold, and from that, one meditates on the youth Ṣaṇmukha, whose body is the color of refined gold, with two white faces, two intensely red faces, and a dark blue face looking toward the sky. He possesses hands holding the sword of insight and a bow and arrow. Taking an eight-finger-width sword of activity in hand, one should accomplish the practice through the application of the mantra: OṂ KALARŪPA HŪṂ. Then, by merely pointing with the sword held in hand wherever one desires, one is able to perform wrathful rites. Even if the inhabitants of the three worlds are enraged, they will not attack. Furthermore, through the application of the pride of the Vajra of Activity, the sword of activity will also be accomplished. Moreover, through the application of the Vajra of Hatred, one accomplishes the Vajra Vidyādhara from the nature of a treasure. Through the application of the Vajra of Delusion, one accomplishes the Cakra Vidyādhara upon a silver wheel. Through the application of the Vajra of Slander, one accomplishes the Ratna Vidyādhara from a nine-faceted emerald. Through the application of the Vajra of Attachment, one accomplishes the Padma Vidyādhara from copper and a lotus. Through the application of the Sword Vajra, one should also accomplish the siddhis that arise from other tantras.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཐབས་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་ལས་ཏེ་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མཆོག་གོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་ཐ་དད་པས་ནི་རིམ་པས་ཕྱེད་པའོ། ། གཉིས་ལས་ལྟོས་ནས་གསུམ་པ་སྟེ་ལེའུ་གསུམ་པའི་བཤད་པ་ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བཤད་ནས། ད་ནི་གཞན་ཐམས་ཅད་དྲག་པོ་ལ་གཞུག་པའི་སྦྱོར་བས་བདག་ཉིད་ལ་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོའི་ལེའུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ལ་བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་འདིས་བསྟོད་ནས་གསོལ་བ་བཏབ་པ། ལས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་རབ་དབྱེ་ལ། ། སེམས་ཅན་འཇུག་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོས་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཉོན་ཅིག་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཚིག་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིག་གིས་གསོལ་བ་བཏབ་པའོ། ། ལས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དང་དྲག་པོ་དང་དགུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་བསད་པའོ། ། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་རེ་རེ་ཞིང་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། སེམས་ཅན་ནི་མ་རུངས་པ་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་མཉམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་བཤད་དུ་གསོལ།

The phrase "from the Black Yamāntaka, the Body, Speech, and Mind of all Tathāgatas" has already been explained. "Various methods" refers to the activity, and "the performance" is the supreme application of the deity's own nature. "By means of different objects of accomplishment" means they are distinguished by their sequence. In relation to the two, there is the third; this explanation of the third chapter has been extensively clarified by Kṛṣṇapāda. Having thus explained the application of the activities for spiritual attainments, now, in order to cause all others to enter into oneself through the application of entering the fierce [deity], the chapter on the wheel will be explained. Then, the Blessed Ones, all the Tathāgatas, having praised the Blessed One, the Great Vajradhara, with this King of Praises, made this request: "How do sentient beings enter into the various classifications of activities? O Great Vajra, please explain! Listen, O you of great wisdom!" Thus it is said. The "King of Praises" is as before. The words connected to that are the request made by the words that follow. "Classifications of activities" refers to the samayas: pacifying, enriching, magnetizing, fierce, summoning, binding, and slaying. "Thorough classifications" refers to the various distinctions of each of these. "How do sentient beings enter" refers to those who are malevolent, those who are indifferent, and those who are equal. "O Omniscient One who has realized the indivisible Great Vajra, please explain according to your capacity."

ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་འཁོར་སོ་སོ་དག་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཉོན་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཡིད་ལ་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ལས་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་གདུལ་བྱའི་ཉེས་པ་ཀུན་གསོ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་སྐད་ཀྱི་ཚིག་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱི་མཐུས་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་མཆོད་པ་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ལན་གསུམ་བསྐོར་བ་བྱས་ཏེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཕྱག་འཚལ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱི་གསུང་ཉན་ཏོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལས་ལྷག་པར་གྱུར་པའི་དོན་མེད་དོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་རྒྱལ་པོས་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་དོན་གསུངས་པ་ནི། དབང་དུ་བྱ་བའི་འཁྲུལ་འཁོར་བསྟན། ། གཤིན་རྗེ་འཁོར་ལོ་འཁོར་ལོའི་མཆོག། མ་བྱུང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་ལ་སོགས་པའོ། ། འཁྲུལ་པ་ནི་སྔགས་ཏེ་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ཉིད་དོ། ། བཟླས་པའི་ནུས་པ་ནི་འཁོར་བར་འབྱུང་བས་མཐུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། གཤིན་རྗེ་འཁོར་ལོ་ནི་ལྟོ་བའོ། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་པ་ནི་ལེགས་པར་བཀོད་ཅིང་བྲིས་པའོ། ། མཆོག་ནི་དམིགས་པ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། མ་བྱུང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རབ་བདུན་ཏེ་གཞན་ལའོ། ། ཞིང་དག་པའི་བསྟན་པ་ལ་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་པ་དག་གིས་བྱམས་པའི་བསྟན་པ་ལ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །

"Listen, you unique retinues, and in particular, listen!"—this means: "Keep in mind those who possess the ocean of qualities of a buddha’s wisdom." Then, the Vajra Holder, who has become the sovereign of all maṇḍalas and is thus the king, whose activity is the complete accomplishment of all rites such as pacification and who is the nature that heals all the faults of those to be trained, spoke these words that follow. Then, by the power of the Vajra Mind of all the Blessed Tathāgatas, he prostrated and made offerings, circumambulated the Blessed One three times, and after prostrating again and again, he listened to the Blessed One’s own speech. This is to be understood literally, without any further hidden meaning. Then, the King Vajradhara spoke the meaning of the request he had made: "The yantra for subjugation is taught: The Yamāntaka wheel, the supreme of wheels, Has not arisen, nor will it ever arise." Thus it is said. "Subjugation" refers to women and so forth. "Yantra" refers to the mantra, which is the Father King himself. Because the power of recitation arises as a wheel, it is shown to be an uncommon power. "Yamāntaka wheel" refers to the belly. The "second wheel" is that which is well-arranged and drawn. "Supreme" means it is blessed by a distinguished object of focus. "Has not arisen" refers to the seven successive Buddhas and others. Those who wish to attain buddhahood within the teachings of a pure field will not find it even in the teachings of Maitreya.

དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གསང་སྔགས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བུད་མེད་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། ། བསྲུང་བའི་དོན་དུ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཞི་བའི་རོ་ཙ་ནས་བཟུང་སྟེ། ། གྲོ་ག་དེ་བཞིན་ཤིང་ཤུན་ལ། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་ནི་མཉམ་བྲིས་ལ། ། ན་མ་ན་མས་མཐའ་བརྟེན་ལ། ། གནག་དང་སྤུ་ཅན་མ་ཡིན་པའི། ། ཁམ་ཕོར་གཉིས་ནི་ཁ་སྦྱར་ཏེ། ། མར་དང་སྦྲང་རྩིས་བཀང་བ་གཞུག། སྐུད་པ་དཀར་པོས་ཁམ་ཕོར་བཅིང་། ། ཤར་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ཡིས། ། མེ་ཏོག་དཀར་པོས་དུས་གསུམ་གཏོར། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཆུ་ཤེལ་འདྲ། ། བདག་ཉིད་བསྒོམས་ནས་མདུན་དུ་དགོད། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི། ། བསྒྲུབ་བྱ་བལྟས་ནས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡིས་གང་བ་ཡི། ། བུམ་པ་དཀར་པོ་ཟླ་བ་འདྲ། ། སངས་རྒྱས་དུ་མས་དབང་བསྐུར་བ། ། བལྟས་དང་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བརྩམ། ། ཨོཾ་ཆེ་གེ་མོ་ན་མ་ཧྲཱིཿཥྚཱྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་དེ་བ་དཏྟ་ཡ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་འདིར་བུད་མེད་དབང་དུ་གྱུར་པ་ནི་སེམས་ཞི་བར་གྱུར་པ་ལ་བྱའོ། ། སྐྱེས་པ་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རྫས་བྷ་ག་ལས་བྱུང་བའི་གུར་གུམ་གྱིས་བྱའོ། ། གཞན་གྱི་གདུག་པའི་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ཞི་བའི་འཁོར་ལོར་ཞི་བར་ནུས་པས་ནི་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞི་བའི་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་ལ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རྫས་རོ་ཙ་ན་སྟེ་རྔུལ་དང་ཀླད་པ་གང་ཡང་རུང་བས་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་དེ་དག་ཀྱང་གྲོ་གའམ་སྨྱུག་མའི་ཤུན་པ་སོར་བཅུ་དྲུག་པའི་འཁོར་ལོ་གཉིས་ཁ་སྦྱར་ཏེ།

Why is that? It is because Secret Mantra takes the afflictions as the path. For the purpose of subjugating women and for the purpose of protection, likewise, starting with rocanā (bezoar), one should draw two identical wheels on birch bark or tree bark. Supported by the namo namas [mantra] at the ends, join two earthenware bowls that are neither black nor hairy. Fill them with butter and honey and place [the wheels] inside. Bind the bowls with white thread. Facing east, scatter white flowers three times a day. Meditating on oneself as Yamāntaka, who is like a crystal, one should place [the deity] in front. Visualizing the person to be accomplished (sādhya) as residing upon a moon maṇḍala, one should perform the empowerment. Visualizing a white vase, like the moon, filled with the five nectars and empowered by many Buddhas, one should begin the visualization and the recitation of the mantra: Oṃ [Name] namaḥ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ devadattāya śāntiṃ kuru svāhā. Here, "subjugating a woman" refers to making her mind peaceful. For subjugating a man, one should use saffron derived from the bhaga (vagina) as the special substance. Since all the malicious applications of others can be pacified by the pacifying wheel, it also serves for the purpose of protection. Likewise, for drawing the pacifying wheel, the special substance is rocanā, which may be either sweat or brain matter. Those wheels should be drawn on birch bark or bamboo bark, joining two wheels of sixteen finger-widths.

སྟེང་འོག་གི་ཡི་གེ་དང་ལྕགས་ཁང་དང་འཁོར་ཡུག་མཉམ་པ་བྲིས་ཏེ་ན་མ་དང་མིང་སྤེལ་བས་ན་མས་མཐའ་རྟེན་བྱའོ། ། གནག་པ་དང་ཡུ་བ་དང་རྩ་བ་ཅན་ནི་ལྷག་པར་གྱུར་པ་སྟེ་ཞི་བའི་ལས་མི་འགྲུབ་པོ། ། དེ་མ་ཡིན་པའི་ཁམ་ཕོར་ཟླུམ་ཞིང་བྱིལ་བ་ལྷུང་བཟེད་ཁ་བྲེགས་པ་ལྟ་བུ་སོ་མ་བཏང་བ་གཉིས་ཁ་སྦྱར་ཏེ་མར་དང་སྦྲང་རྩིས་བཀང་ལ་དེར་འཁོར་ལོ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། སྐུད་པ་མ་སྤྱད་པ་དང་མ་རྨས་པ་དཀར་པོས་རྒྱ་གྲམ་དུ་ཁམ་ཕོར་བཅིངས་ཏེ་མདུད་པ་མེད་པར་བྱས་ལ། འགན་སྟན་དཀར་པོ་གསོ་རས་ཀྱིས་བཀང་བའི་སྟེང་དུ་བཞག་སྟེ་རྐང་པ་རྩྭ་ཀུ་ཤ་ལ་མཉམ་པར་གནས་ནས་ཞི་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཁ་ཤར་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པས་མེ་ཏོག་སྤང་རྒྱན་དཀར་པོ་ལ་ག་པུར་གྱིས་བསྒོས་ཏེ། ཉིན་ལན་གསུམ་མཚན་ལན་གསུམ་དུ་དུས་དྲུག་ཏུ་གཏོར་རོ། ། ཚོགས་བསགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས་བསྲུང་བ་མཚམས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཨ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཀྵཾ་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དཀར་པོ་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་ཆུ་ཤེལ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་བསྒོམས་ནས། མདུན་དུ་མཎྜལ་དཀར་པོ་ག་བུར་གྱིས་བྱུགས་པའི་སྟེང་དུ་འཁོར་ལོ་བཀོད་ལ། ། འཁོར་ལོ་ཨ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁ་སྦྱོར་དུ་བསམས་ལ་དེར་གནས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིད་ཀྱིས་བལྟས་ནས་དབང་བསྐུར་བྱ་སྟེ། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་འོ་མ་བསྲེས་པའི་ཁུ་བ་ལ་ཙནྡན་དཀར་པོའི་བདར་བུ་བདར་ནས་གང་བར་བྱས་པའི་བུམ་པ་དཀར་པོ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་བུམ་པ་ཆུས་བཀྲུ་ཞིང་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ།

One should draw the upper and lower syllables, the iron house, and the perimeter in equal proportions, and by interspersing the name with the namaḥ mantra, one should conclude with namaḥ. If the lines are crooked, uneven, or have protruding roots, the pacifying activity will not be accomplished. Otherwise, take two unbaked earthen bowls that are round, smooth, and shaped like a begging bowl with its rim trimmed; join them together, fill them with butter and honey, and place the wheel inside. Bind the bowls with a new, unblemished white thread in a crossed pattern, ensuring there are no knots. Place them upon a white woolen cloth spread over a cushion, and with feet resting evenly on kuśa grass, face the east with a peaceful mind. Sprinkle white spang rgyan flowers anointed with camphor three times during the day and three times at night—six times in total. Having first accumulated the collections, one should meditate on oneself as Yamāntaka within the protective boundary wheel. From the syllable āḥ, a white moon maṇḍala arises, upon which a white kṣaṃ transforms into a five-pronged white vajra. From that, one meditates on oneself as being like crystal and a moon maṇḍala. In front, arrange the wheel upon a white maṇḍala smeared with camphor. Visualize the wheel as a moon maṇḍala formed from āḥ in union, and mentally perceive the person to be accomplished (sādhya) residing therein, then perform the empowerment. Bless a white vase filled with a mixture of the five nectars and milk, ground with white sandalwood paste, and wash the person with the vase water while conferring the empowerment.

། གཞན་ཡང་བུམ་པ་དཀར་པོ་ཟླ་བ་འདྲ་བའི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དུ་མས་ཐོགས་ཏེ་དབང་བསྐུར་ཞིང་ཁྲུས་བྱེད་པར་ཡིད་ཀྱིས་བལྟས་ནས་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་ཁྲིའི་བར་དུ་བྱའོ། ། འདི་དག་གིས་ནི་ཞི་བའི་དམ་ཚིག་གི་ཆོ་ག་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་རྒྱས་པའི་དམ་ཚིག་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་པ་ཞི་བའི་གུར་གུམ་གྱིས། ། བྲི་བྱ་དེ་བཞིན་རྒྱས་པ་ཡང་། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་ནི་ཁ་ཕྱེ་ཡིས། ། སྭཱ་ཧཱས་མིང་ནི་བརྒྱན་པ་ཡི། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ནི་བྲིས་བྱས་ལ། ། མར་དང་སྦྲང་རྩིས་བཀང་བ་ཡི། ། ཁམ་ཕོར་ཁ་སྦྱོར་ནང་དུ་གཞུག། སྐུད་པ་སེར་པོས་བཅིངས་ནས་ནི། ། མེ་ཏོག་སེར་པོས་དུས་གསུམ་གཏོར། ། བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་མདོག་སེར་བའི། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་བདག་ཉིད་དམིགས། ། བསྒྲུབ་བྱ་ཟླ་བ་སེར་ནག་ལ། ། བུམ་པ་སེར་པོས་བཀྲུས་བྱས་ནས། ། དབང་བསྐུར་བར་ནི་བསྒོམ་བྱས་ལ། ། སྤྲོས་ལ་རྒྱས་པའི་བཟླས་པ་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་བ་དཏྟ་པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། བཽ་ཥཊ་ཀྱང་རུང་། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿ ཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་བཽ་ཥ་ཊ་ན་མཿདེ་བ་དཏྟ་སྱ་བ་ཤཾ་ཀུ་རུ་བཽ་ཥཊ་ན་མཿའདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱས་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྡིག་པ་མ་ཞི་ན་བསོད་ནམས་མི་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་ཞི་ནས་རྒྱས་པའི་ལས་བརྩམ་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་སྟོད་གཡོགས་ཀྱི་རས་ལ་སོར་བཅུ་དྲུག་པོའི་ཚད་འཁོར་ལོ་གཉིས་མཉམ་པར་བྱས་ཏེ།

Furthermore, one should visualize many perfect Buddhas holding white vases resembling the moon, conferring empowerment and performing ablutions, and then perform the mantra recitation up to ten thousand times. These are the instructions for the ritual of the pacifying samaya. Now, the ritual of the enriching samaya will be explained: For the male [practitioner], using saffron, one should likewise draw the two wheels of enrichment with their openings facing upward. Adorned with the syllable svāhā, the name of the person to be accomplished should be written. This should be placed inside a pair of joined earthen bowls filled with butter and honey. Bind it with yellow thread and scatter yellow flowers at the three times of day. Facing north, visualize oneself as Yamāntaka, yellow in color. Visualize the person to be accomplished being bathed by yellow vases and receiving empowerment; then perform the enriching recitation with emanations. Oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā. Devadatta puṣṭiṃ kuru svāhā. Or boṣaṭ is also acceptable. Oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ boṣaṭ namaḥ devadattasya vaśaṃ kuru boṣaṭ namaḥ. It is said that the Blessed One taught this ritual of enrichment. If negative karma is not pacified, merit will not increase; therefore, once pacification is achieved, one should begin the activity of enrichment. On a piece of cloth from a king’s upper garment, one should draw two wheels of sixteen finger-widths in size.

སྭཱ་ཧཱས་མིང་བརྒྱན་པར་བྱས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་འཁོར་ལོ་ལ་བྲིས་ལ་ཁམ་ཕོར་གྲུ་བཞི་པ་ཁྱིམ་བདག་གི་གདན་ལྟ་བུ་གཉིས་ཁ་སྦྱར་ལ་དེའི་ནང་མར་དང་སྦྲང་རྩིས་བཀང་སྟེ་དཀྱིལ་དུ་འཁོར་ལོ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། སྐུད་པ་མ་རྨས་ཤིང་མ་ཉམས་པ་སེར་པོ་གུར་གུམ་གྱི་དྲིས་བསྒོས་པས་བཅིངས་ལ་མདུད་པ་མེད་པར་བྱས་ནས་རྩེ་མོ་ནས་གུང་མོ་དང་། མཐེ་བོང་གིས་བཟུང་སྟེ་ཙམ་པ་ཀ་གུར་གུམ་གྱིས་བྱུགས་པའི་མེ་ཏོག་སེར་པོས་ཉིན་ལན་གསུམ་མཚན་ལན་གསུམ་སྟེ་དུས་དྲུག་གམ་གསུམ་དུ་གཏོར་རོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་འགན་སྟན་ཨ་ཤྭཏྠའི་ལོ་མ་སེར་པོས་བཀང་བའི་སྟེང་དུ་འདུག་སྟེ། ཚོགས་བསགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་རཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་སྭ་ལས་རིན་པོ་ཆེ་དེ་ལས་མདོག་སེར་པོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་བདག་ཉིད་དམིགས་ལ། བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་རཾ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁ་སྦྱར་གྱི་ནང་ན་གནས་པ་ཡིད་ཀྱིས་བལྟས་ལ། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་སྦྲང་རྩི་དང་གུར་གུམ་གྱིས་གང་བར་བྱས་པའི་བུམ་པ་སེར་པོ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་དབང་བསྐུར་ཏེ། བཀྲུ་བར་བྱ་ཞིང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དུ་མས་ཀྱང་བུམ་པ་སེར་པོ་ཐོགས་ཏེ་དབང་བསྐུར་ཞིང་བསོད་ནམས་བསྒྲུབ་པར་བྱས་ལ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་སྤྲོས་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་པས་བསོད་ནམས་དང་གཟི་མདངས་མ་ལུས་པར་རྒྱས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་རྒྱས་པའི་བཟླས་པ་ཁྲི་བྱའོ། ། འདི་དག་གིས་ནི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་དང་བསོད་ནམས་མཉམ་པར་གྱུར་ཏོ། །

One should write the name of the person to be accomplished, adorned with svāhā, upon a wheel. Then, two square earthenware bowls, like the seats of householders, should be joined together and filled with butter and honey, into which the wheel is to be placed. It should be bound with an unblemished, undamaged yellow thread scented with the fragrance of saffron, and without any knots. Holding it by the tip with the middle and thumb fingers, one should scatter yellow campaka flowers smeared with saffron three times by day and three times by night—thus six times, or three times. Sitting upon a yellow aśvattha leaf spread out in the southern direction, one should first perform the accumulation of merit and, within the protective wheel, visualize oneself as yellow Yamāntaka arising from a raṃ upon a sun maṇḍala, which in turn arises from a svā. One should also mentally visualize the person to be accomplished residing within a pair of joined moon maṇḍalas arising from a raṃ. Having blessed a yellow vase filled with the five nectars, honey, and saffron, one should confer empowerment and perform the ritual bathing. One should imagine that many perfect Buddhas also hold yellow vases, confer empowerment, and accomplish merit. Then, emanating the lord of one's own family and causing him to enter the body of the person to be accomplished, one should perfectly offer worship and contemplate that their merit and splendor are increased without exception. Thereafter, one should perform ten thousand recitations of the enrichment mantra. By these means, one will become equal in merit to a universal monarch (cakravartin).

འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱས་པའི་ཆོ་གའི་དམ་ཚིག་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་དབང་གི་དམ་ཚིག་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གྲོ་གའམ་རས་ལ་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱི། ། ཁུ་བའམ་ཙནྡན་དམར་པོའམ། ། སྲིན་ལག་གི་ནི་ཁྲག་ཀྱང་རུང་། ། ཡི་གེ་ཧོ་ཡིས་བརྟེན་པ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་ནི་མཉམ་པར་བྲི། ། འཁོར་ལོ་ནག་སོགས་བྲལ་བ་ཡི། ། ཁམ་ཕོར་གཉིས་ནི་ཁ་སྦྱར་དུ། ། མར་དང་སྦྲང་རྩིས་བཀང་བར་གཞག། སྐུད་པ་དམར་པོས་བཅིངས་བྱས་ལ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཁ་བལྟས་ནས། ། མེ་ཏོག་དམར་པོས་མཆོད་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་པ། ། ཁ་དོག་དམར་པོ་ཆེར་འབར་བ། ། ཟླ་བ་དམར་པོ་ལ་གནས་པའི། ། བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་ནི་རྣམ་བསམ་བྱ། ། རང་གི་ལུས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། འོད་ཟེར་དམར་པོའི་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིས། ། བསྒྲུབ་བྱ་བཀུག་པར་བསམ་པར་བྱ། ། སྔགས་ནི་སྤྲོ་ཞིང་ཁྲི་བཟླས་པས། ། དེས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཉམས་གྱུར་ནས། ། རྐང་པ་གཉིས་སུ་ལྷགས་ནས་ནི། ། གོས་བྲལ་སྐྲ་ནི་བཤིག་འགྱུར་བ། ། རྣམ་པར་བསམས་ལ་བཟླས་པ་བརྩམ། ། གལ་ཏེ་དབང་དུ་མ་གྱུར་ན། ། མར་ལ་སོགས་པའི་བྲལ་བཅས་པའི། ། དུ་བ་མེད་པའི་སེང་ལྡེང་མེས། ། འཁོར་ལོ་དེ་ནི་སྒྲུབ་པོས་བསྲོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཧོ་དེ་བ་དཏྟ་སྱ། ཡ་ཛྙ་དཏྟ་བ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧོ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚཱྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་བཽ་ཥཊ། དེ་བ་དཏྟ་སྱ་བཽ་ཤ་མ་ནཱ་ཡ་བཽ་ཥཊ་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། ། ། བམ་པོ་གསུམ་པ། དེ་ལྟར་བསོད་ནམས་མ་རྒྱས་ན།

This is the samaya of the extensive ritual taught by the Blessed One. Now, the samaya of magnetizing (vaśya) shall be explained: On birch bark or cloth, with lac juice, or red sandalwood, or even the blood of the ring finger, one should draw two wheels supported by the syllable HOḤ. These two wheels, free from black and other colors, should be placed inside two joined earthen bowls filled with ghee and honey. Having bound them with a red thread, one should face the western direction and make offerings of red flowers. One should visualize oneself as Yamāntaka, red in color and blazing intensely, with the person to be accomplished (sādhya) likewise visualized as residing upon a red moon. One should imagine that the person to be accomplished is summoned by red light-ray hooks emerging from one’s own body. By emanating the mantra and reciting it ten thousand times, the person to be accomplished will be overcome; one should visualize them arriving at one’s feet, stripped of clothing and with disheveled hair, and then begin the recitation. If they are not brought under control, the practitioner should heat that wheel over a smokeless fire of acacia wood, using ghee and the like as fuel. The mantra is: OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ | HO DEVADATTA-SYA YAJÑADATTA-VAŚAṂ KURU HO | OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ BAUṢAṬ | DEVADATTA-SYA BAUŚAMANĀYA BAUṢAṬ. Thus it is said. Third Fascicle. If merit is not increased in that way...

གཞན་དབང་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་པས་བསོད་ནམས་རྒྱས་པས་གཞན་དབང་དུ་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུ་གྲོ་གའམ་སྨད་འཚོང་མའི་ཤམ་ཐབས་ཀྱི་རས་ལ་རྒྱ་སྐྱེགས་སར་པའི་ཁུ་བའམ། ཡང་ན་ཙནྡན་དམར་པོ་སྔར་ཁུ་བ་ལ་བདར་བ་དག་གམ་སྲིན་ལག་གཡོན་པའི་ཁྲག་ཉི་ཤུ་གསུམ་ལ་ཕྱུང་བ་དག་ཀྱང་རུང་སྟེ་ཡི་གེ་ཧོ་དང་བརྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་སྤེལ་བའོ། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་ནི་གཞི་གཅིག་ལ་ཡི་གེ་དང་ཁོར་ཡུག་དང་བཅས་པ་མཉམ་པའོ། ། བྲི་བ་ནི་དགོངས་མོའི་དུས་སོ། ། འཁོར་ལོ་ལ་དཀར་ནག་ལ་སོགས་པ་དང་རང་གི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བར་བྱའོ། ། ཁམ་ཕོར་ཟླ་གམ་གྱི་དབྱིབས་སུ་བྱས་པ་གཉིས་སོ་བཏང་སྟེ་མ་ཏང་གའི་རྩི་བཏང་ལ་ཁ་སྦྱར་བའི་ནང་དུ་མར་དང་སྦྲང་རྩིས་བཀང་སྟེ་དེའི་བར་དུ་འཁོར་ལོ་བཅུག་ལ་གཞག་གོ། ། སྐུད་པ་དམར་པོས་སྐུད་པ་ལུ་གུ་རྒྱུད་དུ་སྦྲེལ་བས་རྒྱ་གྲམ་དུ་བཅིང་བ་བྱས་ལ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་འགན་སྟན་དམར་པོའི་ནང་དུ་ཚེར་མ་ལྕགས་ཀྱུ་ཡོད་པའི་འདབ་མ་བརྫངས་ལ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་པ་དེའི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་པར་བྱའོ། ། སྐྱེར་པའི་འབྲུམ་བུའམ་མེ་ཏོག་དམར་པོས་ཉིན་ལན་གསུམ་མཚན་ལན་གསུམ་སྟེ་དུས་དྲུག་གམ་གསུམ་དུ་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ཚོགས་བསགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་རཾ་ལས་ཉི་མ་མ་ལས་པདྨ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཁ་དོག་དམར་པོ་རབ་ཏུ་འཚེར་བར་བསྒོམ་མོ། ། མདུན་དུ་ར་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟླ་བ་དམར་པོ་གཉིས་ཀྱི་མདུན་དུ་གནས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་བློའི་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། །

Since one cannot be brought under control by other means, the method for subduing others through the expansion of merit is as follows: the material for the wheel may be birch bark or cloth from a prostitute’s skirt. Upon this, one should use fresh lac juice, or alternatively, red sandalwood previously ground into a liquid, or even the blood drawn from the left ring finger on the twenty-third day. The syllable hoḥ and the word āveśaya (cause to enter) are to be interspersed with the name of the person to be accomplished. The two wheels, including the letters and the perimeter, should be identical and drawn upon a single base. The drawing should be done in the evening. The wheels must be free from black, white, or any of one’s own impurities. Two shallow bowls shaped like half-moons are prepared; they are smeared with mātaṅga resin and joined together. Inside, they are filled with butter and honey, and the wheel is placed between them. A red thread is used to connect the two in a continuous loop, binding them in a cross-pattern. In the eastern direction, within a red seat, one should insert a leaf containing an iron hook-thorn. Facing the western direction, one should sit toward that side. With the intention of bringing others under control, one should offer worship with barberry berries or red flowers three times by day and three times by night—six times in total, or three times. Having first performed the accumulation of merit, one should meditate within a protection wheel: from raṃ comes a sun, from maṃ a lotus, and from that, the red and brilliantly radiant Yamāntaka is born. In front, one should visualize the person to be accomplished, situated before two red moons born from ra.

རང་གི་ལུས་ཀྱི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་དམར་པོ་ལྕགས་ཀྱུའི་དབྱིབས་ལྟ་བུ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་ལག་ན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་ཐོགས་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྙིང་ཕུག་སྟེ། ཡིད་ཀྱིས་དངོས་སུ་བཀུག་ལ་འཁོར་ལོ་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་བཟླས་པའི་ངག་ལས་འོད་ཀྱི་ཚོགས་འཕྲོས་པས་ཇི་སྲིད་ཁྲིའི་བཟླས་པ་བྱེད་ཀྱི་བར་དུ་འོད་ཟེར་དེས་བསྒྲུབ་བྱའི་སྤྱི་གཙུག་ནས་རྐང་པའི་མཐིལ་དུ་འཕྲོས་པས་མདངས་ཉམས་པར་གྱུར་ནས་མདངས་ཐམས་ཅད་རྐང་པའི་མཐིལ་གཉིས་སུ་ལྷགས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་དག་ཀྱང་གོས་དང་བྲལ་ཞིང་སྐྲ་རབ་ཏུ་བཤིག་པ་མདོག་ཐལ་སྐྱར་གྱུར་པ་དག་རྣམ་པར་བསམས་ལ་བཟླས་པ་གཉིས་ལ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་དབང་དུ་མ་གྱུར་ན་མར་དང་སྦྲང་རྩི་དང་ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱས་ཏེ། དུ་བ་མེད་པའི་སེང་ལྡེང་གི་སོལ་བའི་མེས་འཁོར་ལོ་དེ་དག་གི་སྒྲུབ་པོས་སྔགས་གཉིས་དང་ལྡན་པས་ནི་ནང་ནུབ་ཏུ་བསྲོ་བར་བྱའོ། ། འདི་དག་གིས་ནི་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མན་ཆད་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དབང་དུ་བྱ་བ་ཆེན་པོའི་ཆོ་གའི་དམ་ཚིག་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་དགུག་པའི་སྦྱོར་བ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དུར་ཁྲོད་རས་སམ་ཡང་ན་ནི། ། རང་འབྱུང་གིས་བསྐུས་རས་ལ་ནི། ། ཁྲག་དང་རྒྱ་སྐྱེགས་བསྲེས་པ་ཡིས། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་ནི་མཉམ་བྲིས་ལ། ། ཡི་གེ་ཛ་དང་ཡི་གེ་ཧྲིས། མིང་ནི་རྣམ་པར་བརྟེན་བྱས་ལ། ། བཙུན་མོ་ཡི་ནི་པདྨའི་སྣོད། ། ཁ་སྦྱོར་ནང་དུ་བཅུག་བྱས་ཏེ། ། སྐུད་པ་དམར་པོས་བཅིང་བྱས་ལ། །

From the pores of one’s own body, red light rays in the shape of hooks emerge. These are the hosts of wrathful deities such as Rāgavajra, holding iron hooks and nooses in their hands. One should visualize them piercing the hearts of the objects to be accomplished, summoning them directly with the mind, and dissolving them into the wheel. Then, from the speech of the recited mantra, a mass of light radiates; for as long as the recitation of the wheel is performed, one should visualize those light rays radiating from the crown of the head of the object of accomplishment down to the soles of the feet, causing their vitality to fade and all their vitality to gather at the two soles of the feet. Then, one should visualize those objects of accomplishment as being naked, with disheveled hair and an ashen complexion, and begin the two recitations. If they are not brought under control, the practitioner should remove the butter, honey, earthen bowls, and so forth, and heat the wheels with smokeless charcoal fire from acacia wood while reciting the two mantras at dawn and dusk. By these means, everything from the peak of existence downward will be brought under control. This is the samaya of the ritual for the great subjugation spoken by the Blessed One. Now, the application for summoning will be explained: On a cloth from a charnel ground, or else on a cloth smeared with natural [pigments], one should draw two wheels with a mixture of blood and lac. Having inscribed the name with the syllables JA and HRĪḤ, one should place them inside a joined vessel made from the lotus of a consort, bind them with a red thread, and...

མེ་ཏོག་དམར་པོས་མཆོད་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་པ། ། ནུབ་ཀའི་ཉི་མ་འདྲ་བ་བསམ། ། ལྕགས་ཀྱུ་དམར་པོས་བཀུག་པ་ཡིས། ། བསྒྲུབ་བྱ་དག་ནི་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། སྙིང་ལ་ལྕགས་ཀྱུས་བརྒྱབ་ནས་ནི། ། སྐེ་ནས་ཞགས་པས་བཅིང་བྱ་སྟེ། ། གཅེར་བུ་སྐྲ་ནི་མ་བཅིངས་པས། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཡི་གེ་དམར་པོའི་སྟེང་འདུག་ལ། ། རྫས་ལྔ་ཡིས་ནི་བཀྲུས་བྱས་ཏེ། ། འོངས་པ་རུ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འོངས་ན། ། སེང་ལྡེང་གི་ནི་མེ་བཏང་ལ། ། དེར་ནི་བཟླས་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་འཁོར་ལོ་བསྲོ། ། དེ་ལ་གཟུགས་དེ་བསམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཧྲི་ཨ་མུ་ཀི་ཨཱ་ཀཱཪྵ་ཡ་ཧྲི། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཛ་དེ་བ་དཏྟ་ཨཱ་ཀཱཪྵ་ཡ་ཛཿཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟར་དབང་དུ་མ་འདུས་ན་དགུག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དབང་དུ་བྱས་ནས་དགུག་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གོས་ནི་རོའི་རས་སོ། ། དེ་མ་རྙེད་ན་རང་བྱུང་གིས་སྨད་འཚོང་མའི་ཤམ་ཐབས་ཀྱི་རས་ལ་བསྐུས་ལ། རང་བྱུང་གི་ཁྲག་དང་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱི་ཁུ་བ་ཕྱེད་ཕྱེད་དུ་བསྲེས་པས་འཁོར་ལོ་གཉིས་ཀྱི་ལྟེ་བ་དང་རྩིབས་དང་ཁོར་ཡུག་ཏུ་མཉམ་པར་སྤྲོད་པ་བྲིས་ལ། ཡི་གེ་ཛ་དང་ཡི་གེ་ཧྲིས་མིང་དབུས་ན་གནས་པའི་ཐ་མ་རྣམ་པར་བརྟེན་པར་བྱས་ལ། བཙུན་མོ་ནི་བུད་མེད་དེ། པདྨའི་སྣོད་ནི་ཐོད་པའོ། ། དེ་ཁ་སྦྱར་བའི་ནང་དུ་འཁོར་ལོ་བཅུག་ལ་སྐུད་པ་དམར་པོ་གཉིས་བསྒྲིལ་བས་རྒྱ་གྲམ་དུ་བཅིང་བར་བྱས་ལ།

One should make offerings with red flowers. Visualize oneself as Yamāntaka, resembling the sun at twilight. By means of a red hook, one should visualize the object of accomplishment being summoned. Having struck the heart with a hook and bound the neck with a noose, [visualize the victim] naked with hair unbound, positioned upon a red syllable through the application of a wind mandala. Having washed [the image] with the five substances, one should visualize them as having arrived. If the object of accomplishment does not come, one should kindle a fire of khadira wood and begin the recitation therein. The practitioner of the vow should heat the wheel and visualize that form upon it. Recite: Oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | hrīḥ amuki ākarṣaya hrīḥ | oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ ja devadatta ākarṣaya jaḥ. If the object is not brought under control in this way, one will be unable to summon them; therefore, one should visualize summoning them after first bringing them under control. "Cemetery cloth" refers to a shroud from a corpse. If that is not found, one should smear a cloth from a natural prostitute’s skirt with natural blood and lac juice mixed in equal parts. Then, draw the two wheels with their hubs, spokes, and rims joined together. Place the syllable ja and the syllable hrīḥ so that the name is situated in the center, supported by the surrounding letters. "Queen" refers to a woman. The "lotus vessel" is a skull-cup. Place the wheel inside the joined [skull-cups] and bind them in a cross-pattern with two strands of red thread.

ཀླུ་ཀ་ལ་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་དམར་པོས་ཉིན་ལན་གསུམ་མཚན་ལན་གསུམ་དུས་དྲུག་གམ་དུས་གསུམ་དུ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཚོགས་བསགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་ཡི་གེ་རཾ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་ཛཾ་ལས་པདྨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་པ་མདོག་ནུབ་ཀའི་ཉི་མ་དང་འདྲ་བ་དམར་སེར་དུ་བསྒོམས་ཏེ། སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་དམར་པོ་ལྕགས་ཀྱུ་འདྲ་བས་བཀུག་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དག་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཁྲོ་བོ་ལག་ན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་ཐོགས་པ་སྤྲོས་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་ག་ནས་ལྕགས་ཀྱུ་བརྒྱབ་སྟེ་སྐེ་ནས་ཞགས་པ་དམར་པོས་བཅིང་བ་བྱས་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ཡང་སྐྲ་མ་བཅིངས་པར་གྲོལ་བ་ཡཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་དན་གྱིས་གཡོབ་ཅིང་ཕྱར་བའི་སྦྱོར་བ་བྱས་པའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་སྐྱེས་པའི་སེང་གེ་དམར་པོ་ལ་ཞོན་པའམ་སྟེང་དུ་འདུག་པར་བསམས་ལ་དམ་ཚིག་གི་རྫས་རྣམ་ལྔས་བདག་ཉིད་བཀྲུ་བར་བྱ་སྟེ་སྔགས་བཟླས་པས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་བཏེག་ནས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་ནི་འོང་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ཁྲི་བཟླས་ཀྱང་གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འོང་ན། སེང་ལྡེང་གི་མེ་མདག་ལ་སྒྲུབ་པ་པོ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་འཁོར་ལོ་དུས་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྲོ་ཞིང་དེར་བཟླས་པ་གཉིས་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ཉིད་དངོས་སུ་བསམས་ན། ཨུ་མ་དེ་ཉིད་ཀྱང་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགུག་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པའོ། །

One should make offerings with red flowers, such as the kālā and others, three times during the day and three times during the night—thus at the six periods or the three periods. Having first performed the accumulation of merit, within the protection wheel, from the syllable raṃ arises a sun maṇḍala. Upon that, from the syllable jaṃ, a lotus is fully transformed, and from its transformation, one meditates on oneself as Yamāntaka, with a color like the sun at sunset, reddish-yellow. One should then meditate on the objects of the rite being summoned by red light rays, like hooks, emanating from the seed syllable at the heart. Then, wrathful deities holding iron hooks and nooses are emanated; they strike the heart of the object of the rite with hooks and bind them by the neck with red nooses. One should imagine that the object of the rite, with hair unbound and loose, is mounted upon or seated atop a red lion born from the syllable a, which is fanned and raised by a wind maṇḍala generated from the syllable yaṃ. One should then wash oneself with the five samaya substances and, by reciting the mantra, imagine that the object is lifted up by the wind maṇḍala and arrives very swiftly. If the object of the rite does not come even after reciting the mantra ten thousand times, the practitioner, possessing the ascetic discipline of diligence, should heat the wheel at all times upon the glowing embers of khadira wood and begin a second recitation there. If one visualizes the object of the rite as actually present upon that wheel, even Umā herself will be summoned. This is the ritual for summoning taught by the Blessed One.

ད་ནི་རེངས་པར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དུར་ཁྲོད་གོས་ལ་མཁས་པས་ནི། ། ཡུང་བ་ཡི་ནི་ཁུ་བ་ཡིས། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་ནི་མཉམ་པར་བྲི། ། ཡི་གེ་ལཾ་གྱིས་བརྟེན་པ་ཡི། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། ཁམ་ཕོར་ཁ་སྦྱར་ནང་དུ་སྟེ། ། ཁམ་ཕོར་སེར་པོའི་སྟེང་དུ་གཞག། དེ་ལ་མཁས་པས་རེ་ཁཱ་བྲི། ། རེ་ཁཱ་བདུན་ནམ་ཡང་ན་བཞི། ། མཉམ་པར་བཞག་པས་བྲི་བར་བྱ། ། རི་རབ་ལྕོག་བརྒྱད་ཅེས་གྲགས་པ། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་མཉམ་པར་བྲི། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་ཡི་གེ་བཾ། ། རི་རབ་དེ་ནི་བསྟེན་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ལཾ་ཡིག་ལས། ། དབང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་དགོད་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མནན་པ་ལས། ། སྐུད་པ་སེར་པོས་བཅིངས་ནས་ནི། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་མདོག་སེར་པོ། ། བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་ལྷོ་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། དབང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ། ། བསྒྲུབ་བྱ་སེར་པོ་རྣམ་བསམས་ལ། ། རི་རབ་ཀྱིས་ནི་མནན་བྱས་ནས། ། དབང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འོག་ཏུ། ། མནྡཱ་ར་སོགས་རི་བོ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་རི་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། བསྒྲུབ་བྱ་མནན་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་གནས་ནས་བཟླས་པ་བརྩམ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ལཾ་དེ་བ་དཏྟ་སྟཾ་བྷ་ཡ་ལཾ། དེ་ལྟར་དགུག་པར་མ་ནུས་ན་རེངས་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་བཀུག་ནས་རེངས་པ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གོས་ལ་མཁས་པས་བསྙེན་པ་སྔོན་དུ་སོང་ཞིང་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མན་ངག་འབྲེལ་བ་ཤེས་པ་སྟེ།

Now, the samaya for the rite of immobilization will be explained: A skilled practitioner, using the juice of turmeric, should draw two equal wheels upon a cloth from a charnel ground. Upon these, supported by the syllable laṃ, the name of the person to be accomplished should be written. This should be placed inside two joined earthenware bowls and set upon a yellow bowl. There, the skilled practitioner should draw lines—either seven or four—drawing them with a composed mind. Above that, one should draw what is known as the eight peaks of Mount Meru. Upon that, one should draw the syllable hūṃ and the syllable baṃ, supporting that Mount Meru. Above that, from the syllable laṃ, one should arrange the maṇḍala of Mahendra. Pressed down by a crossed vajra and bound with yellow thread, one should visualize oneself as Yamāntaka, yellow in color. The yogin, facing south and abiding in the maṇḍala of Mahendra, should visualize the person to be accomplished as yellow. Having pressed them down with Mount Meru, one should meditate that the person to be accomplished is further pressed down by Mount Mandara and other mountains, as well as various other mountains, beneath the maṇḍala of Mahendra. Abiding in that state, one should begin the recitation: oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ laṃ devadattaṃ stambhaya laṃ. If one is unable to summon the person in this way, immobilization will not be achieved; therefore, having first summoned them, one should begin the immobilization. A skilled practitioner, having previously completed the approach retreat on a cloth from a charnel ground and knowing the practical application of the ritual instructions, should proceed.

ཡུང་བ་ཆང་དུ་སྦངས་པའི་ཁུ་བས་འཁོར་ལོ་གཉིས་ནི་མ་འགྲུས་པར་མཉམ་པར་བྱས་ཏེ་སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་བྲིའོ། ། ཡི་གེ་ལཾ་གྱིས་བརྟེན་ཞེས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བླ་དྭགས་དང་བཅས་པ་བྲི་བར་བྱ། ཁམ་ཕོར་སྐྱེར་པའི་མེ་ལ་སོ་བཏང་བའི་གྲུ་བཞི་པ་ཁ་སྦྱར་བའི་ནང་དུ་འཁོར་ལོ་བཅུག་སྟེ། གཅིག་སའི་ཁ་དོག་ཏུ་བཞག་ལ། ཁམ་ཕོར་གཅིག་ས་སེར་པོས་བྱུགས་ཏེ་སྟེང་དུ་གཞག་གོ། ། དེ་ལ་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པའི་མཁས་པས་སྐྲ་ཤད་ཀྱི་པིར་གྱིས་ཡུང་བའི་ཁུ་བ་བླངས་ཏེ། རེ་ཁཱ་བྲི་བ་ནི་བར་ན་སོར་རེ་ཡོད་པའི་མདུན་ནམ་ཡང་ན་ཞི་བ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པས་བྲི་བར་བྱའོ། ། རི་རབ་ཀྱི་རྩེ་མོའི་འཇིག་རྟེན་ན་ལྕོག་བརྒྱད་ཅེས་གྲགས་པ་དེའི་སྟེང་དུ་ཆེ་ཆུང་མེད་པ་མཉམ་པར་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་ཡི་གེ་ལཾ་གཉིས་ནི་རྩེ་མོ་བརྒྱད་ལ་རབ་ཏུ་སྤེལ་བར་བྱ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། རི་རབ་དེ་ནི་བསྟེན་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ལཾ་སེར་པོ་ལས་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པ་ཐ་མ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མནན་པ་ལ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་སེར་པོས་རབ་ཏུ་མི་གཡོ་བར་བསམ་མོ། ། སྐུད་པ་སེར་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་མདུད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་བྱས་ཏེ་རྒྱ་གྲམ་དུ་བཅིངས་ནས་སྲིན་ལག་གིས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཚོགས་བསགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་འཁོར་ལོའི་ནང་ན་སྔར་ཡང་བསྐྱེད་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་མདོག་སེར་པོའི་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། །

The two wheels should be made equal and without unevenness using the juice of turmeric soaked in beer, and they should be drawn in the morning. Regarding the instruction to "support with the syllable LAṂ," one should write the name of the person to be accomplished along with their epithet. Having placed the wheels inside two square earthenware bowls that have been fired in a thorn-wood fire and joined together, one bowl should be left in the color of the earth, while the other bowl should be smeared with yellow earth and placed on top. Then, a wise person endowed with insight should take turmeric juice with a brush made of hair and draw the lines, with a space of one finger-width between them, either facing forward or while remaining in meditative equipoise in the yoga of the deity Śāntideva. On top of the eight peaks renowned as the "eight turrets" at the summit of Mount Meru, one should draw them equally without any difference in size. The syllables HŪṂ and LAṂ should be interspersed among the eight peaks; therefore, it is said: "One should rely upon that Mount Meru." Above that, from a yellow syllable LAṂ, one should arrange the maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra), which is square and marked at its perimeter by three-pointed vajras. Above that, one should visualize the yellow Yamāntaka, immovable, pressing down with a crossed vajra (viśvavajra) arising from the syllable HŪṂ. Having made twenty-one vajra knots on a yellow thread, one should bind it in a cross and hold it with the ring finger. Preceded by the accumulation of merit, one should clearly visualize oneself as the previously generated yellow Yamāntaka within the center of the wheel.

བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་འགན་སྟན་སེར་པོའི་ནང་ན་ཤྭ་ཏྭའི་ལོ་མས་བརྫངས་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་དེའི་སྟེང་དུ་ཁ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅའོ། ། མདུན་དུ་ལཾ་ལས་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁ་སྦྱར་བའི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱ་སེར་པོ་སྐྲ་གྲོལ་བའི་རྣམ་པ་ཡིད་ཀྱིས་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ལཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རི་རབ་ཀྱིས་མནན་པ་བྱས་ནས། ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་པ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་ཀྱང་མནན་པར་བསམ་མོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ལཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ཀྱང་མནན་པ་དེའི་འོག་ཏུ་འཇིགས་པའི་རླུང་ལྟར་སྣང་བའི་རི་ནི་མནྡཱ་ར་ལ་སོགས་པའི་རི་བོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཞན་ཡང་གསེར་གྱི་རི་བདུན་ལ་སོགས་པའི་སྣ་ཚོགས་པའི་རི་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་མནན་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་མི་གཡེང་བར་གནས་ནས་བཟླས་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་གསང་བའི་བདག་པོ་ཡང་ནོན་ཅིང་རེངས་པར་གྱུར་ན་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་རེངས་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེའི་གོ་ཆའི་དམ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་ངག་བཅིང་བར་བྱ་སྟེ། ངག་ནི་རེངས་པར་འདོད་པ་ལས། ། དེ་བཞིན་འཁོར་ལོ་གཉིས་བྲིས་ལ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ཡང་བྲི་བར་བྱ། ། དེར་ནི་སྔགས་ཀྱང་སྤྲོས་ནས་བཟླས། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ལཾ་དེ་བ་དཏྟ་སྭཱ་ཧཱ་ཐ་ནེ་སྟཾ་བྷ་ན་ཀུ་རུ་ལཾ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ།

In the northern direction, upon a yellow seat stuffed with śāṭavā leaves, the yogin should sit in the cross-legged posture facing south. In front of him, from the syllable laṃ, he should mentally visualize the target person, yellow in color and with hair loose, in the center of a double-layered maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra). Above that, he should imagine them being pressed down by Mount Meru generated from laṃ, and further pressed down by a crossed vajra generated from hūṃ. Above that, he should also imagine them being pressed down by a maṇḍala of the Great Powerful One generated from laṃ. Beneath that, he should imagine the target being pressed down by various mountains such as Mount Mandara and the seven golden mountains, appearing like terrifying winds. Remaining undistracted in that meditative absorption, he should begin the recitation. If even the Lord of Secrets is suppressed and paralyzed by these means, what need is there to mention others? This is the samaya of the Vajra Armor for causing extreme paralysis, as taught by the Blessed One. Now, the binding of speech is to be performed. For one who desires to paralyze speech: Draw two wheels in that manner, And write the name of the target. There, emanate and recite the mantra: Oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | laṃ devadatta svāhā stambhanaṃ kuru laṃ | The meaning of this is as follows:

ངག་ནི་ལྕེ་སྟེ་དེ་རེངས་པར་འདོད་པས་སྔར་གྱི་དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོ་གཉིས་བྲིས་ལ་བྱིས་པའི་ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་། ཐ་ནེ་དང་། སྟཾ་བྷ་དང་། ལཾ་དུ་སྤེལ་ལ་སྔར་བུད་མེད་ཀྱི་ནུ་ཞོས་བྲི་བར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་སེར་པོ་སྔར་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ལ། བསྒྲུབ་བྱ་མུན་ཁུང་ན་གནས་པའི་ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ལཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་སེར་པོས་མནན་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་ནིམ་པའི་ལོ་མའི་ཁུ་བ་ལ་སྔགས་བཟླས་ཤིང་བྱུགས་པས་སྤྲུལ་པའི་སྨྲ་བ་ཡང་ལུག་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ངག་རེངས་པར་བྱེད་པའི་ཆོ་གའི་དམ་ཚིག་འདི་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་གསད་པའི་དམ་ཚིག་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་སྦས་པ་ཡི། ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བྱ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཉི་མ་གཅིག་གིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ཡི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ། ཤིན་ཏུ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། ལེགས་པ་ནི་གསང་བའི་དོན་ཏོ། ། སྦས་པ་ནི་རྒྱུད་གཞན་དུ་བལྟའོ། ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་སྔགས་དང་འོག་ནས་གསུངས་པའི་སྦྱོར་བའོ། ། མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱིས་ན་བཞིན་དུ་བྱ་ཞེས་སོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་སྦྱོར་བ་ནི་གཉིས་ཏེ་སྔོན་དུ་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཟླ་བ་དྲུག་སྔོན་དུ་སོང་བའི་སྦྱོར་བས་བསྒྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་འདི་ལ་གནས་ན་ཉི་མ་གཅིག་གིས་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། འཁོར་ལོའི་རྒྱུ་གསུངས་པ།

Speech is the tongue; desiring to paralyze it, one should draw two wheels as before and place them inside the joined skull of a child. One should write the name of the target, interspersed with thāne, stambha, and laṃ, using the breast milk of a woman as ink. One should generate oneself as yellow Yamāntaka as before, and meditate that the tongue of the target, who is situated in a dark pit, is pressed down by a yellow Yamāntaka arising from a hūṃ upon a maṇḍala of the Great Powerful One (mahendra) born from the syllable laṃ. Then, by reciting the mantra and anointing [the tongue] with the juice of neem leaves, even the speech of a transformed being will become like that of a sheep. The Blessed One spoke these words regarding the samaya of the ritual for paralyzing speech. Now, the samaya of killing will be taught: "Extremely well-concealed, One should act exactly as it was taught. Through the application of Black Yamāntaka, Success will be achieved in a single day. Its meaning is this: It is the most unsurpassed. 'Well' refers to the secret meaning. 'Concealed' is to be seen in other tantras. 'As it was taught' refers to the mantra and the application taught below. 'Act exactly' is said for the purpose of not failing. There are two applications of Black Yamāntaka; the preliminary is the meaning of the four yogas. If one abides in this application of accomplishment through the preliminary practice performed for six months, it will undoubtedly be achieved in a single day." The material for the wheel is taught:

སྔར་བཞིན་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་འཁོར་ལོ་བྲི། ། ཞེས་པ་སྟེ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ནི་རོའི་རས་སོ། ། དེ་ཁྱད་པར་དུ་མཚོན་གྱིས་བསྣུན་པའོ། ། གདུག་པའི་རྫས་ཀྱིས་བཏུལ་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཏེ་འཁོར་ལོ་བྲི་བར་བྱའོ། ། བརྩམ་པར་བྱའོ། ། རས་གདུལ་བའི་རྫས་ནི། སྐེ་ཚེ་དང་ནི་ཚ་དང་ནི། ། དུག་དང་གཞན་ཡང་ནིམ་པ་དང་། ། ཚ་བ་གསུམ་དང་ཚ་བའི་མར། ། ད་དུ་ལོ་མའི་ཁུ་བ་དང་། ། ཙནྡན་འབྲས་བུ་མཛུབ་མོའི་ཁྲག། ཙི་ཏྲ་ཀ་ཡི་ཁུ་བ་དང་། ། ཚ་སྒོ་ཅན་གྱི་ས་བླངས་ཏེ། ། གདོལ་པའི་རྫ་མའི་དྲེག་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྐེ་ཚེ་ནི་རིགས་ངན་གྱི་ལྡུམ་ར་ནས་སྐྱེས་པའི་འབྲས་བུའོ། ། ཚ་ནི་བོང་བུས་གཅིན་བཏང་བའི་སའོ། ། དུག་ནི་མཆེ་བ་གཙིགས་པའོ། ། ནིམ་པ་ནི་ནིམ་པའི་ལོ་མ་སྐྱུར་དུ་སྦངས་པའོ། ། ཚ་བ་གསུམ་ནི་པི་པི་ལིང་དང་ན་ལེ་ཤམ་དང་རྫར་རྫའོ། ། ཚ་བའི་མར་ནི་ཡུངས་ཀར་ནག་པོའི་མར་ཁུའོ། ། ད་དུ་རའི་ལོ་མའི་ཁུ་བ་ནི་ཏིལ་མཁན་གྱི་ཏིལ་རྡོ་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཙནྡན་གྱི་འབྲས་བུ་ནི་གཏུམ་པོའི་ས་བོན་ནོ། ། མཛུབ་མོ་ནི་གཡུང་མོའི་མཛུབ་མོ་སྟེ་དེའི་ཁྲག་གོ། ། ཙི་ཏྲ་ཀའི་ཁུ་བ་ནི་བྱ་རོག་གི་སྒོ་ང་དང་བསྲེས་ཏེ། ཚ་སྒོ་ཅན་གྱི་ས་ནི་ཆུ་ཟད་པར་བྱས་པའོ། ། གདོལ་པ་ནི་རོའི་མཁར་ལེན་པ་སྟེ་རྫ་མ་ནི་འབྲས་ཆན་འཚེད་པའི་སྣོད་དོ། ། དྲག་པ་ནི་དུ་བ་ཆགས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་ནི་བྲི་བ་ཡང་བྱའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ་ནི། རབ་ཏུ་ལྟོགས་པའི་མྱུ་གུ་ཡིས། ། བཅུ་བཞི་ལ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། །

As before, the practitioner of yogic discipline should draw the wheel upon a cloth from a charnel ground. "Cloth from a charnel ground" refers to a cloth from a corpse. Specifically, it is one that has been struck by weapons. Having subdued it with fierce substances, the practitioner of the discipline of body, speech, and mind should perform a feast offering (gaṇacakra) and then draw the wheel. It should be commenced. Regarding the substances for subduing the cloth: "Mustard, salt, and poison, Furthermore, neem, the three hot spices, Hot butter, the juice of dadura leaves, Sandalwood fruit, the blood of the ring finger, The juice of citarka, And soil from a salty wasteland, Along with the soot from a caṇḍāla’s pot." In this context, "mustard" is the fruit grown in the gardens of low-caste people. "Salt" is soil where a donkey has urinated. "Poison" is that which comes from bared fangs. "Neem" is neem leaves soaked in sour liquid. The "three hot spices" are long pepper (pippalī), black pepper (marica), and ginger (śuṇṭhī). "Hot butter" is the oil of black mustard. "The juice of dadura leaves" is that which comes from the sesame stones of an oil-presser. "Sandalwood fruit" is the seed of the caṇḍāla. "The ring finger" refers to the ring finger of a ḍombī woman; it is her blood. "The juice of citarka" is mixed with a crow's egg. "Soil from a salty wasteland" is soil where the water has been exhausted. A "caṇḍāla" is a corpse-digger; the "pot" is a vessel for cooking rice. "Soot" is the accumulation of smoke. With these, the drawing should also be performed. The application for this is stated: "With the sprouts of one who is intensely hungry, On the fourteenth day, the practitioner of discipline..."

ཁྲོས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཉི་ཕྱེད་ན། ། གདུག་པ་ཅན་རྣམས་གསད་པའི་ཕྱིར། ། སེམས་ཅན་གནོན་པ་བྱེད་པའི་མི། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་བརྟེན་བྱས་ལ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ལ། རབ་ཏུ་ལྟོགས་པ་ནི་རྒྱུན་དུ་ལྟོགས་པ་སྟེ་བྱ་རོག་གོ། ། དེའི་གཤོག་པ་གཡས་ཀྱི་སྒྲོའི་མྱུ་གུས་ཚེས་བཅུ་བཞིའི་ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་མན་ངག་གི་ལུགས་ཀྱིས་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པའི་སེམས་ཀྱིས་གདུག་པ་ཅན་རྣམས་གསད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་ལ་ལྟ་བའི་ང་རྒྱལ་དང་མི་འབྲལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་ཅན་གང་གནོད་པར་བྱེད་པའི་མིང་དང་ཧཱུཾ་སྤེལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བརྟེན་བྱས་ལ་ཞེས་བྱའོ། ། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ་ནི། བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་པའི། ། སྦྱོར་བས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། ཁྲོ་ཆེན་རབ་ཏུ་དྲག་པོའི་གཟུགས། ། རུས་པས་མགོ་བོ་བསམ་བརྒྱན་པ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདག་ཉིད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་ཉིད་དོ། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་པ་ནི་རབ་ཏུ་བསད་པ་ལ་ཤིས་པའི་ཕྱོགས་སོ། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། ། རབ་ཏུ་དྲག་པོའི་གཟུགས་ནི་རྣོ་ཞིང་འབར་བའི་ཆ་བྱད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། ། རུས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། མགོ་བོ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་གནས་སོ། ། བསམ་པ་ནི་མེད་ན་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བརྒྱན་པ་ནི་དངོས་སུ་བགོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་གསལ་བར་བྱ་བ་སྟེ། མ་ཧེ་ལ་བཞུགས་ལྕེ་ཕྱུང་འདྲིལ། ། གསུས་པ་ཆེ་ལ་རབ་འཇིགས་པ། །

"With a wrathful mind at midday, in order to slay the malevolent, the person who suppresses sentient beings should rely upon the syllable HŪṂ." Regarding this, "extremely hungry" refers to the crow, which is constantly hungry. At the time of midnight on the fourteenth day, one should write [the name] using the sprout of a feather from its right wing, according to the system of the pith instructions. Furthermore, the practitioner with a very wrathful mind, in order to slay the malevolent, should—without wavering from the pride of the view and the meditative absorption (samādhi)—"rely upon" the name of whichever sentient being is causing harm, intermingled with the syllable HŪṂ. As for the explanation of the meditation: "Through the application of oneself as Yamāntaka, facing south, one should visualize the form of the Great Wrathful One, adorned with a head of bone." "Self" refers to the yogi himself. "The application of Yamāntaka" refers to the meditative absorption. "Facing south" is the auspicious direction for performing a slaying. "Great Wrathful One" refers to the principal of all [wrathful deities]. "The form of the Great Wrathful One" refers to the extraordinary, sharp, and blazing attire. "Bone" is the natural ornament. "Head" is the place of blessing. "Visualize" means that if [the ornaments] are not present, one should meditate upon them. "Adorned" means that they should be actually worn. Furthermore, it should be made clear in this way: "Seated upon a buffalo, with tongue protruding and curled, with a large belly and extremely terrifying."

སྲེག་བྱེད་སྐྲ་འབར་གྱེན་དུ་འགྲེང་། ། སྨ་ར་སྨིན་མ་དེ་བཞིན་སེར། ། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། ། གཉིས་པ་ན་ནི་རལ་གྲི་དང་། ། གསུམ་པའི་ཕྱག་ན་གྲི་གུག་གོ། ། ད་ནི་གཡོན་པའི་བྲི་བར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་དང་ནི་པདྨ་ཆེ། ། ཐོད་པ་ཉིད་ནི་གཡོན་ནའོ། ། རྩ་བའི་ཞལ་ནི་ཤིན་ཏུ་གནག། གཡས་པ་ཟླ་འོད་བཟང་པོ་འདྲ། ། གཡོན་པ་དམར་པོ་ཡིན་པར་བརྟན། ། ཞེས་པ་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རྒྱན་གྱིས་རབ་ཏུ་བརྒྱན། ། བ་སྤུའི་ཁུང་ནས་འཇིགས་ཆེན་པོ། ། རང་རིག་བདག་པོ་རབ་འཕྲོ་བ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་ན་ནི། ། ཞབས་ནི་གཡོན་པ་བརྐྱང་བས་གནས། ། མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་འགྱིང་བ་ཡི། ། བསྐལ་པ་འབར་བའི་མེ་དང་མཚུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མ་ཧེ་ནི་དེའི་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་ཏེ་དེ་ལ་བཞུགས་པ་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དྲི་མ་སྡུད་པར་མཛད་པའོ། ། ལྕེ་ཕྱུང་ཞིང་འདྲིལ་བ་ནི་གདུག་པ་ཅན་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་གསོད་པར་མཛད་པའོ། ། གསུས་པ་ཆེ་བ་ནི་སྲིད་པ་གསུམ་ལྟོ་བ་ན་གནས་པའོ། ། རབ་ཏུ་འཇིགས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་གི་བདག་ཉིད་གཙོར་གྱུར་པའོ། ། བ་སྤུའི་བུ་གའི་འོད་ཟེར་གྱིས་འབྱུང་པོ་སྲེག་པར་བྱེད་དོ། ། སྐྲ་འབར་བ་ནི་མེ་ལྟ་བུ་སྟེ་སྲིད་པ་གསུམ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་བརྡར་དབུ་སྐྲ་གྱེན་དུ་འགྲེང་བའོ། ། སྨ་ར་སྨིན་མ་སེར་པོ་ནི་སྲིན་པོའི་རྟགས་ཉེ་བར་འཛིན་པ་སྟེ་གསོད་པ་ཉིད་དུ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། ། རལ་གྲི་ནི་ཞེ་སྡང་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་གཅོད་པའོ། །

The hair of the burner blazes and stands erect; the beard and eyebrows are likewise yellow. In the right hands are a great vajra, a sword, and in the third hand a curved knife. Now, the left hands shall be described: a wheel, a great lotus, and a skull-cup are on the left. The root face is intensely black; the right is like the fine light of the moon; the left is established as red. Thus it is said. He is perfectly adorned with vajra ornaments. From the pores of his skin, great terrors radiate. The Lord of Self-Awareness intensely emanates. Upon a sun maṇḍala, he stands with his left leg extended. Baring his fangs and in a majestic pose, he is like the fire blazing at the end of an aeon. Thus it is said. The buffalo is the sentient being of saṃsāra; his dwelling upon it signifies that he gathers the stains of all wandering beings. The tongue protruding and curling signifies that he swiftly slays the malevolent. The large belly signifies that the three realms of existence reside within his stomach. The extreme terror signifies that he is primarily the nature of hatred. He burns the bhūtas with the rays of light from the pores of his skin. The blazing hair is like fire; the hair standing erect on the head is a symbol of overwhelming the three realms of existence. The yellow beard and eyebrows signify the assumption of the marks of a rākṣasa, whereby the act of slaying is swiftly accomplished. The great vajra is the vajra of the tathāgatas, endowed with the five wisdoms. The sword signifies that the three realms are severed by the very nature of great hatred.

གྲི་གུག་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་འཁོར་ལོར་མཁྱེན་པའོ། ། པདྨ་ནི་འཁོར་བའི་སྐྱོན་གང་གིས་ཀྱང་མ་གོས་པའོ། ། ཆེ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་འདབ་མ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཐོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཐུགས་རྒྱུད་རབ་ཏུ་ཚིམ་པའོ། ། གཡས་གཡོན་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། ། གཞན་དུ་ཕྱག་དྲུག་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་ཕྱག་མཚན་དྲུག་ནི་སེར་སྣ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དྲུག་སེལ་བའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རྩ་བའི་ཞལ་གནག་པ་ནི་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྨོན་པ་མེད་པའོ། ། གཡས་པ་ཟླ་བའི་འོད་ནི་དངོས་པོའི་དྲི་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པའོ། ། གཡོན་དམར་བ་ནི་སྙིང་རྗེས་ཞེན་པའི་མཚན་མ་མེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ནི་སྦྲུལ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའོ། ། རབ་ཏུ་བརྒྱན་པ་ནི་མགོ་བོ་ལྔ་བཅུའི་ཕྲེང་བའོ། ། བ་སྤུའི་ཁུང་ནི་བུ་ག་ཆེན་པོའོ། ། འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཁྲོ་བའོ། ། རང་རིག་བདག་པོ་ནི་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའོ། ། རབ་ཏུ་འཕྲོ་བ་ནི་སྤྲོས་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ལྷ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་དེས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་མཆོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་ངེས་པའི་ངོ་བོ་བྱེད་པས་འདིར་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ཡོངས་སུ་ཐོང་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རང་གི་ས་བོན་ལ་བསྡུའོ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཉེ་བར་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། ། ཞབས་གཡོན་བརྐྱང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་གནས་པའོ། །

The curved knife represents unsurpassed insight. The wheel represents the knowledge of all phenomena as an indivisible wheel. The lotus is unstained by any of the defects of saṃsāra. The large [lotus] possesses petals representing the sixteen emptinesses. The skull cup represents the mental continuum being thoroughly satisfied by bodhicitta. The right and left [hands] represent the union of the two. Alternatively, it is said that the six arms represent the six perfections, and the six hand-symbols represent the clearing away of the six defects such as avarice. The black central face represents wishlessness because it is unchanging. The right [face] is moon-like white because it is empty, being free from the stains of substantiality. The left [face] is red because it is the signless [state] through attachment to compassion. The vajra is indivisible, being Yamāntaka. The ornaments consist of the eight snakes and so forth. The elaborate ornaments consist of the garland of fifty heads. The pores are the great apertures. The great terror is wrath. The self-aware lord is ignorance and so forth. As for the intense radiation: having emanated [the deities] and inserted them into the body of the object of accomplishment, one should perfectly worship the deities of the blessing and worship them as they act. Because the Blessed One acts in this way with a definitive nature, one will go to hell here. Therefore, say, "Abandon this completely," and dissolve the wisdom wheel into one's own seed-syllable. The sun maṇḍala is that which causes the bodhicitta to increase. The left leg extended represents abiding on the level of a Buddha.

མཆེ་བ་བཅུ་གཉིས་གཙིགས་པ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ཟད་པར་བྱ་བའི་དོན་སྟོན་ཏོ། ། བསྒྱིངས་པ་ནི་ཚོགས་གཉིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་རང་དང་འདྲ་བའི་ཡུམ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། ། བསྐལ་པ་འབར་བའི་མེ་ནི་དུས་མཐའི་མེའོ། ། དེ་དང་མཚུངས་པ་ནི་མཐུ་ཐོགས་པ་མི་མངའ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མདུན་དུ་དགོད་དོ། ། གདུག་པའི་མཚོན་གྱིས་བརྒྱབ་པ་ཡིས། ། དྲི་མ་ཅན་ལ་ནད་ཀྱིས་གཟིར། ། གོས་མེད་འདར་ཞིང་ཉམ་ཆུང་བ། ། དོན་འདོད་པ་ཡི་ཚིག་སྨྲ་ཞིང་། ། མཚོན་གྱིས་གཟིར་བར་བྱས་པ་ཡི། ། རྣག་གི་ཐུམ་པོས་ལུས་གང་བ། ། གྲང་བའི་རླུང་གིས་གཙེས་གྱུར་ཅིང་། ། མེ་ཡི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ལ། ། མ་ཧེ་དང་ནི་སྟག་དག་དང་། ། ཁྱི་དང་མཆུ་རིང་ཅན་དག་དང་། ། སངས་རྒྱས་དེས་ནི་མངོན་འཇིགས་པའི། ། སྡིག་པོ་ཆེ་དག་ཟད་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་ལོ། ། མདུན་དུ་དགོད་ཅེས་པ་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་སུའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་སྒྲུབ་པ་པོས་མཐུན་པར་བརྟགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བྱས་པས་རིགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སྤྲོས་ཏེ། སྔར་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱས་པ་དེ་དག་ལ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པའི་སྦྱོར་བས་བཀུག་སྟེ་རབ་ཏུ་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་དང་། འབར་བའི་རལ་གྲི་དང་། དགྲ་སྟ་དང་། མདུང་ཐུང་དང་། བེ་ཅོན་དང་། དབྱུག་པ་དང་། མདའ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་།

The baring of the twelve fangs demonstrates the purpose of exhausting dependent origination. The majestic display signifies being non-dual with a consort similar to oneself through the complete perfection of the two accumulations. The fire of the blazing eon is the fire at the end of time. Being equal to that means possessing unimpeded power. One should undertake the practice of such a nature and place the object of accomplishment in front. "Struck by the weapons of the wicked, afflicted by disease, Stained, trembling, naked, and weak, Uttering words seeking their own ends, Their bodies filled with bags of pus from being struck by weapons, Harassed by cold winds, and entering into fire— The Buddha, through those [deities] such as the buffalo, The tiger, the dog, and the long-snouted [beast], Completely exhausts the great sinners who are terrified." Thus it is said. The "object of accomplishment" is the target to be visualized. "Placing in front" means in the southern direction. By the practitioner reciting the mantra as appropriate for that very [object], the King of the Family is emanated. Having caused them to be divested of their previous blessings, they are summoned by the application of the hook and the noose and made to dissolve [into the object]. Then, [one visualizes] the wheel, the blazing sword, the battle-axe, the short spear, the club, the staff, the arrow, and the khaṭvāṅga.

མདུང་རིང་ལ་སོགས་པའི་གདུག་པའི་མཚོན་གྱིས་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མདའ་ཇི་སྙེད་པ་བསྡུས་ཤིང་གདུག་པའི་དུ་བ་སྔོ་ལྗང་དུ་འདུག་པས་ལུས་ཁྱབ་པའི་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པ་ལ་ནད་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མི་བཟོད་པར་གཟིར་ཅིང་གོས་མེད་ལ་རབ་ཏུ་འདར་ཞིང་ཉམ་ཆུང་བ་དེ་དག་ཨེ་མའོ་བདག་ཁོ་ན་ཤི་བར་གྱུར་ན་ཅི་མ་རུང་ཞེས་དོན་འདོད་པའི་ཚིག་སྨྲ་བར་བསམ་ཞིང་། མཚོན་ཆ་གདུག་པ་ཅན་གྱིས་གཟིར་བར་བྱས་པའི་རྣག་གི་ཐུམ་པོས་ལུས་གང་བར་གྱུར་པ་ལ། ནུབ་བྱང་གི་མཚམས་ནས་གྲང་བའི་རླུང་མདོག་དུད་ཀར་གནས་པ་ལ་འཇིགས་པའི་སྒྲ་འབྱིན་པ་དག་གིས་གཙོས་པར་གྱུར་ཅིང་བསྐྱོད་པར་གྱུར་པས་མེ་རབ་ཏུ་འབར་བའི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གནས་ནས་མ་ཧེ་དང་། སྟག་དང་ཁྱི་རྒོད་དང་སྦྲང་བུ་མཆུ་རིང་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་སྡེ་མངོན་པར་འཇིགས་པའི་སྡིག་པ་སྟོབས་ཆེ་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་རྔམ་པར་ཟད་པར་བྱེད་པར་བསམ་མོ། ། གཞན་ཡང་དྲག་པོའི་སྦྱོར་བ་ཆེན་པོ་ནི། མཐར་བྱེད་པ་ཡི་ལྟོར་གནས་པ། ། ཚེར་མས་ལུས་ནི་གང་བ་དང་། ། རྐང་པ་ཤིང་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བསྡམས། ། དེ་བཞིན་དུམ་བུ་དུམ་བུར་བྱས། ། པགས་པ་དག་ནི་བཤུས་བྱས་ནས། ། དེ་ལ་ཚ་དང་སྐེ་ཚེས་བསྐུ། ། ཧུ་ཞེས་ཟེར་བ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མཐར་བྱེད་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། ལྟོ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་སྟེ་དེ་ལ་གནས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའོ། །

Imagine that as many arrows of the bodhicitta as there are, adorned with fierce weapons such as long spears, are gathered together. These are covered in a foul, bluish-green smoke that pervades the body, making it filthy. Tormented by various diseases beyond endurance, naked and trembling in weakness, they utter words of longing, thinking, "O, if only I myself were to die!" Their bodies become filled with bags of pus, tormented by those fierce weapons. Then, from the northwest direction, cold winds of a smoky color arise, emitting terrifying sounds; driven and agitated by these, they enter into a fiercely blazing fire. From the charnel grounds, buffaloes, tigers, fierce dogs, long-beaked flies, and the like, fiercely devour those who possess the great power of sin and who are utterly terrified of the Buddha's teachings and the Secret Mantra classes. Furthermore, regarding the great wrathful application, it is said: "Abiding within the belly of the Ender, The body is filled with thorns, The feet are bound with wooden and iron shackles, And likewise, the body is cut into pieces. Having flayed the skin, It is smeared with salt and mustard; One should meditate on the sound 'Hu'." In this context, the "Ender" is Yamāntaka. The "belly" is the wheel, and "abiding therein" refers to the object of the practice.

གདུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སྤྲུལ་པའི་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་གདུག་པ་ཅན་གྱི་ཚེར་མ་ཕུར་བུའི་དབྱིབས་སུ་འདུག་པ་ལག་པ་གཡོན་དུ་ཐོགས་ནས་གཡས་པའི་ཐོ་བས་བརྡུང་ཞིང་། ཨོཾ་གྷ་གྷ་ཞེས་ལུས་བཀས་པ་དང་རྐང་པ་ཤིང་གི་གདོས་དང་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བསྡམས་ནས་སྔར་བཞིན་དུ་སྤྲོས་པས་གདུག་པའི་མཚོན་ཆ་དག་གིས་ལུས་དུམ་བུ་དུམ་བུར་བྱས་པ་དང་། ལ་ལ་ནི་པགས་པ་དག་བཤུས་པར་བྱས་ནས་གདུག་པའི་རྫས་ཚ་དང་སྐེ་ཚེ་ལ་སོགས་པས་བསྐུ་བར་བྱེད་ཅིང་ཧུ་ཞེས་ཟེར་བ་མདངས་རབ་ཏུ་འཕྲོ་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཤིན་ཏུ་དྲག་པོའི་སྦྱོར་བ་ནི། ། དེ་ཡི་ལུས་བསྲུང་ལ་སོགས་པ། ། བཅད་པ་དག་ནི་མདུན་དུ་དགོད། ། དེའི་གོ་ཆ་ཡང་མེད་བྱས་ནས། ། སྟོང་པའི་ལུས་ནི་མདུན་དུ་བསམ། ། རང་གི་ལུས་བྱུང་ཁྲོ་བོ་ནི། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཚོགས་བདག་ཉིད་འདྲས། ། དེ་ཡིས་ལུས་ལ་བརྒྱབ་ནས་ནི། ། ཚིལ་བུ་རྐང་དག་འཐུང་བར་བྱེད། ། དེ་ཡི་མདུན་དུ་གཤིན་རྗེ་བསྒོམ། ། ལག་ན་དབྱུག་པ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། གདུག་པ་ཅན་དེ་རྡེག་པར་བྱེད། ། དེ་ཡི་རྒྱུ་མའི་ཕྲེང་བ་སོགས། ། བྱ་རྒོད་ཀྱིས་ཁྱེར་མཁའ་ལ་འགྲོ། ། ས་ཡི་འོག་ནས་ཀླུ་དང་ནི། ། ལྷ་མ་ཡིན་ལ་སོགས་པས་རྡེག། འདི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་ཉམས་བྱ་བ། ། སྙིང་རྗེ་ལ་གནས་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། བྱེད་པ་འཁོར་བའི་གནས་བཏོན་ནས། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད། ། ཅེས་(བྱེ་,བྱ་)བ་སྨོས་ཏེ།

Regarding the "wrathful samādhi": the hosts of emanated wrathful deities hold in their left hands the thorns of the malevolent ones, which are shaped like ritual daggers (kīla), and strike them with hammers in their right hands. Reciting "Oṃ gha gha," they split the bodies; the feet are bound with wooden stocks and iron shackles, and as they are projected forth as before, the malevolent weapons cut the bodies into pieces. Some have their skins flayed and are smeared with malevolent substances such as tsa and ske-tse (mustard seeds), while one should visualize them uttering "Hu" as their radiance blazes intensely. As for the extremely fierce application: "Their body-protectors and so forth, Having cut them, place them before you. Having also stripped them of their armor, Visualize an empty body before you. Wrathful deities arising from your own body, Identical to the hosts of Yamāntaka, Strike their bodies with these, And drink the fat and marrow. In front of them, meditate on Yamāntaka, The Great Powerful One with a club in hand, Who strikes those malevolent ones. Their entrails, garlands, and so forth, Are carried by vultures into the sky. From beneath the earth, nāgas, Asuras, and others strike them. Thus, to cause the victim to perish, With a mind abiding in compassion, Having extracted them from the states of saṃsāra, One causes them to go to the buddha-fields." Thus it is said.

དེའི་ལུས་བསྲུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བླ་མའམ་རིག་སྔགས་པ་གཞན་དག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་འཁོར་ལོ་སོགས་པ་ནི་ཕུར་བུ་དང་མདུད་པ་ཡང་ཡུངས་ཀར་དང་རྫས་གཞན་དག་ལ་སོགས་པ་བཅད་པ་དག་གིས་བྲལ་བར་བྱ་བའོ། ། མདུན་དུ་དགོད་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ལའོ། ། དེའི་གོ་ཆ་ནི་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆ་སྟེ་མེད་པར་བྱས་ནས་བྱ་བ་ནི་བཤུས་པའོ། ། སྟོང་པ་ནི་རང་རྒྱུད་པ་སྟེ་ལུས་ནི་གཅེར་བུ་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བསྒྲུབ་བྱ་མདུན་དུ་བསམ་མོ། ། རང་གི་ལུས་ཀྱི་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་བའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཚོགས་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་འདྲ་བས་འཇིག་རྟེན་པའི་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་བཟུང་ནས་རང་གི་འོག་གི་ཆུ་སྐྱེས་ལ་བཅུག་སྟེ། ཕུར་བུ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཡང་དག་པར་བཏབ་ནས་རྡོ་རྗེས་མནན་ནོ། ། དེའི་ལུས་ལ་གདུག་པའི་མཚོན་ཆས་བརྒྱབ་ནས་ཚིལ་གྱི་ཁུ་བ་དང་རྐང་མར་དག་འཐུང་བར་བྱེད་དོ། ། དེའི་མདུན་དུ་སྟོབས་ཅན་གྱི་གཤིན་རྗེ་བསྒོམ་སྟེ། ལག་ན་དབྱུག་པ་སྟོབས་རབ་ཏུ་ཆེ་བ་རྡོ་རྗེས་བརྒྱན་པས་གདུག་པ་ཅན་དེ་ནན་ཏན་གྱིས་བརྡེག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་ནང་གྲོལ་དག་ཀྱང་བྱ་རྒོད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་ཁྱེར་ནས་དུམ་བུར་ཟ་ཞིང་འགྲོ་བ་དང་སའི་འོག་ནས་ཀླུ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་ལ་སོགས་པས་དུམ་བུར་བརྡེག་ཅིང་ལྷག་མ་མ་ལུས་པར་བྱེད་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དོ། ། འདི་དག་གིས་འབྲས་བུ་འཇིག་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། གསུངས་པ། འདི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་ཉམས་བྱ་བ། །

Regarding "protecting his body": the wheels and so forth blessed by the guru or other mantra practitioners, as well as the ritual daggers and knots, are to be separated by means of white mustard seeds, other substances, and the like. "Arranging in front" means in the sky. "His armor" refers to the vajra armor; "having made it non-existent" means having stripped it off. "Empty" refers to the individual's own continuum, and the "body" is naked. One should visualize the object of accomplishment in such a manner in front of oneself. From the heart of one's own body, a host of Yamāntakas identical to oneself emerges, seizes the worldly protections and so forth, and places them upon the water-born lotus below oneself. Having properly struck the ritual daggers as Yamāntakas, they are pressed down with vajras. Having struck his body with fierce weapons, they drink the essence of the fat and the marrow. In front of him, one should meditate on a powerful Yamāntaka; with a staff in hand, adorned with a vajra and possessing great strength, he should strike that malevolent one with diligence. One should visualize that his entrails and internal organs are carried into the sky by vultures, who eat them in pieces as they go, and that from beneath the earth, nāgas, asuras, and others strike them in pieces, leaving nothing remaining. If it is asked: "The Mahāyāna is characterized by great compassion for all sentient beings; how can these [actions] destroy the result?" it is said: "In this way, the object of accomplishment is to be destroyed."

སྙིང་རྗེ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཉམས་པར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བ་ལས་མི་ཐར་བའི་ཕྱིར་གདུག་པ་དེ་དག་བདེ་བ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཡིད་འཁོར་ལོ་ལ་བཅུག་སྟེ། དབང་གིས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་ཐ་མི་དད་པས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བས་སྡུག་བསྔལ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་འཁོར་བའི་གནས་ནས་བཏོན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད་དོ། ། ད་ནི་གསང་བ་བསད་པའི་སྦྱོར་བ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཐུགས་ཀྱིས་འདི་ལྟ་བུའི་གསུང་ཕྱུང་བར་མཛད་དོ། ། ཨེ་མའོ་བསད་པ་ཡང་དག་བསད། ། བསད་པ་མ་ཡིན་སྡིག་ལས་གྲོལ། ། ཇི་སྲིད་བསད་ཀྱང་མ་བསད་དེ། ། སྡིག་པ་སྟོང་ཕྲག་བྱས་པ་ཡིས། ། མནར་མེད་ལ་སོགས་མི་སྐྱེ་བར། ། ཨེ་མ་སངས་རྒྱས་བསྐྱེད་པའི་བདག། ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས་ཆེ་བའི་བདག། བསད་པས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཨེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་བ་འདུས་པ་ངོ་མཚར་བའི་དོན་ཏོ། ། བསད་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྩ་བ་བཅད་པས་ཡང་དག་པར་བསད་པའོ། ། འདུས་བྱས་པ་ཞིག་པ་ནི་བསད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ། སྡིག་པ་ལས་གྲོལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་འཁོར་བ་པ་ཇི་སྲིད་པ་བསད་ཀྱང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མ་བསད་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྟོབས་ཆེ་བའི་ངོ་མཚར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར། སྡིག་པ་སྟོང་ཕྲག་བྱས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཏེ་དོན་ལྷག་པར་བརྗོད་པ་ནི་མེད་དོ། ། ད་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་བསད་པ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ།

Regarding the statement "abiding in compassion," having destroyed the unsurpassed secret, those wicked ones are placed within the mind-wheel with the intention of causing them to attain bliss, so that they may not be liberated from the Vajra Hell. Having fully ripened them through empowerment, they are requested to depart as inseparable from the wheel of wisdom; thus, they are extracted from the state of cyclic existence—the cause of suffering—and are made to go to the buddha-fields. Now, the application of the secret killing will be explained. Then, the Blessed One, the Tathāgata, with a particularly sublime mind, uttered these words: "O, the perfect killing is killing; Not killing, one is freed from sin. However much one kills, it is not killing, For by committing thousands of sins, One is not born in the Avīci hell and so forth. O, the self that gives birth to the Buddhas! O, the greatness of the Buddhas! Through killing, enlightenment is attained." Thus it is said. "O" (emaho) signifies a marvelous meaning of the convergence of contradictions. "Killing" refers to the perfect killing through cutting the root of conceptualization. The disintegration of conditioned things is not "killing," and why is that? Because it is precisely the liberation from sin. Therefore, even if one kills as many beings in cyclic existence as there are, because they are free from karmic maturation, it is not killing; this is the marvelous greatness of the Buddhas' power. For this reason, the passage beginning with "By committing thousands of sins" is taught, and there is no further meaning to be expressed beyond that. Now, the uncommon killing will be shown.

སེམས་ཅན་གསོད་པ་བསད་པ་ཉིད། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས། ། ཨེ་མའོ་སྙིང་རྗེ་སྟོབས་ཀྱི་མཆོག། སྙིང་རྗེ་དམན་པས་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གསོད་པ་ནི་ཡང་དག་པར་གསོད་པ་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་ནི་རྒྱུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པའོ། ། ཨེ་མའོ་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱིས་འགྲུབ་པ་ཉིད་ནི་མཆོག་གོ། ། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་དང་ཆོས་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ནི་དམན་པ་སྟེ། བསད་པ་དང་བསད་པ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བ་ཡང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་གི་སྔགས་གསུངས་པ་ནི། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་དེ་བ་དཏྟ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ། ཉིན་མོ་ལའོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་དེ་བ་དཏྟ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། མཚན་མོ་ལའོ། ། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསད་པ་ནི་ལུས་ལ་བསྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་བྱས་པ་ཉིད་དོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྔགས་ནི་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། སྨན་ནི་རྫས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། བསད་པའི་ལེའུ་འདི་ནི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། ། ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྲིན་ལས་བཞི་ཡང་བསྡུས་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་ཚུལ་ལམ་ཐབས་ཇི་ལྟ་བ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ལས་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

"Killing sentient beings is indeed killing, performed through great compassion itself. O, the supreme power of compassion! It will not be accomplished by inferior compassion." Thus it is said. Killing sentient beings through the power of Yamāntaka is performed as a true killing by the very cause of great compassion itself. O, the accomplishment through the power of non-referential compassion and inconceivable compassion is supreme. Compassion that refers to sentient beings or refers to mere phenomena is inferior; even the application of killing and great killing will not be accomplished by it. The mantras for these are taught: OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ DEVA DATTA MĀRAYA HŪṂ. This is for the daytime. OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ DEVA DATTA MĀRAYA HŪṂ PHAṬ. This is for the nighttime. This is the killing of conceptualization by the Blessed One through reliance upon the body. "Vajra" means having made [it] indivisible. The "yantra" has already been explained. The "mantra" is by means of HRĪḤ ṢṬRĪḤ and so forth. The "medicine" is the specific substances. This chapter on killing is the principal one. "And so forth" includes the four activities as well. The "ritual" refers to the methods or procedures as they are. The Tantra of the Black Yamāri, the Body, Speech, and Mind of all Tathāgatas, has been explained. "Activities" refers to pacifying and so forth.

རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་རེ་རེ་ཞིང་འཁོར་ལོ་དང་སྔགས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྫས་ལ་སོགས་པས་དབྱེ་བའོ། ། གསུམ་པའི་དོན་གྱིས་ན་བཞི་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་བཞི་པ་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཁོར་ལོ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལེའུ་བཞི་པ་ལས་མ་གསུངས་པའི་ཆ་གཅིག་པའི་དབྱེ་བ་དང་བསྐྲད་པའི་ལས་གཉིས་ཤེས་ནས་འཁོར་ལོ་བྲི་བར་གསུངས་པ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་གཉིས་བྲིས་ལ། ། ཡི་གེ་ཕཊ་ཀྱིས་བརྟེན་པ་ཡི། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ནི་བྲིས་བྱས་ལ། ། ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་ནང་དུ་གཞུག། ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་འཁོར་ལོ་ནི་རྣོ་ཞིང་གཅོད་པའི་དོན་གྱིས་ནའོ། ། གཉིས་ནི་སྟེང་འོག་གོ། ། བྲི་བ་ནི་མན་ངག་དང་མཐུན་པའོ། ། ཡི་གེ་ཕཊ་ཀྱིས་བརྟེན་ཞེས་པ་ནི་མིང་དང་སྤེལ་བའོ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ནི་བླ་དྭགས་དང་བཅས་པ་བྲི་བར་བྱས་ལ། ཐོད་པ་ནི་ཕོ་མོ་གཉིས་ཀའི་བྱི་ཏང་ཀ་དང་ཙི་ཏྲ་ཀ་བྱུགས་པ་ཁ་སྦྱར་བའི་ནང་དུ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བས་བཀང་སྟེ་དེའི་དཀྱིལ་དུ་བྲིས་པའི་འཁོར་ལོ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྦྱོར་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་སྟེ། སྐུད་པ་སྔོན་པོས་བཅིང་བྱས་ཏེ། ། ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་ནི། ། དུར་ཁྲོད་ས་ཡི་ནང་དུ་སྦ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྐུད་པ་སྔོན་པོ་ནི་ད་དུ་རའི་ལོ་མ་དང་། ར་མི་ཏ་ནག་པོའི་ལོ་མ་བསྲེས་ཏེ་དེ་གཉིས་སྦྱར་བས་བཙོས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཐོད་པའི་མཐིལ་གཉིས་སུ་ཁ་ཕྱེ་བ་ལྟ་བུར་བཅིངས་ཏེ།

The "classification" refers to the differentiation of each [chapter] by means of the wheel, mantra, meditative absorption, substances, and so forth. Because it is the fourth in the sequence, it is the fourth. This is an extensive clarification of the fourth chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Thus, since all ritual applications depend upon the wheel, the fourth chapter—which was not previously taught—explains the preliminary procedures for the wheel. Having understood the single-part classification and the two rites of expulsion, it is taught that one should draw the wheel: "Then, having drawn two wheels, Supported by the syllable PHAṬ, Having written the name of the target, Place it inside two skull-cups joined together." The meaning of this is that the wheel is so called because it is sharp and cuts. "Two" refers to the upper and lower [skulls]. "Drawing" is in accordance with the oral instructions. "Supported by the syllable PHAṬ" means it is interspersed with the name. One should write the name of the target together with their epithet. As for the skull-cups, having smeared them with vīṭaṅka and cittraka from both male and female [skulls] and joined them together, one should fill them with charnel ground ash and place the drawn wheel in the center. Furthermore, this very uncommon application is accomplished as follows: "Having bound it with blue thread, At the time of midday, Bury it within the earth of a charnel ground." This is what is stated. "Blue thread" is made by mixing the leaves of datura and the leaves of black ramīta, then boiling them together. Furthermore, it should be bound in the two skull-bases so that they open like a mouth.

ཚེས་དྲུག་གི་ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སའི་གཏིང་གྲུ་གསུམ་དུ་བྲུས་ཏེ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གཡམ་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་བྲིས་ཏེ་ཁ་བཅད་པའི་ནང་དུ་འཁོར་ལོ་སྦའོ། ། དེ་ཡང་སྒྲུབ་པ་འདི་བསྒོམ་པས་འགྲུབ་སྟེ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྟ་དང་མ་ཧེ་ཞོན་པ་ཡི། ། ལག་ན་མཚོན་ཐོགས་བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས། ། མདུན་དུ་བསྒོམ་བྱ་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི། བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་ལོ། ། རྟ་དང་མ་ཧེ་ཞོན་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྟེ་གྷོ་དང་དྷ་ལས་བསྐྱེད་པའོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་ནི་ལག་ན་མཚོན་ཐོགས་ཤིང་བྲལ་བའི་བསམ་པ་དང་བཅས་པའོ། ། མདུན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་པ་གསལ་བར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། ། དེ་ནས་ཡང་། ཁྲོས་པའི་ལུས་ལས་སྤྲུལ་པའི་ཚོགས། ། གཉིས་ཀའི་ཕྱོགས་སུ་བསམ་པར་བྱ། ། གཉིས་ཀས་འཐབ་མོ་མང་པོ་བྱེད། ། ཁྲོས་ཤིང་གདུག་པའི་སེམས་ལྡན་པའི། ། སྟོབས་ལྡན་ཁྲོས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བསྒོམས་ནས་བཟླས་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བདག་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་སྤྲུལ་པའི་ཚོགས་བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་ཀའི་ཕྱོགས་སུ་དཔུང་བྱེད་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་རླུང་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འཁྲུགས་པ་འབྱུང་སྟེ། བསྐུལ་བས་གཉིས་ཀ་འཐབ་མོ་མང་པོ་བྱེད་པར་བསམ་མོ། ། བདག་ཉིད་ཀྱང་ཁྲོས་ཤིང་གདུག་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པས་ཕན་ཚུན་ཡང་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བསྒོམ་བྱ་དེ་དག་དང་མི་འབྲལ་བའི་བཟླས་པ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ།

At the time of midday on the sixth day, one should dig a triangular pit in the ground of a charnel ground. Having drawn a crossed vajra on a charnel ground stone slab, one should cover the opening and bury the wheel inside. Furthermore, this practice is accomplished through meditation: "By means of the application of Yamāntaka, one should visualize the two objects of practice mounted on a horse and a buffalo, holding weapons in their hands, positioned in front." Thus it is said. "The application of Yamāntaka" refers to the pride of oneself as Yamāntaka. "Mounted on a horse and a buffalo" refers to the two objects of practice, generated from the seed-syllables Gho and Dha. "The two objects of practice" are those holding weapons in their hands and possessing the intention to separate. One must clearly visualize the second object of practice in front. Then again: "One should visualize an assembly of emanations from the body of the wrathful one on both sides. Both engage in many battles. One should meditate on the powerful, wrathful ones possessing angry and malicious minds. Having meditated, one should begin the recitation." Thus it is said. One should visualize an assembly of emanations from the seed-syllable at one's own heart acting as an army on both sides of the two objects of practice. Furthermore, from the seed-syllable at the heart, turbulent light rays like wind emerge; by this incitement, one should visualize both engaging in many battles. One should also meditate on oneself as being angry and possessing a malicious mind, and likewise on the two as being powerful and intensely wrathful toward one another. One should begin the recitation without being separated from those objects of meditation.

ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་དེ་བ་(དཏྟཀྵ་,དཏྟ་ཡཀྵ་)ཛ་དཏྟེ་དེ་བི་དེ་ཤ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་སྟོང་བཟླས་པས་ཕན་ཚུན་དགྲར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དབྱེ་བའི་ཆོ་གའི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་གསུངས་པའོ། ། ད་ནི་བསྐྲད་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཆོ་ག་དག་ནི་སྔ་མ་བཞིན། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་ནི་བྲིས་བྱས་ལ། ། ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་ནང་དུ་གཞུག། སྐུད་པ་ནག་པོས་བཅིང་བྱས་ལ། ། ཤ་ཟའི་ཚུལ་དུ་སྦ་བར་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཆོ་ག་ནི་དབྱེ་བ་དག་དང་ཕལ་ཆེར་མཐུན་པས་ན་སྔ་མ་བཞིན་ཞེས་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་ནི་ཨེ་རནྡའི་མར་མེའི་དུད་པ་དང་། ལྟོགས་པ་དང་མིག་སེར་དག་གི་ཁྲག་དང་སྦྱར་ཏེ་བྲི་བར་བྱས་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མིང་བླ་དྭགས་དང་བཅས་པ་གཞུག་པ་ནི་རྟེན་ཞེས་བྱའོ། ། ཐོད་པ་ནི་སློང་མོ་པའི་སྟེ་དཀར་ནག་ཏུ་བྱུགས་ལ་ཁ་སྦྱར་བའི་ནང་དུ་བྱ་རོག་དང་མིག་སེར་གྱི་རྟུག་པས་བཀང་ལ་བྲིས་པ་ནང་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། གཡུང་མོའི་སྒྲའི་སྐུད་པ་ནག་པོས་དུམ་བུ་དུམ་བུར་བཅིང་བ་བྱས་ལ་ཤ་ཟའི་ཚལ་ནི་གནས་ཏེ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གནས་སུ་སྦ་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུ་འདིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གཤིན་རྗེའི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པས། ། མདུན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡཾ་བྱུང་གཞུ་ཡི་དབྱིབས་འདྲ་བའི། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནག་པོ་ལ། ། དེ་སྟེང་མདོག་སྔོན་རྔ་མོ་བསྒོམ། ། དེ་ལ་གདུག་པ་ཅན་བསྐྱོན་ལ། ། ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བསྟན་ཏེ། ། ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་ཀྱིས་དེ་བརྡེག་པས། །

OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ DEVA (DATTA-YAKṢA) JA DATTE DEVIDEŚAYE HŪṂ PHAṬ. By reciting this one thousand times, they will become mutual enemies. This is the great samaya of the rite of separation taught by the Blessed One. Now, the rite of expulsion shall be explained: "The rites are mostly as before; having drawn two wheels, place them inside a joined skull-cup; bind them with black thread and bury them in the manner of a flesh-eater." Thus it is said. Since the rites are for the most part similar to those of separation, it is said "as before." The two wheels should be drawn using the soot of an eranda lamp mixed with the blood of a hungry person and a jaundiced person. The insertion of the name together with the title between the two syllables HŪṂ and PHAṬ is called the "support." As for the skull-cup, it should be that of a beggar, smeared with white and black, joined together, filled with the excrement of a crow and a jaundiced person, and the drawn [wheels] should be placed inside. It should be bound in pieces with black thread from the voice of a ḍombī and buried in a "flesh-eater's grove," which is a charnel ground. These are also accomplished through the power of meditative concentration. Abiding in the yoga of Yamāntaka, one should visualize the object of practice in front. Upon a black wind mandala arising from YAṂ and shaped like a bow, visualize a blue-colored camel. Mount the malevolent one upon it, facing the southern direction, and strike him with a host of wrathful deities.

སངས་རྒྱས་ཡིན་ཡང་བཟློག་པར་དཀའ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཆེད་དུ་ལྷག་པར་བརྗོད་པ་ནི་མེད་དོ། ། དེ་ཡང་དུས་ཆེན་པོ་བཅུ་གཉིས་ལ་བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་ནས་མདུན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་རྨོངས་པ་ལྟ་བུ་དང་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་བྲ་ཤིང་གི་རྩ་བ་དང་འདྲ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་ཨེ་ནག་པོ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་མུན་པ་ལྟ་བུའི་ནང་དུ་ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་གཞུའི་དབྱིབས་ལྟ་བུའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནག་པོ་ལ། རླུང་ལྷ་ཤ་བ་ལ་ཞོན་པ་མདོག་དུད་ཁ་བདུན་གྱིས་བསྐོར་བའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཤཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྔ་མོ་ལ་འདུག་པའི་འོད་ཟེར་ཆེན་པོ་འཕྲོས་པའི་སྟེང་དུ་གདུག་པ་ཅན་བསྐྱོན་ལ་ལྷོའི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ་ཕྱི་ནས་ཕར་ཁྲོ་བོ་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཐོགས་པས་རྡེག་ཅིང་དེད་པར་བསམ་མོ། ། དཔེར་ན་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཡང་བཟློག་པར་དཀའ་སྟེ་ངེས་པར་བསྐྲད་པ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ལ་སྔགས་འདི་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་ཏེ་འཁོར་ལོ་ལ་བྱུགས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཧཱུཾ་ཕཊ་དེ་བ་དཏྟ་ཨུ་ཙ་ཏ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བསྐྲད་པའི་ཆོ་གའི་དམ་ཚིག་གསུངས་པའོ། ། ད་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་བྲི་བ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཁྲོས་པས་རྣལ་འབྱོར་ལྷོར་བལྟས་ལ། ། རང་ཁྲག་རོ་བསྲེགས་ཐལ་བ་དང་། ། དུག་དང་ཚྭ་དང་སྐེ་ཚེ་དང་། ། མར་ཁུ་སྨྱོན་པའི་ཁུ་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཁྲོས་པས་ནི་ཁྲོ་བོའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ནི་དེའི་ང་རྒྱལ་ལོ། །

"Even a buddha is difficult to turn back," it is said; there is no further elaboration. Furthermore, during the twelve great times, one should abide in the application of oneself as Yamāntaka and meditate on the object to be accomplished in front as being like one who is deluded, with all their limbs like the roots of a pra tree. Then, in front, within a black dharmodaya (source of phenomena) like darkness, inside a black wind mandala in the shape of a bow arising from the syllable yaṃ, in the center of which is the wind god riding a deer, smoke-colored and surrounded by seven [attendants], one should imagine a camel arising from the syllable śaṃ seated there, emitting great rays of light. Upon this, one should mount the malevolent being, face the southern direction, and imagine that from the outside, wrathful deities holding various weapons strike and drive them away. For example, even a buddha is difficult to turn back; they will certainly be expelled. Then, having recited this mantra one hundred and eight times over a vajra and bell and smeared it upon the wheel, the object to be accomplished will be achieved: oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | hūṃ phaṭ devadatta uccāṭaya hūṃ phaṭ. This is the samaya of the Blessed One’s ritual for expulsion. Now, the drawing of the yantra will be shown: "With wrath, the yogi facing south, with his own blood, the ashes of a cremated corpse, poison, salt, ke-tse mustard, sesame oil, and the fluid of a madman..." it is said. "With wrath" refers to the wrathful deity. "Yogi" refers to the pride of that [deity].

ལྷོར་གནས་པ་ནི་ལས་ལ་ཤིས་པའི་ཕྱོགས་སོ། ། རང་ཁྲག་ནི་ཁྲོ་མཛུབ་ཀྱིའོ། ། རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་ནི་རུས་པ་ནག་པོའོ། ། མར་ཁུ་ནི་མིའི་ཚིལ་ལོ། ། སྨྱོན་བ་ནི་སྨྱོ་བྱེད་ཀྱི་ལོ་མའོ། ། ཁུ་བ་ནི་ད་དུ་རའི་ལོ་མའི་ཁུ་བའོ། ། རིམ་པ་གསུམ་པ། དུར་ཁྲོད་རས་ལ་འཁོར་ལོ་གཉིས། ། རིམ་པ་འདི་བཞིན་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ནི་རོ་རས་སོ། ། དྲག་པོ་ནི་དེ་ཁོ་ནའོ། ། འཁོར་ལོ་གཉིས་ནི་ཐམས་ཅད་ལའོ། ། རིམ་པ་འདི་བཞིན་ནི་བཞི་དང་འཁོར་ལོ་དེ་གསུངས་པ། བསད་པ་གཤིན་རྗེའི་ལུས་ལ་གནས། ། དབྱེ་བ་རྟ་དང་མ་ཧེ་ཡིས། ། བསྐྲད་པ་རྔ་མོའི་ལུས་ལ་བསྐྱོན། ། ཞི་བ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། རྒྱས་པ་ཟླ་བ་སེར་པོ་ལ། ། བཙུན་མོའི་སྙིང་གར་དབང་དུ་བྱ། ། རང་ལ་བསྐྱོན་ན་འགུགས་པར་བྱེད། ། ལྐུགས་པ་ལུག་གི་ཁོག་པར་གཞུག། རེངས་པ་ལ་ནི་རི་བོང་དབུས། ། དགུག་པ་སེང་གེ་ཤ་ར་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བསད་པ་ནི་གཤིན་རྗེའི་ཁོང་པར་ཆུད་པར་རོ། ། དབྱེ་བ་ནི་མ་ཧེ་དང་རྟའི་རྒྱབ་ཏུ་ཆུད་པར་རོ། ། བསྐྲད་པ་ནི་རྔ་མོའི་རྒྱབ་ཏུ་ཆུད་པར་རོ། ། ཞི་བ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཆུད་པའོ། ། རྒྱས་པ་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཆུད་པར་རོ། ། དབང་གི་ནི་བུད་མེད་ཀྱི་སྙིང་ག་སྟེ་པདྨའི་གནས་སུ་ཆུད་པར་རོ། ། འགུགས་པར་སྐྱེས་ཀྱི་སྙིང་གར་ཆུད་པར་རོ། ། ལྐུགས་པ་ལུག་གི་ལྟོ་བར་ཆུད་པར་བྱའོ། ། རེངས་པ་ནི་རི་བོང་གི་དབུས་སུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། ཤ་ར་བ་ནི་སེང་གེ་རྐང་པ་བརྒྱད་པའོ། ། དགུག་པ་ནི་དེའི་འཕོངས་སུའོ། །

The south is the direction auspicious for activities. "One's own blood" refers to that of the wrathful finger. "Ashes of the cremated corpse" refers to black bone. "Clarified butter" refers to human fat. "Madness" refers to the leaves of the unmādana plant. "Juice" refers to the juice of the datura leaves. Regarding the third stage: "On a cloth from a charnel ground, draw two wheels; they should be drawn in this sequence." Here, "cloth from a charnel ground" refers to a shroud. "Fierce" refers to that very [activity]. "Two wheels" applies to all [the rites]. "In this sequence" refers to the four and the wheels as they were taught: "Killing resides in the body of Yama; Separation, by means of a horse and a buffalo; Expulsion, mounted upon the body of a camel; Pacification, within a moon maṇḍala; Enrichment, within a yellow moon; Subjugation, within the heart of a queen; Summoning, when mounted upon oneself; Stupefaction, placed within the belly of a sheep; Paralysis, in the center of a rabbit; Summoning, a lion and a śarabha." Thus it is said. "Killing" means being contained within the belly of Yama. "Separation" means being contained upon the backs of a buffalo and a horse. "Expulsion" means being contained upon the back of a camel. "Pacification" means being contained within a moon maṇḍala. "Enrichment" means being contained within a sun maṇḍala. "Subjugation" means being contained within the heart of a woman, that is, the location of the lotus. "Summoning" means being contained within the heart of a man. "Stupefaction" should be contained within the belly of a sheep. "Paralysis" should be contained in the center of a rabbit. A "śarabha" is an eight-legged lion. "Summoning" refers to being on its rump.

འདི་ལྟར་སྨྱོ་བ་དང་ནད་ཀྱིས་སྨྱོ་བར་བྱ་བ་ནི་སྤྲེའུ་ཆང་གིས་སྨྱོས་པར་བྱས་པའི་ལྟོ་བར་རོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་གསུངས་པ་ནི། རོ་ཙ་ན་དང་རྒྱ་སྐྱེགས་དང་། ། ཁ་ཆེར་སྐྱེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། དབང་དུ་བྱ་བ་གྲོ་གར་བྲི། ། ཞེས་པ་ནི་རོ་ཙ་ན་ནི་ཀླད་པའོ། ། རྒྱ་སྐྱེགས་ནི་སར་པའི་ཁུ་བའོ། ། ཁ་ཆེར་སྐྱེས་པ་ནི་གུར་གུམ་མོ། ། གྲོ་བ་ནི་དམར་པོར་རོ། ། དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་། དགེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་གཟུང་བྱས་ན། ། འགྲུབ་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དགེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ནི་ལས་ཐ་དད་པའི་བསམ་པའོ། ། གཟུང་བ་ནི་མི་བྲལ་བའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་སླུ་བའི་དོན་གྱིས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་མེད་ཅེས་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལྷག་མ་གསུངས་པ། ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ་གོང་དུ་བཤད་པ་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་གསུངས་པ། མཐའ་ཡི་ཡ་བོར་ཞི་བ་ལ། ། ཡི་གེ་ནི་དེ་གཉིས་ཀ་དང་། ། ཕྱི་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡ་སྤངས་ཏེ། ། ཡི་གེ་ལྷག་མ་ཅི་བདེ་བར། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་ཁྲི་ཚོ་ཙམ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མཐའི་ཡ་ནི་སྔོན་གྱི་ཡི་གེ་ཡའོ། ། ནི་ནི་ནུབ་བྱང་གི་ཡི་གེ་གཉིས་སོ། ། ཕྱི་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡི་གེ་ཡ་སྤངས་པའི་ཡི་གེ་ལྷག་མ་ཅི་བདེར་གཞག་གོ། ། བསྙེན་པ་ནི་ཁྲི་སྟེ་ཙམ་ལྷག་མི་དགོས་པའོ། ། འདི་ནི་ལས་རྣམས་རབ་བསྒྲུབ་པ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྟོག་པས་མི་ཕྱེད་པའོ། ། བྲིས་པའི་སྐྱོན་གསུངས་པ་ནི་འཐབ་མོ་འབྱུང་བ་སྟེ།

In this way, "driven mad by madness and disease" refers to the belly of a monkey driven mad by liquor. Regarding the statement of the specific causes: "By means of the specific substances of ro cana, lac, and that which is born in Kashmir, one should write the rite of subjugation on birch bark." Here, ro cana is the brain; lac is fresh resin; "born in Kashmir" is saffron; and "birch bark" is the red variety. Regarding all of these: "If one holds them with a virtuous mind, they will be accomplished; of this there is no doubt." This is stated, where "virtuous mind" refers to the intention for a specific activity, and "holding" means not being separated from it. Because it was spoken by the Blessed One himself, it is non-deceptive in meaning, and thus it will be accomplished; hence, "of this there is no doubt." The remainder of the ritual of wrathful activity is stated by mentioning "clay bowls" and so forth, which is exactly as explained above. Regarding the previously mentioned preliminary service: "At the end, the ya and bo for the pacifying [rite]; those two syllables; then, having removed the ya from the maṇḍala, the remaining syllables may be placed as is convenient; the preliminary service is about ten thousand." This is stated, where the "end ya" is the initial syllable ya; "those two" are the two syllables of the northwest; then, having removed the syllable ya from the maṇḍala, the remaining syllables are to be placed as is convenient. The "service" is ten thousand, and more is not required. "This is the thorough accomplishment of activities." "Wisdom" is the wisdom of Yamāntaka. "Vajra" is that which is indivisible by the conceptualizations of subject and object. Regarding the faults of drawing, it is said that "conflict will arise."

དེ་བས་ན་ཡ་དང་ནི་དབྱི་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྔགས་འཁྲུལ་ཞིང་འཁོར་བའི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་གོ་རིམ་བྲིས་པ་འཁོར་ལོ་སྟེ་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པ་ལེའུ་ལྔ་པ་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་གཏོར་མ་འཁོར་ལོ་དམིགས་པའི་ལེའུ་གསུངས་པ་ནི། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་འདིས་གསོལ་བ་བཏབ་པ། གང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཅན་མཉེས་པ། ། ཞེ་སྡང་ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱས་རྒྱས་གདབ་པ། ། དངོས་གྲུབ་རྒྱ་ཆེན་ཇི་ལྟར་ཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གང་གིས་ནི་རྒྱུའི་རྒྱུད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་འབྲས་བུའི་རྒྱུད་དེ། མཉེས་པ་ནི་ཚོགས་རྫོགས་པར་གྱུར་པའི་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད་དེ། དེ་དག་ལས་གཞན་ཡང་ཞེ་སྡང་ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱག་རྒྱས་རང་རྒྱུད་དང་གཞན་རྒྱུད་ལ་ཇི་ལྟར་གདབ་སྙམ་པ་དང་མཆོག་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟར་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་ལགས་ཞེས་ཞུས་སོ། ། དེ་ནས་རྟོག་པ་གསུམ་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་ཚིག་འདི་གསུངས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ལྷ་ཀུན་གྱི། ། དབུ་ལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་བསྒོམ། ། རྟག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། །

Therefore, the ya and the ni should be elided. The title "From the Tantra of the Black Yamāri, the Body, Speech, and Mind of All Tathāgatas" has already been explained. The "wheel" refers to the sequence of the peaceful and other rites written in a circular arrangement, following the previous chapter. This is the extensive clarification of the fifth chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Now, the chapter concerning the previously mentioned mudrās, the bali offering, and the visualization of the wheel is taught: Then the Blessed One, all the Tathāgatas, addressed the Great Vajradhara, the Lord of All Tathāgatas, with this "King of Praises": "By what means is the Vajra-Holder pleased? Through the yoga of the mudrā of hatred, Sealed by the vajra-mudrā, How are the vast siddhis attained?" Thus it is said. "By what" refers to the causal continuum (hetutantra). "Vajra-Holder" refers to the resultant continuum (phalatantra). "Pleased" refers to the method continuum (upāyatantra) through which the accumulations are perfected. Furthermore, the "yoga of the mudrā of hatred" refers to the generation stage (utpattikrama). "Vajra" means indivisible; the question is: how is one to seal one's own continuum and the continua of others with that mudrā, and how are the vast supreme and common siddhis to be attained? Then, in order to dispel the third misconception, the Blessed One, the Great Vajradhara, spoke these words: "Upon the heads of all the deities of the maṇḍala, One should meditate on Yamāntaka. The maṇḍala should always be drawn."

རྟག་ཏུ་སྦྱིན་སྲེག་གིས་ཀྱང་དགང་། ། རྟག་ཏུ་དམ་ཚིག་དག་ཀྱང་བསྒྲུབ། ། སྡོམ་པ་དག་ཀྱང་ཡང་དག་གཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ནི་བཅུ་གཉིས་སོ། ། དེ་ནི་རིགས་བཞི་སྟེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུ་ལ་རྒྱས་བཏབ་པས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་བསྒོམ་ཞེས་བྱའོ། ། མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ་བ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཞིང་ལ་ཡིད་ཀྱིས་བྲི་བ་དང་ཡང་ཕྱི་མ་ནི་རྟག་ཏུའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་ནི་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ་ཁ་ཟས་སྦྱང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཆོད་པས་ནི་རྟག་ཏུ་དགང་ཞེས་སོ། ། དམ་ཚིག་ནི་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་སྤྱད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་རྩ་བ་ལྔའི་བྱེ་བྲག་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། ། སྤྱད་པ་ནི་གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན་ལ་སོགས་པའོ། ། རྒྱུན་དུ་བསྟེན་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་བསྒྲུབ་ཅེས་བྱའོ། ། སྡོམ་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་པ་ལས་རིང་དུ་གྱུར་པའོ། ། མཆོག་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིའོ། ། ཀྱང་ནི་གཞན་རྣམས་ཉེ་བར་བསྡུའོ། ། ཡང་དག་པར་གཟུང་བ་ནི་བརྟན་པར་གྱུར་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི། ། དང་པོ་ལ་ནི་བུམ་པའི་དབང་། ། གཉིས་པ་རལ་གྲི་སྦྱིན་པ་སྟེ། ། གསུམ་པ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་། ། བཞི་པ་ཟླ་བ་བཟའ་བ་ཡིན། ། བཞི་པོ་འདི་ནི་དབང་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དང་པོ་ནི་འགྲོ་བའི་ཡིད་བརྟན་པའི་ཕྱིར་བུམ་པའི་དབང་ངོ་། ། བུམ་པ་ནི་ཆུ་འཛིན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།

"One should always fill [the hearth] with fire offerings, always accomplish the samayas, and correctly maintain the vows," it is said. The deities of the maṇḍala are twelve. These belong to the four families, and the lord of them is Dveṣavajra; because he seals the heads of them all, one should meditate on Yamāntaka. The method for pleasing [the deities] is to draw the maṇḍala in which the approach and accomplishment are complete, and to mentally draw it upon the consecrated field; the latter is "always." Fire offerings are of an internal nature; "always fill" refers to the offering of the samādhi that purifies food. Samayas are those to be known and those to be practiced. "To be known" means to manifest the distinctions of the five roots. "To be practiced" refers to go, ku, da, ha, na, and so forth. Because they are to be relied upon continuously, it says "always accomplish." The vows are unsurpassed, being far removed from the mundane. "Supreme" refers to those of the master. "Also" includes the others. "Correctly maintain" means to make them firm. Regarding the attainment of vast siddhis: "The first is the vase empowerment; the second is the bestowing of the sword; the third is the vajra and bell; the fourth is the eating of the moon. These four are the great empowerments," it is said. The first is the vase empowerment for the sake of inspiring confidence in beings. A vase is that which performs the function of holding water.

དབང་བསྐུར་བར་བྱེད་པ་ནི་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིག་པའི་དབང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་བཅས་པའི་བུམ་པ་ལྔ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་སྟེ་རེ་རེ་ཞིང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་ཅོད་པན་གྱི་དབང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་སློབ་མའི་དབང་སྔོན་དུ་སོང་བའི་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཁྱད་པར་དུ་སྤྱོད་ཅིང་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་གཅོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རལ་གྲི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གསང་བའི་དབང་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཁུ་བ་དག་སློབ་མས་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་སྟེ། བོ་ལ་དང་ཀ་ཀྐོ་ལའི་སྒྲའི་བདག་གི་རྟགས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་སྟེ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཟླ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད་གཟུང་ངོ་། ། བཟའ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་སེམས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་གསང་བ་ལས། ། དབང་བཞི་པ་ནི་བདེ་ཆེན་སྐྱེད། ། ཡན་ལག་ལྡན་པའི་རིག་བྱེད་ཅན། ། ཞེས་པ་དང་། ཧེ་བཛྲ་ལས། དང་པོ་ལ་ནི་བུམ་པའི་དབང་། ། གཉིས་པ་གསང་བའི་དབང་ཡིན་ཏེ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གསུམ་པར་བཤད། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་བཞི་པ་ཡང་། ། ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། མཐོང་བའི་དོན་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་བརྒྱན་པར་བྱས་པས་ལྷག་མ་མི་དགོས་པའི་དོན་ཏོ། ། བཞི་པོ་འདི་ནི་དབང་ཆེན་པོའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐའ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་སྟེ།

Because those who confer the empowerment are Locanā and the others, they are called the "knowledge empowerments" (vidyā-abhiṣeka). Furthermore, the five vases, primarily the one of the Victorious Universal Monarch (Vijaya-cakravartin), are the crown empowerment, as each of them becomes the Blessed One himself. Thus, following the student empowerment, the master empowerment is taught: "The second is to bestow the sword," because it specifically engages in the welfare of others and cuts through the various forms of misconceptions. The secret empowerment is the student’s full enjoyment of the bodhicitta fluid arising from the non-dual meditative union; it is the vajra and bell, which are the signs of the bola and kaṅkāla, and the meaning is that which arises from those. The "moon" is the bodhicitta, the nature of the wisdom-gnosis (prajñā-jñāna), and one should grasp the coemergent state itself, which experiences all phenomena as being like reflections. "To eat" means that the mind should experience the nature of the mind. Regarding this, the Sarvarahasya states: "The fourth empowerment generates great bliss; It is the possessor of the Veda with its five branches." And from the Hevajra: "The first is the vase empowerment; The second is the secret empowerment; The third is explained as the wisdom-gnosis; The fourth is likewise explained in that way." The meaning is that by adorning the perceived reality with the guru’s quintessential instructions (upadeśa), nothing further is required. "These four are the great empowerments" means that they possess the six parameters (ṣaṭkoṭi).

ཟླ་བ་རླུང་གི་ངོར་བྱས་པ་ནི་ཚོགས་ལ་བཤད་པའོ། ། སྔར་བཀོད་པ་ནི་སློབ་མ་ལ་བཤད་པའོ། ། དང་པོ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་བཤད་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པའོ། ། གསུམ་པ་ནི་དགོངས་ཏེ་བཤད་པའོ། ། བཞི་པོ་འདི་ནི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པ་སྟེ་འདི་དག་གིས་བྱ་བ་བྱས་ཤིང་ལྷག་པ་མི་རྙེད་པའི་དོན་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བར་བྱས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་ཅེ་ན། དབང་འདི་དག་གི་བྱེ་བྲག་གིས། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ། ། ཅེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་བླ་ན་མེད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ནག་པོའི་ཞལ་ནས་འབྱུང་བའོ། ། དབང་འདི་དག་གི་བྱེ་བྲག་ནི་རིམ་གྱིས་གོམས་པར་བྱས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱལ་བ་ནི་དགྲ་ལས་སོ། ། སྲས་ནི་དབང་དང་ལྡན་པས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་ནི་ཆེན་པོའོ། ། ཐོབ་པ་ནི་ཚེ་གཅིག་གིས་སོ། ། ད་ནི་གཏོར་མ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱི་གཏོར་མ་ཡི། ། སྔགས་ནི་དེ་ནས་བཤད་པར་བྱ། ། སྔགས་ཆེན་བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་འདར་གྱུར་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འབྱུང་པོ་ནི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཏོར་མ་ནི་ཆེན་པོ་ལ། སྔགས་ནི་འབྲུ་རེ་བའམ་བཅུད་ལེན་གྱི་ཚུལ་ལས་ལེགས་པར་བསྐྱེད་པ་སྟེ་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་བཤད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་ཆེན་ནི། ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དང་མཐུན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་བཟླས་པའོ། ། ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་གཙོ་བོ་མི་གནས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་འདར་བར་གྱུར་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་རྣལ་འབྱོར་པའི་འདོད་པ་བཞིན་བྱེད་པའོ། ། སྔགས་གསུངས་པ།

The explanation of the moon in terms of the winds is the explanation for the assembly. The previous arrangement is the explanation for the disciple. The first is the literal explanation. The second is the non-literal explanation. The third is the intentional explanation. These four are the non-intentional explanations, by which the task is accomplished and no further [task] is found, thereby gaining mastery over the meaning and wisdom. If one asks, "How is siddhi attained?" it is said: "By the distinctions of these empowerments, the enlightenment of the Sons of the Victors is attained." This is because it is unsurpassed, and thus it emerges from the mouth of Kṛṣṇa. The distinctions of these empowerments mean that they are practiced gradually. "Victor" (Jina) refers to the enemy. "Son" (Suta) refers to one who possesses empowerment. "Enlightenment" (Bodhi) is the great. "Attained" means in a single lifetime. Now, the torma offering shall be explained: "Then the mantra of the torma for all elemental spirits shall be explained. By the mere recitation of the great mantra, all elemental spirits tremble." Thus it is said. "Elemental spirits" refers to Indra and the others. "Torma" refers to the great [offering]. "Mantra" refers to that which is well-generated through the method of individual syllables or the extraction of essence, for the sake of accomplishing the activity. The "great mantra" is HRĪḤ ṢṬRĪḤ and so forth. That which accords with it is the mundane recitation. "By the mere [recitation]" means that no other mundane lord remains [superior]. "All tremble" means that through the blessing of wisdom, they act according to the yogi's desire. The mantra is spoken:

ཨོཾ་ཨིནྡྲ་ཡ་ཧྲཱིཿཡ་མ་ཡཥྚྲྀཿབ་རུ་ན་ཝི། ཀུ་བེ་རཱ་ཡ་ཏྲི། ཨཱི་ཤ་ན་ཡ་ཏ། ཨགྣ་ཡ་ཨ། ནཻ་རི་ཏྱཱ་ཡ་ན། བ་ཡ་བེ་ན། ཙནྡྲཱ་ཡ་ཧཱུྃ། ཨརྐཱ་ཡ་ཧཱུྃ། བྲཧྨ་ནཱ་ཡ་ཕཊ། བ་སུ་དྷ་རཱ་ཡ་ཕཊ། བི་མ་ཙི་ཏྲ་ནེ་སྭཱ། སརྦ་བུདྡྷེ་བྷྱོ་ཧཱ། ཧི་ཧི་ཧེ་ཧེ་ཕེཾ་ཕེཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཨོཾ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ས་བོན་ནོ། ། ཨིནྡཱ་ནི་དབང་པོའི། ཧྲཱིཿནི་དབྱུག་པའི་ས་བོན་ནོ། ། ཡ་མ་ཡ་ནི་གཤིན་རྗེའོ། ། ཥྚྲྀཿནི་ཞགས་པའི་ས་བོན་ནོ། ། བ་རུ་ན་ནི་ཆུ་ལྷའོ། ། ཝི་ནི་གང་བའི་ས་བོན་ནོ། ། ཀུ་བེ་ར་ནི་གནོད་སྦྱིན་ནོ། ། ཏྲི་ནི་རྩེ་གསུམ་གྱི་ས་བོན་ནོ། ། ཨཱི་ཤ་ཡ་ནི་དབང་ལྡན་ནོ། ། ཏ་ནི་གུ་ཎྜེའི་ས་བོན་ནོ། ། ཨགྣ་ཡེ་ནི་མེ་ལྷའོ། ། ཨ་ནི་གྲི་གུག་གི་ས་བོན་ནོ། ། ནཻ་རི་ཏྱཱ་ཡ་ནི་སྲིན་པོའོ། ། ན་ནི་བ་དན་གྱི་ས་བོན་ནོ། ། བ་ཡ་བེ་ནི་རླུང་ལྷའོ། ། ན་ནི་ཀུ་མུ་ཏའི་ས་བོན་ནོ། ། ཙནྡྲ་ཡ་ནི་ཟླ་བའོ། ། ཧཱུྃ་ནི་པདྨའི་ས་བོན་ནོ། ། ཨརྐ་ཡ་ནི་ཉི་མའོ། ། ཧཱུྃ་ནི་བགྲང་ཕྲེང་གི་ས་བོན་ནོ། ། བྲ་ཧྨ་ནཱ་ཡ་ནི་ཚངས་པའི་ས་བོན་ནོ། ། ཕཊ་ནི་པདྨའི་ས་བོན་ནོ། ། བ་སུ་དྷ་རཱ་ཡ་ནི་སའི་ལྷ་མོའོ། ། ཕཊ་ནི་རལ་གྲིའི་ས་བོན་ནོ། ། བི་མ་ཙི་ཏྲ་ནེ་ནི་ཐག་ཟངས་རིས་སོ། ། སྭཱ་ནི་དབྱུག་ཐོའི་ས་བོན་ནོ། ། སརྦ་བུདྡྷེ་བྷྱོ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་གོ། ། ཧཱ་ནི་དགྲ་སྟའི་ས་བོན་ནོ། ། ཧི་ཧི་ཧེ་ཧེ་ནི་སྣ་ཅན་གྱིའོ། ། ཕེཾ་ཕེཾ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། སྭཱ་ཧཱ་ནི་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་གྱུར་ཅིག་པའོ། །

Oṃ indrāya hrīḥ yamāya ṣṭrīḥ varuṇāya vīḥ kubērāya trīḥ īśānāya taḥ agnaye aḥ nairṛtyāya naḥ vāyave naḥ candrāya hūṃ arkarāya hūṃ brahmaṇāya phaṭ vasudharāya phaṭ vicitrane svā sarvabuddhebhyaḥ hā hi hi he he pheṃ pheṃ svāhā. Thus it is said. Oṃ is the seed syllable of Vajra. Indrāya is for Indra. Hrīḥ is the seed syllable of the staff. Yamāya is for Yama. Ṣṭrīḥ is the seed syllable of the noose. Varuṇāya is for Varuṇa. Vīḥ is the seed syllable of the full vessel. Kubērāya is for the Yakṣa. Trīḥ is the seed syllable of the trident. Īśānāya is for Īśāna. Taḥ is the seed syllable of the goad. Agnaye is for Agni. Aḥ is the seed syllable of the curved knife. Nairṛtyāya is for Nairṛti. Naḥ is the seed syllable of the banner. Vāyave is for Vāyu. Naḥ is the seed syllable of the water lily. Candrāya is for the Moon. Hūṃ is the seed syllable of the lotus. Arkarāya is for the Sun. Hūṃ is the seed syllable of the rosary. Brahmaṇāya is the seed syllable of Brahmā. Phaṭ is the seed syllable of the lotus. Vasudharāya is for the Earth Goddess. Phaṭ is the seed syllable of the sword. Vicitrane is for Vemacitra. Svā is the seed syllable of the club. Sarvabuddhebhyaḥ is for Viṣṇu. Hā is the seed syllable of the battle-axe. Hi hi he he is for the Nose-possessor (Ganeśa). Pheṃ pheṃ is for the Ḍākinīs. Svāhā means "may all be pleased."

བསྐྱེད་ཅིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཚུལ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་ཡང་དག་པར་ཚིམ་པའི་གནས་བཤད་པ་ནི། བཤང་དང་གཅི་བ་ཆུ་བསྲེས་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་བྱས་ནས་ནི། ། ལྷ་རྣམས་ཚིམ་བྱས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཧ་ཧ་ཞེས་ཀྱང་དྲན་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་གསུམ་བྱ་བ་ནི། ། བརྒྱད་དང་བཅུ་གཉིས་བཅུ་དྲུག་པའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཁས་པས་བྲི་བར་བྱ། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་སྔགས་ཀུན་དགོད། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་བཅུ་གཉིས་པར། ། གྲུབ་པའི་སྔགས་རྣམས་དགོད་པར་བྱ། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུའི་འཇིག་རྟེན་གསུམ། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པར་འགྲུབ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཡི་གེའི་དབྱིབས་ལ་གདགས་སོ། ། གྲུ་གསུམ་ནི་ཁྲུ་བཞི་པའི་ཚད་དོ། ། བྱས་པ་ནི་སྐྱང་ནུལ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྒྱུ་ནི་བཤང་བ་དང་གཅི་བ་ཆེན་པོ་དང་བསྲེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཁྲག་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། ལྷ་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་བྱེད་པོ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། ཧ་ཧ་ནི་མཉེས་པའི་རྗེས་སུ་གད་མོ་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བཞད་པ་དྲན་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྔགས་སོ། ། རིམ་པ་གསུམ་ནི་རེ་ཁཱའོ། ། བརྒྱད་ནི་ནང་དུའོ། ། བཅུ་གཉིས་ནི་བར་དུའོ། ། བཅུ་དྲུག་ནི་ཕྱིའོ། ། དེ་བྲི་བ་ནི་མན་ངག་དང་ལྡན་པའི་མཁས་པ་དག་གིས་སོ། ། ཤེས་རབ་ཅན་ནི་འཁྲུལ་པ་མི་འབྱུང་བའོ། ། སྔགས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ཀུན་ནི་མ་ལུས་པའོ། ། དགོད་པ་ནི་རྩིབས་ལའོ། །

The manner of generating and consecrating [the maṇḍala] should be understood from the Maṇḍalābhisamaya. Now, the explanation of the place for properly satisfying the external deities is as follows: "By mixing excrement, urine, and water, Having made a triangular maṇḍala, The yogi, having satisfied the deities, Should also recollect 'Ha Ha'." Regarding the construction of the three-tiered maṇḍala: "The wise one should draw a maṇḍala of eight, twelve, or sixteen [squares]. The wise one should arrange all the mantras. The practitioner of the observance should arrange the accomplished mantras in the twelve [squares]. The three worlds, both moving and non-moving, are accomplished without exception or remainder." The term "maṇḍala" is applied to the shape of the letters. "Triangular" refers to a measurement of four cubits. "Made" means it is smeared with plaster. The "cause" is the mixture of excrement, urine, and the great [substances], which are bodhicitta, blood, and Vairocana. The "deities" are the external wheel. The "agent" who satisfies them is the yogi. "Ha Ha" refers to the recollection of the laughter of the eight types of joy following their satisfaction. Now, the drawing of the wheel shall be explained: "The maṇḍala is the mantra. The three tiers are the lines. Eight are for the interior. Twelve are for the middle. Sixteen are for the exterior. It is to be drawn by the wise who possess the pith instructions. 'Wise' means one in whom no error occurs. 'Mantra' means the consecrated. 'All' means without exception. 'Arrange' means upon the spokes."

བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་ནི་བསྙེན་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའོ། ། བཅུ་གཉིས་པ་ནི་རེའུ་མིག་གོ། ། གྲུབ་པའི་སྔགས་ནི་ཡ་མ་རཱ་ཛ་ལ་སོགས་པའོ། ། དགོད་པ་ནི་མ་ནོར་བའོ། ། རྒྱུ་བ་ནི་འགྲོ་བའོ། ། མི་རྒྱུ་བ་ནི་སྣོད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའོ། ། མ་ལུས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དོ། ། ལུས་པ་མེད་པ་ནི་ལྷག་མ་མེད་པའོ། ། སྔགས་གསུངས་པ། ཡ་མ་རཱ་ཛ། ས་དྭ་མེ་ཡ། ཡ་མེ་དོ་རུ། ཎ་ཡོ་ད་ཡ། ཡ་ཏ་ཡོ་ནི། ར་ཡ་ཀྵེ་ཡ། ཡ་ཀྵེ་ཡཙྪ། ནི་རཱ་མ་ཡ། འདི་དག་ནི་ནུས་པ་མི་འཇིག་པའི་དོན་དུ་བཤད་པར་མི་བྱའོ། ། དང་པོ་ནི་ཐིག་བཞིའི་རེའུ་མིག་བྱས་པ་ལ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་མཚམས་མེད་དེ་བསྐོར་བས་བཅུ་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ། ། གསུམ་མཚམས་ཆ་གསུམ་དུ་བཅད་པ་ལ་བསྐོར་བས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་བྱེ་བྲག་གི་དགོད་པ་གསུངས་པ་ནི། དཀྱིལ་དུ་ཡ་བྱས་ཤར་དུ་ཀྵེ། ། ལྷོ་རུ་འཇོམས་པའི་རྡོ་རྗེ་མ། ། ཡི་གེ་མེ་ནི་ནུབ་ཏུ་བྲི། ། བྱང་དུ་ད་ན་ད་པ་ནི། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ནི་སྦྱིན་བྱ་བ། ། མཚམས་ཀྱི་སྟོང་པ་དག་ཏུའོ། ། ཧཱུྃ་གཉིས་ཀྱིས་ནི་བརྟེན་བྱས་ནས། ། དགོས་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། འཁོར་ལོ་ནི་དཀྱིལ་གྱི་ཡ་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་པའོ། ། ཀྵེ་ནི་ཤར་རོ། ། མ་ནི་ངག་གི་ངེས་པ་དང་བྲལ་བས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་བོན་ཏེ་ལྷོའོ། ། དྷ་དྷ་ནི་སྭ་དང་ལྕེ་རྩེ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་ཌྷའོ། ། བ་ན་ནི་ཐ་མའོ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་ལའོ། ། མཚམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ནི་རེའུ་མིག་བཞིའོ། །

One who possesses the ascetic observances is one who has previously completed the service (sevā). The twelfth is the grid (re'u mig). The accomplished mantra is Yamāntaka and so forth. "Arranging" means without error. "Moving" means that which goes. "Non-moving" means the vessel (bhājana). The "three worlds" are the desire, form, and formless realms. "Without remainder" means all. "Leaving nothing behind" means without exception. The mantra is spoken: Yamāntaka, Sadameya, Yamedoru, Ṇayodaya, Yatayoni, Raya-kṣeya, Yakṣeyaccha, Nirāmayā. These are not to be explained for the sake of destroying power. First, one should circle the grid made of four lines. Second, by circling the intermediate points, it becomes twelve. Third, by dividing the intermediate parts into three and circling them, it becomes sixteen. Regarding the specific arrangement spoken therein: "In the center place Ya; in the east, Kṣe; in the south, the Vajra-Māraṇī; in the west, write the syllable Me; in the north, Dha-na-da-pa; the name of the one to be accomplished is to be bestowed; in the empty intermediate points; supported by two Hūṃs, it accomplishes all purposes." This is the meaning: in the wheel, the Ya in the center is the southern direction. Kṣe is the east. Ma is the seed-syllable of Mañjuvajra’s maṇḍala, being free from the certainty of speech, and is the south. Dha-dha arises from the palate and the tip of the tongue, thus it is Ḍha. Va-na is the final. "The name of the one to be accomplished is to be bestowed" refers to the wheel. The "empty intermediate points" are the four grid squares.

ཧཱུྃ་གཉིས་ཀྱིས་མིང་གི་གཡས་གཡོན་དུ་བརྟེན་པར་བྱའོ། ། དགོས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ལས་ཀྱི་ཚོགས་མ་ལུས་པའོ། ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་འཁོར་ལོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཏེ་དཀྱིལ་ལོ། ། བར་མ་གསུངས་པ་ནི་ཡཙྪ་ནི་ར། ཡ་མེ་དོ་རུ། ཎ་ཡོ་ནི་ར་ལ་སོགས་པ། ། ཕྱི་རོལ་རིམ་པར་གཡོན་བརྩམས་བྲི། ། དོན་ཀུན་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། རིམ་པ་གསུམ་པ་དེ་ལས་ནི། ། ཀུན་དུ་ཆ་རེ་བོར་བ་ལ། ། ཤར་ནས་བརྩམས་ནས་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཡཙྪ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཏེ་རྩིབས་བརྒྱད་ཕྱི་རོལ་ལ་རིམ་པ་ནི་བར་མའོ། ། གཡོན་བརྩམས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གོ། ། བྲི་བ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དོན་ཀུན་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ནི་གདགས་ཡིག་གིས་སོ། ། དགོད་ནི་དེའི་ཕྱིར་རིམ་པ་གསུམ་པ་དེ་དག་ལ་དགོད་པ་གསུངས་པའོ། ། ཀུན་དུ་ཆ་རེ་བོར་བ་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པ་བརྩམས་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་བཞི་དང་མཚམས་བཞི་ལ་དགོད་པས་བརྒྱད་སྟོང་པར་འགྱུར་རོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿནི་ཤར་ལའོ། ཥྚྲྀཿཝི་ནི་ཤར་ལྷོ་ལའོ། ། ཀྲྀ་ཏཱ་ནི་ལྷོར་རོ། ། ན་ན་ནི་ལྷོ་ནུབ་ཏུའོ། ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ནི་ནུབ་ཏུའོ། ། ཕཊ་ནི་ནུབ་བྱང་དུའོ། ། ཡང་ཕཊ་ནི་བྱང་དུའོ། ། སྭཱ་ཧཱ་ནི་བྱང་ཤར་དུའོ། ། ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ནི་བརྒྱད་ཤུགས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཆ་བརྒྱད་བོར་བ་ལ་ནི། མུ་ཀམ་པ་ཀུ་རུ། ཨུ་ཙ་ཏ་ཡ། བྷ་ཤྨི་ཀུ་རུ། ཙི་དྷེ་བ་ཡ། ཤནྟིཾ་ཀུ་རུ། པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ། འདི་ལྟར་དགོད་པའི་ཡི་གེ་རྣམས། ། གཡོན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་པ་སྟེ། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྲིའོ། ། ཨོཾ་དང་པོ་སྟེ་མིང་ནི་བར། །

One should support the name with two hūṃs on its right and left. All purposes refer to the entirety of the collection of activities. The means of accomplishment is by the power of the wheel, which is the center. The intermediate [ring] is not explicitly stated, but it consists of yañca ni ra, yame do ru, ṇayo nira, and so forth. These are to be written on the outer rim, starting from the left. For the sake of thoroughly accomplishing all aims, from that third ring, leaving a space of one part in every direction, one should write starting from the east. Thus it is said. Yañca and so forth are the outer [ring]; the sequence on the outside of the eight spokes is the intermediate [ring]. "Starting from the left" means in reverse order. "Writing" means it should be done according to the proper sequence. "All aims" refers to pacifying and so forth. "Thoroughly accomplishing" is by means of the designating syllables. "Arrangement" refers to the instruction on arranging those [syllables] in that third ring. "Leaving a space of one part in every direction" means that by arranging them in the four cardinal and four intermediate directions starting from the east and so forth, there will be eight thousand [syllables]. Oṃ hrīḥ is in the east. Ṣṭrīḥ vi is in the southeast. Kṛtā is in the south. Nana is in the southwest. Hūṃ hūṃ is in the west. Phaṭ is in the northwest. Phaṭ again is in the north. Svāhā is in the northeast. The eight mantras beginning with these should be understood by implication. Regarding the leaving of the eight parts: mukampa kuru, ucata ya, bhaṣmi kuru, cidhe vaya, śāntiṃ kuru, puṣṭiṃ kuru. These letters to be arranged should be written starting from the left side, in accordance with the activities such as pacifying and so forth. Oṃ is first, and the name is in the middle.

ཐ་མར་ལྷ་ཤད་བཽ་ཥཊ། ། ཧོ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ལྡན་ས་བོན་གྱིས། ། ཞི་རྒྱས་དབང་དྲག་ཐ་མར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཨོཾ་ནི་དང་པོ་སྟེ་ཕྱག་འཚལ་བའི་དོན་ཏོ། ། མིང་ནི་བར་དུ་གཞུག་གོ། ། ཐ་མར་ཤད་དང་བཽ་ཥཊ་ཐ་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཤིས་ཏེ་ཁྱད་པར་དུ་རྒྱས་པ་ལའོ། ། ཧོ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་རང་གི་ས་བོན་དང་ལྡན་པ་ནི་ཞི་བའམ་རྒྱས་པའམ་དབང་དང་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཐ་མར་ཡང་བྱའོ། ། དེའི་གདགས་ཡིག་རེ་རེ་ཞིང་གིས་རེའུ་མིག་བརྒྱད་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་རེའུ་མིག་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའོ། ། རྣམ་པར་བྲི་བ་ནི་སྙོམས་ཤིང་ཆ་སྙོམས་པ་གཞི་གཅིག་པ་ལས་ལོག་པར་མ་གྱུར་པའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་མ་ནོར་པའོ། ། དྲུག་པ་ནི་ལྔ་པས་གཞག་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་དྲུག་པ་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། བམ་པོ་བཞི་པའོ། ། ད་ནི་མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་ཅན་གཞུག་པ་དང་མ་རུངས་པ་འདུལ་བར་གསུངས་པ། ཁྲག་དགུག་པ་ཡི་སྦྱོར་བ་ནི། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་སྐེམ་པ་ཡི། ། ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་ཟླ་འོད་འདྲའི། ། མཁས་པས་ཙརྩི་ཀ་བསྒོམ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཁྲག་ནི་ཁྲག་ཆེན་པོ་སྟེ་ཁམས་གསུམ་པའི་ཁྲག་དགུག་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་རང་གི་སྙིང་གར་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཛ་བཀོད་ལ། དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་འོད་ཀྱིས་རྗེ་བཙུན་རྣམས་བསམས་ཏེ། བདུན་པོས་སྦྱངས་ལ་ཚད་མེད་པ་བཞི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལས།

"At the end, with the seed-syllable, the svāhā, phaṭ, ho, hūṃ, and phaṭ, one should perform the pacifying, increasing, magnetizing, and wrathful [rites] at the end." Thus it is said. Oṃ is the beginning, meaning "homage." The name is to be inserted in the middle. At the end, the svāhā and phaṭ are auspicious for all [rites], but especially for the increasing [rite]. Ho, hūṃ, phaṭ, and so forth, preceded by one's own seed-syllable, should also be applied at the end of the pacifying, increasing, magnetizing, or wrathful [rites]. One should arrange eight squares for each of those designations. The Tantra of the Black Yamāri, the body, speech, and mind of all the tathāgatas, has been explained. The wheel consists of thirty-three squares. As for the drawing, it is even and symmetrical, not deviating from a single base. "Divided into stages" means without error. The sixth is established by the fifth. This is the extensive clarification of the sixth chapter explained by Kṛṣṇapāda. This is the fourth fascicle. Now, it is taught that the yogi who has attained the signs should engage sentient beings and subdue the malevolent: "The application for summoning blood: the wise one should meditate on Carcikā, who has three faces and six arms, and is emaciated, holding a wheel that resembles the light of the moon." Thus it is said. "Blood" refers to great blood, the summoning of the blood of the three realms. As for the "application": one should place the syllable ja upon a lotus and moon at one's own heart. With light radiating from that, one visualizes the venerable ones. Having purified with the seven [limbs], one blesses [the state] into emptiness, preceded by the four immeasurables.

ཨོཾ་ལས་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བྱའོ། ། དེའི་ནང་དུ་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཛ་དང་འཁོར་ལོ་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མདོག་དཀར་མོ་གཡས་གཡོན་མཐིང་ག་དང་དམར་བའི་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པའི་གཡས་ན་འཁོར་ལོ་དང་རལ་གྲི་དང་། གཡོན་ན་པདྨ་དང་ནོར་བུ་འཛིན་པ། རྩ་བའི་ཕྱག་གིས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ་ཐུགས་ཀར་བསྣོལ་བ། གཡོན་བརྐྱང་བའི་ཞབས་ལུས་སྐེམ་པ། རལ་པ་ཁམ་ནག་གྱེན་དུ་འབར་བ། ཁྲག་འཛག་པའི་མགོ་ཕྲེང་དཔྱངས་པ། རུས་པའི་ཕྲེང་བས་བརྒྱན་པ། འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བ་འཕྲོ་བ། མཁས་པས་དེ་ལྟ་བུའི་ལྷ་མོ་ཙརྩི་ཀ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རང་གི་ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ཛ་དམར་པོ་བཀོད་དེ་འོད་ཟེར་ཁབ་ལྟ་བུས་སྙིང་ནས་རྒྱབ་ཏུ་ཕུག་ཅིང་སྦྲང་བུ་མཆུ་རིང་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཁྲག་ཐམས་ཅད་བཀུག་སྟེ་རང་གི་ཁ་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་གསད་པ་དང་ཁྲག་དགུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་རྡོ་རྗེ་ཙརྩི་ཀའི་སྔགས་འདི་གསུངས་སོ། ། ཨོཾ་ཙརྩི་ཀ་སིདྡྷ་དྷ་ན་ལ་ཧ་རི་ནི། རཏྣ་ཏྲ་ཡ། ཨ་པ་ཀ་རི། ནོ་རུ་དྷི་ར། ཨཱ་ཀཱཪྵ་ཡ་ཛ། སྔགས་འདི་དག་ནི་དྲན་བྱས་ནས། ། ཁ་གདངས་པ་དག་བྱས་པས་ནི། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་ཁྲག་ཆེན་པོ། ། འགུགས་པར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་ཆང་དགུག་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ཕག་གདོང་ལ། ། རབ་སྔོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས། ། མཁས་པས་ཕག་མོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།

From Oṃ, upon a sun disk, from Hūṃ, one should create the vajra protection wheel. Within that, upon a lotus and moon, from Ja and a wheel, the goddess is fully perfected: white in color, with three faces—the right and left being blue and red—and six arms. In her right hands she holds a wheel and a sword; in her left hands she holds a lotus and a jewel. Her primary hands hold a curved knife and a skull cup, crossed at her heart. Her left leg is extended, her body is slender, and her tawny-black hair blazes upward. She is adorned with a hanging garland of dripping heads and a bone necklace, and she radiates a garland of light rays. The wise should meditate on the goddess Cāmuṇḍī in this manner. Regarding her meditative absorption: one should place a red letter Ja upon one’s own tongue. With light rays like needles, one pierces from the heart to the back; then, with light rays like long-beaked bees, one draws in all the blood and visualizes one’s own mouth becoming completely filled. For that very reason, the Blessed One Yamāntaka then entered the meditative absorption called "Killing and Summoning Blood" and spoke this mantra of Vajracāmuṇḍī: Oṃ cāmuṇḍe siddha dhana la hariṇi ratnatraya apakari norudhira ākarṣaya jaḥ. "By recollecting these mantras and opening one’s mouth, there is no doubt that the great blood of the three worlds will be summoned." Thus it was said. Now, as for the application for summoning liquor: "One with three faces and six arms, a sow’s face, Deep blue, holding a vajra in hand— The wise should meditate on Vārāhī." Thus it is stated.

ཚོགས་བསགས་པ་དང་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་སྔར་བཞིན་བྱས་པའི་ནང་དུ་པདྨ་དང་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་ལ་རྫོགས་པའི་སྐུ་སྔོན་མོ་གཡས་དང་གཡོན་དཀར་བ་དང་དམར་བའི་ཞལ། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་ན་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ། རྩ་བའི་ཕྱག་ན་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་གོ། ། རྩ་བའི་ཞལ་ཕག་གདོང་ལ་རབ་ཏུ་སྔོ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་གོ། ། མཁས་པས་དེ་ལྟ་བུའི་ཕག་མོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཆང་དགུག་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། རྫ་མཁན་ལག་པ་ཕྱིས་པའི་སས་བུམ་པའི་ཁ་རྡོ་རྗེས་མཛེས་པར་བྱས་པའི་བྲེ་བརྒྱད་པའི་ཚད་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྐུན་མའི་སྐྲའི་རྩེ་མོས་བཅིངས་པ་དག་རྩ་བ་བརྟེན་པ་དང་ཁར་དུམ་བུ་དུམ་བུར་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱས་པས་སྔགས་འདིའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་པ་ཏ་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་མཆོད་རྟེན་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་ཨོ་དྷ་དེ་སྱ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱ་མཚོའི་འགྲམ་ན་གནས་པ་དེར་འཇིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་དང་། འཇིགས་བྱེད་དབང་ཕྱུག་མའི་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆང་དེར་འགུགས་ནུས་སོ། ། དམིགས་པ་ནི་དལ་གྱི་དལ་གྱིས་འབབ་པར་བསམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མ་ལུས་པའི་ཆང་འགུགས་ནུས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་དབུས་ཀྱི་ཁང་པར་སྐད་ཅིག་ཀྱང་ཆང་ཟད་པ་མེད་དོ། ། དད་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་དད་པ་ཉེ་བར་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་ཆེན་པོར་བཤད་དོ། ། བསམ་གཏན་པ་ནི་དམིགས་པ་ཉེ་བར་བརྟན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདིར་ནི་འགྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །

Having performed the accumulation of merit and the protection wheel as before, within that space, upon a lotus, moon, and vajra, is the blue form of the Perfect Body, with a right face white and a left face red. In her right hands are a vajra and a sword; in her left hands are a wheel and a lotus; and in her two root hands she holds a curved knife and a skull-cup. Thus, she has three faces and six arms. The root face is a sow’s face, intensely blue. The holding of the vajra is a specific feature. The wise should meditate upon Vārāhī in such a manner. As for the practice for summoning wine: one should make a vessel eight bre in capacity, its mouth adorned with a vajra, using the clay from a potter’s hand-washing. Then, the tips of a thief’s hair should be used to bind [the vessel], and the roots should be supported while the [contents] are placed in pieces within the mouth. Then, by recollecting the mantra, through the great power of this mantra, one is able to summon the wine from the great city of the caitya known as Pāṭana, located on the shore of the ocean called Oḍradeśya, from the maṇḍala of the assembly of Mahābhairava and Bhairaveśvarī. The visualization is to imagine it flowing very slowly. Vajravārāhī is able to summon the wine of the three worlds without exception. In the central chamber of Vajravārāhī, the wine is never exhausted for even a moment. One endowed with faith is described as "great" because their faith increases. A practitioner of meditative concentration is one who makes the visualization firm. Therefore, in this context, it is accomplished.

དེ་བས་ན་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཆེན་པོ་ཆང་འགུགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཆང་འགུགས་པའི་སྔགས་འདི་གསུངས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷོ་ནེ་པུ་གོ་ནེ་བཛྲ་མ་མཀྟི་བྷ་ར་བྷ་ར་སམྦྷ་ར་སམྦྷ་ར། ཏྲེ་ཏ་ཧུ་ཀ་དྷྱཱ་ཀཱཪྵ་ཡ་ཛ། རྫ་མཁན་ལག་པ་ཕྱིས་པའི་སས། ། བུམ་པ་ཁ་མཛེས་ཉེར་བྱས་ལ། ། རྐུན་མའི་སྐྲ་ཡི་རྟེན་གཞག་སྟེ། ། སྔགས་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ། ། སྔགས་འདི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ནི། ། པ་ཏ་མཆོད་རྟེན་དག་ཏུ་བསྟན། ། དལ་གྱིས་དམིགས་ནས་འབད་པར་བྱ། ། ཆང་ནི་འགུགས་པར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་དམར་བ་ལ། ། ཞི་བའི་ཕྱག་ན་པདྨ་བསྣམས། ། དབྱངས་ཅན་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཚོགས་བསགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་པདྨ་དང་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་ལ་རྫོགས་པའི་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་གཡས་དང་གཡོན་སྔོ་བ་དང་དཀར་བའི་ཞལ། ཕྱག་གཡས་པ་ན་པདྨ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་ན་འཁོར་ལོ་དང་ཆུ་སྐྱེས་རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ་བསྣོལ་བ་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཆ་བྱད་ཅན་པདྨ་བསྣམས་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ལྷ་མོ་དབྱངས་ཅན་མ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཤེས་རབ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་རྟོག་པའི་རྒྱ་མཚོ་སྟེ་དེ་དང་བྲལ་བ་ནི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །

Therefore, for that very reason, the Blessed One then entered the meditative absorption known as "The Great Yamāntaka Summoning the Wine," and spoke this mantra for Vajravārāhī Summoning the Wine: OṂ VAJRA GHOṆE PUGOṆE VAJRA MAMAKTI BHARA BHARA SAMBHARA SAMBHARA TRETĀHUKA DHYĀKĀRṢAYA JAḤ. With soil from a potter’s hand-washing, Having fashioned a beautiful-mouthed vase, One should place a support of a thief’s hair And recollect the mantra. The greatness of this mantra Is taught in the Pata stupas; Visualizing it slowly and with diligence, It is renowned for summoning wine. Thus it was said. Now, in order to generate insight, it is stated: "One with three faces and six arms, red in color, holding a lotus in the hand of peace, should be meditated upon by the one with the vow of Sarasvatī." This means: preceded by the accumulation of merit, within the protection wheel, upon a lotus, moon, vajra, and water-born [flower], one should meditate on the perfected form, red in color, with a blue face to the right and a white face to the left. In the right hands are a lotus and a sword; in the left, a wheel and a water-born [flower]. With the two root hands, he holds a curved knife and a skull-cup in a crossed embrace. The specific distinction is that he has a peaceful appearance and holds a lotus. One should meditate upon such a goddess, Sarasvatī, who possesses the vow of insight. Insight is the wisdom of all phenomena. Saṃsāra and nirvāṇa are an ocean of conceptualization; to be free from that is the non-abiding nirvāṇa, the perfection of insight.

བདག་དང་གཞན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ངོ་བོ་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་ཚེས་གཅིག་གི་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཉའི་མཐའི་བར་དུའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་ས་ཧ་ཛ་ཞེས་སྨྲ་བར་བསམ་མོ། ། བཟླས་པའི་ཚད་ཀྱང་ཇི་སྲིད་དུ་ཟླ་བ་ཤར་ནས་ནུབ་པའི་ཚད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས། ཡོན་ཏན་གྱི་ཕུང་པོ་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཚིགས་བཅད་བརྒྱ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཁྲི་འབུམ་དུ་ཡང་ཟིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ངག་ནི་གསུང་གི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེའི་དབང་ཕྱུག་ནི་མ་ལུས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པོ། ། ཁམས་གསུམ་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འགྲུབ་པོ། ། མ་ལུས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་འཕྲོག་མ་དང་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་འགྲུབ་པ་ཉིད་དོ། ། མ་ལུས་པ་གཞན་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་སོ། ། གྲུབ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བའི་ལས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྡོ་རྗེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མའི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་པི་ཙུ་པི་ཙུ་པྲཛྙཱ་བརྡྷ་ནི་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་མེ་དྷ་བརྡྷ་ནི། དྷི་རི་དྷི་རི་བུདྡྷི་བརྡྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཚེས་ཀྱི་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ། ཀུན་དུ་ཟླ་བ་ཉ་ཡི་བར། ། སྦྱར་བའི་སྐད་ནི་སྨྲ་བར་བསམ། ། ཇི་སྲིད་ཟླ་བ་རྗེས་འཇུག་པས། ། རྟག་ཏུ་ཚིགས་བཅད་བརྒྱ་ཟིན་ནི། །

The essence of the excellence of oneself and others is the very nature of Vajrasarasvatī. The application begins from the first day of the lunar month until the end of the full moon. The yogi, possessing the experience of the coemergent (sahaja) through the yoga of the non-duality of method and wisdom, should contemplate reciting the sahaja mantra. As for the measure of recitation, it follows the duration from the rising of the moon until its setting. The "heap of qualities" is merely an illustration of one hundred immeasurable verses; as for the practitioner who possesses the activity, they will master even ten million [recitations], for speech is the nature of the enlightened speech. Its mastery is the perfection of everything without exception. In that way, the Mahāmudrā is accomplished. All activities of the three realms are also accomplished. "Without exception" refers to the accomplishment of the activities of the Śrāvakas, Pratyekabuddhas, Hārītī, Brahmā, and so forth. "Without exception" refers to other activities such as pacification (śānti) and the rest. "Accomplishment" refers to the activities as they occur. Therefore, for that very reason, the Blessed One, the Great Samaya, the Blessed One Yamāntaka, entered the meditative absorption (samādhi) called the "Perfection of Wisdom of Vajra Sarasvatī" and spoke the mantra of Vajrasarasvatī: Oṃ picu picu prajñāvardhani jvala jvala medhāvardhani dhiri dhiri buddhivardhani svāhā. From the first day of the month until the full moon, one should contemplate speaking in the applied language. As long as the moon follows, one will constantly master one hundred verses.

ངག་གི་དབང་ཕྱུག་འགུགས་པར་འགྱུར། ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་དག་ནི། ། མ་ལུས་ལུས་པ་མེད་པར་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་ཁུ་བ་དགུག་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཁུ་བ་དགུག་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་རལ་གྲི་བསྣམས། ། ནོར་བུ་མརྒད་འདྲ་བ་ནི། ། གཽ་རཱི་མཁས་པས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཚོགས་བསགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ། མདའ་དང་རལ་གྲི་ལས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་གཡས་གཡོན་སྔོ་དང་དཀར་བའི་ཞལ་གསུམ་པ། ཕྱག་གཡས་ན་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ། གཡོན་ན་འཁོར་ལོ་དང་ཆུ་སྐྱེས། རྩ་བའི་ཕྱག་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་བསྣོལ་བའི་ཕྱག་དྲུག་པ་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། ། ནོར་བུ་མརྒད་དང་འདྲ་བའི་འོད་འཕྲོ་བའི་གཽ་རཱི་ནི་མཁས་པས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཁུ་བ་དགུག་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཁུ་བ་ནི་ཤུ་ཀྲ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དགུག་པ་ནི་མཁའི་གནས་ནས་སོ། ། པདྨའི་ཁ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨོའི་(ལྟ་,ལྟེ་)བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནི་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྦུ་གུའོ། ། དྲིལ་བུ་ནི་གསུང་གི་རང་བཞིན་ཏེ་བདག་གི་ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ཛ་དམར་པོ་བསམས་ནས། སྨིན་མཚམས་ཀྱི་ལམ་ནས་ཚངས་པའི་བུ་གར་ཞུགས་ཏེ། ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུའི་དབྱིབས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྐྱེས་པ་ལ་ནི་ཚངས་པའི་བུ་གར་ཞུགས་ཏེ་དྲང་བའམ། ཕྱག་རྒྱ་མ་ལ་ནི་སྔར་གྱི་ལམ་དུ་འོག་སྒོའི་རླུང་སྦྱོར་གྱིས་སོ། ། བདག་ཉིད་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ཏེ་གཽ་རཱི་གཞན་དུ་འཕྲུལ་པ་ནི་གཞན་གྱི་གནོད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནུབ་བྱང་དུ་འཕྲོ་བ་ནི་མན་ངག་གོ།

"The Lord of Speech will be summoned; the three realms without exception will be accomplished without any remainder whatsoever." This is the reason. Now, the method for summoning the seminal essence (śukra) will be explained: "The wise one should meditate on Gaurī, who has three faces and six arms, holding a sword, and who resembles an emerald gem." Thus it is said. Within the protection wheel preceded by the accumulation of merit, upon a lotus and moon, she is fully complete from the [seed-syllables] śara and khaḍga. Her body is green, with three faces—the right and left being blue and white. In her right hands are a sword and a jewel; in her left, a wheel and a water-born [lotus]. The distinction is that she holds a curved knife and a skull-cup in her two root hands, making six arms, and she wields a sword. The wise one should meditate on Gaurī, who radiates light like an emerald gem. Regarding the method for summoning the seminal essence: "seminal essence" (śukra) is the bodhicitta. "Summoning" is from the location of space. The "mouth of the lotus" is the center of the vajra and the lotus. The "vajra path" is the channel of the male's vajra. The "bell" is the nature of speech; having visualized a red syllable ja on one's own tongue, it enters the Brahma-aperture through the path of the brow. For a male, it is drawn in by light rays in the shape of a hook that enter the Brahma-aperture; for a mudrā, it is done through the previous path by means of the wind-application of the lower gate. Having become the Vajra of Passion oneself, the emanation of Gaurī elsewhere is the "harm of others." The instruction is that she radiates toward the northwest.

། བཟླས་པ་ནི་སྔགས་བརྗོད་པའོ། ། བསྒོམ་པ་ནི་བསམ་གཏན་དང་ལྡན་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་སེམས་བརྟན་པའོ། ། ཤུ་ཀྲ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། ཚོགས་ནི་འཁོར་ལོ་བཞིའི་ཐིག་ལེའོ། ། དེ་ལ་ཞུགས་པའི་རླུང་ཁར་བཏུང་བ་ནི་དགུག་པའོ། ། དེ་བས་ན་དེའི་ཕྱིར་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྡོ་རྗེ་ཁུ་བ་འགུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཁུ་བ་འགུགས་པར་བྱེད་པའི་ལྷ་གཽ་རཱིའི་སྔགས་འདི་གསུངས་སོ། ། ཨོཾ་ཀ་དྷ་ནི། ཨཱ་ཀཱཪྵ་ནི། གཽ་རཱི་ཛ་ཧྲི། དུཥྚ་དུཥྚ་ཡ། ཤུ་ཀྲ་ཡ། ཨཱ་ཀཱཪྵ་ཡ་ཛ། ཛ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། པདྨའི་ཁ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་། ། དྲིལ་བུ་ལྕགས་ཀྱུའི་རླུང་སྦྱོར་གྱིས། ། བཟླས་དང་བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བས་ནི། ། ཁུ་བའི་ཚོགས་ནི་འགུགས་པར་བྱེད། ། ཤིས་པའི་གནས་དང་བསྒྲུབ་པའི་དུས་བསྟན་པ་ནི། ནགས་ཀྱི་ནང་ངམ་དབེན་པ་རུ། ། ལས་འདི་དག་ནི་བསྒྲུབ་བྱས་ན། ། ནུབ་བདུན་ཙམ་དུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འགྲུབ་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ནི་སྒྲུབ་པ་ལ་རག་ལས་ཤིང་དེ་དག་གི་ནུས་པ་ནི་དབང་ལ་ཡང་འབྱུང་ཞིང་། དབང་གི་བྱིན་རླབས་ནི་རྗེས་སུ་གནང་བས་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཨུ་དུམ་བཱ་ར་མནྡཱ་ར། ། བ་རི་ཙི་ཏྲ་བ་ལེ་ཀ། ཀརྣི་ཀ་ཡི་ཕྲེང་བ་ནི། ། བུ་ཁྱོད་ལོང་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུམ་པའི་རྗེས་སུ་གནང་བའོ། ། རལ་གྲི་ཆེན་པོས་ཁམས་གསུམ་པའི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པས། ། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་འགུགས་པར་བྱེད། ། ལས་ཀྱི་རལ་གྲི་དམ་པ་འདི། །

Recitation is the utterance of the mantra. Meditation is being endowed with meditative concentration. Application is the stability of the mind. Śukra is the bodhicitta. The "assemblage" is the drops of the four wheels. "Drinking the wind that has entered there" is summoning. Therefore, for that reason, the Blessed One then entered the meditative absorption called "The Vajra that Summons the Vajra-Semen of Yamāntaka" and spoke this mantra of the deity Gaurī, who performs the summoning of the semen: OṂ KADHANI ĀKĀRṢAṆI GAURĪ JA HRĪ DUṢṬA DUṢṬAYA ŚUKRAYA ĀKĀRṢAYA JA JA HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. By the application of the lotus mouth and the vajra, And the wind-application of the bell and hook, Through the application of recitation and meditation, The assemblage of semen is summoned. Regarding the teaching on the auspicious place and the time of accomplishment: "If these activities are accomplished In a forest or a secluded place, Through application for about seven nights, Success will be attained; of this there is no doubt." This is exactly what was spoken. All the accomplishments of the activities of Secret Mantra depend upon practice, and their power also arises from empowerment; since the blessing of empowerment is entered through the subsequent authorization, [the master says]: "Oḍumbara, mandārava, Pāricitraka, and baleya, This garland of karṇikāra— Take it, my son, and be blessed!" This is the authorization of the vase. "With the great sword, which is Worshipped by all the Buddhas of the three realms, All elemental spirits are summoned. This is the sublime sword of activity."

གཟུང་ན་བདུད་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར། ། དེ་དག་གིས་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་རྗེས་སུ་གནང་བའོ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སྒྲུབ་པ་འདི། ། ལོང་ལ་སློབ་མས་ཡང་དག་གཟུང་། ། རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སློབ་མ་གཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དབང་གི་རྗེས་སུ་གནང་བའོ། ། བཏུང་བ་རིན་པོ་ཆེ་འདི་ནི། ། རྡོ་རྗེའི་ལུས་ནི་རབ་ཏུ་སྒྲུབ། ། ཀུན་དུ་ཡེ་ཤེས་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས། ། འཐུང་ཤིག་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་འདི། ། སློབ་མའི་ཁར་ཡང་བླུག་བྱ་བ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་བསྒྲགས་པ་འདི། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། ཤིན་ཏུ་དགེ་བའི་སེམས་སུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་གནང་བའོ། ། དེ་དག་གི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་དུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཕངས་པའི་མེ་ཏོག་ལ་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་ཆད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་སཏྭ་མ་ཧཱ་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། གོང་གི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་སློབ་མའི་མགོ་ལ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་རིགས་ལྔར་ཡོངས་སུ་བསྡུ་བར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། རིགས་ལ་རིགས་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡི། ། རིགས་པ་ལྔ་པོ་བསྟན་པ་ནི། ། མེ་ཏོག་མིང་གི་སློབ་མ་ལ། ། བདེ་བ་དམ་པ་རྟོགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བའི་དོན་གྱིས་ཕྲེང་བ་རེ་རེ་ཡང་མྱུ་གུ་དང་། ཁ་བྱེ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་བྱེ་བྲག་གི་ཕྲེང་བ་སྟེ་རྒྱན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་དབང་ལྔ་པོ་དག་གིས་ཀྱང་རང་གི་ལྷ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །

If you hold it, you will be victorious over the māras. These are the permissions for the Vajra Master. "This vajra and bell, the very essence of wisdom and method—take them and hold them perfectly, disciple! You, the vajra, must hold the disciple." This is the permission for the secret empowerment. "This precious drink perfectly accomplishes the vajra body. O son, you who possess universal wisdom, drink this which has arisen from wisdom!" This is to be poured into the disciple's mouth. "This which was proclaimed by Yamāntaka, the vajra disciple himself, should be maintained with a most virtuous mind." This is the permission for the wisdom-gnosis empowerment. The meaning of these is as follows: at the time of entering the vajra maṇḍala, the flower thrown into the maṇḍala is blessed as a garland of twenty-five flowers arranged in the manner of two moons. It should be bound upon the disciple's head with the mantra sattva mahābala and the aforementioned verses. If one asks, "Is it not improper to categorize the flower garland into the five families?" the answer is: "The teaching of the five families, through which the family itself is realized, brings about the realization of supreme bliss for the disciple by means of the name of the flower." By this meaning, each garland—distinguished as a bud, a blooming flower, or a fully blossomed one—is the very nature of an ornament. Furthermore, this is because the five empowerments also cause one's own deity to become clear.

སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་ནི་གཞན་གྱི་དོན་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་སྟེ། རལ་གྲི་ནི་སློབ་དཔོན་ལས་ཐོབ་པའི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལས་ཀྱི་གོ་རིམ་དང་སེམས་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་རལ་གྲི་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའོ། ། དེ་དག་ལ་ཁམས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱས་པ་སྟེ་འོས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་མཐུས་དེ་ཉིད་དུ་འགུགས་པར་བྱེད་དོ། ། ལས་ཀྱི་རལ་གྲི་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་སྟེ། ཕྲག་དོག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཉིད་དམ་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཏེ་དོན་དང་རྟགས་འབྲེལ་བར་གཟུང་ན་བདུད་བཞི་ལས་རྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ། ། འདི་དག་གིས་ནི་དམ་ཚིག་གསུམ་པ་དང་སྣོད་དུ་བྱ་བ་དང་། རྗེས་སུ་གནང་བ་དང་། ལུང་བསྟན་པ་དང་། དབུགས་དབྱུང་ཞིང་གཟེངས་བསྟོད་པ་དག་ཀྱང་གཟུང་ངོ་། ། གསང་བ་ནི་གསང་བ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་གསང་བ་ལས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཤེས་རབ་དགའ་བ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འདི་དག་ནི་ངག་གི་རྩེ་མོ་ལོང་ཞེས་བརྗོད་ལ། བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སློབ་མ་ཡོངས་སུ་ཟུང་ཤིག་པའོ། ། ཤེས་རབ་ནི་ཚེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་བཏུང་བ་སྟེ་ཡིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རོས་ཚིམ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་བྱེད་པས་ན་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ་(དས་,དེས་)བཅོས་པ་མེད་པའི་དོན་མཐོང་བས་ན་རྡོ་རྗེ་ལུས་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །

The master empowerment is that which primarily effects the welfare of others. The sword is the great insight obtained from the master. Through the sequence of that activity and the power of the great mind, that very sword is the vajra—the five inseparable wisdoms. To these, all the buddhas of the three realms prostrate, for they are worthy of such honor. All sentient beings of the three realms arise from them; by the power of the master’s activity, they are summoned into that very state. The sword of activity performs all deeds; it is the sublime Yamāntaka of envy. If one maintains that very vajra-vow as the union of meaning and sign, one will triumph over the four māras. By these, the three samayas, the making of the vessel, the authorization, the prophecy, and the encouragement and consolation are also included. The secret is that which arises from the secret; from the secret of insight and method, one must accomplish the essence of that very thing as the bodhicitta and the wisdom of the four joys. These are called the "peak of speech," and one should say, "Empower yourself and take hold of the disciple." Insight is the consort endowed with life, and wisdom is that which is born from her. That very thing is the drink, which satisfies the mind with the taste of the coemergent. Because it makes all phenomena the essence of that very thing, it is the jewel; because one sees the uncontrived meaning by means of it, it perfectly accomplishes the vajra body.

དེ་ཉིད་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ལ་བུ་ཞེས་བོས་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་གོམས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འཐུང་ཤིག། ཡེ་ཤེས་ལས་འབྱུང་བའི་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་སློབ་མ་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ཆེས་པའི་ཁར་རིན་པོ་ཆེ་དབང་གིས་བླུག་པར་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་བསྒྲགས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་བདག་ཉིད་ལ་ཡི་རངས་ཤིང་མྱོང་བ་ཆེས་ཆེ་བ་དག་གིས་ནི་ཤིན་ཏུ་སྟེ་རང་རིག་པ་དང་བླ་མའི་བཀའོ། ། དགེ་བ་ནི་དགེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དོན་མཐོང་བའོ། ། རྟག་ཏུ་དེའི་སེམས་སུ་བྱ་བ་ནི་བཞི་པའི་དབང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དགུག་པ་ནི་ཁྲག་དང་ཆང་དང་ཤེས་རབ་དང་ཁུ་བ་དགུག་པའོ། ། ལ་སོགས་པ་ནི་དབང་གི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། རིམ་པ་ནི་གོ་རིམ་མོམོ། ། ཕྱེ་བ་ནི་མ་ནོར་བའོ། ། དྲུག་པས་གཞག་པ་ནི་བདུན་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་བདུན་པ་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པར་འགྱུར་བར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྒྱལ་པོས། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་སྦྱོར་བར་བྱེད། ། བགེགས་དང་ལོག་པར་འདྲེན་པ་དང་། ། གདུག་པ་ཅན་དག་བསལ་ཕྱིར་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟ་གོན་གྱི་དུས་སློབ་དཔོན་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འབྲེལ་པའི་ཕྱག་དང་།

That itself consists of the five all-pervading wisdoms, such as the mirror-like wisdom and so forth. Addressing the vajra disciple as "son," [the guru says]: "Drink the coemergent for the sake of your cultivation." All these phenomena arising from wisdom are to be poured into the vessel of the faithful, fortunate disciple by means of the precious empowerment; this was proclaimed by the Blessed One Yamāntaka. The vajra disciple, through great joy and profound experience, [realizes] the self-knowing awareness and the command of the guru. Virtue is great virtue, the vision of the uncommon meaning. To always maintain that in one's mind is the fourth empowerment. The tantra of the Black Yamāntaka, the body, speech, and mind of all the Tathāgatas, has been explained. "Summoning" refers to the summoning of blood, wine, insight, and semen. "And so forth" refers to the verses of empowerment. "Sequence" means the order. "Distinguished" means unerring. "Established by the sixth" refers to the seventh. This is the extensive clarification of the seventh chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Now, the ritual for conferring the empowerment will be explained in full detail: "Then the King, the Vajra Holder, Performs the application of the protection wheel; To clear away obstacles, misleading spirits, And those who are malevolent, he spoke." Thus it is said. "Then" refers to the time of the preparatory rites, when the master, possessing the pride of Yamāntaka, [holds] the hands joined with the vajra and bell.

ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ་སློབ་མ་འཁོར་ལོ་བཞིའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ་བཞིས་གསོལ་བ་བཏབ་བའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཡེ་ཤེས་བཞི་སྟེ་དེ་གང་དང་ལྡན་པ་ནི་འཛིན་པའོ། ། རྒྱལ་པོ་ནི་གཙོ་བོའོ། ། སྲུང་བ་ནི་བགེགས་མ་ལུས་པས་འདའ་བར་མི་ནུས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྔགས་ཡོངས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའོ། ། བགེགས་ནི་ལུས་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་བའོ། ། ལོག་པར་འདྲེན་པ་ནི་ངག་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་བའོ། ། གདུག་པ་ཅན་ནི་སེམས་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་བའོ། ། བསལ་བ་ནི་ཕྱོགས་དེ་དག་རྣམ་པར་བཅད་པའོ། ། ཕྱིར་ནི་བར་ཆད་སྲུང་བའི་དགོས་པ་སྟེ་དེའི་དོན་དུ་གསུངས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་རལ་གྲི་འཆང་བ་བདག། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་སྦྱོར་བར་བྱེད། ། རལ་གྲི་འབར་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། རིགས་གསུམ་སྐྱེས་ཀྱང་གཅོད་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དཔལ་ལྡན་ནི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱེད་པའོ། ། རལ་གྲི་ནི་ལས་ལ་ཤིས་པའི་ཕྱིར་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དེ་དག་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་བཅུག་པས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འཆང་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འཆང་བས་སོ། ། བདག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུར་གྱུར་ཅིག་པའོ། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རལ་གྲི་འབར་བ་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐུ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྡུའོ། །

Having uttered "HŪṂ," this occurs immediately after the four disciples, possessing the pride of the four wheels, have made their request. "Vajra" refers to the four wisdoms; one who possesses these is the "Holder." "King" means the principal one. "Protection" means that which cannot be transgressed by any obstacles whatsoever. "Wheel" refers to that which fully joins meditative absorption and mantra. "Obstacles" are those arising from the body. "Misleaders" are those arising from speech. "Malevolent ones" are those arising from the mind. "Dispelling" means the total elimination of those directions. "For the sake of" refers to the purpose of protecting against hindrances; it was spoken for that reason. Furthermore, these verses should be recited: "I, the glorious wielder of the sword, Apply the wheel of protection. By the nature of the blazing sword, I cut through even those born of the three families." Thus it is said. "Glorious" means that which brings the excellence of the welfare of oneself and others to perfection. "Sword" is used merely as a symbol because it is auspicious for the activity; however, in its place, one should recite the verse by substituting the vajra, wheel, jewel, and lotus. "Wielder" refers to the Blessed One himself, who wields the vajra and so forth. "I" means "may I become the body of all the Tathāgatas." "Applying the wheel of protection" has already been explained. "Blazing sword" means possessing the power of the wisdom of all-accomplishing action. By that very [term], the blazing vajra and so forth are also included.

དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རིགས་གསུམ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཀྱང་གཅོད་ཅིང་འཇོམས་པར་བྱེད་ན་གཞན་གྱི་འཇིགས་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་གི་རྗེས་ལ་སའི་ལྷ་མོ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་པ་ཡི། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། སློབ་དཔོན་བདག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ས་གཞི་ལེགས་པར་བསྟར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཁྲུ་གང་པའི་མཎྜལ་བྱས་ཏེ་མེ་ཏོག་དམར་པོའི་ཚོམ་བུ་ལྔ་བཀོད་ལ། སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་མཐར་བྱེད་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ལག་པ་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ས་ལ་གཞག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སའི་ལྷ་མོ་ལག་བཟང་མོ་མདོག་གསེར་བཙོ་མའི་ཁ་དོག་ལྟ་བུ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་དབང་པོའི་ལག་པ་ལྟ་བུ། གཡོན་པ་གསེར་གྱི་བུམ་པ་ལོ་མ་དང་བཅས་པ་འཛིན་པ། ལུས་ཕྱེད་ཕྱུང་བ་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་དམིགས་ཏེ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ལ། གླུ་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་ལན་གསུམ་དུ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྲས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྐྱོབ་པའི་ཐབས་ཐར་པའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ་འཇུག་པ་ལ་ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་པོར་གྱུར་པ་སྟེ།

The three families of its nature are born from the vajra body, speech, and mind. The word "also" (kyang) means that if even these are cut and destroyed, what need is there to mention the fears of others? Following that, in order to perform the ritual of the goddess of the earth (pṛthivī-devī), it is said: "O Goddess, you who protect all sentient beings, May you be my witness. I, the master, shall draw the maṇḍala Of Yamāntaka." Having prepared a maṇḍala on a well-spread ground, one should make a mandala one cubit in size to the west and arrange five heaps of red flowers. The master, maintaining the pride of being the Slayer (Antaka), should hold a vajra in the right hand and place the three-pronged vajra mudrā upon the ground, then recite the hundred-syllable mantra of Vajrasattva three times. Then, one should visualize the goddess of the earth, Subhūmi, whose color is like refined gold, with one face and two hands, resembling the hand of Indra. Her left hand holds a golden vase together with leaves. Visualizing her with half her body emerging, facing the practitioner, one should worship her with flowers and the like, and circumambulate her three times while ringing a vajra bell accompanied by song. "Sentient beings" refers to those who have become the children of the Buddha. You, O Goddess, are the witness for the means of protecting all sentient beings through compassion and insight, leading them into the supreme city of liberation.

སྔོན་མར་མེ་མཛད་ལ་སོགས་པས་ཇི་ལྟར་དཔང་དུ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། གང་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མེད་པར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་དཔང་མཛོད་ཅིག་པའོ། ། དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཚུལ་ལམ་ཐབས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཉམ་པར་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གོས་ཀྱིས་གདོང་ནི་བཅིང་བྱས་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་མདུན་སྒོར་གཞག། ཁྱོད་སུ་ཞེས་ཀྱང་འདི་སྐད་དྲི། ། བསྐལ་བཟང་བདག་ཅེས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད། ། གསོལ་བ་བཏབ་པའི་བློ་བཟང་ལ། ། ཡོལ་བའི་ནང་དུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གོས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རས་དམར་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལས་ཐམས་ཅད་པས་བསང་བ་བྱས་ནས་ཧཱུཾ་ཞེས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་བཟླས་ནས། འཇུག་པའི་ཆོ་ག་མ་རྫོགས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་ན་ཁྱད་པར་གྱི་སྤྲོ་བ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཁྲུ་གང་པ་དེ་དག་གིས་མིག་བཅིངས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་གཞག་པའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དུ་གནས་པས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཕྱག་རྒྱས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཟུང་སྟེ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཚན་མ་དང་བཅས་པ་སྙིང་གར་བཀོད་ལ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཐའི་བར་དུ་དམ་བཅའ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སུ་ར་ཏེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ་སུ་ཁཾ་ཞེས་བརྗོད་པས།

Just as previously established by Dīpaṃkara and others as witnesses, the maṇḍala of Yamāntaka is the entry point for all root maṇḍalas; it is the witness for drawing the maṇḍala that takes Vajrasattva himself as its essence, without depending on anything else. If one asks what the purpose is, it is the meaning of "practicing in accordance with the proper method or means." Now, the entry into the maṇḍala will be explained: "Having bound the face with a cloth, Place [the disciple] at the eastern gate of the maṇḍala. 'Who are you?' thus one should ask; 'Fortunate one, I am [so-and-so],' the words should be spoken. To the one of noble mind who has made the request, [The master] should lead [the disciple] inside the curtain." Regarding this: "with a cloth" refers to a red cotton cloth. Having performed the purification with the sarvakarma mantra and recited "HŪṂ" twenty-one times, the eyes should be bound with a cubit-length [cloth] so that the disciple does not see the maṇḍala before the entry ritual is complete, for if they see it, the extraordinary enthusiasm will not arise. Thus, they are placed at the eastern gate of the maṇḍala. Then, the disciple, abiding in the divine pride of Vairocana, makes the request and holds a flower garland with the single-pointed vajra mudrā. Placing the secret maṇḍala together with its signs at the heart, one should generate the yoga-mind with: "OṂ SARVA-TATHĀGATA-YOGA-CITTA-UTPĀDAYĀMI." Then, one should make the vow until the end of enlightenment. By reciting: "OṂ SARVA-TATHĀGATA-SURATE SAMAYA STVAṂ HO SUKHAṂ,"

དེ་ནས་བླ་མ་ཡོན་གྱིས་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་བླ་མས་ཀྱང་ཁྱོད་སུ་ཡིན་གང་ལ་དགའ་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། ། སློབ་མས་ཀྱང་བདག་ནི་སྐལ་བ་བཟང་པོ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བར་སྤྲོ་བའི་ཡིད་ཅན་ནོ། ། གཞན་ཡང་བདག་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་དགའ་ཞེས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དུ་བཅུག་ལ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ལག་པ་གཡས་པར་གཏང་སྟེ་སྦོམ་པོ་དང་དབང་པོའི་རྩེས་འཛིན་དུ་བཅུག་ལ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཁྱོད་ལ་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཡིས་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན་དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེ་བས་ན་འདི་ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་དྲུང་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བརྗོད་ལ་ཡོལ་བའི་ནང་དུ་དགུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་རིགས་རྣམ་པ་དྲུག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སྤྱི་གཙུག་ཏུ་གཞག་སྟེ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཁྱོད་ཀྱིས་དམ་ཚིག་དང་མི་ལྡན་པ་འགའ་ལ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་འདི་དག་དམ་ཚིག་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་བརྗོད་ན་མགོ་འགས་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རང་ཉིད་ནི། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་ལ་གནས། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་ཡི་མོད་ལ་བཀས་ནས་གཤེགས། ། ཞེས་བརྗོད་ལ།

Then, having pleased the guru with offerings, the guru should ask: "Who are you? What do you delight in?" The disciple should reply: "I am fortunate, and my mind is eager to see the maṇḍala. Furthermore, I delight in great bliss." Then, having had him recite "Oṃ akhaṃ vīra hūṃ," the guru should, with a very joyful mind, place a five-pronged vajra in the disciple's right hand and have him hold it with the thumb and the tip of the index finger. He should say: "Today you have entered the family of all the tathāgatas. I shall generate in you that wisdom by which the siddhi of suchness is attained. If you attain the siddhi of suchness by this wisdom, what need is there to mention other siddhis? Therefore, you must not speak of this in the presence of those who have not seen the maṇḍala, lest your samaya be impaired." Having said this, he should lead him inside the curtain. Then, having blessed a tathāgata-vajra generated from the syllable Hūṃ with the six families, he should place it on the crown of the head and say: "This is the samaya-vajra. You must not speak of it to anyone who does not possess the samaya. If you speak of these secret mantra methods to one who lacks the samaya, your head will split apart. Vajrasattva himself dwells within your heart today. If you speak of this method, he will depart and split [your heart] at that very moment." Having said this:

དེ་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཆུ་ཁྱོར་བ་གསུམ་བླུད་དེ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་འགྲུབ་པར་བྱེད། ། དངོས་གྲུབ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འཐུང་ཤིག། ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་སྙིམ་པ་མེ་ཏོག་གིས་གང་བར་བྱས་ལ། གུས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བལྟར་བཅུག་སྟེ་དེ་རིང་ཕན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ང་ཡིན་གྱིས་ངས་སྨྲས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་མཉན་པར་བྱའོ། ། ང་ལ་བརྙས་པ་ཡང་མ་བྱེད་ཅིག། ཉམ་ང་བ་མ་སྤངས་པར་འཆི་བའི་དུས་བྱས་པས་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡན་ལག་སྨད་ལྔ་ས་ལ་གཏུགས་པའི་ཕྱག་ལན་གསུམ་དུ་བཙལ་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ལ་དབབ་ཏུ་གསོལ། ཞེས་བརྗོད་པ་དེའི་སྤྱི་བོར་བཾ་ལས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་མདོག་དཀར་པོ་ལ་དབྱིབས་ཟླུམ་པོ་སྟེ། བུམ་པས་མཚན་པ་ལ་ཡི་གེ་ཧའོ། ། སྙིང་གར་ཡི་གེ་ལཾ་ལས་གསེར་གྱི་ས་གཞི་ཁ་དོག་སེར་ལ་དབྱིབས་གྲུ་བཞི་སྟེ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་གྱིས་མཚན་པ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ངོ་། ། ལྟེ་བར་རཾ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁ་དོག་དམར་ལ་དབྱིབས་གྲུ་གསུམ་རྣོ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཨའོ། ། རྐང་མཐིལ་དུ་ཡི་གེ་ཡཾ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁ་དོག་སྔོ་ལ་དབྱིབས་ཟླ་གམ་སྟེ། རབ་ཏུ་གཡོ་བའི་བ་དན་བྱེ་བས་མཚན་པ་དེ་ལ་ཡི་གེ་ཛྲྀཾ་དྲག་ཅིང་བཟོད་པར་དཀའ་བ་འབར་བའི་ཕུང་པོ་དེ་རླུང་གིས་བུས་པར་བསམ་ལ།

Then, having made [the disciple] drink three handfuls of the water of all-activity, one should say: "This is your hell-water. If you transgress the samaya, it will burn you; if you guard the samaya, it will bring accomplishment. Drink this water of the nectar of siddhi!" Then, having had the disciple fill his cupped hands with flowers, one should make him look with a respectful mind and say: "From this day forward, I am your Vajrapāṇi. You must listen to what I say. Do not treat me with contempt. If you die without having abandoned your fears, you will surely go to hell." Then, having performed three prostrations by touching the five lower limbs to the ground and joining the vajra-palms, [the disciple] should say: "Blessed by all the Tathāgatas, I pray that Vajrasattva descend into me." At his crown, from the syllable vaṃ, there is a white water maṇḍala, circular in shape, marked by a vase, and bearing the syllable ha. At the heart, from the syllable laṃ, there is a golden ground, yellow in color and square in shape, marked by a three-pronged vajra, and bearing the syllable hūṃ. At the navel, from the syllable raṃ, there is a fire maṇḍala, red in color and triangular and sharp, bearing the syllable a. At the soles of the feet, from the syllable yaṃ, there is a wind maṇḍala, blue in color and semi-circular in shape, marked by ten million fluttering banners; one should visualize that the fierce and unbearable mass of blazing syllables jriṃ is fanned by the wind.

ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བར་དུ་འབར་བར་གྱུར་པས་དེ་ནས་དག་ཅིང་གཙང་བའི་རྒྱུན་བབས་པས་ལུས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུནྡས་གང་བར་གྱུར་ཅིང་སེམས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པས་ཚིམ་པར་གྱུར་ནས་རླུང་གིས་བཏེག་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་རང་ཉིད་འགྱིང་བག་དང་བཅས་པའི་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་དུ་བསམ་མོ། ། ལག་པ་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་གསོར་ལ། གཡོན་པས་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཏེ་འབེབས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཕབ་ལ་སྤོས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེའི་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཨ་བེ་ཤ་ཡ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་ཨ་སྟྭཾ་བྷ་ལ་ཡ་ར་ར་ར་ར་ཙ་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧ་ཨ་ཛྷེཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བས་མྱུར་དུ་འབེབས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་ལུས་སུ་དམིགས་ཏེ། ལྕེ་ལ་ཨ་དམར་པོ་བཀོད་ནས་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་གཞག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་མགོན་པོ་ཆེ། ། འོད་དཔག་མེད་ནི་བདེ་བ་ཆེ། ། སྨྲོས་ཤིག་འདོད་ཆགས་ཆོས་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བརྗོད་ལ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་ལྟས་ཤེས་པར་བྱས་ལ་རིང་དུ་འགྲོ་ན་དབང་ཆེན་དང་རྡོ་རྗེས་མནན་ནོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་པྲ་ཏིཙྪ་བཛྲ་ཧོ་ཞེས་མེ་ཏོག་དོར་ལ་སྔར་བཞིན་དུ་ཕྲེང་བ་དོར་བ་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། མིག་འབྱེད་པ་ནི་བརྩོན་པར་བྱེད། ། རྡོ་རྗེ་མིག་ནི་བླ་མེད་པ། ། དེ་རིང་བདག་གིས་དབྱེ་བར་བྱ། ། ཧེ་བཛྲ་པཱ་ཤྱ་ཞེས་བྱ་བས་གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་ལ་བྱང་ནས་བརྩམས་ཏེ་ལྷ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་གསུངས་པ་ནི།

As it blazes up to the water maṇḍala, a pure and clean stream descends, filling the body with the bodhicitta of the kunda flower. One should visualize the mind being satiated by the coemergent [wisdom] and being uplifted by the wind. Then, the disciple should visualize themselves as Yamāntaka in a majestic posture. With the right hand brandishing a vajra and the left hand ringing a bell, they should invoke [the descent] with the mantra of descent and offer incense. The mantra for this is: OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ ĀVEŚAYA A A A A A A A A A A A A A A A A A STVAṂ BHĀLAYA RA RA RA RA CALAYA HŪṂ HA Ā JHEṂ PHAṬ. By this, the descent will occur swiftly. Then, the preceptor should visualize themselves in the body of Rāgavajra, place a red A on the tongue, and establish the vajra with "TIṢṬHA VAJRA." Then, saying: "The Great Protector Vajradharma, Amitābha of great bliss, speak the great dharma of passion!" one should inquire about what is virtuous and what is non-virtuous. Then, having discerned the signs of body, speech, and mind, if [the disciple] moves far away, they should be pressed down by the Great Powerful One and the vajra. Then, saying "OṂ PRATĪCCHA VAJRA HO," they should cast the flower and receive the garland as before. Then: "OṂ, today Vajrasattva shall strive to open your eyes. Today I shall open the unsurpassed vajra eyes." With "HE VAJRA PAŚYA," the face veil is removed, and starting from the north, the deities should be shown. Then, the supplication made by the disciple is stated:

དབང་བསྐུར་དོན་དུ་གུས་ཆེན་པོ། ། དེ་ནས་ལན་གསུམ་རྗེས་སུ་བརྗོད། ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཆེན་པོས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དབང་བསྐུར་ལྟར། ། བདག་ཀྱང་མགོན་པོས་དབང་བསྐུར་ཞིང་། ། མཆོག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ནི་མངོན་དུ་འབྱུང་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། ཆོས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་ལ་སེམས་དཔའོ། ། དབང་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསྐུར་བ་ནི་བྱིན་པའོ། ། ལྟར་ནི་མ་འོངས་པ་འཛིན་པའོ། ། བདག་ནི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མའོ། ། ཀྱང་ནི་གཞན་ཉེ་བར་བསྡུ་བའོ། ། མགོན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བླ་མ་མཁས་པའོ། ། དབང་བསྐུར་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིན་པར་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། མཆོག་ནི་དངོས་གྲུབ་པོ། ། ཀྱང་ནི་ཐབས་སོ། ། བདག་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་བླ་མ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། དེ་བཞིན་གླུ་དང་རོལ་མོས་མཆོད། ། དེ་བཞིན་ཁྲུས་ཆབ་བྱུག་པས་ཀྱང་། ། སློབ་མ་དད་པས་བླུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བསྟོད་པ་དག་ཀྱང་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་མའི་བྱ་བ་མདོར་བསྟན་པ་གསུངས་པའོ། ། ད་ནི་ཟབ་མོ་སྔགས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་རྒྱལ་པོས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་གསུངས་པ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་དྷརྨཱ་དྷཱ་ཏུ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ཡང་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས།

With great devotion for the purpose of receiving empowerment, one then recites three times: "Just as the Buddhas, the Great Dharma, Empowered Vajrasattva, So may the Protector empower me, And grant me the supreme [attainment]." Thus it is said. "Just as" (ji ltar) refers to the manner in which it occurred. "Buddhas" (sangs rgyas) refers to the essence that is non-dual with the dharmakāya. "Great Dharma" (chos chen po) refers to the saṃbhogakāya. "Vajra" (rdo rje) is the wisdom inseparable from all unsurpassed phenomena; he is the "hero" (sems dpa') of that. "Empowerment" (dbang) refers to the vase empowerment and so forth. "To empower" (bskur ba) means to bestow. "As" (ltar) indicates the apprehension of the future. "I" (bdag) refers to the fortunate disciple. "Also" (kyang) is used to include others. "Protector" (mgon po) refers to the learned guru. "Empower and" (dbang bskur zhing) refers to the request made during the day. "Supreme" (mchog) refers to the siddhi. "Also" (kyang) refers to the method. "Grant to me" (bdag la stsal du gsol) is the request made because those [attainments] depend upon the guru. "Likewise, with songs and music, And likewise with bathing water and ointments, The disciple, with faith, should pour [the offerings]; Then, one should also offer praises." This explains the brief summary of the disciple's activities. Now, the profound mantra will be explained. Then, King Vajradhara spoke the mantra of emptiness: OṂ ŚŪNYATĀ-JÑĀNA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ OṂ PŪJA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ OṂ DHARMĀDHĀTU-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ Furthermore, from the Explanatory Tantra:

སྐྱེ་མེད་རྟོག་བྲལ་སྒྱུ་མ་ཨོཾ། ། རང་བཞིན་མེད་པ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ། ། རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཛྙཱ་ན་སྟེ། ། མི་ཕྱེད་གཞན་བྱེད་བཛྲའོ། ། བདག་གི་ངོ་བོ་སྭ་བྷཱ་བ། ། གང་ལ་ཡོད་པ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅། ། བསྡུ་བའི་མཆོག་ནི་ཧཾ་དུ་བཤད། ། འདི་དག་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཟང་ཟིང་མེད་པའི་ཕྱིར་བཛྲའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་འཕྲུལ་པ་ནི་པཱུ་ཛའོ། ། གཞན་ནི་སྔར་བཞིན་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བདག་སྟེ་ཀོ྅ཧཾ་ངོ་། ། དེ་དག་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བཅུག་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུའོ། ། དྷརྨཱ་ནི་ཆོས་སོ། ། དྷཱ་ཏུ་ནི་དབྱིངས་སོ། ། གང་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ནི་སྭ་བྷཱ་བའོ། ། ཕྱག་དང་ཞལ་གྱི་དབྱིབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ངོ་། འདི་གཞན་ནི་ཁུ་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཞེངས་ནས་སྲིད་པ་ཞི་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ང་རྒྱལ་དུ་གསུངས་པའོ། ། ད་ནི་ལས་རབ་འབྱམས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཞི་བ་ལ་སོགས་དབྱེ་བ་ཡི། ། སྦྱིན་སྲེག་དེ་ནས་བཤད་པར་བྱ། ། སྦྱིན་སྲེག་གང་ཞིག་འགྲུབ་པ་ཡིས། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་བསྒྲུབ་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་ཞི་བ་ནི་ཞི་བ་སྟེ། ། སོགས་པ་ནི་རྒྱས་པ་དང་། དབང་དང་། དགུག་པ་དང་། རེངས་པ་དང་། དབྱེ་བ་དང་། བསྐྲད་པ་དང་། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། ། སྦྱིན་པ་ནི་མཆོག་སྟེ། སྲེག་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་སོ། ། དེ་ནས་ནི་ལས་གཞན་རྫོགས་པའི་མཐུའོ། ། བཤད་པར་བྱ་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་དགོས་པའོ། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་གསུངས་པའོ། །

Unborn, free from conceptualization, and illusory is Oṃ. Lacking inherent nature is Śūnyatā. The wisdom of realization is Jñāna. The indivisible and transformative is Vajra. The essence of the self is Svabhāva. That in which it exists is Ātmako. The supreme synthesis is explained as Haṃ. These [mantras] follow the accumulation of the collection of merit. Because the nature of the tathāgata’s dharma is without materiality, it is Vajra. The emanation of bodhicitta is Pūja. The others are as before; that which possesses their identity is the self, Ko’haṃ. These occur immediately after the entry of the wisdom wheel. Dharmā means dharma. Dhātu means the expanse (dharmadhātu). That which possesses inherent nature is Svabhāva. That which has the nature of the shape of hands and faces is Ātmako’haṃ. This other [explanation] is taught as the pride of the non-duality of existence and peace, having arisen from the complete transformation of the seminal essence. Now, the infinite activities will be explained: "Then, the fire offerings (homa) shall be explained, divided into pacifying and so forth. By accomplishing whichever fire offering, all activities are thoroughly achieved." Thus it is said. "Pacifying" means to pacify. "And so forth" refers to the distinctions of enriching, magnetizing, summoning, paralyzing, separating, expelling, and wrathful rites. "Offering" (dāna) is the supreme; "burning" (homa) is the opposing side. "Then" refers to the power of completing other activities. "Shall be explained" is for the purpose of ensuring that the accomplishments (siddhi) do not decline. Thus, the fire offerings are taught for each of the pacifying and other rites individually.

གང་ཞིག་ནི་གང་དག་སྟེ་གྲུབ་པ་ནི་རྫོགས་པར་གྱུར་ནའོ། ། ཡེ་ཤེས་བྱ་བ་ནི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཅིག་གྲུབ་པས་ལས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་ནུས་སོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་ཅེ་ན། སེམས་ནི་ཇི་ལྟར་གཞག་པ་གསུངས་པ། ཞི་བ་ཞི་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཏེ། ། རྒྱས་པ་རྒྱས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། ། དབང་ཡང་དེར་གཏད་སེམས་ཀྱིས་ཏེ། ། བསྐྲད་དང་བསད་པ་ལ་ཡང་ངོ་། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་འབྲས་ཆན་དང་འོ་མ་བཟའ་ཞིང་དགེ་བའི་སེམས་རྣམ་པར་མི་གཡེང་བ་ནི་ཞི་བའི་སེམས་སོ། ། བུ་རམ་དང་འོ་མ་བཟའ་ཞིང་རྟག་ཏུ་བསོད་ནམས་དང་ལྡན་པར་བྱ་བའི་སེམས་ནི་རྒྱས་པའི་ལས་སོ། ། ཆང་དང་འོ་མ་བཏུང་ཞིང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཆགས་པའི་སེམས་དེར་གཏད་པའི་སེམས་སོ། ། སྐྱུར་བ་དང་ཉ་ཤ་བཅའ་ཞིང་ཁྲོས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ནི་བསྐྲད་པ་དང་བསད་པའི་སེམས་སོ། ། སེམས་དང་ལྡན་པའི་ཐབ་ཁུང་དེ་གསུངས་པ་ནི། ཞི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་སྟེ། ། རྒྱས་པ་ཡི་ནི་རྫིང་བུ་འདྲ། ། དབང་དུ་བྱ་བ་ཟླ་གམ་ལྟར། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་འདྲ་བས་ནི་བསད། ། ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་ནི་ཟླུམ་པོའོ། ། རྫིང་བུ་ནི་སོ་ཕག་གི་རྫིང་བུ་སྟེ་གྲུ་བཞི་པའོ། ། ཟླ་གམ་ནི་གཞུ་ལྟ་བུའོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་འདྲ་བ་ནི་གྲུ་གསུམ་པའོ། ། དེ་ཡང་འོ་མ་དང་གུར་གུམ་གྱི་ཆུ་དང་། སྐྱེར་འབྲུམ་བཙིར་བའི་ཆུ་དང་ད་དུ་རའི་ཁུ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བྱུག་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་ཚད་གསུངས་པ། ཞི་བ་ཁྲུ་གང་ཚད་དུ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་རྒྱས་པ་ཁྲུ་དོ་པ། ། ཇི་ལྟར་རྒྱས་པ་དེ་ལྟར་དབང་། ། བསད་པ་ལ་ནི་སོར་ཉི་ཤུ། །

"Which" refers to those which are "accomplished," meaning they have become perfected. "Wisdom" refers to that which possesses power. For that very reason, by accomplishing one, one is able to thoroughly accomplish all activities. How, then, is that accomplished? Regarding how the mind is to be placed, it is said: "Peace is with a peaceful mind; Increase is with an increasing mind. Subjugation is with a mind focused thereon; So too are expulsion and killing." The meaning of this is as follows: eating rice and milk with a virtuous, undistracted mind is the "peaceful mind." Eating molasses and milk with a mind constantly intent on accumulating merit is the activity of "increase." Drinking beer and milk with a mind attached to the object of accomplishment is the "mind focused thereon." Eating sour things and fish with a mind full of anger is the "mind of expulsion and killing." Regarding the hearths associated with these minds, it is said: "The shape of the peaceful maṇḍala is circular; That of increase is like a pond. Subjugation is like a crescent moon; Killing is like the expanse of space." This is the meaning. The shape of the maṇḍala is circular. The "pond" is a brick pond, which is square. The "crescent moon" is like a bow. "Like the expanse of space" is triangular. Furthermore, these should be smeared with milk, saffron water, water from crushed barberry berries, and the juice of datura. Their measurements are stated: "The peaceful is one cubit in measure; Likewise, the increasing is two cubits. As is the increasing, so is the subjugating. For killing, it is twenty finger-widths."

ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་ཁྲུ་གང་ནི་སོར་བཅུ་གཉིས་བསྐོར་བའོ། ། སོར་བཞི་པ་བསྐྱེད་པ་དང་ཁ་ཁྱེར་ནི་ལྷག་པའོ། ། ཁྲུ་དོ་ནི་ལོགས་རེ་རེའི་ཞིང་ངོ་། ། སོར་བརྒྱད་ཕྱིར་བསྐྱེད་པ་དང་ཁ་ཁྱེར་ནི་ལྷག་པའོ། ། དབང་ཡང་རྒྱས་པའི་ཚད་དུ་བྱ་བ་ནི་ཆུར་ཁྲུ་དོ་པ་སྟེ་རྒྱར་ཁྲུ་གང་ངོ་། ། ཁ་ཁྱེར་ནི་གོང་དང་མཚུངས་པའོ། ། སོར་ནི་ཉི་ཤུ་ལོགས་རེ་རེ་ཞིང་ངོ་། ། བསྐྱེད་པ་དང་ཁ་ཁྱེར་ནི་སོར་གསུམ་ལྷག་པའོ། ། ཟབས་ཀྱི་ཚད་དུ་གསུངས་པ། ། ཞི་བའི་སྟེང་དུ་ཁྲུ་ཕྱེད་ཚད། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཁྲུ་ཙམ་སྟེ། ། སོར་ལྔ་གཉིས་ནི་བསད་པ་ལ། ། དབང་ལ་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དགུག། ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་སྟེང་གི་ཁ་ནས་ཞབས་སུ་སྟེ། ཁྲུ་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད་སོར་བཅུ་གཉིས་སོ། ། ཁྲུ་ནི་སོར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་སྟེ་ཙམ་ནི་ལྷག་པ་བཀག་པའོ། ། སོར་ནི་མཐེབ་སོར་ཏེ་ལྔ་གཉིས་ནི་བཅུ་ཐམ་པའོ། ། རྒྱས་པ་ནི་དབང་དང་མཐུན་ལ་དེ་བཞིན་དུ་དགུག་པར་ཡང་སྦྱོར་རོ། ། ཞི་བའི་ཁ་ཁྱེར་ནི་པདྨ་རྒྱས་པའོ། ། དཀྱིལ་དུ་ནི་སོར་བཅུ་དྲུག་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཡམ་ཤིང་ནི་གྲྭ་བཟང་ལ་སོགས་པ་རྩེ་མོའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་མཛུབ་གང་གི་ཚད་དོ། ། རྒྱས་པའི་ཁ་ཁྱེར་ནི་འཁོར་ལོས་མཚན་པའོ། ། དཀྱིལ་དུ་རིན་པོ་ཆེ་སྔ་མ་ལྟ་བུའོ། ། ཡམ་ཤིང་ནྱ་གྲོ་དྷ་རློན་པ་སོར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་ལྡན་པའོ། ། དབང་གི་ཁ་ཁྱེར་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པའོ། ། དཀྱིལ་དུ་པདྨ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པ་ཚད་སྔར་བཞིན་ནོ། ། ཡམ་ཤིང་ཚེར་མ་ལྕགས་ཀྱུ་ཅན་ལ་བྱས་པ་སྔར་བཞིན་ནོ། ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཁ་ཁྱེར་ནི་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་པའོ། །

The meaning of this is as follows: one cubit is twelve finger-widths in circumference. Increasing it by four finger-widths and the rim are the additions. Two cubits is the width of each side. Increasing it by eight finger-widths and the rim are the additions. For the empowerment [rite] as well, it should be made according to the dimensions of the enrichment [rite]: two cubits in length and one cubit in width. The rim is the same as above. Twenty finger-widths is the width of each side. The increase and the rim are three finger-widths more. Regarding the measurement of the depth, it is said: "For the pacifying [rite], the depth is half a cubit; For the enriching, it is just one cubit; For the slaying, it is ten finger-widths; For the empowerment, it is the same as for the summoning." The meaning of this is: from the top opening to the bottom, the measure of half a cubit is twelve finger-widths. One cubit is twenty-four finger-widths; "just" excludes any further addition. "Finger-widths" refers to the thumb-width; "five times two" is ten. The enriching [rite] is consistent with the empowerment, and the summoning is applied in the same way. For the pacifying [rite], the rim is a blooming lotus. In the center is a sixteen-finger-width vajra. The fuel wood is made from the tip of a fine branch and so forth, measuring one finger-width. For the enriching [rite], the rim is marked with a wheel. In the center is a jewel as before. The fuel wood is fresh nyagrodha wood measuring twenty-four finger-widths. For the empowerment [rite], the rim is a hook and a noose. In the center is a sixteen-petaled lotus of the same dimensions as before. The fuel wood is made from thorny wood with hooks, as before. For the wrathful [rite], the rim is various weapons.

དཀྱིལ་དུ་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་སོར་བརྒྱད་པའོ། ། ཡམ་ཤིང་སེང་ལྡེང་ལས་བྱས་པ་སོར་བཅུ་པའོ། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་རྫས་ནི་ཞོ་དང་། སྦྲང་རྩི་དང་། ཤ་ཁ་ར་དང་། འབྲས་ཆན་མ་གོད་པའོ། ། སྲན་གྲེའུ་ཁྱད་པར་དུའོ། ། རྒྱས་པ་ནི་གོང་གི་རྫས་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གུར་གུམ་གྱིས་ཁ་དོག་བསྒྱུར་བ་དང་ཁྱད་པར་དུ་བུ་རམ་མོ། ། དབང་ལ་གོང་གི་རྫས་རྣམས་ཙནྡན་གྱིས་ཁ་དོག་བསྒྱུར་བའི་སྟེང་དུ་འོལ་མ་སེ་ཁྱད་པར་དུའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ནིམ་པ་དང་། ད་དུ་ར་དང་། ཚ་བའི་མར་དང་། སྐེ་ཚེ་དང་ཚྭ་རྣམས་སོ། ། བསྐྲད་པ་ལ་ཁྭ་ཏ་དང་མིག་སེར་གྱི་སྒྲོའོ། ། ཏིལ་དང་མར་གྱི་བྱེ་བྲག་ནི་ཐམས་ཅད་པའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བའི་དུས་གསུངས་པ། ཚེས་གཅིག་ལ་ནི་ཞི་བའི་བྱ། ། ཟླ་བ་ཉ་ལ་རྒྱས་པ་སྟེ། ། བཅུ་བཞི་ལ་ནི་མངོན་སྤྱོད་དོ། ། དབང་གི་ལས་ནི་ཚེས་བརྒྱད་ལའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུ་བཞི་ནི་ནག་པོའི་བཅུ་བཞི་སྟེ་ཉི་ཤུ་དགུ་ལའོ། ། གཞན་ལ་ནི་དེ་ལས་ལྷག་པའི་བརྗོད་པ་མེད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྦྱིན་སྲེག་ནི་ལེའུ་འདིའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། ། ཆོ་ག་ནི་ཚུལ་དང་ཐབས་སོ། ། རིམ་པ་ནི་གོ་རིམ་མོམོ། ། ཕྱེ་བ་ནི་མ་ནོར་བའོ། ། བརྒྱད་པ་ནི་བདུན་པས་གཞག་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་བརྒྱད་པ་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་ཡོངས་སུ་མཐར་བྱས་ནས་ད་ནི་ལས་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱིས་གདུག་པ་ཅན་སེམས་ངེས་པར་ལེགས་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ།

In the center is an eight-finger-width vajra held aloft. The sacrificial fuel (samidh) is made of khadira wood and is ten fingers long. The substances for the pacifying fire offering (śānti-homa) are curd, honey, sugar, and unbroken rice; peas are especially recommended. For the enriching rite (pauṣṭika), in addition to the aforementioned substances, the color is changed with saffron, and molasses is especially used. For the magnetizing rite (vaśya), in addition to the aforementioned substances, the color is changed with sandalwood, and oleander is especially used. For the rite of wrath (abhicāra), the substances are neem, datura, hot butter, mustard seeds, and salt. For the rite of expulsion, the feathers of a crow and a yellow-eyed bird are used. Sesame and various types of butter are used for all rites. Regarding the times for performing the fire offering, it is said: "On the first day of the lunar month, perform the pacifying rite; on the full moon, the enriching; on the fourteenth, the rite of wrath; and the magnetizing activity on the eighth." Here, the fourteenth refers to the fourteenth of the dark fortnight, which is the twenty-ninth day of the month. There is no further explanation beyond this. The Tantra of the Black Yamāri, the Body, Speech, and Mind of all Tathāgatas, has been explained. The fire offering is the primary subject of this chapter. "Ritual" (vidhi) refers to the method and means. "Sequence" (krama) refers to the order. "Division" (vibhāga) refers to the unerring arrangement. "Eighth" refers to its placement after the seventh. This is the extensive clarification of the eighth chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Thus, having completed the fire offering activities, one should now begin the minor rites in order to lead malevolent beings toward certain excellence.

རྒྱ་མཚོའི་ས་ནི་བླངས་བྱས་ལ། ། ཀླུ་ཡི་གཟུགས་ནི་བརྩམ་བྱས་ཏེ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཕུཿསྙིང་གར་དགོད། ། ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿལ་སོགས་བཟླས་པ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆར་དབབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པའོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་པ་ནག་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་ལྷག་པར་སེམས་བརྟན་པ་མཚན་མ་ཐོབ་པ་དག་གིས་ཁམ་ཕོར་སོ་མ་བཏང་བའི་ནང་དུ་རམས་ཀྱི་ཁུ་བ་ལ་གྲོ་གའི་བིར་གྱིས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའི་ལྟེ་བར་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྲིས་ཏེ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་ཀུ་རུ་ཀུལླེའི་སྔགས་ཕུཿདང་སྭཱ་ཧཱའི་བར་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཀླུའི་མིང་བཅུག་པ་སྤེལ་བར་བྲི་བར་བྱའོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་དེ་དག་ཀྱང་དུས་འདི་དག་གིས་གནས་ཏེ་དབྱར་ཟླ་ཐ་ཆུང་ལ་ཀརྐོ་ཊས་སོ། ། སྟོན་ཟླ་ར་བ་དང་སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོ་ལ་ཏཀྵ་ཀས་སོ། ། སྟོན་ཟླ་ཐ་ཆུང་ལ་བ་སུ་ཀིས་སོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལ་བལྟས་པས་དགུན་ཟླ་ར་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་བཞི་ལ་སྦྱར་བས་ཆར་འབེབས་སོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཁམ་ཕོར་སོ་མ་བཏང་བ་ཁ་སྦྱར་དུ་བྱས་ལ། ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པ་ལས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཀུ་རུ་ཀུལླེའི་གཟུགས་བསྐྱེད་ལ་བཀུག་སྟེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་བའི་རྣམ་ལྔས་བྱུགས་ཏེ། ཀླུ་གནས་པའི་མཚོ་ལ་སོགས་པར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ས་བོན་ནི་ནཾ་ཧྲིས་བརྟེན་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་བྲིས་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཀུ་རུ་ཀུལླེས་ཀླུ་ཐམས་ཅད་སྲེག་པར་བྱེད་པའི་གཟུགས་བསྒོམས་ལ་སྔར་བཞིན་དུ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་བདག་གི་ལས་འདི་ཞེས་བྱ་བའི་དགོས་པའི་དོན་དུ་མཛོད་ཅིག་པའོ། ། ཞེས་བཀའ་བསྒོས་ནས་ཀླུའི་གནས་སུ་གཞུག་པར་བྱའོ། །

"Having taken earth from the ocean, fashion the form of a nāga. Place the syllables HŪṂ and PHAṬ at the heart, and recite HRĪḤ ṢṬRĪḤ and so forth." This is the teaching on the ritual for bringing down rain. Furthermore, it should be understood in this way: those who possess stable minds and have attained the signs through the yoga of the black Bhagavān Yamāntaka should, within an unbaked clay bowl, draw an eight-spoked wheel with the juice of indigo using a brush made of birch bark. In the center of that, draw an eight-petaled lotus. Then, write the mantra of the goddess Kurukullā, inserting the name of the nāga to be accomplished between PHAṬ and SVĀHĀ, interspersed with the name. As for those nāgas to be accomplished, they abide in these times: in the last month of summer, by Karkoṭaka; in the first and middle months of autumn, by Takṣaka; and in the last month of autumn, by Vasuki. Furthermore, by observing that very same [method], if one applies it to the four months beginning with the first month of winter, rain will fall. Alternatively, join two unbaked clay bowls together. Generate the form of Kurukullā as explained in the fifteenth chapter, summon her, and worship her perfectly. Anoint her with the five products of a cow and place her in a lake or similar body of water where nāgas dwell. Or else, write the seed syllable NAṂ supported by the words of the mantra. Meditate on the complete transformation of that into the form of Kurukullā, who burns all nāgas, just as before. Then, issue the command: "O Bhagavatī, for the sake of my purpose, perform this activity!" and place her in the abode of the nāgas.

དེ་ནས་དབེན་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་བླ་རེ་དང་ཡོལ་བ་དང་བ་དན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྔོན་པོར་བྱས་ལ་སྒྲ་ཁྱད་པར་ཅན་ལག་ཏུ་ཐོགས་ཏེ་རྒྱན་སྔོན་པོ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཡཾ་སྔོན་པོ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུ་ལྟ་བུ་བ་དན་གྱིས་མཚན་པ་དེའི་དབུས་སུ་རཾ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་པ་འོད་འབར་བ་ཞིག་བསམས་ལ་ཡི་གེ་རེ་ཕས་མཚན་པ། དེའི་དབུས་སུ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དཀར་ཞིང་ཟླུམ་པ་བུམ་པས་མཚན་པ། དེའི་སྟེང་དུ་པཾ་ལས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དཀར་པོ། དེའི་སྟེང་དུ་ནཾ་ལས་ཆུ་བདག་དཀར་པོ་སྦྲུལ་བརྒྱད་ཀྱི་གདེངས་ཀ་ཅན་སྐྱེས་བུའི་ཆ་བྱད་ལ་ལག་པ་གཡས་ན་རལ་གྲི། གཡོན་པ་ན་ཀླུའི་ཞགས་པ་ཐོགས་པའོ། ། ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་དགའ་བོ་ཨུཏྤ་ལའི་འདབ་མ་ལྟར་རབ་ཏུ་ལྗང་བ། ལྷོའི་འདབ་མ་ལ་ནོར་རྒྱས་ཀྱི་བུ་དཀར་པོ། ནུབ་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་ཏཀྵ་ཀ་དམར་པོ། བྱང་གི་འདབ་མ་ལ་ཀརྐོ་ཊ་ནག་པོ། མེའི་མཚམས་སུ་པདྨ་དཀར་པོ། བདེན་བྲལ་གྱི་མཚམས་སུ་པདྨ་ཆེན་པོ་དཀར་པོ། རླུང་དུ་དུང་སྐྱོང་སེར་པོ། དབང་ལྡན་དུ་རིགས་ལྡན་སྣ་ཚོགས་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ཡི་གེ་ནཾ་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་ནས་བུ་རམ་དང་འོ་མ་དང་མར་དང་བག་ཟན་གཙང་མའི་བཤོས་ཡི་གེ་ཕུས་བསྔགས་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དང་། ཀུན་དུ་རུ་དང་། ཆུ་སྲིན་སེན་མོ་དང་། ཉུངས་ཀར་སེར་པོ་དང་། ནཱ་ག་པུས་པ་དང་། ནཱ་ག་གེ་སར་གྱི་ཐང་ཆུ་དང་། ཤ་ཀ་ར་སྦྱར་བའི་སྤོས་དང་། ཞུན་མར་གྱི་མར་མེ་མངོན་པར་སྔགས་པ་ཡང་དབུལ་བར་བྱའོ། །

Then, in a secluded place, one should make all the parasols, victory banners, canopies, curtains, and streamers blue. Holding a special musical instrument in hand, the yogin, adorned with blue ornaments, should visualize a bow-shaped wind maṇḍala arising from a blue yaṃ, marked with a banner. In its center, one should visualize a triangular, blazing fire maṇḍala arising from a red raṃ, marked with the syllable repha. In its center is a white, circular water maṇḍala marked with a vase. Above that, from paṃ, is a white eight-petaled lotus. Above that, from naṃ, is the white Lord of Waters (Varuṇa), with the hoods of eight snakes, in human form, holding a sword in his right hand and a nāga-noose in his left. On the eastern petal is Nanda, as green as an utpala petal; on the southern petal is the white Vāsuki; on the western petal is the red Takṣaka; on the northern petal is the black Karkoṭaka; in the southeast is the white Padma; in the southwest is the white Mahāpadma; in the northwest is the yellow Śaṅkhapāla; and in the northeast, one generates the multicolored Kulika. All of these arise from the seed-syllable naṃ. Then, one should offer a pure sacrificial cake (bali) made of molasses, milk, butter, and flour, consecrated with the syllable phu. Furthermore, one should offer incense prepared from kāla-anu, kunduru, makara-nakha, yellow mustard, nāgapuṣpa, the resin of nāgakesara, and śarkarā, as well as butter lamps consecrated with mantras.

དེ་ནས་ཛ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་བཅུག་སྟེ། ། ཨོཾ་དང་སྭཱ་ཧཱ་མཐར་གཞག་པའི་སྔགས་བཟླས་ལ། འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུའི་དབྱིབས་ཀྱིས་ཀླུ་རྣམས་བཀུག་སྟེ་རང་རང་གི་གནས་སུ་གཞག་ཅིང་ཡོན་ཆབ་བྱིན་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་གཞན་ཡང་། མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་དེ་བཞིན་དྲི། ། གོས་དང་འཕན་ཡང་སྔོན་པོ་དང་། ། སྔོན་པོ་ཆུ་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། བུམ་པ་དག་ཀྱང་དབུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱེད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་དང་། བདག་ལ་ཉེ་བར་བརྩེ་བར་དགོངས་ལ་ཆར་ཆེན་པོ་དུས་འདིར་དབབ་པ་མཛོད་ཅིག། ཅེས་བརྗོད་ལ་དེ་ནས་ཀླུའི་རྒྱལ་པོས་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནས་ཆར་འབེབས་པ་ལ་ཆེད་ཆེར་བྱེད་པར་བསམས་ལ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧ་ནཱ་ག་ནཾ་པར་ཤ་པ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་ཁྲི་བཟླས་ན་དེའི་རྗེས་ལ་ཆར་འབེབས་སོ། ། གལ་ཏེ་ཆར་མི་འབེབས་ན་དེ་ནས་ཡང་མེ་ཐབ་ཟླུམ་པོ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་ཏེ། དེར་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་བསྐྱེད་ཅིང་བཀུག་ལ་ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ནཾ་བསྒོམས་ནས་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། བུ་རམ་དང་ཞུན་མར་དང་འོ་མས་བཀང་བའི་བསྲེག་བླུགས་གསུམ་གསུམ་གཡས་སུ་བཞག་ནས་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཚིམ་པར་གྱུར་ནས་ཆར་འབེབས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་གལ་ཏེ་ཆར་མི་འབེབས་ན་ཀླུ་ལ་ཆད་པ་གཅད་པར་བྱ་སྟེ། སྔ་མ་ལྟར་ཀླུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་ཏེ་འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་ནི་དང་པོ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱའོ། །

Then, having inserted the seed syllable between the two jas, one should recite the mantra with oṃ at the beginning and svāhā at the end. Summoning the nāgas with light rays in the shape of hooks, one should place them in their respective abodes, offer water for the feet, and present perfect offerings. Furthermore: "Blue flowers, and likewise incense, Blue garments and blue banners, And vases filled with blue water— These should also be offered." With these words, one should make this supplication: "O great nāga kings, out of compassion for me and in accordance with the command of the Blessed One, please cause a great rain to fall at this time." Having said this, one should visualize the nāga kings summoning all [the rain] and making a great effort to bring down the rain. Then, with meditative concentration, one should recite ten thousand times: oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | oṃ hana nāgānāṃ parśāpaya svāhā. Following that, the rain will fall. If the rain does not fall, then one should construct a circular fire pit and draw a circular maṇḍala. There, one should generate and summon the nāga kings, meditate on the syllable naṃ on their tongues, and please them with offerings such as water for the feet. Having placed three oblations of molasses, clarified butter, and milk to the right, one should perform the fire offering. Once they are thus satisfied, the rain will fall. If the rain still does not fall, then one must inflict punishment upon the nāgas. One should construct the nāga maṇḍala as before, but the distinction is that first, a wind maṇḍala should be drawn.

བདག་ཉིད་ཀྱང་བློའི་པདྨའི་དབུས་སུ་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཀླུ་ཐམས་ཅད་འཇིགས་པར་བྱེད་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་ནས་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་གཡོན་བརྐྱང་བའི་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པར་བསམས་ཏེ། རང་གི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་འབྲུ་རེ་རེ་དང་ཀླུའི་སྙིང་པོ་རེ་རེ་སྤེལ་ལ་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རླུང་གིས་བསྐུལ་བའི་མེའི་འོད་ཀྱིས་པདྨ་སྙིང་གར་བལྟས་ཏེ། དེ་ལྟར་འོག་ནས་མེས་གདུངས་ཤིང་སྟེང་ནས་ཁྲོ་བོའི་མེས་གདུངས་པས་ཤིན་ཏུ་སེམས་དད་པར་གྱུར་པས་ཆུ་སྐྱུག་པར་བྱེད་པའི་ཀླུའི་འཁོར་ལོ་བསམས་ནས་ངེས་པར་ཆར་འབེབས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཆར་མི་འབེབས་ན་ཚིག་གི་དོན་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱ་མཚོ་ས་ནི་ཆུ་ཀླུང་གི་ས་དང་། ཀླུ་གནས་པའི་ས་དང་། གྲོག་མཁར་གྱི་ས་དང་། ཤིང་གཅིག་གི་རྩ་བའི་ས་ལས་ཀླུའི་གཟུགས་སྦྲུལ་མགོ་བདུན་པ་བྱས་ལ། དེ་ཁམ་ཕོར་སོ་མ་བཏང་བར་བླང་བ་བྱས་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་སམ་མཚོན་གྱིས་བསད་པའི་གོས་དང་དུག་དང་ཚྭ་དང་སྐེ་ཚེ་དང་ཚ་བའི་མར་གྱིས་རྩིབས་བརྒྱད་པའི་རལ་གྲིའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ། དེའི་ལྟེ་བར་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་སྟེ། འདབ་མ་ལ་ཀླུའི་སྙིང་པོ་དཀྱིལ་དུ་ཡི་གེ་བཾ་དང་ཧཱུཾ་གིས་བརྟེན་པ་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། འཁོར་ལོ་དེའི་སྙིང་གར་གཞུག་གོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཀླུའི་གཟུགས་གཅིག་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཕུཿསྙིང་གར་དགོད་པར་བྱའོ། །

One should also perform the yoga of Yamāntaka, who terrifies all nāgas and appears blazing like the fire at the end of an eon in the center of the lotus of one’s own mind. Visualizing that he tramples them all down with his left leg extended, one should recite the mantra with pride, interweaving each syllable of one’s own mantra with each of the nāgas’ heart-mantras. Then, visualizing the lotus at the heart with the light of fire fanned by the wind, and thus being intensely moved by faith as one is tormented from below by fire and from above by the fire of the wrathful deity, one should visualize the nāga-circle that causes water to be vomited forth; by doing so, rain will certainly fall. If rain still does not fall, the meaning of the words should be explained as follows: From earth from the ocean, earth from a riverbank, earth from a nāga-habitat, earth from an anthill, and earth from the root of a solitary tree, one should fashion a nāga image with seven snake heads. Taking an unbaked clay bowl, one should draw an eight-spoked sword-wheel using a cloth from a charnel ground or a garment killed by a weapon, along with poison, salt, mustard seeds, and hot butter. In its hub, one should draw an eight-petaled lotus, and on the petals, the heart-mantras of the nāgas, supported in the center by the syllables VAṂ and HŪṂ. This should be inserted into the heart of that [nāga image]. Furthermore, one should visualize a single nāga image and place the syllables HŪṂ and PHAṬ at its heart.

བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་ཞབས་ཀྱིས་དེའི་གཟུགས་མནན་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྔགས་ནི་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿལ་སོགས་པའི་སྔགས་བཟླས་པ་བྱས་ལ་ནམ་མཁའ་ནས་ཀླུ་རྣམས་ཀྱིས་ཆར་འབེབས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་དག་གིས་ངེས་པར་འབེབས་པར་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན་འདི་ནི་ངེས་པ་སྟེ། ཆར་ནི་མི་འབབ་དུས་དག་ཏུ། ། བཟླས་པ་ཁྲི་བྱས་འབབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཆེས་ན་གཅོད་པར་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་གཙོ་བོ་བྱས་པས་ཀླུ་བརྒྱད་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་དུ་ལེགས་པར་བསམས་ལ། ཞི་བའི་ཆོ་གས་མར་དང་འོ་མ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་བྱའོ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ན་ཀླུ་གདུག་པ་ཅན་གལ་ཏེ་ཆར་མི་གཅོད་ན་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་དུ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཆོ་གས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོ་དང་། རས་བལ་གྱི་འབྲས་བུ་བཅས་པས་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་བྱས་ན་ཆར་ངེས་པར་གཅོད་དོ། ། རྒྱ་མཚོར་ཞོན་པ་དང་འགྲོ་བ་དང་ཁྲུས་བྱེད་པའི་ཚེ་མཚོའི་རླབས་རེངས་པར་བྱེད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། སྦྲུལ་ནག་གི་ཤ་དང་དེའི་སྦྱར་ཟླ་ནི་ནིམ་པའི་ལོ་མ་དང་བསྲེས་ལ་ཉའི་ཤུན་པར་རིལ་བུ་བྱས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་ལྡན་པས་རྒྱ་མཚོར་བསྐྱུར་བར་བྱ་བའི་རིལ་བུ་ནི་སྔགས་བཟླས་པ་ཁྲི་བྱས་ནས་འོས་དང་ལྡན་པའི་རིལ་བུས་མཚོ་རླབས་རེངས་པར་བྱེད་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དག་གིས་ཞེས་པ་ངོ་མཚར་ལ་གཟེངས་བསྟོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་གྲུབ་ཉེ་བར་བླང་བའི་དོན་དུ་དབང་གི་ཐབ་ཁུང་ལེགས་པར་བྱ་སྟེ། ཙན་དྷའི་འབྲས་བུ་ནི་གཏུམ་པོའི་ས་བོན་ནོ། །

One should transform oneself into the form of Yamāntaka and, with one's feet treading upon his form, recite the mantra beginning with hrīḥ ṣṭrīḥ as before, while visualizing the nāgas in the sky bringing down rain. If one asks, "Will they certainly cause it to fall?" this is certain: "When rain does not fall, by performing ten thousand recitations, it will fall." If [the rain] is excessive and must be stopped, one should take the Blessed One Mohavajra as the principal deity, visualize the eight nāgas in a pacifying hearth, and perform ten thousand burnt offerings of ghee, milk, and so forth according to the pacifying ritual. Even so, if the malevolent nāgas do not stop the rain, one should perform ten thousand burnt offerings in a wrathful hearth according to the wrathful ritual, using the essence of Śrī Vajrasattva along with cotton seeds; then the rain will certainly be stopped. Regarding the ritual for paralyzing the waves of a lake when boarding, traveling upon, or bathing in the ocean: one should mix the flesh of a black snake with its mate, the leaves of the nimba tree, and form them into pills in fish skins. One who maintains the observance of the Blessed One Yamāntaka should recite the mantra ten thousand times over the pills to be cast into the ocean; these suitable pills are the supreme means for paralyzing the waves of the lake. The phrase "by yogins" is used to express wonder and praise, and for the purpose of attaining siddhi, one should properly prepare a magnetizing hearth; the fruit of the candana is the seed of the fierce one.

དེའི་འབྲུམ་བུ་བརྒྱ་བླངས་ལ་འབྲས་དང་སྲན་མ་ཤ་རྣམས་བསྲེས་པ་ཞིབ་པར་བཏགས་ཏེ་གུར་གུམ་གྱི་ཆུས་རིལ་བུ་ཙ་ན་ཀའི་འབྲས་བུ་ཙམ་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་འབུམ་ཕྲག་བརྒྱ་ནི་ས་ཡ་སྟེ། དེའི་ཚད་ཀྱི་སྔགས་བཟླས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་དང་ལྡན་པ་ལ་དབང་གི་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་བྱས་པས་ལྷ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཞལ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་། ། མཐོང་ནས་དགའ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་མངོན་པར་འདོད་པ་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། གདུག་པ་ཅན་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཆ་དྲག་པོ་གསུངས་པ་ནི་དུར་ཁྲོད་རོ་གནས་པའི་ས་ལ་བྱའོ། ། རོ་བསྲེག་གི་མེ་བསྐུལ་བའི་ཡོག་པའི་ཤིང་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་གནས་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་སོར་བཅུ་གཉིས་པའི་ཚད་དུ་བྱས་ལ་སྨྱོན་པའི་ཁུ་བ་ནི་ད་དུ་ར་སྟེ་དེའི་ལོ་མའི་ཁུ་བས་དུས་གསུམ་དུ་གཟུགས་ལ་བསྐུ་བ་བྱས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་བཀུག་ཅིང་བསྟིམས་ཏེ་སྔགས་ཁྲི་བཟླས་པས་མཛེས་ཐེབས་པར་འགྱུར་རོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དག་གིས་ནགས་ཚལ་གྱི་གསེབ་ཏུ་སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའི་དུག་བསལ་པའི་ཕྱིར་སྔགས་གསུངས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་ཡུངས་ཀར་ནི་སྔགས་བཏབ་པ་སྟེ་མདོག་སེར་པོ་དེ་དག་བླང་བར་བྱས་ལ་བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་མདོག་དམར་པོ་ཞི་བའི་ཡིད་ཀྱིས་དཀར་པོའི་ཚེས་གཅིག་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ།

Take one hundred of its seeds and grind them finely together with rice, peas, and meat. Form them into pills the size of a chickpea using saffron water. As a yogin of Yamāntaka, one should recite the mantra one hundred times ten thousand—that is, one million times. By performing ten thousand fire offerings of the magnetizing (vaśya) rite for the Blessed One Yamāntaka, who is the color of a ruby, one will behold the face of the deity Yamāntaka. This is merely an illustration; the same applies to Brahmā and others. Having beheld him and pleased him with a joyful mind, he will grant whatever is desired. Regarding the fierce portion of the ritual of wrathful activity (abhicāra) taught for the sake of subduing malevolent beings, it should be performed on ground where a corpse lies in a charnel ground. Using wood from a funeral pyre to kindle the fire, the yogin, abiding in the form of Yamāntaka, should fashion an image of the target twelve finger-widths in size. By anointing the image three times a day with the juice of the datura (madana) leaf—the "insane" juice—and having summoned and absorbed the target, one should recite the mantra ten thousand times, and the target will be struck with madness. Regarding the mantra taught by yogins for the purpose of removing poison from those bitten by snakes in the depths of the forest: one should take yellow siddha-sarṣapa (white mustard seeds) that have been consecrated with the mantra. Then, with a peaceful mind, one should visualize oneself as red Yamāntaka, beginning from the first day of the waxing moon.

སྔགས་འབུམ་ཕྲག་བཞིའི་བར་བཟླས་པ་བྱས་ནས་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྡུ་བ་བྱས་ནས་ཤིང་ལོའི་སྣོད་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ་ལུས་ལ་བཅང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྦྲུལ་གྱིས་བཟུང་བའམ་འགྱིལ་བ་ལ་གཏོར་ན་འཚོ་བྱ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་འཚོ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཞི་བར་མ་གྱུར་ན་བདག་ཉིད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཞི་བའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཅོད་པན་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ་སྲིན་ལག་ལ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་བལྟས་ལ། དེའི་འོད་ཀྱིས་རྩ་ཇི་སྲིད་དུ་འཕོ་བར་བསམ་ཞིང་། དེའི་འོད་ཀྱིས་ཁྲག་གི་མདངས་དུག་གིས་ནག་པོར་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་མདངས་དཀར་པོར་གྱུར་པར་བསམས་ལ་བཤད་པའི་ལམ་དུ་གདོན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ག་པུར་ལ་བཟླས་པ་ཁྲི་བྱས་པས་ཟིན་པའི་སར་བྱུག་པ་བྱས་ལ། མངོན་པར་ཞི་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཉ་བར་གཟིར་བར་བྱའོ། ། འདི་དག་གིས་ནི་ངེས་པར་གཏོང་བར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དུག་ཞི་བར་མ་གྱུར་ན་དུག་གསད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་ཧཱུཾ་ངམ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿལ་སོགས་པ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་བསམས་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དེའི་འོད་ཀྱིས་དེའི་ནང་ན་ཡོད་པའི་དུག་རབ་ཏུ་འབར་བར་འགྱུར་བར་བསམ་མོ། ། ལག་པ་གཡོན་ནམ་གཡས་པའི་མཐིལ་དུ་བཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་ཧཱུཾ་དཀར་པོས་མཛེས་པར་བྱས་པ་ལས་བདུད་རྩི་འཛག་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཧྲི་ཧ་ཧཱུཾ་ཛ་ཧ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ལག་པས་སྤྱི་གཙུག་ནས་རྐང་པའི་བར་དུ་བྱབ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ས་བོན་གྱིས་དུག་བསྡུས་ཤིང་ལུས་བདུད་རྩི་དཀར་པོས་གང་བར་བསམ་པར་བྱའོ། །

After reciting the mantra four hundred thousand times, the yogi should perform the withdrawal, place [the substance] inside a vessel made of tree leaves, and wear it on the body. Then, if one sprinkles it upon those seized or paralyzed by snakes, there is no doubt that whatever living beings are afflicted will be restored to life. If they are not pacified, one should assume the pride of the peaceful Yamāntaka, grasp the crown of the person to be treated, and visualize a white syllable HŪṂ upon a moon disc at the ring finger. One should imagine that by its light, the channels are moved, and that all the blood's luster—which had turned black due to the poison—is transformed into a white luster, and then expel it through the urinary passage as explained. Then, having performed ten thousand recitations over camphor, one should apply it to the site of the affliction and press it with rays of light that bring manifest pacification. By these means, the poison will certainly be released. If the poison is not pacified, for the purpose of killing the poison, one should visualize a HŪṂ or HRĪḤ ṢṬRĪḤ and so forth upon a sun maṇḍala at the heart of the person to be treated. One should imagine that by the light of that syllable HŪṂ, the poison within is set ablaze. In the palm of the left or right hand, one should visualize a VAṂ that has completely transformed into a lotus adorned with a white HŪṂ from which nectar drips. Then, reciting the mantra OṂ HRĪḤ HA HŪṂ JA HA, one should brush with the hand from the crown of the head down to the feet. One should imagine that the poison is gathered by its seed-syllable and the body is filled with white nectar.

གཞན་ཡང་ཁྲོ་བོའི་མཆེ་བ་འོད་དང་ལྡན་པ་ལ་རབ་ཏུ་འབར་བའི་མེ་ཆེན་པོ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་བསམས་ཏེ། ། ཕྱག་འཚལ་དང་པོ་གཤེགས་གསོལ་མཐར། ། བརྡེག་པ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྦྱར། ། དུག་ནི་བཅིང་བར་བྱ་བ་ཡི། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་གསལ་འདོད་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བའི་མན་ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ས་རླངས་ཀྱིས་མགོ་ན་བ་དག་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ནི། རི་གཤོང་ཆུ་ཡི་ས་དག་ལ། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་འབུམ་བྱས་ནས། མགོ་ལ་བསྐུས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། མགོ་ཡི་ནད་ནི་ཉམས་པར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ལ། རི་གཤོང་ནི་སྤང་ལྗོངས་རབ་ཏུ་གཙང་བར་བྱའོ། ། ཆུའི་ས་ནི་ཆུ་ཀླུང་གི་བྱེ་མའི་སའོ། ། བླངས་པ་ནི་ཤིང་ལོ་གཙང་མའི་འདབ་མས་སོ། ། ལ་ནི་རྫས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཧྲཱིཿ(ཥྚྀཿ,ཥྚྲྀཿ)ཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་པའོ། ། ཀྱི་ནི་གདགས་ཡིག་དང་ཉེ་བར་འབྲེལ་པའོ། ། དེ་ཡང་། ཨོཾ་སརྦ་བིགྷ་ནན་ནཱ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའོ། ། བཟླས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ཞི་བའི་མན་ངག་ཅན་ནོ། ། འབུམ་དུ་བྱས་ནས་ནི་ཚད་ཉེ་བར་རྫོགས་པ་སྟེ་དེ་དག་ནི་བསྙེན་པའོ། ། ཚིག་ཕྱེད་པོ་རྗེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཡི་གེ་གཅིག་པ་སྟེ་སྔགས་ནི་བསྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་ལན་བདུན་མངོན་པར་བཟླས་ཤིང་མར་སར་པ་དང་བསྲེས་ཏེ་ལག་པས་མགོ་བོ་ཁོར་ཡུག་ཏུ་མཉེས་ན་ནི་མགོའི་ཟུག་གཟེར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི་དེ་ལྟར་འགྲུབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དེ། ། གདུག་པ་ཅན་ཚར་གཅད་པའི་ཕྱིར་འཇིགས་བྱེད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གསུངས་པ། བྲམ་ཟེ་ཡི་ནི་ཤ་དག་དང་། ། དུར་ཁྲོད་ས་དང་ཐལ་བ་ལས།

Furthermore, one should visualize the fangs of the wrathful deity as possessing light and a great, blazing fire together with the seed-syllable. As it is said in the oral instructions: "At the beginning of the homage and at the end of the request to depart, apply the striking according to the ritual. Even if the yogi desires to clearly [neutralize] the poison that is to be bound," this should be understood from that source. Now, that which was taught for the purpose of pacifying headaches caused by ground vapors is as follows: "On earth from a mountain valley or from water, having performed one hundred thousand recitations of the mantra, by merely anointing the head, the disease of the head is destroyed." Regarding this: "Mountain valley" refers to a very pure meadow. "Earth from water" refers to the sandy soil of a river. "Taking" refers to using the leaves of pure tree foliage. "On" indicates the complete preparation of the substances. The mantra is: Oṃ hrīḥ (ṣṭṛ) vikṛtānana hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ. The particle "kyi" connects it closely with the inscription. Furthermore, it is: Oṃ sarvavighnān nāśaya hūṃ phaṭ svāhā. The "recitation" refers to the peaceful oral instructions of the vajra-recitation. "Having performed one hundred thousand" means the measure is fully completed; these constitute the approach (sevā). The subsequent accomplishment of the half-verse consists of the single syllable; at the time of accomplishment, if one recites the mantra seven times and, mixing it with fresh butter, rubs it all around the head with the hands, the pain of the head will not arise. There is no doubt that the ritual application will be accomplished in that way. For the purpose of subduing the malevolent, the yoga of Yamāntaka Bhairava is taught: "From the flesh of a Brahmin, and from the earth and ashes of a charnel ground..."

། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ལ་བྲམ་ཟེའི་ཤ་ནི་རོ་མ་ཉམས་པ་དག་གོ། ། དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་ཁོག་ལེགས་པར་བརྒྱངས་ལ། དེ་དང་མཚུངས་པའི་བྱུག་པ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེའི་ཐལ་བའོ། ། དེའི་ས་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་ལས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་བྱས་ཏེ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ལོ། ། ཕྱག་གཉིས་པ་ནི་གཡས་དང་གཡོན་ནོ། ། ཞལ་ནི་ཁྲོ་བ་སྟེ་གཅིག་པ་ནི་གཡས་དང་གཡོན་ཡངས་པའོ། ། ལ་ཞེས་པ་དེ་དང་མཚུངས་པའི་མཚན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་གནམ་ལྕགས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལས་བྱས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཚད་དོ། ། གཡས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པ་འཕྱར་བའོ། ། དེ་བཞིན་ནི་གཡས་དང་མཚུངས་པའོ། ། མི་མགོ་ནི་སྐྱེས་པའི་སྟེ་གཡོན་པ་ན་འཛིན་ཅིང་ཁྲག་གིས་བཀང་བའོ། ། མདོག་ནི་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་དེ་ལྟར་བྲི་ཞིང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། ། དེ་བས་ཀྱང་དེའི་མཐུ་ཐོགས་པ་མེད་པས་སོ། ། གདུག་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའོ། ། འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ལུས་པའི་མཐུ་མེད་པར་བྱེད་པའོ། ། ལས་ལ་སྦྱར་བའི་དེ་དག་ལ་དམ་ཚིག་གིས་མཉེས་པར་བྱ་བ་ནི། བདུད་རྩི་དང་ནི་ཤ་ལྔ་ཡི། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདུད་ནི་བསྒྲོད་པ་དང་བསྒྲོད་པ་མ་ཡིན་པར་རྟོག་པའོ། ། དེ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་རྩི་ནི་བཻ་རོ་ཙ་ན་དང་བྱི་ཤྭ་དང་ཤུ་ཀྲ་དང་རཀྟ་དང་། ཨ་ཀྲོ་ཏེ་ཀའོ། ། དེ་དང་འོ་མ་ཤིན་ཏུ་སྦྱར་ཏེ་ཤ་ལྔ་ནི་མི་དང་གླང་པོ་ཆེ་དང་བ་ལང་དང་རྟ་དང་ཁྱིའོ། །

Regarding the phrase, "Having fashioned the form of Yamāntaka," the "brahmin flesh" refers to flesh that has not deteriorated in flavor. The body of that form should be well-stretched out, and the ointment similar to it is the ash of the cremation fire. Its "earth" is the earth of the charnel ground. Therefore, this connects to the phrase, "having fashioned the form of Yamāntaka from ash." The "two hands" are the right and left. The "face" is wrathful; the "single" [face] is wide in both right and left. The word "la" (in) indicates a mark similar to that. The "great vajra" is the size of a Tathāgata-vajra made from highly refined meteoric iron. "Right" refers to brandishing it in a most terrifying manner. "Likewise" means similar to the right. The "human head" is that of a male, held in the left hand and filled with blood. Regarding the "color white," that is the very same [instruction] for how the other [deity] should be drawn and meditated upon. Furthermore, its power is unimpeded. "Malignant" refers to that which causes harm to the body, speech, and mind. "Subduing" means rendering their power entirely ineffective. Regarding the pleasing of those engaged in the ritual through the samaya, it is said: "Daily, one should offer a bali of nectar and the five meats." Here, "māra" refers to the conceptualization of what is traversable and what is not. The "nectar" that clears this away consists of vairocana, viśva, śukra, rakta, and akrotaika. These should be thoroughly mixed with milk. The "five meats" are those of the human, elephant, ox, horse, and dog.

དེས་ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི་མར་ངོའི་གཅིག་ནས་བཅུ་བཞིའི་བར་དེ་སྙེད་དུ་ཉིན་དང་མཚན་མོ་དུས་དྲུག་ཏུའོ། ། གཏོར་མ་ནི་འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པ་ཡང་ངོ་། ། སྦྱིན་པ་ནི་སྔགས་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་ཉེ་བར་མཆོད་པའོ། ། བདག་གི་དགྲ་ནི་གནོད་པ་གང་བྱེད་པའི་མི་ཉིད་དང་འབྲེལ་པའོ། ། ཆོམ་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྐུལ་བའི་ཚིག་མཱ་ར་ཡ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་རོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོ་དང་དེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་རྟོགས་པའོ། ། རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཇི་སྲིད་པ་དེ་སྲིད་དོ། ། གསོལ་བ་གདབ་པ་ནི་གཏོར་མའི་རྗེས་སུ་སྟེ། ཀྱེ་གཤིན་རྗེ་བདག་ལ་གདུག་པ་བྱས་པའི་ཆེ་གེ་མོ་འདི་ཉེ་བར་གསོལ་ཅིག། ཤ་དང་ཁྲག་དང་རྐང་དང་རུས་པ་དང་ཚིལ་བུ་དང་། ནང་ཁྲོལ་ལ་སོགས་པ་དུམ་བུ་དུམ་བུར་གསོལ་ཅིག་ཅེས་ནུབ་རེ་རེ་ཞིང་ཁྱད་པར་དུ་བཅུ་བཞིའི་ནུབ་མོ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པས་ཉལ་ལོ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མི་དེ་དག་ནི་ཐོ་རངས་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། འཆི་བའི་ནད་ཀྱི་མཚན་མ་ནི་ཆུ་འགགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐྱུག་པ་དང་གླལ་བ་དང་ཡི་དྭགས་མ་རུངས་པའི་སྐད་འདོན་པས་གཟིར་ཞིང་སྔངས་པ་འབྱུང་ངོ་། ། ཡང་ན་ནད་ཀྱིས་འདེབས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཤི་ན་ཡང་ངོ་། ། གཞན་ཡང་སྨྱོ་བར་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། དགྲ་ཡི་བཻ་རོ་ཙ་ན་བླང་། ། མི་ཡི་རྐང་སྦུབས་ཡོངས་བཀང་སྟེ། ། ཞེས་པ་ལ་དགྲའི་བཻ་རོ་ཙ་ན་ནི་དྲི་ཆེན་ནོ། ། བླངས་པ་ནི་མ་ཧེའི་རྭ་དག་གིས་སོ། ། མི་ནི་སྐྱེས་བུ་སྟེ་སྨྱོ་བའོ། ། རྐང་སྦུབས་ནི་རྐང་རུས་ཀྱི་བུ་གའོ། །

Regarding the phrase "every day," this refers to the period from the first to the fourteenth day of the waning moon, during which one performs the practice six times, both day and night. The "offering cake" (bali) consists of cooked rice and so forth. "Giving" refers to the presentation of offerings accompanied by mantras. "My enemy" refers to the person who inflicts harm. "Destroy!" is an exhortation accompanied by terms such as māraya. "The yogi" refers to one who has realized the Blessed One, Black Yamāntaka, and the aspect of his primordial wisdom (jñāna). "Constantly" means for as long as that time lasts. The "supplication" follows the offering cake: "O Yama, please accept this such-and-such person who has acted maliciously toward me! Please consume their flesh, blood, marrow, bones, fat, internal organs, and so forth, piece by piece!" One should say this every night, and especially on the night of the fourteenth, before going to sleep. Those persons who are the objects of the practice will die at dawn. The signs of the disease of death—such as the cessation of urine and so forth—will occur, and they will be tormented and terrified by vomiting, yawning, and the sounds of fierce hungry ghosts (preta). Alternatively, "they will be struck by disease" means this even if they do not die. Furthermore, the application for causing madness is taught: "Take the enemy's vairocana, fill the hollow of a human leg, and so forth." Here, the enemy's vairocana is the great excrement. "Taking" it is done with the horns of a buffalo. "Human" refers to a person who is mad. "Hollow of a leg" refers to the cavity of a leg bone.

ཡོངས་བཀང་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་དང་བསྲེས་པས་ནན་ཏན་དུ་དགང་བའོ། ། རབ་ཏུ་བཀང་ནས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་ནི་སྔགས་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿལ་སོགས་པ་གདགས་ཡིག་དང་བཅས་པ་འབུམ་བཟླས་པས་ནི་སྨྱོ་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་བ་རུ་རའི་ཤིང་རྩེར་རོ་བཏགས་ཏེ་སྐམ་པ་དང་སྨྱོ་ནས་རྒྱུ་བའི་ཡི་དགས་དེ་ཉེ་བར་མཚུངས་སོ། ། དེ་དག་གི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཡོན་ཏན་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། ལྷ་རྫས་ཀྱི་བུ་མོ་སྡུ་གུ་ཀུན་སྦྱིན་པར་བྱེད་ཅིང་དེ་ལས་གཞན་པའི་དགོས་པ་སྣ་ཚོགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བས་ན་འཇིགས་བྱེད་དོ། ། གཤིན་རྗེ་ནི་གདུག་པ་ཅན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པས་གཤེད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་པར་ཟད་དོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་ལས་བརྒྱད་ཀྱི་གོ་རིམ་མོམོ། ། དགུ་པ་ནི་བརྒྱད་པས་གཞག་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་དགུ་པ་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་དགོས་པ་ངོ་མཚར་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ལངས་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་མདོར་བསྡུས་ཏེ་གསུངས་པ། རོ་ལངས་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་ནི། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་རོ་ནི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། ལངས་ནི་གཞན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཆེན་པོ་ནི་རབ་ཏུ་གྲུབ་ཅིང་འཇིགས་པ་འབྱུང་བའོ། ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དག་གོ། ། དེ་ནས་ནི་ལེའུ་དགུ་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། ཡང་དག་ནི་མི་སླུ་བའི་དོན་ཏོ། །

"Completely filled" means to fill it thoroughly by mixing it with charcoal from a charnel ground. Once it is well-filled, whatever the task may be, by reciting the mantra hrīḥ ṣṭrīḥ and so forth, together with the seed-syllables, one hundred thousand times, the target will go mad. For example, it is similar to a hungry ghost who, having hung a corpse from the top of a bharu-ra tree, wanders about in a state of madness once it has dried. These [practices] bring about the qualities of the yogi. They bestow beautiful celestial maidens and accomplish various other purposes. The Tantra of the Black Yamāri, the body, speech, and mind of all the Tathāgatas, has been explained. Because he is extremely terrifying, he is "Bhairava" (the Terrifier). Yama is the malevolent one. Because he subdues him, he is "Slayer" (Ghātaka). This is merely an explanation of the term. "Chapter" refers to the sequence of the eight activities. The ninth is established by the eighth. This is the extensive clarification of the ninth chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Now, in order to accomplish the marvelous purposes of the yogi, the sādhana of the vetāla (reanimated corpse) is taught in brief: "The sādhana of the great vetāla shall now be correctly explained." In this context, "corpse" (ro) is that which is devoid of consciousness. "Risen" (langs) means being empowered by another, as if possessing consciousness. "Great" (chen po) means highly accomplished and terrifying. The "method of accomplishment" (sādhana) refers to what appears below. "Then" (de nas) means immediately following the ninth chapter. "Correctly" (yang dag) means without deception.

གསལ་བར་བྱ་བ་ལ་བཤད་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། སྒྲུབ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་གྲོགས་སུ་གྱུར་པས་ན་བཟང་པོའོ། ། ཤེས་པའི་མཐུན་རྐྱེན་ཀུན་བྱེད་པ་སྟེ་ཡིད་དང་མཐུན་པའི་དགོས་པ་སྣ་ཚོགས་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ལ་བརྟེན་ཏེ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་ཅེ་ན། བཟང་པོ་མ་གོད་རྨ་མེད་པ། ། ཤིང་ལ་དཔྱངས་པ་བཀྲོལ་བྱས་ལ། ། ཕབ་ལ་ལེགས་པར་བཀྲུ་བྱས་ཏེ། ། དེར་འདུག་སྔགས་བཟླས་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། ། ཞེས་པ་ལ། བཟང་པོ་ནི་བྲམ་ཟེ་སྟེ་སྐྱེས་པའི་རོའོ། ། མ་གོད་པ་ནི་བྱ་དང་ཅེ་སྤྱང་གིས་ཉམས་པར་མ་བྱས་པའོ། ། རྨ་མེད་པ་ནི་ཤཀྟི་ལ་སོགས་པའི་མཚོན་གྱིས་མ་བསྣུན་ཞིང་། འབྲས་དང་ཕོལ་མིག་ལ་སོགས་པས་རྣགས་ཤིང་རུལ་བར་མ་གྱུར་པའོ། ། ཤིང་ལ་དཔྱངས་ནི་སྐྲ་བ་རུ་རའི་ཤིང་ལ་བཅིངས་པའོ། ། དེ་བཀྲོལ་བར་བྱས་ནི་ཤིང་གི་སྟེགས་སུ་ཕབ་ལ་དྲི་ཞིམ་པའི་ཆུས་ལེགས་པར་བཀྲུ་བར་བྱའོ། ། དེར་འདུག་ཅེས་པ་ནི་རོ་བཀན་ཏེ་མགོ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་པའི་སྙིང་གར་རོ། ། སྔགས་བཟླས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དྲག་ཅིང་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། ནག་པོ་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་ལག་ན་ཐོགས་པ་བཀུག་ཅིང་བཅུག་སྟེ་དེ་ལ་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ཅིང་སོ་རྩི་ལ་སོགས་པ་ཡང་བྱིན་ནས་སོ། ། དེའི་སྟེང་ན་གནས་པའི་ཁྲོ་བོ་སྔགས་ཀྱི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་གསུངས་པ། ཨེ་མའོ་ངོ་མཚར་སྔགས་ཀྱི་མཐུ། ། བསམ་པ་མེད་པའི་འོ་དོད་འབོད། ། ཅེས་པ་ལ། ཨེ་མའོ་ནི་ངོ་མཚར་བ་ཉིད་དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔགས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུ་ཉིད་དོ།

Regarding the phrase "it shall be explained in order to clarify": "Accomplishment" (sādhana) refers to the wisdom of omniscience. Because it acts as an aid to that, it is "excellent" (bhadra). It performs all favorable conditions for knowledge, accomplishing various purposes that accord with the mind. If one asks, "Upon what basis is this accomplished?" it is said: "Taking an excellent, unimpaired, and unscarred one, Hanging it from a tree, having released it, Having lowered it and washed it thoroughly, The practitioner of the vow should remain there and recite the mantra." Regarding this: "Excellent" refers to a Brahmin, specifically a male corpse. "Unimpaired" means it has not been damaged by birds or jackals. "Unscarred" means it has not been struck by weapons such as the śakti and has not become putrid or rotted due to boils, carbuncles, or the like. "Hanging it from a tree" means it is bound to a būru tree. "Having released it" means having lowered it from the wooden support and thoroughly washed it with fragrant water. "Remaining there" refers to the heart of the corpse, which is laid on its back with the head pointing toward the south. "Reciting the mantra" is done with great intensity and wrath. "The practitioner of the vow" is the yogi of Yamāntaka; having summoned and inserted the terrifying black deity holding a curved knife and a skull-cup in his hands, one should worship him with incense, flowers, and so forth, and also offer him betel nut and other such items. Regarding the greatness of the wrathful mantra residing upon that, it is said: "O, how wondrous is the power of the mantra! It utters a cry of lamentation beyond thought." Regarding this: "O" (emaho) signifies wonder itself. If one asks why, it is because of the very power of the mantra and meditative absorption (samādhi).

། བསམ་པ་མེད་པ་ནི་ཤི་བའོ། ། རྟགས་ནི་འོ་དོད་རབ་ཏུ་དྲག་ཅིང་མི་བཟད་པ་འབོད་པ་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ཉིད་བར་ཆོད་དུ་གྱུར་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བ་གསུངས་པ་ནི། གཤིན་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཡི། ། ཡིད་ཀྱིས་ཅུང་ཟད་འཇིགས་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་གཤིན་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡིད་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དེའི་ཁྱད་པར་གྱིས་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་དང་དངང་ཞིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཅི་དང་ཅི་བྱུང་ཡང་ཅུང་ཟད་ཅིག་འཇིགས་པར་མི་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་འཇིགས་པ་སྐྱེས་ན་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། འཇིགས་དང་དོགས་པའི་ཡིད་ནི་བྱུང་འགྱུར་ན། ། བླ་མ་རྗེས་དྲན་དམ་ཚིག་རྗེས་དྲན་ཞིང་། ། རང་གི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ནི་དྲན་བྱས་ལ། ། ཤེས་ཤིང་རིག་པ་མི་འཇིགས་སེང་གེ་ལྟའི། ། དཔའ་བོ་ཡིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འཇིགས་པའི་ཡིད་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བར་ཆད་བྱེད། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་ལམ་ནི་གང་འདོད་པ། ། དེ་ཀུན་ཐམས་ཅད་སྟེར་བར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སྟེ། དེའི་ལམ་ནི་སེམས་ཀྱི་ནུས་པའོ། ། གང་འདོད་པ་ནི་མཁོ་བར་གྱུར་པ་སྟེ་མཁའ་སྤྱོད་དང་། ས་འོག་དང་། བུམ་པ་བཟང་པོ་དང་། རལ་གྲི་དང་། མིག་སྨན་དང་། རྐང་བྱུག་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ཞགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། གི་ཧང་དང་། དངུལ་ཆུ་དང་། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་རྣལ་འབྱོར་པས་གསོལ་བ་བཏབ་པས་དེ་ཀུན་ཐམས་ཅད་སྟེར་བར་བྱེད་དེ་ཇི་སྙེད་པ་བླང་བར་བྱའོ། །

To be without thought is death. The sign is that a most intense and unbearable wailing arises. Regarding the teaching on how to pacify that very obstacle: "One who possesses the yoga of Yamāntaka should not be even slightly afraid in the mind." Here, the "yoga of Yamāntaka" is Dveṣavajra. One who possesses that [yoga] is [free from] delusion and so forth. The "mind" refers to the four types of yoga; by means of their distinction, whatever actions, agents, or terrifying and frightening things may occur, one should not be even slightly afraid. If fear should arise, the Explanatory Tantra states: "If a mind of fear or doubt should arise, remember the Guru and remember the samaya. Recalling one's own yoga itself, one should meditate on the mental yoga of the hero, who is like a fearless lion, knowing and aware." This is because it is said: "A mind of fear itself creates obstacles." If one asks what the result of that will be: "It bestows everything that is desired on the path of yoga." Here, "yoga" is the meditative equipoise of method and insight; its "path" is the power of the mind. "Whatever is desired" refers to what is needed: the celestial realm, the subterranean realm, the excellent vase, the sword, the eye-salve, the foot-ointment, the hook, the noose, the vajra, bezoar, mercury, and any elixir whatsoever. By the yogi making a supplication, all of those are bestowed, and as many as there are should be taken.

ད་ནི་མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་ཕྱིར་བུ་མོ་དགུག་པའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། མ་ཧེ་དང་ནི་ཀུ་བེ་ར། ། སྟག་དང་དེ་ལས་གཞན་པ་དང་། ། དོམ་དང་སྤྲེའུ་དག་དང་ནི། ། ཁྱི་དག་གི་ནི་ཁྱད་པར་དང་། ། དུག་དང་སྐེ་ཚེ་ཚྭ་དང་ནི། ། དེ་བཞིན་ཚ་གསུམ་སོ་བན་ཛ། ། འདི་དག་ལེགས་སྦྱར་གཟུགས་སུ་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་མ་ཧེ་ནི་གླང་རྒོད་དོ། ། ཀུ་བེ་ར་ནི་ཅེ་སྤྱང་ངོ་། ། སྟག་ནི་རི་མོས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་གླང་པོ་ཆེ་དང་དྲེད་མོའོ། ། དོམ་ནི་མཁྲིས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། ། སྤྲེའུ་ནི་ནགས་ཀྱི་རོལ་མོའོ། ། ཁྱི་ནི་ཁྱིམ་བདག་ཉིད་ཉེ་བར་སྲུང་བའོ། ། ཁྱད་པར་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲོན་མའོ། ། དུག་ནི་མཆེ་བ་གཙིགས་པའོ། ། སྐེ་ཚེ་ནི་ལྡུམ་རའི་སྔོན་པོའོ། ། ཚྭ་ནི་ཟས་ཀྱི་རོ་བསྐྱེད་པའོ། ། ཚ་བ་གསུམ་ནི་གྷ་དྲའི་ཤིང་དང་། པི་པི་ལིང་དང་། ར་ཏ་ཀའི་འབྲས་བུའོ། ། སོ་བན་ཛ་ནི་ཕྱེ་མ་གསུམ་མོ། ། ལེགས་པར་སྦྱར་བ་ནི་རྫས་འདི་རྣམས་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་བའོ། ། གཟུགས་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོའོ། ། བྱ་བ་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པའོ། ། དེ་དག་ཇི་ལྟར་བརྩམ་ཞེ་ན། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་འཇིགས་པའི་གཟུགས། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་གསོལ་གདབ། ། ཅེས་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་ནི་ལས་གྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། གཤེད་པོ་ནི་ལས་ལ་ཐོགས་པ་མེད་པར་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། ། འཇིགས་པའི་གཟུགས་ནི་གོང་དང་མཚུངས་པའོ། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ། འབྲས་ཆན་གྱིས་ཉེ་བར་བྲན་པའི་གཏོར་མའི་སྣོད་ཆེན་པོ་མདུན་དུ་གཞག་སྟེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་མཉེས་པར་དབུལ་བའོ། །

Now, the yoga practitioner who has attained the signs is taught the application for summoning a girl for the sake of the conduct of awareness: "Buffalo and jackal, tiger and others besides, bear and monkey, and the particularities of dogs—poison, mustard, salt, and likewise the three hot spices and sobhanja. These should be well-compounded into a form." Regarding this: "buffalo" is a wild ox; "jackal" is a kuvera; "tiger" is distinguished by its stripes; "others" refers to the elephant and the brown bear; "bear" is distinguished by its gall; "monkey" is the forest musician; "dog" is that which guards the master of the house; "particularities" refers to the eyes of all those [animals]; "poison" is the bared fangs; "mustard" is the green of the garden; "salt" is that which produces the taste of food; the "three hot spices" are ghadra wood, long pepper, and the fruit of ratarka; "sobhanja" refers to the three powders. "Well-compounded" means these substances are mixed into one. "Form" is the form of Yamāntaka. "Action" is in accordance with the proper method. How should these be undertaken? "The terrifying form of Yamāntaka—therein the yogi should make the supplication." Regarding this: "Yama" is that which accomplishes the activity; "Antaka" is that which engages in the activity without obstruction. "Terrifying form" is as described above. Therein, the yogi should place a large vessel of bali offering in front, sprinkled with the five meats, the five nectars, and cooked rice, and then consecrate and offer it to please [the deity].

གསོལ་བ་གདབ་པ་ནི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་ཞི་བ་པདྨའི་མདངས་དང་ལྡན་པའི་བུ་མོ་ནི། གང་གཱ་ཆུ་ཡི་རྒྱུན་ལྟར་རྒྱུད་ཞི་བ། ། མདངས་ནི་པདྨ་ལྟ་བུར་རབ་ཏུ་མཛེས། ། འཁོར་བ་ཉེར་མཐུན་མཛེས་པའི་རོལ་རྩེད་བཅས། ། སྣ་ཚོགས་ཡོ་བྱད་ཀུན་གྱིས་ཉེར་བསྟེན་པ། ། གསང་ཆེན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་སྦྱོར་བར་བྱེད། ། ལྷ་མོ་ཀླུ་མོ་གནོད་སྦྱིན་དྲི་ཟ་མོ། ། མི་ཡི་བུ་མོ་རབ་མཛེས་བཞིན་མདངས་ཅན། ། བདག་གི་དོན་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་དགུག་སྦྱོར་མཛོད། ། ཅེས་པ་དག་གིས་སོ། ། དེ་དག་གི་འགྲུབ་ཅིང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་གསུངས་པ་ནི། ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿལ་སོགས་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། ཆེ་གེ་མོ་དེ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དེ་ཡི་ཕ་ཡིས་སྟེར་བར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ལ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿནི་བཅུ་བཞི་པ་སྟེ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་བྷི་ཤ་ཡ་ཀ་ར་པ་ཏྲ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་འབུམ་ཚོ་གཅིག་སྔོན་དུ་སོང་བས་ནག་པོའི་ཚེས་གཅིག་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ། བཅུ་བཞི་པའི་དུས་ལ་ཁྲིའི་ཚད་ཀྱིས་ཆེ་གེ་མོ་བདག་ལ་སྩོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེའི་ཕ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དེ་དེའི་ལྟོ་བ་ན་སྲིད་པ་གསུམ་གནས་སོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ཉེ་བར་ལྡོག་པ་རྣམས་ནི་དེ་དག་ཉིད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྟེར་བར་བྱེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་མི་སྟེར་བ་སྲིད་ན་དེ་ཚར་གཅད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་མ་བྱིན་ན། ། རྨི་ལམ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་བརྡེག་ཅིང་། ། ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་ཁྱེར་བར་བྱེད། ། སད་ནས་དེ་ཡི་ཕ་ཡིས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ལ་གལ་ཏེ་མ་འགྲུབ་པའམ་རབ་ཏུ་དཀའ་བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་བདག་ཉིད་དོ། །

Regarding the supplication: "The goddesses and so forth, peaceful maidens with the luster of lotuses, whose continuums are as calm as the flow of the Ganges, whose complexions are as beautiful as lotuses, accompanied by the playful delights of cyclic existence, attended by all various requisites, they unite with the great secret coemergent. Whether they be goddesses, nāga maidens, yakṣīs, or gandharvīs, or beautiful human maidens with radiant complexions—for my sake, you must summon and unite them!" Thus it is said. As for how these are accomplished and how they occur, it is stated: "By the mantra HṚĪḤ ṢṬRĪḤ and so forth, grant such-and-such to me! Her father will give her." Here, HṚĪḤ ṢṬRĪḤ is the fourteenth [syllable], and the mantra beginning with "and so forth" is: OṂ BHIṢAYA KARA PĀTRA ŚAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ. Having first recited this one hundred thousand times, starting from the first day of the dark fortnight, at the time of the fourteenth day, one will be granted "such-and-such" in the measure of ten thousand [recitations]. Why is that? Her father is Yamāntaka, and within his belly the three realms of existence abide. Because he is the one who governs their following and their withdrawal, he is the one who grants them. If it is possible that he does not grant them, it is said for the purpose of subduing him: "If the yoginī is not given, in a dream Yamāntaka will strike her and carry her off to the southern direction. Upon waking, her father [will do so]." In this context, "if not accomplished" or "if it is extremely difficult" refers to the situation. "Yogin" refers to oneself.

མ་བྱིན་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ལྷ་མོའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེས་ཀྱང་དེ་ལ་ཆད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྨི་ལམ་དུ་མཆོག་གི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་བརྡེག་ཅིང་རབ་ཏུ་འཇོམས་པར་བྱེད་དོ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རབ་ཏུ་བསྒྱིངས་པའི་རྔ་མོ་ལ་བསྐྱོན་ཏེ་ལྷོའི་ཕྱོགས་སུ་ཁྱེར་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་གཉིད་སད་ནས་དེའི་ཕས་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་བརྟེན་པའི་འོས་དང་ལྡན་པའི་རྫས་སྟེར་བར་བྱེད་དོ། ། ད་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་གསུངས་པ་ནི། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་འཇིགས་པ་ལ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་འདྲ་བའི་འོད། ། ཐོ་བ་འཛིན་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། ། ཕྱག་ཏུ་ཐོ་བ་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་ཞལ་གསུམ་ནི་གཡས་དང་གཡོན་དང་དབུས་སོ། ། ཕྱག་དྲུག་ནི་གཡས་དང་གཡོན་གྱི་བྱེ་བྲག་གསུམ་མོ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ནི་སྔོན་པོ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་འོད་དང་མཚུངས་པ་ནི་རྩ་བའི་ཞལ་ལོ། ། ཐོ་བ་འཛིན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་སྟེ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ཉི་ཤུ་པའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་ནི་སེམས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ཕྱག་ནི་གཡས་ཀྱི་བར་མ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཐོ་བ་རྡོ་རྗེ་ནི། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་སྐྱོང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དགོད་དོ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ཁྲོས་པ་ལ། ། མདོག་དཀར་པོ་སྟེ་ཁྲོས་པས་འཇིགས། ། འཇིགས་པ་ཡང་ནི་འཇིགས་པར་མཛད། ། མཁས་པས་ཕྱག་ཏུ་དབྱིག་པ་དགོད། ། ཅེས་པ་ལ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ནི་སྔར་བཤད་པར་ཟད་དོ། ། ཁྲོས་པ་ལ་ཞེས་པ་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་གདངས་ཤིང་སྨིན་མ་བསྡུས་པའོ། ། མདོག་དཀར་པོ་ནི་ཤེལ་ལྟ་བུ་རབ་ཏུ་འཚེར་བའོ། །

The one who has not given is the goddess to be accomplished. Therefore, she will also inflict punishment upon him; in a dream, the supreme Yamāntaka will strike and utterly crush him. He will be mounted upon a camel that is poised atop a wind mandala and carried away toward the southern direction. Then, upon waking, his father will provide him with the appropriate substances for the practice of the vidyā-vow. Now, the sequence of meditation for the recollection is taught: "Three-faced and six-armed, terrifying, With light like sapphire, The practitioner holding a mallet Should place a mallet in his hand." Regarding this, the three faces are the right, left, and central. The six arms are the three pairs of right and left. "Sapphire" refers to blue; the central face is similar in light to that. "Holding a mallet" refers to a vajra-mallet, which is a crossed vajra with twenty points. "Practitioner" refers to the meditative concentration of mental formations. The "hand" is the middle right one; such a vajra-mallet should be placed in the eastern gate through meditative concentration. "Three-faced and six-armed, wrathful, White in color, terrifying through his wrath, He who terrifies even the terrifying— The wise should place a staff in his hand." Regarding this, the three faces and six arms are as previously explained. "Wrathful" means that his eyes and so forth are wide open and his eyebrows are knit. "White in color" means shining brilliantly like crystal.

ཁྲོས་པས་འཇིགས་པ་ནི་ཕྱག་དྲུག་གི་མཚོན་ཆ་རྣོ་ཞིང་རབ་ཏུ་འབར་བས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་བདུད་མ་རུངས་པ་ཟད་པར་བྱེད་པའོ། ། འཇིགས་པ་ནི་ང་བདག་དང་གནོད་སྦྱིན་རབ་ཏུ་མི་བགྲུངས་པ་དག་གོ། ། དེ་ཡང་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དབྱུག་པ་རྡོ་རྗེའོ། ། མཁས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་བློ་དང་ལྡན་པ་སྟེ་ཕྱག་ཏུ་དབྱུག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་སྐྱོང་དུ་དགོད་དོ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་དམར་བ་ལ། ། འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་སྡིགས་པ་ཡི། ། ཕྱག་ན་པདྨ་དམར་པོ་བསྣམས། ། པདྨ་ཞེས་བྱ་མཁས་པས་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དམར་བ་ནི་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་ཅན་ཏེ། འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ལོག་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། སྡིགས་པ་ནི་ཚར་གཅོད་ཅིང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དགོད་པའོ། ། ཕྱག་ན་པདྨ་ནི་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་སྟེ་རྣམ་ཐར་དང་ཉེ་བར་མཚུངས་པའོ། ། དམར་པོ་བསྣམས་པ་ནི་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཏེ་སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་འཛིན་པར་བྱེད་པའོ། ། པདྨ་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། ཅེས་བྱ་བ་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་མཁས་པས་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་སྐྱོང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དགོད་དོ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ལྗང་གུ་སྟེ། ། ཕྱག་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་ཡིས། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། རལ་གྲི་ཞེས་བྱ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་ལྗང་གུ་ནི་མརྒད་སྟེ་སྔོ་ཞིང་རབ་ཏུ་འཁྲུགས་པའོ། ། རལ་གྲི་རབ་ཏུ་རྣོ་ཞིང་འབར་ལ་རྒྱས་པའོ། །

"Terrifying through wrath" means that with the sharp and blazing weapons of his six arms, he exhausts the malevolent māras of the southern direction. "Terrifying" refers to the self-grasping and the extremely unruly yakṣas. Furthermore, the one who causes them to be terrified is the Blessed One, Daṇḍavajra. "The wise one" refers to the yogi endowed with intelligence; through the meditative absorption of holding a staff in his hand, he is to be stationed as the guardian of the southern gate. "Three-faced, six-armed, and red, Terrifying and threatening the great fears, Holding a red lotus in his hand— The wise should meditate on the one called 'Lotus'." Regarding this, "red" means having the color of a ruby. "Great fears" refers to wrong conceptions. "Threatening" means subduing and establishing [beings] in suchness. "Holding a lotus in his hand" refers to an eight-petaled lotus, which is similar to the [eight] liberations. "Holding the red" signifies the nature of passion, which completely embraces sentient beings through compassion. "The Lotus-Vajra Yamāntaka"—the wise yogi endowed with intelligence should station him as the guardian of the western gate through meditative absorption. "Three-faced, six-armed, and green, Holding a sword in his hand, He who performs all activities— One should meditate on the one called 'Sword'." Regarding this, "green" means emerald, blue and intensely turbulent. The sword is extremely sharp, blazing, and expansive.

ལས་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཏེ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་བྱེད་པ་པོར་གྱུར་པ་ནི་རལ་གྲི་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཅེས་བྱ་སྟེ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་སྐྱོང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དགོད་དོ། ། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ཕྱེ་བའི་ཞེ་སྡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་དང་ཞལ་དང་མདོག་ནི་བསྟན་ཟིན་པ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་དང་པོར་གསུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྩམ་པར་གསུངས་པ་ནི། ། བྷ་གར་ལིངྒ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ལ་བྷ་ག་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་བྷ་ག་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ཡང་རང་ཉིད་དང་མཚུངས་པའོ། ། ལིངྒ་ནི་རང་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེའོ། ། རྣམ་པ་ནི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་སྟེ་དེ་དག་ཞུ་བའི་ཐིག་ལེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་བྷ་ག་ལ་འཕྲོ་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རང་དང་རབ་ཏུ་མཚུངས་པ་དང་། ། ཡན་ལག་འཁྱུད་ཅིང་བདེ་བའི་གར། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་མཉམ་སྦྱར་བས། ། བཅོམ་ལྡན་བྷ་གའི་གནས་ན་བཞུགས། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྐབས་སུ་དྲོད་གཤེར་ལས་སྐྱེ་བ་དང་། སྒོ་ང་ལས་སྐྱེ་བ་དང་། རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་གང་ལ་ལ་དག་གི་འདོད་པ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །

"Activity" refers to the enlightened activity of all the buddhas; that which acts as the performer of all [rites] such as pacifying and enriching is called the Sword-Vajra Yamāntaka, who is to be placed as the guardian of the northern gate through meditative absorption. The hands, faces, and colors of the Hatred Yamāntaka and the others, as categorized in the stages of the clear realization, should be applied as they have already been explained. In order to accomplish the meditation on the lord of the maṇḍala as it was taught in the first chapter, the commencement of the maṇḍala in space is taught as follows: "One should meditate on the liṅga in the bhaga; one should meditate on the lord of the maṇḍala." Regarding this, "bhaga" is the bhaga of Vajravārāhī, which has already been explained as the source of all phenomena, the suchness. That is also identical to oneself. "Liṅga" is one's own secret vajra. "Form" refers to the circle of deities; one should meditate on the melting drops of bodhicitta, the vajra mind, radiating from the vajra path into the bhaga. The "lord of the maṇḍala" is the principal deity. The meaning of meditating on the Hatred Vajra is as follows: "Completely identical to oneself, Embracing the limbs in a dance of bliss, Through the union of vajra and lotus, The Blessed One dwells in the abode of the bhaga." This is the meaning. This is the case of birth from heat and moisture, birth from an egg, or miraculous birth during the stage of Atiyoga; it is not that the Blessed One has entered into meditative union [in the ordinary sense]. Thus, the assertions of certain individuals are refuted.

ད་ནི་ཡུམ་གྱི་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གོ་རིམ་གྱིས་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། ཞེ་སྡང་རྗེས་དྲན་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། གཏི་མུག་རྗེས་དྲན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཏི་མུག་རྗེས་དྲན་ལ་དམིགས་ནས། ། ཕྲ་མ་རྗེས་དྲན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཕྲ་མ་རྗེས་དྲན་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། འདོད་ཆགས་རྗེས་དྲན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འདོད་ཆགས་རྗེས་དྲན་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཕྲག་དོག་དྲན་བྱ་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་གཙོ་བོ་ནས་གོ་རིམ་གྱིས་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་ཡང་། ཇི་ལྟར་སྐྱེས་དང་ལམ་རིམ་དང་། ། འཇིགས་པའི་ཕྱོགས་དང་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། ཞེས་པ་དང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཡ་ཀྵེ་མ་མེ་དྷ་གོ་རིམ་དུ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་དག་ནི་དེ་དང་མཚུངས་པར་སྦྱར་རོ། ། གཞན་ཡང་གཙོ་བོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་འབྱུང་བས་ན་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའི་གོ་རིམ་འདི་ཉིད་རིགས་སོ། ། ལམ་གྱི་རིམ་པ་དང་སྦྱར་བ་ནི་སྙིང་པོའི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ཞེ་སྡང་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་སྡང་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་རིགས་སོ། ། དེའི་རྟགས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་མདོག་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རགས་པའི་རིམ་པས་གཞག་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་བཞི་སྟེ།

Now, the sequence for recollecting the secret maṇḍala within the lotus maṇḍala of the consort is taught: "Through the yoga of recollecting hatred, one should meditate on the recollection of delusion. Focusing on the recollection of delusion, one should meditate on the recollection of divisive speech. Through the yoga of recollecting divisive speech, one should meditate on the recollection of desire. Through the yoga of recollecting desire, the practitioner of ascetic conduct should recollect envy." The meaning of this is that one should recollect [the deities] in sequence starting from the principal one. Here, it should be applied according to the statement: "Just as they were born, the stages of the path, the direction of fear, and through meditative absorption." First, "just as they were born" refers to the fact that the principal deity is supreme, and because the retinue is generated in the sequence of ya-kṣe-ma-me-dha on the corresponding wheels. The others should be applied in the same manner. Furthermore, the principal deity is the nature of the dharmadhātu, the dharmakāya. Since the sambhogakāya and nirmāṇakāya arise from that, this very sequence of delusion and so forth is appropriate. Regarding the application to the stages of the path, since this essential tantra takes hatred as the path, it is appropriate for hatred to come first. The sign of this is the Blessed One’s body color, which is the unchanging wisdom of the dharmadhātu. The four [deities] beginning with delusion are established according to the sequence of the coarse afflictions, and their purification is the four [deities] beginning with Yamāntaka Vajra Delusion.

དང་པོ་སྣ་ཚོགས་ལྷའི་འཁོར་ལོ་གསལ་བར་བསྒོམ་པ་དང་། དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་ཆོས་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ལ་སོགས་པ་རིགས་ལྔར་འབྱུང་བ་དང་། སྣ་ཚོགས་པའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གོ་རིམ་འདི་ཉིད་རིགས་སོ། ། འཇུག་པ་ནི་གང་དག་གཙོ་བོ་ལ་དམིགས་པ་སྟེ་དེ་ཡང་ཤར་ནས་བརྩམས་ནས་ཉེ་བར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གོང་དུ་བསྟན་པ་ནི་ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དུས་སུ་འཇུག་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་དེ་ལྟར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བཤད་པའི་རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ལས། རྒྱལ་པོས་ཁྲི་བཟུང་འཁོར་གྱི་འཚོ་བ་རྙེད། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡི་གཙོ། ། སྦྱོར་བ་དང་པོས་གཙོ་བོ་གསལ་བྱས་ཏེ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་དག་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་གོ་རིམ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། གཞན་ཡང་ཕྱོགས་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ལས། ཟླ་བ་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་སྔོན་དུ་དྲན་པར་རིགས་སོ། ། གལ་ཏེ་བྱང་ནས་ཉེ་བར་བརྩམ་པར་བྱ་བ་ནི་མཆོག་སྟེ། བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་ལས་རྙེད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་དེ་དག་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་དང་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོ་ག་སྟེ། དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་ལས། ལ་ལ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། ར་ས་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་སྨིན། ། ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་རྟོག་མེད་མྱོང་། ། ཞེས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་ནི་གཡོན་ནས་བརྩམ་པར་རིགས་སོ། །

First, one clearly meditates on the mandala of the various deities; then, all of them are equal in the single nature of phenomena; then, they arise as the five families, such as the Tathāgata family; and finally, they engage for the benefit of sentient beings through various enlightened activities. This sequence is therefore appropriate. As for the engagement, it refers to focusing on the principal deity, and that is because one begins the engagement starting from the east. What was explained above is the instruction for how to proceed during the time of the activity mandala and the conferral of empowerment. Regarding meditative absorption, the explanatory tantra, the Vajramālā, states: "A king, having taken his throne, finds the livelihood of his retinue. Consciousness is the chief of the five aggregates. By the first application, the chief is made clear; Through the pure yoga of Akṣobhya, One meditates on the sequence of Vajrasattva and the others." This is the connection. Furthermore, to clarify that very point, the Abhisamayakramavibhāga states: "By the union of the moon and the vajra, One should meditate on Yamāntaka." Therefore, it is appropriate to first bring to mind Dveṣavajra. If one were to argue that it is superior to begin from the north, according to the ritual found in the Cakrasaṃvara, that is true; however, those are the systems of the Wisdom Tantras and the rituals for accomplishing them. As the Hevajra Tantra states: "Some are of the nature of method, Ra is the maturation of wisdom, And Avadhūtī is the experience of non-conceptuality." Therefore, it is appropriate to begin the Wisdom Tantras from the left.

འདི་དག་ནི་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཚུངས་པ་སྟེ་ཐབས་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤར་ནས་གཡས་ཕྱོགས་སུ་གོ་རིམ་ཉིད་ཀྱིས་དྲན་པར་བྱའོ། ། ཚིག་གི་དོན་ནི་ལེའུ་དང་པོ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པར་གནོན་པའི་ཚུལ་དུ་ཆོ་ག་མཉམ་པ་ཉིད་ལེགས་པར་སྦྱངས་པའོ། ། ད་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་གསུངས་པ། སོ་སོ་རིགས་ཀྱི་སྤྲིན་རྣམས་ནི། ། བ་སྤུའི་ཁུང་ནས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་སོ་སོ་རིགས་ནི་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པས་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་སོགས་པ་ལྔ་དང་སྐུ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་མོ། ། ཀྱི་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། ། སྤྲིན་ནི་སྤྲིན་དང་མཚུངས་པ་སྟེ་ཕལ་ཆེ་བའོ། ། རྣམས་ནི་རིགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའོ་རང་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་ཁུང་ལས་སྤྲོས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་རང་དང་མཚུངས་པའི་དོན་བྱས་ཤིང་སོ་སོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྟེན་ལ་དགོད་དོ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་སྔོན་དུ་གསལ་བར་བྱས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་གདན་གསུངས་པ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། གཏུམ་པོའི་ཁྲོ་བོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། ལྷ་མོ་བཞི་པོ་རབ་བསྒོམ་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་ཉི་མ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། ཞི་བའི་ཕྲིན་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་དང་། དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔོན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་འགྲོ་བས་སོ། །

These are similar to the glorious Guhyasamāja in that they are identical in terms of method; therefore, they should be recalled in order, starting from the east and proceeding to the right. The meaning of the words should be understood from the first chapter. "One who possesses the ascetic observances" refers to one who has thoroughly trained in the equality of the ritual procedures through the manner of mastering meditative absorption. Now, the emanation of the secret maṇḍala is described: "The clouds of the individual families should be emanated from the pores of the skin." Here, "individual families" refers to the five families, such as the Vajra family, and the three [bodies] such as the Body, which are the purification of hatred and the other afflictions. "Of" indicates conformity. "Clouds" are like clouds, meaning they are numerous. "The [clouds] of" refers to the emanations of the families; these forms, which arise from oneself, are emanated from the pores of the skin and, having performed the welfare of others who are similar to oneself, are established upon the support according to their respective distinctions. Regarding the seats of the maṇḍala deities, having first visualized Mohavajrā, it is said: "In the center of a sun maṇḍala, one should meditate on the fierce wrathful deity. In the center of a moon maṇḍala, one should thoroughly meditate on the four goddesses." Here, "sun" is because of the expansion of bodhicitta. Furthermore, it is because it is of the nature of the mirror-like wisdom, it accords with peaceful activities, and it precedes the generation of the mind of awakening for the sake of empowerment and so forth.

ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་ནི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེ་སྡང་དང་ཕྲག་དོག་དང་སེར་སྣ་དང་མངོན་དུ་རྒྱུ་ངན་པ་ཐ་དད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དྲི་མཚངས་པའི་ཕྱིར་དང་། རིག་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མྱུ་གུ་ཉེ་བར་འཕེལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་ཤེས་རབ་ཉེ་བར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མཆོད་པའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཕྱིར་འདི་ཉིད་རིགས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་གོ་རིམ་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། བསྒོམ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་སྟེ་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའོ། ། བཅུ་པ་ནི་དགུ་པས་གཞག་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་བཅུ་པ་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་རིམ་པས་བསྐྱེད་བའི་རིམ་པ་བསྟན་པ་དང་། མཐར་ཕྱིན་པར་བྱས་ནས་མཚན་མ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ལྷའི་ཞལ་མཐོང་བ་དང་། ཆོས་དང་ལུང་སྟོན་པ་དང་རང་གི་སེམས་དག་པ་དང་། བུམ་པ་ནམ་མཁའ་ལ་འཇོག་ནུས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བསླངས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཕེབས་པ་དང་། རྐྱེན་དུ་མ་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ཐོབ་པས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རིགས་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་བྱེད་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་དམིགས་བྱས་ནས། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་རྗེས་སུ་བརྩེ། ། བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ། ། དམ་པའི་ཡོན་ཏན་འདི་རྙེད་འགྱུར།

The four moon maṇḍalas are appropriate because they purify the stains of the habitual tendencies of the various afflictions—such as attachment, aversion, envy, and stinginess—and because, by relying on knowledge, they cause the sprout of bodhicitta to flourish, uphold insight, and manifest as the offering of conventional bodhicitta. Thus, the explanation of the Tantra of the Black Yamāri, the body, speech, and mind of all the Tathāgatas, is complete. Recollection is clarified through the sequence. The characteristics of meditation are distinguished by their reasons and are free from faults. The tenth chapter is established by the ninth. This clarifies the tenth chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Thus, having taught the generation stage through the sequence of meditation and having brought it to completion, signs will arise. What are they? They are: seeing the face of the deity, receiving Dharma and prophecies, the purification of one’s own mind, the ability to place a vase in the sky, the raising of the maṇḍala, the descent of wisdom, and the attainment of signs such as the pacification of many adverse conditions. Having attained these, in order to accomplish the Great Yoga, one should undertake the conduct of the disciplined observance. Furthermore, since all the roots of virtue of the Mahāyāna are performed for the sake of compassion for sentient beings, one should act with great compassion as the focal point: "Having focused with great compassion, Be compassionate for the sake of sentient beings, And completely perfect the accumulation of merit; Thus, these sublime qualities will be attained."

། ཞེས་པའི་ཕྱིར་འདི་ཡང་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དག་གིས་སྤྱོད་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བར་གསུངས་པ། ཞེ་སྡང་གིས་མནན་འགྲོ་མཐོང་ནས། ། ཞེ་སྡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་གཟུགས་སུ། ། བཅོམ་ལྡན་ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་མཛད། ། ཅེས་པ་ལ་ཞེ་སྡང་ནི་སེམས་ཅན་ཕན་ཚུན་མི་དགའ་བའོ། ། དེ་དག་གིས་དགྲར་གྱུར་ཅིང་མནར་སེམས་རྣམ་པ་དགུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། དེས་མནན་པ་ནི་སེམས་ལ་ཤིན་ཏུ་ཁྱབ་པའོ། ། འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་སྟེ་ཕལ་ཆེར་རིགས་དྲུག་གོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པ་མཐོང་ནས་བདེ་བ་དང་སྟོང་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སེམས་ཅན་དེ་དག་གཞུག་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཞེ་སྡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་མཛད་དོ། ། དེའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཞེ་སྡང་རྒྱུན་ཆགས་པར་གཟིགས་ཏེ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཚར་བཅད་ནས་ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་ཞེ་སྡང་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ཏེ། སྤྲོས་བྲལ་དང་སྤྲོས་བཅས་ཤུགས་ཀྱིས་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འགྲོ་བའི་སྣང་བ་ལས་འབྱུང་བ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་རེ་བ་མེད་པའི་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་མཛད་པའོ། ། གཏི་མུག་གིས་མནན་འགྲོ་མཐོང་ནས། ། གཏི་མུག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་གཟུགས་སུ། ། བཅོམ་ལྡན་སྙིང་རྗེ་ཅན་མཛད་ནས། ། གཏི་མུག་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་མཛད། ། ཅེས་པ་ལ་གཏི་མུག་པ་ནི་མ་རིག་པ་སྟེ། ཐ་དད་ཀྱི་བག་ཆགས་སྐྱེད་པའི་རླུང་འབྱུང་བའི་གནས་སོ། །

For this reason, this is also taught as a section on the stages of conduct through non-referential great compassion: "Seeing beings oppressed by hatred, The Blessed One, through the power of compassion, Assumed the form of Yamāntaka, the Slayer of Hatred." In this context, "hatred" refers to the mutual dislike among sentient beings. It acts as an enemy to them and gives rise to the nine types of malice. To be "oppressed" by it means that the mind is completely pervaded by it. "Beings" refers to the various types, primarily the six classes of existence. Having seen such beings tormented by intense suffering, he assumed the form of Yamāntaka, the Slayer of Hatred, in order to lead those sentient beings into the wisdom that is the non-duality of bliss and emptiness. If one asks what the specific characteristics of this are: the Blessed One perceives that all sentient beings are continuously bound by hatred; having subdued them all, he exhausts all hatred through the power of compassion. If it is argued that it is illogical for Vajra Hatred and the others to arise from non-duality, because freedom from conceptual elaboration and the presence of conceptual elaboration are inherently contradictory, this is not so. The Blessed One’s manifestation from the perspective of beings' appearances is performed through the power of great compassion and aspiration prayers free from expectation. "Seeing beings oppressed by delusion, The Compassionate Blessed One, Assumed the form of Yamāntaka, the Slayer of Delusion, And caused all delusion to be exhausted." In this context, "delusion" is ignorance; it is the source from which the winds that produce the habitual tendencies of duality arise.

དེ་དག་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཁྱབ་པར་མནན་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་མཐོང་ནས་གཏི་མུག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་མངོན་པར་མཛད་དེ། དེ་དག་གི་མཐུས་གཏི་མུག་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་གཏི་མུག་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཟད་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་ཅན་ནི་སྨོན་ལམ་སྟེ་དེ་དག་གིས་མཛད་ནས་སོ། ། འགྲོ་བ་ཕྲ་མས་མནན་མཐོང་ནས། ། ཕྲ་མ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་གཟུགས་སུ། ། བཅོམ་ལྡན་སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱིས་མཛད། ། ཕྲ་མ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་མཛད། ། ཅེས་པ་ལ་འགྲོ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཕྲ་མ་ནི་འདུམ་པ་མེད་པའོ། ། དེ་དག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཁྱབ་པར་མནན་པར་མཐོང་ནས་ཕྲ་མ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་ཕྲ་མ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་མཛད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དག་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་དང་ནི་སྨོན་ལམ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུན་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་དོ། ། འདོད་ཆགས་ཀྱིས་མནན་འགྲོ་མཐོང་ནས། ། འདོད་ཆགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་གཟུགས་སུ། ། བཅོམ་ལྡན་སྙིང་རྗེ་ཅན་མཛད་ནས། ། འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་མཛད། ། ཅེས་པ་ལ་འདོད་ཆགས་ནི་ཡུལ་ལ་རབ་ཏུ་ཞེན་པའོ། ། མངོན་དུ་རྒྱུ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་སེམས་ཁྱབ་པར་གནས་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་མཐོང་ནས་འདོད་ཆགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ཏེ་སྤྱོད་པ་མཛད་པས་དེ་དག་གི་མཐུས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ཟད་པར་མཛད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གཟུགས་དེ་དག་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་དང་སྨོན་ལམ་སྟེ། དེ་དག་གི་དབང་གིས་མཛད་ནས་སོ། ། ཕྲག་དོག་གིས་མནན་འགྲོ་མཐོང་ནས། །

Having seen those beings whose minds are pervasively oppressed by delusion, he manifests in the form of Yamāntaka of Delusion. Through his power, all delusion is exhausted by the very nature of great delusion, the indivisible wisdom. Furthermore, the Blessed One himself acts through compassion and aspiration. "Having seen beings oppressed by divisive speech, the Compassionate Blessed One manifested in the form of Yamāntaka of Divisive Speech and exhausted all divisive speech." Here, "beings" refers to all sentient beings. "Divisive speech" is the lack of harmony. Having seen that it pervasively oppresses the minds of all sentient beings, he manifests in the form of Yamāntaka of Divisive Speech and exhausts all divisive speech. Those forms of the Blessed One also arise from compassion and aspiration; it is through the continuity of these that he acts for the benefit of sentient beings. "Having seen beings oppressed by desire, the Compassionate Blessed One manifested in the form of Yamāntaka of Desire and exhausted all desire." Here, "desire" is intense attachment to objects, including the manifest activity along with its habitual tendencies. Having seen those beings whose minds are pervasively occupied by it, he emanates in the form of Yamāntaka of Desire and acts; through his power, he exhausts the desire of all sentient beings. Those forms of the Blessed One also arise from compassion and aspiration; it is by their power that he acts. "Having seen beings oppressed by envy..." [The text continues in the same manner for envy.]

ཕྲག་དོག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་གཟུགས་སུ། ། བཅོམ་ལྡན་སྙིང་རྗེ་ཅན་མཛད་ནས། ། ཕྲག་དོག་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་མཛད། ། ཅེས་པ་ལ་ཕྲག་དོག་ནི་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་ཡིད་འཁྲུགས་པའོ། ། དེ་དག་གིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་པར་མནན་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་མཐོང་ནས། རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྲག་དོག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ཏེ་དེའི་མཐུས་སེམས་ཅན་གྱི་ཕྲག་དོག་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཅན་གྱི་རེ་བ་མེད་པའི་སྨོན་ལམ་སྟེ་དེ་དག་གི་དབང་གིས་མཛད་ནས་སོ། ། གལ་ཏེ་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་དུས་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ་སྤྱོད་པ་ལ་དོགས་པ་མེད་པའམ་ལམ་གྱི་དུས་སུ་སྤྲུལ་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ། སྙིང་རྗེ་དང་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་བྱུང་བ་ནི་འབྲས་བུའི་དུས་ཡིན་ལ། མཉམ་གཞག་ལས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྤྲུལ་པ་ནི་ལམ་གྱི་དུས་སུའོ། ། གལ་ཏེ་ལམ་གྱི་དུས་སུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་བློན་པོས་རྒྱལ་པོ་བྱས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དག་གི་འབྲས་བུའི་གནས་ཐབས་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་དུ་བྱེད་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དུ་རིགས་སོ། ། དེ་ཡང་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་ཕྱིར། ། དེ་ཡི་ནུས་པ་དེ་ལ་གནས། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ཡི་ང་རྒྱལ་ནི། ། ལམ་ཉིད་ལས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཐབས་ཆེན་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ལས། ། ཉོན་མོངས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་འགྱུར། ། སྔགས་ཀྱིས་གསད་པའི་དུག་བཞིན་དུ། ། འཁོར་བ་ཞི་བའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །

"Having become the form of the Bhagavān, the Compassionate One, as the Slayer of Jealousy (Īrṣyā-Yamāntaka), he causes all jealousy to be exhausted." Regarding this, jealousy is the agitation of the mind toward the qualities of others. Having seen those beings whose minds are overwhelmed and oppressed by such [afflictions], the yogi emanates in the form of the Slayer of Jealousy and, through its power, causes all the jealousy of sentient beings to be exhausted. The Bhagavān himself, being possessed of great compassion, acts through the power of aspirations that are free from expectation. If one were to argue: "One should examine the time of the path and the time of the result; if there is no doubt regarding the conduct, one cannot emanate during the time of the path," that is true. However, that which arises through the power of compassion and aspiration is the time of the result, whereas emanation from meditative equipoise into the post-meditative state is the time of the path. If one were to argue: "It is illogical for the path to be so [during the time of the path], like a minister acting as a king," that is not so. The secret mantra path takes the state of the result of the perfections (pāramitās) as its method; therefore, it is logical in that very context. As it is said in the Explanatory Tantra: "Because its nature is that, Its power resides in that; Therefore, its pride Should be meditated upon as the path itself." Furthermore, from that same source: "Through being endowed with great methods, The afflictions become branches of enlightenment. Like poison neutralized by mantra, Cyclic existence is the nature of peace."

གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ལ་བབ་པའི་ལྷ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི་རིགས་ཏེ་གཞན་དང་གཞན་གྱི་ང་རྒྱལ་ནི་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། འདི་དག་ནི་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་རག་ལས་པ་སྟེ་གསང་བའི་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་རིགས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་གྱི་སྤྱོད་པ་བྱ་ཞིང་རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་གདུལ་བྱ་ནི་ཡུལ་ལ་ཤིས་པའི་སྤྱོད་པ་བྱའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གསང་སྤྱོད་ནི་བདག་ཉིད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆེད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཞིང་། ། རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ་དུ་མ་དུ་མའི་ཁྱད་པར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་རྟོགས་པའོ། ། གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོར་གསུངས་པ་ནི། བྱམས་པ་ཙརྩི་ཀར་གསུངས་ཏེ། ། སྙིང་རྗེ་དེ་བཞིན་ཕག་མོའོ། ། དབྱངས་ཅན་མ་ནི་དགའ་བ་སྟེ། ། བཏང་སྙོམས་གཽ་རཱིའི་གཟུགས་སུའོ། ། ཞེས་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པ་དང་། བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ནི་བྱམས་པ་སྟེ་ཙརྩི་ཀ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའོ། ། གདུལ་བྱ་ཞེ་སྡང་གིས་མནན་པ་དག་ལ་གཙོ་བོ་དང་མཐུན་པར་རྗེས་སུ་སྦྱོར་རོ། ། སྙིང་རྗེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལས་བྲལ་བར་འདོད་པའོ། ། དེའི་རང་བཞིན་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྟེ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་དང་མཚུངས་པར་སྦྱར་རོ། ། དགའ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ངོ་བོ་མེད་པར་རྟོགས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་དེ་ཉིད་ལ་ནུས་པ་མ་ལུས་པར་རྟོགས་པ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་སོ། ། དེའི་རང་བཞིན་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མ་སྟེ།

If one were to argue that it is appropriate for a yogin to adopt the conduct of whichever deity he has been assigned to, but inappropriate to adopt the pride (ahaṃkāra) of other deities, [the response is that] these depend upon the specific state of the mind. During the time of secret conduct, one should practice the conduct of the pride of the family (kula-ahaṃkāra); during the time of practicing the conduct of the awareness-vow (vidyā-vrata), one should practice conduct that is auspicious for the objects of conversion. Why is that? Secret conduct is performed for the sake of self-consecration, whereas the conduct of the awareness-vow is the enjoyment of various activities for the sake of others in the essence of wisdom (jñāna), realizing the manifold distinctions as the essence of wisdom. Furthermore, that which is taught by the yogins as the essence of purity is stated as follows: "Loving-kindness is Cāmuṇḍā, Compassion is likewise Vārāhī, Sarasvatī is joy, And equanimity is in the form of Gaurī." Loving-kindness is the wish to establish all sentient beings in happiness; Cāmuṇḍā is Vajrasattvī. She is applied in accordance with the principal [deity] for those disciples who are oppressed by hatred. Compassion is the desire for all sentient beings to be free from suffering and the causes of suffering. Its nature is Vajravārāhī, who is applied in the same manner as Hatred-Vajrī. Joy is the mind that, having realized the essence-less nature of sentient beings, realizes their power without exception in that very instant. Its nature is Vajrasarasvatī.

འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་དང་མཚུངས་པར་སྦྱོར་རོ། ། བཏང་སྙོམས་ནི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་། རྙེད་པ་དང་མ་རྙེད་པ་དང་། གྲགས་པ་དང་མ་གྲགས་པ་དང་། སྨད་པ་དང་བསྟོད་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ལ་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། དེའི་རང་བཞིན་ནི་རྡོ་རྗེ་གཽ་རཱིའི་གཟུགས་ཏེ་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཚུངས་པར་སྦྱར་རོ། ། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྐབས་སུ་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་གང་ཞེ་ན་གསུངས་པ། བདག་ཉིད་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྫོགས་པར་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། རྣལ་འབྱོར་སྙིང་གའི་ས་བོན་སྤྲོ། ། འགྲུབ་པར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་པ་ལ་བདག་ཉིད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་སྟེ། དངོས་པོ་ནི་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་གོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་རྗེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལའོ། ། རྣལ་འབྱོར་སྙིང་གའི་ས་བོན་ནི་ཡི་གེ་ཡ་སྟེ། དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་འོད་ལས་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། དེའི་འོད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནས་ཁར་ཞུགས་པས་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལ་ཞུ་བར་གྱུར་ཏེ། དེའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་སྤྲོས་པ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། གོང་གི་མཚན་མ་ཐོབ་པའི་སྤྱོད་པ་དེ་དག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་དབང་དུ་གྱུར་པས་ཡེ་ཤེས་ཅུང་ཞིག་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྟེ།

One should unite with the Vajra of Attachment. Equanimity is the state of mental evenness toward the eight worldly concerns: pleasure and pain, gain and loss, fame and insignificance, and blame and praise. Its nature is the form of Vajragaurī, and it should be united non-dually with the Vajra of Envy. Regarding the cause for generating the assembly of deities of Atiyoga during the stage of clear realization, it is said: "Having perfected oneself through all things, One should draw the maṇḍala. The yogi emanates the seed-syllable from the heart; There is no doubt that accomplishment will be attained." In this context, "oneself" refers to the lord of the maṇḍala. "Things" refers to the branches of the ritual. "Through all" refers to the initial yoga and the subsequent yoga. Having perfected oneself through those very [practices], one should generate the maṇḍala. The "yogi's seed-syllable from the heart" is the syllable YA; from the light radiating from it, a variety [of forms] arises. By that light, all the Tathāgatas are summoned and enter the mouth, melting into the seed-syllable at the heart. From the stream of their bodhicitta, emanated through the vajra path, they should be generated at the center of the lotus. These aforementioned practices for attaining the signs are for the yogi who has gained some mastery over wisdom through having gained mastery over all phenomena.

ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ད་ནི་བཤད་བྱ་བ། ། སྤྱོད་པ་ཡི་ནི་མཚན་ཉིད་མཆོག། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་འཇིགས་གཟུགས་ཀྱི། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་སུ་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། མཚན་ཉིད་ནི་ཅི་ཞེ་ན། མཆོག་སྟེ་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་གང་གིས་བྱ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་འཇིགས་པ་ལ། ། གཟུགས་ཀྱིས་བྱ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་འཇིགས་པར་མཛད་པས་ན་འཇིགས་གཟུགས་ཀྱིས་སོ། ། དགོས་པ་གང་གི་དོན་དུ་སྤྱོད་པ་བྱེད་ཅེ་ན་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་སྟེ་དྲག་པོ་དང་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་སྐུའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་གཟུགས་སོ། ། གདུལ་བྱ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ཁ་སྦྱོར་ལ་སོགས་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུས་ཆོས་སྟོན་པ་ནི་གསུང་ངོ་། ། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་ངོ་བོ་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་ནུབ་པར་གྱུར་པ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེ་དག་གི་ནི་ཐུགས་ཏེ་འགྲུབ་པ་ནི་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གནས་ཇི་ལྟ་བུར་བསྒྲུབ་ཅེ་ན། དགོན་པ་ཆེན་པོའི་ས་ཕྱོགས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དགོན་པ་ནི་དགོན་པ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་མིས་ཁྱད་པར་དུ་དབེན་པའམ་དུར་ཁྲོད་དོ། ། ས་ཕྱོགས་ནི། སྤང་ལྗོངས་དང་ནི་ཆུ་ཀླུང་དང་། ། ནགས་ཚལ་གསང་བའི་ས་ཕྱོགས་དང་། ། རི་བོའི་སུལ་དང་དགའ་བའི་ཞིང་།

In order to accomplish the siddhi of the Mahāmudrā of authentic wisdom, one should undertake the conduct of the great awareness-discipline. Then, that which is to be explained is as follows: "The supreme characteristic of conduct, Is accomplished as the body, speech, and mind Of the terrifying form of Yamāntaka." Regarding this, "conduct" is the essential nature of the objective. If one asks what its "characteristic" is, it is "supreme" because it definitively accomplishes the welfare of both oneself and others. If one asks by what means it is performed, it is performed by the "terrifying form" of the Black Yamāntaka, so called because he strikes fear into all afflictions. For what purpose is this conduct performed? It is for the sake of accomplishing siddhi. The application of the body in fierce, peaceful, and other such forms is the nirmāṇakāya. Teaching the Dharma through the saṃbhogakāya, such as through the union of the two [mandalas] and so forth, according to the desires of those to be trained, is "speech." The mind that is free from conceptual elaboration, whose essence is the indivisibility of bliss and emptiness, in which all conceptualizations have subsided and which is the nature of selflessness, is the dharmakāya. These are the "mind," and "accomplishment" means attaining them in this very life. If one asks in what kind of place these are accomplished, it is said: "In the region of a great wilderness." Here, "wilderness" refers to a great, empty wilderness, a place particularly secluded from people, or a charnel ground. "Region" refers to: "Meadows and riverbanks, Secret forest regions, Mountain clefts and delightful lands."

། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྤྱོད་པ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། མ་ཧེ་མཆོག་ནི་བཀུག་ལ་ཞོན། ། སྦྲུལ་དག་གིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ལྕགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གཟུང་བར་བྱ། ། སྐྲ་ཡང་སེར་པོ་དག་ཏུ་བྱ། ། གྱེན་བརྫེས་པ་ཡི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། མགོ་ལ་ཐོད་པ་ཡང་དག་བསྐོར། ། སྨ་ར་ཀོས་སྤུ་སེར་པོར་བྱ། ། ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿལ་སོགས་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་། ། ལྕགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་ལ་བསོར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མ་ཧེ་ནི་གླང་རྒོད་དེ་མཆོག་ནི་ཁྱུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་དག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསྡུ་བས་བཀུག་ལ། ཞོན་པ་ནི་འཁོར་བ་ལ་ཉེ་བར་འཛིན་པའི་བརྡའོ། ། སྦྲུལ་ནི་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་མཐའ་ཡས་མདོག་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་མགོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། ལྕགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དག་ཞེ་སྡང་ལམ་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བརྡར་གཟུང་བར་བྱའོ། ། སྐྲ་སེར་པོ་དག་ཏུ་བྱ་བ་ནི་སྲིན་པོའི་རྟགས་ཏེ་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་གསོད་པ་ཉིད་ཀྱི་བརྡའོ། ། གྱེན་ལ་བརྫེས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་འཁོར་བའི་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པ་མེད་ཅིང་འཁོར་བའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པས་འཁོར་བ་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ། ། མགོ་ལ་ཐོད་པས་ཡང་དག་པར་བསྐོར་བ་ནི་དྲུག་སྟེ་རིགས་རྣམ་པ་ལྔ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རིགས་ཀྱིས་རྒྱས་གདབ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྨ་ར་དང་ཀོས་སྤུ་སེར་པོར་བྱ་བ་ནི་གདུག་པ་ཅན་མ་ལུས་པ་ཚར་གཅོད་ཅིང་འདུལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ཞེ་སྡང་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྲོ་བོའི་རྟགས་སོ། །

And so forth. If one asks, "How should the conduct be performed?" it is said: "Having summoned the supreme buffalo, mount it. Adorned with snakes, one should hold an iron vajra. The hair should also be made yellow, distinguished by being swept upward. On the head, a skull-crown should be perfectly placed. The beard and mustache should be made yellow. Reciting the mantra Hrīḥ Ṣṭrīḥ and so forth, whirl the iron vajra in the sky." Regarding this: the "buffalo" is a wild ox, and "supreme" means it is the best of its kind. These are summoned through the gathering of meditative absorption (samādhi), and "mounting" is a symbol for closely grasping cyclic existence (saṃsāra). The "snakes" are the eight nāga kings, such as the blue-colored Ananta and others, who adorn the locations of the head and so forth. The five-pronged iron vajra should be held in order to take hatred as the path and as a symbol of indivisible wisdom (jñāna). Making the hair yellow is the sign of a rākṣasa, a symbol of the very act of slaying hatred and the like. The distinction of being swept upward is that one is unstained by the defects of cyclic existence and, by knowing the characteristics of cyclic existence, emerges from it. The head being perfectly encircled by a skull-crown refers to the six families: the five families and the Vajrasattva family, which are to be understood as the five wisdoms and great bliss. Making the beard and mustache yellow is the subduing and taming of all malevolent beings without exception; it is the sign of a wrathful deity (krodha) by virtue of taking hatred as the path.

ཧྲཱིཿཥྚྲིཿལ་སོགས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ཞེས་པ་ནི་ནུས་པ་སྐྱེས་པ་མི་ཉམས་ཤིང་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྕགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་ལ་བསོར་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྟོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། བར་དུ་གཅོད་པ་གང་དེ་ཉིད་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་ཕྱི་རོལ་པ་མངོན་པར་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་གཟེངས་བསྟོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྱོད་པ་དེ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་མིང་གདགས་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་སྦྱོར་བས། ། སེང་གེ་སྒྲ་ཡང་དེ་ལ་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནི་གང་དུ་ཡང་མི་རྟོག་ཅིང་ཐུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཤིན་རྗེ་ནི་ཐ་དད་པའི་རྣམ་རྟོག་བག་ཆགས་དུ་མ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སོ། ། གཤེད་ནི་རང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་དུ་བྱེད་པའོ། ། སྦྱོར་བས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ངོ་བོར་རོ། སེང་གེ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རིགས་ཐམས་ཅད་སྲེག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་ཞེས་དེ་ལ་བྱའོ། ། སྤྱོད་པ་བྱ་བའི་དུས་ཅི་ཞེ་ན། ནུས་པ་ཅུང་ཞིག་སྐྱེས་པ་ན། ། རོལ་ཞིང་གྲོང་དུ་འཇུག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནུས་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱིའོ། ། དེ་ཡང་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པས་ངག་གི་ནུས་པ་ཐོབ་པར་བྱས་པའོ། ། མཚན་མ་ཐོབ་ནས་གསང་བའི་སྤྱོད་པས་ལུས་ཀྱི་ནུས་པ་ཐོབ་པར་བྱས་པའོ། ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པས་སེམས་ཀྱི་ནུས་པ་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་ན་སེམས་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་བསམ་པས་ཚོགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟེ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་རོལ་ཞིང་གྲོང་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ། །

Regarding the phrase "reciting the mantra hrīḥ ṣṭrīḥ and so forth," this is for the purpose of ensuring that power already arisen does not decline and for generating power that has not yet arisen. Whirling the iron vajra in the sky is for the purpose of praising the vajra of the mind, for the purpose of immediately averting any obstacles that arise, for the purpose of thoroughly subduing outsiders, and for the purpose of being uplifted by great primordial wisdom (jñāna). One should apply a specific name to one who possesses such conduct: "Through the union of Vajra Yamāntaka, he is also called the Lion’s Roar." Here, "vajra" is so called because it is non-conceptual and invincible. "Yama" refers to the various conceptualizations along with their habitual tendencies. "Antaka" (Slayer) means to bring those very [conceptualizations] into one's own primordial wisdom. "Through union" means that the yogi perceives all phenomena as the essence of the union of method and insight (prajñā). "Lion" is so called because it incinerates all classes of afflictions (kleśa), and "roar" refers to that [conduct]. If one asks, "At what time should this conduct be performed?" it is said: "When a slight capacity has arisen, one should sport and enter the village." In this context, "capacity" refers to that of body, speech, and mind. Furthermore, through the conduct of Samantabhadra, one attains the capacity of speech. Having attained the signs, through secret conduct, one attains the capacity of the body. When a slight capacity of the mind has arisen through the conduct of the great awareness-vow (vidyā-vrata), then with the intention of what the mind desires, one should engage in the conduct of the gathering (gaṇacakra), sporting in the qualities of desire and entering the village.

དེ་དག་ཏུ་ཇི་ལྟར་སྤྱད་ཅེ་ན། གར་དང་བདེ་བའི་ཆ་ཀུན་གྱིས། ། དྲུག་ལས་སྐྱེས་སོགས་གླུ་བླང་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གར་ནི་ཧེ་རུ་ཀའི་གར་ཏེ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད་དོ། ། ཉམས་དགུའམ་བཅུ་གསུམ་གྱི་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་དག་བྱའོ། ། ཡང་ན་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། སངས་རྒྱས་སེམས་དཔར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྣ་ཚོགས་གར་གྱིས་རོལ་པར་རྩེ། ། ཞེས་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་མ་བྲལ་བ་དག་གིས་སོ། ། བདེ་བའི་ཆ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཁྱད་པར་ཅན་མཐོང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཆ་སྟེ། དེ་དག་ཀུན་གྱི་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་དྲུག་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་གླུའི་ཁྱད་པར་ཏེ་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བླ་མ་རྗེ་བཙུན་དམ་པ་རྣམས་དང་། དེའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཉེ་བ་ཉིད་དང་། རང་གིས་རང་གི་དེ་ཉིད་མཐོང་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར་ཉེ་བར་རྫོགས་པ་ཉིད་དང་། གསུམ་ཉིད་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་དང་། ཆེད་དུ་བྱས་པ་དང་མ་བྱས་པའི་སྤྱོད་པ་ཁྱད་པར་དུ་ངོ་མཚར་དུ་མ་བརྩིས་པ་ཉིད་དང་། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འབྱེད་ཅིང་གཞན་ལ་སྦས་པ་མཚོན་ཆ་ལྟ་བུ་ཀོ་ཊ་ཁྱ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་པ་དང་རྗེས་སུ་དགའ་བར་ནུས་པ་བརྩེ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་མཐུན་ཞིང་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གླུ་བླང་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དྲུག་པའི་སྒྲ་བཞི་གཅིག་གིས་བསྡུས་པ་ནི་དྲུག་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། སོགས་ནི་ཏེ་ཏེ་ཏེ་ན་ལ་སོགས་པ་གླུའི་ཁྱད་པར་དང་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་ཏོ། །

How should one practice in those [contexts]? It is said: "With all aspects of dance and bliss, one should sing songs such as those born of the six." Here, "dance" refers to the dance of Heruka, which consists of the eight modes such as the terrifying and so forth. One should perform the expressions of the nine or thirteen moods. Alternatively, as the Explanatory Tantra states: "By means of the union of the Buddhas and Bodhisattvas, one sports in the play of various dances." Therefore, this is done by those who are not separated from the meaning of the great wisdom of equality. "Aspects of bliss" refers to the mundane, the extraordinary, and the coemergent aspects; through the experience of all these, one should sing the specific songs endowed with vajra words, such as those "born of the six" and so forth. Furthermore, one should sing songs with a compassionate mind that is harmonious and joyful, capable of delighting the mundane world through the following: the proximity of the blessings of the sublime venerable gurus and those who follow their special meaning; the realization of one's own suchness, whereby all phenomena are also seen to be thus perfected; the experience of the three [minds] as indivisible; the fact that one does not regard the special conduct of the intentional and the non-intentional as something marvelous; and the use of terms such as koṭakhya and so forth—which are distinguished by yogins and hidden from others like weapons—to bring joy and harmony. Alternatively, the four terms in the sixth case are condensed into one, meaning "born of the six." The word "etcetera" (sogs) indicates the specific songs such as te te te na and so forth, which demonstrate the application of non-meditative equipoise.

ད་ནི་བསྟན་པའི་རིག་མ་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་གསལ་པོར་བསྟན་ཅིང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡང་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ནས་རྒྱལ་མཚན་ཁྱམས་མཐོང་ནས། ། དེར་ནི་འོ་མ་རབ་བསྒྲུབ་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་རྒྱལ་ནི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བྱེད་དེ་སྐྱེས་བུའོ། ། མཚན་ནི་མཚན་པའོ། ། དེ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཁྱམས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚོ་སྐྱེས་སོ། ། དེ་ཡང་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གནས་སུ་མཐོང་བ་སྟེ། ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་པའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ནོར་བུས་མཚན་པའི་ནང་དུ་ཕཊ་ལས་ཁོང་སེང་བསྐྱེད་དོ། ། ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་པདྨའི་ཁ་ཁྱེར་ཨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ལས་གེ་སར་གྱི་ནང་དུ་ཕཊ་ལས་ཁོང་སེང་དུའོ། ། དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་དང་ལྡན་པའི་པདྨའི་གནས་དེ་ཉིད་དུའོ། ། འོ་མ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་བསྒྲུབ་པ་ནི་དགའ་བ་བཞིའི་བྱེ་བྲག་བཞི་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་བ་གཉིས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མཉམ་དུ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་གྱིས་དབེན་པར་བྱ་སྟེ། གནས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་སོ། ། དེ་དག་ལམ་དུ་གོམས་པར་བྱ་བ་ཉིད་གསུངས་པ། འོ་མ་ལ་སེམས་གཅིག་གོམས་པས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རབ་བསྒྲུབ་བྱ། ། འོ་མ་ནི་རང་རིག་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལ་སེམས་དེ་གཅིག་པུ་ཉིད་དུ་གོམས་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ཐབས་དང་། ། བདག་བྱིན་བརླབ་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ།

Now, in order to clearly demonstrate the meditative union with the consort of the teaching and to establish the concordant practice, it is said: "Then, having seen the courtyard of the banner, there one should thoroughly accomplish the milk." Here, "victory" (rāja) refers to the Victorious One, the person. "Banner" (dhvaja) refers to the sign. That which is connected to that very [sign] is the Blessed One’s vajra. "Courtyard" (prāṅgaṇa) is the lotus of insight (prajñā). Furthermore, it is seen as the place blessed by the heroes and heroines. Upon the vajra generated from HŪṂ, the syllable OṂ completely transforms into a jewel-marked [vase], within which a hollow space is generated from PHAṬ. From A, the rim of the lotus is generated; from the complete transformation of A, within the filaments, a hollow space is generated from PHAṬ. "There" means in that very place of the lotus possessing the signs. "Milk" is the coemergent wisdom (sahaja-jñāna). "Accomplishing" means that by following the fourth of the four joys, one should isolate the moment of the simultaneous gathering of the two inseparable blisses and wisdom. This is the abiding of the yogi. Regarding the training in those very [states] as the path, it is said: "By training the mind one-pointedly on the milk, one should thoroughly accomplish Mahāmudrā." "Milk" refers to the coemergent self-awareness; one should train the mind in that alone. This is in accordance with what is stated in the Hevajra Tantra: "By means of the methods such as the maṇḍala, and the application of self-consecration..." and so forth.

དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ནི་རང་འོད་ཀྱི་རིག་མ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བསྒྲུབ་པའོ། ། སོགས་པའི་སྒྲས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་སྣ་ཚོགས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། འདི་དག་ནི་གཞན་གྱི་ལུས་ལ་ཉེ་བར་བརྟེན་པ་སྟེ་རྒྱུའི་དོན་དུ་གསུམ་པའི་དམ་ཚིག་གཅིག་པར་འཇུག་པའི་མན་ངག་གོ། ། དེའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ནུབ་པར་གྱུར་པ་འགྲོ་བ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་འདི་ལས་བྱུང་བས་ན་ནན་ཏན་གཅེས་སྤྲས་ཉིད་དུ་གོམས་པར་བྱ་བ་སྟེ། རྙེད་པའི་བུ་མོ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་བདེ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྐུལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་པ་ནི་རྩེ་གཅིག་ཏུའོ། ། རྒྱས་བཏབ་པས་ཐམས་ཅད་འགྲོ་བ་མེད་པར་བྱེད་ཅིང་ལམ་དུ་བྱས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གོམས་པས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་དབང་ཡོངས་སུ་བརྟེན་པ་ནི་དམ་ཚིག་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ། འདི་ཡང་རྩ་བ་བཞི་པ་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་བས་མི་སྤང་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་བཤད་པའི་རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ལས། སོར་མོས་ཅུང་ཞིག་བསྐྱོད་བྱས་ནས། ། ཕྱི་ནང་ལྕེ་ཡིས་བསྐམས་པས་ཀྱང་། ། ན་ཏི་གང་དེ་རྒྱས་པ་ལས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་འབབ་པར་འགྱུར། ། སྔགས་པས་རྡོ་རྗེ་ཅུང་ཞིག་ཙམ། ། བར་བར་དུ་ནི་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ནོར་བུ་ལ་གནས་ཕཊ་ཀྱིས་ནི། ། སེམས་ལས་འབྱུང་བ་བསྟན་པར་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མ་ཤོར་ན། ། དམ་པའི་བདེ་བ་རྒྱས་མྱོང་འགྱུར། ། འགྲོ་བ་དེ་ཡི་རང་བཞིན་དུ། ། སྤྲོས་ལ་རྒྱུན་མི་ཆད་སྣང་བྱ། །

The maṇḍala wheel is accomplished by relying on a consort of one’s own radiance. By the word "and so forth," the action seal (karmamudrā) and various other entities are also to be subsumed within that very state. These rely upon the bodies of others and are the pith instructions for entering the single samaya of the third causal meaning. What is its specific characteristic? It is the Great Seal (mahāmudrā), the ultimate meaning. These are the wisdom of equality in which all conceptualization has subsided, the perfection of non-going wisdom, and the state of being free from [duality]. Since this arises from that, one must cultivate it with diligent care. Having entered into union with a found girl, bliss should be generated. Then, meditation by way of the exhortation is to be performed with one-pointedness. By sealing, all is made non-going, and by taking it as the path, the Great Seal will be attained through cultivation. Furthermore, relying fully upon the empowerment is the supreme samaya; this is also the non-abandonment, having taken up the very fourth root [vow]. Moreover, from the explanatory tantra, the Vajramālā: Having moved slightly with the fingers, And even by drying [the fluid] with the inner and outer tongue, From the expansion of that nāḍī, The bodhicitta will flow. The mantrin should, from time to time, Exhort the vajra slightly. With the syllable phaṭ residing in the jewel, The arising from the mind should be shown. If the bodhicitta is not lost, One will experience the expansion of sublime bliss. In the nature of that going, One should manifest the emanation without interruption.

བརྟན་པ་ཁྱབ་པ་བདེ་བ་ཞིང་། ། གོ་འཕང་མཆོག་འདི་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཤོར་གྱུར་ན། ། ཐོབ་པ་ཉམས་འགྱུར་སེམས་བརྒྱལ་ཕྱིར། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་རིག་མ་དང་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་གསལ་བར་བྱ་སྟེ། ཕག་མོ་ཡི་ནི་གཟུགས་བཟུང་བའི། ། བཙུན་མོ་ཀུན་ལས་འཁྱུད་པ་ཡི། ། དཔའ་བོ་སེང་གེ་བཞིན་དུ་སྤྱད། ། འདོད་པའི་དོན་ཀུན་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ། ། ཅེས་པ་ལ་ཕག་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་སྟེ་དེའི་གཟུགས་སུ་བཟུང་བ་ནི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སོ། ། དེ་ནི་སྔོ་བསངས་སུ་འདུག་པ་དང་། ཕག་མོ་རྒྱན་གྱིས་རབ་ཏུ་སྤྲས་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཆུང་བ་དག་གཟུང་བར་བྱའོ། ། བཙུན་མོ་ཀུན་ནི་རིགས་རྣམ་པ་ལྔ་ལས་བྱུང་བའི་བུ་མོའོ། ། འཁྱུད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་གི་བུ་མོ་དེ་དག་ཐོས་པ་དང་། དད་པ་དང་། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། ལེགས་པར་སྦྱངས་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཡོན་ཏན་གཟུང་བ་དང་། ངེས་པར་འབྱིན་པའི་དོན་དང་། མན་ངག་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་འདུས་བྱས་པ་ཉིད་དང་མཚུངས་པར་ཆགས་པ་སྐྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་སྣ་ཚོགས་པ་བྱས་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དམིགས་པ་གཅིག་པས་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་འཇིགས་པ་མེད་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ། དཔའ་བོས་སེང་གེ་བཞིན་དུ་སྤྱད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་དཔའ་བོ་སྟེ་ཉོན་མོངས་པའི་རི་དྭགས་ཐམས་ཅད་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སེང་གེའོ། །

"One will attain this supreme state, stable, pervasive, and blissful. If the bodhicitta is lost, attainment will perish because the mind is overwhelmed." Thus it is said. Now, the union with the consort will be clarified: "Assuming the form of Vārāhī, the hero should act like a lion, embracing all the ladies and thoroughly accomplishing all desired aims." Regarding this, "Vārāhī" refers to Vajravārāhī; "assuming her form" refers to her color and shape. She should be dark blue, Vārāhī fully adorned with ornaments, and possessing few discursive thoughts. "All the ladies" refers to girls born of the five families. "Embracing" means that one should engage with those aforementioned girls through various methods that generate passion—such as hearing the teachings, faith, taking refuge, generating the awakening mind, thorough purification, empowerment, grasping qualities, the meaning of definitive emergence, and the qualities of the oral instructions—so that they become unified in focus for the sake of accomplishing the siddhi of Mahāmudrā. To state that the yogi abiding in such a way should be fearless, it says: "The hero should act like a lion." This means that because he realizes [reality] like the wisdom of a Buddha, he is a "hero"; and because he terrifies all the wild beasts of the afflictions, he is a "lion."

དེ་ཡང་རེ་བ་དང་དོགས་པས་སྟོང་ཞིང་འཚོ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་མ་བྲལ་བ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། འདོད་པ་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་སྟེ་ལྔའོ། ། དོན་ཀུན་ནི་མ་ལུས་པའོ། ། དེས་དོན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ཉིད་དུ་བསྡུས་ཤིང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་འགྲུབ་ཅེས་བྱའོ། ། ད་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་གདུལ་བྱའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཡང་ནི་བཤད་བྱ་བ། ། ཕྱག་བརྒྱ་པ་ནི་རབ་སྒྲུབ་ཐབས། ། གསང་སྔགས་ཆེན་པོའི་ཡི་གེ་གཅིག། དེ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་མངོན་བཤད་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་ཕྱག་ནི་གཡས་དང་གཡོན་ཏེ་བརྒྱ་ཕྱེད་ཀྱི་དོན་གྱིས་ཕྱག་བརྒྱ་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་མངོན་པར་རྙེད་པའི་མཆོག་ཉིད་དོ། ། ཐབས་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའོ། ། གསང་སྔགས་ནི་གསང་བ་ལས་ཡོན་ཏན་མཆོག་ཏུ་བསྔགས་ཤིང་ངོ་མཚར་རབ་ཏུ་འབྱུང་བས་སོ། ། ཆེན་པོ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྟེ་གཅིག་ནི་ཥྚྲྀཿའོ། ། ཕྱག་བརྒྱ་པ་དེའི་བཟླས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཡི་གེ་ཥྚྲྀཿནི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཥྚྲྀཿལས་འབྱུང་བའི་ཞེས་བྱའོ། ། མ་ཧེ་ཡང་དག་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཧེ་ལྟ་བུའི་ཞལ་ཡོད་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་གུར་དང་ར་བའི་ནང་དུ་ཆུད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ལ་གནས་པ་ནི་ཉི་མ་དང་མ་ཧེ་སྟེ། སྟེང་ནི་རྒྱབ་ཏུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་གང་ཡང་ཅུང་ཟད་གཅོད་པ་ནི་མཚོན་ཆ་སྟེ་འབིགས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། །

Furthermore, the yogi should practice just as one who is not separated from the mental engagement of livelihood, being empty of hope and fear. "Desires" refers to the five qualities of desire. "All purposes" means without exception. It is called "perfectly accomplished" because it is for the sake of accomplishing the goal characterized by perfectly complete enlightenment, and because it is condensed into and inseparable from that very state. Now, the specific methods of accomplishment are taught by the power of compassion and the inclinations of those to be trained: "Then, furthermore, that which is to be explained is the excellent method of accomplishment for the Hundred-Handed One. I shall clearly explain the sādhana of that single syllable of the Great Secret Mantra." Regarding this: "hands" refers to the right and left; in the sense of being half of a hundred, it is the "Hundred-Handed One." "Accomplishment" is the supreme state of actually attaining the result to be achieved. "Method" is the clear realization. "Secret Mantra" is so called because its qualities are praised as supreme over the secret and because it gives rise to great wonder. "Great" refers to the syllable of the Mind, which is the single syllable ṢṬRĪḤ. The recitation of that Hundred-Handed One shall also be clearly explained in that very context. Because the syllable ṢṬRĪḤ is the very cause for generating the body, it is said to "arise from ṢṬRĪḤ." "Meditate perfectly on the buffalo" means that he has a face like a buffalo. "Vajra" refers to the crossed vajra; the maṇḍala is that which is contained within the pavilion and the fence. "Abiding therein" refers to the sun and the buffalo; the "top" should be understood as the back. Furthermore, whatever slightly cuts is a weapon, and that itself is also the piercing.

མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་ནི་གཟུགས་ཏེ་དེ་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་དེ་ནི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་རྙེད་པ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། བརྡ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་འདི་ནི་བསྐྱེད་པ་དང་རྫོགས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྐད་ཅིག་དྲན་པས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱག་བཙལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་དང་ར་བ་ཡང་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་བཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རེ་ཕ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉི་མའི་སྟེང་ནི་ཥྚྲྀཿཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ས་བོན་དེ་ཉིད་དང་བཅས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐུ་མ་ཧེའི་ཞལ་ཅན་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་ཁྲོ་བོའི་ཞལ་དཀར་བ་དང་དམར་བ་དང་ཕྱག་གི་གཙོ་བོ་གཉིས་ན་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་བསྣམས་པ། དེ་ལས་གཞན་པའི་གཡས་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། རལ་གྲི་དང་། མདུང་ཐུང་དང་། དགྲ་སྟ་དང་། ཏྲི་ཤཱུ་ལ་དང་། ཐག་མདུང་དང་། ཐོ་བ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་། དབྱུག་པ་དང་། ཆན་པ་དང་། གཏུན་ཤིང་དང་། བསྐོར་བུ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། པདྨ་དང་། མདའ་དང་། སོག་ལེ་དང་། ཏྲ་ཤད་དང་། མེའི་ཕུང་པོ་དང་། སྦྲུལ་གྱི་ཞགས་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། འབིགས་བྱེད་ཆེན་པོ་དང་། ཀ་ཀ་རུ་དང་། ཤཀ་ཏེ་དང་། གསོར་བུ་དང་། སྟེགས་ཆེན་དང་། མདའ་ཐུང་དང་། རྒྱུད་མང་དང་། དྲགས་རྡེབ་ཅན་དང་། གནོད་སྦྱིན་མདུང་དང་། མཆེ་བ་རྣོན་པོ་དང་། སྤུ་གྲི་དང་། རྡོ་རྗེ་མདུང་དང་། ལྡེང་འཕེན་དང་། གཏུན་ཁུང་དང་། ཁ་སྦྱོར་འཇོམས་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་།

The various weapons are form; that form endowed with them is called "possessing intelligence," which is the yogi who has attained the single taste of all non-dual great bliss. This [deity] holding [the weapons] in his hands, endowed with the special symbols, should be applied in conjunction with the generation and completion stages. The meaning of this is as follows: after first performing the homage to the wheel and so forth preceded by the recollection of the moment, one should become emptiness and also construct the enclosure. Upon that, in a lotus maṇḍala arisen from baṃ, upon a sun disk arisen from repha, from the complete transformation of ṣṭrīḥ arises a five-pronged vajra together with that very seed syllable, from which is born the body with the face of a buffalo, with white and red wrathful faces to the right and left, and holding a curved knife and a skull-cup in the two principal hands. In the other right hands, he holds a vajra, a sword, a short spear, a battle-axe, a trident, a lasso-spear, a hammer, a khaṭvāṅga, a staff, a sickle, a pestle, a churning stick, a wheel, a lotus, an arrow, a saw, a traśad, a mass of fire, a snake-noose, a crossed-vajra, a great piercer, a kakaru, a śakate, a gsor bu, a great pedestal, a short arrow, a lute, a fierce striker, a yakṣa-spear, sharp fangs, a razor, a vajra-spear, a ldeṅ ’phen, a mortar, a kha sbyor ’joms pa, a hook, and so forth.

གཅོད་བྱེད་ཆེན་པོ་དང་། ཏོག་དང་། ཡན་ལག་རྡེབ་དང་། འཁྲུལ་འཁོར་དང་། རྩེ་མོ་བརྒྱད་པ་དང་། གླང་ཆེན་སྣ་དང་། བྲག་དང་། སོའི་ཕྲེང་བ་དང་། གླང་པོ་ཆེའི་མཆེ་བ་དང་། ཆུ་གླང་དང་། སེང་ལྡེང་གི་མཚོན་དང་། རླུང་དང་། ཤིང་གི་འཁྲུལ་འཁོར་ཙར་རྣམས་སོ། ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་ན་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཆུ་སྐྱེས་དང་། ཉི་མ་དང་། ཟླ་བ་དང་། ལྷུང་བཟེད་དང་། ཁྲི་སྙན་དང་། ནགས་ཀྱི་ལྕུག་མ་དང་། བརྒྱ་བྱིན་དང་། ཚངས་པ་དང་། གཤིན་རྗེ་དང་། ཆུ་བདག་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། འབྱུང་པོ་དང་། མེ་ལྷ་དང་། བདེན་བྲལ་དང་། རླུང་ལྷ་དང་། སའི་ལྷ་མོ་དང་། ཐགས་བཟང་རིས་དང་། ཁྱབ་འཇུག་དང་། སྣ་ཆེན་དང་། ཤིང་རྟ་དང་། མཆོད་རྟེན་དང་། ཕུབ་དང་། གླེགས་བམ་དང་། ལྕགས་སྒྲོག་དང་། ཞགས་པ་དང་། མིག་དང་། ཅོད་པན་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། གཙུག་ཏོར་དང་། གོས་དང་། བགྲང་ཕྲེང་དང་། སྤྱི་བླུགས་དང་། རི་དྭགས་དང་། ཉ་དང་། རུས་སྦལ་དང་། གྱད་ཀྱི་ཁར་པ་དང་། རས་ཆེངས་དང་། ཀེང་རུས་དང་། སྤྲིན་དང་། དུང་དང་། དགུ་བོ་རྒྱུད་མང་དང་། གཞུ་དང་། གླིང་བུ་དང་། ཅང་ཏེའུ་དང་། མ་ཧེ་དང་། ཌ་མ་རུ་དང་། དགེ་སློང་དང་། ཕྱུགས་བདག་དང་ལྷའོ། ། དེ་དག་གི་མིག་དང་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་བདུད་རྩི་མྱོང་བ་དང་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་ལ། ཨོཾ་ཥྚྲྀཿཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་དང་ཞེས་བྱ་བས་ཡོངས་སུ་མཉེས་པར་བྱས་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་མུཿཞེས་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བའོ། ། ད་ནི་དེ་དང་མཚུངས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། །

The great cutter, the crest, the limb-striker, the mechanical device, the eight-pointed [weapon], the elephant trunk, the rock, the row of teeth, the elephant tusk, the water-bull, the khadira-wood weapon, the wind, and the wooden mechanical wheels. In the left hands, in successive order, are: the water-born [lotus], the sun, the moon, the alms bowl, the kṛṣṇājina skin, the forest creeper, Śakra, Brahmā, Yama, Varuṇa, the yakṣa, the bhūta, Agni, Nairṛti, Vāyu, the Earth Goddess, Vemacitrin, Viṣṇu, Mahānāsa, the chariot, the stūpa, the shield, the manuscript, the iron chain, the noose, the eye, the crown, the bell, the uṣṇīṣa, the garment, the rosary, the water-pot, the deer, the fish, the tortoise, the wrestler’s head, the coarse cloth, the skeleton, the cloud, the conch, the nine-stringed lute, the bow, the flute, the hand-drum, the buffalo, the ḍamaru, the monk, Paśupati, and the god. Having blessed their eyes, bodies, and so forth, and having performed the empowerments, blessings, offerings, praises, the tasting of nectar, and the emanation and reabsorption, one should fully satisfy them with the mantra oṃ ṣṭrīḥ hūṃ phaṭ svāhā. Then, with oṃ āḥ hūṃ muḥ, the mudrā is released. Now, the visualization corresponding to that shall be explained: "Then, that which is to be correctly explained..."

དབྱུག་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་སྒྲུབ་ཐབས། ། ཡི་གེ་ཧྲཱིཿནི་གསང་སྔགས་ཆེ། ། མ་ཧེ་ཆེན་པོ་ལ་བཅིབས་པ། ། འབུམ་ཕྲག་གཉིས་ནི་རྫོགས་པའི་ཕྱག། སྐུ་ནི་མི་ཡི་ཐལ་བས་བསྐུས། ། རི་རབ་དང་ནི་མཉམ་པའི་ལུས། ། གསེར་གྱི་ས་གཞི་ཐུག་པར་མནན། ། ཞེས་པ་ལ་དབྱུག་པ་ནི་གཞན་གྱི་སྟོབས་རབ་ཏུ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་ནི་བདུད་དང་ལྟ་བ་དང་སྒྲིབ་པ་དངོས་པོར་མཐོང་བའོ། ། དེ་འཇོམས་པ་ནི་དབྱུག་པ་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། བསྒྲུབ་ལ་བྱ་བ་འབྲས་བུའི་ཡུལ་ལ་དེའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཐབས་སོ། ། ཡི་གེ་ནི་ཡི་གེ་ཆེན་པོ་སྟེ་ཧྲཱིཿགསུང་གི་ཡི་གེས་བསྒོམ་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་ཐོགས་པ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། གསང་སྔགས་ནི་ས་བོན་དང་བཟླས་པའི་སྔགས་གོང་དང་མཚུངས་པ་སྟེ་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བས་ཆེ་བའོ། ། མ་ཧེ་ཆེན་པོ་གླང་རྒོད་དེ་ཁྱུའི་མཆོག་གོ། ། བཅིབས་པ་ནི་བསྐུམ་པ་དང་བརྐྱང་བས་མནན་པའོ། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕྱག་ནི་འབུམ་ཕྲག་གཉིས་སོ། ། རྫོགས་པ་ནི་མཚན་མ་སྟེ་གྲི་གུག་དང་། ། དབྱུག་པ་དང་། རལ་གྲི་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། ཞགས་པ་ནི་གཡས་སོ། ། ཐོད་པ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། ནོར་བུ་དང་། ཆུ་སྐྱེས་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་ནི་གཡོན་ཏེ། ཁྲི་ཕྲག་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་གང་བར་བྱས་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། སྐུ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་པར་བྱེད་པའི་ལུས་སོ། ། མིའི་ཐལ་བས་བསྐུས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཆ་ཤས་ཕྲ་བར་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ས་བཅུ་གསུམ་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། སྣ་ཚོགས་ཕྲིན་ལས་རྗེས་འགྲོ་ཞིང་། །

The Sādhana of Daṇḍa Yamāntaka: The syllable Hrīḥ is the great secret mantra. Mounted upon a great buffalo, with two hundred thousand hands fully displayed, his body is smeared with human ashes, and his body is equal in size to Mount Meru, pressing down upon the golden foundation of the earth. Regarding this: "Staff" (daṇḍa) refers to that which utterly destroys the power of others. "Yama" refers to the demons, views, and obscurations perceived as real entities. That which destroys these is the Vajra Yamāntaka of the Staff. "To accomplish" (sādhana) refers to the method, which is the clear realization of the object of the result to be achieved. "Syllable" refers to the great syllable; the meaning is that through the syllable of speech, Hrīḥ, all activities of meditation are unimpeded. "Secret mantra" refers to the seed syllable and the recitation mantra, which are similar to those mentioned above; it is "great" because the accomplishments (siddhis) arise from it. "Great buffalo" refers to the wild bull, the foremost of the herd. "Mounted" means pressing down with legs both bent and extended. By the distinction of right and left, there are two hundred thousand hands. "Fully displayed" refers to the hand symbols (mudrās): the curved knife, staff, sword, vajra, and noose are in the right hands; the skull-cup, wheel, jewel, lotus, and hook are in the left hands. These are the mudrās filled with twenty thousand symbols in each hand. "Body" refers to the body of the Vajra Terrifier. "Smeared with human ashes" refers to the mudrā of insight (prajñā); because it enters into the subtlest parts, it should be applied to the thirteen grounds. Furthermore, from the Explanatory Tantra: "Following after various activities..."

བསྐྱོད་པ་མེད་པར་འཁོར་ལོའི་གཞི། ། ཐོད་པ་དྲུག་གིས་རྒྱས་གདབ་མཆོག། སྙིང་པོ་ཉིད་ཕྱིར་མགུལ་པའི་རྒྱན། ། སྤྲོས་པ་དུ་མས་ཡན་ལག་སྤྲས། ། ཉོན་མོངས་རྣམ་དག་གདུག་པ་སྤྲུལ། ། བརྟུལ་ཞུགས་མཐར་ཕྱིན་བརྒྱ་ཕྱེད་ཕྲེང་། ། དཔའ་བོའི་གོ་ཆ་རི་མོས་མཛེས། ། རྟོགས་པའི་མཐུས་ལྡན་གླང་ཆེན་གོས། ། ཐ་དད་སྲེག་པའི་མེ་ཆེན་པོ། ། དམིགས་པ་བྲལ་བའི་ཡི་དྭགས་གདན། ། འགྲོ་བ་འཛིན་བྱེད་མ་ཧེ་མཆོག། སྤྲུལ་པ་མཐའ་ཡས་རྫོགས་ཕྱག་མཚན། ། འདིས་འགྲོ་ལྷ་ཡི་ཁྱད་པར་ཉིད། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རི་རབ་དང་མཉམ་པ་ནི་དཔག་ཚད་འབུམ་དྲུག་ཁྲིས་གནས་པའི་ལུས་སོ། ། གསེར་གྱི་ས་གཞི་ལ་ཐུག་པར་མནན་པ་ནི་དཔག་ཚད་བརྒྱད་ཁྲི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རི་རབ་བོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནི་གསེར་གྱི་ས་གཞི་ལ་མནན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གུར་དང་ར་བའི་གནས་ན་བཞུགས་པའོ། ། དེའི་དོན་ནི་སྔ་མ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་དུ་ཧྲཱིཿལས་སྐྱེས་པའི་པདྨ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པ་ལས་ས་བོན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་པ་ལ་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། ། ད་ནི་ལས་གཞན་པའི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། བྱེ་བའི་ཕྱག་ཅན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་གཙོ། ། ཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་གསང་སྔགས་ཆེ། ། ཞེས་པ་ལ་བྱེ་བའི་ཕྱག་ནི་གཡས་དང་གཡོན་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་འབུམ་ཕྲག་ལྔ་ལྔའོ། ། ཅན་ནི་མཚན་མ་སྟེ། གྲི་གུག་དང་། རལ་གྲི་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། དབྱུག་པ་དང་། གཏུན་ཤིང་ནི་གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གོ། ། ཐོད་པ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། ནོར་བུ་དང་། པདྨ་དང་། རོ་དང་། མདུང་ཐུང་སྟེ་གཡོན་གྱི་ཕྱག་གོ། །

The foundation of the wheel is unmoving; the supreme seal is the six skulls. Because it is the very essence, it is the neck ornament; the limbs are adorned with manifold elaborations. The serpents are the purification of the afflictions; the fifty-fold garland is the perfection of ascetic conduct. It is beautified by the patterns of the hero’s armor; the elephant hide possesses the power of realization. The great fire burns all distinctions; the seat of the hungry ghost is free from objective reference. The supreme buffalo sustains all beings; the hand implements are the perfection of infinite emanations. By this, the distinction of the deity for beings is established. Because it is stated thus, the body is equal to Mount Meru, abiding at a height of one hundred and sixty thousand yojanas. Pressed down to the golden foundation is Mount Meru, which extends for eighty thousand yojanas. The Blessed One, however, does not press down upon the golden foundation, but dwells within the location of the vajra tent and the enclosure. The meaning of that is consistent with the previous [description]; specifically, it is the complete body upon a sixteen-petaled lotus arising from the syllable Hrīḥ, marked by that very seed-syllable. Now, the distinction of another activity is taught: "Then, the means of accomplishment with ten million arms shall be correctly explained. The principal one, arisen from the syllable Hūṃ, is the great mantra Vikaṭānana." Regarding this, "ten million arms" refers to five hundred thousand each for the right and left. "Possessing" refers to the hand implements: the curved knife, sword, vajra, staff, and pestle are the right hands. The skull-cup, wheel, jewel, lotus, corpse, and short spear are the left hands.

དེ་རེ་རེ་ཞིག་གིས་འབུམ་ཕྲག་གཉིས་ཀྱི་ཕྱག་གང་བར་བྱས་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལས་སྐྱེས་པའི་གཙོ་བོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ་ལྷག་མ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། བཟླས་པའི་སྔགས་ཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ཆེན་པོའི་གསང་སྔགས་ཏེ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་གིས་བར་དུ་མཚན་པའོ། ། ད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་བཟའ་བ་དང་མི་བཟའ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་པ་དང་། སྔགས་ཀྱི་སྐྱོ་བ་དང་དུབ་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་གསུངས་པ། དགོས་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་ཡི། ། དམ་ཚིག་སྒྲུབ་ཐབས་བཤད་པར་བྱ། ། སྔགས་ཀྱིས་དུབ་པས་ཁ་ཟས་བཟའ། ། ངན་པ་དང་བྲལ་རྙེད་དཀའ་མིན། ། ཞེས་པ་ལ་དགོས་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་མཉམ་པར་བྱེད་ཅིང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་ཚིག་ནི་མི་རྟོག་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའམ་རྣལ་འབྱོར་པས་མི་རྟོག་པ་ལས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་སོ། ། དེ་མངོན་དུ་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་ཐབས་བཤད་པར་ཞེས་བྱའོ། ། སྤྱད་པའི་དུས་ནི་ལུས་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ངག་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་དུབ་པའི་དུས་ཉིད་དམ་སེམས་ངལ་སོས་ཤིང་གཟེངས་བསྟོད་པའི་དུས་གཉིས་སུ་ཁ་ཟས་འདི་བཟའོ། ། འདི་དག་ནི་མི་གཙང་བའི་ཟས་སོ་ཞེ་ན་བརྟགས་ནས་མི་གཙང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡིན་ན་ཡང་འདི་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཟས་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ན་བ་དང་བྲལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔྱས་པ་དང་བྲལ་བ་དང་སྲོག་ཆགས་གནོད་པ་དང་བྲལ་བས་སོ། །

Each of these should be performed two hundred thousand times. The practice is Yamāntaka. The principal deity, the Blessed One, arises from a vajra produced from the syllable HŪṂ; the remainder is as before. The mantra for recitation is the secret mantra of the Great Vighnāntaka, marked in the middle by OṂ and HŪṂ. Now, in order to abandon the yogi’s conceptualization of what is to be eaten and what is not to be eaten, and to avoid weariness and fatigue regarding the mantra, the method for accomplishing the samaya is taught: "I shall explain the method for accomplishing the samaya, Which accomplishes all purposes. When weary of mantra, one should eat food; It is not difficult to find that which is free from the base." Regarding this, "purpose" refers to making the non-conceptual samaya equal [to all], and because it is the nature of all purposes for the sake of accomplishing all purposes through non-conceptuality itself. "Samaya" is so called because it brings about the attainment of non-conceptuality, or because the yogi must not transgress non-conceptuality. "I shall explain the method for accomplishing" refers to the means of manifesting that. The time for practice is when one is weary of the yoga of the body as the deity and the yoga of verbal recitation, or at the two times when the mind is rested and uplifted; at these times, one should eat this food. If one asks, "Are these impure foods?"—even though everything is impure when analyzed, these are the foods of accomplishment and should be understood as the nature of all qualities. Furthermore, it is said to be "free from the base" because it is free from censure and free from harm to living beings.

རྙེད་པར་དཀའ་བ་མིན་པས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བོར་བས་སོ། ། དེ་དག་ཀྱང་ཅི་ཞེ་ན། ཤ་ཆེན་དང་ནི་རྟ་དང་ནི། ། གླང་པོ་ཆེ་ཡི་ཁྱད་པར་དང་། ། བ་ལང་གི་དང་ཁྱི་དང་ནི། ། བོང་བུ་རྔ་མོ་ཅེ་སྤྱང་ངོ་། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ནི་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ་ཤ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་མཚུངས་པར་སྦྱར་བ་སྔོན་པོ་ནི་ལོ་མའི་ཚོགས་གང་ཡང་རུང་བ་དང་བསྲེས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། མདུང་ལ་བསྐྱོན་པ་དང་། མཚོན་གྱིས་ཕོག་པ་དང་། བཏགས་པ་ལ་མེས་གདུངས་པ་དག་གིས་སྣུམ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་སྣུམ་ཆེན་གྱིས་ལུས་ལ་བྱུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་དགོས་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ལུས་ལ་བྱུག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ལ་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་སྣུམ་བསྲེས་པས་ལུས་ལ་བྱུག་པ་ཙམ་གྱིས་མངོན་པར་མཐོ་བ་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མན་ཆད་ནས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱང་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་ཡང་གསུངས་པ། སྣང་མཛད་སིནྡུ་བ་ར་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྣང་མཛད་ནི་བཻ་རོ་ཙ་ན་སྟེ་དྲི་ཆེན་ནོ། ། སིནྡུ་བ་ར་ནི་ལེགས་ཤིང་ལོང་སྟེ་སྣབས་སོ། ། པི་ལ་བའི་ལོ་མ་ནི་དཔལ་འབྲས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དཀར་པོའོ། ། སོ་ཕག་ཕྱེ་མ་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མཉམ་དུ་བསྲེས་པའོ། ། གསེར་ཤིང་ལོ་མའི་ཁུ་བ་ནི་ད་དུ་རའི་ལོ་མའི་ཁུ་བ་སྟེ་དྲི་ཆུའོ། ། འདི་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཐུ་ཉེ་བར་རྙེད་པ་དང་། དེས་ལུས་ལ་དྲིལ་ཞིང་ཕྱིས་བྱས་ན་ནི་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་གསུམ་པ་སྟེ་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། །

Because it is not difficult to find, it is discarded by everyone. If one asks what those are: "The great flesh, the horse, the elephant, the cow, the dog, the donkey, the camel, and the jackal." These specific items are the five nectars, which are to be combined with the five types of flesh. Having mixed them with any collection of blue leaves, one should consume them. By impaling them on a spear, striking them with weapons, or heating them with fire after they have been bound, oil will emerge; one should then anoint the body with this great oil. If one asks what the purpose of this is: "By merely anointing the body, all beings will be brought under one's power." By merely anointing the body with the five nectars mixed with oil, even those of great fortune will be brought under one's power, pervading all beings from the Peak of Existence (bhavāgra) downward, including those in the higher realms. Another application is taught: "Vairocana, sinduvāra," and so forth. "Vairocana" is Vairocana, which is the great fragrance (dri chen). "Sinduvāra" is the excellent and long, which is the mucus. "Pīlava leaves" are the śrīphala fruit, which is the white bodhicitta. "Brick powder" is the mixture of all those together. "The juice of the golden tree leaves" is the juice of the datura leaves, which is the urine. By attaining the power of enjoying this, and by rubbing and massaging the body with it, one will bring the three realms—the desire, form, and formless realms—under one's power.

དུག་དང་ཆུ་བུར་དང་མཛེ་རྣམས་ཀྱང་དྲིལ་ཞིང་ཕྱིས་བྱས་པས་ཉམས་པར་བྱེད་དོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་ཡང་གསུངས་པ། ། གཅི་བ་ཆེན་པོ་ནི་ཨ་ཀྲོ་ཏེ་ཀ་སྟེ་བཏུང་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེ་ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་ཁུ་བ་དག་སྣའི་ནང་ནས་རྔུབས་ཤིང་ལེགས་པར་འཐུངས་ན་བདུད་རྩི་རེ་རེས་ཀྱང་རྒས་པ་དང་འཆི་བ་སྤོང་ངོ་། ། རྐྱེན་གྱིས་འཆི་བའི་དུས་སུ་བདུད་རྩི་སྣར་བླུགས་ནས་བཏབ་ན་(འཆོ་,འཚོ་)བར་འགྱུར་རོ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་དག་གི་ཕན་ཡོན་ཡང་འདི་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་མཆོག་གཙོ་བོས། ། རང་བྱུང་མེ་ཏོག་བཏུང་བ་བཞིན། ། ཞེས་པ་ལ་འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའོ། ། མི་རྟོག་པ་ཐོབ་པར་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར་མཆོག་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱའོ། ། རང་བྱུང་ནི་བུད་མེད་ཀྱི་དང་པོའི་དུས་ཀྱི་མེ་ཏོག་གོ། ། དེ་ཡང་གནག་པ་དང་སྔོ་བསངས་དང་། སྨེ་ཤ་ཅན་གྱིས་མར་ངོ་བླངས་ཏེ་བཏུང་ངོ་། ། དཀར་དང་དཀར་ཤམ་དང་དམར་སེར་དང་སྨུག་པའི་ཡར་ངོ་ལ་བླངས་ཏེ་བཏུང་ངོ་། ། བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པའི་ཚོགས་འཐུངས་ན་འཆི་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྤྱོད་པའི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ་སྟོན་པ་ནི་ལེའུ་འདི་ཉིད་དོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་གོ་རིམ་དུ་བབ་པའི་སྤྱོད་པའོ། ། བཅུ་གཅིག་པ་ནི་བཅུ་པས་གཞག་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། །

Poisons, blisters, and leprosy are also eliminated by rubbing and wiping. Another application is taught: one should drink the great urine, which is Akrodeka. The vajra nectar is the bodhicitta. If one inhales the well-prepared fluid through the nose and drinks it well, each drop of nectar will eliminate aging and death. If, at the time of death due to external conditions, the nectar is poured into the nose and applied, one will be restored to life. The benefits of these [substances] mentioned below are also as follows: "This is the supreme yoga, like drinking the self-arisen flower." Regarding this, "yoga" refers to the meditative union of method and insight. Because one is able to attain non-conceptuality, it is called "supreme and foremost." "Self-arisen" refers to the flower of a woman's first period. That should be taken and drunk during the waning moon by one who is dark-skinned, dark-complexioned, or of the me-sha (outcaste) class. It should be taken and drunk during the waxing moon by one who is fair, pale, tawny, or purple. "Like" means that if one drinks the assembly of teachings, one will not die. The Tantra of the Black Yamāri, the body, speech, and mind of all the Tathāgatas, has been explained. This chapter itself teaches the four modes of conduct. "Staged division" refers to the conduct that follows the proper sequence. "Eleventh" is designated by the tenth. This is the extensive clarification of the eleventh chapter as explained by Kṛṣṇapāda. * Poisons, blisters, and leprosy are also eliminated by rubbing and wiping. Another application is taught: one should drink the great urine, which is Akrodeka. The vajra nectar is the bodhicitta. If one inhales the well-prepared fluid through the nose and drinks it well, each drop of nectar will eliminate aging and death. If, at the time of death due to external conditions, the nectar is poured into the nose and applied, one will be restored to life. The benefits of these [substances] mentioned below are also as follows: "This is the supreme yoga, like drinking the self-arisen flower." Regarding this, "yoga" refers to the meditative union of method and insight. Because one is able to attain non-conceptuality, it is called "supreme and foremost." "Self-arisen" refers to the flower of a woman's first period. That should be taken and drunk during the waning moon by one who is dark-skinned, dark-complexioned, or of the me-sha (outcaste) class. It should be taken and drunk during the waxing moon by one who is fair, pale, tawny, or purple. "Like" means that if one drinks the assembly of teachings, one will not die. The Tantra of the Black Yamāri, the body, speech, and mind of all the Tathāgatas, has been explained. This chapter itself teaches the four modes of conduct. "Staged division" refers to the conduct that follows the proper sequence. "Eleventh" is designated by the tenth. This is the extensive clarification of the eleventh chapter as explained by Kṛṣṇapāda. *

ད་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཚོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་དབང་བསྐུར་ཏེ། བཀུག་ཅིང་བསྟིམས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་མཉེས་པར་བྱ་བ་ལ་སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པའི་གླུས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཙརྩི་ཀའི་རྣམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་ཕག་མོའི་རྣམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡང་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། ། དབྱངས་ཅན་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། ། གཽ་རཱིའི་རྣམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡང་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། མཆོད་པའི་གླུ་འདི་དག་བརྗོད་པར་མཛད་དོ་ཞེས་པ་ལ། དེ་ནས་ནི་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྐྱེས་བུའི་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཕོ་བྲང་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཞིང་ཡིན་ཏེ། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་གིས། ། ཕོ་བྲང་འགེག་པར་བྱེད་པས་ན། ། དེ་ཕྱིར་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ཆེན་པོ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བའི་དོན་གྱིས་སོ། ། དམ་ཚིག་ནི་རྒྱུའི་དུས་ན་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་སྨོན་པ་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་དུས་ལས་མི་འདའ་བས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། སེམས་དཔའ་ནི་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བྱས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས། མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བཤད་དེ། ། སེམས་དཔའ་སྲིད་གསུམ་གཅིག་པ་ཉིད། ། ཤེས་རབ་འདི་ཡི་སྦྱོར་བས་ན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བཤད་པ་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །

Now, having blessed the collection of the clear realization and conferred empowerment, in order to complete the fulfillment of the maṇḍala that was summoned and absorbed by means of the song of the accomplishment offering, the Blessed One then entered into meditative equipoise in the samādhi of the Great Being’s Samaya-Vajrasattva in the form of Carcikā, and also entered into meditative equipoise in the samādhi of Vārāhī, entered into meditative equipoise in the samādhi of Sarasvatī, and also entered into meditative equipoise in the samādhi of Gaurī, and uttered these songs of offering. Regarding this: "Then" refers to immediately following the eleventh chapter. "The Blessed One" has already been explained. Regarding "Great Being," the Explanatory Tantra states: "The palace of all Buddhas is the field of all Buddhas; because it blocks the palace through the samaya of great compassion, it is therefore called 'Great Being.' It is the very state of great continuity." This is the meaning. "Samaya" refers to not transgressing the time for acting for the benefit of sentient beings through the distinctions of generating the mind of awakening and the aspirational and engaging [bodhicitta] during the causal stage. "Vajra" is indivisible wisdom. "Sattva" (Being) means having definitively established the desire, form, and formless realms as one. As it is said in the Hevajra: "Indivisible is explained as 'Vajra'; Sattva is the oneness of the three realms. Through union with this insight, he is explained as Vajrasattva." Thus it is.

དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྣམ་འཕྲུལ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་ལོ་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པའི་ཁུ་བ་ཉིད་ལས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ལྷ་མོ་རབ་ཏུ་ཞི་ཞིང་དབྱངས་ཅན་འདི་རྣམས་སུ་གྱུར་ཏེ་ཙརྩི་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའོ། ། རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་སྟེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་བྱས་པའི་དོན་ཏོ། ། ལ་ཞེས་པ་ནི་གཞི་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་ཐ་མི་དད་པར་ཞུགས་པ་སྟེ་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུའོ། ། ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་གཅིག་གི་ལྷ་མོར་མ་ཟད་ཀྱི་རིགས་གཞན་གྱི་ལྷ་མོ་ཡང་ཡོངས་སུ་བསྡུ་བའོ། ། ཕག་མོ་ནི་དོན་དང་རྟགས་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། ། ཡང་ནི་འདས་པའི་ཕྱོགས་སུ་མ་འོངས་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་བསྡུས་པའོ། ། དབྱངས་ནི་གསུང་དེའི་རྣམ་པར་དག་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཅན་ཞེས་བྱའོ། ། གཽ་རཱི་ནི་པྲ་ཧ་དྷ་ཀརྨ་སྟེ་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པས་ངོ་བོར་སྤྱོད་པའོ། ། ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་མཚུངས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཉེ་བར་མཚུངས་པའི་མཆོད་པའི་གླུས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་མཆོད་པ་ནི་དམ་པ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གླུ་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། འདི་དག་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་དག་གོ། ། བརྗོད་པ་ནི་ཚིག་དང་ལྡན་པའོ། ། མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་གར་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚིག་དེ་གང་ཞེ་ན་གསུངས་པ། ཨ་ཀྱེ་ཀྱེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་བླ། ། སྲིན་པོའི་གཟུགས་ཅན་རང་བཞིན་ཁྱོད། ། བདག་གིས་ཁྱོད་མཐོང་ཤིན་ཏུ་འཇིགས། །

From the essence of that very [reality], as the manifestation of conventional bodhicitta, the very semen that has become non-dual with the maṇḍala of the Tathāgatas transforms into these immeasurable goddesses, peaceful and endowed with Sarasvatī; Carcikā is Vajrasattvī. These are the specific varieties of that very form, and they are immeasurable. "Samādhi" means having made the mind one-pointed. "La" refers to the basis, by way of being the lord of the maṇḍala itself. "Entering into union" means entering without distinction, as the identity of all the goddesses. "And" (śiṅ) is used to include not only the goddesses of one family but also the goddesses of other families. Vārāhī is so called because her name and her symbolic attributes are in accord. "Also" (yaṅ) includes the future as well as the past. "Sarasvatī" (dbyaṅs can) means possessing the purity of that speech. Gaurī is prahādhakarma, meaning she acts as the essence of all activities through equality. "Te" refers to the goddesses who are equal and similar; to offer with a single voice through a song of offering that is similar to them is to please the Sublime One. The song clarifies the coemergent suchness. These are those that appear below. "Expressed" means possessing words. "Performs" (mdzad do) means in accordance with the dance of the body. If one asks what those words of accordance are, it is said: "O, O, Black Yamāntaka, Lord! You whose nature is the form of a rākṣasa, Seeing you, I am utterly terrified!"

ཁྲོས་པའི་རང་བཞིན་འདི་མཐོང་མཛོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མའི་གླུ་སྟེ་ཨ་ནི་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། ཀྱེ་ཀྱེ་ནི་གདུལ་བྱ་ལ་ངེས་པར་བོས་པ་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པ་དེ་ལས་སྣང་བས་སོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོ་ནི་བླ་མ་སྟེ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། སྲིན་པོའི་གཟུགས་ཅན་ནི་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། ཞལ་གསུམ་སྲིད་གསུམ་འཇིགས་བྱེད་པ། ། འགྲོ་བ་གསོད་བྱེད་ཕྱག་དྲུག་པ། ། འཁོར་བ་མཐར་བྱེད་མདོག་གནག་ཅིང་། ། སྲིན་པོའི་གཟུགས་ནི་ཧེ་རུ་ཀ། ཞེས་གསུངས་པ་ཉིད་དོ། ། ཆེན་པོ་ནི་བཟོད་པར་དཀའ་བའི་གཟུགས་ཏེ་དེ་ཡང་འགྲོ་བ་ལ་བྱམས་པས་སྤྲུལ་པའི་རང་བཞིན་ཁྱོད་ཅེས་བྱའོ། ། བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱམས་པའི་བདག་ཉིད་ཙརྩི་ཀ་དག་གིས་སོ། ། ཁྱོད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ་མཐོང་བ་ནི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྐུ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པའོ། ། ཁྲོས་པའི་རང་བཞིན་ནི་ཁྲོས་པའི་རྒྱུ་སྟེ། འདི་ཐོང་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བྱམས་པ་ལས་ཕྱོགས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ཐ་ཚིག་གིས་སོ། ། འདི་ནི་བྱམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེ་སྡང་གི་རྟགས་མངོན་པར་མཐོང་བའི་སྐུ་ལ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་མཆོད་པའོ། ། གཞན་ཡང་གསུངས་པ། མཐོ་རིས་ས་སྟེང་ས་འོག་བཅས། ། ཁྱོད་ཀྱི་གར་གྱིས་གཡོས་པར་མཛོད། ། ཨ་ཛ་ནག་པོ་བཅག་འདྲ་ཡི། ། ཁྲོ་ཁྱོད་རོ་ལངས་བཞིན་གར་མཛོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་གླུ་སྟེ། མཐོ་རིས་ནི་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་གནས་སོ། ། ས་སྟེང་ནི་མི་དང་བྱོལ་སོང་གི་གནས་སོ། ། ས་འོག་ནི་ཡི་དྭགས་དང་དམྱལ་བའི་གནས་སོ། །

"Behold this nature of wrath!" is the song of Vajrasattvī. "A" signifies the unborn, the dharmakāya which is without arising. "Kye kye" is a definitive call to those to be trained, for the sambhogakāya and nirmāṇakāya appear from that. "Black Yamāntaka" is the guru, the defining characteristic of the one to be accomplished as a perfectly enlightened Buddha. "Having the form of a rākṣasa" is as stated in the Explanatory Tantra: "With three faces that terrify the three realms, / Six arms that slay the wandering beings, / Black in color, bringing an end to saṃsāra, / The rākṣasa form is Heruka." "Great" refers to a form difficult to endure; yet you are of a nature emanated through love for wandering beings. "By me" refers to Cāmuṇḍī, whose essence is love. "You" refers to the Blessed One; "behold" means that your body, which has become an object of perception, is extremely terrifying. "The nature of wrath" is the cause of wrath; "behold this" is a term indicating a state other than love. This is an offering of a specific eulogy to the body that clearly manifests the signs of hatred through love itself. Furthermore, it is said: "The heavens, the earth, and the subterranean realms / Are made to tremble by your dance. / Like a black ajana crushed, / O wrathful one, dance like a vetāla!" This is the song of Vajravārāhī. "Heavens" refers to the abodes of the gods and asuras. "The earth" refers to the abodes of humans and animals. "The subterranean" refers to the abodes of hungry ghosts and hell-beings.

བཅས་པ་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་ཏོ། ། གར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། སངས་རྒྱས་ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་གར། ། བླ་ན་མེད་པའི་མཆོག་འདི་དག། མགོན་པོས་འགྲོ་ལ་ཕྲག་དོག་པའི། ། སྟབས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་གཡོས་པར་མཛད། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཡོས་པར་མཛད་པ་ནི་རབ་ཏུ་གཟིར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་བར་མཛད་པའོ། ། དེའི་སྐུ་མདོག་ཀྱང་ཨ་ཛན་ཏེ་མིག་སྨན་གྱི་ཐང་ཆུའོ། ། བཅག་པ་འདྲ་བ་ནི་གནག་ཅིང་འཚེར་བ་སྟེ་འཇིགས་སུ་རུང་བའོ། ། ཁྲོས་པ་ནི་ཐ་དད་ཀྱི་རྟོག་པ་ལས་ཁྲོས་ཤིང་ཕྲག་དོག་པའི་ཡིད་ཅན་ནོ། ། རོ་ལངས་ནི་གཞན་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ལངས་པ་སྟེ་རང་གིས་གཞན་ལ་སྡང་བའི་འདུན་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་རླབས་ལས་བྱུང་བའི་སྐུས་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་དེ་དག་ཐོང་མཛོད་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ལས་ངེས་པར་སྒྲོལ་བར་མཛད་ཅིག་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་རྗེའི་གླུ་སྟེ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡིད་ཀྱིས་ཚར་གཅོད་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པ་ལ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་གླུའོ། ། གཞན་ཡང་གསུངས་པ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་སྤྲུལ་ཞིང་། ། མདོག་ནག་ཚད་ནི་ཐུང་བ་ལ། ། བདེ་ཆེན་ངོ་བོར་ཁྱོད་གར་མཛོད། ། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མ་གསོལ་འདེབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱངས་ཅན་མའི་གླུ་སྟེ་རྣམ་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའོ། ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གཟིགས་པས་དགའ་བར་གྱུར་ནས་གཟུགས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་སྤྲུལ་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཤེ་ན། མདོག་ནག་ཚད་ནི་ཐུང་བ་ལ་ཞེས་བྱའོ། །

"Accompanied" means for the benefit of all beings without exception. Regarding the phrase "by means of dance," the Explanatory Tantra states: "The dance of the Buddha Heruka is this supreme, unsurpassed [act]. Through the Protector’s gait of envy toward beings, he causes all to tremble." Thus it is said. "Causing to tremble" means to intensely afflict and cause suffering. His body color is añjana, the resin of eye-salve. "Resembling a crushed [substance]" means black and lustrous, and thus terrifying. "Enraged" means having a mind of envy and anger arising from the conceptualization of duality. "Vetāla" refers to one who has risen through the blessing of another, being free from the intention to harbor malice toward others. Likewise, through a body arisen from such blessing, please display those wrathful forms; through the form of a Buddha, please definitively liberate beings from suffering. This is a song of compassion, a song of intentional expression regarding the performance of enlightened activity that subdues through the mind of great compassion. Furthermore, it is said: "Emanating various forms, black in color and short in stature, perform your dance in the essence of great bliss; Vajrasarasvatī, I pray to you." This is a song of Sarasvatī. "Various forms" refers to the Sambhogakāya and Nirmāṇakāya. The meaning is: having become joyful upon seeing the welfare of sentient beings, emanate various forms and act for the benefit of beings. If one asks what kind of form that is, it is described as "black in color and short in stature."

བདེ་ཆེན་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། སྤངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཕུན་ཚོགས་པའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ། ། དགའ་བར་མཛད་ཁྱོད་དགར་མཛོད་ཅིག། ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མ་ནི་དགའ་བའི་བདག་ཉིད་དེ་སངས་རྒྱས་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་དགའ་བའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ནི་དགའ་བའི་གླུའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྐྱོད་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་རྣམས་དགའ་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་མཆོད་པའོ། ། གཞན་ཡང་གསུངས་པ། ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿའི་སྔགས་དང་གར་གྱིས་ཁྱོད། ། སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་འཁྲུལ་པ་ཆོད། ། སྙིང་རྗེས་ཁྲོས་པའི་དད་སྒྲོལ་གར། ། འགྲོ་བས་མཐོང་ན་ངོ་མཚར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཽ་རཱི་མའི་གླུ་སྟེ། ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿའི་སྔགས་ནི་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿལ་སོགས་པའི་ཐུགས་ཀྱི་སྔགས་རྣམས་སོ། ། གར་ནི་སྔགས་ཀྱི་ང་རོ་དྲག་པོ་བསྒྲགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་གར་གྱིས་སོ། ། སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་འཁྲུལ་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་དོ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་དེ་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དང་གར་གྱི་དེ་ཉིད་དེ་དེའི་རང་བཞིན་བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོས་ཆོད་ཅེས་བྱའོ། ། སྙིང་རྗེས་ཁྲོས་པ་ནི་སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་སྤྲུལ་པ་སྟེ་དད་པ་ཅན་སྒྲོལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དད་སྒྲོལ་གར་རོ། ། འགྲོ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཏེ་དེས་ཁྱོད་ཀྱི་གཟུགས་མཐོང་ན་ལྟ་བས་ཆོག་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་གླུའོ། །

Great Bliss is the very essence of the wisdom of great bliss. Regarding this, the Explanatory Tantra states: "Abandonment and the perfection of wisdom Are called 'Great Bliss.' To the perceptions of sentient beings, You who bring joy, please be joyful!" Vajrasarasvatī is the nature of joy. The prayer addressed to the Buddha for the sake of bringing joy to sentient beings is the "Song of Joy." The Blessed One, through unmoving wisdom, brings joy to wandering beings; this is the offering of a formal utterance. Furthermore, it is said: "By the mantra Hrīḥ Ṣṭrīḥ and your dance, You sever the delusions of the three realms. The dance of liberation through faith, Arising from compassion and wrath— When beings behold it, they are filled with wonder!" This is the song of Vajragaurī. The mantra Hrīḥ Ṣṭrīḥ refers to the heart mantras such as Hrīḥ Ṣṭrīḥ and so forth. "Dance" refers to the dance associated with the proclamation of the fierce resonance of the mantra. "The delusions of the three realms" refers to the eight worldly concerns. To abandon the nature of subject and object is the reality of the mantra and the reality of the dance; to "sever" this by means of the great equanimity of its nature is what is meant. "Wrath through compassion" is an emanation produced by the power of compassion; because it liberates those with faith, it is the "dance of liberation through faith." "Beings" refers to sentient beings; because they can never tire of beholding your form, they are "filled with wonder"—this is the song of equanimity.

འདི་དག་གིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་མཆོད་པའོ། ། ད་ནི་བཟླས་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་གསུངས་པ། དེ་ཡང་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། བཟླས་པ་ཡི་ནི་མཚན་ཉིད་མཆོག། བཟླས་པ་གང་ཞིག་རབ་བཟླས་ན། ། དངོས་གྲུབ་ཡངས་པ་ཐོབ་པ་ནི། ། མྱུར་བར་མ་ཡིན་དལ་བར་མིན། ། རིང་དུ་མ་ཡིན་ཐུང་ངུ་མིན། ། སྔགས་ནི་ཅུང་ཟད་ཐོས་པར་བཟླས། ། ཞེས་པ་ལ་བཟླས་པ་ནི་གང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ། ། མཚན་ཉིད་ནི་འབྱུང་འཇུག་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། མཆོག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། བཟླས་པ་གང་ཞིག་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་སྔགས་སོ། ། བཟླས་པ་ནི་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་དང་མ་ནིང་གིའོ། ། སྐྱེས་པ་ནི་ངག་གཙོ་བོར་རོ། ། བུད་མེད་ནི་སེམས་གཙོ་བོར་རོ། ། མ་ནིང་ནི་ནང་དུ་གཞག་སྟེ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་འབྲེལ་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་ན་རབ་བཟླས་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། དངོས་གྲུབ་ཡངས་པ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ཐོབ་པའོ། ། དེ་དག་བཟླས་པའི་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་མྱུར་བར་མ་ཡིན་ཏེ་མཐུག་པོ་མི་རྫོགས་ཤིང་རིང་པོ་ཐུང་ངུར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དལ་བར་མ་ཡིན་ཏེ་སྟུག་པོ་ལྷག་པར་འགྲེལ་པར་འགྱུར་ཞིང་ཐུང་ངུ་རིང་པོར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རིང་པོར་མ་ཡིན་ཏེ་ལྷག་པར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐུང་ངུ་མ་ཡིན་ཏེ་ཁོང་ནས་འབྱུང་བ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྔགས་ནི་ཅུང་ཟད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ཆེ་བར་མ་ཡིན་པར་རོ། ། ཐོས་པར་བཟླས་པ་ནི་རང་གི་ངག་རང་གི་ཡུལ་ལ་འབྲེལ་ཞིང་གཞན་གྱིས་མི་ཐོས་པར་རོ། །

These constitute the offering of the utterance for the sake of the inconceivable mind of the tathāgata. Now, the section on recitation is taught: "The supreme characteristic of recitation, which is to be correctly explained, is that by reciting which one attains vast siddhi. It is neither fast nor slow, neither long nor short; the mantra should be recited so that it is slightly audible." Regarding this, "recitation" (japa) is that which follows after [the breath]. "Characteristic" is the mindfulness of the inhalation and exhalation. "Supreme" is the essence of the tathāgata's mind. "Which recitation" refers to the mantras of body, speech, and mind. "Recitation" pertains to the male, female, and neuter [mantras]. "Male" is primarily speech. "Female" is primarily the mind. "Neuter" is to be placed within; because it is the mindfulness of the connection between the three—body, speech, and mind—it is called "thorough recitation." What is its distinction? It is the attainment of vast siddhi, which is the mahāmudrā itself. What is the nature of the method for those recitations? It is not fast, because if it is too thick, it is not completed, and the long becomes short. It is not slow, because if it is too thick, it becomes overly protracted, and the short becomes long. It is not long, because it would be excessively prolonged. It is not short, because it would fail to emerge from within. "The mantra is slightly" means it is not with a loud sound. "Recited so as to be audible" means that one's own speech is connected to its own object [the breath] and is not heard by others.

བཟླས་པ་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་ཕྲེང་བ་གསུངས་པ། གཤིན་རྗེ་སློབ་དཔོན་མི་མཆོག་གིས། ། མ་ཧེ་མི་དང་སོ་གཉིས་དང་། ། བ་གླང་དག་དང་རྟ་དག་དང་། ། བོང་བུ་རྔ་མོ་རུས་པ་ལས། ། བཟླས་པའི་ཕྲེང་བ་རབ་བསྒྲུབ་བྱ། ། ཞེས་པ་ལས་གཤིན་རྗེ་སློབ་དཔོན་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་ཐོབ་པའོ། ། མི་མཆོག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པའོ། ། མ་ཧེ་ནི་གླང་རྒོད་དེ་གསད་པ་ལའོ། ། མི་ནི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་ལའོ། ། སོ་གཉིས་ནི་གླང་པོ་ཆེ་སྟེ་ཞི་བ་ལའོ། ། བ་གླང་ནི་རྒྱས་པ་ལའོ། ། རྟ་ནི་དབང་དུ་བྱ་བ་ལའོ། ། བོང་བུ་ནི་ཁུར་སྐྱེས་དེ་དགུག་པ་ལའོ། ། རྔ་མོ་ནི་བསྐྲད་པ་ལའོ། ། དེ་དག་གི་རུས་པ་ལས་བྱས་པའི་བཟླས་པའི་ཕྲེང་བ་གྲངས་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་དང་བརྒྱད་དང་ལྷའི་གྲངས་དང་ཉེ་བར་མཐུན་པ་དང་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དང་། ལྔ་བཅུ་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་དང་། བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་དེ། དེ་དག་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་གནས་པ་བྱ་སྟེ། གསང་བའི་གནས་སུ་རབ་ཏུ་བསྙེན་བཀུར་བའི་ཕྱིར་སྦ་བར་བྱའོ། ། དེ་དམིགས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། མཁས་པས་ཡང་ན་མི་མགོ་སྟེ། ། ཁྲག་གིས་སྦགས་པའི་མགོ་བསྒོམ་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་མཁས་པ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྟེ་མིའི་མགོ་བོ་ནི་ཐོད་པ་སྐམ་པོའོ། ། ཁྲག་གིས་སྦགས་པའི་མགོ་བོ་ནི་རློན་པ་སྟེ་དབང་པོ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བཟླས་པ་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་ཚོགས་གསུངས་པ། ཟླ་བ་ཅོག་གི་བཅུ་བཞི་ལ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། ཤ་ལྔ་ཡིས་ནི་བསྐུས་བྱས་ནས། །

Regarding the rosary associated with those recitations, it is said: "The supreme master of Yamāntaka, from the bones of buffalo, humans, elephants, cattle, horses, donkeys, and camels, should thoroughly prepare the rosary for recitation." In this context, the "master of Yamāntaka" is one who has received the empowerment of the Vajra Master of Yamāntaka. "Supreme" means one who possesses the samaya. "Buffalo" refers to a wild ox, for the purpose of slaying. "Human" is for the accomplishment of siddhis. "Elephant" is for pacifying. "Cattle" is for enriching. "Horse" is for magnetizing. "Donkey" is for summoning. "Camel" is for expelling. The number of beads for the rosary made from their bones should be twenty-one, eight, the number of the gods, or one hundred and eight, fifty, twenty-five, or forty-eight. Upon these, the wheel of the Tathāgatas should be consecrated, and they should be hidden in a secret place for the sake of secret veneration. Regarding the visualization to be recollected, it is said: "Alternatively, the wise one should meditate on a human head, smeared with blood." Here, "the wise one" is a yogin endowed with insight. "Human head" refers to a dry skull. "Smeared with blood" refers to a fresh one, which should be meditated upon as possessing the five sense organs. Regarding the assembly for the perfect application of that very recitation, it is said: "On the fourteenth day of the dark fortnight, having anointed it with the five meats and the five nectars..."

བཟླས་ན་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་མཆོག། རི་ལུ་དག་ནི་སོ་སོ་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་གཤིན་རྗེ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཟླ་བ་ཅོག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོ་གཅིག་ཆའི་རྣམ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། བཅུ་བཞི་པ་ནི་དཀར་པོའི་ངོ་དང་ནག་པོའི་ངོ་བཅུ་བཞི་པའོ། ། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཤ་ལྔ་ནི་བདུད་རྩིའོ། ། དེ་ཡིས་བསྐུ་བར་བྱ་བའི་རྫས་ནི་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་དང་། མྱང་བ་དང་། བལྡག་པ་དང་། བཏུང་བའི་བྱེ་བྲག་འབྲས་ཆན་དང་ཉ་ཤ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཟླས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་ནས་ཁྲིའི་བར་ཏེ་མཚན་མོའི་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སོ། ། གོང་གི་མན་ངག་གིས་བཟླས་ན་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་ཕྲེང་བའི་དམིགས་པ་ཁྱད་པར་དུ་གསུངས་པ། དྲིལ་བུ་དག་ནི་ཕྲེང་བའོ། ། སོ་སོ་ནི་འབྲུ་རེ་རེ་ལའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་ཡིད་དང་མི་འབྲལ་བའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་བསྒོམ་ཞེས་པ་ནི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། ། བཟླས་པའི་གྲངས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། ཁྲི་ཙམ་གྱིས་ནི་འབྱུང་པོ་རྣམས། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་སྟོང་ཕྲག་དང་། ། བདུད་དང་ཡི་དྭགས་ཚོགས་ཀྱང་འཆི། ། གཤིན་རྗེ་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་བདག་ཉིད་འབུམ་བཟླས་ན། ། དེས་ནི་ལས་ཀུན་བྱེད་པར་འགྱུར། ། བྱེ་བ་བཟླས་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། བྱེ་བ་ལྔ་བཟླས་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཞེས་པ་ལ་ཁྲི་ནི་སྟོང་ཕྲག་བཅུའོ། ། ཙམ་གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མི་དགོས་པའོ། ། འབྱུང་པོ་རྣམས་དང་མཁའ་འགྲོ་མ། །

"Reciting it is the supreme means of attaining siddhi. Regarding the pills for each [deity], the yogi should meditate on Yamāntaka." In this passage, "each month" refers to the twelve divisions of a year. The "fourteenth" refers to the fourteenth day of both the waxing and waning phases of the moon. The "five nectars" refers to the five meats endowed with the five nectars. The substances to be anointed with these are the various types of food, snacks, tastes, lickables, and drinks, such as cooked rice, fish, and so forth. "Reciting it" means from one up to ten thousand [repetitions] during the time of midnight. If one recites according to the aforementioned pith instructions, it becomes the supreme means of attaining siddhi. Regarding the specific visualization for the rosary used to attain siddhi: "The bells are the rosary." "Each" refers to each individual bead. "Yogi" refers to one who, through meditative absorption, does not separate the mind from the experience. "Meditate on Yamāntaka" refers to the body complete with all the major and minor marks. The application of the number of recitations is taught as follows: "By ten thousand, the bhūtas, And a thousand ḍākinīs, As well as the hosts of māras and pretas, will die. Through the vajra application of Yamāntaka, If the yogi himself recites one hundred thousand, He will perform all activities. If one recites ten million, siddhi is granted; What need is there to mention five hundred million?" In this context, "ten thousand" means ten thousand [repetitions]. "By [that] alone" means that more is not required. "The bhūtas and ḍākinīs..." [are subdued].

ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་ཀྱི་དོན་གྱིས་དྲུག་སྟེ་འཆིང་བའམ་ཚར་གཅོད་པར་ནུས་སོ། ། སྟོང་ཕྲག་གཅིག་གིས་བདུད་དང་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཚོགས་འཆིང་བར་ནུས་ཏེ་དཔའ་བོ་སྟོབས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ། སྦྱོར་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་ཉིད་དེ་ཉིད་དུའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ནི་དཔའ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་རྗེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། འབུམ་བཟླས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲི་ཕྲག་བཅུའོ། ། དེས་ནི་ལས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དང་དྲག་པོ་དང་། དགུག་པ་དང་བསྐྲད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱེ་བ་ནི་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་སྟེ། བཟླས་ནས་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པོ། ། བྱེ་བ་ལྔ་བཟླས་པས་རང་གི་སེམས་དག་པར་གྱུར་ཏེ་དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་སོ། ། དེ་ཡང་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཆོས་འབྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་བྱུག། སྒྲོན་མ་བཅུ་བཅས་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། གསང་སྔགས་བཟླས་པའི་བསྙེན་བྱས་ནས། ། འབྱུང་པོ་མཐུ་ཡིས་གཟུང་བྱས་ལ། ། འབྲུ་རེ་བ་དང་སྡེ་ཚན་གྱི། ། ཡི་གེ་ཆོ་གའི་སྦྱོར་བ་བརྩམ། ། ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཅི་ཞེ་ན། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུས་བཀུག་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་བཅུག་ཅིང་སྙིང་གར་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་འབར་བར་འཕྲོས་པའི་ལྕགས་སྒྲོག་གིས་བཅིངས་ལ།

Regarding the phrase "by means of two," there are six [syllables] which are capable of binding or subduing. With one thousand [recitations], one is able to bind the hosts of māras and pretas, through the particular mental state of a powerful hero. Vajrayamāntaka is the Tathāgata; "by means of application" refers to the yogin himself as that very [deity]. "Yoga" consists of the yoga of the hero, the subsequent yoga, and the nature of the great supreme yoga. "Having recited one hundred thousand" means ten times ten thousand. "All activities" refers to performing pacifying, enriching, magnetizing, wrathful, summoning, expelling, and so forth. "Ten million" means one hundred times ten thousand; having recited this, one accomplishes the common siddhis. By reciting fifty million, one's own mind becomes purified, so what need is there to mention other siddhis? Furthermore, as it is said in the Explanatory Tantra: "Through the yoga of Heruka, Anoint the source of phenomena with bodhicitta. Offer the torma together with the ten lamps. Having performed the service of reciting the secret mantra, One should seize the spirits by their power. One should then undertake the ritual application Of the syllables, both individually and in groups." This is how it should be understood. Furthermore, how so? Having summoned [the spirit] with the hook-like light rays of meditative concentration, one causes it to enter the body of the object of practice. At the heart, upon a sun disk, the blazing syllable HŪṂ is bound with a chain of radiating light.

བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡི་གེའི་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་རྣོ་བ་དག་གིས་སྤྱི་གཙུག་ནས་རྐང་པའི་བར་དུ་འབིགས་ཤིང་ཨེ་ལས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་རབ་ཏུ་དཀར་བའི་ནང་དུ་རེ་ཕ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་ཏུ་འབར་བར་བསམས་ཏེ། དེའི་འོད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གཡེངས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཐལ་ཆེན་དང་ཡུངས་ཀར་བརྡེག་ཅིང་། སརྦ་བིགྷྣཱན་ནཱ་ཤ་ཡ་བྷི་དེ་ཤ་ཡ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གམ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བརྗོད་པས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཅིག་པའི་བུད་མེད་དང་གཅིག་པའི་སྐྱེས་པའི་ཐོད་པ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བས་བྱུགས་ལ་ཤིང་གི་ལོ་མ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་དུ་མ་དང་མིའི་ཚིལ་བུ་བསྲེས་པས་བྲིས་ཏེ་འཇིགས་བྱེད་ཀྱི་རླུང་བུར་བཅུག་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དགུག་ཅིང་བསྟིམ་པའི་སྦྱོར་བ་བྱ་སྟེ། གདུག་པའི་རྫས་ཀྱིས་གོང་ལྟར་བསྐྲད་ལ་དུད་པས་བདུག་པ་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྤྲུལ་པའི་ཁྲོ་བོའི་འོད་ཟེར་དུ་བ་ལྟར་རབ་ཏུ་འཁྲུག་ཅིང་གདུག་པ་དག་གི་གསང་བའི་ལམ་ནས་ཡར་ཞུགས་པས་སེམས་མར་མེ་ལྟ་བུར་མོག་མོག་པོར་བྱས་ཤིང་སྐྱོབ་པའི་ལྷ་དང་ཡང་བྲལ་ཏེ། མདོག་ཐལ་སྐྱར་གྱུར་ཅིང་སྐྲ་གྲོལ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་དུག་དང་ཚྭ་དང་སྐེ་ཚེ་ལ་སོགས་པས་བྱུགས་ལ་གཟུགས་བརྙན་ཐོད་པ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བཅུག་ནས་ནམ་ཕྱེད་ན་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མནན་ཏེ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གཡམ་པས་ཁ་བཀབ་ལ། ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཆེ་གེ་མོ་འདི་ཟུང་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་རྫོགས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྐུལ་བའི་ཚིག་ཅི་རིགས་པ་གདགས་པར་བྱའོ། །

With the extremely sharp light rays of one’s own syllable, pierce [the target] from the crown of the head down to the feet. Within a brilliantly white source of phenomena (dharmodaya) arising from the syllable E, visualize a fiercely blazing maṇḍala of fire arising from the syllable RAṂ. With its light, strike the distracted target with human ashes and white mustard seeds, reciting "SARVA VIGHNĀN NĀŚAYA BHIDESHAYA ĀKARṢAYA HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ" twenty-one or one hundred and eight times; by this, they will be liberated. Take the skull of a woman who has had only one husband and the skull of a man who has had only one wife, smear them with charnel ground ash, and draw the form of the target many times upon a tree leaf using a mixture of human fat and the leaf. Place this within a terrifying wind [of the maṇḍala] and perform the application of summoning and absorbing through meditative concentration (samādhi). Expel [the target] with the aforementioned malevolent substances and also fumigate with smoke. Then, visualize the light rays of the emanated wrathful deities as turbulent as smoke, entering upward through the secret path of the malevolent ones, causing the mind—like a lamp—to become dim and deprived of its protective deities. Imagine [the target] turning the color of ash with disheveled hair. Then, smear [the image] with poison, salt, mustard seeds, and so forth, and place the effigy between the two skulls. At midnight, suppress it in the maṇḍala of the charnel ground and cover the opening with a charnel ground stone slab. With a wrathful demeanor, address the great Yamāntakas with appropriate words of exhortation: "Seize such-and-such a person and complete my practice!"

གློ་བུར་བ་རྣམས་ལ་ནི་ལག་པ་གཉིས་རབ་ཏུ་ཁྲོ་བའི་མཚོན་ཆས་གཡས་གཡོན་དུ་ཉེ་བར་བྱ་ཞིང་གོང་གི་སྔགས་བཟླས་སོ། ། ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི་མར་ངོའི་བརྒྱད་ཀྱང་རུང་ངོ་། ། བདག་ཉིད་ནི་དཔའ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་བྱའོ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་སོང་བ་དག་གིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྒྲུབ་པའི་གཏོར་མའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ཉིན་རེའམ་ཡང་ན་ཟླ་རེའམ། ། དེ་བཞིན་ལོ་ནི་རེ་རེ་ལ། ། གཏོར་མ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་སྦྱིན། ། དབྱུ་གུ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིར་ཤེས། ། ཞེས་པ་ལ་ཉིན་རེའམ་ཞེས་པ་ནི་རྟག་ཏུའོ། ། ཟླ་རེའམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་རེའི་བཅུ་བཞི་ལའོ། ། དེ་བཞིན་ལོ་ནི་རེ་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཅིག་གི་དུས་ཆེན་པོ་ཉི་མ་གཅིག་ལའོ། ། གཏོར་མ་ནི་གཏོར་མ་ཆེན་པོའོ། ། དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་སྦྱིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏོར་མའི་གྲངས་ཏེ་སྦྱིན་པ་ནི་མགྲོན་ཉེ་བར་མཆོད་པའོ། ། དུས་ནམ་ཞེ་ན། དབྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་བ་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱེད་ནི་ཐུན་བཞིའོ། ། དེ་ལྟར་ཞག་གཅིག་ལ་ཐུན་བརྒྱད་དོ། ། ཐུན་གྱི་བརྒྱད་ཆ་བརྒྱད་ནི་དབྱུ་གུའོ། ། དེའི་ཁྱད་པར་ཡང་རླུང་གིས་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ་དཀར་པོ་ནི་ཚེས་གཅིག་ལ་གཡོན་པའི་སྣ་བུག་ནས་ཟླ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་རླུང་བྱུང་བས་ཐུན་དང་པོའི་ཕྱེད་ཁྱབ་པར་གནས་སོ། ། དེ་ནས་འཕོས་ཏེ་ཐུན་བདུན་གྱི་ཕྱེད་ཀྱི་ཆ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། འཕོ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་པའི་ཕྱེད་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཉིན་མོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཚན་མོ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་འཕོ་བ་བཅུ་དྲུག་གོ། ། དེའི་ཕྱེད་ནི་ཆུ་ཚོད་དེ། ཆུ་ཚོད་རེ་རེ་ལ་དབང་ཆེན་གྱི་སྐད་ཅིག་གཉིས་གཉིས་སོ། །

For those who are sudden [in their practice], one should apply the two hands with weapons of intense wrath to the right and left and recite the aforementioned mantra. As for the application of the ritual, the eighth day of the waning moon is also suitable. One should distinguish oneself as a hero. It has already been explained that success will be achieved by those who have completed the preliminary service (pūrvasevā). The ritual for the offering cake (bali) of the practice is taught as follows: "Every day, or else every month, Likewise, every single year, Offer sixty-four offering cakes; Know them as the sixty-four danda [intervals]." Regarding this, "every day" means constantly. "Every month" refers to the fourteenth day of each month. "Likewise, every single year" refers to a single great festival day of the year. "Offering cake" refers to the great offering cake. "Offer sixty-four" refers to the number of offering cakes; "offering" means the honoring of the guests. When is the time? The "danda" and its equal halves constitute the four sessions. Thus, there are eight sessions in one day. The eight-eighths of a session are the danda. Their distinction is also to be grasped by the wind: on the first day of the waxing moon, the wind called "moon" emerges from the left nostril and remains pervading the first half of the session. Then, having shifted, the half of the seventh session is as before. The shifting continues until the half [of the cycle] has subsided. Just as it is for the day, so it is for the night; these are the sixteen shifts. Half of that is a ghatika [hour]; in each ghatika, there are two moments of the Great Lord (Mahendra).

སྐད་ཅིག་རེ་ལ་དབྱུ་གུ་ཞེས་བྱ་སྟེ་གང་གི་ཚེ་སྟེང་དུ་རྒྱུ་བ་ནི་མེ་ཡིན་ནོ། ། ལོགས་གཉིས་སུ་བྱུང་བ་དེ་ནི་རླུང་ཡིན་ནོ། ། ཐུར་ལ་འབྱུང་བ་ནི་ཆུ་ཡིན་ནོ། ། དབུས་ནས་འབྱུང་བ་ནི་དབང་ཆེན་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། དེ་ལ་གང་ཚེ་དབུས་གནས་ཏེ། ། གང་ཚེ་གང་གི་བློ་གཉིས་ནས། ། གང་ཚེ་འོག་ཆར་ཁྱབ་པ་ནི། ། སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་རླུང་འབྱུང་བ། ། འཕོ་བ་བཞི་ནི་ཤེས་བྱས་ལ། ། དབྱུ་གུ་བཞི་ལ་བལྟ་བར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་དབྱུ་གུ་དབྱུ་གུ་བཞིན། ། རང་སྦྱོར་བདག་ཉིད་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། དེ་བཞིན་དུ་མར་ངོའི་ཚེས་གཅིག་ལ་ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བའི་རླུང་སྣ་བུག་གཡས་པ་ནས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་ཚེས་གཉིས་དང་གསུམ་གྱི་བར་དུའོ། ། བཞི་ལ་ཉི་མ་ནས་ཟླ་བར་འཕོ། དེ་ལྔ་པ་དང་དྲུག་པའི་བར་དུ་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཡང་ཉི་མ་འཕོ་སྟེ། བདུན་དང་བརྒྱད་དང་དགུའི་བར་དུ་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཡང་ཟླ་བར་འཕོ་སྟེ་བཅུ་པ་དང་། བཅུ་གཅིག་པ་དང་། བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཡང་ཉི་མར་འཕོ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པ་དང་། བཅུ་བཞི་པ་དང་། བཅོ་ལྔའི་བར་དུ་འབྱུང་ངོ་། ཟླ་བ་ཕྱེད་གང་ལས་དང་པོར་འབྱུང་བ་དེར་ཐ་མར་ནུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཉིན་མོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཚན་མོ་ཡང་ངོ་། ། འདི་ཡང་མཚན་མོའི་སྦྱོར་བ་ལ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། ས་དང་ཆུ་ལ་དགེ་བའི་ལས། ། མེ་དང་རླུང་ལ་གསད་པའི་ལས། ། ཟླ་བ་ཡང་དག་ཉིད་ཤེས་བྱ། ། ཉི་མ་ལ་ནི་འབྲིང་པོ་ཡིན། ། མི་དགེ་གལ་ཏེ་ཉི་མར་བྱ། ། དེ་ནི་ངེས་པར་འཆི་བ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་ཟླ་བར་འབྱུང་བ་སྟེ། ། ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་སྟེར་བ་མིན། །

Each moment is called a dhyu-gu (stick). When it moves upward, it is fire. When it arises on both sides, it is wind. When it moves downward, it is water. When it arises from the center, it is the great power (mahendra). Furthermore, the Explanatory Tantra states: "When it abides in the center, when it arises from both sides, and when it pervades the lower part—at every moment the wind arises. Having understood these four shifts, one should observe the four dhyu-gu. Just as there are dhyu-gu and dhyu-gu, one should offer the torma (offering cake) according to one's own application." Likewise, on the first day of the waning moon, the wind called "Sun" arises from the right nostril; this continues through the second and third days. On the fourth, it shifts from the Sun to the Moon, and it arises through the fifth and sixth days. Then it shifts back to the Sun, arising through the seventh, eighth, and ninth days. Then it shifts back to the Moon, arising through the tenth, eleventh, and twelfth days. Then it shifts back to the Sun, arising through the thirteenth, fourteenth, and fifteenth days. In whichever half-month it first arises, in that same [half-month] it finally sets. Just as it is for the day, so it is for the night. Furthermore, one should begin with the application of the night: "Virtuous activities are performed in Earth and Water; activities of killing are performed in Fire and Wind. The Moon should be known as the authentic [time]; the Sun is mediocre. If an inauspicious [activity] is performed during the Sun, it will certainly lead to death. If that same [activity] occurs during the Moon, it does not bestow extreme suffering."

ཞེས་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས་སོ། ། ད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་བྱ་བ་གསུངས་པ། རྟག་ཏུ་ཅུང་ཟད་ཅི་ཟ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཅུང་ཟད་འཐུང་བ་དང་། ། གཞན་ཡང་བཟའ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཕུད་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་དབུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྟག་ཏུ་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུའོ། ། ཅུང་ཟད་ནི་ཐམ་སྟེ་ཆེན་པོ་ཅི་ཟ་བ་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཅུང་ཟད་ཅི་འཐུང་བ་ནི་དུས་ཀྱིའོ། ། གཞན་ཡང་བཟའ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་མེད་ཅིང་རིས་སུ་མ་ཆད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ཕུད་ནི་ལོངས་སྤྱོད་སྟེ་ཕྱི་དང་ནང་གི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དབུལ་བའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་འཁོར་བའི་ཡོ་བྱད་ཀྱང་བསྡུ་བར་བྱ་སྟེ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་གྱིས་སོ། ། ད་ནི་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་བླ་མ་མཉེས་པ་ལས་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། བླ་མ་ལ་ནི་ཡོན་དབུལ་བའོ། ། ལས་ནི་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་དང་། ། བདག་ཉིད་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཞེས་པ་ལ་བླ་མ་ནི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བའི་གཞི་ཡིན་པས་སོ། ། ཡོན་དབུལ་བ་ནི་ཐུགས་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་རྩ་བའོ། ། ལས་ནི་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་དང་། བདག་ཉིད་ཉེ་བར་ཞི་བ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འབད་པས་ཉེ་བར་བསྟེན་པ་ནི་དགོས་པའོ། ། བསྙེན་བཀུར་གྱི་ལས་ནི། བདག་ཉིད་ཀྱང་ནི་དབུལ་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་ནི་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། འདི་དང་དོན་ཉེ་བར་གཞག་སྟེ། །

This is from the Explanatory Tantra. Now, the activities for the common accomplishments of the yogi are taught: "Always, whatever little one eats, And likewise, whatever little one drinks, Furthermore, of all foods, The first portion should be offered to Yamāntaka." Regarding this, "always" means for as long as one lives. "A little" refers to even a small amount; what need is there to mention eating a great deal? Likewise, "whatever little one drinks" refers to the timing. "Furthermore, of all foods" refers to enjoyments that are untimed and unrestricted. "The first portion" refers to the enjoyment itself, which is offered in order to please the outer and inner Yamāntaka. Other than that, even the requisites of cyclic existence should be gathered, for the purpose of causing one's own primordial wisdom (jñāna) to progress. Now, in order to achieve the supreme accomplishment—the great accomplishment that is realized through pleasing the guru—one should practice: "Then, that which is to be correctly explained: The offering of a gift to the guru, For the sake of accomplishing all activities And for the sake of pacifying oneself." Regarding this, the "guru" is the basis from which qualities arise. "Offering a gift" is the root for pleasing the heart. "Activities" refers to accomplishing yantras and so forth. The purpose is to rely upon the guru with diligence in order to attain the pacification of oneself, which is non-abiding nirvāṇa (apratisthita-nirvāṇa). The activities of service, such as "one should also offer oneself," and so forth, are easy to understand. As for the "one who possesses the ascetic observances" (vratin), the Explanatory Tantra establishes the meaning of this:

མ་འོངས་གཞན་དོན་སེམས་དཔའ་ནི། ། བློ་ལྡན་གཏོང་བ་མཐུ་ཡིས་བརྒྱན། ། དཔའ་བོ་སེམས་ཀྱིས་བརྟུལ་ཞུགས་འཆང་། ། ཞེས་པ་ཉིད་དོ། ། དེས་བླ་མ་ལ་ཡོན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཉེ་བར་མཁོ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འཚམ་པའོ། ། ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་བསྙེན་པ་དང་གཏོར་མའོ། ། ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་པ་བསྙེན་བཀུར་བའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་དེ་རེ་རེའི་ཁྱད་པར་རོ། ། བཅུ་གཉིས་པ་ནི་བཅུ་གཅིག་པས་གཞག་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་སེམས་ཅན་མི་ཤེས་པ་རྨོངས་པ་དག་ལ་ཕྱག་མཚན་གྱི་རྣམ་པར་དག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྡིག་པའི་ལས་རྣམས་ཇི་སྙེད་པ། ། དེ་དག་གཅོད་པས་གྲི་གུག་སྟེ། ། ཞེ་སྡང་གཅོད་པས་ཤུགས་ཅན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཞན་དག་ནི་འདིར་མི་རིགས་ཏེ་སེམས་ཅན་གསོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་གིས་ཐར་པའི་ས་བོན་མ་རུང་བར་བྱེད་པའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྡིག་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པས་ཀུན་ནས་བསླང་ཞིང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སྒོ་གསུམ་དུ་བཅུ་སྐྱེད་པ་ནི་ལས་སོ། ། ཇི་སྙེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ལུས་པའི་དོན་ཏེ་དེ་དག་གཅོད་ཅིང་མ་ལུས་པར་བྱེད་པས་ན་གྲི་གུག་གོ། ། ཞེ་སྡང་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་ལྔའོ། ། དེ་གཅོད་ཅིང་གཤེག་པས་ཟད་པར་བྱེད་པས་ན་ཤུགས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རལ་གྲིའོ། །

"The future bodhisattvas for the sake of others, The wise, adorned with the power of generosity, The heroes who maintain the ascetic discipline of the mind." Thus it is said. By that, one should offer a gift to the guru. The Tantra of the Black Yamāri, the body, speech, and mind of all the Tathāgatas, has been explained. What is essential is that which is suitable as the nature of the yogi’s enjoyments. The specific activities are the approach retreat and the torma offering. "The all-encompassing" refers to the honoring of the sublime. The "divisions" refer to the specific distinctions of each of those. The twelfth is established by the eleventh. This is the extensive clarification of the twelfth chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Now, for the sake of ignorant and deluded sentient beings, the purity of the hand implements is taught: "Then, whatever sinful actions of all sentient beings there may be, By cutting them, it is the curved knife; By cutting hatred, it is the powerful one." Regarding this, others may say: "This is illogical here, for it is the nature of sentient beings to kill, and they thereby ruin the seed of liberation." This is not so. Because the sins of sentient beings are motivated and produced by the afflictions, the generation of the ten [non-virtues] through the three doors is "action." "Whatever there may be" means without exception; because it cuts and leaves none of those behind, it is the "curved knife." "Hatred" is merely an illustration; it refers to the five [afflictions]. Because it cuts, cleaves, and exhausts them, it is called the "powerful one," which is the sword.

ད་ནི་འབད་པ་མེད་པར་གཞན་དང་གཞན་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཐུ་བདག་གིས་ཐོས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། རིང་པོའི་ཐོས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་དགོས་པ་སྟེ། རིང་པོ་ནི་ཉེ་བར་མཚུངས་པའི་གནས་མ་ཡིན་པར་གཞན་ནོ། ། ཐོས་པ་ནི་བདག་གི་ཡུལ་དུ་བྱའོ། ། སྒྲུབ་པ་ནི་དེའི་ལུས་ལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཆོ་ག་འདི་ཉིད་དོ། ། ཕྱིར་ནི་དེ་ལ་འདི་དགོས་པའི་དོན་གྱིས་ནའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་སྒྲུབ་ཐབས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་དབུས་གཏོགས་པར། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་བསམ་བྱ། ། གནས་དེར་རྩེ་ལྔ་པ་ཡང་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་ནི་མཁའ་དང་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། འདིར་ཡང་ཚོགས་བསགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཚངས་པའི་གནས་བཞིས་སྦྱངས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུའོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དཀར་པོ་རྣམ་ཐར་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དབུས་ནི་དེའི་དབུས་ཏེ་གཏོགས་པར་ནི་ཁོར་ཡུག་སྟེ་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ཟླ་བར་འཁོར་ལོའི་སྦྱོར་བས་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། ། དེའི་དཀྱིལ་དུ་རེ་ཕ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་ཟེར་རྣོ་བ་དང་བཅས་པའི་མཆོག་བསམ་པར་བྱའོ། ། གནས་དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་དུའོ། ། དེས་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ནི་ནོར་བུའི་མདངས་ལ་རབ་ཏུ་འཁྲུགས་པའི་འོད་ཟེར་ཅན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟེ་བ་ལ་སྟེ་གནས་པ་ནི་ཉི་མའོ། །

Now, in order to accomplish the realization of the power of the insight of others without effort, it is said: "Then, that which is to be correctly explained, for the sake of accomplishing the hearing of the distant." The meaning of this is the purpose: "distant" refers to that which is not a proximate or similar location, but another. "Hearing" refers to making it an object of oneself. "Accomplishing" refers to this very ritual that generates it within one's body. "For the sake of" means for the purpose of that necessity. Then, the sādhana of Vajraḍākinī is taught: "The sādhana of Vajraḍākinī, situated in the center of the space element, one should visualize the supreme sun maṇḍala; in that place, one should also meditate on the five-pronged [vajra]." Here, "vajra" is wisdom. "Ḍākinī" is the Blessed One who possesses space. Here, too, one purifies into emptiness by means of the four immeasurables preceded by the accumulation of merit. "Of the space element" refers to the white source of phenomena (dharmodaya), which is the nature of the liberations through the union of the moon and vajra. "In the center" means in its center; "situated" refers to the perimeter, which is the celestial palace through the union of the moon and the wheel. In its center, from the syllable repha, one should visualize the supreme sun maṇḍala together with sharp rays of light. "In that place" means in the center. From that seed syllable, one should meditate on a five-pronged vajra with rays of light intensely shimmering with the luster of a jewel. "Upon that" refers to the hub; "situated" refers to the sun.

དགོས་པ་ནི་མདོག་ནག་པོ་ལས་འཕྲོས་ཤིང་འདུས་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་སྐུ་ཞལ་གསུམ་པ་གཡས་དང་གཡོན་ནི་དཀར་བ་དང་དམར་བ། ཕྱག་དྲུག་པའི་དང་པོའི་ཕྱག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གཞན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རལ་གྲི་དང་གྲི་གུག་དང་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་དང་ཐོད་པའི་མཚན་མ་སྟེ་ཕྱག་གཞན་དག་ལ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ལྔ་ཡོངས་སུ་གང་བར་དགོད་དོ། ། ཤར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་ཟླ་བ་སྟེ་དེའི་དཀྱིལ་དུ་སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། རིམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཁའ་འགྲོ་མ་ལྔ་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་སྟེ། འདིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་པ་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་མེད་པར་བྱས་པ་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། ། དེ་ཡང་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་མཛེས་བྱས་པ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་པདྨ་དང་། ། རལ་གྲི་རང་བཞིན་ཀ་ཆེན་པོ། ། ཞེས་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། ། མེ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདེན་བྲལ་དང་རླུང་ལྷ་དང་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་བཞི་རུའོ། ། ལྷ་མོ་ནི་ལཱ་སྱེ་མ་དཀར་མོ་སྒེག་པའི་ཚུལ་དང་། ཕྲེང་བ་མ་སེར་མོ་ཕྲེང་བ་འཛིན་པའི་ཚུལ་དང་། གླུ་དབྱངས་མ་དམར་མོ་པི་ཝང་འདྲེན་པའི་ཚུལ་དང་། གར་མ་སྔོ་བསངས་གར་བྱེད་པའི་ཚུལ་དེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡང་ཕྱག་གཉིས་པ་ཞལ་གཅིག་པ་གཡས་པ་བསྐུམ་ཞིང་གཡོན་བརྐྱང་བ་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་དོ་ཤལ་དུ་འཛིན་པ་ཅུང་ཞིག་ཁྲོས་པའི་ཚུལ་ཅན་ནོ། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་བསྙེན་པ་དང་སྒྲུབ་པ་སྟེ།

The purpose is as follows: from the black color, emanating and converging, one should meditate on a most terrifying body with three faces—the right and left being white and red—and six arms, in the first of which a five-pronged vajra is to be visualized. "The others" refers to the remaining hands, which hold the emblems of a sword, a curved knife, a wheel, a lotus, and a skull-cup; these five should be arranged to be completely full. "In the east" and so forth are easy to understand. The "application" is the moon, and in its center is Buddhḍākinī. "The sequence" refers to the five ḍākinīs in the center of the maṇḍala; by this, the maṇḍala should be understood as having two levels. The maṇḍala is the root maṇḍala, constructed without a crossed-vajra (viśvavajra) and distinguished by eight pillars. As it says in the Explanatory Tantra: "The supreme maṇḍala of the ḍākinīs, beautified by eight pillars, with great pillars of the nature of vajra, jewel, lotus, and sword." Fire and so forth are in the four intermediate directions: the south-west, the wind direction (north-west), and the north-east. The goddesses are to be meditated upon as follows: Lāsyā, white, in a graceful pose; Mālā, yellow, holding a garland; Gītā, red, playing a lute; and Nṛtyā, dark blue, performing a dance. They have two arms and one face, with the right leg bent and the left extended, wearing a jeweled garland as a necklace, and appearing slightly wrathful. The ritual of activity consists of the approach and the accomplishment.

མཐོང་བ་ནི་མཁས་ཤིང་ངེས་པར་སྦྱངས་པ་དེས་སོ། ། དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུའོ། ། སྒོ་སྐྱོང་ནི་ལས་བྱེད་ཅིང་བགེགས་སྲུང་བར་བྱེད་པས་སོ། ། དེ་ཡང་ཐོ་བ་ལ་སོགས་ཏེ་སྔར་བཞིན་ནོ། ། དེ་དག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་དབང་དང་། དགུག་པར་བྱས་ལ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་དང་བདུད་རྩི་མྱང་བ་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བཟླས་པ་བྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཀརྨ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོ་མའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་པདྨ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་པདྨ་མཁའ་འགྲོ་མའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བུདྡྷ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སངས་རྒྱས་མཁའ་འགྲོ་མའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་རཏྣ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་མཁའ་འགྲོ་མའི་སྔགས་སོ། ། ལཾ་མཾ་ནཾ་གཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚམས་ཀྱི་ལཱ་སྱེ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་མུངྒ་ར་ཛཿ ཨོཾ་དྷ་ན་དྷ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་པདྨ་བཾ། ཨོཾ་ཁདྒ་ཧོཿཞེས་པ་ནི་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་སྔགས་སོ། ། འདི་དག་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་སྟེ། ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ་ལས་རྒྱ་ཆེར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་སྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། དགོས་པ་ནི་སྔར་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཉིད་ལ་གསུངས་པ། དེ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གསང་སྔགས་ནི་སྙིང་པོ་ཉེ་བར་ལེན་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཐུ་ཐོབ་པའོ། །

"Seeing" refers to the wise one who has undergone certain purification. "Therein" means in the eastern and other directions of the maṇḍala. The "gatekeepers" are so called because they perform activities and protect against obstacles. They are likewise [visualized] with the hammer and so forth, as previously described. One should perform the consecration, empowerment, and summoning of these, and also offer the offerings, praises, and the tasting of nectar. Then, preceded by the emanation and reabsorption, one should perform the recitation. "Oṃ vajraḍākinī" is the mantra of the Blessed One Vajraḍākinī. "Oṃ karmaḍākinī" is the mantra of the Blessed One Karmaḍākinī. "Oṃ padmaḍākinī" is the mantra of the Blessed One Padmaḍākinī. "Oṃ buddhaḍākinī" is the mantra of the Blessed One Buddhaḍākinī. "Oṃ ratnaḍākinī" is the mantra of the Blessed One Ratnaḍākinī. "Laṃ maṃ naṃ gaṃ" are the mantras of Lāsyā and the others in the intermediate directions. "Oṃ mudgara jaḥ, oṃ dhanu dha hūṃ, oṃ padma vaṃ, oṃ khaḍga hoḥ" are the mantras of the four [deities] beginning with the hammer. These constitute the ritual of the preliminary service, which should be understood in detail from the twelfth chapter. Now, the actual practice is to be commenced. Regarding the purpose, which is consistent with what was stated previously: "The siddhi of secret mantra will arise," in this context, "secret mantra" refers to the essential core, and "siddhi" refers to the attainment of the power of insight.

དེ་དག་གི་སྦྱོར་བ་ཐོགས་པ་མེད་པར་བྱེད་པ་འདི་དག་སྟེ། ཨོཾ་ཨ་ཀ་ཤ་ཙ་ར་ཌཱ་ཀི་ནཱི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་ཁྲི་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་སྒྲུབ་པའི་ལས་ཀྱང་ག་བུར་དང་གུར་གུམ་དང་ཛཱ་ཏི་ཕ་ལ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་གི་མེ་ཏོག་རྣམས་ལ་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ་མཆོད་པ་དང་བཏུང་བ་དང་བྱུག་པ་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་སྣང་བ་རབ་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་དབྱིབས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེས་གང་དང་གང་ཐོས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཚིག་གི་གཟུངས་དང་། དོན་གྱི་གཟུངས་དང་། མི་བརྗེད་པའི་གཟུངས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་ས་འོག་གི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། ས་འོག་རྣམ་པར་སྒྲུབ་དོན་དུ། ། གནོད་མཛེས་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ཞེས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ནི་ནུས་པ་རྗེས་སུ་གནས་པའོ། ། ས་འོག་ནི་ས་འོག་གི་གཏེར་རོ། ། དེ་མཐོང་ཞིང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་གནོད་མཛེས་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་སྔོན་དུ་ཚོགས་བསགས་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྲུང་བའི་མཚམས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྗེས་ལ་དེའི་ནང་དུ་གཞལ་ཡས་ཁང་ཉི་མ་དང་བཅས་པ་སྤྲུལ་ཏེ། དེའི་དཀྱིལ་དུ་ཧྲཱི་ལས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཁྲོ་བོ་གནོད་མཛེས་སྐུ་མདོག་ཐམས་ཅད་སྔོ་བ་གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཞལ་དཀར་བ་དང་དམར་བ་ཕྱག་དྲུག་པ་རབ་ཏུ་འཇིགས་པའི་ཕྱག་ཏུ་གཏུན་ཤིང་དང་རལ་གྲི་དང་འཁོར་ལོ་དང་། ཆུ་སྐྱེས་དང་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་དགོད་པར་བྱའོ། །

The applications for these are as follows: "Oṃ akasha caradākini svāhā." By reciting this ten thousand times, accomplishment will be attained. Regarding the ritual activities for the attainment of the "appropriation" (upādāna), one should empower camphor, saffron, nutmeg, and flowers of the Bodhi tree with mantras, and then use them for offerings, drinking, and anointing. The Bodhisattva Vajrapāṇi bestows the blessing of illumination, and one should visualize him in the form of a blue utpala lotus. Whatever one hears through that will become endowed with the dhāraṇī of words, the dhāraṇī of meaning, and the dhāraṇī of non-forgetfulness. Now, for the sake of accomplishing the siddhi of the "Vajra Underworld" (Pātālavajra), it is said: "For the purpose of accomplishing the underworld, one should meditate on Sumbharāja." In this context, "Vajra" refers to the abiding power. "Underworld" refers to the treasures of the subterranean realm. For the purpose of seeing and obtaining those, one should meditate on the fully accomplished wheel of Vajra Sumbharāja and the others. Furthermore, after first accumulating the collections, [meditating on] emptiness, and the wheel of the protection boundary, one emanates a celestial palace together with a sun disk within it. In the center of that, from the transformation of a vajra generated from the syllable Hrīḥ, one should visualize the wrathful Sumbharāja, whose entire body is blue, with a white face to the right and a red face to the left, and six arms. In his most terrifying hands, he holds a pestle, a sword, a wheel, a lotus, a curved knife, and a skull-cup.

དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཛེས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དཀྱིལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་ནི་ཉི་མ་ལའོ། ། འདི་ནི་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནོད་མཛེས་སོ། ། ཕྱོགས་བཞི་སྔགས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལས། ཤར་དུ་སྤྱན་མ་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ལྷོ་རུ་མཱ་མ་ཀཱི། ། ནུབ་ཏུ་ལྷ་མོ་གོས་དཀར་མོ། ། སྒྲོལ་མ་བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་དགོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་ཤར་ནི་ཤར་གྱི་ཟླ་བ་ལའོ། ། སྤྱན་མ་ནི་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་མདོག་དཀར་བ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ་ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་ནི་སྔོ་བ་དང་དམར་བ་དང་། ཕྱག་མཚན་ནི་རལ་གྲི་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་ལྷོ་རུ་མཱ་མ་ཀཱི་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་མདོག་སྔོ་བ་སྟེ། ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དཀར་བ་དང་དམར་བ། ཕྱག་མཚན་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་ལྷ་མོ་གོས་དཀར་མོ་ཞལ་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་པ་དམར་བ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་སྔོ་བ་དང་དཀར་བ། ཕྱག་མཚན་ནི་པདྨ་དང་རལ་གྲི་དང་འཁོར་ལོ་དང་ནོར་བུ་བསྣམས་པའོ། ། སྒྲོལ་མ་ནི་བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་མདོག་སྔོ་བསངས་ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དམར་བ་དང་དཀར་བ། ཕྱག་མཚན་ནི་རལ་གྲི་དང་འཁོར་ལོ་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། རྩ་བའི་ཕྱག་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པས་ཐུགས་ལ་རབ་ཏུ་འཁྱུད་པའི་ཚུལ་ལོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞབས་ཀྱང་གཡས་བསྐུམ་ཞིང་གཡོན་བརྐྱང་བ།

Regarding the phrase "of the maṇḍala," it is adorned with eight pillars as previously described. Regarding the phrase "in the center," "center" refers to the sun. "This should be placed" refers to Sumbharāja. From the seed-syllables of the mantras in the four directions: "In the east, Locanā should be placed; likewise, Māmakī in the south; the goddess Pāṇḍaravāsinī in the west; and Tārā should be placed in the northern direction." Regarding this, "east" refers to the moon in the east. Locanā should be placed with three faces, six arms, and a white complexion; her right and left faces are blue and red, and her hand-symbols are a sword, a jewel, and a lotus. Likewise, in the south is Māmakī, with three faces, six arms, and a blue complexion; her right and left faces are white and red, and she holds a vajra, a sword, a jewel, and a lotus. In the west is the goddess Pāṇḍaravāsinī, with three faces, six arms, and a red complexion; her right and left faces are blue and white, and she holds a lotus, a sword, a wheel, and a jewel. Tārā should be placed in the northern direction, with three faces, six arms, and a dark blue complexion; her right and left faces are red and white, and she holds a sword, a wheel, a jewel, and a lotus. With her primary hands, she embraces the heart with a curved knife and a skull-cup. All of them have their right legs bent and left legs extended.

ཁྲོ་བོ་དང་བཅས་པའི་ཁྲོ་བོའི་རྒྱན་གྱིས་རབ་ཏུ་སྤྲས་པ་སྤྱན་དགུ་རྣམ་པར་བཟློག་ཅིང་བལྟ་བ་མཆེ་བ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་རབ་ཏུ་གཙིགས་པའོ། ། མེ་ཏོག་དང་སྤོས་དང་དྲི་དང་མར་མེ་མ་བཞི་ནི་མེ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་བདེན་བྲལ་དང་རླུང་དང་དབང་ལྡན་མཚམས་སུ་དགོད་དོ། ། དེ་ཡང་སྔར་གྱི་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་པའི་ལྷ་མོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་མདོག་དཀར་བ་དང་དམར་བ་དང་ལྗང་གུའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། མེ་ཏོག་དཀར་པོའི་ཕྲེང་བ་དང་སྤོས་ཀྱི་སྣོད་དང་། མར་མེ་དང་། དྲིའི་དུང་ཕོར་ལག་ན་ཐོགས་པ་གཙོ་བོ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པའོ། ། ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱུག་པ་དང་པདྨ་དང་རལ་གྲི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་བཞི་སྒོ་བཞི་རུ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པའི་ཁྲོ་བོ་སྦྲུལ་གྱི་རྒྱན་དང་སྐ་རགས་བྱས་པ་ཡ་ཙ་ནི་ར་བཞི་ལས་བསྐྱེད་པའི་སྐུ་ནི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མཐོང་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་འདི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྔགས་གོང་ནས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་བསྙེན་པ་འབུམ་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་ས་འོག་གི་སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་དེ་དག་ལ་ངེས་པར་ལྡན་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མར་ས་འོག་གི་གཏེར་དང་བསྒྲུབ་པའི་ལམ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྨི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རྡོ་རྗེ་ས་འོག་གི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེར་འཇུག་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་མཁའ་སྤྱོད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། བདུན་པའི་རྒྱལ་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ། ། མཁའ་སྤྱོད་ཉིད་ནི་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། རྟ་ཡི་མཆོག་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ། ། ཅེས་པ་ལ་བདུན་པ་ནི་རྟ་སྟེ།

Adorned with the ornaments of the wrathful deities, including the wrathful ones themselves, he has nine eyes turned and gazing outward, with the fangs of twelve rows of teeth bared. The four goddesses of flowers, incense, fragrance, and lamps are called "Fire and so forth," and they are to be placed in the intermediate directions of the southwest, northwest, and northeast. Furthermore, these goddesses are generated from the previous seed-syllables; they have one face and two arms, and their colors are white, red, and green. Holding garlands of white flowers, incense burners, lamps, and conch bowls of fragrance in their hands, they face toward the central deity. As for "the hammer and so forth," the four Yamāntakas—holding a staff, a lotus, and a sword—are to be placed at the four gates. Having seen the ritual procedures for the activities, one should meditate on this maṇḍala wheel as the bodies of the wrathful deities with three faces and six arms, adorned with snake ornaments and belts, generated from the four ya-cani-ra syllables. Having performed one hundred thousand recitations of the mantra as it appears above, and being firmly established in those applications of the Vajrapātāla yoga, the Blessed One will see the signs of dreams, such as treasures of the underworld and the path of accomplishment. In accordance with the dreams, the yogin of Vajrapātāla should enter therein. Now, the accomplishment of the siddhi of the sky-farers is taught: "Then, that which is to be correctly explained is the maṇḍala of the King of the Seventh; for the sake of thoroughly accomplishing the sky-farers themselves, the supreme horse is thoroughly accomplished." In this context, the "seventh" is the horse.

དེས་འདུལ་བའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུར་གནས་པས་ན་རྒྱལ་པོའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་བཅས་པས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཁྱད་པར་བསྒོམ་པ་ནི་དགོངས་པའི་མཁའ་སྤྱོད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་རྒྱུ་ཞིང་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་དག་ཏུ་བྱེད་དོ། ། དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྟའི་མཆོག་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཁྱད་པར་ཡང་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་ཧྲཱིཿལས་སྐྱེས་པའི་མོན་སྲན་གྲེའུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྱག་གཉིས་པ་ཞལ་གཅིག་པ་སྐུ་མདོག་ཐམས་ཅད་ལྗང་གུ་རབ་ཏུ་འཇིགས་པར་བྱེད་པའི་སྟངས་ཅན་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་གནས་པ་རྟའི་གདོང་པ་རྔོག་མ་སེར་པོས་རབ་ཏུ་མཛེས་པ། གཡས་པ་ན་མོན་སྲན་གྲེའུ་རྩ་བ་དང་བཅས་པ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཅངས་པ། ཕྱག་གཡོན་ན་ཐོད་པ་ཐོགས་པའོ། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་ལ་སོགས་པའི་འབྲུ་བདུན་པ་དག་ལས་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ལེགས་པར་བཏགས་ཏེ་མན་ངག་ལ་མཁས་པས་བཟླས་ན་རྟ་མཆོག་གི་རྒྱལ་པོར་གྲགས་ཤིང་ཉི་མ་ལྟར་ནམ་མཁའ་ལ་དབང་བར་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་འདིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧྲཱིཿསྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་ཚོགས་སོ། ། གཤེགས་སུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་བ་སྟེ་འཁོར་རྣམས་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་སྤྲུལ་ཞེས་བྱ་བར་རབ་ཏུ་གྲགས་སོ། ། དེ་ཡང་གོང་གི་སྔགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ལ་སྨྱུག་མའི་གླིང་བུ་ནི་བུག་པ་བདུན་པ་ཉིད་དོ། ། པི་ཝང་ནི་གཞུ་རྒྱུད་དང་བཅས་པའོ། ། རྔ་ཟླུམ་ནི་ཁོག་པ་གཅིག་གི་སྟེང་འོག་ཡོངས་སུ་དྲིལ་བའོ། །

Because it abides like a king within the mental continuums of those to be trained who are to be tamed by it, it is called "King." As for the term "maṇḍala," it refers to the supporting maṇḍala, which, together with its preliminaries, is as described previously. The meditation on the specific qualities based upon that is called the "Intentional Sky-farer" (Khecara); it moves through the space of the three realms and acts according to one's wishes. In order to thoroughly accomplish that very state, one should accomplish the supreme horse. Regarding its specific characteristics: upon a sun disk, from the syllable HRĪḤ, there arises a pea that completely transforms into a two-armed, single-faced deity, entirely green in color, in a terrifying posture, standing upon a sun disk. He is beautifully adorned with a yellow mane and a horse's head. In his right hand, he holds a pea with its root grasped in a fist; in his left hand, he holds a skull-cup. The mantra consists of the seven syllables beginning with OṂ, followed by HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. If one recites this, having properly applied it and being skilled in the pith instructions, one will be renowned as the King of Supreme Horses and will gain mastery over the sky like the sun. Regarding the phrase "by this mantra," it refers to HRĪḤ. "Everywhere" refers to the assembly of deities. "Please depart" means that they are emanated from the heart of the Blessed One; it is well known that the retinue is emanated from one's own heart. Furthermore, after being exhorted by the aforementioned mantra, the bamboo flute has seven holes. The lute is complete with its bowstring. The drum is a single hollow body with its upper and lower parts fully joined.

རྔ་བྲན་ནི་པ་ཧྲ་ཧ་ཆེན་པོ་སྟེ་རྔ་བོ་ཆེའི་དབྱིབས་ཅན་ལ་རྐེད་པ་ཅུང་ཟད་ཕྲ་བ་རྔ་མའི་སྐུད་པས་སྦྲེལ་བ་ལུས་ཀྱི་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་འཕྱང་སྟེ་སྟེང་ནས་བརྡུང་བ་དེ་དག་གོ། ། མཚམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་ཡིད་ཀྱིས་གཞག་པའོ། ། བ་གླང་སྣ་དང་གླང་པོ་ཆེའི་སྣ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་གདོང་པ་ཅན་ནོ། ། དེ་བཞིན་མདོག་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་མདངས་རབ་ཏུ་རྒྱས་པའི་ཞལ་ལོ། ། མདོག་ངན་ནི་ཁྲོས་པའི་བཞིན་རབ་ཏུ་བསྡུས་པའོ། ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་རྣམས་སུ་གཏུན་ཤིང་དང་སྟ་རེ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པའོ། ། གར་ལ་སོགས་པ་གཡས་བསྐུམ་ཞིང་གཡོན་བརྐྱང་བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བློའི་ཡུལ་གྱིས་སོ། ། གནས་ནི་སྒོ་བཞི་རུའོ། ། རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡོངས་སུ་མ་ཐོབ་པའི་བར་དེ་སྲིད་དུའོ། ། མོན་སྲན་གྲེའུ་སྔོ་བསངས་ཕྱག་གཡོན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རང་གི་ཕྱག་མཚན་གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་བཞིན་དུ་གཡས་སུའོ། ། སྒྲུབ་པ་དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་གྱི་འབྲས་བུ་ཅི་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་རྟ་མཆོག་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ས་འོག་གི་ཡང་སྟེ། ། རྟ་མཆོག་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། ཁམས་གསུམ་ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་རྒྱུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྟ་མཆོག་གི་སྔགས་ནི་བསྐྱེད་པ་དང་བཟླས་པའི་སྔགས་སོ། ། བསྐྱེད་པ་ནི་ས་འོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་རིང་པོའི་ཐོས་པ་བསྒྲུབ་པ་དག་ཀྱང་ཧྲཱིཿའི་ས་བོན་ལས་སྤྲུལ་པ་དང་། ཡང་ན་ས་འོག་དང་མཁའ་སྤྱོད་གཉིས་ཀྱི་ཡི་གེ་བདུན་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའོ། །

The ḍamaru is a great paṭaha drum, shaped like a large drum with a slightly slender waist, suspended from the left side of the body by a cord attached to its tail, and struck from above. The term "intermediate directions" refers to the mental placement of the four directions, such as fire and so forth. "Ox-nose" and "elephant-nose" refer to those with faces of that very [animal]. Likewise, "of beautiful color" refers to a face with a fully expanded, extremely peaceful radiance. "Of bad color" refers to a face with a deeply contracted, wrathful expression. In the right hands are a pestle, an axe, a hook, and a lasso. In the dance and so forth, the right leg is bent and the left is extended. "Of yoga" means by way of the object of the yogic mind. "The locations" refers to the four gates. "Constant meditation" means for as long as the goal to be accomplished has not been fully attained. One should meditate on the dark-blue pea in the left hand. The hand implements in the right are just as those explained above. If one asks what the specific result of those accomplishments is: "Just as by the mantra of Hayagrīva, even the Vajra Underworld [is reached]; by the yoga of Hayagrīva itself, one travels through the three realms and the realm of space." In this regard, the "mantra of Hayagrīva" refers to the generation and recitation mantras. "Generation" refers to the emanation of the Underworld maṇḍala and the accomplishment of the long-eared [deity] from the seed-syllable hrīḥ, or alternatively, the accomplishment of both the Underworld and the Sky-farer through the seven-syllable mantra.

རྟ་མཆོག་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་སོ། ། ཁམས་གསུམ་ནི་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་སོ། ། ནམ་མཁའི་ནི་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མཐར་ཐུག་པའི་བར་རོ། ། ཁམས་གསུམ་རྒྱུ་བ་ནི་ཐོགས་པ་མེད་པར་དབང་དུ་བྱས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བཤད་པ་ནི་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། ངེས་པར་བསྟན་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མ་ལུས་པར་བསྟན་པས་སླུ་བ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། བཅུ་གསུམ་པ་ནི་བཅུ་གཉིས་པས་གཞག་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་དག་གིས་སའི་ཆོ་ག་དང་སྟ་གོན་དུ་གནས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྗེས་ལ། སྲད་བུ་མངོན་པར་བསྔགས་པའི་སྔགས་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་སྲད་བུ་རྐྱོང་བའི་དམ་ཚིག་གི་མཆོག་སྟེ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱ་ཨ་དྱཱ་ནུཏྤན་ན་ཏྭཱཏ་ཅེས་བྱ་བ་ལ། སྲད་བུ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྲད་བུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བྱེ་བྲག་ལྔ་ལྔའི་བསྒྲིལ་བ་ལྔའོ། ། དེ་ལྟར་དབྱེ་བ་བྱས་པའི་དོག་པ་ལྔ་བསང་བར་བྱས་པའི་རྗེས་ལ་ས་བོན་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲ་ལྔས་སྤྱན་དྲངས་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་སྟེ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དེ་དག་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་ནུས་པས་སེམས་ཅན་བསྡུ་ཞིང་རྒྱུད་སྨིན་པར་བྱས་པ་ལས་མི་འདའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་གི་མཆོག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱི་ཛ་ཞེས་བསྐུལ་བས་དྲང་བར་བྱའོ། །

The Supreme Horse (Hayagrīva) is to be accomplished by the practitioner of yoga with a one-pointed mind. The three realms are the desire, form, and formless realms. "Space" refers to the extent up to the peak of existence. "Wandering through the three realms" means having gained mastery over them without obstruction. The tantra of the Black Yamāri, the body, speech, and mind of all the Tathāgatas, has been explained. "Explanation" refers to the common accomplishments; "definitive teaching" means that because all ritual procedures have been taught without exception, the meaning is non-deceptive. The thirteenth is established by the twelfth. This concludes the extensive clarification of the thirteenth chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Now, following the completion of the preliminary service and the full performance of the ritual for the site and the preparatory rites, the mantra for consecrating the cord is taught. In this regard, this is the supreme samaya for stretching the cord: oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt. Here, the "cord" is the wisdom cord, consisting of five strands, each made by twisting together five of the twenty-five [substances]. After the five sections thus divided have been purified, the seed-syllables are blessed. Having invited the five wisdom sounds and merged them into non-duality, it becomes the vajra-line. Because it does not deviate from the gathering of sentient beings and the ripening of their continuums through the power of those perfect blessings, it is the supreme samaya. It should be stretched out by invoking it with the "ja" of Vajrakarma.

སྔགས་འདིས་ནི་ལུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། མ་རིག་པ་བསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་གྱི་སྤེལ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་གྱིས་སྤེལ་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཨ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཞལ་དང་མདོག་ཅན་ནོ། ། སརྦ་ནི་ཐམས་ཅད་དེ་དྷརྨཱ་ནི་ཆོས་སོ། ། ཎཱཾ་ནི་གནས་ཏེ་འབྱུང་གནས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཨ་དྱཱ་ནི་འཕགས་པ་སྟེ། ནུཏྤན་ནི་རྟོགས་པའི་གནས་ལུགས་སོ། ། ན་ནི་རང་སྟེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། ། ཏྭཱཏ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ་དེ་ལྟར་ལྷའི་སྐུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། གསུང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། ཐུགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་། དཔལ་ལྡན་གཤིན་རྗེ་གཤེད་བསྒོམས་པས། ། སློབ་མ་རྣམ་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམ། ། ཡེ་ཤེས་ཐིག་མཆོག་རྩེ་མོའི་རྩེ། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་གདབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སློབ་མས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ནི་ཡཀྵེ་མ་མེ་དྷའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཐིག་མཆོག་ནི་དྲི་ཞིམ་པ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ཁྱད་པར་གྱི་རྫས་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་བྱུགས་པའོ། ། རྩེ་མོ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་སྟེ་རྩེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སོ། །

Through this mantra, one should understand that the expansion of the three maṇḍalas—the maṇḍala of the blessed body, the maṇḍala of the clearing away of ignorance, and the maṇḍala of bodhicitta—is the expansion by means of the three suchnesses. Furthermore, A is the unborn; Akāro mukhaṃ refers to the face and color born from that. Sarva is "all," and dharmāṇāṃ is "phenomena" (dharma). Ṇāṃ is the "abode," to be understood as the source. Adyā is "noble," and nutpanna is the natural state of realization. Na is "self," which is the experience. Tvāt is the suchness of the bodhicitta; thus, it is the blessing by suchness of the power of the suchness of the deity’s body, the suchness of speech, and the suchness of mind of the Blessed One. Regarding the meditative absorption (samādhi) concordant with the master and the disciple: "By meditating on the glorious Yamāntaka, The disciple should be meditated upon as Vairocana. With the supreme tip of the wisdom thread, One should strike while in perfect meditative equipoise." In this regard, the master of Yamāntaka should perform the meditation. As for what the disciple should meditate upon: it is Vairocana, the Vajra of Delusion, whose wisdom arises from the seed-syllable Yakṣemamedha. The "supreme thread" is the application of the five fragrant substances and the five special substances, the nectars (amṛta). The "tip" is the wisdom thread; "tip" refers to having been blessed by the wheel of wisdom.

ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་དང་ས་ལ་མཁས་པས་འདེབས་པའི་དུས་སུ་ཕྱོགས་དང་ས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་བྱའོ། ། གདབ་པ་ནི་ཐིག་གི་བྱེ་བྲག་གིས་ནམ་མཁའ་དང་ས་ལ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་དམ་ཚིག་གོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ལ་ནི་སློབ་མ་སྟེ་གོན་དུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་སོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་བྱ་བ་རྣམས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། འཇུག་པ་ནི་སློབ་མ་སྟེ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བག་མེད་པས་འདའ་བར་མི་བྱ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཉིད་བག་དང་ལྡན་པའི་བརྡའི་དོན་དུ་ཨོཾ་ནི་ལུས་ཚད་ལས་མི་འདའ་བ་དང་ལུས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་འདི་ཉིད་དོ། ། ཨཱཿནི་ངག་ཚད་ལས་མི་འདའ་བ་དང་ངག་གི་དམ་ཚིག་གོ། ། ཧཱུཾ་ནི་ཡིད་ཚད་ལས་མི་འདའ་ཞིང་ཡིད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དེ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཡི་གེ་གསུམ་བདག་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་དུས་གཉིས་ཀར་བཟླས་པ་བྱ་སྟེ། འདི་དག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རེ་ཁཱ་དང་ཐིག་ལ་ནང་དུ་འཇུག་པ་དང་། ཕྱིར་དབྱུང་བས་འགོང་བའི་ཉེས་པ་ཟད་པར་བྱས་སོ། ། ད་ནི་ཐིག་སྐུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་འགྱུར་རིང་བར་བྱ། ། དེར་ནི་སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུ་ཚད། ། བ་ཡི་རྣམ་ལྔས་མཉམ་བྱུགས་པའི། ། སྐུད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རབ་བརྟགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐིག་སྐུད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཉིས་འགྱུར་དུ་རིང་བའི་བརྡ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཉེ་བར་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །

Regarding the phrase "having become perfectly composed": at the time of laying [the lines], one should make all directions and the ground equal through expertise in directions and the site. "Laying" refers to laying [the lines] in space and on the ground by means of the specific types of lines. In this context, this is the samaya for entering the maṇḍala. Regarding "Oṃ Āḥ Hūṃ": in this case, it refers to the disciple, once the preliminary ritual has been fully completed. "This" refers to the activities that follow. The "great maṇḍala" is the root maṇḍala. "Entering" refers to the disciple; because one must not transgress through heedlessness of body, speech, and mind, it is called a samaya. To signify the meaning of being endowed with heedfulness: Oṃ is the non-transgression of the measure of the body and the blessing of the body itself. Āḥ is the non-transgression of the measure of speech and the samaya of speech. Hūṃ is the non-transgression of the measure of the mind and the reality of the blessing of the mind. Thus, these three syllables are to be recited both when the master enters the maṇḍala and at the time of drawing the maṇḍala. By means of these, the lines and threads are blessed; by entering within and exiting outward, the fault of treading upon them is exhausted. Now, the specific characteristics of the śūtra (measuring line) are taught: "Make it twice the length of the maṇḍala; There, the measure is twenty times the door. The thread, smeared evenly with the five products of a cow, Was thoroughly examined by the Buddhas." Regarding this: the sign that the śūtra is twice the length of the maṇḍala is intended with reference to both the outer and inner maṇḍalas.

སྦོམ་ཕྲ་སྒོའི་ཉིས་འགྱུར་ཚད་དུ་བྱ་བ་ནི་ཚོན་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་ཉེ་བར་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། བའི་རྣམ་པ་ལྔའི་ནི་ལྕི་བ་དང་གཅིན་དང་འོ་མ་དང་ཞོ་དང་མར་ཏེ། སྙོམས་པར་བྱུགས་ཤིང་སྐྱང་ནུལ་བྱས་པའི་ས་གཞི་ལ་གདབ་པར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གསང་བའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དུ་རབ་ཏུ་བསྔགས་སོ། ། ད་ནི་གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གི་ཕྱིར་སློབ་མས་གསོལ་བ་གདབ་པ་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོས་གསོལ་བ་གདབ་པའི་དམ་ཚིག་གོ། ། ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས་སློབ་དཔོན་ཆེ། ། ཨེ་མའོ་ཆོས་དང་ཚོགས་ཀྱི་གཙོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བདག་ལ་སྩོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པའི་སློབ་དཔོན་ནོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཆེན་པོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་བྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེའི་རྩ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ་པ་སྟེ་དད་པ་ཅན་གུས་པ་དང་འབྲས་བུ་ལ་དམིགས་པ་དང་བརྩེ་བ་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བ་འདི་ནི་དམ་ཚིག་གོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་བའི་འབྱུང་བ་སྟེ་གདོལ་པ་མོ་ལས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་པའི་རྒྱལ་པོ་སྐྱེས་པ་བཞིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རང་བཞིན་ཉེ་བར་རྟོགས་པ་དང་། སྨོན་ལམ་ཆེན་པོའི་རྒྱུན་གྱིས་འབྱུང་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ཆེ་བའོ། ། ཆོས་ནི་ཞི་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་།

The measurement of the thickness and width as being twice the size of the door is intended for the five types of pigments. Regarding the five products of the cow—namely, dung, urine, milk, curd, and butter—the Buddha, the Blessed One, has highly praised the application of these to the ground, which has been evenly smeared and plastered, in all the Secret Tantras of Method and Insight. Now, the request to be made by the disciple for the sake of the secret and wisdom-knowledge empowerments is taught: "In this regard, this is the samaya for making the request to the Great Vajra: 'Ema! Great Buddha Master! Ema! Lord of the Dharma and the Assembly! Grant me that very samaya! Grant me also the bodhicitta!' In this context, 'in this regard' refers to the master together with the maṇḍala circle. 'This' refers to the words that follow. 'Vajra' is the wisdom of the Buddha, and 'Great' is the bodhicitta that realizes all phenomena as its own nature. Since the Vajra Master is the root of that, the request is made; this—consisting of faith, devotion, focusing on the result, and never abandoning compassion—is the samaya. 'Ema' is an expression of wonder, like the birth of a universal monarch from a low-caste woman. 'Buddha' refers to the realization of the nature of blessings and the arising through the stream of great aspirations; because the Vajra Master is the very essence of that, he is 'Great'. 'Dharma' refers to the peace of nirvāṇa..."

ཚོགས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་འདུན་ཏེ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་གསང་བ་དང་བུམ་པ་རྣམས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་། སྐད་ཅིག་ཡེ་ཤེས་བདེ་ཡེ་ཤེས། ། ཨེ་བཾ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྡོམ་པ་ནི། ། ཨེ་བཾ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། གང་ལ་བདེ་གཤེགས་བཞུགས་པ་དང་། ། འཆག་པ་དང་ནི་བཞེངས་པ་དང་། སེང་གེ་ལྟ་བུར་གཟིམས་བརྟགས་པའི། ། གནས་དེ་ལ་ནི་བདག་ཕྱག་འཚལ། ། ཞེས་བྱ་བས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། རྗེ་བཙུན་དང་ནི་རྗེ་བཙུན་མ། ། སྦྱར་ལས་བཏུང་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། བསྒྲོད་དང་བསྒྲོད་མིན་སྤངས་པ་ནི། ། འདི་ནི་གཉིས་བྲལ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བས་གསང་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། སྒྲུབ་པོས་རིག་པའི་དབང་བླངས་ནས། ། སློབ་དཔོན་དག་གིས་གཞན་སྨིན་བྱེད། ། ནུས་པ་བུམ་པའི་དབང་ཐོབ་པ། ། སྐྱེས་བུ་འདི་ནི་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བས་བུམ་པའི་དབང་ནི་དགེ་འདུན་གྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་གོ་རིམ་སྟེ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བ་བདག་ལ་སྩོལ་ཞེས་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞི་པ་སྟེ། ཀྱང་ནི་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་སྔ་མ་ལས་ཕྱོགས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བཞི་པ་དམ་ཚིག་དང་བཅས་པ་བདག་ལ་སྩོལ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལས་ས་སྲུང་བ་ཡན་ཆད་བྱས་པའི་རྗེས་ལས་གཟུང་བ་གསུངས་པ།

The gaṇa is the Saṅgha of Bodhisattvas; because it is their very nature, it is called the "Principal." The samaya is the samaya of the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha, which should be applied to the wisdom-gnosis (prajñājñāna), the secret, and the vase empowerments. Furthermore: "The gnosis of the moment, the gnosis of bliss, Is perfectly established in e-vam." And: "The vow of all the Buddhas Is perfectly entered into e-vam." And: "I prostrate to that place where the Sugatas Dwell, walk, and stand, And where they are observed to sleep Like lions." By these, the wisdom-gnosis is the samaya of the Buddha. "The drinking from the union of the Venerable and the Venerable Lady, Abandoning the traversable and the non-traversable— This is the supreme Dharma, free from duality." By this, the secret is the samaya of the Dharma. "The practitioner, having received the knowledge empowerment, The masters bring others to maturity. Having obtained the power of the vase empowerment, This person is the supreme of the gaṇa." By this, the vase empowerment is the samaya of the Saṅgha. The term "that very reality" (tattva) refers to the sequence of liberation: the generation stage, self-consecration, and the yoga of completion. Thus, one should say: "Grant me such maturation and liberation." The "bodhicitta" is the fourth; the particle kyang serves to connect it to the preceding. Thus, one should say: "Grant me such a fourth, together with the samaya." Following that, after performing everything up to the protection of the site, the taking of the vow is taught:

དེ་ལ་འདི་ནི་ས་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཆོ་ག་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ས་མའི་ལྷ་མོ་བཀུག་ལ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་དང་། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ས་ཆེན་པོ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སའོ། ། ཡོངས་སུ་གཟུང་བ་ནི་སའི་བདག་པོས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའོ། ། ཆོ་ག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཉེ་བར་གནས་པའི་མཆོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ས་མ་ནི་སའི་ལྷ་མོ་སྟེ་རབ་ཏུ་མཛེས་ཤིང་རྒྱས་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ནོ། ། བཀུག་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཕྱེད་ཆུང་ངུ་གནས་པ་ཡོངས་སུ་བརྟོལ་ནས་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སའི་ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་ཐར་པའི་གྲོང་མཆོག་འདིར་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་འཇུག་པའི་དཔང་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། སྐྱོབ་པ་སྟེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་སྐྱོབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི་མར་མེ་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ། སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་ནི་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་སོ། ། ས་ནི་བཅུ་གཅིག་གོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་བཅུ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་དཀའ་བ་མཛད་པའི་དཔང་པོ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་བདག་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བས་སློབ་མ་འདིའི་ཆེད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདི་བྲི་ཞིང་འདི་ཉིད་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་དཔང་གྱིས་ཤིག་པའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། སྒོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་ཆ་སྟེ། ། ཁྱམས་ཆེན་དག་ནི་བོར་བ་ལས། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་ལེགས་སྤྲས་པས། ། སྒོ་ཡི་ཁྱུད་ཙམ་ཤེས་པར་བྱ། །

In this regard, this is the ritual for fully taking possession of the great earth. One summons the goddess Vajrabhūmi, saying: "O Goddess, you are the witness! Of the conduct of all the Buddhas, the Protectors, and of the distinctions of the stages and the perfections." Here, "the great earth" refers to the ground that has been blessed. "Fully taking possession" means taking possession by the lord of the earth. "Ritual" refers to the offerings made while staying near the maṇḍala to the west of the maṇḍala. "Vajrabhūmi" is the goddess of the earth, who is exceedingly beautiful, flourishing, and golden in color. "Having summoned" means that she remains having completely pierced through the lower half of the [ground] while staying there. Such a goddess of the earth, you, shall be the witness for the entry of sublime beings into this supreme city of liberation. Who are they? They are the "Protectors," all the Buddhas such as Dīpaṃkara and others who protect the minds of all sentient beings. The "distinctions of conduct" are the twelve deeds. The "stages" are the eleven. The "perfections" are the ten. Just as she is the witness to those who performed such hardships, so too, may you be the witness for me, the Vajrācārya named [so-and-so], as I draw this great maṇḍala for the sake of this disciple and confer the empowerment right here. Then, the characteristics of the maṇḍala are taught: "The doors are one-eighth of the maṇḍala; The great corridors are to be excluded. The Great Beings should understand this. Being delightful and well-adorned, One should understand the door-frames to be [one-eighth]."

ལྷ་ཡི་སྣམ་བུའང་དེ་ཙམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ལྡན་པ་ཡིས། ། གླུ་དང་རོལ་མོ་གར་ཡང་དགོད། ། མཆོད་སྣམ་སྒོ་ཡི་ཕྱེད་ཡིན་ཏེ། ། འགྲམ་དང་ཁྱུད་ཀྱང་དེ་ཙམ་མོ། ། དོ་ཤལ་སེ་མོ་དོ་དང་ནི། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་། ། དེ་ལ་གོས་དང་འཕན་དག་གོ། ། རྩ་བའི་ལྷ་ཡི་ཐིག་རྒྱབ་ཏུ། ། ཚོན་རྩི་སྣམ་བུ་དེ་ཡི་ཕྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྒོ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྒོ་བཞིའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁོར་ཡུག་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུ་བའོ། ། མཉམ་པ་ནི་ཆ་ཆེན་པོ་བཅུ་དྲུག་གོ། ། ཚངས་པའི་ཐིག་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ་ཕྱེད་ལ་ནི་ཆ་བརྒྱད་དོ། ། དེའི་ཆ་གཅིག་ནི་སྒོ་སྟེ་ནུབ་ནས་ཤར་གྱི་སྒོར་ཡང་ཆ་བརྒྱད་ངེས་པར་གཟུང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་བརྒྱད་ཆ་བརྒྱད་པ་ལས་ངེས་པར་རྙེད་པའི་སྒོ་ནི་མཉམ་པ་སྟེ། ཤར་དང་ལྷོའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཆ་བཞི་བཞི་བརྒྱད་དུ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཁྱམས་ཆེན་ནི་ནང་གི་ཁྱམས་དང་གཙོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱིའི་ཁྱམས་སོ། ། དེ་ཡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གཙོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ནང་དང་ཕྱི་ཐམས་ཅད་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་ལེགས་པར་སྤྲས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཁྱམས་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་གྲིབ་མ་མ་བྱུང་ཞིང་རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་མི་ལྡན་པས་ཁྱད་པར་དུ་རྒྱན་གྱིས་སྤྲས་ཤིང་མི་མཛེས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། ། ནང་གི་ཁྱམས་ནི་བརྟེན་པའི་ལྷ་དང་མི་ལྡན་པས་བོར་ཞེས་བྱའོ། ། སྒོ་ཁྱུད་ནི་སྒོའི་ཚད་དང་མཉམ་པས་སྒོ་ཙམ་ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་བྱའོ། ། ལྷའི་སྣམ་བུ་ནི་སྒོ་སྐྱོང་གནས་པའི་ཁོར་ཡུག་སྟེ།

The deity ledge is also that much. With the vajra goddesses, songs, music, and dance are perfectly arranged. The offering ledge is half the size of the door; the side-walls and the archway are also that much. There are necklaces, half-necklaces, suns, moons, and flower garlands; there are also cloths and banners. Behind the lines of the principal deities, the colored-paint ledge is half of that. Regarding the phrase "the doors," there are four doors. "Maṇḍala" refers to the inclusion of the entire perimeter. "Equal" refers to the sixteen great units. Starting from the Brahmā line, half of that consists of eight units. One of those units is a door; from west to the eastern door, eight units are definitely to be taken. Thus, the doors found from the eightfold eight are equal; one should understand that there are four units each for the east and south, making eight. The "great courtyard" refers to the inner courtyard and the outer courtyard of the principal maṇḍala. Furthermore, a yogin who is the nature of Yamāntaka should understand it in this way: the principal maṇḍala, both inside and out, is characterized by being delightful and well-adorned; the outer courtyard, however, has not emerged from the shadow of the celestial palace and, lacking a special support, is not particularly adorned with ornaments and is devoid of beauty. The inner courtyard is said to be "abandoned" because it lacks the supported deities. The "door-archway" is equal in measure to the door, so it should be understood as being just the size of the door. The "deity ledge" is the perimeter where the door-protectors reside.

སྒོའི་ཚད་ཙམ་ཡང་དེ་ཙམ་མོ། ། གཞན་དག་ནི་ཁྱམས་ཆེན་པོར་ཞེས་བྱ་བའི་ནང་དུ་སྟོང་པར་བོར་བ་སྟེ་དེའི་ཚད་སྒོ་དང་མཉམ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལྡན་པའི་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་མེ་ལོང་དང་། པི་ཝང་དང་། སྤོས་ཕོར་དང་། ལྷུང་བཟེད་ཞོས་བཀང་བ་དང་། ལྷའི་ན་བཟའ་པཉྩ་ལི་ག་རྣམས་ཏེ་གར་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོགས་པ་དགོད་དོ། ། དེའི་གནས་ཀྱང་ཅི་ཞེ་ན། མཆོད་སྣམ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཁ་ཁྱེར་རོ། ། འགྲམ་པ་ནི་ཡ་ཕུབས་ཀྱི་གཡས་དང་གཡོན་ནོ། ། ཁྱུད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྟེ་མཆོད་སྣམ་གྱི་ཁུངས་སོ། ། དེ་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆ་ཆུང་གཉིས་གཉིས་སོ། ། དོ་ཤལ་ནི་ཕྲེང་བའི་ཕྱིའི་རིམ་པའོ། ། སེ་མོ་དོ་ནི་ནང་གི་རིམ་པའོ། ། ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ནི་མཆོག་གི་གཞིའོ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ནི་དེ་འཕྱང་བའི་རྩ་བའོ། ། དེ་ལ་ནི་རྟ་བབས་ཏེ་གོས་ནི་རྟ་བབས་ཀྱི་གཡས་གཡོན་དུ་བ་དན་དུ་འབར་བའོ། ། འཕན་ནི་རྟ་བབས་ལ་བརྒྱན་པ་གཉིས་གཉིས་སོ། ། རྩ་བའི་ས་ནི་ཆ་གསུམ་གྱི་ཐ་མ་རྡོ་རྗེ་ར་བ་ཕྱི་མའོ། ། དེའི་ཐིག་གི་རྒྱབ་ཏུ་ཚོན་རྩིའི་སྣམ་བུ་ནི་པཉྩ་ར་གའི་གཞི་སྟེ། དེའི་ཕྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཁྱེར་ཕྱེད་དོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ཆེན་པོ་འདིས། ། བདག་ཉིད་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་དགོད། ། དེར་ནི་རང་གི་ཕྱག་རྒྱའང་བསྟེན། ། དམ་ཚིག་ཡི་གེ་གཞུག་པ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །

The measurement of the door is also that much. Others say that within what is called the "great courtyard," it is left empty, and its measurement is equal to the door. The Vajra Goddesses are Rūpavajrā and the others. "The ground of possession" refers to the mirrors, lutes, incense burners, alms bowls filled with curd, and divine garments of pañcalika, which are to be arranged as held by those engaged in dance. What is their location? It is the "offering ledge," which is the cornice. The "cheeks" are the right and left of the upper arch. "The enclosure" refers to the exterior of the door-enclosure, which is the source of the offering ledge. "That much" refers to two small units each. The "necklace" is the outer row of the garland. The "half-necklace" is the inner row. The "sun and moon" are the supreme base. The "flower garland" is the root from which it hangs. Therein is the archway; the "cloths" are the blazing banners on the right and left of the archway. The "pennants" are the two-fold ornaments of the archway. The "root ground" is the final third, the outer vajra fence. Behind its lines, the colored band is the base of the pañjaraka; "half of that" refers to half the cornice. Then, the accomplishment of the maṇḍala is taught: "There, by means of this great essence, one should arrange oneself as the wheel. There, one should also rely upon one's own mudrā. The samaya syllables are to be inserted; in that way, the maṇḍala is to be accomplished." Regarding this, "there" refers to the external supporting maṇḍala.

སྙིང་པོ་ནི་སྔགས་ཏེ་ཆེན་པོ་ནི་ལྷ་སོ་སོའི་རྩ་བའི་སྔགས་སོ། ། འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་མཐུས་སོ། ། བདག་ཉིད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་སྟེ། འཁོར་ལོ་ནི་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་དགོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ནང་ནས་འབྱུང་ཞིང་ཕྱི་རོལ་དུ་དགོད་དོ། ། ནང་གི་དེ་དག་ཇི་ལྟར་རྫོགས་ཞེ་ན། དེར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་པ་གཉིས་སྔོན་དུ་སོང་ནས་སོ། ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་རང་སྣང་བའི་ཡུལ་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་ཆུ་སྐྱེས་སོ། ། རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁང་བུ་བརྩེགས་པའི་གནས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ལོ། ། དེ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཅི་ཞེ་ན། དམ་ཚིག་ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ཏེ་ཡི་གེ་ཡའོ། ། གཞུག་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕྲོས་ཤིང་བསྡུས་ནས་ཞུ་བར་གྱུར་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ལས་འབྱུང་ཞེ་ན། ཡབ་ཡུམ་གྱི་བརྡས་དབྱིབས་ཀྱི་ཨེ་ཝཾ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་འབྱུང་བ་སྟེ། དེས་མཚོན་པའི་དོན་གྱི་ཨེ་ཝཾ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས་སྐྱེ་བ་གནས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས་ཀྱང་། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བརྟག། ཅེས་གསུངས་པ་ནི་བྷ་ག་རིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མདོག་གསུངས་པ།

The essence is the mantra, and the "great" refers to the root mantras of the individual deities. "By this" means by its power. "Self" refers to the lord of the maṇḍala. The "wheel" refers to ignorance and the other afflictions. "Arranging" means that they emerge from within and are arranged externally. If one asks how those internal [elements] are perfected, it is said, "In that," meaning after the two yogas have preceded. One's own mudrā is the lotus of Vajravārāhī, the object of one's own appearance. "Support" means that the maṇḍala wheel is emanated in the location of the tiered palace. If one asks what the cause for generating that is, it is the "samaya syllable," which is the seed syllable at the heart of the wisdom-being, the syllable ya. "Entering" means that after radiating and reabsorbing, [the deities] become melted. From what do these arise? They arise through the blessing of the e-vaṃ of shape by the symbols of the father and mother. They are born from that very e-vaṃ of meaning—the coemergent wisdom—which is symbolized by that. The arising and abiding from that very [wisdom] is the maṇḍala of bodhicitta. "In that way" refers to the accomplishment of the maṇḍala of the four yogas. Likewise, the Glorious Guhyasamāja also states: "One should examine the three types of maṇḍalas." This should be understood as the three: the maṇḍala of the bhaga and awareness, the maṇḍala of bodhicitta, and the maṇḍala of the body. The colors of the maṇḍala are then described:

ཤར་དུ་དཀར་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དང་དྲག་པོ་དང་རང་བཞིན་མི་འགྱུར་བ་མཚོན་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་མཚན་མ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པར་བྱ། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མཐོང་ནས་ནི། ། རྟག་ཏུ་ཕྱག་རྒྱ་མཉམ་གཞག་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་རྟག་ཏུ་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ལ་ནི་དག་པར་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ནི་ལྷའི་མཚན་མའོ། ། དགོད་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བར་འོས་པའོ། ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི་བསྙེན་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་མཐོང་ནས་སོ། ། རྟག་ཏུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་དག་གིས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མཚན་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟེ། རྟག་ཏུ་བྲི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་དེ་སྲིད་དུའོ། ། དེའི་བྱེ་བྲག་གསུངས་པ། དེ་ཡི་དཀྱིལ་དུ་རྡོ་རྗེ་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོར་བཅུ་པའོ། ། ཤར་དུ་འཁོར་ལོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ཆ་དགུ་པ་དང་། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དང་། རལ་གྲི་འབར་བ་རྣམས་སོར་དྲུག་པའི་ཚད་དེ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེའི་རྩིབས་རྣམས་ལའོ། ། གཞན་ཡང་འཁོར་ལོ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་རལ་གྲི་རྣམས་ནི་མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་བཞིར་རོ། ། ཐོ་བ་དང་དབྱུག་པ་དང་པདྨ་དང་རལ་གྲི་རྣམས་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་བཞི་རུའོ། ། སྐྱེ་མཆེད་དང་ལྡན་པའི་ཐོད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་གང་བ་བཞི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱིའི་མཚམས་བཞི་རུའོ། ། ཕྱག་མཚན་ཀུན་དུ་ཞལ་དང་མཚུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩ་བའི་ཞལ་དང་ཕྱག་མཚན་གྱི་མདོག་མཚུངས་པའོ། །

The phrase "white in the east" and so forth symbolizes pacifying, enriching, magnetizing, wrathful, and the unchanging nature [of reality]. Then, the signs should be applied; therein, the mudrās should be arranged. Having seen the ritual of the activity, one should always remain in meditative equipoise upon the mudrā; that very mudrā should always be drawn. Regarding this, "therein" refers to the maṇḍala that has been cleanly drawn. "Mudrā" refers to the insignia of the deity. "Arranging" means placing them in their appropriate positions. "Having seen the ritual of the activity" means having seen the rituals of approach and accomplishment. "Always" refers to those who meditate on the wheel equal to space through the yoga of the Great Mudrā. The essence of that mudrā is the blessing of the insignia; "should always be drawn" means for as long as the maṇḍala is being drawn. Its specific details are stated: "In its center, draw a vajra," which is ten finger-widths [in size]. In the east is a wheel, the Wheel of Dharma. Such [objects] as these—a nine-faceted jewel, an eight-petaled lotus, and a blazing sword—are six finger-widths in measure and are placed on the vajra spokes in the east and so forth. Furthermore, the wheel, vajra, lotus, and sword are in the four intermediate directions, such as fire. The hammer, staff, lotus, and sword are in the four gates, such as the east. The four skull-cups, possessing the sense bases and filled with bodhicitta, are in the four outer intermediate directions of the maṇḍala. "The hand symbols are identical to the faces" means that the color of the hand symbols is identical to the color of the root face.

དེ་ནས་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་གྱི་ཚད་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདིར་ནི་དགང་གཟར་ནི། ། དེ་ཡི་ཡུ་བའི་ཚད་དུ་བྱ། ། ཁྲུ་གང་དང་ནི་ལྡན་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་རྩེ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། སོར་བཞི་པ་ལ་ཟླུམ་པོར་བྱ། ། གཏིང་དུ་སོར་གཉིས་ཟབ་པ་ལ། ། དེ་ལ་སོར་ཕྱེད་མཆུར་བཅས་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འདིར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་འདི་རུའོ། ། དགང་གཟར་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཟས་ཀྱི་མཆོག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བདུན་ནམ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གིས་དགང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སོ། ། གཟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐལ་བ་ལ་ཕྱོགས་པ་ཡིན་པས་སོ། ། ཡུ་བའི་ཚད་དུ་བྱ་བ་ནི་ཁྲུ་གང་སྟེ་སོར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། ། དེའི་རྩེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་ལྷག་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཟླུམ་པོའི་གཞི་གྲུ་བཞི་དང་བཅས་པའོ། ། སོར་བཞི་པ་ལས་ཟླུམ་པོར་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་ཚད་དོ། ། གཏིང་དུ་སོར་གཉིས་ཟབ་དང་ལྡན་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པ་བྲིའོ། ། དེ་ལ་སོར་ཕྱེད་ཀྱི་བུ་ག་དང་བཅས་པ་ནི་སོར་བཞི་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པའི་དབྱིབས་ཅན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དགང་གཟར་གྱི་ཚད་དོ། ། གཞན་ཡང་། བླུགས་གཟར་པདྨའི་འདབ་འདྲ་བ། ། ཁ་ནི་མཐེ་བོའི་ལྟོ་གང་ལ། ། དེ་ལ་སོར་ནི་གཅིག་ཟབ་པ། ། རྒྱུད་འདི་རུ་ནི་རབ་ཏུ་བསྔགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བླུགས་གཟར་གྱིས་བླུགས་པར་བྱེད་པའོ། ། པདྨའི་འདབ་འདྲ་བ་ནི་དབྱིབས་སོ། ། མཐེ་བོང་གི་ལྟོ་གང་ནི་སོར་གཉིས་ཀྱི་ཚད་དོ། ། དེ་ལ་སོར་གཅིག་ཙམ་ཟབ་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པ་བྲིས་པ་ནི་བླུགས་གཟར་རོ། ། རྒྱུད་ནི་སྙིང་པོའི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་བསྔགས་སོ། །

Next, the dimensions of the darvī (ladle) and sruk (spoon) are taught: "In this context, the darvī should be made with a handle of one cubit. Its tip, the maṇḍala, should be four finger-widths (aṅgula) in diameter and circular. It should be two finger-widths deep, with a rim of half a finger-width." Regarding this, "in this context" refers to this tantra. The darvī is so called because it is that which satisfies all the tathāgatas by being filled with the supreme food, consecrated twenty-one or seven times. "Ladle" (darvī) is so called because it is directed toward the ashes. The "measure of the handle" is one cubit, which is twenty-four finger-widths. "Its tip" refers to the part beyond that. The "maṇḍala" is the circular base together with the square [rim]. The circular shape of four finger-widths is the internal measurement. It should be two finger-widths deep and marked with a vajra and the syllable HŪṂ. Regarding "with a hole of half a finger-width," this refers to the four-finger-width [base] in the shape of a three-pronged vajra. Such are the dimensions of the darvī. Furthermore: "The sruk is like a lotus petal; its mouth is the width of a thumb. It is one finger-width deep; this is highly praised in this tantra." Regarding this, the sruk is that which pours [the offering]. "Like a lotus petal" refers to its shape. "The width of a thumb" is a measurement of two finger-widths. It is one finger-width deep, marked with a vajra and the syllable HŪṂ; this is the sruk. "In this tantra" means it is highly praised in this very Essence Tantra (Hṛdayatantra).

དེ་ནས་རྒྱུད་ཀྱི་ཆེ་བ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་མ་ཞུགས་དང་། ། མཚམས་མེད་ལྔ་ནི་བྱས་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་སྲོག་ནི་གཅོད་པ་དང་། ། ཉ་དང་ཤ་ནི་མངོན་ཟ་དང་། ། ཆང་ལ་མངོན་པར་དད་པ་དང་། ། ཆད་ལྟའི་བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པ་དང་། ། མངོན་པར་དབང་ནི་མ་བསྐུར་དང་། ། ཀུན་དུ་འཁྱམ་ཞིང་ལྡོམ་པ་དང་། ། གྲོང་གི་བླ་མ་མི་བྱེད་པས། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྒྱུད་མངོན་གཞོལ་ན། ། ནག་པོའི་ཚིག་ནི་ཇི་ལྟ་བར། ། འགྲུབ་པར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་གལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་པ་ནི་རྒྱུད་སྨིན་པར་མ་བྱས་པ་སྟེ་འདིར་ཞུགས་ཀྱང་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་གྲོལ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སླུས་པའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྨིན་པར་མ་བྱས་ཀྱང་མན་ངག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་དང་རྒྱུད་མ་ལུས་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ་འདི་དག་འདིར་མ་བསྐུར་ཀྱང་དེ་ལ་དགོངས་པའོ། ། མཚམས་མེད་པ་ལྔ་ནི་ཕ་དང་མ་དང་དགེ་སློང་དགྲ་བཅོམ་པ་བསད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ངན་སེམས་ཀྱིས་ཁྲག་ཕྱུང་བ་དང་། དགེ་སློང་མ་སུན་ཕྱུང་བའི་ལས་བྱས་པས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་རབ་ཏུ་ཟབ་པའི་དོན་གྱིས་སོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་སྲོག་གཅོད་པ་ནི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་སྟེ་དེ་དག་གིས་མ་བསྒྲིབས་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཉ་ཤ་མངོན་པར་ཟ་བ་དང་ཆང་ལ་མངོན་པར་དད་པ་ནི་འདོད་པ་ལ་འདུན་པའི་བདུད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་སླུས་པའོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། །

Next, the greatness of the tantra shall be shown: "Those who have not entered the maṇḍala, Those who have committed the five crimes of immediate retribution, Those who take the lives of sentient beings, Those who openly eat fish and meat, Those who are devoted to alcohol, Those who hold the ascetic vows of nihilism, Those who have not received empowerment, Those who wander and beg for alms, And those who do not act as village gurus— If they apply themselves to the Yamāri Tantra, There is no doubt that they will achieve accomplishment Just as the words of the Black One [state]." Regarding this: if one has not entered the maṇḍala, the continuum has not been ripened; even if one enters here, one will not be liberated. If it is argued that if they were liberated, all the Tathāgatas would be deceived, it is not so. Even if one has not been ripened by this very tantra, one will be thoroughly liberated by these very pith instructions. Furthermore, even if one has not received the empowerments of all other tantras without exception, that is the intended meaning here. As for the five crimes of immediate retribution: even those who have killed their father, mother, a monk, or an arhat; who have drawn blood from a Tathāgata with malicious intent; or who have committed the act of defiling a nun, will achieve accomplishment because of the extremely profound meaning. If it is asked: "How can those who have not been obscured by the root downfalls of taking the lives of sentient beings achieve this?" It is because they take afflictions such as hatred as the path. If it is argued: "Those who openly eat fish and meat and are devoted to alcohol are completely deceived by the demon of desire," it is not so. Because they take desire as the path, they will be liberated.

ཆད་པར་ལྟ་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པ་ནི་རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་བོར་ཏེ་འདི་ཉིད་ལ་གཞོལ་ལོ། ། ཀུན་དུ་འཁྱམ་ཞིང་ལྡོམ་པ་དང་། ། གྲོང་གི་བླ་མ་མི་བྱེད་པ་རྣམས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་གཡེངས་པ་སྟེ་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་ཤིན་ཏུ་འཚམ་མོ། ། མངོན་པར་དབང་ནི་མི་བསྐུར་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་བསྡུའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྒྱུད་ནི་ཚིག་གི་རྒྱུད་དང་དོན་གྱི་རྒྱུད་དོ། ། མངོན་གཞོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཞུགས་པས་གཞོལ་ཞིང་དོན་གྱི་རྒྱུད་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལམ་ཉིད་དུ་གཞོལ་ན་ནག་པོའི་ཚིག་ཇི་ལྟ་བར་ཞེས་གསུངས་པ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་དོ། ། དེ་ཡང་གོང་གི་བྱ་བ་མ་ལུས་པ་གཏོང་བ་ལས་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ནས་ངོ་མཚར་བའི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་བྱམས་པ་ལ་སོགས་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་ངེས་པ་འདི་ཐོས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན། ། མི་སྨྲ་བར་ནི་སྡོད་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བརྗོད་མ་ཐག་ཏུའོ། ། བྱམས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་སྟེ། ལ་སོགས་པ་ནི་སའི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་། དཔའ་བར་འགྲོ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་ངེས་པ་ནི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངེས་པ་ཉིད་ནི་ཐོས་ནས་རྡོ་རྗེའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ཀུན་ཅང་མི་སྨྲ་བར་སྡོད་པར་གྱུར་པ་ནི་བརྡ་སྟེ།

Those who hold the ascetic discipline of the view of nihilism abandon their own philosophical tenets and devote themselves to this very [path]. Wandering and begging for alms, and not acting as village gurus, they are free from conceptual elaboration and thus undistracted; this is highly appropriate for the time of conduct. The phrase "not conferring the manifest empowerment" is to be included in the preceding [section]. The Yamāri Tantra consists of the tantra of words and the tantra of meaning. Regarding the term "devotedly engaged," having entered the tantra of words, if one is devoted to it and applies oneself to the path in order to familiarize oneself with the tantra of meaning, then just as it is said, "exactly according to the words of Kṛṣṇa," there is no doubt that the siddhi of Mahāmudrā will be accomplished. Furthermore, that arises from relinquishing all the aforementioned activities without exception. Then, for the sake of a marvelous expression, it is said: Then Maitreya and the others, Having heard this vajra certainty, All the vajra bodhisattvas Remained in silence. The word "then" refers to immediately after the specific tantra was spoken. "Maitreya" refers to the bodhisattva Maitreya. "And the others" refers to Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, Samantabhadra, and Śūraṅgama. "Vajra certainty" is the very certainty of the natural mode of being, the nature of the fivefold wisdom of indivisible great bliss. Having heard this, that all the vajra bodhisattvas remained in silence is a symbolic sign.

ཕྱི་ནང་གི་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཐིམ་པར་གྱུར་ནས་ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་མ་ཡིད་ཆེས་པ་དང་ངོ་མཚར་དུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་དབབ་པ་གསུངས་པ། འབྱུང་བཞིའི་ས་བོན་ཆེན་པོ་ཡིས། ། འཁོར་ལོ་བཞི་ནི་རབ་བསྒྲུབ་བྱ། ། གནས་བཞིར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་བརྩམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྟན་པ་སྟེ། འབྱུང་བ་བཞི་ནི་རླུང་དང་མེ་དང་ས་དང་ཆུའོ། ། ས་བོན་ཆེན་པོ་ནི་ཡཾ་རཾ་ལཾ་བཾ་ངོ་། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་ནི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླ་གམ་བ་དན་བྱེ་བས་མཚན་པ། མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་པ་ཡི་གེ་རེ་ཕས་མཚན་པ་དང་། སའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་གྱིས་མཚན་པ་དང་། ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་བུམ་པས་མཚན་པ་བཞི་ནི་སློབ་མའི་ལུས་ལ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། གནས་བཞིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བ་དང་ལྟེ་བ་དང་སྙིང་ག་དང་མགོ་བོའོ། ། སྦྱོར་བ་བསམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་མ་མཚོན་པ་ནམ་མཁའ་ལ་གཡོ་བར་བྱེད་ཅེས་པ་ནི་རླུང་གིས་སོ། ། རྒྱས་པར་བཤད་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཆེད་དུ་དབབ་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། རྒྱ་མཚོ་དུ་མ་ཆུས་བཀང་བའི། ། གངས་ཀྱི་རི་བོ་ལྟར་བསིལ་བ། ། གནས་བཞི་རུ་ནི་སྦྱོར་བས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རླུང་གི་སྟེང་ན་ཛྲཻཾ་དྲག་ཅིང་བཟོད་པར་དཀའ་བའི་འོད་ཀྱིས་རྒྱ་མཚོ་དུ་མ་ཆུས་བཀང་བ་ལྟ་བུ་རབ་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་ཡངས་པ་གངས་ཀྱི་རི་བོ་ལྟར་བསིལ་བ་ལ་རེག་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གནས་བཞི་རུ་རབ་ཏུ་གང་བའི་སྦྱོར་བས་ཕབ་པར་བསམས་ལ།

All outer and inner conceptualizations without exception dissolve into suchness, and the meaning is that suchness, which transcends the domain of speech, is directly realized. Now, in order for the disciples to enter the maṇḍala with conviction and wonder, the descent of the vajra is taught: "By means of the great seeds of the four elements, The four wheels are to be thoroughly accomplished; One should apply the practice to the four locations." This is the brief explanation. The four elements are wind, fire, earth, and water. The great seeds are YAṂ, RAṂ, LAṂ, and VAṂ. The four maṇḍalas are: the wind maṇḍala, semicircular and marked with banners; the fire maṇḍala, triangular and marked with the syllable REPHA; the earth maṇḍala, square and marked with a three-pronged vajra; and the water maṇḍala, circular and marked with a vase. These four are to be thoroughly accomplished within the body of the disciple. "The four locations" refers to the secret place, the navel, the heart, and the head. "Apply the practice" means that the signs arising from the seeds are visualized as moving in space; this is by means of the wind. The detailed explanation is easy to understand. Regarding the practice for the intentional descent: "In the four locations, through the application Of that which is like many oceans filled with water, Cool as a mountain of snow." Above the wind, the syllable JHRĪṂ, with fierce and unbearable light, is like many oceans filled with water—vast and expansive. By touching that which is cool as a mountain of snow, one should visualize the descent through the application of filling the four locations with the stream of bodhicitta.

རབ་ཏུ་བསྔགས་པའི་སྤོས་སྦྱིན་ཞིང་སིནྡྷུ་རས་བྲིས་པའི་སྔགས་དང་ལྡན་པའི་སྒྲ་དཀྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཕེབས་པའི་རྟགས་བྱུང་བ་དང་དྲི་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ཁར་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ། ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མྱུར་བ་རུ་ནི་འབེབས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སློབ་མ་འདོད་ཆགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་དམིགས་ཏེ། དེའི་ཁར་ཨ་ལས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སློབ་མ་དེའི་མགྲིན་པ་རྡོ་རྗེས་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པའི་པདྨ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་མྱུར་བ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྟེ་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་མའི་ལྕེ་ལ་གཞག་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བར་ཆད་དུ་མི་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་གསུངས་པ། ཁྲུ་གང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། གལ་ཏེ་རིང་དུ་འགྲོ་ན་ལཾ་ལས་བྱུང་བའི་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་ཧཱུཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་རི་རབ་ཀྱིས་མནན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གནོད་སྦྱིན་ཕོ་མོའི་སྒྲུབ་ཐབས་གསུངས་པ། འཇིགས་གཟུགས་རི་མོའི་མཚན་ཉིད་ནི། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། ། ས་ནི་འཇམ་པོ་བླངས་བྱས་ལ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་བཟླས་པ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཇིགས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ལྡེར་སོ་དང་། བྲིས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་རི་མོ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆུ་ཀླུང་གི་ས་འཇམ་པོ་བླངས་ལ།

One should offer highly praised incense and sound the musical instruments accompanied by the mantras written in sindūra. Then, when the signs of the descent of the three—body, speech, and mind—have occurred, the ritual of questioning is taught: "In the mouth is Amitābha; the disciple should be meditated upon as Vajra. This causes the descent to occur swiftly." Regarding this, one should visualize the disciple as the wrathful Yamāntaka of passion. From the syllable A in his mouth arises Amitābha, and from his complete transformation, one should meditate on the disciple’s throat as a sixteen-petaled lotus beautifully adorned with a vajra. Then, by the mere recitation of the mantra, "swiftly" means immediately, it causes the descent. Then, the master places the vajra, blessed as the Vajra of Passion, upon the disciple’s tongue and recites the samaya, beginning with "Vajradharma..." and so forth. Then, the procedure to prevent obstacles is taught: "From a cubit..." and so forth. If [the disciple] should go far away, one should press him down with a crossed-vajra (viśvavajra) arising from Hūṃ and Mount Meru arising from Hūṃ, atop a maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra) arising from Laṃ. Then, the sādhana of male and female yakṣas is taught: "The characteristics of the terrifying forms in painting shall now be correctly explained. Having taken soft earth, the practitioner of ascetic discipline should perform the recitation." Regarding this, the characteristics for making clay statues of terrifying forms, painted images, and maṇḍalas are as follows: one should take soft earth from a riverbank.

རྣལ་འབྱོར་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རྫས་དང་བསྲེས་ལ་ལྡེར་སོ་བརྩིགས་པ་དང་རི་མོའི་རས་གདུལ་བའམ་དཀྱིལ་འཁོར་བཅའ་བ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་མོན་སྲེན་གྲེའུ་དང་བའི་འོ་མ་དང་སྲན་མ་ཤ་དང་བུ་རམ་དང་ཏིན་ཏི་ནའི་བའི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱེ་མའི་ས་དང་ཏིལ་གྱི་སྣུམ་དང་། ཤིང་ནིམ་པའི་ལོ་མ་དང་། ན་ཏི་སྟེ་ལྕགས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་དང་། ཛ་གེ་ས་ཏེ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཕྱེ་མ་ལ་བྱའོ། ། ས་ཚོན་གྱི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། དང་པོ་དཀར་པོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞིའི་ཚོན་ནོ། ། ཁ་དོག་གཞན་གྱིས་དེ་ནས་བསྒོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་དུ་བིལ་བའི་སྙིང་པོ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། གཟུགས་ནི་ཁྲོ་དང་ཞི་བ་ཡི། ། མཚན་ཉིད་དག་ནི་བཤད་པར་བྱ། ། རོལ་པ་ཞི་བར་གསུངས་པ་སྟེ། ། ཁྲོ་བོ་སྦོམ་ལ་ཐུང་བར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་རོལ་པ་ནི་རིང་ཞིང་ལྕུག་པའི་གཟུགས་སོ། ། གཞན་ནི་གསུངས་པར་ཟད་དོ། ། ད་ནི་ལྡེར་སོ་བརྩིགས་པ་དང་སྐུ་བྲི་བའི་ཚད་གསུངས་པ། སྣ་ནི་རང་གི་སོར་བཞིའོ། ། དཔྲལ་བ་དང་ཀོསྐོ་མཆུ་དང་བཅས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། འགྲམ་པ་ལ་ཡང་སོར་བཞི་སྟེ་སྣ་མཆན་གཡས་གཡོན་དུ་སོར་གཉིས་གཉིས་སོ། ། མཚན་མ་ལ་སོར་བཞིའོ། ། ལག་པའི་གྲུ་མོ་དང་གུང་མོའི་བར་དུ་སོར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའོ། ། དཔུང་པ་ནས་གྲུ་མོའི་བར་དུ་སོར་ཉི་ཤུའོ། ། ལག་མཐིལ་དང་རྐང་མཐིལ་ནི་གདོང་པའི་ཚད་དོ། ། མིག་མཐེ་བོང་གང་ཙམ་སྟེ་སོར་གསུམ་པའོ། ། མིག་གི་འབྲས་བུ་ལ་སུམ་ཆ་སྟེ། ཁུགས་ལ་ངེས་པ་མེད་དོ།

A yogin who maintains the ascetic discipline of Yamāntaka should mix the substances to be described below and fashion a clay statue, a painted cloth image, or prepare a maṇḍala. Furthermore, the five types of "mon-sren" (millet), cow’s milk, peas, meat, and molasses, along with sand, sesame oil, neem leaves, iron filings, and the "ja-gesa" (ashes from a charnel ground), are used for the preparation of the colored powders. Regarding the application of the pigments: "First, one should draw in white" refers to the base color. "Then, one should coat it with other colors" is easy to understand. In that regard, the heartwood of the bilva fruit should be inserted as a support. Regarding the characteristics of the form, it is said: "The characteristics of the wrathful and peaceful forms shall be explained. The playful is said to be peaceful; the wrathful is explained as stout and short." Here, "playful" refers to a form that is long and supple. The rest is merely as it was stated. Now, the measurements for constructing the clay statue and painting the image are explained: "The nose is four of one's own finger-widths (sngon-sor). The forehead, the chin, and the lips are likewise. The cheeks are also four finger-widths, with two finger-widths each for the right and left nostrils. The genitals are four finger-widths. From the elbow to the middle finger is twenty-four finger-widths. From the shoulder to the elbow is twenty finger-widths. The palms and soles are the measure of the face. The eye is the size of a thumb, or three finger-widths. The pupil is one-third of that; the eyelid is not fixed."

རྣ་བའི་བུ་ག་འཁྱིལ་བ་སོར་གཉིས་སོ། ། རྣ་མཆོག་དང་སྙན་ཤལ་ལ་ངེས་པ་མེད་དོ། ། འབྲས་བུ་ནི་ནུ་མ་སྟེ་སོར་བཞི་བཞིའོ། ། མཆུ་གཉིས་བསྡོམས་པ་སོར་གཉིས་སོ། ། ལྟེ་བའི་གཏིང་དུ་སོར་གཅིག་ཟབ་པས་སོ། ། གདོང་པའི་སུམ་འགྱུར་ལུས་ལ་དགོད། ། བརླ་ལ་གདོང་དོའོ། ། ངར་གདོང་ལ་དེ་དང་མཚུངས་སོ། ། ཆུ་སོ་དང་པུས་མོ་དང་ལོང་མོ་ནས་མཚམས་སུ་སོར་བཞིའོ། ། མིའུ་ཐུང་ལ་ནི་ཆུ་སོ་གསུམ་གྱིས་པུས་མོ་ཡན་ཆད་ཁྱབ་པར་གནས་སོ། ། རོལ་པ་ལུས་གདོང་དོའི་ཚད་དོ། ། རལ་པ་དང་ཅོད་པན་ལ་ནི་སོར་དྲུག་སྟེ་གདོང་གང་གི་ཚད་དོ། ། དེ་ནས་གནོད་སྦྱིན་མོ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པས་རལ་པ་གཅིག་མའི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། རལ་པ་གཅིག་མ་རབ་སྒྲུབ་ཐབས། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་ནི་སྒྲུབ་འདོད་པ། ། རལ་པ་གཅིག་མ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲན་དང་ཇོ་མོའི་ཚུལ་དང་ཕན་བཏགས་པ་ལ་ལན་ལྡོན་པའི་ཚུལ་ལྟ་བུ་ཡོད་པས། དེ་ཡང་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། སྟོང་པ་དང་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་སྔ་མ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་དུ་ཧཱུཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་གྲི་གུག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རལ་པ་གཅིག་མ་ཕྱག་གཉིས་པ་ལ་ཞལ་གཅིག་སྟེ། ཕྱག་གཉིས་ན་གྲི་གུག་རྡོ་རྗེའི་ཡུ་བ་ཅན་དང་གཡོན་ཐོད་པ་བསྣམས་པ། ཤིན་ཏུ་སྦོམ་ལ་མདོག་སྔོ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལས་ལྷ་བཅུ་གཉིས་པོ་གོ་རིམ་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱུང་ལ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་གསལ་བར་གསུངས་པ། འཁོར་ལོ་སྔ་མ་མཐོང་བ་བཞིན། ། དེ་བཞིན་མདོག་ནི་རབ་སྦྱར་བྱ། །

The spiral of the ear canal is two finger-widths. There is no fixed measure for the outer ear or the earlobe. The breasts are four finger-widths each. The two lips together are two finger-widths. The navel is one finger-width deep. The body is three times the length of the face. The thighs are two face-lengths. The shins are the same. From the genitals, the knees, and the ankles, the intervals are four finger-widths. In the case of a dwarf, the three [intervals] from the genitals cover up to the knees. The playful [form] is the measure of two face-lengths for the body. For the matted locks and the crown, it is six finger-widths, which is the measure of one face. Then, for one who wishes to accomplish the yakṣiṇī, the sādhana of Ekajaṭā is taught: "Now I shall correctly explain The sādhana of Ekajaṭā, For those who wish to accomplish The yakṣiṇī." This means that because she exists in the manner of a servant and a mistress, or in the manner of repaying a benefit, one should first accumulate merit, and then, within the center of the maṇḍala generated exactly as before—the emptiness, the protection wheel, and the celestial palace—from the syllable HŪṂ arises a curved knife which completely transforms into Ekajaṭā. She has two arms and one face; in her two hands she holds a curved knife with a vajra handle and a skull-cup in her left. She is very stout and blue in color. One should meditate on her in the center of the maṇḍala. Then, from the seed syllables, the twelve deities should be emanated and arranged in their proper order. Their colors and hand-symbols are clearly stated: "Just as the previous wheel was seen, So should the colors be applied."

ཕྱག་མཚན་བདག་པོ་ལྟར་འཛིན་པ། ། ཞེས་བྱ་བས་གསལ་ལོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་བསྐུར་ལ་བཀུག་ཅིང་བསྟིམས་ཏེ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ནི་སྔ་མ་ཁོ་ན་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་བསྙེན་པ་བྱ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་པ་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པ་མཁས་པས་བྱའོ། ། ཕྱི་ནང་གི་ལྷ་(པ་སྐྱེད་,བསྐྱེད་)པའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། སྔགས་བཟླས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཉིད་དོ། ། དེ་ནས་འབུམ་དུ་བཟླས་ཏེ། རལ་གཅིག་མའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་རྡོ་རྗེའི་མདས་མ་ཕོག་པ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚད་ཙམ་བ་སོ་ཤིང་བཏུས་ནས་བཏུང་དུ་བཅུག་པའི་བལ་རམས་ཀྱིས་ཚོས་སུ་བཙོས་ཏེ། མཁལ་ཞིང་འཐག་ཏུ་བཅུག་པའི་སྣམ་བུ་ལ་སྔར་གྱི་རྫས་ཀྱིས་བྱུགས་ཏེ། རི་མོ་མཁན་རིགས་ངན་གྱི་བུའམ་བུ་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་པ་དག་གིས་རྩྭ་དཱུར་བ་ལ་པིར་བྱས་ཏེ། གནོད་སྦྱིན་མོའི་གཟུགས་རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ལོ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པའི་ཚད་ཙམ་སྒེག་པའི་མདངས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པ་ཨ་རུ་རའི་ཤིང་ལ་ལག་པ་གཡོན་པ་བརྟེན་པ། ལག་པ་གཡས་པ་པདྨའི་མདངས་རབ་ཏུ་རྒྱས་པས་མཆོག་སྦྱིན་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་གདན་དང་ལྡན་པ་མདངས་རབ་ཏུ་འཕྲོ་བ་བྲིས་ལ། བདག་གི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཀྱིས་བྱང་གི་ཕྱོགས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གནས་ནས་བཀུག་པའི་གནོད་སྦྱིན་མོ་བསྟིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་མདུན་དུ་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་སྣ་ཚོགས་པས་མཆོད་ལ། གོང་གི་སྔགས་ལ་ཡཀྵ་ནི་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛ་ཛཿཞེས་རང་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཉི་མ་ནུབ་ནས་སྐྱ་རེངས་མ་ཤར་གྱི་བར་དུ་བཟླས་ན་མཚན་མོ་བདུན་གྱིས་འོང་བར་འགྱུར་རོ།

It is clarified by the phrase, "holding the hand-symbols like their lords." For all those maṇḍalas, the process of blessing, conferring empowerment, summoning, and absorbing, as well as pleasing them with offerings and so forth, is exactly as before. Then, the wise and intelligent yogi should perform the approach practice. This is the distinction regarding the generation of the outer and inner deities. As for the phrase "reciting the mantra," it refers to this very [mantra] beginning with OṂ. Then, having recited it one hundred thousand times, the yogi, possessing the yoga of Ekajaṭī, should collect tooth-sticks from a young girl who has not been struck by the vajra-arrow and is about twelve years of age. These should be dyed with indigo and spun into cloth. This cloth is then smeared with the aforementioned substances. A painter who lives with a son or daughter of a low caste should use dūrvā grass as a brush to paint the form of a yakṣiṇī. She should be adorned with ornaments, about sixteen years of age, exquisitely adorned with a graceful luster, leaning with her left hand against an arura tree, and her right hand, with the luster of a full-blown lotus, in the gesture of supreme generosity, upon a lotus and moon seat, radiating intense brilliance. One should then absorb the yakṣiṇī summoned from the charnel ground in the northern direction by the light of one's own seed-syllable. Then, having made various offerings before her, one who possesses the yoga should recite the aforementioned mantra—adding yakṣiṇi aṅkuśa jaḥ jaḥ—from sunset until the dawn has not yet appeared. If one does so, she will arrive within seven nights.

། བྱུག་པ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དེ། སྒྲོན་མ་དང་ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་ཆང་ལ་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཚོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཨེ་མ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཆུ་འདི་དག་འཐུང་ལ་ཇི་ལྟར་འོས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ལ་སློང་ངོ་། ། དེ་ཡང་མ་དང་སྲིང་མོ་དང་ཆུང་མའི་ཚུལ་གྱིས་བྱུང་ན་འདོད་པའི་གཏམ་ངེས་པར་གླེང་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པས་ལས་བཅོལ་བ་དང་། རྩེད་མོ་བྱས་ལ་ལས་བཅོལ་བའི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པ་སྟོན་ན་ཡིད་འཇིགས་པར་མི་བྱའོ། ། ངག་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། ། འདོད་པའི་རྩེད་མོ་བྱས་ན་གང་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་རོ། ། ད་ནི་གདུག་པ་ཅན་ཚར་གཅོད་པའི་ཕྱིར་སྦོས་མོའི་སྒྲུབ་ཐབས་གསུངས་པ། པུཀྐ་སཱི་ནི་རབ་སྒྲུབ་ཐབས། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། ཞེས་པ་ལ་པུ་ནི་པུའི་ས་བོན་ལས་སྐྱེད་པའོ། ། ཀ་སཱི་ནི་སྦོས་པར་བྱེད་པ་མ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལ་གནོད་ནུས་པའི་པུཀྐ་སཱིའོ། ། དེ་ཡང་སྔོན་དུ་ཚོགས་བསགས་པ་དང་། སྟོང་པ་དང་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ནང་དུ་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་པུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཞགས་པ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་པུཀྐ་སཱི་སྐུ་མདོག་སེར་མོ་ཞལ་བཞི་པ་ཕྱག་བཞི་དང་ལྡན་པ་བོང་བུ་ལ་ཆིབས་པ། ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དཀར་བ་དང་དམར་བ་ནམ་མཁའི་ཞལ་སྔོ་བ། ཕྱག་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་དང་གཡོན་གྱི་དང་པོ་ཞགས་པ་དང་ཐོ་བ་བསྣམས་པ། འོག་མ་གཉིས་ན་མདའ་དང་གཞུ་བསྣམས་པ་བསྒོམ་མོ། ། སྙིང་གའི་པུའི་ས་བོན་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་དུར་ཁྲོད་ནས་བཀུག་ཅིང་བསྟིམས་ཏེ།

Having made offerings with ointments, flowers, and so forth, one should bless the lamps and the well-prepared liquor as the feast of tasting nectar. Then one should say: "Ema! Drink this water of the great samaya and grant me the siddhi that is appropriate for you." Furthermore, if they appear in the form of a mother, sister, or wife, one should understand the distinctions of the activities: engaging in erotic speech, entrusting them with tasks through great wrath, or entrusting them with tasks through play. If they display extreme terror, one should not be afraid in mind nor speak a word. If they engage in erotic play, they will grant whatever siddhi is desired. Now, for the purpose of subduing the malevolent, the sādhana of Pukkasī is taught: "The excellent sādhana of Pukkasī shall then be correctly explained." Regarding this, "Pu" is generated from the seed syllable PU. "Kasī" means she who causes swelling; she is Pukkasī, who is capable of harming the three worlds. First, having accumulated the collections, within the mandala of emptiness and the protection wheel, upon a sun disk at the center of a lotus, the syllable PU completely transforms into a lasso. From that, one meditates on Pukkasī, yellow in color, with four faces and four arms, riding a donkey. Her right and left faces are white and red, and her sky-face is blue. Her first right and left hands hold a lasso and a hammer, while the lower two hold a bow and an arrow. Light radiates from the seed syllable PU at the heart, summoning her from the southern charnel ground and dissolving her [into the visualization].

ཨོཾ་པུཀྐ་སཱི་ཨོཾ་ཞེས་འབུམ་དུ་བརྗོད་དོ། ། དེའི་ལས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་ཡི་གེ་གྷཾ་ལས་ལྕེ་པདྨ་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པར་བསམས་ལ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་ཛ་དམར་པོའི་འོད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐལ་བས་བྲིས་པ་ལ་བཀུག་ཅིང་བསྟིམས་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་འཕྲོས་པས་སྙིང་ཕུག་སྟེ་ནང་ཁོང་སྟོང་དུ་བྱས་པའི་ཡི་གེ་བཾ་དཀར་པོ་ལས་སེམས་ཀྱི་འོད་དམར་པོ་ལྟ་བུ་འཕྲོ་བ་བསམས་ཏེ། ཡང་ལྕེའི་འོད་ཀྱིས་དྲངས་པ་ཁ་ནས་ལྟོ་བར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཐམས་ཅད་འཚེ་བར་བྱེད་དོ། ། ད་ནི་མི་སྣང་བའི་དོན་དུ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་ཐབས་གསུངས་པ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་མོད་ལ་མི་སྣང་བར། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་གྲགས་འགྱུར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་མཛེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཁྱད་པར་ནི་དེའི་མོད་ལ་མི་སྣང་བར་ནུས་སོ། ། དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་གྲགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་ནང་དུ་ཡི་གེ་མཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་རལ་གྲིས་མཚན་པ་ཅན་ལས་སྐྱེས་པའི་འབར་བ་ནི་གསེར་བཙོ་མ་སྟེ་དེའི་འོད་དང་འདྲ་བའི་སེར་མོ་ཞལ་གསུམ་གྱི་གཡས་དང་གཡོན་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ། ཕྱག་དྲུག་པའི་རྩ་བ་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ། ལྷག་མ་རྣམས་ན་རལ་གྲི་དང་མདའ་དང་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་དང་གཞུ་བསྣམས་པ།

"Oṃ pukkasī oṃ"—recite this one hundred thousand times. Its ritual application is as follows: visualize the syllable Ghaṃ, from which the tongue becomes a lotus marked by a hook. At its center, visualize a red letter Ja; by its light, summon and dissolve the form of the target, which has been drawn with the ashes of a fire offering. Furthermore, imagine various rays of light radiating from it, piercing the heart and making the interior hollow. From a white letter Baṃ, imagine a red light like the radiance of the mind emanating. Then, drawn by the light of the tongue, it should be led into the mouth and down into the belly. By this, all targets are brought under one's power. Now, the sādhana of Mañjuvajra for the purpose of invisibility is taught: "The maṇḍala of Mañjuvajra Shall now be correctly explained. By that very means, one becomes invisible And becomes renowned as Mañjuvajra." In this context, Mañjuvajra is the principal deity and the maṇḍala. The "wheel" refers to the beautiful retinue and so forth. The distinction of having reached the culmination of meditation is the ability to become invisible at that very moment. In the world, one will become renowned as the Bodhisattva Mañjuvajra. Furthermore, within the previously described celestial palace, from the complete transformation of the syllable Maṃ, there arises a blue utpala lotus marked by a sword. From this is born a blazing figure of refined gold, similar in color to its light. She has three faces—the right and left being blue and white respectively—and six arms. The primary pair holds a curved knife and a skull-cup; the remaining hands hold a sword, an arrow, a blue utpala, and a bow.

གཞོན་ནུ་ལོ་བརྒྱད་ལོན་པའི་གཟུགས་མགོན་པོ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་མི་མཐོང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་མུཾ་ལས་ཕྱུང་སྟེ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པ་ནི་མཛེས་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་སྟེ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལག་ན་རལ་གྲི་དང་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་དགོད་ཅེས་བྱ་བའོ། ། གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་དང་མཚུངས་པའི་ཉེ་བའི་སྐྲ་ཅན་མ་སྔོན་དུ་སྨོས་པར་ཟད་དོ། ། འདིའི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། ས་བོན་ཡི་གེ་མཾ་ལས་བྱུང་། ། ཞེས་བྱ་སྟེ་གཙོ་བོ་ནི་མཾ་ལས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ལ། གཞན་རྣམས་ནི་མཾ་ལས་ཕྱུང་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་ན་བཞུགས་པ་ནི་ལྔ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུས་ན་བཞུགས་པ་ནི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དགོད་པ་གསུངས་པ། འོད་ཟེར་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་སྟེ། བསྡུས་པ་དགོད་བྱ་སྙིང་པོ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ལྷ་མོ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་བསྡུས་པ་དགོད་བྱ་ཞེས་བྱའོ། ། སྙིང་པོ་ལ་ཞེས་བྱ་ནི་གཙོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། ལྷ་མོ་བཞིའི་ཕྱག་མཚན་གྱི་གཙོ་བོ་གསུངས་པ། མྱ་ངན་མེད་དང་ཡལ་འདབ་དང་། ། འབྲས་ཀྱི་སྙེ་མ་དབྱུག་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མྱ་ངན་མེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་ངོ་། ། ཡལ་འདབ་ནི་ལྗོན་པའི་ཤིང་ངོ་། ། འབྲས་ཀྱི་སྙེ་མ་ནི་ཡུ་བའོ། ། དབྱིག་པ་དཀར་པོ་ནི་གཏུན་ཤིང་ངོ་། ། ཕྱག་མཚན་གཞན་རྣམས་ནི་ཙརྩི་ཀ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། ། སྐུ་མདོག་གི་ཁྱད་པར་ནི་སེར་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

One should meditate on the form of the eight-year-old Youthful Lord Mañjuvajra in order to make him invisible. Emanating from the seed syllable mūṃ at one’s own heart, those placed in the directions of the east and so forth are the four, such as Lāsyā and the rest; they are similar to the four, such as Mohavajrā and the rest. Therefore, it is said that "all others should be arranged with a sword, a wheel, and so forth in their hands." The term "others" refers only to the previously mentioned Keśinī, who is similar to Īrṣyāvajrā. Regarding the specific distinction of this, it is said: "Arising from the seed syllable maṃ." Thus, the principal deity is generated from maṃ, while the others are emanated from maṃ. There are five who reside in the center of the maṇḍala; the one residing in the center of them all is Mañjuvajra. Regarding the arrangement of the outer maṇḍala, it is said: "The four goddesses, such as Mārīcī and the rest, are to be arranged in the essence." This means that because they are the nature of all the inner and outer goddesses, they are called "to be arranged in the essence." "In the essence" means in the maṇḍala of the principal deity. Regarding the primary hand-symbols of the four goddesses, it is said: "The aśoka tree, a branch, a cluster of rice, and a staff." Here, the "aśoka" is the Bodhi tree; the "branch" is of a tree; the "cluster of rice" is the stalk; and the "white staff" is a pestle. The other hand-symbols are consistent with the four goddesses, such as Caurī and the rest. The distinction of their body colors is expressed by the words "yellow" and so forth.

མཚན་ཉིད་ཀུན་ཀྱང་ཞལ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐོ་བ་ལ་སོགས་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོ་སྐྱོང་སྟེ་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་མཚུངས་པའོ། ། བསྒོམས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དང་ལུས་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་དང་དགུག་པ་དང་བསྟིམ་པ་དང་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པས་མཉེས་པར་བྱས་ལ། ཨོཾ་ཝཱ་གཱི་ཤྭ་རི་མུཾ་ཞེས་འབུམ་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་བརྟེན་པ་དང་བདག་ཉིད་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་གནས་པའི་ལུས་ཀྱི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་ནང་དུ་ཡི་གེ་ལཾ་བཀོད་ན་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་དག་གི་དུས་སུ་ཉེ་བར་མཚུངས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཙནྡན་དང་ག་བུར་དང་སྦྲང་རྩིའི་ཆུས་བྱུག་པར་ཡང་བྱའོ། ། གདུལ་བྱ་བསམ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་ཞིང་རེ་བ་ལྟར་སྤྱོད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། ། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་ཐབས་ནི་རྒྱུད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཞི་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཙོ་བོའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་བཅུ་བཞི་པའི་ཆོ་གས་ཇི་སྙེད་པ་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། བཅུ་བཞི་པ་ནི་བཅུ་གསུམ་པས་གཞག་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པ་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་མོས་ཤིང་གུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཆུ་རེངས་པའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། འཕགས་མ་ཛྷཾ་གུ་ལིའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། གང་ཞིག་བསྒོམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། །

Regarding the phrase "all characteristics are three-faced" and so forth: the "four, such as the hammer" refers to the gatekeepers, who are identical to those in the root maṇḍala. "Having meditated" means that one should bless the sense bases, the body, and so forth, and then please them through empowerment, summoning, absorption, offering, and praise. One should then recite "Oṃ vāgīśvari muṃ" one hundred thousand times. Then, when the yogi’s mind is stable and he abides as Mañjuvajra, if he places the syllable laṃ within the pores of his body, he will become invisible. At that time, as a corresponding application, one should also anoint [the body] with sandalwood, camphor, and honey-water. Those disciples who possess exceptional intentions will see him and act according to their hopes; others will not, because this is an uncommon [attainment]. The Tantra of the Black Yamāri, the Body, Speech, and Mind of all the Tathāgatas, has been explained. The sādhana of Mañjuvajra is the primary [practice] because it is a peaceful sādhana that accords with the tantra. The "chapter" clarifies as much as is necessary through the ritual of the fourteenth [chapter]. The fourteenth is established by the thirteenth. This clarifies the fourteenth chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Then, in order to inspire devotion and respect in sentient beings, the application for paralyzing water is taught: "Next, I shall correctly explain the sādhana of the Noble Jāṅgulī, by the mere meditation upon which..."

ཆུ་ཡི་སྟེང་དུ་འགྲོ་འགྱུར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་འཕགས་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའོ། ། ཛྷཾ་གུ་ལི་ནི་འགྲོ་བ་མོས་པས་བྱེད་པའོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ནི་འདིའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ་ཐབས་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བར་ཟད་དོ། ། དེའི་བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་གང་ཞིག་བསྒོམ་པ་དང་བཟླས་པའོ། ། ཙམ་གྱིས་ནི་འབུམ་ལས་ལྷག་མི་དགོས་པ་སྟེ་ཆོག་པའོ། ། ཆུ་ནི་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་སྟེང་དུ་ཚེགས་མེད་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། འདིར་ཡང་ཚོགས་བསགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཞིན་ཏེ་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་སུ་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཧྲཱིཿདང་སྦྲུལ་ཞགས་ལས་སྐྱེད་པ་ནི་སེར་མོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་གཡས་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་སྔོ་བ་དང་དཀར་བ་དང་དམར་བ། ཕྱག་དྲུག་ནི་སྦྲུལ་དང་རལ་གྲི་དང་འཁོར་ལོ་དང་གཏུན་ཤིང་དང་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ། བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་ཡི་གེ་ཕུ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བ་སྐུ་ཆེན་པོའི་ཕྱག་གཉིས་པའི་དང་པོ་ན་སྦྲུལ་ཞགས་བསྣམས་པ་རྨ་བྱ་ལ་ཞོན་ནས་རབ་ཏུ་དགྱེས་པའི་གད་མོ་དགོད་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་བཞི་རུ་རྨ་བྱ་ལ་སོགས་པ་དགོད་དོ། ། དེའི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། རྨ་བྱའི་སྒྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ལོ་མ་ནི་ཡལ་ག་དང་བཅས་པའི་འདབ་མའོ། ། ལྕགས་སྒྲོག་ནི་རྡོ་རྗེའི་ལྕགས་སྒྲོག་གོ། ། ཁ་དོག་གི་དབྱེ་བ་གསུངས་པ། སེར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་འདི་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་མཁས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། འདི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་བཅུ་གསུམ་པའི་འཁོར་ལོའི་ཚོགས་སོ། །

Regarding the phrase "walking upon the water," the term "Noble Lady" (Āryā) refers to the Bhagavatī. Jhāṅgulī means she who acts through the power of movement. "To be accomplished" refers to the yoga of this practice; the method is simply that which will appear below. The culmination of the meditation on her is the meditation and recitation of the Bhagavatī. By "merely" this, it means that more than one hundred thousand [recitations] are not required; it is sufficient. One will walk without effort upon the surface of deep and vast waters. Here, too, the accumulation of merit and so forth is as before. In the center of the celestial mansion, upon a sun disk, is a moon disk. Upon that, from the seed-syllable Hrīḥ and a snake-noose, she is generated: yellow in color, with three faces and six arms. Her right and left faces are blue and white, and red. Her six arms hold a snake, a sword, a wheel, a pestle, a curved knife, and a skull-cup. She is perfectly arisen from the seed-syllable Phū, the first of her two great hands holding a snake-noose. One should visualize her mounted upon a peacock, laughing with great joy. In the four directions, such as the east, one should place the peacock and the others. The specific hand-symbols are described as "the peacock feathers" and so forth; "leaves" refers to the foliage together with the branches. "Iron chains" refers to vajra chains. The distinction of colors is described as "yellow" and so forth. "The wise one" refers to the yogi who is highly skilled in this very application. "One should meditate in this way" refers to the assembly of the thirteen-deity maṇḍala.

དེ་བཞིན་སྔགས་འདི་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སྔགས་འདི་དག་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པས་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཕུ་ཛ། ཐོ་བ་ལ་སོགས་སྒོ་རུ་དགོད། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་མཚམས་སུ་དགོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པའོ། ། རྨ་བྱ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པ་བཞི་དང་མཚུངས་པ་སྟེ་རང་གི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་བྱས་པའོ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་མ་ལ་སོགས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཚུངས་པ་སྟེ་རང་གི་ཕྱག་མཚན་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱས་པའོ། ། བདག་ཉིད་ཛྷཾ་གུ་ལིའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སྔགས་བཟླས་ཤིང་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཡི་གེ་ལཾ་ལས་གསེར་གྱི་ས་གཞི་རབ་ཏུ་བརྟན་པར་བསམས་ལ་ཆུའི་སྟེང་ནས་བཅག་ཅིང་རྟག་ཏུ་འགྲོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དགུག་པའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། ཀུ་རུ་ཀུལླེ་རབ་སྒྲུབ་ཐབས། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། གང་ཞིག་བསྒོམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ཀླུ་ཡི་བུ་མོ་རབ་འགུགས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཀུ་རུ་ནི་དགུག་པ་སྟེ། ཀུལླེ་ནི་རབ་ཏུ་འཇིགས་པར་མཛད་པའོ། ། རབ་སྒྲུབ་ཅན་ནི་གདུག་པ་ཚར་གཅོད་པའི་ཐབས་སོ། ། བསྒོམ་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་ཙམ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་གིས་བསྒོམས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀླུའི་བུ་མོ་རབ་ཏུ་འགུགས་པར་ནུས་སོ། ། འདིར་ཚོགས་བསགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་བཞིན་ཏེ།

"Likewise, these mantras" means that one endowed with yoga should recite these mantras through vajra recitation. "Oṃ phu ja. Place the mallet and so forth at the gates; place the flowers and so forth at the intermediate points"—this is as previously explained. All of them have three faces and six arms. The four, such as the peacock and so forth, are similar to the four, such as delusion and so forth, distinguished by their respective hand symbols. The four, such as the flowers and so forth, are similar to Vajrasattvī and so forth, distinguished by their respective hand symbols. Through the yoga of oneself as Jāṅgulī, one should recite the mantra and visualize the entire water maṇḍala as a very firm golden ground arising from the syllable laṃ; then, one should walk and constantly move upon the surface of the water. Then, the application for summoning is taught: "The excellent sādhana of Kurukullā, Which shall now be correctly explained: By the mere meditation upon which, The daughters of the nāgas are summoned." Regarding this, kuru means to summon, and kullā means to cause great terror. "Excellent sādhana" refers to the method for subduing the wicked. When the meditation has reached its ultimate perfection, any yogin who meditates is able to summon the daughters of the nāgas by the mere act of meditating. Here, the accumulation of merit and so forth is as before.

གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དཀྱིལ་དུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཧྲཱིཿའི་ས་བོན་ལས་རིན་པོ་ཆེས་མཚན་པའི་སྦྲུལ་གྱི་ཞགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཁ་དོག་དམར་པོ་ཞལ་བཞི་པ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་སྔོ་བ་དང་དཀར་བ་ནམ་མཁའི་ཞལ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་བརྒྱད་བཀོད་དེ། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་མཐའ་ཡས་དང་། ཏཀྵ་ཀ་དཀར་པོ་དང་། རིགས་ལྡན་སྣ་ཚོགས་པའི་མདོག་ཅན་དང་། དུང་སྐྱོང་སེར་པོ་དག་ནི་གཡས་ནའོ། ། པདྨ་དཀར་པོ་དང་། ཀརྐོ་ཊ་ལྗང་གུ་དང་། ནོར་རྒྱས་ཀྱི་བུ་ན་རོས་དང་། པདྨ་ཆེན་པོ་པདྨའི་རྩ་བ་ལྟར་དཀར་དམར་དུ་གནས་པ་གཡོན་དུ་དགོད། ལུས་ཐམས་ཅད་སྦྲུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པ་བསྐྱེད་ལ་རྫོགས་པ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་བསྐུར་ལ་དགུག་ཅིང་བསྟིམ་སྟེ་མཆོད་བསྟོད་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱས་ལ། སྙིང་གར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧྲཱིཿའི་འོད་ཟེར་གྱིས་མཐའ་ཡས་ཀྱི་སྙིང་གའི་ཧྲཱིཿབསྐུལ་ཏེ། དེའི་འོད་ཀྱིས་ཀླུའི་བུ་མོ་སྔོ་བསངས་ཀྱི་ཅོད་པན་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ་སྔོ་བསངས་མཛེས་མ་བཀོད་ལ་མདུན་དུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འཁྲུགས་པའི་བཟླས་པ་བྱ་བ་སྟེ། ཁྲི་དང་བཅུའི་ཆ་ཉིད་ཐུན་གཅིག་གིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྟོབས་རབ་ཏུ་ངོ་མཚར་བ་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལུས་མེད་ཀྱི་ལྷའི་བུ་མོ་དགུག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་གསང་བ་བཤད་བྱ་བ། ། བསྡུས་ནས་ཡིན་གྱི་རྒྱས་པ་མིན། ། གང་གིས་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ལྷ་ཡི་བུ་མོ་འགུགས་བྱེད་པ། །

In the center of the celestial mansion, from the seed-syllable Hrīḥ resting upon a moon, there arises a red-colored deity marked with a jewel-adorned snake-noose. He has four faces: the right and left are blue and white, the sky-face is golden in color, and he is endowed with mudrās. One should arrange the eight nāga kings: the nāga king Ananta, white Takṣaka, and the multi-colored Kulika are on the right; white Padma, green Karkoṭaka, yellow Vāsuki, and Mahāpadma, who is white and red like a lotus root, are to be placed on the left. Having generated him, fully adorned with snakes on his entire body, one should complete the process, perform the blessing and empowerment, summon and dissolve [the wisdom beings], and please him with offerings and praise. Then, with light rays from the Hrīḥ residing on a sun disk at the heart, one stimulates the Hrīḥ at the heart of Ananta. By its light, one should summon the blue-skinned nāga maiden from her crown and place the beautiful blue maiden in front. With a one-pointed mind endowed with meditative concentration, one should perform the recitation with great intensity, completing ten thousand [recitations] in a single session. Then, in order to increase the marvelous power of the coemergent, the summoning of the goddesses of the "Vajra Bodiless" is taught: "Next, the secret shall be explained; it is concise and not extensive. By merely knowing this, one will summon the goddesses of the gods."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་གསང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཏེ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་བྱེད་ཅིང་དེ་ཉིད་ནི་རིག་པ་མཆོག་ལ་རག་ལས་པས་དེའི་བདག་ཉིད་མཚན་དང་ལྡན་པ་རིག་མ་བསྒྲུབ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བའོ། ། བསྡུས་ནས་ཡིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་བྱས་པའོ། ། རྒྱས་པ་མིན་པ་ནི་སྤྲོས་པ་ཞི་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཏེ། ན་ཏ་ཀུ་པའི་རྒྱུད་འབུམ་པ་ལས་དགུག་པའི་སྦྱོར་བ་སྟོབས་ཆེན་ལ་སོགས་པ་མིན་པས་སོ། ། གང་ཞིག་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བདག་ཉིད་དེ། ། གང་གིས་ཞེས་བྱ་བ་དང་ཡང་སྦྱར་རོ། ། ཤེས་པས་ནི་གུས་པའི་སྟོབས་ཅན་གྱིས་བསྒོམ་པའོ། ། ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མི་དགོས་པ་སྟེ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྦྱོར་བ་འདི་དག་གིས་སོ། ། ལྷ་ནི་བདེ་བའི་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ། བུ་མོ་ནི་རིགས་གསུམ་དུ་བསྡུའོ། ། དེ་ཡང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་སྟོབས་ཆེ་བ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་མཐུ་ཐོགས་པ་མེད་པར་ཡོད་པ་དང་། སྤྱོད་ལམ་རབ་ཏུ་སྦྱངས་པ་དག་གིས་ཕན་འདོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྟགས་འདི་དག་གིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་སྔོ་བསངས་མེ་ཏོག་གིས་རབ་ཏུ་སྤྲས་པ་དང་། དབྱངས་དང་ལྡན་པའི་རིན་པོ་ཆེས་རབ་ཏུ་སྤྲས་ཤིང་དམར་སེར་དུ་གནས་པ་དང་། རྒྱན་དང་བྲལ་བ་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱན་གྱིས་སྤྲས་ཤིང་དཀར་ཤམ་གྱི་མདོག་ཅན་ནོ། ། འགུགས་པར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་གསུམ་སྟེ། བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། འགུགས་པར་གུར་གུམ་གྱི་གཟུགས་ཏེ། ། འགུགས་པ་ཡང་ནི་གཙོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་གོ། །

Regarding the phrase "the secret," the secret is the mind of all buddhas, the indivisible wisdom itself. It makes all phenomena its own nature, and since that very nature depends upon supreme awareness, one should accomplish a consort who possesses the [appropriate] marks as its nature. It is "secret" because it is not the domain of śrāvakas and the like. "Having condensed" means having made it the nature of the practitioner. "Not extensive" refers to a sādhana in which conceptual elaboration is pacified, because it does not involve the powerful applications of summoning and so forth found in the Nataku-ba Tantra in One Hundred Thousand Stanzas. "Whichever" refers to the self that is to be accomplished; it should also be connected with the phrase "by which." "By knowing" means meditating with the power of devotion. "Only" means that nothing further is required, as it is by these completely pure applications. "God" refers to the enjoyment of the object of bliss; "girl" is subsumed within the three families. Furthermore, she is beneficial through the great power of innate bliss, the unimpeded capacity for enjoyment, and the thorough refinement of her conduct. She should be recognized by these signs: one adorned with blue flowers, one adorned with melodic jewels and abiding in a reddish-yellow hue, and one free of ornaments but adorned with natural grace and having a pale white complexion. There are three applications for summoning. As stated in the Explanatory Tantra: "The samādhi of yogic conduct is the form of saffron for summoning; summoning is also called the 'principal'—this is the pith instruction."

འདི་ཡང་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དཀྱིལ་དུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཧྲཱིཿལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་སྐུ་ཕྱག་གཉིས་པ་ལ་ཞལ་གཅིག་པ་སྟེ། ཕྱག་གཡས་པ་ན་མུ་ཏིག་གི་མདོག་ཅན་གྱི་མདའ་དང་། གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་གྱི་གཞུ་གཡས་གཡོན་ན་བསྣམས་པའོ། ། ལུས་སེར་པོ་དང་། དཔག་ཚད་བརྒྱད་ཁྲིའི་ཚད་ཙམ་དུ་ཁྱད་པར་དུ་ཆེ་བ་རྡོ་རྗེ་ལུས་མེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལུས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་དགའ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དགོད་པར་བྱའོ། ། འདོད་པའི་ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙོ་བོ་ལ་རབ་ཏུ་ཕྱོགས་ཤིང་གུས་པ་རྙེད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་ཏུ་མདའ་དང་གཞུ་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙོ་མོ་དང་རྗེས་སུ་མཚུངས་པར་རོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་ཁ་དོག་གསུངས་པ། སེར་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཚམས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་བཞིའོ། ། རྟག་དགོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཙོ་བོ་ཇི་སྲིད་གནས་པ་དེ་སྲིད་དུའོ། ། མི་འགག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། ། འདོད་པས་འགྱིང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒོ་བཞི་སྟེ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་དུས་དྲན་པ་འབྲེལ་པ་ནི། ལྷ་རྣམས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དབུ་ལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལས་འོངས་པའི་ལྷ་མོ་བཞིས་དབང་བསྐུར་བ་ནི་བསྲེགས་ཤིང་སྦྱངས་པའི་རྗེས་ལ་བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུ་ལ་མཚུངས་པར་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་བསྒོམ་མོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

This also involves the completion of the preliminary activities. In the center of the celestial mansion, from the syllable Hrīḥ resting upon a moon, there arises the form with two arms and one face. In the right hand, he holds a pearl-colored arrow, and in the left, a golden bow. His body is yellow and is exceptionally vast, measuring eighty thousand yojanas; he is called "Vajra-Abodyless" because he is superior to the bodies of worldly beings. In the directions such as the east, the four goddesses beginning with Nandā should be arranged. Those called "goddesses of desire" are those who are oriented toward and have found devotion for the principal deity. Regarding the instruction to "meditate on arrows and bows in the hands of all," this means they are identical to the principal goddess. The specific colors are stated as "yellow and so forth." The "intermediate directions" refer to the four intermediate points such as the southeast. "Always arranged" means for as long as the principal deity remains. "Unceasing" and so forth refers to the four offerings such as flowers. "Proud with desire" and so forth refers to the four gates, which are the four [deities] beginning with the hammer. Regarding the connection to the mindfulness of the time of empowerment, it says: "On the heads of all those deities, meditate on Yamāntaka." This means that after the burning and purification, one should meditate on Yamāntaka equally upon the heads of all the deities of the accomplishment maṇḍala, who have come from the great maṇḍala of Akṣobhya via the four goddesses. This does not apply to the principal deity of the empowerment maṇḍala.

། བསྒྲུབ་བྱ་དགུག་པའི་དུས་སུ་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། བུད་མེད་ཀྱི་ནི་པདྨ་རུ། ། རྡོ་རྗེ་ལུས་མེད་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་བུད་མེད་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་ལྷ་མོའི་པདྨའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལུས་མེད་ནི་ལུས་མེད་པ་སྟེ་ཡིག་འབྲུ་དང་ཐ་མི་དད་པས་སིདྡྷི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདག་གིས་སྦྱོར་བ་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་བཀང་བའི་མདའ་འཕངས་པས་རབ་ཏུ་འཚེར་ཞིང་དང་པོའི་ཁ་དོག་ལྔའི་མདངས་རིམ་གྱིས་མགོ་དང་མགྲིན་པ་དང་ལྟེ་བ་དང་གསང་བ་རྣམས་སུ་ཕུག་པར་གྱུར་པས་མྱོས་པ་དང་རྨོངས་པ་དང་འདར་བ་དང་ལྷུང་བ་དང་རྒྱས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་འཕྲོས་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་ཅིང་བསྟིམས་ཏེ་རྐང་པའི་དྲུང་དུ་ལྷུང་བར་བསམ་མོ། ། དེའི་ཕྱིར་བདག་གིས་བསྐྱེད་པའི་ཡི་གེ་ཡཾ་སིདྡྷཾ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའོ། ། ཀུན་དུ་འཁོར་བ་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་ནི་འོད་ཟེར་རོ། ། སྒྲུབ་པ་ནི་རང་གི་འདོད་པར་བྱའོ། ། གཡེངས་པ་ནི་རང་རྒྱུད་མྱོས་པའོ། ། མྱོས་པས་བདེ་བའི་ཡིད་འདོད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རོས་མྱོས་ཤིང་བདེ་བ་ཞེན་ཅིང་འདོད་པའི་ཡིད་ཀྱིས་སོ། ། གོས་དམར་པོས་ཡོངས་སུ་དཀྲིས་ཤིང་རྐང་པའི་དྲུང་དུ་ལྷུང་བར་ཡང་འགྱུར་ཏེ་བསམ་པར་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་འབུམ་དང་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་ཁྲི་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་རིང་པོར་དྲང་། ། ཡི་གེ་སྭཱ་ཧཱ་ཐ་མར་བྱིན། ། ཡི་གེ་སིདྡྷི་སྔགས་བཟླ་བྱ། ། ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་བདག་དབང་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་སིདྡྷི་སྭཱ་ཧཱ།

Regarding the application taught for the time of summoning the object of accomplishment: "In the lotus of the woman, one should meditate on the bodiless vajra." Here, "woman" refers to the lotus of the desired goddess. "Bodiless vajra" means being bodiless; one should meditate on siddhi as being inseparable from the syllables. Then, by shooting an arrow that completely fills the application of oneself, one should visualize that it pierces the head, throat, navel, and secret place in succession with the radiance of the five original colors, thereby causing her to become intoxicated, deluded, trembling, fallen, and expanded. Then, having summoned and absorbed her with the radiating light rays, one should visualize her falling at one's feet. Therefore, she arises perfectly from the syllable yaṃ siddhaṃ generated by oneself. The "all-pervading radiation" refers to the light rays. "Accomplishment" is to be performed according to one's own desire. "Distraction" is the intoxication of one's own continuum. Regarding the phrase "intoxicated by the taste of passion, desiring the mind of bliss," it means with a mind that is intoxicated by the flavor of passion and attached to the desire for bliss. One should also visualize her being completely wrapped in red garments and falling at one's feet. Furthermore, one should first perform one hundred thousand recitations of the approach, and at the time of the ritual application, recite ten thousand: "The syllable oṃ should be drawn out long; the syllable svāhā is added at the end; the siddhi syllable is the mantra to be recited: 'May such-and-such a person be brought under my power.' Thus: oṃ siddhi svāhā."

བ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧོ་ཧོ་ཧོ་ཞེས་བྱ་བའི་བཟླས་པ་དང་འབྲེལ་པ་དག་གིས་ཆེ་གེ་མོ་ནི་ལྷའི་བུ་མོ་སྟེ། ཞིག་ནི་བྱེ་བྲག་གང་འདོད་པ་བདག་གི་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། འདིའི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་བསྒོམ་བྱས་ན། ། ནག་པོའི་ཚིགས་ནི་ཇི་བཞིན་གྱིས། ། རྣལ་འབྱོར་འདོད་པ་དེས་ཐོབ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་རྟག་ཏུའོ། ། བསྒོམ་བྱས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བཟླས་པའོ། ། ནག་པོའི་ཚིགས་ནི་ཇི་བཞིན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་ཞག་བདུན་དུའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་འདོད་པ་དེས་ཐོབ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་སྟེ་དང་པོར་བདག་གི་དོན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་ཞིང་དེ་ནས་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལས་བཅོལ་ཏེ་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ལུས་མེད་རྡོ་རྗེའི་ཚད་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོ་ཉིད་དང་ཡིག་འབྲུའི་གཟུགས་ཏེ་བསྙེན་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་བསྒོམ་པ་ཉིད་ལ་བྱའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་ཛྷཾ་གུ་ལིའི་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། བཅོ་ལྔ་པ་ནི་བཅུ་བཞི་པས་གཞག་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པ་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཧེ་རུ་ཀའི་སྒྲུབ་ཐབས་གསུངས་པ། ཧེ་རུ་ཀ་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། དེ་ནས་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་འཁོར་བར་བཅིངས་པ་ལ། ། གང་ཞིག་ཤེས་པས་མྱུར་གྲོལ་བ། ། ཞེས་པ་ལ་ཧེ་ནི་ཧེ་པར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱེད་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

Through the recitation associated with the mantra vaśaṃ kuru ho ho ho, a certain [person]—namely, a daughter of the gods—whatever specific [being] one desires, will come under one's power. Regarding the specific details of this, it is said: "If one meditates in all respects, just as in the dark fortnight, the yogi will obtain that which is desired." In this context, "in all respects" means constantly. "If one meditates" refers to meditative absorption (samādhi) and recitation. "Just as in the dark fortnight" means for seven days during the time of the practice. If one asks what the result of that will be, it says: "The yogi will obtain that which is desired." This means that first, one should enjoy [the result] for one's own benefit, and then, having entrusted the activities of common accomplishments, one will perfectly fulfill the benefit of others. The Tantra of the Black Yamāri, the Blessed One, has been explained. The "measure of the bodiless vajra" refers to the extremely great [deity] and the form of the syllables, which should be meditated upon during the times of approach (sevā) and accomplishment (sādhana). The "chapter" (paṭala) clarifies the practice of Jhaṅguli and others as well. The fifteenth is established by the fourteenth. This is the extensive clarification of the fifteenth chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Now, the sādhana of Heruka is taught: "Then, the sādhana of the great Heruka shall be correctly explained. By knowing which, the yogi bound in saṃsāra will be swiftly liberated." In this context, he is hepara, meaning that all outer and inner phenomena are devoid of a creator. Why is that?

ཧ་བ་རཤྞི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་མི་མཉམ་ཞིང་མཉམ་པའི་ཆོས་འགའ་ཡང་མེད་དོ། ། ཨེ་ནི་ཡི་གེ་ར་ན་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྩོལ་བ་དང་བྲལ་བའོ། ། རུ་ནི་རུ་རུ་བ་ག་ཏ་སྟེ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུའོ། ། ར་ནི་ར་ག་པ་ར་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་མྱོང་ཞིང་ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཨུ་ནི་ཨུ་ཨུཥྞིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་གྲོལ་ཞིང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོགས་བྲལ་བའོ། ། ཀ་ནི་ཀ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དོག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཨ་ནི་ཨ་དྷརྨཱ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ། ། འདིས་ནི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདག་དང་གཞན་གྱི་དབེན་པ་དང་རང་ལ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་མཉམ་པ་མེད་པས་མཉམ་པའི་ཞིང་ཆེན་པོའི་བདག་གི་དོན་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་ཞུགས་པའི་རྒྱུན་ཆེན་པོ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཧེ་རུ་ཀ་སྟེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ནི་ཆེན་པོའོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ནི་སྔར་བཤད་པ་དག་སྟེ་དེ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་འདི་དག་གིས་སོ། ། འདིའི་ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་གང་ལ་ཡོད་ཅིང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དག་གིས་སོ། །

Ha is harṣaṇī, meaning that in the nature of all dharmas there is nothing unequal and no dharma whatsoever that is equal. E is the letter raṇa, meaning that because all dharmas are non-apprehendable, they are free from effort. Ru is ruruvagata, meaning that because all internal and external dharmas are devoid of their own inherent nature, they are like echoes. Ra is ragapara, meaning that all dharmas are experienced in their own nature and possess the bliss of great passion. U is uṣṇīṣa, meaning that all dharmas are liberated from the beginning and are free from the collection of conceptual thoughts. Ka is ka, meaning that all dharmas possess the great bliss of being without obstruction. A is adharmā, meaning that all dharmas are by nature unborn. By this, the nature of all stable and moving entities is the non-dual self, devoid of self and other, and the wisdom that abides within oneself. Because its essence is peerless, it is the great equal field. This great continuum, which engages in the perfect fulfillment of the welfare of oneself and others, is the Blessed One Heruka, the svābhāvikakāya (Essence Body). The two rūpakāyas (Form Bodies) that arise from that perform the welfare of sentient beings; this is "great." The goal to be accomplished is as previously explained, and the method for accomplishing it is through these stages of generation (utpattikrama). If one asks what its distinction is, it is called "yoga," which is the non-dual union of method and insight; it is that which is possessed and experienced by those [practitioners].

འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བ་དྲུག་ཏུ་ཤིང་རྟའི་འཁོར་ལོ་བཞིན་དུའོ། ། བཅིངས་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་རླུང་རབ་ཏུ་གཡོ་བ་མང་པོ་དག་གིས་མ་རིག་པའི་ནང་ན་གནས་པའི་ཡིད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་འོབས་ཀྱི་ནང་དུ་བག་ཆགས་རབ་ཏུ་མཐུག་པོའི་ཆུས་སྦངས་ཤིང་བསྐྱེད་པས་བསྐྱེད་པའི་ཤིང་ནི་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་རླུང་དབང་པོ་ལ་རབ་ཏུ་འཕྲོ་བ་དག་གི་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་དུ་མ་དག་གིས་རབ་ཏུ་མནན་པས་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གནས་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་གཉིས་སུ་མེད་པ་དག་ངེས་པར་བཅིངས་ནས་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དག་ལ་གང་ཞིག་ཤེས་པ་ས་ཞེས་བྱ་སྟེ་གང་ཞིག་ནི་རིམ་པ་གཉིས་སོ། ། ཤེས་པ་ནི་བསྒྲུབ་ཅིང་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། ། མྱུར་གྲོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐོབ་པའོ། ། དེའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་གསུངས་པ་ནི་ཚོགས་བསགས་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་པ་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཡང་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཧེ་རུ་ཀ་ཕྱག་གཉིས་པ་ལ་ཞལ་གཅིག་པ་སྟེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་གྱིས་བཞུགས་པ་སྟེ། དེའི་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་གཡས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་གཡོན་པ་སྟེ་ཐོད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྤྱན་གསུམ་ནི་སྡང་མིག་ཏུ་རབ་ཏུ་བཟློག་ཅིང་ལྟ་བའོ། ། དབུ་སྐྲ་གྱེན་དུ་འགྲེང་བ་ནི་མདོག་སེར་ལ་རབ་ཏུ་མཛེས་པའོ། །

What is called "saṃsāra" is like the wheel of a chariot within the six realms of existence. Regarding "bound," it refers to the mind dwelling within ignorance, which is saturated and produced by the water of thick habitual tendencies within the moat of conceptualization, stirred by the many movements of the inner and outer winds. The trees produced therein are the desire, form, and formless realms. Furthermore, being thoroughly suppressed by the numerous habitual tendencies of attachment to objects through the winds radiating to the sense faculties, one remains firmly bound in the non-abiding nirvāṇa, which is the non-duality of insight and compassion. For such as these, "knowledge" refers to the two stages. Knowledge is the accomplishment and practice. "Swift liberation" means attaining the state of the Blessed One in this very life. The explanation of its stages is as follows: the accumulation of merit, emptiness, the boundary wheel, the source of phenomena, and the generation of the celestial mansion are like the root maṇḍala. Furthermore, at the navel of the preta, upon a sun disk, from the transformation of a blue vajra born from the syllable HŪṂ, there is the two-armed, one-faced Heruka, dwelling in the dance posture of half-lotus. One should meditate on the vajra in his right hand. The other, the left, should be meditated upon as a skull-cup. His three eyes gaze with a wrathful, upward-rolling stare. His hair stands upright, yellow in color and exceedingly beautiful.

ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོ་དང་རྣ་རྒྱན་དང་མགུལ་རྒྱན་དང་ལག་གདུབ་དང་སྐེ་རགས་སོ། ། རྣམ་པར་བརྒྱན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས། འཁོར་ལོའི་གཟུགས་ཀྱིས་མི་བསྐྱོད་པ། ། རྣ་བའི་བདག་ཉིད་འོད་དཔག་མེད། ། མགྲིན་དཔུང་ལ་ནི་རིན་ཆེན་ཕྲེང་། ། སྐེ་རགས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། ། ལག་གདུབ་ལ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ། ། ཅེས་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཐོད་པ་ལྔ་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ། དེ་དག་ནི་རིག་པའི་དབང་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡིན་གྱི་འདིས་ནི་རྒྱན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། བྱ་བ་ནན་ཏན་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་སྐུ་སྟེ། གཡོན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གྲུ་མོ་ལ་གཟར་བའོ། ། ཕྲེང་བའི་རྐང་གདུབ་ཚར་གསུམ་བྱས་པ་དག་གིས་བརྒྱན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་ལྷ་ཡི་སྐུ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དྲན། ། ཐོད་པ་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་དག་པས། ། རྐང་པ་གཅིག་པའི་ལམ་བསྒོམས་ཏེ། ། གཡོན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གནས་པ་ཡིས། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཕྱག་རྒྱ་གདབ། ། རྐང་པ་གདུ་བུས་བརྒྱན་པ་ཡིས། ། འདུན་པས་འགྲོ་བར་མི་བྱ་(ཞེང་,ཞིང་)། ། རང་གི་ཏིང་འཛིན་ཇི་སྙེད་པ། ། ཇི་སྲིད་སྤྱོད་པ་བཙལ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་རྣམ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་གི་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་དང་གདན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ས་བོན་ཧཱུཾ་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། །

Regarding the phrase "with the five mudrās," these are the wheel, the earrings, the necklace, the bracelets, and the girdle. As for the phrase "fully adorned," the Hevajra Tantra states: "In the form of a wheel is Akṣobhya; The nature of the ears is Amitābha; The neck and arms are the jewel garland; The girdle is Vairocana; And the bracelets are Amoghasiddhi." If one asks, "Is there no need for the five skull-cups that appear below?" they are for the purpose of receiving the knowledge empowerments (vidyā-abhiṣeka). These [mudrās], however, are for the purpose of blessing the ornaments and representing the nature of the mirror-like, the equality, the discerning, the all-accomplishing, and the dharma-dhātu wisdoms. Regarding the khaṭvāṅga, it is the body of the deity, resting on the left side at the elbow. It should be adorned with three rows of anklets and garlands. As stated in the Explanatory Tantra (Vyākhyā-tantra): "The khaṭvāṅga is the body of the deity; Recalling the vajra of body, speech, and mind. The skull-cup is the purity of the sense bases; Meditating on the path of the single foot, By remaining on the left side, One should apply the mudrā to all phenomena. Adorned with anklets on the feet, One should not walk with mere desire. As many as one's own meditative concentrations, One should seek the conduct for as long as it lasts." This should be understood as the complete purity. If one asks, "What are the seed syllables and seats for their generation?" the seed syllable is that which perfectly arises from HŪṂ.

ཡི་དྭགས་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་རོའི་སྙིང་གར་གནས་པ་སྟེ་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྟག་ཏུ་དགོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཔའ་བོའི་གད་མོ་བརྒྱད་དེ་དེ་ཡང་དམ་པ་དང་པོའི་རྒྱུད་ལས། ཧ་ཧ་སྡིག་པའི་གད་མོ་དང་། ། ཧེ་ཧེ་རབ་ཏུ་དགྱེས་པ་སྟེ། ། ཧི་ཧི་བདེ་བ་རབ་སྒེག་ཉིད། ། ཧོ་ཧོ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའོ། ། ཞེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔའོ། ། རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ལྔ་ནི་ཐོད་པའི་གཟུགས་སུ་སྦྱོར་བའོ། ། ཐོད་པ་ནི་ཀེང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བདེ་བའོ། ། དེའི་རང་བཞིན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། མ་ཆགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དོགས་པ་མེད་པ་དང་། བཟོད་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་སྐྱོང་བར་བྱེད་པས་སོ། ། ཅོད་པན་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུ་སྐྲ་བརྫེས་པའི་རྩེ་མོ་ལའོ། ། མི་བསྐྱོད་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་རིགས་བདག་གིས་དབང་བསྐུར་བའི་རྟགས་སུ་གཙོ་བོ་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ངོ་། ། དེ་དག་མ་ལུས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་མི་འཁྲུག་པའི་ཕྱིར་མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཧེ་རུ་ཀར་གྲགས་པ་ནི་རྒྱུའི་ཧེ་རུ་ཀ་སྟེ། གྲགས་པ་ཐ་སྙད་ལ་ཡིད་འཇུག་པའི་ཕྱིར་བློའི་ཡུལ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་བཞིར་ནི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། ཞལ་དང་ཕྱག་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་ཉིད་དང་འདྲའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཡང་རྗེས་སུ་མཐུན་ནོ། །

The meaning of "dwelling in the preta" is that he dwells in the heart of the corpse, as has already been explained above. "Always laughing" refers to the eight heroic laughs. As stated in the Paramādya Tantra: "Ha ha is the laugh of sin; he he is supreme joy; hi hi is the playful bliss of delight; ho ho is the act of overwhelming." The "five buddhas" are the five beginning with Akṣobhya. "Thoroughly joined" means that the five buddhas are joined in the form of the skull. "Skull" (kapāla) means bliss. Its nature is the bodhicitta, the suchness of non-attachment, the perfection of generosity, fearless diligence, and great patience; it is so called because it protects these. "Upon the crown" refers to the tips of the coiled hair. "Meditate on Akṣobhya" means that, as a sign of being blessed and empowered by the Lord of the Family, one should meditate on Akṣobhya as the principal deity. He is the Blessed One Vajradhara. He is called "Akṣobhya" because he is not disturbed by any conceptual thoughts whatsoever. He is renowned as Heruka, the causal Heruka; he should be meditated upon as an object of the mind so that the intellect may engage with the conventional designation. In the four directions, such as the east, are the four beginning with Dharmacakra. Their faces and arms are identical to those of Heruka himself. They are likewise adorned with all the ornaments, such as the five mudrās.

ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་མདོག་གམ་ཡང་ན་རིགས་ལྔའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་ལྷ་མོ་ནི་གཙོ་བོ་ཉིད་དང་མཚུངས་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་གཟུགས་མཛེས་ཤིང་ལྕུག་པ་སྟེ་ཡི་དྭགས་ཀྱི་སྙིང་གར་ཉི་མ་ལ་བཞུགས་པའོ། ། གཏི་མུག་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཙོ་བོ་སྨོས་པ་སྟེ་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་འཇོམས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དཀར་པོ་དང་། ཨ་ཤྭདྠ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་སྟེ་ལོ་མ་དང་བཅས་པ་དང་། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ནི་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་གཡས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཡང་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའོ། ། ཐོད་པའི་སྣོད་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ནི་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་གྱིས་བཞུགས་པའོ། ། སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་བཞིར་རོ། ། དེ་ཡང་མདོག་སེར་བ་དང་སྔོ་བ་དང་ལྗང་བ་དང་དཀར་པོ་སྟེ། ཕྱག་གཡས་པའི་མཚན་མའི་བྱེ་བྲག་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཆ་དགུ་པ་དང་པདྨ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། འཁོར་ལོའི་ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་བཞི་སྟེ་སྐུ་མདོག་ནི་གནག་པ་དང་སེར་བ་དང་དམར་བ་དང་ལྗང་གུའོ། ། དེ་དག་མཚན་མའི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་གཏུན་ཤིང་དང་། དབྱུག་པ་དང་། རལ་གྲིའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཙོ་བོའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་རྗེས་སུ་མཚུངས་པ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའི་གར་གྱིས་བཞུགས་པ་ཡི་དྭགས་ཀྱི་ཉི་མའི་སྙིང་ག་ན་གནས་པ། གཡོན་པ་ནི་ཐོད་པ་དང་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའོ། ། ཆོ་གའི་ལས་ནི་བསྙེན་པ་དང་སྒྲུབ་པ་སྟེ།

The goddesses called "Various Colors" have the same color as [the central deity], or else they are the mudrās of the five families; the goddesses are identical to the principal deity itself. They are also beautiful and graceful, residing upon sun disks at the hearts of the pretas. "All delusions" refers to the mention of the principal [deity], who thoroughly subdues pride and the other [afflictions]. In the right hands of the goddesses are a white eight-spoked Dharma wheel, an aśvattha—the Bodhi tree—complete with leaves, and a wish-fulfilling jewel, which is the kalpavṛkṣa tree. It is said: "One should also meditate on a vajra," which is a five-pronged vajra. The skull-cup vessel and the khaṭvāṅga are on the left side; all of them abide in the dancing posture of the half-lotus. The four [goddesses] such as Locanā are in the four intermediate directions, such as fire. Furthermore, their colors are yellow, blue, green, and white. The distinctions of the symbols in their right hands are the crossed viśvavajra, the nine-faceted jewel, and the sixteen-petaled lotus. "Outside the wheel" refers to the four [deities] such as Yamāntaka, whose body colors are black, yellow, red, and green. The distinctions of their symbols are the pestle, the staff, and the sword. All of them are identical to the mudrā of the principal deity, abiding in the dancing posture of the half-lotus at the heart of the sun of the pretas, holding a skull-cup and a khaṭvāṅga in their left hands. The ritual activity consists of the approach and the accomplishment.

དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་བཞིའི་གོ་རིམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་ནོ། ། འདིར་ཡང་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ནི། རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་ངེས་པར་སྦྱར་བ་སྟེ་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་སྐད་ཅིག་གིས་འཕྲུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བཤད་པའི་རྒྱུད་ལས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྙེན་བྱས་ནས། ། སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཁྲི་དང་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བས་འགྲུབ། ། འདིར་ཡང་ཡེ་ཤེས་གང་སྐྱེས་པ། ། བསྙེན་དང་སྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་འདི་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ནི། ཨོཾ་ཧེ་རུ་ཀ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བཟླས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་མཚུངས་པའི་འཁོར་ལོའོ། ། འདིར་ནི་མཁས་པ་དག་གིས་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤངས་པའི་བསྙེན་པའི་སྒྲུབ་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཧེ་རུ་ཀའི་སྒྲུབ་ཐབས་ནི་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུའོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་རིམ་པ་གཉིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅུ་དྲུག་པ་ནི་བཅོ་ལྔ་པས་གཞག་པས་སོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པ་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་རྒྱུད་དང་། རྒྱུད་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་གོ་རིམ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བྱ་བ་དང་། སྤྲོ་བསྡུ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རབ་འབྱམས་ཀྱིས་བསྡུས་ནས་ཕྱི་ནང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསལ་བར་བྱ་བ་དང་།

Furthermore, the activity to be fully perfected through the sequence of the four yogas is like that of the root maṇḍala. Here, too, all the maṇḍalas of accomplishment are to be emanated instantaneously from the seed syllable at the heart, in connection with miraculous birth. As it is said in the Explanatory Tantra: "Having performed the approach of the root maṇḍala of the Vajra Body, Speech, and Mind, All the maṇḍalas of accomplishment are achieved Through the application of the ten-thousand-fold union. Here, whatever wisdom arises Is through the distinction of approach and accomplishment." Because this occurs, the logical method for this very accomplishment is the sādhana endowed with the recitation: OṂ HERUKA HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. This sādhana is a wheel that corresponds exactly to the root maṇḍala itself. In this context, the learned should also understand the approach and accomplishment that omit the root maṇḍala. The explanation of the Black Yamāri Tantra, the Body, Speech, and Mind of all the Tathāgatas, is complete. The Heruka sādhana is for the sake of the supreme siddhi. The "division into stages" is for the purpose of fully perfecting the two stages. The sixteenth [chapter] is established by the fifteenth. This is the extensive clarification of the sixteenth chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Now, in order to establish the characteristics of the tantra itself and the tantra of reflected images, one should eliminate doubt regarding the sequence, and by means of the infinite activities such as emanation and reabsorption, one should clear away outer and inner conceptual constructions.

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པའི་དྲིན་ལན་དང་བཅས་པ་གསུངས་པ། རྣམ་པ་ལྔ་ནི་བསྒོམ་བྱས་ལ། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ནི་བསྒོམས་པ་ཡིས། ། མཁས་པས་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་ཆོ་གའི་བྱེ་བྲག་ལྔས་རྫོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ངོ་། ། དེ་ཡང་ཨ་དང་རེ་ཕ་ལས་གྱུར་པའི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ལ་དབྱངས་ཡིག་དང་གསལ་ཡིག་སྤེལ་བ་དང་བཅས་པ་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱས་པ་ནི་དང་པོའོ། ། འཁྲུག་ཅིང་རོ་མཉམ་པ་ནི་གཉིས་པའོ། ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་ནི་གསུམ་པའོ། ། དེ་གྱུར་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་མདོག་ཏུ་གནས་པ་ནི་བཞི་པའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ནི་རྒྱུའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དཀར་བའི་མདངས་དང་ལྡན་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ནི་ལྔ་པའོ། ། དེ་ཡང་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། བྱ་བ་ནན་ཏན་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རབ་ཏུ་དངས་ཤིང་གསལ་བར་རྒྱས་ཤིང་གང་བ་དང་། ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཉིད་དུ་ཐམས་ཅད་རོ་མཉམ་པ་དང་། དེ་ཉིད་ལས་རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་སྐྱེས་པས་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་བྱ་བ་ནན་ཏན་དུ་མཛད་པ་དང་། བཞི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྟགས་སོ། ། དེའི་དོན་ནི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་སྟེ།

Regarding the teaching on the grace of perfectly revealing the bodhicitta of great bliss, together with its response: "Having meditated on the five aspects, one should meditate on the form of the Buddha. By meditating on the form of the Buddha, the wise should meditate on the wheel." In this context, the "five aspects" refer to the Perfect Vajradhara, who is completed through five specific ritual stages: 1. The first is the doubling of the vowels and consonants, interspersed, upon the moon and sun disks arising from the syllables A and Repha. 2. The second is their agitation and becoming of one taste (rasa-samata). 3. The third is the fully perfected white Hūṃ born from that. 4. The fourth is the vajra, abiding in the color of a jewel, born from the transformation of that. 5. The fifth is the Vajradhara arising from that, known as the Causal Yamāntaka, distinguished by a radiant white complexion. These correspond to the five wisdoms: the mirror-like wisdom, the wisdom of equality, the wisdom of individual discernment, the wisdom of all-accomplishing activity, and the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu-jñāna). These should be applied according to their reasons: the first is because the common and uncommon major and minor marks are perfectly clear, vivid, fully developed, and complete; the second is because everything is of one taste in the state of union; the third is because the five families and so forth are born from that very state, which is individual discernment; the fourth is because all of them perform the activities of enlightened deeds for the benefit of sentient beings with diligence; and the fifth is the sign of the expanse of phenomena, as the four are completely perfected and become one. The meaning of this is that the indivisible wisdom is called "Vajra."

དེ་གང་ལ་མངའ་བ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་དང་། ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེ་དང་། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་སྤྲོས་ཤིང་བསྡུས་པའམ་གོ་རིམ་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བའི་ཐབས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ་གོང་དང་མཚུངས་པར་རོ། ། དོན་དེ་ཡང་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དང་པོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བརྟགས་པས་འགྲོ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རོ་མཉམ་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བ་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་སྣང་བའི་འོད་ཟེར་ལས་འཕྲོས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཐབས་ལ་རྒྱས་གདབ་པར་བྱ་སྟེ་འདི་ནི་རང་གི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཆད་པ་དང་བེམས་པོའི་བདག་ཉིད་དང་བྲལ་བས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྒྱུན་ཆད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་བྱེ་བྲག་གདུལ་བྱ་ལ་འབྱུང་བ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་བཞི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་ཉིད་ལ་གདོད་མ་ནས་གནས་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་སྟེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱས་ལ་དེའི་རྗེས་ལ་སངས་རྒྱས་ནི་སྤངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། གཟུགས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོ་སྟེ་འབྲས་བུའོ། ། བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་མདོག་དང་མཚན་མ་སྟེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །

He who possesses these is called Vajradhara. Furthermore, the emanation and reabsorption, or the sequential application, of the fivefold nature of Mohavajra, Piśunavajra, Rāgavajra, Dveṣavajra, and so forth, is the perfect method of taking the result as the path, just as described above. That meaning should also be applied to the perfection of the welfare of oneself and others. First, one should meditate on the world by examining all phenomena as being the nature of method and insight. Then, one should meditate on the luminosity that is the nature of the great bliss of the single taste of union. Then, all that is stable and moving radiates from the light rays of the appearance of wisdom, and one should seal them with the method of insight; this is the welfare of oneself. Moreover, because it is free from the nature of nihilism and inanimate matter, the uninterrupted experience of great bliss gives rise to the various forms of the Saṃbhogakāya and Nirmāṇakāya for those to be trained; this is the welfare of others. Furthermore, the realization that the nature of the dharmadhātu—the inseparable four wisdoms of the nature—has resided within oneself from the very beginning through the mantra "Oṃ dharmadhātu" and so forth, is the union, which is the perfection. Having thus meditated on oneself, the Buddha is the perfection of abandonment and wisdom. The form is the Blessed One, Black Yamāntaka, who is the result. As for the instruction to "meditate," the colors and hand-symbols have already been explained.

དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་བསྒོམས་པས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། མཁས་པས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཐབས་དང་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོའི་ཚོགས་རྣམས་ལ་བསྒོམ་པའི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྤྲོས་པ་མེད་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་གཙོ་བོ་འོད་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ལས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ན་དཀྱིལ་འཁོར་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁུ་བའི་རྣམ་པ་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སློང་བར་བྱེད་ཅེ་ན་གསུངས་པ། གར་དང་གླུ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འཁོར་ལོ་བསྐྱོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། ཙ་རྩི་ཀ་སོགས་གླུ་དང་ནི། ། དྲུག་ལས་སྐྱེས་སོགས་ལེན་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་གར་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱེད་དོ། ། གླུ་ནི་གར་སྔོན་དུ་སོང་བའི་རྗེས་ལ་ཚིག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་ལྡན་པ་དག་གིས་འགྲོ་བ་གཞན་གྱི་ཡིད་འཕྲོག་ཅིང་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སྤར་ནས་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་མན་ངག་གོ། ། བཞི་ནི་ལྷ་མོ་བཞིའོ། ། སྦྱོར་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་སྦྱར་བའོ། ། འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གླུ་འདིས་བསྐུལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཙརྩི་ཀ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕག་མོ་དང་། དབྱངས་ཅན་མ་དང་། གཽ་རཱི་མའོ། ། གླུ་ནི་དབྱངས་དང་ལྡན་པའི་བརྡའོ། ། དྲུག་ལས་སྐྱེས་སོགས་ནི་གླུའི་ཁྱད་པར་ཏེ་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེའི་ཁྱད་པར་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གསུངས་པ། སྙིང་རྗེས་ཁྲོས་པའི་དད་སྒྲོལ་བཞེངས། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་གཏི་མུག་སེལ། །

If one asks what is accomplished by meditating on the form of the Buddha in that way, it is said: "By the wise." This refers to the absence of the conceptual elaborations of attachment to the meditation on the assembly of the maṇḍala deities, including the methods and the self. The "wheel" refers to Mohavajrī and the others. Their meditation is performed through the emanation of the principal deity together with light. How does the maṇḍala deities arouse the meditative absorption (samādhi) of the Blessed One in the form of seminal fluid pervading space? It is said: "By the application of dance and song, The wheel is to be set in motion; With the songs of Carcikā and the others, And the singing of Ṣaḍja and the rest." By this very distinction of the cause and effect of the dance, the welfare of all sentient beings is accomplished. Song is the pith instruction that, following the dance, captivates the minds of other beings through uncommon words and, having ignited one's own wisdom, makes it utterly radiant. "The four" refers to the four goddesses. "By the application" means being joined with the words of exhortation. "The wheel is to be set in motion" means that by the very act of being exhorted by this song, it becomes the condition for the wheel to be generated. "Carcikā and the others" refers to Vārāhī, Sarasvatī, and Gaurī. "Song" is the symbolic expression endowed with melody. "Ṣaḍja and the rest" refers to the specific types of song, which have already been explained above. One part of that distinction is stated: "Arise, Tārā, who is wrathful through compassion! Dispel the ignorance of the three realms!"

དད་སྒྲོལ་རྩོལ་བས་མ་བཞུགས་བཞེངས། ། བདུད་འདི་དག་ལས་རྒྱལ་བར་མཛོད། ། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་སྟོང་ཉིད་ཇི་སྟེ་བཞུགས། ། དད་སྒྲོལ་འཇིག་རྟེན་བསོད་ནམས་ཀྱིས་བཞུགས་ཤིང་། ། བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་འཇིག་རྟེན་མགྲོན་བོས་ནས། ། ཁྱོད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སེམས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཁྲོས་པས་ནི་སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་ཁྲོ་བོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་ཟུང་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དད་པ་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་སྐུ་ལ་བལྟ་བས་ཆོག་མི་ཤེས་པའོ། ། སྒྲོལ་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་སྒྲོལ་བའི་མཐུ་མངའ་བ་ཁྱོད་ཉིད་དོ། ། བཞེངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཐོང་མཛོད་ལ། ། ཞེས་བྱའོ། ། ཁམས་གསུམ་ནི་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་དོ། ། ཀུན་ནི་ཐམས་ཅད་དང་དེ་ལྷག་མ་མ་ལུས་པའི་དོན་ཏོ། ། གཏི་མུག་ནི་རྨོངས་པ་སྟེ་མ་རིག་པའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའོ། ། སོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དག་པར་མཛོད་ཅིག་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ཙརྩི་ཀའི་གླུའོ། ། རྩོལ་བས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དང་བྲལ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཞི་བའི་བདེ་བ་ཉིད་དེ། ། དེ་ལ་མ་ཞུགས་པར་རྒྱལ་བའི་སྐུར་བཞེངས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཞེངས་ནས་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་བདུད་ནི་རྨོངས་པ་དང་འཆི་བདག་དང་རྒྱལ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་གཡེང་བྱེད་ལྟ་བུ་སྟེ་དེ་ལས་རྒྱལ་བར་མཛོད་ཅིག་པ་ནི་ཕག་མོའི་གླུའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་མགྲོན་བོས་པ་ནི་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་ཏེ་ཁྱོད་དང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཐུགས་བསྐྱེད་པའི་དུས་སུ་སེམས་ཅན་མ་གྲོལ་བ་རྣམས་གྲོལ་བ་དང་། མ་བསྒྲལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བ་དང་།

"Rise, O Deliverer through Faith! Conquer these māras! O Protector of the World, why do you remain in emptiness? You remain through the merit of the world’s faith; having invited the world that desires enlightenment as your guests, you contemplate emptiness." Regarding this: "Wrathful Compassion" means that by the power of compassion, you assume the form of the wrathful Yamāntaka. "Faith" means that one can never look enough upon your body. "Deliverer" refers to you yourself, who possess the power to deliver all sentient beings from the ocean of saṃsāra. "Rise" means: "Abandon emptiness!" The "three realms" are the desire, form, and formless realms. "All" means every single thing without exception. "Delusion" is ignorance, the great ocean of nescience. "Clear away" means "purify it"; this is the song of Vajracarcikā. "Effort" refers to the peace of nirvāṇa that is devoid of the welfare of sentient beings. The meaning is: "Without entering into that, arise in the body of a Victor." Having arisen, how so? "Māras" are those such as the delusion-māra, the lord-of-death māra, the conqueror-māra, and the distraction-māra; "conquer these" is the song of Vārāhī. "Inviting the guests of the world" refers to the sentient beings of the six classes of beings. At the time you first generated the mind of enlightenment, you vowed: "May those beings not yet liberated be liberated; may those not yet delivered be delivered."

དབུགས་མ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་བཟླའོ་ཞེས་མགྲོན་དུ་བོས་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་དེ་ལ་ཇི་སྟེ་བཞུགས་སོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དད་སྒྲོལ་ཁྱོད་འཇིག་རྟེན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསོད་ནམས་བསགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་བཞུགས་ཤིག་པ་ནི་དབྱངས་ཅན་མའི་གླུའོ། ། བྱང་ཆུབ་ནི་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་མཐའ་དག་སྤངས་པའོ། ། དེ་འདོད་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཁྱོད་ཉིད་སྔོན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རམ། དེའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྙེད་ནས་གཞན་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འཇིག་རྟེན་པ་མགྲོན་དུ་བོས་ནས་སོ། ། ད་ཁྱོད་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སེམས་པར་བྱེད་ན་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བསླུས་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བཞེངས་ཤིག་ཅེས་བོས་པ་ནི་གཽ་རཱི་མའི་གླུའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་བསྡུ་བ་གསུངས་པ། ཇི་ལྟར་སྐར་མདའ་འཕྲོ་བ་བཞིན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ཞུགས་པར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་རང་ངོ་བོ་ཉིད། ། སྙིང་རྗེ་དང་ནི་འདོད་ཆགས་སེམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡབ་ཡུམ་དུ་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་སྐུ་སྲིད་པའི་བར་མ་དོ་རྣམ་པར་དག་པའི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་རྙོག་པ་མཐའ་དག་གིས་དབེན་པ།

It is an invitation, saying: "I shall provide relief to those who have not found relief, and I shall lead to parinirvāṇa those who have not yet passed beyond sorrow." This is the meditative absorption (samādhi) in which emptiness pervades space; in that state, he dwells. Why is that? O Śraddhā, you should remain as the very cause for all worldly beings to accumulate merit; this is the song of Sarasvatī. Awakening (bodhi) has the characteristic of space; it is the abandonment of all conceptual constructions without exception. Is it for the sake of those in the world of desire that you yourself are to be accomplished first? Or, having attained that perfection, is it for the purpose of liberating others that worldly beings are invited? Now, if you contemplate emptiness, you would be deceiving everyone. Therefore, the call "Arise!" is the song of Gaurī. Following that, the dissolution is taught: "Just as a shooting star flies, so shall one enter the mind of awakening. The nature of Vajradhara himself is the mind of compassion and passion." Regarding this, the body of Vajradhara, who has become the father and mother of all Tathāgatas, is the nature of great bliss—the mind purified of the intermediate state of existence (bardo) and free from all turbidity.

ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་དབུས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཧོ་གཉིས་ཀྱིས་བརྟེན་པ་དེ་དག་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་དག་ཏུ་ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ལ་སྐར་མདའ་འཕྲོ་བ་བཞིན་དུ་ལྷ་མོ་བཞི་ཡང་འདིར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཚོན་པའི་རྟགས་སུ་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་རོ་གཅིག་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཀུན་རྫོབ་ལ་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། ། སེནྡ་པ་ཡི་སྒྲ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཚིག་ཉུང་ཡང་དོན་རྒྱས་པར་མཚོན་ནུས་ཏེ། དཔེར་ན་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཤིང་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཚིག་རྒྱས་ཀྱང་དོན་རྒྱས་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྩ་བ་ལ་སྡོང་པོ་དང་ཡལ་ག་དང་ལོ་མ་དང་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་དང་ཤུན་པ་སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཤིང་ངོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཚིག་རྒྱས་ཀྱང་དོན་མ་རྒྱས་པ་ནི་རྒྱལ་པོའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྟ་དང་ཆུ་དང་ལན་ཚྭ་དང་རལ་གྲི་སེནྡ་པ་འོན་ཅིག་བརྗོད་པས་གཅིག་གིས་མང་པོའི་དོན་བྱེད་དོ། ། དེ་བས་ན་འདིར་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་སྨོན་པ་དང་འཇུག་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀུནྡ་ལྟ་བུ་དང་། དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྟན་པ་སྟེ་གང་ཟག་གི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོར་རོ། ། གཅིག་པར་གྱུར་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ཞུགས་པར་གྱུར་ཞེས་པའོ། །

In the center of the sun and moon, which are the nature of method and insight, is the wisdom-essence (jñāna-bindu) supported by the two syllables HOḤ. Because these are the very body, speech, and mind, they possess the characteristics of OṂ ĀḤ HŪṂ. Just as a shooting star streaks across the sky, the four goddesses also enter here. If one asks what results from this: it is the indivisible wisdom, the sign that symbolizes the suchness (tathatā) of all phenomena, which has become of one taste. If it is argued that suchness is not established by the mere fact of being of one taste within the conventional bodhicitta, it is said: "By means of the distinctions of the conventional and so forth, it is like the word 'saindhava'." Because of this statement, even a few words can symbolize a vast meaning, just as one says, "a tree possessing qualities." It is not the case that a long word is necessarily a long meaning, as when one says, "a tree is that which possesses a root, trunk, branches, leaves, flowers, fruit, and bark." Conversely, a long word may not have a long meaning, as when one says, "O King, bring the horse, water, salt, and sword of Saindhava," where a single word serves the purpose of many. Therefore, here too, the bodhicitta is taught as the bodhicitta of aspiration and the bodhicitta of application; the conventional bodhicitta, which is like a jasmine flower; the ultimate bodhicitta; and the great bliss bodhicitta. Through the differences in the dispositions of individuals, all phenomena are of one taste within the great bodhicitta. Because they have become one, it is said, "one has entered the bodhicitta."

གལ་ཏེ་གང་ཟག་མཆོག་རྣམས་ལ་འདི་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་འཆང་རང་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རོ་གཅིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རང་རིག་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དུས་སུ་རིག་པ་དང་ལམ་དུ་གོམས་པར་སྦྱངས་པས་རླུང་གནས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན། རང་རིག་དག་པའི་བདག་ཉིད་དེ། ། དག་པ་གཞན་གྱིས་གྲོལ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིར་རིག་མ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་བའི་དགོས་པ་གང་ཞེ་ན། ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་བ་དང་། ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་། གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མངའ་བའི་ཕྱིར་བསྐུལ་བའོ། ། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ཁུ་བའི་གནས་སྐབས་ནས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་སྙིང་རྗེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཡང་གདུལ་བྱ་ལ་དགོངས་པས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་གཟུགས་སུ་སྣང་བའོ། ། རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་གོ་རིམ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་བསྒོམ་པ་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། ། གཉིས་པ་རྗེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། ། གསུམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། ། བཞི་པ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དང་པོ་ནི་དང་པོ་སྟེ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དང་པོའོ། ། བསྒོམ་པ་ནི་རང་གི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་ལོ། ། རྣལ་འབྱོར་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྣམ་པ་ལྔར་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། ཏེ་ཞེས་པ་ནི་རང་གཞན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འོག་མ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྗེས་ནི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ནི་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། །

If one asks, "How does this become the bodhicitta of great bliss for supreme individuals?" it is called the very essence of Vajradhara. The essence in which the five wisdoms are of one taste is self-awareness (svasaṃvedana). When that very thing is cultivated on the path through awareness during the time of the wisdom of insight (prajñājñāna), the winds will enter their proper abodes. Therefore, it is said: "The self-nature of pure self-awareness is not liberated by any other purity." In this context, what is the purpose of the exhortation by the consorts? It is to exhort [the Buddha] because he possesses compassion for all sentient beings of the three realms, as well as the qualities of the perfect fulfillment of his own and others' welfare. Therefore, the Blessed One himself, even in the state of the seminal fluid (bindu), is the union of the five wisdoms and compassion; this is the appearance in the form of the Sambhogakāya, intended for those to be trained. To show the sequence of the four yogas, it is said: "The first is the yoga of meditation; The second is the subsequent yoga; The third is the extreme yoga; The fourth is the great yoga." Regarding this: "The first" refers to the first of the deity yogas. "Meditation" is one's own emanation. "Yoga" is the generation of the mind of awakening (bodhicitta) through the five aspects of manifest enlightenment. The particle "te" indicates dependence on the subsequent perfections of oneself and others. The second and so forth are easy to understand. "Subsequent" means immediately following the generation of the mind of awakening. "Yoga" is the union of the ultimate and the conventional.

ཡིན་ཞེས་པ་ནི་འདིས་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྣལ་འབྱོར་ནི་གསང་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། བཀོད་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། ། དེ་ནི་དེའི་ནུས་པ་འོག་མ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ནི་དམ་ཚིག་དང་ཡེ་ཤེས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། ། ཆེན་པོ་ནི་ཐུབ་པའི་འོད་ཟེར་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཕྲོས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྫོགས་པ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་ཡིན་པར་འདི་ལྟར་འདོད། ། དེ་ནི་རྒྱུ་མཐུན་ལྷ་ཡི་སྐུ། ། རྗེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་པར་གྲགས། ། འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་པ། ། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་པར་འདོད། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་དང་། ། ལྷ་ཡི་མིག་སོགས་བྱིན་བརླབས་དང་། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་གཞུག་པ་དང་། ། བདུད་རྩི་མྱང་བ་དག་དང་ནི། ། མཆོད་དང་བསྟོད་པ་ཆེན་པོ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་ནི། སྙིང་པོ་བརྟན་ཞིང་ཁོང་སྟོང་མེད། ། མི་ཆོད་མི་ཕྱེད་མཚན་ཉིད་ཅན། ། མི་ཤིགས་པ་དང་མི་ཉམས་པས། ། སྟོང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་དང་དབུས་མི་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། ། སེམས་དཔའ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་སྤངས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་ཡང་དག་རྙེད། ། སྟོན་པས་བཀའ་སྩལ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡང་དག་གཟུང་། །

"Is" (yin) refers to the perfection of one's own welfare. "Thoroughly" (shin tu) is a term for applying oneself diligently to the welfare of others. "Yoga" (rnal 'byor) is the union of the secret maṇḍala of bodhicitta and the maṇḍala of the array of the saṃbhogakāya. That is in relation to its lower capacity. Yoga is the union of the samaya and wisdom (jñāna) deities. "Great" (chen po) refers to the performance of the welfare of all sentient beings through the radiation of the Sage’s immeasurable rays of light. Furthermore, to explain that very point in detail: "The perfection of Vajrasattva is asserted here to be yoga. The deity’s body, which is the result concordant with the cause, Is renowned as the subsequent yoga. The complete perfection of all the wheels Is asserted to be the supreme yoga. The blessing of the body, speech, and mind, The divine eyes and so forth, The entry of the wisdom wheel, The tasting of the nectar, And the great offerings and praises— These are called the great yoga." Thus it is said. Regarding "Vajra": "The essence is firm and without hollow; It has the characteristics of being indivisible and inseparable; Because it is indestructible and undecaying, Emptiness is explained as the Vajra." Because of this, it is the emptiness of insight (prajñā) in which beginning, middle, and end are not perceived. Regarding "Sattva": "In the instant of abandoning all variety, The supreme joy is perfectly attained; The Teacher declared, 'Great Sattva, Perfectly uphold great bliss.'"

ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྙིང་རྗེ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེ་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སེམས་བསྐྱེད་པར་རྫོགས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། རྒྱུ་མཐུན་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་སྟེ་སཱ་ལུ་དང་སཱ་ལུ་བཞིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་གཞན་དག་འདྲ་བས་རྒྱུ་མཐུན་པའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གངས་རི་ལ་གནས་པའི་སེང་གེ་དང་། རྩིག་པ་ལ་བྲིས་པའི་སེང་གེ་གཉིས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་གཅིག་གིས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། བྲིས་པའི་སེང་གེའི་བརྡས་སེང་གེ་དངོས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྐྱེ་སྲིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དེ་ཉིད་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དོན་སྤྱིའི་རྣམ་པའོ། ། གལ་ཏེ་དོན་སྤྱིའི་སྐྱེས་པ་ནི་རྒྱུ་མཐུན་པའོ་ཞེ་ན། བྲིས་པའི་སེང་གེས་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་ནུས་ཀྱི། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡུལ་གཞན་ལ་སྤྱོད་པར་བྱེད་མི་ནུས་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། ། གལ་ཏེ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་སེང་གེ་དེ་ཉིད་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། གང་ལ་མར་མེའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པས་མུན་པ་སེལ་བར་ནུས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་སྟེ། དེ་ལས་འབྲས་བུ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་རྟགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འབྱུང་བ་ནི་རྒྱུ་མཐུན་ལྷའི་སྐུ་ཞེས་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་རྟགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མདོག་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་མདོག་གཉིས་གཅིག་པར་འགྱུར་བའམ། ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡེ་ཤེས་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།

Because it has been so stated, the uncommon compassion is the bodhicitta of great bliss. The yoga is the perfection of the generation of the mind of awakening through the union of those two, such as the mirror-like [wisdom] and so forth. "Concordant cause" means that the cause and the result are concordant, like rice and rice. If others were to argue that it is a concordant cause because they are similar, that is not so; for a lion dwelling on a snow mountain and a lion painted on a wall are not concordant causes, as even one of them lacks the actual qualities described. The painted lion is a mental image (don spyi) because, while the sign of the painted lion may produce the appearance of an actual lion, it does not produce the one that possesses the actual qualities. If it is argued that the production of a mental image is a concordant cause, [the answer is] that while a painted lion can produce a visual consciousness, it cannot cause the mental consciousness to engage with the object; therefore, it is a specifically characterized phenomenon (rang gi mtshan nyid). If it is argued that the mental image of the lion itself is the specifically characterized phenomenon, it would follow that by merely describing the qualities of a lamp, it would be able to dispel darkness. Therefore, the generation of the mind of awakening is the primary cause of omniscience. From that, the result—the union—arises in accordance with its signs; this is called the "concordant cause deity body." If it is argued that if it is concordant with the signs, then the color of Vajrasattva and the color of the lord of the maṇḍala would be identical, or if there is a difference, then wisdom would be impermanent:

མ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་ལ་ནི་ཆེས་སྐྱོན་མེད་པའོ། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་མཚན་ཉིད་མཐུན་པར་སྟོན་ཏེ། ཞལ་གསུམ་དང་ཕྱག་དྲུག་དང་ཞབས་གཉིས་དང་རིག་མ་དང་རབ་ཏུ་འཁྱུད་ཅིང་མཚོན་ཆ་དྲུག་རབ་ཏུ་འབར་བ་རྒྱན་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་གཅིག་པའོ། ། སྐུ་མདོག་ནི་ཆུ་ཤེལ་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུར་རྐྱེན་གྱིས་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། སྔར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དུས་སུ་ནི་ཟླ་བའི་རྒྱབ་ཡོལ་གྱིས་སོ། ། དེ་ཡང་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དང་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བརྡར་ཡང་བསྟན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་དུས་སུ་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལྟར་གནས་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་དགོངས་པ་དང་། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དྲི་མ་སྡུད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། གཉིས་སུ་གཞག་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། གཅིག་ནི་བསྒོམ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ནི་མི་སློབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། ། དེ་ཡང་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། བསྐྱེད་པའི་རིམ་ལ་ལེགས་གནས་ཤིང་། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་འདོད་རྣམས་ལ། ། ཐབས་འདི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། སྐས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་གསུངས། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔར་བཞིན་རང་རིག་པས་གང་ཟག་མཆོག་རྣམས་ལ་རྫོགས་པའི་རིམ་པར་འགྱུར་ལ། དམན་པ་ལ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའོ། ། གལ་ཏེ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ཡིན་ན་ཞལ་ཕྱག་ལ་སོགས་འབྱུང་བར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མེད་དེ། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལས། ། སྔགས་དང་ལྷ་ནི་ཡང་དག་གནས། །

It is not so; these are entirely without fault. They demonstrate that cause and effect share the same characteristics: they are identical in having three faces, six arms, two legs, and being in close embrace with a consort, possessing six blazing weapons and many ornaments. As for the body color, it appears vividly like a crystal gem due to conditions; previously, during the stage of Vajrasattva, it was due to a moon-shaped backrest. That is also taught as a symbol of the mirror-like wisdom and the generation of the mind of enlightenment. During the stage of the Lord of the Maṇḍala, it is due to the maṇḍala of the celestial palace abiding like sapphire, the intention regarding the specific family, and the specific qualities such as gathering the stains of all wandering beings. There is a purpose for establishing the two [stages]: the first is concordant with the path of meditation, and the second is concordant with the path of no-more-learning. As the noble Nāgārjuna said: "For those who are well-established in the generation stage and desire the completion stage, the Perfect Buddha taught this method like the steps of a ladder." If one asks, "In that case, is it not the generation stage?"—as before, for supreme individuals it becomes the completion stage, while for those of lesser capacity it is the generation stage. If one asks, "If it is the completion stage, it is illogical for faces, arms, and so forth to appear," there is no fault; for: "From the nature that is free from conceptual elaboration, the mantra and the deity truly abide."

ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་མེ་ལོང་དང་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ཡེ་ཤེས་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་གཟུགས་བརྙན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའོ། ། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཆ་གཉིས་སུ་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི། ། མྱ་ངན་འདས་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟོག་ལས་མི་རྟོག་པ་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ་དབྱེར་མེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་རིགས་མཐུན་པ་གཉེན་པོ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། ཐབས་ཆེན་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ལ། ། ཉོན་མོངས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་འགྱུར། ། སྔགས་ཀྱིས་བསད་པའི་དུག་བཞིན་དུ། ། འཁོར་བ་ཞི་བའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་བརྒྱུད་པའི་གཞུང་ལུགས་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་བསྐྱེད་རྫོགས་གཉིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་རོ་གཅིག་པས་དངོས་པོས་དངོས་པོ་དག་པར་བྱེད་པ་ལ་དངོས་མེད་ཅེས་ཕྲ་བ་དག་པར་བྱེད་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། ། ཡང་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོར་རིགས་གཅིག་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལ་བློས་གཉིས་སུ་བརྟགས་པ་ཡིན་པས་དངོས་པོའི་ཆད་པ་སེལ་བ་དང་། དངོས་མེད་ཀྱི་རྟོག་པ་སེལ་བ་དེ་བཞིན་ནོ། ། འདིར་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་སྐྱེས་ལ་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེས་ཏེ་དེ་ཉིད་ཐ་མི་དད་པའི་དུས་ན་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། རྒྱུ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དང་འབྲས་བུ་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་གཉིས་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚེས་གཅིག་པའི་ཟླ་བ་དང་ཉ་གང་བ་བཞིན་ནོ། ། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་(ཆོས་,ཚེས་)གཅིག་པའི་ཟླ་བ་དེ་སྤངས་པ་ལས་ཉ་གང་བའི་ཟླ་བ་དེ་རྙེད་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །

Because it has been so stated, just like a mirror and its reflection, wisdom—which is free from conceptualization—appears in the form of a reflection. If it is argued that this consciousness would then follow as having two parts, it is said: "The complete purification of saṃsāra is called nirvāṇa." Because of this statement, non-conceptuality is not other than non-conceptuality; they are inseparable. If it is argued that a remedy of the same class is untenable, it is said: "For those endowed with great skillful means, the afflictions become branches of enlightenment. Like poison neutralized by mantra, saṃsāra is the nature of peace." Because of this statement, for a yogi possessing the lineage scriptures, the two—generation and completion stages—are of one taste in bodhicitta. Thus, there is no contradiction in purifying an entity through an entity, or purifying the subtle through the non-entity. Alternatively, although they are of one class within great bliss, the intellect conceptualizes them as two; thus, the elimination of the extreme of entities and the elimination of the conceptualization of non-entities are likewise. Here, the essence of all phenomena is unborn yet arises through conditions; at the time when that very essence is undifferentiated and free from grasping, that is great bliss. The union of cause and the union of result are not identical, like the moon on the first day and the full moon. Yet they are not different, just as the full moon is not found by abandoning the moon of the first day.

དགོས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མ་རྟོགས་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་རྟོགས་པ་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཡེ་ཤེས་ནི་མི་རྟག་པར་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྲས་བུར་འགྱུར་བ་ནི་མ་རིག་པ་བག་ཆགས་རྩ་བ་དང་བཅས་པ་རྐྱེན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པར་མངོན་ཏེ། དཔེར་ན་ཟླ་བ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་ཀྱང་ཉི་མ་དང་ཉེ་བའི་དུས་ན་ཟླ་བ་འགྲིབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲིབ་པར་མངོན་ཏེ། ཉི་མ་དང་རིང་བ་ན་ཟླ་བ་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བས་རྒྱུ་མཐུན་པ་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་མ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལའོ། ། རྗེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་སྙིང་པོ་ལེན་པའི་གནས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའོ། ། ཡོངས་རྫོགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོའི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་སྔོན་སངས་རྒྱས་པའི་འཁོར་ལོ་ཞུ་བའི་ངོ་བོར་བྱས་པ་ལས་ཐིག་ལེ་དང་ཡི་གེ་དང་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་སྐུ་སོ་སོའི་སྔགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་བཏོན་ཏེ་དེའི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་ཀྱི་རང་གི་རིགས་དང་མཐུན་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་ནས་རང་རང་གི་གནས་སུ་བཞུགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ཏེ། དེ་ཡང་བཤད་པའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས། ཡན་ལག་དྲུག་ཅེས་གསུངས་ཏེ། སྡོམ་པ་གསུམ་ནི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དྲུག་ལས་གཉིས་ལྡན་རྣམ་ཤེས་ཉིད། ། མཆོག་གནས་པ་ནི་རབ་གནས་སོ། ། མཆོད་དང་བསྟོད་པ་ཆེན་པོས་ནི། །

It is not that there is no purpose; it is not for the sake of realizing the bodhicitta that has not been realized, but rather for the sake of stabilizing that which has been realized. Wisdom does not arise impermanently; although there is no increase or decrease in its own essence, the transformation from the ground of wisdom into the fruit of wisdom is manifested as the power of that very [wisdom] increases and expands through the force of conditions, including the root of ignorance and its habitual tendencies. For example, although the moon has no increase or decrease in its own essence, when it is near the sun, the moon appears to wane through its very waning, and when it is far from the sun, the moon appears to wax and expand. Therefore, the "concordant cause" is not a mere designation, but is in terms of its own specific characteristic. The subsequent yoga and so forth are easy to understand. The "wheel" is the place where the essence is extracted. "All" refers to the wheel of the maṇḍala. "Complete" refers to the source of phenomena of Vajravārāhī: the wheel of those previously awakened is transformed into the essence of melting, and from that, the bodies generated as drops, syllables, and signs are projected into space by their respective mantras. Then, the hosts of wrathful deities emerging from the pores of her skin perform the welfare of sentient beings in accordance with their respective families and then abide in their own respective places. Regarding "body and speech" and so forth, it is as explained previously. Furthermore, the Great Explanatory Tantra speaks of the "six branches": "The three vows are the yoga; from the six, the consciousness possessing the two is the supreme abiding, which is the consecration. Through great offerings and praises..."

དམ་པ་རྣམས་ནི་མཉེས་བྱས་སོ། ། ཐམས་ཅད་བདག་བྱིན་བརླབས་ནས་ཀྱང་། ། མྱང་བ་དངོས་གྲུབ་ཡན་ལག་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ལས་རབ་འབྱམ་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་གྱུར་པ་དམ་ཚིག་སྟེ། བསྲུང་བར་བྱ་བ་དང་ཉམས་ན་གསོ་བའི་ཆོ་ག་ལ་མ་མཁས་ན་རྡོ་རྗེ་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་བརྙས་མི་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་ནི་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཔོན་དུ་གྱུར་པའི་གཞུང་ལུགས་དང་ལྡན་པའོ། ། རྒྱུད་བཤད་པ་དང་མན་ངག་སྟོན་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་གསུམ་གཅིག་དང་ལྡན་པ་དང་། གཉིས་དང་ལྡན་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཡང་། དམ་ཆོས་ཀློག་དང་སྦྱིན་པ་དང་། ། འཆད་བྱེད་མན་ངག་སྟོན་པ་དང་། ། དབང་བསྐུར་བ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། ། འདི་རྣམས་སློབ་དཔོན་ཡིན་པར་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་བརྙས་པར་མི་བྱ་སྟེ་དང་པོ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བར་དུ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་ཞིང་རང་གི་འཚོ་བས་ཀྱང་ཆེས་ལྷག་པར་བྱ་ཞིང་བསྟོད་དོ། ། བདེ་གཤེགས་བཀའ་ལས་འདའ་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ་དགོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ། ། དེ་ལས་ཀྱང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་སྨོན་ལམ་གྱི་རྒྱུན་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་དག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་མཐུན་པར་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་ལ་གཤེགས་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་བཀའ་ནི་དྲི་མ་མེད་པ་སྟེ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །

"The sublime ones are pleased; having blessed everything, tasting is the branch of siddhi." Thus it was said. Now, the samaya is the root of all the infinite outer and inner activities without exception. If one is not skilled in the rituals for guarding it and for restoring it if it is impaired, one will fall into the Vajra Hell and so forth; therefore, it shall be explained. "One should not disparage the master" means that a master is one who possesses the scriptural traditions and has become the leader of all disciples. There are three types: those who possess all three—explaining the tantras, teaching the pith instructions, and conferring empowerments; those who possess two; and those who possess them specifically. As it is said: "Reading the sublime Dharma and giving, Explaining and teaching the pith instructions, Conferring empowerments and the maṇḍala rites— These are explained as being the master." Therefore, one must not disparage them. From the initial generation of the mind of awakening until the attainment of great bliss, one should serve them with body, speech, mind, and resources, honor them with one's own livelihood, and praise them. "One must not transgress the word of the Sugatas" means that "Sugata" refers to Great Bliss—the realization of suchness free from all conceptual needs. Furthermore, through the stream of great compassion and aspirational prayers, he proceeds to act for the benefit of all wandering beings in the form of the Sambhogakāya, in accordance with the pure perceptions of sentient beings; thus he is called "Gone" (Gata). His "word" is stainless, consisting of the vehicles of the Śrāvakas, Pratyekabuddhas, and the Mahāyāna.

དེ་ལས་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་གནས་པའི་དུས་སུ་སྤང་བར་བྱ་བ་བདུན་ལས། དེའི་ཡན་ལག་གི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཕམ་པ་དང་། ལྟུང་བ་དང་། ལྷག་མ་དང་། ཉེས་བྱས་དང་། ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱིར་བཅོས་པ་དང་། བཤགས་པར་བྱ་བ་དང་། སྡོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་གནས་པར་བྱ་ཞིང་གཙོ་བོར་གང་ལ་ཆགས་པའི་དངོས་པོ་སྤོང་བའོ། ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི་སྤྱོད་ལམ་ཉན་ཐོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ལ། འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་ནི་བག་མེད་པར་མཐོང་སྟེ། བག་དང་ལྡན་པས་འདུ་བྱེད་ལ་ཡིད་མི་འཇུག་གོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བས་སྨོན་པ་དང་ལྡན་པའི་འཇུག་པ་དགེ་བ་དང་སྒྲིབ་པ་གཉིས་མཐར་བྱེད་པའི་ཚོགས་གཉིས་བསགས་ཏེ་མི་དགེ་བ་བཅུ་ལ་མ་ཞུགས་མི་འཇུག་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་བསྔོ་བ་བདག་གིར་བྱེད་པའི་རེ་བ་ཡོངས་སུ་གཏོང་བའོ། ། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་དབང་གིས་སྨིན་པར་བྱས་ཤིང་དེའི་ཡེ་ཤེས་རིམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྩ་བར་བསྲུང་བ་དང་སྤྱད་པ་དང་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པའི་དམ་ཚིག་རྣམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་བགྲོད་ཅིང་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བའོ། ། དེ་ཡང་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་གཉིས་ཀྱི་དུས་སུ་སྡོམ་པ་སེམས་ཀྱིས་ཐོབ་པས་ཤེས་པ་དུས་གསུམ་རྗེས་སུ་གནས་པ་ལ་སྡོམ་པའི་རྫས་གནས་པ་ནི། རྩིག་པ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པ་བཞིན་ཏེ། རྟེན་གང་གི་མཐུ་ཉམས་པས་བརྟེན་པ་འཇིག་པར་འགྱུར་བའོ། །

Not to transgress these [vows] means that during the time of abiding in the Śrāvaka vehicle, one must abide by the distinctions of the seven things to be abandoned, which include the specific branches of defeats (pārājika), downfalls (āpatti), remainders (śeṣa), misdeeds (duṣkṛta), and subtle infractions, as well as their respective methods of restoration, confession, and restraint; primarily, one must abandon the objects to which one is attached. The Pratyekabuddha vehicle is similar to the Śrāvakas in its conduct, but seeing all of saṃsāra as lacking in security, one remains heedful and does not engage the mind with conditioned phenomena (saṃskāra). The Mahāyāna, through the application of emptiness with compassion as its essence, possesses the engagement of aspiration; it accumulates the two collections that bring an end to the two obscurations, does not engage in, has not engaged in, and will not engage in the ten non-virtues, and takes ownership of the dedication that is completely pure of the three spheres, thereby relinquishing all hope for personal gain. Furthermore, the Mahāyāna of the Bodhisattvas is the Secret Mantra Mahāyāna. Having been ripened by empowerment, one proceeds by the signs of meditative absorption (samādhi) and takes the result as the path, guarding, practicing, knowing, and acting according to the samayas which are the root of the perfect welfare of oneself and others through the distinctions of the two stages of its wisdom. Moreover, during the time of the two Lesser Vehicles, because the vow is obtained by the mind, the substance of the vow abides in the consciousness that persists throughout the three times; this is like a painting on a wall, where the supported [the painting] is destroyed when the power of the support [the wall] fails.

དེ་ཡང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐེག་པ་གཉིས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སྡོམ་པ་དེ་ཉིད་ངོ་བོ་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩིའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྕགས་གསེར་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་དུས་ཁས་འཆེ་བ་ཅིག་གིས་ནི་སྟོང་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར་དང་། དང་པོར་དུས་དེ་སྙེད་ཀྱི་བསམ་པས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ཞིག་གིས་ཁྲུས་བྱས་པས་ལུས་ཀྱི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཟླ་མདོག་ཏུ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བས་ན། སོ་སོར་ཐར་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རིག་འཛིན་རང་གི་སྡོམ་པའོ། ། སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་ནས་ནི། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ཉིད་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པ་ཐམས་ཅད་བསྲུང་བར་གྱུར་པས་སོ། ། གལ་ཏེ་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པས་རིགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུར་མི་རུང་སྟེ་རྟ་དང་བ་ལང་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་བཤད་པ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ་རྟོག་མེད་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞི་བ་རྙེད་པ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྟེན་མེད་པས་ཞི་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དེར་ཐམས་ཅད་རིག་པ་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་མི་གཅིག་ན་སྔོན་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་རིགས་སོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ངེས་འབྱུང་ལ། ། ཐེག་པ་གཅིག་གི་འབྲས་བུར་གནས། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བདེན་པས་མི་འགེགས་ལ། རྣམ་པར་དག་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་སོ། །

Furthermore, through the power of a spiritual friend (kalyāṇamitra), one generates the mind of the second vehicle, whereby that very vow (saṃvara) becomes in essence the Mahāyāna. For example, it is like iron being transformed into gold through the power of an alchemical elixir. Moreover, regarding the commitment of time, it is empty [of contradiction] because the word of the Tathāgata is infallible, and because one initially attained it with the intention for that duration. For example, it is like a person who, by bathing, has all the impurities of the body purified and appears with the color of the moon. Therefore, it is said: "Pratimokṣa, Bodhicitta, and the Vidyādhara vows are one's own vows. Abiding in these three vows, one should accomplish the King of Secret Mantra." This is because all those who possess the samaya of this very [system] come to be protected. If it is argued that they cannot be subsumed into a single category because their characteristics are inconsistent—like a horse and an ox—it is not so. All vows are explained as distinctions of consciousness. When that very distinction is conceptualization—that is, when the non-conceptual, peaceful meditative absorption (samādhi) is attained—conceptualization is pacified because it lacks a support. Thus, in the state of the Tathāgata itself, all are of one single awareness (vidyā). If they were not one, it would also be illogical for those who previously attained Buddhahood [to do so]. Therefore, it is said: "The renunciation of the three vehicles abides as the fruit of the single vehicle." Because of this, the gateways of renunciation are not obstructed by the distinctions of intention, and since purity is their very own essence, it is logical.

མི་རིགས་ན་སེམས་ཅན་བག་དང་ལྡན་པ་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ལས་དྲག་གང་གིས་སྐྱེ་བོ་རྣམས། ། གང་དང་གང་གིས་འཆིང་འགྱུར་བ། ། ཐབས་དང་བཅས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། སྲིད་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་མི་རིགས་སོ། ། དེ་བས་ན་མི་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འཁྲུལ་པ་ཞིག་པ་ཙམ་གྱིས་བདེན་པར་རོ་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་སྤུན་ལ་ཁྲོ་བ་དང་། ། ཉེས་པ་བསྒྲགས་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་ཏུ་རིགས་མཐུན་པར་བསྡུས་པས་ན་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྐྱེས་ནས་གཅིག་པས་ན་སྤུན་ནོ། ། དེ་ཡང་ཤེས་རབ་མཆོག་གི་མངལ་ན་གནས་པ་རྣམས་སྤུན་ཏེ་ཁྱད་པར་གྱི་རྡོ་རྗེ་སྤུན་དང་བྱེ་བྲག་དང་ཉེ་བའི་སྤུན་ནོ། ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དང་སློབ་དཔོན་དང་རིགས་པ་གཅིག་པ་ལས་དམ་ཚིག་ཐོབ་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རྡོ་རྗེ་སྤུན་ནོ། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཐོབ་པ་ནི་བྱེ་བྲག་གི་རྡོ་རྗེ་སྤུན་ནོ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཉེ་བའི་སྤུན་ནོ། ། དེ་ཡང་གཉིས་ཀ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་གཞག་ལ། གཞན་ལ་ནི་ཆ་མཐུན་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་ནི་ཉིད་འཁྲུག་པའོ། ། ཉེས་པ་བསྒྲགས་པ་ནི་མཚང་འབྲུ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་གཏང་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཀྱང་ནི་འདུད་པར་བྱེད་པའོ། ། གཏང་བར་མི་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་དམ་བཅས་པ་ལ་ཉམས་པར་མི་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བདག་གཞན་ཆོས་ལ་སྨད་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་བདག་ནི་སངས་རྒྱས་པའོ། ། གཞན་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་ནོ། ། ཆོས་ནི་མངོན་པར་ཐོབ་པའི་ལམ་དུ་མཐོང་བའོ། །

If it were illogical, then the Blessed Buddha’s statement: “By whatever intense karma beings are bound, by that very same thing, when combined with skillful means, they will be liberated from the bonds of existence,” would also be illogical. Therefore, all that is untrue becomes of one taste with the truth simply through the cessation of delusion. Likewise, the statement, “One should not be angry with one’s vajra siblings, nor should one proclaim their faults,” is consistent with the samaya as it is summarized by those of similar class. They are called “siblings” because they are born from the same source. Furthermore, those who dwell in the womb of supreme insight are siblings; these are the special vajra siblings, the distinct siblings, and the close siblings. Among them, those who have received the samaya from the same maṇḍala, preceptor, and lineage are the special vajra siblings. Those who have received it in a distinct manner are the distinct vajra siblings. All who have entered the Mahāyāna are the close siblings. Regarding these two, downfalls are established, whereas for others, they are of a similar class. “Anger” means being agitated. “Proclaiming faults” means one should not expose their hidden flaws and so forth. Regarding the statement, “One should also not forsake the bodhicitta,” the bodhicitta has already been explained. The word “also” (kyang) serves to include it. “Should not forsake” means one must not let the initial vow degenerate. Regarding the statement, “One should not disparage oneself, others, or the Dharma,” “self” refers to a Buddhist. “Others” refers to non-Buddhists. “Dharma” refers to seeing the path of actual attainment.

སྨད་པར་བྱ་བ་ཡང་ཐེག་པའི་རིམ་པས་ཉེས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་སྨད་བྱས་ན། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིང་བའི་རྒྱུ། ། ཞེས་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་པ་དང་ལམ་ཚོལ་ཞུགས། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་སྨད་མི་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། སྨོད་པ་ནི་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་སྟེ་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ་ཕྲག་དོག་པ་ཡང་རྩ་བ་ང་རྒྱལ་ཉིད་དོ། ། རང་ཉིད་ལ་མཆོག་ཏུ་མཐོང་བས་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐུ་བརྟན་པར་བྱེད་ཅིང་གཞན་ཁྱད་དུ་གསོད་པས་ཕ་རོལ་པོའི་སེམས་འཕྲོག་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གྱི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་རང་གི་དོན་དུ་ཡང་ཆེར་མི་འགྱུར་རོ། ། སེམས་ཅན་ལ་ནི་བྱམས་པ་དག། ནམ་ཡང་གཏང་བར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པ་བཞིན་བསམ་པར་བྱ་ཞིང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གཏང་བར་མི་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ཞིང་དང་བྲལ་བའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་མིང་ཙམ་སྟེ། སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར་ཉི་མའི་འོད་ལྡན་པ། ། ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། གལ་ཏེ་སྔར་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཁྱད་མེད་དོ་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་དངོས་གཞི་ཡིན་ལ། འདི་ནི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་སེམས་ཅན་ལ། ། གསང་བ་དག་ནི་བསྟན་མི་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པའི་སེམས་ཅན་ནི་ལྔ་སྟེ་སྣོད་ཀྱིས་མ་སྨིན་པ་ནི་ལོག་སྲེད་ཅན་ནོ། ། ཆོ་གས་མ་སྨིན་པ་ནི་བུམ་པའི་དབང་མ་ཐོབ་པའོ། ། ཆོ་ག་རྫོགས་པས་མ་སྨིན་པ་ནི་གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་མ་ཐོབ་པའོ། །

Regarding the objects of disparagement, the faults likewise correspond to the stages of the vehicles. As it is said: "If one disparages the non-Buddhists, it is a remote cause for Vairocana," and, "Since outsiders and those who have entered the search for the path [should not be reviled], one should not disparage them." If this is so, what need is there to mention others? Disparagement is motivated by pride; even the envy of others' qualities has pride as its very root. By viewing oneself as supreme, one strengthens the power of all habitual tendencies, and by holding others in contempt, one captivates the minds of others. Consequently, such a Bodhisattva fails to benefit others and does not greatly benefit themselves either. "One should never abandon loving-kindness for sentient beings" means that those of the Mahāyāna should regard all sentient beings as an only child and never forsake them at any time. A Mahāyāna that is devoid of the field of sentient beings is a mere name, like the designation "the firefly possessing the light of the sun." If one were to argue that this is no different from the previously mentioned bodhicitta, [the answer is that] bodhicitta is the actual foundation, whereas this [loving-kindness] is the prerequisite for all activities. "One should not reveal secrets to sentient beings who are not fully ripened" refers to the five types of those who are not fully ripened. Those not ripened by the vessel are those with perverted cravings. Those not ripened by the ritual are those who have not received the vase empowerment. Those not ripened by the completion of the ritual are those who have not received the secret empowerment and the wisdom-gnosis empowerment.

ཉམས་པས་མ་སྨིན་པ་ནི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ནས་ཕྱིར་མ་གསོས་པས་སོ། ། ཟབ་པས་འཇིགས་པའི་མ་སྨིན་པ་ནི་བཞི་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཐོབ་པའོ། ། གསང་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་ཙམ་དང་། བརྡ་དང་གསང་བའི་དམ་ཚིག་དང་། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་འདུས་པ་གཅིག་པ་དང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པར་མི་བྱ་སྟེ་བསྟན་ན་གསང་སྔགས་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་འཚེ་བ་དང་། རྒྱུད་པའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཟབ་མོ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས་བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་མི་གྲག་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་སློབ་དཔོན་ལ་འབྱུང་བ་སྟེ་འདོད་པས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ཉེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྤང་བར་བྱའོ། ། བདག་གི་ཕུང་པོ་བརྙས་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་བདག་ཏུ་བཅས་པའོ། ། ཕུང་པོ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་རང་བཞིན་གནས་པ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མཐུས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་མཆོད་པར་བྱ་ཞིང་བདེ་བས་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། བརྙས་པ་ནི་འགེགས་པ་དང་། གཡང་སར་མཆོང་བ་དང་། དམན་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། གནས་མིན་གྱི་བཟོད་པ་དང་། ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་གཅོད་པ་དང་། སྨྱུང་བར་གནས་པ་དང་། དཀའ་ཐུབ་དང་དཀའ་སྤྱད་ལ་སོགས་པ་སྟེ་རྒྱུ་སྡུག་བསྔལ་ལས་འབྲས་བུ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སྤངས་ཏེ་མི་བྱའོ། ། གྲོང་པའི་ཆོས་ནི་སུན་མི་འདོན། ། ཞེས་པ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་གྲུབ་པའི་མཐས་བློ་མ་བཅོས་པ་རྣམས་དྲང་དོན་འདོད་པ་ལས།

“Unripened through impairment” refers to having committed a root downfall or the like and not having restored it. “Unripened through fear of the profound” refers to not having attained the suchness of the fourth empowerment. Regarding “secrecy”: one must not reveal the maṇḍala, even a single samaya mudrā, the symbolic and secret samayas, or the unified wisdom of the union of the gaṇacakra and so forth. If these are revealed, the Secret Mantra will be impaired, the ḍākinīs will cause harm, the blessings of the tantric scriptures will fade, and by slandering the profound, one will suffer and not hear the sound of the Dharma for a thousand eons. Such faults mostly befall the master; therefore, one must avoid all faults motivated by desire. Regarding the line, “One should not despise one’s own aggregates,” it refers to that which is associated with a self. The “aggregates” are form and so forth. Through the power of their natural state and through blessings, these are Vairocana and the other deities; one should make offerings to them via the inner fire sacrifice and accomplish bliss through bliss. “Despising” refers to obstructing [the body], jumping into abysses, engaging in inferior ascetic practices, practicing patience in inappropriate ways, cutting off limbs and digits, fasting, and undergoing austerities and hardships. Since great bliss does not arise from the result of a cause that is suffering, one should abandon and not perform such things. Regarding the line, “One should not disparage the worldly dharma,” this refers to ordinary beings whose minds have not been transformed by philosophical tenets, who desire the provisional meaning.

ངེས་དོན་སྟོན་པ་དང་། དོན་མ་གོ་བ་ལ་སྤྱོད་པ་སྟོན་པ་དང་། སེམས་འཇུངས་པ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་སྟོན་པ་དང་། དགེ་བ་བྱས་པས་འགྱོད་པ་སྐྱེས་པ་དང་། ཆོས་འདོད་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་སྦྱར་བ་དང་། ཅོ་འདྲི་བ་དང་། ཁས་ལངས་བྱས་པའི་ཉེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏེ་སེམས་སུན་ཕྱུང་བས་ན་ཕྱིས་མི་འཇུག་ཅིང་ཞུགས་པ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། གཞན་འཇུག་ཏུ་མི་སྟེར་ན་མི་བྱའོ། ། གདུག་ལ་རྟག་ཏུ་བྱམས་པ་གཏང་། ། ཞེས་པ་ནི་བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་སྡང་བ་ནི་གདུག་པ་ཅན་ནོ། ། དེ་དག་ལ་ལུས་དང་ངག་དང་མཐུ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་བྱམས་པ་སྟེ་བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་ཁོ་ན་སྨད་པར་ཟད་དོ། ། བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་སྨད་པ་ནི་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པས་ན་ཐར་པའི་གེགས་སུ་གསུངས་སོ། ། བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་ལས་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་སྟེ། དེ་ཡང་། བླ་མ་མཆོག་ལ་བསྙེན་བཀུར་བས། ། མཆོག་གསུམ་ཡོན་ཏན་རིག་པར་འགྱུར། ། བདུད་རྩིས་ཡིད་ངོམས་འཁོར་ལས་བརྒལ། ། འབྲས་བུ་ངེས་པར་ལེགས་པ་འཐོབ། ། དེ་ཕྱིར་དམ་པའི་ཞལ་ལས་ནི། ། གསུངས་པའི་བྱ་བ་སྡིག་ཀྱང་བྱ། ། དམ་པའི་ཞལ་ལས་མ་གསུངས་པའི། ། དགེ་བའང་མཁས་པས་སྤང་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་ལ་ཚད་གཞལ་བར་མི་བྱ་ཞེས་པ་ནི། ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་སོ། ། ལུང་ནི་རིག་པ་བཞི་སྟེ་སྒྲ་དང་། བཟོ་དང་། སྨན་དང་། བསྟན་བཅོས་དང་། རིག་པའོ། །

Teaching the definitive meaning to those who do not understand it, teaching conduct to those who do not understand the meaning, showing special enjoyments to those with a stingy mind, feeling regret for having performed virtuous deeds, applying worldly treatises to those who desire the Dharma, mocking, and the fault of making a false promise—these become downfalls for a bodhisattva. Because the mind has been offended, one should not engage in them again; if one disparages those who have already entered the path and does not allow others to enter, one commits a fault. Regarding the statement, "One should always abandon love for the malicious": those who are hostile toward the guru and the Three Jewels are the malicious. To benefit them through body, speech, power, or resources is "love," yet it only serves to disparage the guru and the Three Jewels. Since disparaging the guru and the Three Jewels generates all the sufferings of saṃsāra without exception, it is taught to be an obstacle to liberation. From making offerings to the guru and the Three Jewels, all the qualities of a Buddha arise without exception. As it is said: "By serving the supreme guru, One will come to know the qualities of the Three Jewels. Satiated in mind by the nectar, one crosses over saṃsāra And attains the definitive excellent fruit. Therefore, even if an action is sinful, If it is taught from the lips of the sublime, one should do it. Even if it is virtuous, if it is not taught From the lips of the sublime, the wise should abandon it." Regarding the statement, "One should not measure the Dharma": the Dharma is of two types—the Dharma of scripture and the Dharma of realization. The Dharma of scripture consists of the four sciences: grammar, arts and crafts, medicine, and the science of treatises.

རྟོགས་པ་ནི་དོན་རྟོགས་པ་སྟེ་དེ་ཡང་དོན་སྤྱིའི་རྣམ་པར་རིག་པ་དང་། དོན་རང་གི་མཚན་ཉིད་རིག་པའོ། ། དེ་ནི་མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེ་དང་། བརྡ་དང་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ཡང་ཡིན་མིན་རྩོད་པ་དང་། ཡོད་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་ལྟུང་བའོ། ། གཞན་ཡང་ལུང་དང་གཞན་རིགས་པས་བློ་བྲིད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་ལྟུང་བའོ། ། དོན་དེ་ཉག་གཅིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཕྱོགས་སྣ་ཚོགས་ནས་གཅོད་ཅིང་དོན་དང་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཕྲད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་གཞལ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཐོས་ཤིང་བསམས་ལ་བསྒོམ་པར་ཡང་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་དད་པ་ཅན་གྱིས་བསླུ། ། ཞེས་པ་ནི་ཁ་གསག་དང་། གཞོགས་སློང་དང་། ཐོབ་ཀྱིས་འཇལ་བ་དང་། རྙེད་པས་རྙེད་པ་ཚོལ་བ་དང་། སྲང་ལ་སོགས་པ་ལ་གཡོ་བྱེད་པ་ནི་ཟང་ཟིང་གིས་སླུ་བའོ། ། གོང་མར་སྟོན་པ་ནི་རིག་བྱེད་འཆང་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་བསྟན་བཅོས་འཆད་པ་དང་། བདུད་རྒྱུད་སྟོན་པ་དང་། སྒྱུ་མ་སྟོན་པ་དང་། འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་བས་སེམས་ཅན་སླུ་བའོ། ། གནས་ངན་གྱི་སྦྱོར་བས་སླུ་བ་ནི་རྟེན་ངན་པ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོར་འཇུག་པ་དང་། དམན་པའི་དཀའ་ཐུབ་སྲུང་དུ་འཇུག་པ་དང་། བདག་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་དང་། ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བློ་ལ་སློབ་པ་ནི་དོན་སླུ་བ་སྟེ་དེ་བས་ན་དེ་དག་མི་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་སྔར་བཤད་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ནི་འདོད་པས་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་ལ། འདིར་ནི་ཡོད་དེ་གཅིག་ནི་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་ལ་འདིར་ནི་སླུ་བའོ། ། རྟག་ཏུ་དམ་ཚིག་བསྟེན་པར་བྱ། །

Realization is the realization of the ultimate meaning; that consists of the awareness of the generic image of an object and the awareness of the object’s own specific characteristic. This is the primordial wisdom (jñāna) that is free from all names, words, letters, symbols, and expressions. Furthermore, to conceptualize in terms of "is" or "is not," or "exists" or "does not exist," is a downfall. Moreover, to harbor doubt through the power of being led astray by scripture or other forms of reasoning is a downfall. In order to establish that singular meaning, one must sever misconceptions from various perspectives and encounter the meaning through various methods; therefore, one should not attempt to measure all phenomena [with limited intellect], but should also listen, reflect, and meditate. "To deceive those with faith" means to deceive with material things by means of flattery, hinting, extortion, seeking gain through gain, or cheating with scales and the like. "Teaching what is superior" means deceiving sentient beings through the recitation of the Vedas, explaining worldly treatises, teaching demonic lineages, teaching illusions, or through the application of mechanical devices. "Deceiving through the application of evil states" means leading others to take refuge in inferior supports, causing them to observe inferior austerities, engaging them in the meditation on a self, and training them in a mind of total exclusion; this is deceiving regarding the ultimate meaning, and therefore one should not do these things. If one asks, "Is this not the same as what was explained previously?" it is not so. Previously, it was motivated by desire; here, while that exists, one is refuting [one thing] whereas here one is deceiving [another]. One should always rely upon the samaya.

ཞེས་པ་ལ་རྟག་ཏུ་ནི་དོགས་པ་མེད་པའི་བར་དུའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་རྒྱུད་འདིར་བཤད་པ་དང་། རྒྱུད་གཞན་དུ་བཤད་པར་འགྱུར་བའི་རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པའོ། ། མ་བསྟེན་པ་ནི་གཉིས་ཏེ་མཁས་པ་དང་བླུན་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཇི་ལྟར་བསྟེན་པར་བྱ་ཞེ་ན། མཁས་པས་སྡིག་པ་བྱས་པ་ནི། ། དཀའ་སྤོང་བསླུས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ལྕི། ། མི་མཁས་སྡིག་པ་བྱས་པ་ཡང་། ། རང་བཞིན་བླུན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དམ་ཚིག་ཁྱད་དུ་གསད་པར་མི་བྱ་སྟེ་བསྟེན་པར་བྱའོ། ། བླུན་པོ་རྣམས་སྤང་བའི་ཕྱིར་བག་མེད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། མཁས་པས་སྡིག་བྱས་པ་ནི་འཕྲལ་ཞིང་སྦྱང་། ། མི་མཁས་སྡིག་པ་བྱས་པ་ཐུར་དུ་འགྲོ། ། ལྕགས་ཀྱི་གོང་བུ་ཆུང་ཡང་གཏིང་དུ་འགྲོ། ། དེ་ཉིད་སྣོད་དུ་བྱས་ན་ཆེ་ཡང་ཁ་ན་འཕྱོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་བླུན་པ་དག་གིས་ཀྱང་དམ་ཚིག་ལ་བསྟེན་པར་བྱའོ། ། བུད་མེད་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་ལ། ། སྨོད་པའི་ངེས་པ་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་པ་ལ་བུད་མེད་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་སོ། ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེད་པ་པོར་གསུངས་པ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་ལ་ཡང་རིང་བ་དང་ཉེ་བའོ། ། ཉེ་བ་ནི་རྗེ་བཙུན་མ་དང་རིགས་བྱེད་མ་དང་ཕྱག་རྒྱ་མའོ། ། དེའི་ཤན་འདྲ་བ་ནི་བུད་མེད་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། སེམས་མངོན་པར་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པས་སྨོད་པའི་ཉེས་པ་ནི་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བས་ན་སྤང་བར་བྱའོ། ། བླ་མའི་བཀའ་གནང་བ་དང་།

Regarding the phrase "constantly," it means until one is free from doubt. "Samaya" refers to the root and branch commitments explained in this tantra and those that will be explained in other tantras. There are two types of those who do not rely [on the samaya]: the wise and the foolish. If one asks how they should rely [on them], it is said: "The sin committed by the wise, Through the deception of abandoning hardships, is extremely heavy. The sin committed by the unwise Is likewise due to their own natural foolishness." Because of this, the wise must not disregard the samaya, but must rely upon it. If one asks, "Should the foolish be abandoned and one act with heedlessness?" it is not so. It is said: "The sin committed by the wise is purified immediately; The sin committed by the unwise leads downward. A lump of iron, though small, sinks to the bottom; If that very iron is fashioned into a vessel, though large, it floats on the surface." Because of this, even the foolish must rely upon the samaya. Regarding the line: "In women, who are the nature of insight, The certainty of disparagement is likewise." Here, "women" refers to Prajñāpāramitā, the emanated forms of all Vajraḍākinīs. The Blessed Buddha himself has taught that she is the agent of the wisdom of great bliss for the yogi. Regarding her nature, there are the distant and the near. The "near" refers to the Venerable Lady, Kurukullā, and the Mudrā. One should apply the similarity of her qualities to all women. Since the fault of disparagement—such as through mental agitation and so forth—gives rise to downfalls and the like, she should be avoided [in that way]. [This applies] to the permission of the Guru and...

སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བ་ནི་དངོས་པོ་བཞི་ལ་སྤང་ངོ་། ། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་སྤང་ཡང་དངོས་པོ་ནི་ལྕིའོ། ། ལྕི་ཡང་གི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཉེས་པའི་བྱེ་བྲག་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་རྟོག་པ་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་སློང་མོས་རྒྱུ་མི་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་སྤང་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། རྟག་པར་རྒྱུན་དུ་གསང་སྔགས་བཟླས། ། རྟག་ཏུ་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་བསྟེན། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སློང་མོ་ནི་འདོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་གྲོང་དུ་འཇུག་པའོ། ། དེས་རྣལ་འབྱོར་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དྲི་མ་དང་བཅས་པས་ན་རྒྱུ་བར་མི་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སྟེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཉམས་སྤང་བར་མི་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་རོལ་ཅིང་གྲོང་དུ་འཇུག་པའི་བྱ་བ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ནུས་པ་མ་སྐྱེས་པའི་དུས་དང་པོ་ཡིན་ལ། གོམས་པའི་དུས་ནི་ནུས་པ་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་པ་ན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རོལ་ཅིང་གྲོང་དུ་ཞུགས་ན་ཞེན་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དྲི་མས་མི་གོས་ཏེ་འདམ་གྱི་པདྨོ་བཞིན་ནོ། ། རྟག་པ་ནི་རྒྱུན་དུ་སྟེ། ཀུན་ནི་ཕྱི་ནང་ངོ་། ། ཕྱི་ནི་སྔགས་ཀྱི་མཚན་མའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་བཟླས་པ་དང་། ནང་གི་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་དང་། ཕྲ་མོའི་དང་། ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་བྱ་བའོ། ། གསང་སྔགས་ནི་ཀུན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་སྐྱེ་གནས་སུ་བསྟེན་པའོ། ། བཟླས་པ་ནི་གསལ་བའོ། །

One should abandon those things that, while appearing to be for the benefit of sentient beings, become causes for enlightenment, or serve as antidotes to the afflictions, if they involve the four types of entities. Conversely, if the opposite is true, one should not abandon them, even if the entity is heavy. One should understand the distinctions of faults based on the difference between what is heavy and what is light. Now, in order to dispel misconceptions, it is said: "A yogi should not wander for alms; A yogi should not abandon yoga; One should always and continuously recite the secret mantra; One should always rely upon the samaya and so forth." "Alms" refers to entering a village with a mind of desire. Because that does not constitute yoga and is accompanied by the stains of one's own continuum, one should not wander in that manner. If one asks, "How then should one act?"—yoga is meditative equipoise; one should not abandon the experience of union. If it is argued that this contradicts the activity of wandering through villages while enjoying [sensual pleasures], it is not so. This refers to the initial stage when power has not yet arisen. It is taught that the stage of mastery occurs when some power has arisen. When one enjoys all phenomena and enters villages, one is not stained by the stains of the continuum of attachment, just like a lotus in the mud. "Always" means continuously. "All" refers to the outer and the inner. The outer is the recitation of the yoga of the signs of mantra; the inner is the vajra recitation, the subtle recitation, and the yoga of the bindu. "Secret mantra" is that which is not the domain of everyone, and it is relied upon as the source of qualities. "Recitation" means clarity.

རྟག་ཏུ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་གནས་སྐབས་ལ་རག་མ་ལུས་པར་དམ་ཚིག་བསྟེན་པའོ། ། ལ་སོགས་ནི་སྤྱོད་ལམ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། དབང་པོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་བདག་གཞན་མཉམ་པ་དང་། ཐ་མི་དད་པ་དང་རོ་གཅིག་བསྟེན་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་དགག་པར་མི་ནུས་པའི་ཉེས་པ་བྱུང་ན་བཤགས་པར་བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་བག་མེད་བྱུང་གྱུར་པས། ། བླ་མའི་དམ་ཚིག་ལ་གནོད་ན། ། དེས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་བྱས་ལ། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ལ་ཉེས་པ་བཤགས། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་ཉེས་པ་བྱུང་ན་གལ་ཏེ་འབྱུང་དཀའ་བའོ། ། བག་མེད་བྱུང་གྱུར་ན་ཞེས་པ་ནི་དགག་པར་མི་ནུས་པའི་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཅི་ཞེ་ན། བླ་མ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་སྟེ་དང་པོར་གསུངས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་དེ་ལ་གནོད་པ་ནི་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་བླ་མའམ་རྡོ་རྗེ་སྤུན་ནམ་རང་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱས་ལ་ཅི་འབྱོར་པའི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཏེ། བླ་མ་དང་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཉེས་པ་མངོན་དུ་ཕྱུང་སྟེ་བཤགས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱ་བ་བསྟན་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་མི་རྟག་པར། ། དད་པར་བླ་མའི་དམ་ཚིག་བསྲུང་། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། མི་རྟག་པ་ནི་འཁོར་བའི་ཆར་འགྱུར་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། ། དད་པ་ནི་ཡིད་ཆེས་པ་སྟེ་ཀུན་གྱི་གཞིར་གྱུར་པས་སོ། ། དེ་དང་ལྡན་པས་བླ་མ་དམ་ཚིག་ལ་གཅེས་སྤྲས་སུ་བྱ་ཞིང་བསྲུང་བའོ། །

"Always" means to rely upon the samaya without depending on place, time, or circumstance. "And so forth" refers to the yoga of continuous conduct; according to the specific faculties [of the practitioner], one should rely upon the equality of self and others, their inseparability, and their single taste. If a fault occurs that cannot be prevented, one should perform confession: "If, through the occurrence of heedlessness, The samaya of the guru is harmed, Then, having drawn a maṇḍala, One should confess the fault to the Sugatas." Thus it is said. "If" means that if a fault occurs, it is difficult for it not to occur. "If heedlessness occurs" refers to downfalls and so forth that cannot be prevented. Why is that? The guru is the root of all accomplishments and was mentioned first. "Samaya" refers to the commands of the Sugatas and so forth; to "harm" that is to incur a downfall. When that occurs, the yogi—whether through the guru, a vajra sibling, or by their own power—should draw a maṇḍala and, having gathered a feast offering (gaṇacakra) of whatever resources are available, openly reveal and confess the fault to the guru, the Sugatas, and the rest. Therefore, to show the activity for all times, it is said: "The Vajra-holder, without being distracted, Should faithfully guard the samaya of the guru." The "Vajra-holder" is the yogi endowed with samaya. "Without being distracted" means one should not be preoccupied with any of the changing phenomena of saṃsāra. "Faith" is conviction, for it is the foundation of all. Possessing that, one should cherish and guard the samaya of the guru.

དེས་དངོས་གྲུབ་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉེས་པ་མ་ལུས་པ་རྣམས་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། བསམ་གཏན་ལ་སོགས་བཟླས་པ་མཆོག་གཞོལ་བས། ། བྱས་ལ་རྟག་ཏུ་བླ་མར་བྱ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཉེས་པ་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ལུས་པའོ། ། རྣམ་སྤངས་སེམས་ནི་སྡོམ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་ངོ་བོ་ཉེས་པ་ཕྱིར་བཅོས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ལ་བརྟན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བསམ་གཏན་རྣལ་འབྱོར་བཞི་དང་། ལ་སོགས་ནི་ཕྲ་མོའི་ཐིག་ལེའི་སྤྲོ་བསྡུའོ། ། བཟླས་པ་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། མཆོག་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལ་གཞོལ་བར་བྱས་ལ་རྟག་ཏུ་བླ་མར་བྱའོ། ། མཆོད་པར་བྱའོ། ། རི་མོར་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱའོ། ། བླ་མ་གང་གིས་ཇི་ལྟ་བུའི་སློབ་མ་གཟུང་ཞེ་ན། བརྟན་ཞིང་དུལ་བ་སྙིང་རྗེ་གཅིག་ཏུ་སེམས། ། དད་དང་ལྷག་པའི་བསམ་པས་བཟོད་པ་འཛིན། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ་བརྟན་པ་ནི་རྟོགས་པ་ལ་སེམས་བརྟན་པའོ། ། དུལ་བ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་མོ། ། སྙིང་རྗེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའོ། ། གཅིག་ཏུ་སེམས་པ་ནི་རྩེ་གཅིག་པའོ། ། དད་པས་བཟོད་པ་འཛིན་པ་ནི་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པའོ། ། ལྷག་པའི་བསམ་པས་བཟོད་པ་འཛིན་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་བཟོད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བླ་མས་སློབ་མ་ལ་ནི་གུས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། དང་བས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་གུས་པ་ལ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ལྡན་པས་དེ་ཉིད་ཡོངས་སྦྱིན་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་སློབ་མ་ལ་ཡང་གང་གི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྟེང་དུ་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་གནས་གཉིས་ལ་གུས་པ་སྟེ།

If one asks, "How does that become a siddhi?" it is said: "Having abandoned all faults without exception through the mind, and by devoting oneself to the supreme recitation of meditative concentration and so forth, one should always honor the guru." Here, "faults" refers to all discordant factors without exception. "Abandoning" refers to the essence of the vow itself, the discordant factors, and the nature of the faults, as well as their restoration. With a stable mind toward these, one practices the four yogas of meditative concentration; "and so forth" refers to the radiation and absorption of the subtle bindu. "Recitation" has already been explained above. "Supreme" refers to devoting oneself to the completion stage that appears below; one should always honor, make offerings to, revere, and practice the yoga of the guru. If one asks, "What kind of disciple should the guru accept?" it is said: "Stable, disciplined, with a mind focused solely on compassion, possessing faith and the higher resolve, and maintaining patience." "Stable" means the mind is stable in realization. "Disciplined" refers to the three doors of body, speech, and mind. "Compassion" is the desire for all sentient beings to be free from suffering. "Focused solely" means one-pointedness. "Maintaining patience through faith" refers to the patience of being indifferent to harm and the patience of voluntarily accepting suffering. "Maintaining patience through the higher resolve" refers to the patience regarding the unborn nature of phenomena (dharmatā). Such a guru [should accept] a disciple who possesses devotion. It is said: "To one who has devotion for Yamāntaka with clarity, and who possesses the ascetic conduct, the reality should be fully bestowed." Thus, regarding the disciple, in addition to their own qualities, they must have devotion for the two bases of siddhi.

དེ་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་དང་ལྡན་པའི་བླ་མ་ནི་གོང་གི་གསུང་དང་ལྡན་པས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་དང་། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དང་། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་། ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་། འགྱུར་བ་དང་། སྤྱིའི་རྣམ་པ་གསུམ་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་གཞུང་ལུགས་དང་ལྡན་པ་ཡོངས་སུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་ངོ་བོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གསུང་ངེས་པར་ཐོས་ནས་ཅང་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པ་སྨོས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ནི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཀྱིས་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོར་གཅིག་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོའོ། ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་སྟོང་པ་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་གཉིས་སུ་མེད་པ་རང་ཉིད་གསལ་བ་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དང་། འཁོར་བ་ལས་རིང་དུ་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ནི་རང་བཞིན་གྱི་ལུས་སོ། ། གསུང་ནི་ཨེ་བཾ་མ་ཡའོ། ། ངེས་པར་ཐོས་པ་ནི་མི་བསླུ་བར་རོ། ། ཚིག་གམ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ལམ་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ་ནི་ཅང་མི་སྨྲ་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱིས་ཀྱང་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་མངོན་དུ་མཛད་ནས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་གཞུག་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཆེད་དུ་མཛད་དོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་མཐར་ཐུག་ཐོད་པ་ཆེན་པོ་ལྟར། ། འཁྲུལ་འཁོར་མཐར་ཐུག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྒྱུད། །

In that regard, a guru endowed with the ascetic observances (vrata)—possessing the aforementioned speech—will sever misconceptions, ensure non-retrogression, bring about experience, eliminate doubt, and reverse the three general aspects of change. One should fully bestow such a scriptural tradition. Now, the completion stage of the bodhicitta, the essence of great bliss which is the suchness (tathatā) of all phenomena, will be explained. Then, it is said: "The Blessed One, having heard the speech of Vajradhara, the essence of supreme joy, all the Tathāgatas became silent." "All" refers to Mohavajra and the others. "By" indicates that their minds have become one in the essence of the coemergent (sahaja). What is that? It is the essence of great supreme joy. It is empty of subject and object, liberated from extremes, non-dual, self-luminous, not an object of the ordinary mind, and far removed from saṃsāra. Vajradhara is the natural body. His speech is e-vam-ma-yā. "Having heard with certainty" means without deception. "Becoming silent" means attaining the wisdom that transcends the path of words and conventions. Nevertheless, having manifested the pure mundane [wisdom], he intentionally uttered the following for the sake of leading sentient beings whose meaning is hidden, through the power of great compassion: "The ultimate ascetic observance is like the Great Skull; the ultimate yogic machine is the Yamāri Tantra."

རྒྱུད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་འདུས་པ་ཆེ། ། བྱུང་བར་མ་གྱུར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཐོད་པ་ཆེན་པོ་ནི་གསུམ་སྟེ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྣོད་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀཀྐོ་ལར་བོལླ་བསྲུབས་པས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་རྙེད་ཅིང་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་པདྨོ་ལས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆོས་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་གསང་བ་ཆེན་པོར་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་དང་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། གསང་བ་དང་རིག་པ་དང་མགོན་པོའི་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ནི་གཉིས་ཏེ། སྔགས་འཁྲུལ་ཞིང་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་འཁོར་ལོར་འབྱུང་བ་ནི་དབང་པོ་དམན་པའི་འོ། ། འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་མ་རིག་པའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་འཁོར་ལོར་སྦྱོར་བ་ནི་རྒྱུད་འདི་ཉིད་དོ། ། རྒྱུད་ནི་རྒྱུན་ཏེ་རྒྱུ་དང་ཐབས་དང་འབྲས་བུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འདུས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་འདུས་པས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་མཛད་ཅིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལམ་གྱི་གསང་བ་སྟོན་པར་མཛད་ཅིང་ཡི་གེ་གསུམ་འབའ་ཞིག་དོན་གྱི་གཙོ་བོར་གསུངས་པ་ནི་མཐར་ཐུག་གོ། ། བྱུང་བར་མ་གྱུར་པ་ནི་འདས་པ་ལའོ། ། འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི་མ་འོངས་པ་ལའོ། ། དེ་ཡང་རྒྱུད་དེའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་ཞེ་ན། ཨེ་མའོ་ཞི་བ་ཆེན་པོའི་ཆོས། ། ཨེ་མའོ་ཁྲོ་བོ་འཇིགས་མཛད་པ། ། ཨེ་མའོ་མྱ་ངན་འདས་པའི་ཆོས། ། ཨེ་མའོ་འཁོར་བ་ཞི་བ་ཉིད། ། ཨེ་མའོ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་མཚར། ། ཉེས་པ་གང་དེ་ཡོན་ཏན་འགྱུར། །

"The ultimate of tantras is the Great Assembly; it has not arisen, nor will it arise," it is said. There are three "great skulls": because the gaṇacakra is enjoyed as the vessel for yoga; because by churning the bola in the kakkola, the great wisdom of awareness is found and stabilized; and because all the various dharmas arising from the unborn lotus are practiced as the great secret. Thus, one should understand them as the culmination of merit, wisdom, and the fruit, and practice them as the secret, the awareness, and the conduct of the Protector. There are two types of "machines" (yantras): the machine of mantra, in which the siddhis of pacification and so forth arise as a wheel, is for those of inferior faculties. The application of the wheel of total purity, in which all the root ignorance of delusive habitual tendencies is cleansed, is this very tantra. "Tantra" means a continuum; the cause, the method, and the fruit have already been explained. "Assembly" refers to the gathering of the secrets of the body, speech, and mind of all the Tathāgatas, through which they utter this intentional proclamation and reveal the secret path of all sentient beings. The fact that the three syllables alone are taught as the primary meaning is the ultimate. "Has not arisen" refers to the past. "Will not arise" refers to the future. Furthermore, if one asks what specific characteristics that tantra possesses: "O, how marvelous is the dharma of great peace! O, how marvelous is the terrifying wrathful one! O, how marvelous is the dharma of nirvāṇa! O, how marvelous is the very peace of saṃsāra! O, how truly wondrous is this! Whatever faults there are, they become virtues!"

ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདིས་ནི་རང་དོན་དང་། གཞན་དོན་དང་། གཉིས་ཀ་དང་། ཁྱད་པར་དང་། ཡོན་ཏན་དང་། ངོ་བོ་བསྟན་ཏོ། ། ཨེ་མའོ་ནི་ངོ་མཚར་བ་སྟེ་ཅི་ཞིག་ལ་ཞེ་ན། ཞི་བ་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་དང་། ཆེན་པོ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་འོད་གསལ་བ་བདག་ཉིད་གཅིག་པར་གྱུར་པས་ཆོས་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཟུག་རྔུ་དང་བྲལ་བས་སོ། ། ཨེ་མའོ་ནི་སྔར་དང་མཚུངས་སོ། ། ཅི་ཞིག་ལ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཉིད་ཆུ་ཟླའི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ཁྲོ་ཞིང་འཇིགས་པར་མཛད་པ་ལ་སོགས་པས་གདུག་པ་ཅན་འདུལ་ཞིང་དེ་ཉིད་ལ་དགོད་པས་སོ། ། ཨེ་མའོ་ནི་སྔར་དང་མཚུངས་སོ། ། ཅི་ཞིག་ལ་ཞེ་ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཆོག་ནི་མི་གནས་པ་སྟེ་རང་དོན་ལ་མི་གནས་པ་ནི་འཁོར་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ་རང་དོན་ནོ། ། གཞན་དོན་ལ་མི་གནས་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་མི་གནས་ཏེ། དམ་པ་ནི་ཤིང་རྟའི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་འབྱུང་བའོ་ཞེ་ན། ། གཞན་དོན་ནི་དེ་གཉིས་བརྟག་པ་མེད་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཨེ་མའོ་ནི་སྔར་དང་མཚུངས་སོ། ། ཅི་ཞིག་ལ་ཞེ་ན། འཁོར་བ་ཉིད་ཞི་བ་ཡིན་པ་དང་། ཞི་བ་ཉིད་འཁོར་བར་འགྱུར་བས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་གཞན་དོན་འབྱུང་བས་སོ། ། ཨེ་མའོ་ནི་སྔར་དང་མཚུངས་སོ། ། ཅི་ཞིག་ལ་ཞེ་ན། འོག་གི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་འདིར་ནི་རབ་ཏུ་མཚུངས་པར་རོ། ། ཉེས་པ་ནི་སྒོ་གསུམ་དུ་འབྱུང་བའི་མི་དགེ་བ་བཅུ་དང་། དེའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་དང་བཅས་པའོ། །

Thus it is said. By this, the self-interest, the interest of others, both, the distinction, the qualities, and the essence are shown. "Ema" expresses wonder. In what respect? Because the essence of the great emptiness of peace and the great bliss of luminosity have become a single identity, it is the dharma, being free from the thorn of conceptual construction. "Ema" is the same as before. In what respect? Because that very purity, like the reflection of the moon in water, subdues the malevolent through wrathful and terrifying forms and so forth, and establishes them in that very state. "Ema" is the same as before. In what respect? The supreme nirvāṇa is non-abiding. Non-abiding for one's own sake means that saṃsāra becomes suchness, which is spontaneous presence; this is self-interest. Non-abiding for the sake of others means that, possessing uncommon compassion, one does not abide in nirvāṇa. If it is asked, "How does the supreme arise like the continuous flow of a chariot's wheel?"—the interest of others is the great bliss in which those two are not conceptually analyzed. "Ema" is the same as before. In what respect? Because saṃsāra itself is peace and peace itself becomes saṃsāra, the interest of others arises free from conceptual construction. "Ema" is the same as before. In what respect? Because it possesses the qualities mentioned below, it is here perfectly equal. "Faults" refers to the ten non-virtues arising from the three doors, together with the seeds of the afflictions that produce them.

ཡོན་ཏན་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཞེས་པ་ནི་དུས་མཚོན་པ་སྟེ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཐོང་བའོ། ། ཐབས་ཀྱང་དེར་འགྱུར་བས་ན་ཡོན་ཏན་ནོ། ། ད་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་མཚར་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ་རྒྱས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་མ་ཡིན་བསྒོམ་བྱ་མེད། ། ཁམས་མ་ཡིན་ཞིང་རྣམ་ཤེས་མིན། ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་བདག་མེད་པར། ། ཆོས་འདི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ས་ཡང་མ་ཡིན་ཆུ་མིན་ཏེ། ། མེ་མིན་རླུང་མིན་ནམ་མཁའ་མིན། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། དངོས་པོ་འདི་ཡང་དག་ཏུ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། གཅིག་དང་དུ་མ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་གནོད་དེ་མེད་དོ་ཞེ་ན་བརྟགས་པ་ཞིག་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་གེགས་བྱེད་མེད་དོ། ། གཉི་ག་ལའོ་ཞེ་ན། ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པས་སོ། ། གཉིས་མེད་དོ་ཞེ་ན་རྒྱུ་ལོག་པས་སོ། ། བསྒོམ་བྱ་མེད་པས་མཐའ་བཞི་ལས་གྲོལ་བར་མི་འཛིན་པའོ། ། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་ལ་སྣང་ཚད་འདི་ཇི་ལྟར་གནས་ཤེ་ན་ཡུལ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། ཡུལ་སྔར་བཞིན་མི་དམིགས་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞི་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་བས་ན། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་སྟོང་པ་སྟེ། ། དབུས་ན་རྣམ་ཤེས་ཇི་ལྟར་མཆིས། ། ཞེས་དྲི་བ་པོ་ལ། གཟུགས་མེད་མཐོང་བ་པོ་ཡང་མེད། ། སྒྲ་མེད་ཉན་པ་པོ་ཡང་མེད། ། ཅེས་པ་ནས། ཆོས་མེད་བསམ་པར་བྱ་བ་མེད། ། ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན། ཁམས་གསུམ་པ་དང་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་རླུང་ངོ་། །

"Transforming into qualities" means becoming the bodhicitta of great bliss. "That" indicates the time, which is the vision of Mahāmudrā through the application of body, speech, and mind. Because the means also transform into that, it is called "qualities." Now, in order to explain that marvelous wisdom in detail: "It is not a thing, there is nothing to be meditated upon; It is not an element, nor is it consciousness; It is exactly like the center of space. Like space, it is selfless; This dharma is great bliss. It is not earth, nor is it water; It is not fire, not wind, and not space." Thus it is said. If one asks, "Does this thing exist in reality?" it is refuted by the application of the arguments of being one or many and so forth, and thus it does not exist. If one asks, "Is it a mere imputation?" there is no obstacle to the experience of that which has been analyzed away. If one asks, "Does it exist in both ways?" it is because they exist by way of mutual exclusion. If one asks, "Is it non-dual?" it is because the cause has ceased. Because there is nothing to be meditated upon, one does not grasp at liberation from the four extremes. If one asks, "How do all these appearances to beings abide?" consciousness arises in dependence upon objects; however, since the object is not perceived as before, consciousness itself is pacified. Therefore, to the questioner who asks, "Form is emptiness; how then can consciousness exist in the middle?" it is said: "There is no form, and no seer; there is no sound, and no hearer," and so on, up to: "There is no dharma, and nothing to be conceived." Because of this, the three realms and the ālaya-vijñāna (all-ground consciousness) and so forth are conceptual constructions, and that itself is the wind.

དེ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པས་དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་ཁམས་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་དོ། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དེ་ལ་བརྟགས་པས་སྒྱུ་མ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྟོང་ལ། བདག་ལ་སོགས་ཏེ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ་མེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཟུག་རྔུ་མེད་པའི་ཆོས་འདི་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ་རང་བྱུང་བའོ། ། དེ་ལ་འབྱུང་བ་ལྔ་བརྟགས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་ཀྱང་མ་གོས་པའི་ཕྱིར་ས་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་ནས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་དངོས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བསྐྱེད་པ་ལ་ནི་རབ་གནས་ན། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དངོས་མེད་བཤད། ། རྣལ་འབྱོར་སྦྱོར་བ་དང་འབྲེལ་ཕྱིར། ། ཆད་པ་མ་ཡིན་རྟག་པ་མིན། ། ཡན་ལག་མེད་ཅིང་ཞལ་མདོག་མེད། ། ཐོག་མ་བར་དང་མཐའ་ཡས་པས། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་འགྱུར། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་ནི་སྣོད་བཅུད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དེ་བས་ཕྱིའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་པོ་མེད་ལ་དེ་ཉིད་མ་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོར་དངོས་པོ་མེད་པར་བཤད་པས་དངོས་པོ་གཏན་མེད་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་མ་གྲགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་རྣལ་འབྱོར་ནི་རིམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྦྱོར་བ་ནི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའོ། ། དང་འབྲེལ་ནི་བློ་དང་དངོས་པོ་རོ་གཅིག་སྟེ་སེམས་ཀྱི་སྐལ་བར་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་མིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཤེས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་མེད་དོ། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པས་ཐོག་མ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་སོ། །

By entering into that great bliss, it is, for example, exactly like the element of space. When that which is like space is analyzed, it is empty even of a mere illusion, so what need is there to mention a self and so forth? They do not exist. This dharma, free from the sting of suffering, is great bliss and is self-arisen. Because it is unstained by the defects of analyzing the five elements, it is said to be "not earth," and so forth. Having thus cut through superimpositions, in order to explicitly demonstrate the actual union, it is said: "By the application of Vajrasattva, If one abides in the generation, All things are explained as non-entities. Because it is connected to the yoga of the practitioner, It is neither annihilated nor eternal. Without limbs and without facial color, Being without beginning, middle, or end, All things become non-existent; This is the characteristic of supreme joy." Thus it is stated. The application of Vajrasattva is abiding in the generation of the coemergent, which is the complete purity of the vessel and its contents. Therefore, all external things—both the support and the supported—do not exist. Since they are explained as non-entities in the sense of being unborn in essence, the total non-existence of things is not what is renowned to the Vajra Holder, because he possesses the object of primordial wisdom. Consequently, "yoga" refers to the two stages, and "application" is the union. "Connected" means that the intellect and the entity are of one taste, and because they are connected as the lot of the mind, it is neither eternal nor annihilated. Since that very reality is not an object of ordinary cognition, it has no limbs and so forth. Because it is uninterrupted, it is free from beginning and so forth.

སྐུར་འདེབས་དང་བྲལ་བས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། སྒྲོ་བཏགས་དང་བྲལ་བས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ད་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་གསུངས་ནས། ། ཡང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཙརྩི་ཀ་ཆེན་མོ་ལ་སོགས་པས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། ། བསོད་ནམས་སྡིག་པ་དག་དང་མ་འབྲེལ་བས། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དྲི་མེད་དག་པ་ཡིན། ། མགོན་པོ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གཏེར་གཅིག་པུ། ། ཀུན་ཀྱང་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཀྱིས་མགོན་འདི་ཡོད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ལུས་ལ་ཡང་དག་པའི་འབྲེལ་པ་ནི་མེད་དོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དངོས་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ལ་དོན་དམ་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ན་རྒྱུ་མི་རྟག་པ་དང་། དུ་མ་དང་། བཅོས་མ་དང་། སྤང་བྱ་ཡིན་པ་བཞིན་འབྲས་བུ་ཡང་མི་རྟག་པ་དང་། དུ་མ་དང་། བཅོས་མ་དང་། སྤང་བྱར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དུས་མཚུངས་ན་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ན་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་སྔོན་དུ་སོང་ན་རྒྱུ་འབྲས་འཚོལ་བར་འགྱུར་བས་རྒྱུ་མེད་པའི་འབྲས་བུའམ་རྒྱུ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ལ་བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཕན་པ་མེད་དེ། འཕེལ་བ་དང་བདེ་བ་མི་དམིགས་སོ། །

Because it is free from deprecation, all things do not become non-existent. Because it is free from superimposition, it is characterized by supreme joy. Now, in order to conclude the completion stage, the Blessed One spoke these verses of praise for the sake of the Tathāgatas. Then, in order to show the verses of praise for the goddesses, Mahācarcikā and the others spoke these verses of praise to the Blessed One: "Unconnected with merit or sin, Supreme joy is stainless and pure. Protector, the sole treasure of suchness, All are protected by this mind of compassion." Thus it was said. In the body of the ultimate bodhicitta, there is no true connection. Why is that? Because a connection of substantial entities is merely conventional and not ultimate. Furthermore, if the conventional were the producer and the ultimate were the produced, then just as the cause is impermanent, manifold, fabricated, and something to be abandoned, the effect would likewise be impermanent, manifold, fabricated, and something to be abandoned. If they were simultaneous, then if it is the cause, it is the effect; if it is not the effect, it is not the cause. If the effect were to precede, the relationship of cause and effect would be inverted, resulting in an effect without a cause or a cause that serves no purpose. For example, just as space is unarisen, the single nature of all phenomena is such that merit and the beneficial results of merit are of no use; neither increase nor happiness is perceived.

སྡིག་པ་དང་སྡིག་པའི་འབྲས་བུ་གནོད་པ་མེད་དེ། འགྲིབ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་མི་དམིགས་སོ། ། ཇི་ལྟར་གནས་ན་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་བརྟགས་པའི་དྲི་མས་མ་གོས་དག་པའོ། ། གལ་ཏེ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགྲོ་བའི་དོན་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། མགོན་པོ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གཏེར་གཅིག་པུ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། ཀུན་ནི་འགྲོ་བའོ། ། ཡང་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྤྲོས་པ་མི་མངའ་བ་ལས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་དང་སྨོན་ལམ་གྱི་རྒྱུན་གྱིས་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་འདི་ཡོད་དོ། ། ད་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དངོས། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་འདི་ཡི་ངོ་བོ་ནི། ། དེ་ལ་གཟུགས་རྣམས་མེད་ཅིང་སྡིག་པ་མེད། ། སྐྱེ་དང་འགག་པ་དག་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། ངོ་བོ་ནི་རང་གི་ངོ་བོའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དངོས་ནི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོར་གྲོལ་བ་སྟེ་གང་གིས་མ་བརྟགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འདི་ཞེས་བརྗོད་པ་ཙམ་དང་ཡང་བྲལ་བའོ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་འདི་ཡི་ངོ་བོ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལ་གཟུགས་མེད་པ་ནི་དགྲ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་ཏེ། དབང་པོ་རང་སྣང་དུ་གྱུར་པའོ། ། བསོད་ནམས་མེད་ཅིང་སྡིག་པ་མེད་པ་ནི་མཉམ་གཞག་ནི་སྤྱོད་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ཨེ་མའོ་གསད་པ་ཡང་དག་གསད། ། ཅེས་པ་དང་འབྲེལ་པའོ། ། དེས་འཆིང་བར་མི་འགྱུར་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བ་དང་། རྐྱེན་གྱིས་འགག་པ་མེད་པས་ན་ཤིགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པའོ། །

There is no sin, nor is there the harm that is the fruit of sin; neither decline nor suffering is perceived. As it abides, it is pure, unstained by the conceptual defilements of the nature of supreme joy. If it is argued that because there is no connection, the welfare of beings does not occur, [the response is:] The Protector, the sole treasure of suchness, is the dharmakāya. "All" refers to the beings of the world. Furthermore, from the dharmakāya, which is free from conceptual elaboration, the two rūpakāyas and so forth arise through the continuity of the mind of great compassion and aspirational prayers. Now, in order to show the nature of the coemergent itself, it is said: "The nature of phenomena is the reality of great bliss; The essence of this supreme joy Is such that there are no forms and no sin, And there is neither arising nor ceasing." Regarding this: "phenomena" refers to the aggregates and so forth. "Nature" refers to its own essence. The "reality of great bliss" is the liberation of all phenomena into their own essence; it is the nature of wisdom that is unexamined, free even from the mere expression "this." "The essence of this supreme joy" refers to the yoga of the continuous flow of the coemergent. In that state, "there are no forms" means that enemies and so forth have been abandoned, and the sense faculties have become self-manifestations. "No merit and no sin" refers to the great conduct of meditative equipoise, which is connected to the statement: "O, the perfect killing of killing!" If one asks why this does not lead to bondage: because there is no arising from causes and no ceasing through conditions, the indestructible wisdom is attained.

གལ་ཏེ་སྔར་བཤད་ཟིན་པས་ལྷག་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ནི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཤད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་མོ། ། རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ནི་བསྐྱེད་རྫོགས་གཉིས་སོ། ། བཅུ་བདུན་པ་ནི་བཅུ་དྲུག་པས་གཞག་པའོ། ། ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བཤད་པའི་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་རྒྱ་ཆེར་གསལ་བར་བྱས་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་གླེང་བསླང་བ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། གཏམ་རྒྱུད་ནི་སྔོན་བྱུང་བའི་དུས་སོ། ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་དུས་ནི་ཐུན་མོང་གི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་དུས་འོག་མིན་གྱི་གནས་སོ། ། ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བརྙེས་པའོ། ། ལ་ནི་གཞིའོ། ། བར་དུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ནི་བདུད་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་སྟོན་པ་ནི་ཞོན་པ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་དང་། གཟུགས་འཇིགས་སུ་རུང་བ་དང་། སྒྲ་སྐད་འཇིགས་སུ་རུང་བ་དང་། མཚོན་ཆ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་སྟོན་པའོ། ། བདུད་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། དཔུང་ནི་རྟ་དང་ཤིང་རྟ་དང་གླང་པོ་ཆེ་དང་རྐང་ཐང་གི་ཚོགས་སོ། ། ཆེན་པོ་ནི་རྟ་གཤོག་པ་ཅན་དང་། གླང་པོ་ཆེ་དང་རལ་གྲི་དང་ལྡན་པ་དང་། ཤིང་རྟའི་འཁོར་ལོ་གཅན་གཟན་གདུག་པ་ཅན་གྱིས་འདྲེན་པ་དང་། རྐང་ཐང་གི་ཚོགས་མགོ་བརྙན་དུ་གནས་སོ། ། ལྷགས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཁོར་ཡུག་ཏུའོ། །

If it is argued that there is no need for what has already been explained because it was previously taught, it is not so. Previously, the nature was shown; here, the experience of the yogi alone is explained. The Tantra of the Black Yamāri, the Body, Speech, and Mind of all Tathāgatas, has been explained. Bodhicitta is both conventional and ultimate. The stages are the two: generation and completion. The seventeenth is established by the sixteenth. This is the extensive clarification of the seventeenth chapter as explained by Kṛṣṇapāda. Next, the introduction shall be explained. The narrative is the time of what occurred in the past. The time of manifest enlightenment is the time of realizing the five common primordial wisdoms and the uncommon [wisdom] in the realm of Akaniṣṭha. The Great Sage is the one who has attained the great bliss of the Vajra Holder. "La" is the basis. "For the sake of creating obstacles" refers to the Māras. "Displaying a most terrifying great fear" means displaying terrifying mounts, terrifying forms, terrifying sounds, and terrifying weapons. The hosts of Māras are the four, such as the aggregates and so forth. The "armies" are the hosts of horses, chariots, elephants, and infantry. "Great" refers to horses with wings, elephants possessing swords, chariots drawn by fierce beasts of prey, and infantry hosts with animal heads. "Arrived" means they came into the vicinity of the Blessed One.

བདུད་ཆེན་པོ་ལས་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་དང་ཟླ་བ་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི་མཁའ་གསང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ངེས་པར་ཕྱུང་བ་ནི་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔར་བསྐྱེད་ཅིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལྟར་སྟོན་ནོ། ། ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུད་པ་པོ་ལ་བསྒོ་བ་བྱས་པའི་ཕྱིར་བསྡུ་བའི་ཀྱང་ངོ་། ། ཐུབ་པ་ཆེན་པོའི་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་གཅོད་པའོ། ། འདི་ལྟ་བུ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་འཁོར་ལོའོ། ། ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་སུ་བསྒྱུར་བ་ནི་མ་འོངས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་བཞིས་རྒྱུད་སྦྱངས་པ་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་གསང་སྔགས་ལ་གྲགས་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་འཆིང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བདུད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཀླུ་ནི་མཐའ་ཡས་ལ་སོགས་པ་གདུག་པ་ཅན་ནོ། ། གནོད་སྦྱིན་ནི་ནོར་བདག་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྷ་མ་ཡིན་ནི་ཐགས་ཟངས་རིས་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྷ་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་གི་ཁོངས་སུ་དྲི་ཟ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མི་འམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རྣམས་བསྡུས་ཏེ་ཆིངས་ཤིག་ཆོམས་ཤིག་རྟོགས་ཤིག་ཅེས་བསྐུལ་ཏེ་གཤིན་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཤེད་ལ་དགོད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་རྒྱུད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་གསུངས་པ།

The samādhi of supreme victory over the great māras consists of the protection wheel, the yoga of the moon and vajra, and so forth. "Entering into equipoise" refers to the blessing of the secret space. The vajra body, speech, and mind of the Blessed One himself is the bodhicitta of great bliss. The definitive emergence of the wrathful Yamāntaka demonstrates the previously generated and blessed root maṇḍala. The word "also" (kyang) is used to include the compiler in the command. Acting in accordance with the command of the Great Sage means becoming the agent of the enlightened activities of all the buddhas. Vajrapāṇi is the one who cuts. Such is the maṇḍala that has become manifest. The transformation into the form of a wrathful deity refers to the future. This is for the purpose of establishing those who have purified their continuums through the four yogas, and because the Yamāntaka renowned in the Secret Mantra cannot be bound by the perfections. The māras have already been explained. The nāgas are the malevolent ones such as Ananta and so forth. The yakṣas are the lords of wealth and so forth. The asuras are Vemacitrin and so forth. The gods are Brahmā and so forth. Included within these are the gandharvas, garuḍas, kinnaras, and mahoragas; they are exhorted with the words "bind them! destroy them! realize them!" for the purpose of establishing them as the slayers of all Yamas. Thus, the nature of the perfect tantra has been taught.

རྒྱུད་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་ཇི་ལྟར་མཛད་པའི་ཚུལ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་དུས་ན་ཇི་ལྟར་བདག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ཐོས་པ་ནི། ཨེ་བཾ་ནས་བཟུང་སྟེ་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་བཅུ་བདུན་པའི་བར་དུའོ། ། སྐད་ཅིག་ལ་བཟུང་ཞིང་བཟུང་བ་ནི་སྲུ་ཏ་སྟེ་སྔར་བཤད་ལ། ཚིག་དང་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གསུངས་པ་ནི་ཡབ་ཡུམ་ཨེ་བཾ་དུས་ཏེ། གང་ན་བདེ་གཤེགས་བཞུགས་པ་དང་། ། འཆག་པ་དང་ནི་བཞེངས་པ་དང་། ། སེང་གེ་ལྟ་བུར་གཟིམས་བརྟགས་པའི། ། གནས་དེ་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཅེས་གསུངས་པས་སོ། ། ལེགས་པར་ཡིད་ལ་རབ་ཏུ་བྱས་པས་ནི་ཡི་གེའི་ཚོགས་དང་། ཚིག་གི་ཚོགས་དང་། མིང་གི་ཚོགས་དང་། དོན་གྱི་ཚོགས་ལྷག་པ་དང་ཆད་པ་མེད་པར་བྱས་པའོ། ། གསང་བ་ནི་རྒྱུད་བཞི་སྟེ། ཆེན་པོ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེའི་བདག་པོར་བསྐོས་པ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། ལ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོ་གའོ། ། ནཱ་ད་ཀུ་བེ་ར་ནི་གནོད་སྦྱིན་ནོ། ། དེའི་ཡབ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྲས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཨུ་རྒྱན་གྱི་ཡུལ་ནི་གཏུམ་དྲག་ལ་སོགས་པ་རང་བྱུང་གི་དུར་ཁྲོད་བརྒྱད་དོ། ། དེ་ན་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཏེ་དེའི་ཞལ་ནས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བ་ནི་མཆོག་དང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །

In order to summarize the tantra, the manner in which the Bodhisattva Vajrapāṇi acted shall be explained. At that time, as for how I heard what the Blessed One spoke, it is from the syllables E VAM up to the seventeenth detailed exposition. "Held in an instant" refers to sūtra, as explained previously; one should understand the distinctions between the words and their meanings. "Spoken" refers to the time of the Father and Mother as E VAM. As it is said: "Wherever the Sugata resides, whether walking, standing, or reclining like a lion—homage and praise to that place." By "well-mindfully applied," it means that the collection of letters, the collection of phrases, the collection of names, and the collection of meanings were made without addition or omission. "Secret" refers to the four tantras; "great" refers to the nature of the three syllables. He who was appointed as their master is Vajrapāṇi. "La" refers to the uncommon ritual. Nāda-kubera is the yakṣa. His father is the chief of the Vajra family. Vajrapāṇi, who became the son of Yamāntaka, spoke these words. The land of Oḍḍiyāna consists of the eight self-arisen charnel grounds, such as Caṇḍogra and so forth. The Vajra Ḍākinīs who reside there are those from whose mouths all supreme and common accomplishments truly arise.

རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འབུམ་ཕྲག་བདུན་པ་ལས་བྱུང་བའི་དཔལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྟོགས་པ་དཔལ་ནག་པོ་ཞབས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པའོ། ། ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་རྒྱུད། རིམ་པ་གཉིས་ཀྱི་རབ་བྱེད་གསང་བ་འདུས་སོགས་དང་། འཁྲུལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་སྒྲུབ་ཐབས་ཕྲན་ཚེགས་ལ་སོགས་པ། ། དམ་པའི་ཞབས་པད་ལ་བཏུད་འགྲེལ་པ་འདི་བྱས་པས། ། སྙན་ངག་ཚིག་གི་སྦྱོར་ལ་མཁས་པར་མ་གྱུར་ཅིང་། ། དོན་རྒྱས་པ་ལ་ང་རྒྱལ་ཅན་རྣམས་སྡང་འགྱུར་ཞིང་། ། སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་བདག་གི་བཟོད་པ་སྡུད་མི་མཛད། ། བླ་མ་དང་བཅས་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལ་བཟོད་པ་མཛོད། ། ལྷག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གསང་བ་དང་། ། ཀུན་རྫོབ་དག་པ་རང་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། ། བདག་སོགས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོག་དགའ་ཐོབ་གྱུར་ཏེ། ། ཁམས་གསུམ་པ་རྣམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་ཤོག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱ་ཆེར་འགྲེལ་པ་མངོན་པར་མཐོང་བ་ལམ་གྱི་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཆེན་པོ་ཀྲྀཥྞ་པ་ཆེན་པོས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་བསོད་སྙོམས་པ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་ཀཱིརྟིས་རང་འགྱུར་དུ་མཛད་པའོ། །

This is the extensive explanation by the glorious Kṛṣṇapāda of the Bodhicittavivaraṇa, the tantra of the glorious Black Yamāri, which emerged from the Saptalakṣa-tantrarāja. This tantra of the essence of the body, speech, and mind of the Buddhas, including the Guhyasamāja and other works on the stages of the two phases, as well as the minor sādhanas for the wheels of yogic exercises and so forth—having composed this commentary while bowing at the lotus feet of the holy masters, I have not become skilled in the composition of poetic words. Those who are proud of extensive meaning may feel aversion toward this, and most people do not practice the patience required for my work. May the gurus and the maṇḍalas grant their forbearance. Through the secret nature of the superior bodhicitta, the purity of the conventional, and the suchness of the ultimate nature, may I and all wandering beings attain supreme joy, and may those in the three realms attain great bliss. The Extensive Commentary on the Tantra of the Body, Speech, and Mind of All Tathāgatas as Black Yamāri, titled The Lamp of the Path of Clear Vision, composed by the great Indian abbot Kṛṣṇapāda, is hereby complete. It was translated into Tibetan by the yogi, the mendicant Prajñāśrījñānakīrti, in his own hand.