An Explanation of the “Sādhana of the Glorious Mahāsukha”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་སཱ་དྷ་ནོ་པི་ཀ་བྱ་ཁྱ་ན། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་རྣམ་པར་བཤད་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཡེ་ཤེས་མཐའ་ཡས་འབྱུང་གནས་ལ། ། ཕྱག་འཚལ་སྒྲུབ་ཐབས་དོན་རྣམས་ནི། ། བླ་མས་བསྟན་བཞིན་བདག་གིས་བྲི། ། དཔལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་དཔལ་ནི་ལྷ་དང་མིའི་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱའོ། ། དེ་གཉིས་དང་ལྡན་པས་དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱའོ། ། དཔལ་གྱི་སྒྲས་ནི་ལྷ་མོ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་བྱ་སྟེ། དེ་རྣམས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་དུ་གནས་པས་དཔལ་ལྡན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་མཐུན་པར་སྐུ་བསྟན་པས་སེམས་དཔའོ། ། མགོན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀུན་ངོ་བོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པ་དང་མཐུན་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛད་པས་མགོན་པོ་ཞེས་བྱ། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་བའི་གཙོ། ། ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཞེ་སྡང་ཅན་ཐམས་ཅད་འདུལ་བའི་ཆ་ལུགས་སུ་བསྟན་པས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའོ། ། རང་སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཡིན་པས་ན་རྒྱལ་བའི་གཙོ།

In the language of India: Śrīmahāsukhasādhanopikāvyākhyāna. In the language of Tibet: dPal bde ba chen po sgrub pa’i thabs rnam par bshad pa (The Explanation of the Sādhana of Glorious Great Bliss). Homage to the glorious Vajrasattva! To the Great Bliss, the Great Vajra, the source of infinite wisdom, I prostrate. I shall write the meaning of the sādhana just as it was taught by the guru. "Glory" (śrī) refers to excellence. This consists of both the mundane and the supramundane. Mundane glory is the possession of all the riches of gods and humans. Supramundane glory refers to all the qualities of a Buddha. Because he possesses both, he is called "Glorious" (Śrīmat). Furthermore, the word "glory" also refers to the four goddesses and so forth; because he abides in the manner of non-dual union with them, he is "Glorious." "Vajra" is the wisdom of reality (bhūta-jñāna). Because he is the very nature of that, he is called "Sattva" (Being). He is a "Sattva" because he manifests a body in accordance with all sentient beings. "The Protector, the essence of all Buddhas" means that because his nature is compassion, he acts for the benefit of all in accordance with the inclinations of sentient beings, and is thus called "Protector" (Nātha). He is the essence of the Buddhas of the ten directions and the three times. "Dharmavajra, the Lord of the Victors" means that because he manifests in the form of one who tames all sentient beings who possess hatred, he is "Hatred-Vajra" (Dveṣavajra). Because he is the supreme among Pratyekabuddhas and Śrāvakas and is the master of the maṇḍala, he is the "Lord of the Victors" (Jinendra).

ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྟག་ཏུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་བྱའོ། ། དད་པས་ཞེས་པ་ནི་གུས་པ་དང་བཅས་པས་སོ། ། བདག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་བའི་དོན་ནི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གསང་བ་འདུས་པ་འདི་གང་ཟག་བློ་དམན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་ཤིང་གོ་དཀའ་བས་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔལ་ནི་བཛྲ་སཏྭ། དེ་དང་ལྡན་པས་དཔལ་ལྡན་ནོ། ། གསང་འདུས་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་མཚན་ནོ། ། དོན་ནི་ངེས་པའོ། ། རྟོགས་པ་ནི་སེམས་ཀྱིས་སོ། ། གསང་བ་ནི་ཚིག་གིས་སོ། ། སེམས་ཅན་ནི་ཁམས་གསུམ་ན་གནས་པའོ། ། ཕན་པ་ནི་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་རྒྱུད་འདི་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐབས་ནི་ཡན་ལག་གོ། ། འདི་ནི་བརྩམས་པའི་དངོས་པོའོ། ། བཤད་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་དམ་བཅའ་བའོ། ། དང་པོ་སེམས་བསྐྱེད་མ་ཐག་གོ། ། སྔགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། ངེས་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའོ། ། ད་ནི་འཇུག་པའི་རིམ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་ཏེ་དེ་ལ་མ་ནོར་བར་སྟོན་ཅིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། མཉེས་པར་བྱ་བ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ་ཕྱི་དང་ནང་དང་གསང་བའོ། ། ཕྱི་ནི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དོ། ། ནང་ནི་ཤེས་རབ་རྣམ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་སོ། །

"Goddess" refers to those who possess the mudrā of the dharmadhātu, both mundane and supramundane, and who perpetually experience great bliss in a state of non-duality. "With faith" means with reverence. Having prostrated through the doors of one's own body, speech, and mind, the purpose of such prostration is to benefit those sentient beings of inferior intellect for whom this Guhyasamāja, the king of all tantras, is difficult to realize and understand. "Glorious" (Śrī) refers to Vajrasattva; one who possesses him is "Glorious." Guhyasamāja is the name of the tantra. "Meaning" is the definitive sense. "Realization" is by means of the mind. "Secret" is by means of words. "Sentient beings" are those dwelling in the three realms. "Benefit" is to cause them to attain the higher realms and liberation by entering this tantra. "Accomplishment" is for the sake of that which is to be accomplished. What is that? It is the glorious Vajrasattva and so forth. "Method" refers to the branches. This is the subject matter of the composition. "I shall explain" is the formal pledge. "At the very beginning of generating the mind" refers to the practitioner (mantrin), who is one who practices the way of Secret Mantra. "Definitively" means without doubt. Now, the stages of engagement are shown: "Vajra" is the authentic reality; it is that which unerringly reveals and brings about the attainment of the state of great bliss. Pleasing [the deity] is also threefold: outer, inner, and secret. The outer consists of the body and enjoyments. The inner is by way of the three types of insight.

གསང་བ་ནི་གསང་བའི་མཆོད་པས་སོ། ། དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་མཉེས་པར་བྱས་ནས་དབང་རྣམ་གསུམ་ཐོབ་ནས་གནང་བ་ནི་སྒྲུབས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉེས་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཟིན་ནས་སོ། ། སྒྲུབ་པ་ནི་གང་ཡང་རུང་བའི་སྒྲུབ་པའི་དངོས་པོའོ། ། བརྩམ་པར་བྱ་བ་ནི་འཇུག་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་ནི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན་མཎྜ་ནི་སྙིང་པོའོ། ། ལ་ནི་ཨ་ད་ན་སྟེ་ལེན་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་པས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེར་ཞུགས་པ་ནི་ཚུལ་བཞིན་དུ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྟན་ཞིང་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་བཞིན་ནི་འདྲ་བའི་དོན་གསང་བ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་། ། རྟོག་གེ་བས་མ་ཡིན་པའོ། ། ཉིད་ནི་མ་ནོར་བ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཤེས་པ་ནི་གོ་བའོ། ། ཀུན་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཟ་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྤྱོད་པའོ། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབས་ན་ཡིད་ཀྱི་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཙོ་བོ་ནི་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་དང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གཉིས་སོ། ། མི་ཕྱེད་པ་ནི་མི་འགྱུར་བ་དང་རྒྱུན་མི་འཆད་པའོ། ། དད་པ་ནི་ཡིད་ཆེས་པ་དང་གུས་པ་དང་ཆགས་པའོ། ། རྣམ་པ་ནི་ཐ་དད་པ་མི་རྟོག་པའི་བློ་ནི་ཐ་དད་པའི་འདུ་ཤེས་མེད་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་མི་འདའ་བ་སྟེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་སོགས་པའོ། ། སྡོམ་པ་ནི་མི་གཡེང་བའོ། ། གནས་པ་ནི་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྒྲུབས་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །

"Secret" refers to the secret offering. Having thus pleased the master and obtained the three empowerments, the "permission" means the command: "Accomplish [it]!" "Then" means after the acts of pleasing and so forth are completed. "Accomplishment" refers to any object of accomplishment whatsoever. "To be undertaken" means to engage in it. Regarding the meaning of "maṇḍala": if derived from its etymology, maṇḍa is the "essence," and la is adana, meaning "to take." Thus, it is the "maṇḍala" because it is taken by the maṇḍala [deities]. "Entering" into that means being correctly instructed and empowered by the master. "Likewise" has the sense of similarity. "Secret" means uncommon and not accessible to logicians. "Itself" means the unerring meaning of the maṇḍala and the meaning of non-duality. "Knowing" means understanding. "By eating all, the all-maker" refers to the conduct that is non-conceptual and non-dual. "Without doubt, one attains the siddhi" means that if one practices possessing such qualities, the desired aim of the mind will be accomplished. The "principal" refers to both the yidam deity and the Vajra Master. "Indivisible" means unchanging and uninterrupted. "Faith" means conviction, respect, and devotion. "Aspect" means the non-conceptual mind that is without the perception of difference and is non-dual. "Samaya" means not transgressing, such as the vows of body, speech, and mind. "Vow" means non-distraction. "Abiding" means possessing [these]. If a yogi such as this practices, the result of the body, speech, and mind will be accomplished.

བྲམ་ཟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགེ་བའི་ངང་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དོར་བའི་ཚིག་གོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་དམན་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཡོན་ཏན་དང་མི་ལྡན་པར་རང་བཟོ་དང་གཟུ་ལུམས་སུ་བྱས་ཤིང་བསྒྲུབས་ན། འབྲས་བུ་མི་འཐོབ་ཅིང་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པས་བྱར་མི་རུང་བར་བསྟན། དེ་ལྟ་བས་ན་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་བསྟན་ཏེ། དམ་ཚིག་ནི་བསྒྲུབ་པའི་དམ་རྫས་སོ། ། སྡོམ་པ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་དང་དུ་ལེན་པའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཤ་ལ་སོགས་པ་བདུད་རྩི་ལྔའོ། ། ཤ་ནི་ཤ་ཆེན། རཀྟ་ནི་ཁྲག་ཐམས་ཅད། དྲི་ཆེན་དང་རྡོ་རྗེ་ཆུ་ཡང་ཀུན་གྱིའོ། ། སེམས་ནི་ལྔ་པ་བྱང་ཆུབ་བྱུང་བ་ཞེས་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རོལ་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་སོ། ། སྔགས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྒྲུབ་པ། ཆོ་གས་ཞེས་པ་ནི་བྱ་བ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་འགྲོ་ནས་འབྱུང་བའི་ཐབས་སོ། ། ཉིན་གཅིག་བཞིན་དུ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུའོ། ། སྦྱང་བ་ནི་ཧཱུཾ་གིས་སོ། ། འབར་བ་ནི་ཨོཾ་གྱིས་སོ། ། རྟོགས་པ་ནི་ཨཱཿཡིས་སོ། ། དོགས་པ་ནི་འགྲུབ་མི་འགྲུབ་པའི་ཐེ་ཚོམ་མོ། ། མེད་པ་ནི་སྤངས་པའི་སེམས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་སྔོན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཅི་ལྟར་གཤེགས་པ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་བསྒོམས་ཤིང་བསྒྲུབས་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་གྱུར་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ། མཉེས་པ་ནི་དགྱེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའོ། །

The term "brahmin" refers to the very nature of virtue, and is thus a word for that which is to be abandoned. Regarding the phrase "the maṇḍalas are inferior," and so forth, the meaning is that if one practices through fabrication and reckless improvisation, lacking the qualities previously explained, the result will not be attained and the effort will be wasted; therefore, it is shown to be improper. Consequently, the samaya and the vows are taught. Samaya refers to the sacred substances for accomplishment. The vows refer to the acceptance of that which is blameless. What are these? They are the five nectars, such as meat and so forth. "Meat" is the "great meat" (mahāmāṃsa). "Rakta" is all blood. "Great fragrance" and "vajra-water" are also [the substances] of all. "Mind" is the fifth, called "the arising of enlightenment," because it arises from the play of the non-duality of method and insight. "Mantra practitioner" refers to the accomplishment of non-conceptuality. "By ritual" refers to the activity. It is the blessing into the nature of the tathāgata and the method for proceeding from that. "Every day" means at all times. "Purifying" is by means of HŪṂ. "Blazing" is by means of OṂ. "Realizing" is by means of ĀḤ. "Doubt" is the hesitation as to whether or not it will be accomplished. "Absence" is the mind that has abandoned [such doubt]. "Tathāgata" means one who has gone just as the previous tathāgatas went; thus, they are tathāgatas. Furthermore, what are they? They are Vairocana and the others, who have become the state of great bliss through meditating on and accomplishing the manner of the non-duality of method and insight. "Pleasing" means the sense of being delighted. Furthermore, this is to become manifest.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོར་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། མཉེས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཐོབ་པའོ། ། སྦྱང་པའི་ཐབས་ནི་སྒྲུབ་པའི་རྫས་སྣོད་དུ་བཞག་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་གཅིག་འབར་བར་བསྒོམ། ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་མ་རྟོགས་པ་དང་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་པར་བསམ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དག་པར་བྱས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཨ་གཅིག་བསྐྱེད། ཨ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཕོག་པས་ཞུ་སྟེ། བདུད་རྩིའི་ཐིགས་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཞུ་ཞིང་གཉིས་སུ་མེད་པར་སོང་བས་བདུད་རྩིར་གྱུར་པ་ནི་རྟོགས་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་བསྒོམ་ཞིང་འཕྲོ་འདུ་བྱ་བ་ནི་མ་འབར་གྱི་བར་དུའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ཤིང་སྤྱད་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པས་དམ་ཚིག་དམ་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཤ་རྣམ་པ་ལྔ་ཡང་སྒྲུབ་པའི་རྫས་ཡིན་པ་དང་། རྟོག་པ་སྤོང་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་མཐུ་ཡོད་པས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་བསྟན། དེ་ཡང་གླང་པོ་ཆེའི་ཤ་ནི་ལོ་ཙ་ནར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་མཆོད་པའི་ཚུལ་དུ་སྤྱད། རྟ་ཤ་ནི་རཏྣ་ལོ་ཙ་ན་དང་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཚུལ་དུ་སྤྱད། ཤ་ཆེན་ནི་མཱ་མ་ཀཱི་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ། བ་ལང་ནི་ན་བཟའ་དཀར་མོ་དང་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། ཁྱི་ནི་སྒྲོལ་མ་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་སྤྱད། མཆོག་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་མཆོག་གོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱང་སྦྱོང་བ་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་དང་འདྲའོ། །

The tathāgata is the yogin who has entered the gateway of Secret Mantra. "Pleasing" means attaining the fruition of the body, speech, and mind. As for the method of purification: place the substances of accomplishment in a vessel and meditate on a single blazing hūṃ above them. Imagine that its light rays incinerate all stains of non-realization and wrong realization. Having thus purified them, generate a moon maṇḍala and a single a above that. Light rays radiate from the a and strike the moon maṇḍala, causing it to melt. By melting into drops of nectar and becoming non-dual, they are transformed into nectar; this is "realization." Meditate on an oṃ above that and perform the radiation and reabsorption until it blazes. If one acts and uses [the substances] in this way, the siddhis of body, speech, and mind are attained; therefore, this is the supreme samaya. Thus, it is taught that the five types of meat are also substances of accomplishment and should be used to abandon conceptualization, as they possess natural power. Furthermore, elephant meat is blessed as Locanā and used in the manner of an offering to Vairocana. Horse meat is used in the manner of Ratnalo-canā and Ratnasambhava. "Great meat" is used in the manner of Māmakī and Vajrasattva. Ox meat is used in the manner of Pāṇḍaravāsinī and Amitābha. Dog meat is used in the manner of Tārā and Amoghasiddhi. "Supreme" refers to the extraordinary [nature of these offerings]. These [meats] are also similar to the previous [process of] purification and so forth.

སྐུ་གསུང་ཐུགས་སྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཟས་སྤངས་ལ་རྟག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་དམ་རྫས་སྤྱད་པའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་ནི་ཟན་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་དག་བདེ་བླག་ཏུ་མ་རྙེད་ན་ཟས་སྐོམ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤ་རྣམས་ཡིན་པར་བསམ་ཞིང་སྤྱད་པར་བྱ་བར་བསྟན། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གོང་གི་སྦྱོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྣམས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྤྱད་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་འགྱུར་རོ། ། ཟན་དང་ཁུར་བ་ལ་སོགས་པ་བཟའ་བའམ། ཡང་ན་ཆུ་དང་ཆང་ལ་སོགས་པ་བཏུང་བའང་རུང་འཇིག་རྟེན་པས་མི་ནུས་པའི་དཀའ་བའི་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པས་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་ཟས་སྐོམ་ཅི་ཟ་བ་དྲི་ཆུ་སྨན་ལྔ་ཤ་ལྔ་ཅི་ལྟར་སྦྱོར་བས་སྦྱོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རུང་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐ་མལ་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་དང་དམ་རྫས་དང་ཡོ་བྱད་སྤྱད་དུ་མི་རུང་བས་དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག་ལྡན་པ། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བ་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་བསྒོམ་པ་བསྟན། རྡོ་རྗེ་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་དོན། ཡི་ནི་དེའི་དོན། དེ་ཡང་ཅི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན།

This means that a yogi who wishes to accomplish the body, speech, and mind should abandon worldly food and always consume the samaya substances of practice. "Others" refers to such things as ordinary meals. It is taught that if the yogi does not easily find these, they should consume all food and drink while visualizing them as being the meats. "These vajra applications" refers to the aforementioned rituals of purification and so forth. The quality of practicing in this way is that one will be empowered by all the buddhas. Whether it be eating food such as dough and cakes, or drinking beverages such as water and wine, the practitioner of ascetic discipline—who possesses the difficult conduct that worldly people are unable to perform—should make whatever food and drink they consume suitable by purifying it through the rituals of the meditative absorptions, such as purification, using the five medicinal nectars, the five meats, and the five fragrant urines. Now, since it is improper for a yogi to dwell in an ordinary manner or to use ordinary substances and requisites, the meditative absorption for that is taught: "Endowed with the supreme of all aspects." This means to meditate on any deity whatsoever who possesses all the qualities of a buddha, such as the body, speech, and mind, the major and minor marks, and the ornaments. This teaches the meditation on the deities of body, speech, and mind within the body, speech, and mind of the yogi who dwells in that way. "Vajra" means indivisible; "yi" means its meaning. Furthermore, if one asks how to meditate:

བདག་གི་སྙིང་གི་བར་སྣང་ལ་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྐུ་མདོག་དཀར་བ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་མོ། ། སྤྱི་བོར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ། ལྕེའི་སྟེང་དུ་པདྨ་བསྐྱེད་ལ་ཨ་ལས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་བསྒོམ། ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད་པ་ལ་བྱའོ། ། ཨ་ལས་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། ཨོཾ་ལས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱི་བོ་དང་ལྕེའི་སྟེང་དུ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྐུ་བསྐྱེད་པ་ལ་བྱ། དེ་ལྟར་བདག་ལྷར་བསྒོམ་ཞིང་དམ་རྫས་དང་བཟའ་བཏུང་ཐམས་ཅད་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་དམ་རྫས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱད་པའི་ཚུལ་ལོ། ། མཆོག་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཀྱི་རབ་ཡིན་པས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ལྔའོ། ། མཉེས་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྤྱད་པས་དགྱེས་པ་དང་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་བྱའོ། ། མཆོག་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྱོད་པ་གྲུབ་ཀྱང་བསྡུའོ། ། དེ་བས་ན་དམ་ཚིག་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པས་དམ་ཚིག་དང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ལྡན་པར་བྱ་དགོས་པར་བསྟན་པ། རྟག་པ་ཞེས་པ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའོ། །

In the space of my heart, upon a moon maṇḍala generated from the syllable A, I should meditate on the Jñānasattva, white in color, holding a vajra and bell, and adorned with all ornaments. At the crown of my head, upon a moon maṇḍala, I should meditate on Vairocana, generated from the syllable Oṃ, in the mudrā of supreme enlightenment. Upon the tongue, I should generate a lotus and meditate on Amitābha, generated from the syllable A. The meditation on a vajra from Hūṃ refers to the generation of the Jñānasattva. A is Amitābha; Oṃ is Vairocana. "Union" refers to the generation of the bodies of these two at the crown and the tongue. Thus, by meditating on oneself as the deity, all samaya substances and food and drink become the means for attaining the fruition of body, speech, and mind. This is called "samaya" because it is the manner of utilizing the aforementioned samaya substances and so forth. It is "supreme" because it is the most excellent method for attaining the unsurpassed fruition. "All Buddhas" refers to the five, such as Vajrasattva and the rest. "Pleasing" means being delighted and made manifest by practicing the conduct of mantra in accordance with the rules. "Supreme" refers to the body, speech, and mind. "Siddhi" also means attaining it in this very life. "All" includes even the accomplishments of worldly conduct. Therefore, it is called the "supreme samaya." Furthermore, it is taught that the yogi must remain endowed with the samaya at all times. "Constantly" means uninterrupted at all times.

གཞན་ནི་བདག་ལས་གཞན་པ་འཕགས་པ་རྣམས་སོ། ། འཕྲོག་པ་ནི་བདག་གིར་བྱ་བའོ། ། སྤྱིར་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསྒོམ་ཞིང་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལའང་བྱའོ། ། གནོད་སྦྱིན་དང་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་ནོར་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་བླངས་ཤིང་སྤྱོད་པ་ལ་ཡང་བྱའོ། ། རྨད་དུ་བྱུང་བ་གསོད་པ་དང་། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་མི་བལྟ་ཞིང་། བདག་ཏུ་བལྟ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་ལོག་པའོ། ། དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅིའི་ཕྱིར་བྱ་ཞེ་ན། ཡང་དག་པའི་དོན་གྱི་གནས་བྱེད་པ་དང་ངན་སོང་དུ་གཏོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གསོ་བ་ནི་སྤོང་བའོ། ། རྨད་དུ་བྱུང་བ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དང་སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའོ། ། གསོད་པ་ནི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པར་སྙིང་རྗེའི་སྒོ་ནས་བསྒྲལ་བའོ། ། འདོད་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ཆགས་པ་ནི་གཞན་མི་སེམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མ་ནོར་བའོ། ། སྤྱོད་པ་ནི་བསྒོམ་པའོ། ། མདོར་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བསྒོམ་པ་ལ་བྱའོ། ། འདོད་ཆགས་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བའོ། ། སྤྱོད་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གསུམ་མོ། ། སྡོམ་པ་ནི་སྲུང་བའོ། ། བསྡམས་པའོ་ཞེས་པ་བསྲུང་བའི་ནང་ན་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་དམ་ཚིག་རྣམས་བསྟན་ནས། དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་སྤང་བར་སྟོན་ཏེ། དམ་བཅའ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་ཀྲྀ་ཡའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་བྲག་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

"Others" refers to the noble ones (ārya) other than oneself. "Seizing" means to make them one's own. Generally, it also refers to meditating upon and attaining the body, speech, and mind of the noble ones. It also refers to taking and using the wealth of yakṣas, kings, and so forth, in a manner free from fault. "Killing the marvelous" refers to the wrong views, such as the view of a self, which fail to perceive all phenomena as being of the nature of selflessness. Why is it called that? Because it establishes one in the state of the ultimate reality and sends one to the lower realms. "Nurturing" means to abandon [wrong views]. "The marvelous" refers to causing harm to the Three Jewels, the Vajra Master, and many sentient beings. "Killing" means to liberate [them] through compassion in a manner free from fault. "Desire" refers to the body, speech, and mind. "Attachment" means not thinking of anything else. "Vajra" has the meaning of being indivisible. "Reality" (tattva) means being unerring. "Conduct" (caryā) means meditation. In brief, it refers to meditating on the body, speech, and mind without interruption. "Passion" (rāga) is unsurpassed bliss. "Conduct" is the experience [of that bliss] through the manner of method and insight (prajñā). "This" refers to the three samayas. "Vow" (saṃvara) means guarding. "Restrained" (saṃyata) is taught as a specific distinction within the context of guarding. Having thus shown the samayas which are the causes for accomplishment, the text now shows the abandonment of behaviors inconsistent with them. "Vows" (pratijñā) refers to the conduct of the Śrāvakas and the Kriyā [tantras]. "Ascetic observances" (vrata) refers to the non-Buddhists (tīrthika) making offerings to rocks and so forth.

དཀའ་སྤྱོད་ནི་མེ་ལྔ་བསྟེན་པ་དང་ཟས་མི་ཟ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བརྟེན་པས་མི་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་སྤྱོད་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་མི་ཐོབ་པས་སྤོངས་ཤིག་པའི་དོན་ཏོ། ། འདོད་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ལོངས་སྤྱོད་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་བྱའོ། ། ཡང་ན་འདོད་པ་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དོ། ། བསྟན་པ་ཞེས་པ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྤྱད་པའོ། ། མྱུར་དུ་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་འབྲས་བུ་འཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། ། སློང་མོ་ཟ་ཞིང་མི་བཟླས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་སྒོར་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྲྀ་ཡའམ་མུ་སྟེགས་པ་ལྟར་འཕྲལ་དུ་བསླང་ཞིང་སྔགས་བཟླ་བར་མི་བྱའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཐང་ཆད་པ་དང་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་མི་ནུས་པ་དང་། མ་རྙེད་ན་བཀྲེས་སྐོམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་དང་སེམས་ལས་སུ་མི་རུང་བས་སོ། ། སློང་ལ་དགའ་བར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་པ་ནི་འཕྲལ་སློང་བ་ལ་དེ་ལྟར་སྐྱོན་ཡོད་པས་སྔོན་དུ་བསླང་ཞིང་གཟུང་ངམ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་ཡིད་དང་འཐད་པ་མི་རྙེད་པས་མི་རུང་ངོ་། ། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡན་ལག་མི་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྲྀ་ཡ་བ་ལྟར་བདག་དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་བསྒོམ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལོགས་སུ་མཆོད་པ་བཞིན་དུ་མི་བྱ་བར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་བདག་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྒོམ་ཞིང་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་བཟླ་བའི་དོན།

Austerities refer to such practices as relying on the five fires and fasting. The phrase "not accomplished by relying" means that by practicing the conduct of the Śrāvakas and so forth, one will not attain the siddhis of body, speech, and mind; therefore, the meaning is to abandon them. "Desires" refers to the body, speech, and mind. "Enjoyment" refers to meditating on non-duality. "All" refers to all the deities of the maṇḍala. Alternatively, "desires" refers to all the qualities of sensory pleasure. "To be practiced" means to engage in them continuously at all times. "Swiftly accomplished" means that by generating [the deity] in that way, the mind becomes serviceable, and the result is attained in this very life. Regarding the line, "One should not beg and recite mantras": a yogin who has entered the gateway of Mahāyoga should not, like a Kriyā practitioner or a non-Buddhist, immediately beg for alms and then recite mantras. Why is that? Because the body, speech, and mind would become exhausted, one would be unable to meditate correctly, and if one does not find [food], one would suffer from hunger and thirst, making the mind unserviceable. "One should not delight in begging" means that since there are such faults in begging for immediate needs, if one thinks, "I shall first beg and then take [the food]," that is also improper because one will not find what is pleasing to the mind. The meaning is that one should act with all requisites being perfect. Regarding "the limbs are non-dual": unlike the Kriyā practitioners who meditate on themselves as the samayasattva and then offer to the jñānasattva as if it were separate, one should not do so. Instead, one should meditate on the jñānasattva and oneself as non-dual, and enjoy all desired sensory pleasures. This is the meaning of the recitation.

ཡང་ན་ཡན་ལག་མི་གཉིས་ཞེས་པ་ནི་གཟུངས་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་འདུག་ནས་བཟླ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ནི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་ཡང་གཟུངས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་ཞིང་སྤྱད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་སྤྱད་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་པ། ལུས་དང་ངག་ཡིད་བདེར་གནས་ན། ། ཞེས་པ་སྟེ། སློང་བའི་ཟས་སྤང་ཞིང་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱད་པས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལས་སུ་རུང་བའི་དོན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་དམ་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལས་འཕགས་པ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་འཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། ། གསང་སྔགས་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྤྱད་པའི་སྐྱོན་བསྟན་པ་གཞན་དུ་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་སྤྱོད་པ་སྤངས་ནས་ཚུལ་དང་མི་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་གསང་སྔགས་བཟླས་ན་དུས་མིན་འཆི་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཚེའི་མཐར་མ་ཐུག་བར་གློ་བུར་དུ་འཆི་བ་ལ་བྱ། དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་རྟག་ཏུ་བསྲེག། ཅེས་པ་ནི་ཤི་ནས་ཀྱང་དམྱལ་བར་རིམ་པ་རིམ་པར་འགྲོ་ཞིང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྲེག་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པས་བྱར་མི་རུང་བར་བསྟན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་གསང་སྔགས་མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་སྒོར་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་མི་བསྟེན་དུ་མི་རུང་བར་བསྟན་ཏོ། ། སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་བསྟེན་ཞིང་། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མཆོག་འདི་སྤྱད་པས་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་ནི་ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡི་གེ་ཨའོ། ། འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་དོན་འཐོབ་པའོ། །

Alternatively, "the two limbs" refers to the meaning of reciting while remaining in a state of non-duality with the dhāraṇī consort. "Sensual enjoyments" refers to all objects of desire. Furthermore, this means to meditate upon and utilize them in the manner of the dhāraṇī goddesses and so forth. To demonstrate the qualities of practicing in that way: "When body, speech, and mind abide in bliss," this means that by abandoning the food of begging and utilizing all desires, the three—body, speech, and mind—become serviceable. "Supreme enlightenment" refers to the attainment of the nature of the dharmakāya, the unsurpassed enlightenment that transcends the śrāvakas and pratyekabuddhas. To demonstrate the faults of practicing the Secret Mantra incorrectly: "If one recites the Secret Mantra in a manner that is inconsistent with the proper conduct, having abandoned the aforementioned practice, it is called 'untimely death,' which refers to dying suddenly before the end of one's natural lifespan. 'One is constantly burned in the hells' means that after death, one will go through the various levels of hell and be burned at all times; since such faults exist, it is taught that this must not be done." By the passage beginning "The Buddhas and Bodhisattvas," it is taught that it is indispensable for a yogin who has entered the gateway of Mahāyoga Secret Mantra not to rely on the five sensory qualities. The meaning is that even the Buddhas and Bodhisattvas of the past relied upon the five sensory qualities and achieved accomplishment by practicing this supreme conduct of mantra. "The letter of the Dharma" is the letter A, the supreme of all letters. "That which is to be attained" refers to the attainment of the ultimate meaning.

དེ་ལྟ་བས་ན་ད་ལྟར་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་སྤྱོད་ཅིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། ། ཆགས་པ་ནི་དང་པོའམ་འདོད་པ་ལ་བྱ། ཡེ་ཤེས་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སམ་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ། རྟག་ཅེས་པ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དམ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ལ་བྱ། བསྒྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པའམ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པ་བྱ་བས་ནི་དེ་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བུ་བྱེད་ཅེ་ན། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་མཆོད་པའི་ཚུལ་དུའོ། ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། དཔའ་བོ་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་སྟོན་ཅིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ཡང་ན་བྱང་ཆུབ་ནི་བཛྲ་སཏྭ་ལ་སོགས་པ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་སོ། ། དཔའ་བོ་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན་ཉི་མ་ལ་བྱ། མདོར་ན་ཇི་ལྟར་ཉི་མས་རབ་རིབ་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་མི་ཤེས་པའི་རབ་རིབ་ཐམས་ཅད་ཐུགས་རྗེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་སེལ་བར་བྱེད་པས་བྱང་ཆུབ་ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ལྟ་བ་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པས་རྣལ་འབྱོར་པས་འདི་དག་ལ་སྨད་པར་མི་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། ། གཟུགས་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་གཉི་ག་མ་ཡིན་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ལྷའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སོ། ། འཆང་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་འཛིན་པ་ལ་བྱ།

Therefore, it is taught that even the present-day yogi should practice and accomplish while enjoying the five sensory qualities. "Attachment" refers to the initial desire. "Wisdom" refers to the body, speech, and mind, or the yidam deity. "Constantly" means at all times or without interruption. "Accomplish" means to meditate or to manifest. Thus, the meaning is that the yogi of desire should enjoy the five qualities, such as form and so forth. If one asks what the mental attitude should be: it is in the manner of making offerings to the wisdom beings and the bodhisattvas. In this context, "enlightenment" (bodhi) is the dharmadhātu. "Hero" (vīra) refers to the glorious Vajrasattva, who displays the rūpakāya and acts for the benefit of sentient beings. Alternatively, "enlightenment" refers to the buddhas of the three times, such as Vajrasattva and others. If the term "hero" is derived from its etymology, it refers to the sun. In brief, just as the sun dispels all darkness, the buddhas also dispel all the darkness of ignorance in sentient beings with the light rays of their compassion; this is the meaning of "enlightenment-sun." By training in the view of non-duality, it is taught that the yogi should not disparage these things: beautiful forms, ugly forms, and those that are neither. Likewise, one should not disparage sounds and so forth. Why is that? Because they are the nature of the deity. "Vajra" refers to the body, speech, and mind of the buddhas of the three times. "Holder" (dhara) means to possess that very nature or to uphold it.

རྒྱལ་ཞེས་པ་ནི་མཛེས་ཤིང་འབར་བ་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལ་བྱ། དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དག་པར་གནས་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པར་དེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྐུར་བསྟན་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པས་སོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བསྒོམ་ཞིང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། སྔགས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། རྣམ་པ་ནི་འདི་དག་གིས་ཞེས་པ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་མཆོད་པའི་ཐབས་རྣམས་སོ། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་བསྲུང་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལས་མི་འདའ་བར་བྱས་ན་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཞེས་པ་ནི་ཕུང་པོ་འདི་ཉིད་མ་བརྗེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་དག་གིས་ཞེས་པ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་མཆོད་པའི་ཐབས་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་འམ། རིགས་གསུམ་གྱི་རིག་འཛིན་གྱི་འབྲས་བུ་འཐོབ་པའོ། ། གལ་ཏེ་གཏི་མུག་ཅན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་མི་ལྡན་པར་བདག་སྔགས་པའོ་ཞེས་པའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་བསྒོམ་པ་དང་བཟླས་པ་བྱ་བ་འམ། གསང་སྔགས་དང་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྨད་ཅིང་སྤོང་བའི་སྐྱོན་བསྟན།

"Victorious" (Jina) refers to the Vajrasattva of awakening, who is beautiful, radiant, and free from afflictions. "Abiding perfectly in all things" means that, ultimately, the nature of form and so forth is non-dual with that [Vajrasattva], and conventionally, they are manifested in the forms of goddesses of form and so forth to act for the benefit of sentient beings. Therefore, one should meditate on form and so forth in three ways—superior, middling, and inferior—and offer them to Vajrasattva, the essence of all Tathāgatas. Regarding the "three ways," these are: knowing [form and so forth] as the doors of liberation—emptiness, signlessness, and wishlessness—and the blessing of body, speech, and mind. "Mantra practitioner" refers to the yogi. "By these aspects" refers to the methods of offering taught above. "Guarding the samaya vows" means acting without transgressing that very [practice]. "In this very life" means without changing this present aggregate. "By these" again refers to the methods of offering taught above. "The three vajras themselves" means becoming the nature of the body, speech, and mind of all Tathāgatas, or attaining the fruit of a Vidyādhara of the three families. The passage beginning with "If one is deluded" and so forth shows the fault of practicing meditation and recitation with the pride of thinking "I am a mantra practitioner" while lacking the aforementioned mantra conduct, or of disparaging and abandoning the secret mantra and its conduct.

དེ་ལ་ཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་མི་འབྱུང་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་ཕྲ་མོ་ཡང་མི་འཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཞིང་ཞེས་པ་ནི་མི་འཐོབ་པའི་སྟེང་དུ་གོང་མ་ལྟར་ཡང་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། རིམས་ནི་ཞག་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དུག་ནི་སྦྲུལ་ལ་སོགས་པའི་སྲོག་ཆགས་ཀྱི་དུག་དང་། ཤིང་ཀིམྤ་ཀ་ལ་སོགས་པའི་རྩྭ་ཤིང་གི་དུག་དང་ལུས་ལས་བྱུང་བའི་དུག་གོ། ། ནད་ནི་ནད་བཞི་བརྒྱ་རྩ་བཞི་ལ་སོགས་པའོ། ། བགེགས་ནི་བགེགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བི་ན་ཡ་ཀ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཀྱིས་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བསད་ནས་ཞེས་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པའོ། ། དམྱལ་བར་འགྲོ་ཞེས་པ་ནི་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པར་སྐྱེ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་སྡིག་ཆེ་བར་བསྟན། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་པ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མི་བཟློག་པའི་དོན་ཏོ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་ཕུལ་ཡང་མི་བཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་ལས་ཉམས་པ་དེ་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཅི་བྱས་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཆེན་པོར་མི་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། འཇིག་རྟེན་འདིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མདོར་ན་དམ་ཚིག་ཉམས་པའི་གང་ཟག་ནི་འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཤིན་ཏུ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བར་འགྱུར་བས་དམ་ཚིག་ལས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་འདའ་བར་མི་རུང་བར་བསྟན། འཇིག་རྟེན་འདི་ཞེས་པ་ནི་ཚེ་འདིའོ། ། སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་བཀྲེས་སྐོམ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚོར་བ་མྱོང་བའོ། ། ཕ་རོལ་ནི་ཚེ་ཕྱི་མའོ། ། ཡང་ཞེས་པ་ནི་འདི་ལ་མ་གཏོགས་པའོ། །

Regarding the phrase "in that regard," it refers to transgressing the samaya. "Siddhis will not arise" means that one will not obtain even the slightest mundane siddhi. "Field" means that, in addition to not obtaining [siddhis], one will also undergo the aforementioned [consequences]. "Epidemics" refers to those lasting a single day and so forth. "Poisons" refers to the venom of creatures such as snakes, the toxins of plants such as the kimpaka, and poisons produced from the body. "Diseases" refers to the four hundred and four types of illness and so forth. "Obstructors" refers to the king of obstructors, Vinayaka, and others. "By" means "having been killed by all of those." "Sentient beings" refers to those who have transgressed the samaya. "Go to hell" means to be reborn in the eight great hells and so forth. The passage beginning with "Buddhas and Bodhisattvas" demonstrates that such a transgression of the samaya is an extremely great sin. "Granting their blessings" means that those of great compassion will not turn [the person] back [from suffering]. "Even if flowers and so forth are offered, they are not accepted" means that for those who have fallen from the samaya, no matter what roots of virtue they perform, it will not become great merit. Regarding the phrase "even in this world, suffering," and so forth: in brief, it is taught that an individual who has violated the samaya will experience extreme suffering in both this world and the next, and thus it is improper to transgress the samaya for even a single moment. "This world" refers to this life. "Suffering" refers to the experience of all sensations of suffering, such as hunger and thirst. "The next" refers to future lives. "Also" means "not only in this [life]."

དམྱལ་བར་འགྲོ་བ་ནི་གོང་མ་དང་མཐུན་ནོ། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། ། ཉམས་པ་ནི་མི་བསྲུང་བའོ། ། གཏི་མུག་ཅན་ནི་ལེགས་ཉེས་ཀྱི་དོན་མི་གོ་བའོ། ། འབྲས་བུ་མི་ཐོབ་ཅེས་པ་ནི་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་དང་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་གནས་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་འཕགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་སྒྲུབས་ཤིག་པར་བསྟན། སྔར་སྨོས་པའི་སྡོམ་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། ། གནས་ནས་ཞེས་པ་ནི་དང་དུ་བླངས་ནས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྟག་པར་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུའོ། ། མི་ཕྱེད་པ་ནི་མི་འགྱུར་བའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཞེས་པ་ནི་ནན་ཏན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ནི་རང་གིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སོ། ། སྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱ་བ་ནི་དེར་བསྒྱུར་བའི་སྤྱོད་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བརྩམ་ཞེ་ན། ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ནགས་ཚལ་ནི་ཤིང་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པའི་ཕྱོགས་སོ། ། ཆེན་པོ་ནི་སྡུག་པའམ་རྒྱ་ཆེ་བའི་དོན་ཏོ། ། རི་བོ་ནི་བྱ་རྒོད་སྤུངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རི་སུལ་ནི་དབང་པོ་རིའི་བྲག་ཕུག་ལ་སོགས་པའོ། ། དབེན་པ་ཆེན་པོ་ནི་དུར་ཁྲོད་དམ་ལྷ་ཁང་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་དབེན་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཐམས་ཅད་དོ། ། རྣམས་སུ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་གང་ཡང་རུང་བའི་དོན་ཏོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་གནས་སུ་བསྒྲུབས་ན་ཡིད་ཀྱིས་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་འཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། །

Going to hell is as explained above. The practice of the samaya refers to those previously taught. "Deterioration" means not guarding them. "The deluded" are those who do not understand the meaning of what is beneficial and what is harmful. "The result will not be obtained" means that all that has been done will be without fruit. Having thus shown that the yogi should abide in the samaya and the practices, it is now taught that one should accomplish one's own body, speech, and mind as the noble body, speech, and mind of the āryas. The "vows" mentioned previously are those taught above. "Abiding" means having accepted them. "Constantly" means at all times. "Indivisible" means unchanging. "Vow" (vrata) means with earnest application. "Body, speech, and mind" refers to one's own. "Vajra" refers to the body, speech, and mind of the noble ones. "Should begin the accomplishment" means one should engage in the conduct and meditative absorption (samādhi) that transform into that state. If one asks, "In what kind of place should one begin?" it is taught as "forests and so forth." "Forest" refers to a region with various kinds of trees. "Great" means beautiful or vast. "Mountain" refers to places such as Vulture Peak. "Mountain cleft" refers to rock caves such as those on Mount Indrācala. "Great solitude" refers to all secluded and pleasant places, such as charnel grounds or empty temples. "In" means in any of those aforementioned locations. "Obtaining the siddhi" means that if one practices in such a place, one will obtain the result desired by the mind.

སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་སྲུང་མཚམས་བཅད་པའི་ཆོ་ག་བསྟན། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ནི་ཕྱེད་སྐྱིལ་ལོ། ། དེ་ཡང་གཡོན་པ་བསྐུམ་ཞིང་གཡས་ཅུང་ཟད་བརྐྱང་བའི་ཚུལ་ལོ། ། འཇམ་པའི་སྟན་ནི་ཕྱི་དང་ནང་དང་གསང་བ་རྣམས་སོ། ། ཕྱི་ནི་སྲིན་བལ་ལ་སོགས་པ་ལ་བྱས་ལ་འཇམ་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་རྣམས་སོ། ། ནང་ནི་ཉི་ཟླ་པདྨ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐབས་འདིར་ནང་གི་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། གསང་བ་ནི་ཡུམ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨར་ལྡན་པའི་ཚུལ་ལོ། ། འདུག་ནས་ཞེས་པ་ནི་སྟན་དེ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་བདག་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་དུ་འདུག་པའོ། ། ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན། གནས་ནས་ཞེས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞུགས་པའོ། ། གནས་ནི་སྒྲུབ་པའི་ས་ཕྱོགས་སོ། ། སྲུང་བ་ནི་བགེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གླགས་མི་རྙེད་པར་བྱེད་པའོ། ། རྣམ་པར་བསམ་པ་ནི་འོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་སོ། ། གཟུགས་ཆེན་འབར་བ་ཞེས་པ་ནི་བདག་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ཡབ་ཡུམ་དུ་གནས་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཧཱུཾ་ལས་ཁྲོ་བོ་བཅུ་ཕྱུང་བའི་ཆ་ལུགས་སོ། ། གཟུགས་ཆེ་བ་ནི་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐུ་དང་ལྡན་པའོ། ། འབར་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་བསྐལ་པའི་མེ་བཞིན་འབར་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་སྲེག་པར་བྱེད་པའོ། ། འཇིགས་བྱེད་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་ལས་འཇིགས་ཤིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སར་འབྲོས་པར་བྱེད་པའམ་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་བར་ཆོད་བྱེད་པའི་བགེགས་ཐམས་ཅད་སྐྲག་ཅིང་འབྲོས་པར་བྱེད་པའོ། །

The phrase "the bodhisattva posture" and so forth teaches the ritual for establishing the boundary of protection for the practice. The "bodhisattva posture" is the half-lotus posture. Specifically, it is the manner in which the left leg is drawn in and the right is slightly extended. "Soft seats" are of three types: outer, inner, and secret. The outer consists of materials such as silk wool, which are smooth and pleasing. The inner consists of the sun, moon, lotus, and so forth. In this context, the inner refers to the solar maṇḍala. The secret refers to the manner of being in non-dual union with the consort, possessing the vajra and lotus. "Having sat" means sitting upon those three types of seats in the manner previously explained. If one asks what is done: the meaning is to meditate in the manner of the "Vajra Hatred" that appears below. "Abiding" means entering into meditative absorption (samādhi). "Abiding" refers to the site of practice. "Protection" means ensuring that no obstacles find an opportunity. "Visualizing" refers to the meditative absorptions that follow. "Great blazing form" refers to the appearance of the ten wrathful deities emanated from the syllable HŪṂ from the heart of oneself abiding as the father-mother Vajra Hatred. "Great form" means possessing a body that overwhelms the sentient beings of the three realms of existence. "Blazing" means burning away the afflictions of sentient beings with the light rays of primordial wisdom, blazing like the fire at the end of an eon. "Terrifying" means causing all sentient beings to fear cyclic existence and flee toward the state of nirvāṇa, or causing all obstacles that hinder the practitioner to be terrified and flee.

ཁྲོ་བོ་ནི་ཁྲོས་པའི་ཆ་ལུགས་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པའི་ཚུལ་ལོ། ། བཅུ་དག་ནི་གྲངས་སོ། ། ཕྱུང་བ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས་སོ། ། དེ་ཡང་ཅི་ལྟ་ཞེ་ན་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཆ་བཅུར་བྱས་ཏེ་དེའི་ཧཱུཾ་བཅུར་གྱུར་པར་བསམ། དེ་ནས་ཡ་མཱནྟ་ཀ་པྲཛྙཱནྟ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མིང་བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཁྲོ་བོ་བཅུ་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་ཞིང་སོ་སོའི་ཕྱོགས་སུ་མ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་གནས་པར་བསམ་མོ། ། སྨད་རྩེ་མོར་བསམ་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་དེ་རྣམས་རྐེད་པ་མན་ཆད་ཟུར་གསུམ་པ་ཕུར་བུའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། རོ་སྟོད་ཁྲོ་བོ་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ནི་རྐེད་པ་ཡན་ཆོད་ཁྲོ་བོའི་ཆ་ལུགས་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་བཅུར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུ་བསྐྱེད་ནས་ཁྲོ་བོ་དེ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་དག་གི་སྟེང་དུ་གནས་པར་བསམ་པའོ། ། རིམ་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་དང་ཁྲོ་བོ་མ་ནོར་བ་དང་ཤར་ཕྱོགས་ནས་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། ཤར་ལྷོར་མི་གཡོ་མགོན་ནོ། ། ལྷོར་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད། ལྷོ་ནུབ་ཏུ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ། ནུབ་ཏུ་པདྨ་མཐར་བྱེད། ནུབ་བྱང་དུ་ནཱི་ལ་དཎྜ། བྱང་དུ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི། བྱང་ཤར་དུ་མ་ཧཱ་བ་ལ། འོག་ཏུ་ཀ་མ་ལ་ཀུཎྜ་ལི། སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་མཛད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཁྲོ་བོ་རྣམས་བསྐྱེད་ནས་ཡང་འདི་ལྟར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

The wrathful ones (krodha) are in a form of extreme terror with a wrathful appearance. "Ten" refers to the number. "Emanated" means from the heart of the non-dual union of the father and mother, Dveṣavajra. How so? One should visualize the bodhicitta of the non-dual union of the father and mother, Dveṣavajra, as being divided into ten portions of great bliss, which then become ten hūṃ syllables. Then, by merely uttering the names such as Yamāntaka and Prajñāntaka, one should visualize the ten wrathful ones emanating from the heart and abiding upon sun maṇḍalas generated from the syllable maṃ in their respective directions. "Visualizing the lower tips" means that from the waist downward, those wrathful ones should be in the form of three-sided kīla daggers. "The upper bodies are like those of wrathful ones" means that from the waist upward, one should meditate on them as having the appearance of wrathful deities, possessing three faces, six arms, and so forth. "The maṇḍalas of the ten directions" means that one generates ten sun maṇḍalas in the ten directions, such as the east, and visualizes those wrathful ones abiding upon those maṇḍalas. "Respectively" means that the directions and wrathful ones are not confused, and they are generated starting from the eastern direction. Specifically, in the east is Yamāntaka; in the southeast is Acala; in the south is Prajñāntaka; in the southwest is Takkirāja; in the west is Padmāntaka; in the northwest is Nīladaṇḍa; in the north is Amṛtakuṇḍalī; in the northeast is Mahābala; below is Kamalakuṇḍalī; and above is Hūṃkāra. This is the meaning of "having thus generated the wrathful ones, one should also act in this way."

བགེགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་ཆད་བྱེད་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་བགེགས་ཀྱི་རིགས་ཇི་ལྟ་བུ་ཡང་རུང་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་ཏོ། ། བཤིག་པ་ནི་མེད་པར་བྱས་པ་འམ། ཚར་གཅད་པའི་དོན་ཏོ། ། གནོད་མཛེས་བཀའ་སྩལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་གནོད་མཛེས་བསྐྱེད་ཅིང་བགེགས་རྣམས་ཁུག་ཅིག་པར་བཀའ་སྩལ་པ་དང་ཕུར་བུས་ཐོབ་ཅིག་པའི་དོན་ཏོ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་ཞེས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ཁྲོ་བོ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་བསྐྱེད་ནས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་གནས་པར་བསམ་པའོ། ། དབྱར་གྱི་སྤྲིན་ཕུང་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་སྐུ་མདོག་བསྟན་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ཡང་གནག་པའོ། ། བསྐལ་པའི་མེ་དཔུང་ཞེས་པ་ནི་སྐུའི་འོད་ཤིན་ཏུ་འབར་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྲེག་པའི་མཐུ་ཆེ་བའམ་བདུད་དང་བགེགས་ཐམས་ཅད་འོད་ཀྱིས་ཚིག་ཅིང་ཐལ་བར་རློག་པའི་འོད་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ནི་ཞབས་གཉིས་སྟང་སྟབས་སོ། ། སྨིན་མཚམས་ཁྲོ་གཉེར་ནི་དཔྲལ་བ་ཁྲོ་གཉེར་གསུམ་མམ་ལྔ་དང་ལྡན་པའོ། ། དམར་བའི་སྤྱན་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུགས་རྗེའི་དབང་གིས་ཆགས་པའི་དོན་དང་བགེགས་ཐམས་ཅད་འཇིགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྱན་ཤིན་ཏུ་ཡང་དམར་བར་བསྟན་ཏོ། ། ཞལ་གསུམ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའམ་མངའ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་འཇིགས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། རྣམ་པར་བསྒྱུར་བ་ནི་ལྗགས་སོ། ། ཕྱག་དྲུག་ལ་དང་པོ་གཉིས་ཧཱུཾ་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པའོ། །

"Obstacles" (vighna) refers to those who create hindrances to meditative concentration (samādhi). "All" means every single type of obstacle without exception. "Destroy" means to eliminate or to subjugate. Regarding the phrase "the command of Ucchuṣma" and so forth, it means generating the wrathful deity Ucchuṣma, commanding him to summon the obstacles, and to strike them with ritual daggers (kīla). "Abiding in the center of a sun maṇḍala" means that from the non-dual bodhicitta of the father and mother, Dveṣavajra, the wrathful deity Hūṃkāra is generated and visualized as abiding upon a sun maṇḍala. "Like a mass of summer clouds" indicates his body color, which is extremely black. "Blaze of the fire at the end of an eon" means that the light of his body blazes intensely, possessing the great power to incinerate all afflictions, or that he possesses light that burns all māras and obstacles into ashes. "Right leg extended" refers to the two feet in a dancing posture. "Furrowed brows" means the forehead is marked with three or five wrinkles of wrath. "Red eyes" are shown to be extremely red in order to demonstrate attachment through the power of compassion for all sentient beings, and to terrify all obstacles. "Three faces" means that he acts for the benefit of sentient beings or possesses the qualities of the three doors of body, speech, and mind. "Baring his fangs" means to be extremely terrifying. "Distorted" refers to the tongue. Regarding the six arms, the first two are joined in the hūṃ mudrā.

དེ་ཡང་གཡོན་གྱི་མཛུབ་མོ་བསྡིགས་པའི་ཚུལ་དུ་ཐུགས་ཀྱི་ཐད་ཀར་གཞག་པའོ། ། གཡས་ཀྱི་མཛུབ་མོ་གནམ་དུ་བསྡིགས་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒྲེང་བའོ། ། དཔའ་བོ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཐུབ་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སོ། ། གཡས་གཉིས་ལྕགས་ཀྱུ་རལ་གྲི་ནི་བར་མ་ལྕགས་ཀྱུ་རལ་གྲིའོ། ། གཡོན་གྱི་བར་མ་དགྲ་སྟ་ཐ་མ་ཞགས་པའོ། ། འདི་འདྲ་གཟུགས་ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཆ་ལུགས་ཁྲོ་བོ་མདུན་དུ་གནས་པར་བསྒོམས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རང་གིས་དེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་བའི་ཁྲོ་བོ་ཧཱུཾ་ཀ་ར་ལ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་བགེགས་ཐམས་ཅད་ཁུག་ཤིག་པར་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བའི་དོན་ནོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ཨོཾ་སུམྦྷ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་སོ། ། ཨོཾ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསྟན་པ་འམ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མགོ་ཨོཾ་གྱིས་འདྲེན་པས་སོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། སྔོན་ལྷ་ཆེན་པོ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་སྐྱེས་ནས་གངས་རིའི་བུ་མོ་ཨུ་མ་དང་ཟླ་དྲུག་གི་བར་དུ་མཚམས་མ་བྱེ་བར་འདོད་ཆགས་སྤྱོད་པ་གཟིགས་ནས་ཐུགས་རྗེས་དེ་གཉིས་འདུལ་བའི་དོན་དུ་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས། དེ་གཉིས་མཚམས་མ་བྱེ་བར་མནན་པའི་ཚེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་རྣམས་བྲེད་ཅིང་འདར་ནས་མཛེས་སོ་མཛེས་སོ་ཞེས་བསྟོད་པས་ཡ་མཚན་དུ་གྱུར་ཏོ། ། ཡང་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་དེ་གཉིས་མནན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་མཛེས་པར་བྱས་པས་སོ། །

Furthermore, the left index finger is placed at the level of the heart in the gesture of threatening. The right index finger is raised in the gesture of threatening the sky. "Hero" (vīra) means one who cannot be overcome by any worldly gods or the like. "Holding a vajra and bell" refers to those two hands. The two right hands hold a hook and a sword; the middle one holds a hook and a sword. The middle left hand holds a battle-axe, and the last holds a noose. "With such a form" means that one should meditate on the wrathful deity in the aforementioned attire standing in front. "One commands him" means that from the heart, the wrathful Hūṃkāra is exhorted by means of mantra to summon all obstructors, such as Dveṣavajra. What is that? It is the syllables of the mantra beginning with Oṃ sumbha. Oṃ indicates the five wisdoms, or the body, speech, and mind, or it is the head of all mantras, as they are led by Oṃ. How is that? Long ago, when the great god Mahādeva was overcome by great passion and engaged in sexual union with the daughter of the snow mountains, Umā, for six months without interruption, the Buddha perceived this and, out of compassion, emanated in the form of a great wrathful deity to subdue them. When he suppressed them without letting them part, the worldly gods were terrified and trembling, and they offered praise, saying, "How beautiful! How beautiful!" and were thus filled with wonder. Alternatively, it is because by suppressing those two, he generated the mind of enlightenment and made them beautiful.

ན་ཞེས་པས་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཨཱ་ན་ཡ་ཞེས་པ་ནི་བགེགས་ཐམས་ཅད་ཁྱེར་ལ་ཤོག་ཅིག་པའོ། ། ཁྲོ་བའི་རྒྱལ་པོ་འདི་དག་གིས་ཞེས་པ་ནི་སྔགས་དེ་དག་གིས་བསྐུལ་མ་ཐག་ཏུ་ཁྲོ་བོ་གནོད་མཛེས་ཀྱིས་བགེགས་ཐམས་ཅད་བཟུང་ནས་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་འོག་ཏུ་བཅུག་པར་འགྱུར་རོ། ། བློ་ལྡན་ནི་ཆོ་ག་ལ་མཁས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ཡིས་ཞེས་པ་ནི་འོག་ཏུ་མནན་པའི་བགེགས་རྣམས་མི་ལྟ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕུར་བུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ནས་ཐོབ་ཤིག་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་རྒྱལ་ཆེན་པོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕུར་བུ་བསྒོམ་པའི་ཐབས་སོ། ། ཕུར་བུ་ཐམས་ཅད་ཁྲོ་བོ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལིའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པས་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་ཉིད་གནས་པ་ཞེས་བྱ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་མདོག་འདྲ་བ་ནི་ཕུར་བུའི་ཁ་དོག་སྔོ་སྐྱར་འདུག་པའི་དོན་ཏོ། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ནི་ཕུར་བུ་ལས་འོད་ཟེར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཕུར་བུ་ཉིད་ལས་དཀྲིགས་པའི་ཚུལ་དུ་འཕྲོ་བའོ། ། ལྟེ་བ་མན་ཆད་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་འདྲ་བར་སྒོམས་ཤིག་པའི་དོན་ཏོ། ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་འོག་ཏུ་གཟིགས་པ་ཞེས་པ་ནི་འོག་ཏུ་མནན་པའི་བགེགས་རྣམས་ལ་མ་འགུལ་ཅིག་ཅེས་པའི་བརྡ་སྡང་མིག་ཏུ་བལྟ་བའོ། ། དེའི་སྔགས་ནི་ཕུར་བུའི་སྔགས་འོག་ནས་འབྱུང་བའོ། ། བརྗོད་པ་ནི་ལན་གྲངས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དམ། ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གམ་བདུན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་ནི་དེ་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕུར་བུའོ། ། ངེས་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བཏབ་ན་བགེགས་ཐམས་ཅད་གནོན་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། །

Regarding the syllable na: the definitive meaning of ānaya is "bring all obstructors here!" As for the phrase "by these kings of wrath": immediately upon being exhorted by those mantras, the wrathful deity Sumbharāja seizes all obstructors and places them beneath the wrathful deities. "The wise one" refers to the yogi skilled in the ritual procedures. "By means of application" means that, in order to ensure the obstructors pressed beneath are not seen, one performs the ritual of consecrating the ritual stake (kīla) and so forth, and then strikes them. The passage beginning with "Great King of Vajrāmṛta" describes the method for meditating on the ritual stake. By meditating on all stakes as having the nature of the wrathful Amṛtakuṇḍalī, they are said to "abide as the vajra stake itself." "Resembling the color of a blue utpala lotus" means that the color of the stake is a pale blue. "Garland of blazing flames" means that light rays radiate continuously from the stake, swirling around the stake itself. The passage beginning with "from the navel downward" means that one should meditate on it as being similar to the wrathful deities explained above. "Gazing downward at the hosts of obstructors" means looking with a wrathful glare at the obstructors pressed beneath as a sign to say, "Do not move!" The mantra for that is the stake mantra that appears below. "Recite" means one hundred and eight times, twenty-one times, or seven times. The "vajra stake" is the stake thus consecrated. "Certainty" means that if it is driven in without doubt, all obstructors will be suppressed.

དེའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་གྷ་གྷ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་ཕྱག་བསྣམས་མཆོག། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕུར་བུ་འདེབས་པའི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པས་ཧཱུཾ་མཛད་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཧཱུཾ་གི་ཕྱག་རྒྱ་བཏང་ལ་(ཐོབ་,ཐོ་བ་)ཕུར་བུ་འཛིན་ཅིང་ཚིག་ཀྱང་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བསྒྲགས་ཏེ། མིག་ཀྱང་སྡང་མིག་ཏུ་མེ་སྟག་འཕྲོ་བའི་ཚུལ་དུ་བལྟ་ཞིང་བགེགས་རྣམས་ཕུར་བུས་བཏབ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱོགས་མཚམས་ཀུན་དུ་རྡོ་རྗེ་མེ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་ཡི་གེ་རཾ་བསྐྱེད་ནས་བསྐལ་པའི་མེ་དང་འདྲ་བར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་བསྐྱེད་པའོ། ། རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་ནི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་འཕྲོ་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་བསྲེགས་པ་དང་། མེ་སྟག་འབར་བ་འཕྲོ་ཞིང་སྡང་བ་རྣམས་ཚིག་པར་བསམ་མོ། ། ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་འབྲོས་པར་འགྱུར། ཞེས་པ་ནི་བགེགས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པའི་གནས་ཀྱི་མཚམས་ནས་སོ་སོའི་ཕྱོགས་སུ་འབྲོས་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱོགས་མཚམས་ཕུར་བུས་བཏབ་ནས་ནི་གོང་མ་ལྟར་བྱས་ནས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྟེང་འོག་ཡང་དག་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཅེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་ཕུར་བུ་གདབ་པ་དང་མེ་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་གནས་སྲུང་བ་བསྟན་ནས་དམ་པའི་དོན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གནས་སྦྱང་བའི་ཆོ་ག་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་དོན་དམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྦྱང་དགོས་པས་ན་སྲིད་པ་གསུམ་མ་སྐྱེས་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྒོམས་ཤིག་པའི་དོན་ཏོ། །

The mantra for this is the syllables beginning with oṃ gha gha, and so forth. The phrase "holding the supreme vajra hammer in hand" and so on refers to the yogi’s meditation on Hūṃkara at the time of striking the ritual stake (kīla). Furthermore, having formed the mudrā of Hūṃ, one holds the hammer and the stake, reciting "Hūṃ Hūṃ" continuously and proclaiming it without interruption. One should gaze with a wrathful stare as if emitting sparks of fire, in order to strike the obstructing spirits (vighna) with the stake. The phrase "vajra fire in all directions and intermediate points" means that one generates the syllable raṃ in the cardinal and intermediate directions, thereby generating the fire of primordial wisdom (jñāna) which is like the fire at the end of an eon. "Radiating" means that it spreads in all directions, burning away the afflictions (kleśa) of sentient beings; one should visualize it as emitting blazing sparks that consume all hostile forces. "They shall flee in all ten directions" means that all obstructing spirits will flee from the boundaries of the practice site toward their respective directions. "Having struck the directions and intermediate points with stakes" means having performed the actions as described above. "Blessing the above and below" refers to striking the stakes and generating the fire as previously explained. Having thus shown the protection of the site, the ritual for purifying the site is taught by the passage beginning with "the ultimate meaning." Since it must be purified by the samādhi of the ultimate truth, the meaning is: "Meditate on the three realms of existence as unborn and lacking inherent nature."

དངོས་པོ་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་གཡོ་བ་དང་མི་གཡོ་བ་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་མ་ཤེས་ཤིང་ཡེ་ནས་ཡོད་པ་ལས་མེད་པར་སྒོམ་པ་ནི་སྒོམ་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པར་ནམ་མཁའ་ལྟར་བསྒོམ་པའོ། ། དངོས་པོ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པའོ། ། བརྟན་པ་ནི་ས་དང་རི་རབ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། གཡོ་བ་ནི་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པའི་བཅུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། ཀུན་ནི་མ་ལུས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཚིགས་བཅད་འདི་ཡིས་སྟོང་གྱུར་ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་ནམ་མཁའ་ལྟར་བསྒོམ་པའོ། ། ནས་ནི་སྟོང་པར་བསམས་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་ས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཆོ་ག་འདིའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ས་ནི་རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བཞུགས་པའི་གནས་ཡིན་པའམ་ཡུམ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ལ་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་དམིགས་ནས་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དངོས་པོར་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་བྱང་བར་བྱས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཧཱུཾ་ལས་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་དེ་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Regarding the phrase "meditating on the non-existence of things" and so forth: the meaning is that if one does not realize that all appearances—the moving and the non-moving, such as the aggregates, elements, and sense bases—are by nature primordially unborn, and instead meditates on what has existed from the beginning as being non-existent, that is not authentic meditation. Therefore, the yogi who meditates on the ultimate nature should meditate like space, without perceiving any mental constructs such as existence and non-existence, or beginning and end. "Things" refers to the aggregates, elements, and so forth, as explained above. "Stable" refers to the vessel of the world, such as the earth and Mount Meru. "Moving" refers to the contents of the world, such as gods and humans. "All" means without exception. The phrase "become empty by this verse" means meditating like space by means of the verse explained above. "Then" means that after contemplating emptiness, one should bless the site of the practice. "The application of this ritual" refers to the meditation on the Bodhicitta-Vajra and so forth, which follows below. The "wisdom ground" is so called because it is the dwelling place of the deities of the five families and so forth, or because it is the nature of the five consorts. "Blessing" refers to generating [the site] through meditative absorption. "Focusing on the Bodhicitta-Vajra" means that the yogi, having purified all habitual tendencies of viewing things as real entities through the meditative absorption of emptiness, should meditate on themselves as the Bodhicitta-Vajra Samantabhadra from the syllable HŪṂ.

ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འདུག་པའི་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་མོ་སྐུ་མདོག་ཟླ་བའི་མདོག་དང་འདྲ་བ་ཟླ་བའི་འོད་དང་ལྡན་པ་སངས་རྒྱས་ལྔས་དབུ་བརྒྱན་པ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་ཀྱིས་འགྱིང་བའི་ཚུལ་དུ་གཡོན་པས་ཡུམ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་བསྒོམ་པའོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་ཁྱབ་(ཅིས་,ཅེས་) པ་ནི་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ཡི་གེ་མར་གྱུར་ལ། དེའི་འཕྲོ་འདུ་བྱས་པ་ལས་ལྷ་མོ་མཱ་མ་ཀཱིར་གྱུར་པར་བསམས་ལ་འཕྲོ་འདུ་བྱས་པ་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཆུའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ནས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པར་གནས་པར་བསམ་པའི་དོན་ཏོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་དབུས་གནས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་དང་འདྲ་བར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ཡི་གེ་ལཾ་དུ་གྱུར་ལ་གོང་མ་ལྟར་འཕྲོ་འདུ་བྱས་པ་ལས་ལྷ་མོ་ལོ་ཙ་ན་སྐུ་མདོག་དཀར་མོ་གྱུར་པར་བསམས་ལ་འཕྲོ་འདུ་བྱས་པ་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ཡང་ཁྱོན་ཇི་ཙམ་ཞེ་ན། དཔག་ཚད་བྱེ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེ་ཡང་གཙོར་སྨོས་པ་ཡིན་གྱི་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་ཁྱབ་པ་འམ། དེ་བས་ཆུང་བའམ་སེམས་ཀྱིས་གང་ལྕོགས་དང་ངོ་། ། དང་བ་ནི་ཤེལ་ལྟ་བུར་འདུག་ཅིང་འོད་གསལ་བའོ། ། དྲི་མ་མེད་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་དང་། འཕྲལ་གྱི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་མེད་པའོ། །

From the syllable A seated upon a moon maṇḍala, generate a moon maṇḍala. Upon that, meditate on Bodhicittavajra and Samantabhadrī, their body color like that of the moon and endowed with moonlight, their heads adorned with the five Buddhas, seated in the bodhisattva posture in union. With two mudrās in a majestic pose, the left embraces the consort, and the right holds a vajra. Regarding "pervading the entire expanse of space": from the non-dual bodhicitta of Bodhicittavajra and Samantabhadrī, the syllable Māṃ arises. Through its radiation and reabsorption, visualize that it becomes the goddess Māmakī. Through that radiation and reabsorption, for the sake of sentient beings, it becomes the nature of water and remains equal to space; this is the meaning. Regarding "abiding in the center of the vajra space": as before, from the non-dual bodhicitta, the syllable Lāṃ arises. Through radiation and reabsorption as before, visualize that it becomes the goddess Locanā, white in body color. Through that radiation and reabsorption, for the sake of sentient beings, visualize that it becomes the nature of the earth element. Furthermore, as for its extent, it is said to be "ten million yojanas." This is stated primarily for the sake of illustration; it may pervade the entire expanse of space, or be smaller than that, or as much as the mind is capable of encompassing. "Pure" means it is like crystal and is luminous. "Stainless" means it is naturally free from afflictions and free from immediate unpleasantness.

འོད་ཟེར་སྣ་ལྔ་ནི་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་འོད་དོ། ། ཀུན་དུ་འཁྲིགས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་འབར་ཞིང་རབ་རིབ་སེལ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་གནས། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའམ་རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་ཕོ་བྲང་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པས་སོ། ། དེ་དབུས་བྷྲཱུཾ་ནི་གནས་ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ས་གཞིའི་དཀྱིལ་དུ་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་པར་བསྟན། དེ་ཡང་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་རང་བཞིན་ནི་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དེའི་སྙིང་པོ་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གསེར་གྱི་རི་བོ་འདྲ་བ་ཡི། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུ་རི་རབ་དང་འདྲ་བར་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཆེ་བ་དང་སྐུ་མདོག་སེར་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གཞལ་མེད་ཁང་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཞུགས་གནས་ཡིན་པས་སོ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་རང་བཞིན་དུ་སྨོན་ལམ་གྱིས་གྱུར་པ་ཡིན་པས་སོ། ། དེ་ཡང་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཡི་གེ་ལས་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཆེན་པོ་སྐུ་མདོག་གསེར་དང་འདྲ་བ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་གཡས་གསུམ་འཁོར་ལོ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པ། གཡོན་གསུམ་ན་པདྨ་དང་རལ་གྲི་དང་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ། རིགས་ལྔས་དབུ་བརྒྱན་པ། སྐུ་ལས་འོད་ཟེར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོ་བ་ལོ་ཙ་ན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། །

The five-colored light rays are the lights that are the nature of the five wisdoms, such as white and so forth. "Pervading everywhere" means blazing in all directions and clearing away all obscurations. "The abode of the Buddha Vajra-holder" means that such a place is the nature of the bodhicitta-vajra, the essence of all buddhas, or it is the generation of the maṇḍala, the palace of the deities of the five families and so forth. "In its center, the syllable Bhrūṃ abides" indicates that the celestial mansion is to be generated in the center of the ground as previously described. Furthermore, since the nature of the celestial mansion is the nature of the Great Uṣṇīṣa-Cakravartin, the meaning is that it should be generated from its essence, the syllable Bhrūṃ. "Like a mountain of gold" means that the body is as vast as Mount Meru and its color is yellow. "The celestial mansion of all buddhas" is so called because it is the dwelling place of all the Tathāgatas of the three times. "One should meditate on the Cakravartin" is because he has become the very nature of the celestial mansion through the power of aspiration. Furthermore, the meaning is that one should meditate on the Great Uṣṇīṣa-Cakravartin, as previously described, arising from the syllable, with a body like gold, three faces, and six arms. The three right hands hold a wheel, a vajra, and a jewel; the three left hands hold a lotus, a sword, and a hook. He is adorned with the five families upon his head, and from his body inconceivable light rays radiate into the ten directions. He abides in the manner of being in non-dual union with Locanā.

ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྟན་ཞེས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། བསྟན་ནི་ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མའོ། ། ཤེས་རབ་ལྡན་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། དེ་ཞེས་པ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་ས་གཞི་དང་ཆུའི་འོག་ཏུ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་དུ་ཡི་གེ་ཧ་ལས་ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲ་བ་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དང་འདྲ་བའི་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ལས་ལྷ་མོ་ན་བཟའ་དཀར་མོ་དྲོད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་བསམ་མོ། ། གོང་དུ་རིམ་པ་བཞིན་མ་བསྟན་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡི་གེ་དང་ཚིག་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་གོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས་མན་ངག་ཏུ་མཛད་པའོ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་བཟང་མོའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཞལ་ཡས་ཁང་དེ་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་པ་དེ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཞུགས་གནས་ཡིན་པའི་དོན་ནོ། ། རིན་ཆེན་བཞི་དངོས་ཞེས་པས་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ཁ་དོག་བསྟན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་བཞི་ལས་རིན་པོ་ཆེ་བཞིར་སྣང་བ་སྟེ་དེ་ཡང་ཤར་ཕྱོགས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཤེལ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་དང་། ལྷོ་ཕྱོགས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལྟར་སྣང་བ་དང་། ནུབ་ཕྱོགས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་པདྨ་རཱ་ག་ལྟར་སྣང་བ་དང་། བྱང་ཕྱོགས་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་མརྒད་ལྗང་གུ་ལྟར་སྣང་བའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མཆོད་རྟེན་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱིས་མཆོད་པར་འོས་པ་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

Regarding the phrase "the Karma-Vajra is shown": the Karma-Vajra is the Blessed One Amoghasiddhi. "Shown" refers to the goddess Tārā. "Endowed with insight" refers to the yogin. The word "that" means that one should meditate on the goddess Tārā, who resembles the wind mandala, arising from the syllable Ha in the manner previously explained within the celestial mansion, the ground, and beneath the water. One should likewise contemplate the syllable Bhrūṃ, from which the goddess Pāṇḍaravāsinī abides in the manner of all heat. The reason the sequence was not explicitly taught above is that the master composed it as a pith instruction so that those skilled in external letters and words would not understand it [too easily]. "Abiding in the center of the expanse of space" means that the celestial mansion, generated within the emptiness that is the nature of Samantabhadrī, is the dwelling place of all the Sugatas. "The actual four jewels" indicates the colors of the celestial mansion. From the four wisdoms, the four jewels appear: in the east, the mirror-like wisdom appears like crystal; in the south, the wisdom of equality appears like sapphire; in the west, the discerning wisdom appears like ruby; and in the north, the all-accomplishing wisdom appears like emerald. One should understand that the wisdom of the expanse of reality pervades them all. "Stūpa" means that it is the nature of the Uṣṇīṣa-Cakravartin, worthy of being honored by the three worlds.

འོད་ཟེར་འཕྲོ་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་ལྔར་འཕྲོ་ཞིང་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་ནས་གཞལ་ཡས་ཁང་དེ་བརྒྱན་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་སོ། ། དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་གཏིང་དཔག་དཀའ་བས་སོ། ། དུས་གསུམ་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་རོ། ། ཡང་ན་ཡེ་ཤེས་ནི་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། རྒྱ་མཚོ་ནི་མཐའ་ཐུག་པ་མེད་པའོ། ། དེའི་རང་བཞིན་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཡིན་པའི་དོན་ཏོ། ། གནས་སུ་དེ་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞུགས་གནས་ཡིན་པར་བསྒོམ་མོ། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་དེའི་དབྱིབས་དང་རྒྱན་བསྟན། གྲུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་བཞིའམ་ཡུམ་བཞི་ལས་གྲུབ་པའི་རྟགས་སོ། ། སྒོ་བཞི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་རྟགས་སོ། ། སྒོ་རྒྱན་བཞི་ནི་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཚངས་པའི་གནས་བཞིའི་རྟགས་སོ། ། ཡང་དག་ལྡན་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཏྭ་ར་ན་བཞི་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། ། དྲིལ་བུ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་ཤིང་སེམས་ཅན་གྱི་མི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་དོན་ཏོ། ། དར་དཔྱངས་ནི་འདུལ་བའི་དབང་དུ་རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་སུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྐུ་བསྟན་པ་ལྷ་དང་མི་ལས་འཕགས་ཤིང་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་སོ། །

"Adorned with radiating rays of light" means that the five-colored rays of the five wisdoms emanate and, having become various types of offerings, adorn that celestial mansion. "Ocean of wisdom" refers to the Buddha. This is because the Buddha's knowledge is difficult for śrāvakas, pratyekabuddhas, and others to fathom. "The three times" refers to the past, the future, and the present. Alternatively, "wisdom" is the dharmadhātu, which is primordially unborn; "ocean" means that which is without limit. The meaning is that its nature is the Buddha of the three times. "One should visualize that as the abode" means one should meditate on it as the dwelling place of those endowed with such qualities. The phrase "square with four doors" and so forth indicates the shape and ornaments of that celestial mansion. The square shape is a sign of being established from the four wisdoms or the four consorts. The four doors are signs of the four [emptinesses], such as emptiness itself. The four door-ornaments are signs of the four immeasurables, such as great loving-kindness. "Perfectly endowed" means that it is endowed with such a nature, the four turrets, and the celestial mansion. The bells signify the proclamation of the sound of insight, which dispels all the ignorance of sentient beings. The silk pendants signify that, for the sake of those to be trained, the deities of the maṇḍala of the five families and so forth manifest conventional bodies that are superior to gods and humans and are endowed with the major and minor marks.

ཕན་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་དོན་སོགས་པའི་སྒྲ་ནི་མུ་ཏིག་ཧ་ར་དང་། རྔ་ཡབ་དང་བླ་རེ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་དང་སྦྱོར་རོ། ། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ནི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་སྒོ་ཁྱུད་རྣམས་དང་ལྡན་པའོ། ། གྲྭ་མཚམས་ནི་ཐིག་གཉིས་ཀྱི་བར་དང་ཀ་བའི་བར་རོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བཞུགས་པའི་ས་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ཞེས་པ་ནི་དེ་དག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཅི་མཛེས་སུ་བྲིའོ། ། ཟླ་གམ་ཆུའི་འཕྱང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་འདི་དག་གིས་ཀྱང་མཛེས་པར་བྱས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཐིག་སྐུད་བཞི་ནི་ཡོངས་བཏབ་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་སུ་རེའུ་ཆ་དགུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའམ་བསྒོམ་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཐིག་སྐུད་ཅེས་པ་ནི་རས་བལ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་བུ་མོ་མཚན་དང་ལྡན་པས་བཀལ་བ་ཁ་དོག་གསུམ་མམ་ལྔ་སུམ་སྒྲིལ་ལམ་ལྔ་སྒྲིལ་བྱས་པའི་སྐུད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བཞི་ཡོངས་སུ་གཏང་བ་ནི་དེའི་དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བསྒོམས་ལ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་བརྗོད་ཅིང་ཤར་ཕྱོགས་ནས་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ཐིག་གཉིས་བཏབ་པ་དང་། ལྷོ་ཕྱོགས་ནས་བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཐིག་གཉིས་བཏབ་པའོ། །

The word "phan" refers to the qualities of a buddha that are superior to those of worldly gods such as Īśvara, and so forth. The word "sogs pa" (and so forth) refers to infinite ornaments such as pearl tassels, fly-whisks, and canopies; these are to be associated with the infinite qualities of a buddha. "Adorned with archways" means it possesses archways made of precious wish-fulfilling jewels. "Corners and junctions" refers to the spaces between two lines and between the pillars. "All" refers to the places where the deities reside. "Adorned with vajras and jewels" means that various distinct vajras and jewels should be drawn as beautifully as possible in those locations. One should understand that these ornaments, such as the "crescent water-hangings" and so forth, also beautify the structure and are to be known as the qualities of a buddha. Regarding the phrase "the four lines are fully laid out," and so forth, this teaches that one should either draw or meditate upon a maṇḍala of nine squares in the center of a celestial palace endowed with such qualities. As for "lines" (thig skud), one should understand them to be threads of cotton or any suitable material spun by a girl possessing the auspicious marks, made of three or five strands, or triple- or quintuple-stranded, and having the nature of bodhicitta. "Fully laying out the four" means that at that time, the yogi should meditate on the body, speech, and mind, recite OṂ ĀḤ HŪṂ, and lay down two lines from the east to the west and two lines from the south to the north.

ཀ་བ་མཆོག་བརྒྱད་ཀུན་དུ་གནས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བཏབ་པས་ཕྱོགས་རེ་རེར་ཀ་བ་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པས་སོ། ། མཆོག་ཅེས་པས་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་དམིགས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་དེའི་མཐའ་ཀུན་ནས་ཟླུམ་པོར་བསྐོར་ཞིང་རེའུ་ཆ་དགུ་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མདོར་ན་ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་དང་སངས་རྒྱས་སོ་སོར་སློབ་དཔོན་གྱིས་མ་བསྟན་པའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའོ། ། རང་གི་གནས་སུ་རྣམ་པར་བསམ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སོ་སོའི་ཕྱོགས་སུ་བསྒོམ་པ་འམ་བྲི་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ་དེ་ཡང་དབུས་སུ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། ཤར་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། ལྷོར་རིན་ཆེན་དཔལ་ལོ། ། ནུབ་ཏུ་ཚེ་དཔག་མེད་དོ། ། བྱང་དུ་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་བཞི་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བཞིའོ། ། འཁོར་ལོའི་གྲྭར་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་མེའི་ཕྱོགས་ནས་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བཞི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དགོད་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་ཞེས་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་དང་། རྟ་མགྲིན་དང་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའོ། ། སྒོར་དམིགས་པ་ནི་ཤར་སྒོ་ནས་བྱང་སྒོར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་དམིགས་པའོ། ། སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྒྱད་སེམས་མ་བརྒྱད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱིའི་རིམ་པ་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པ། །

The eight supreme pillars are situated in such a way that, by being thus established, they stand in pairs in each direction. The term "supreme" refers to the purity of the eight doors of liberation. Regarding the visualization of the wheel in the center, this means that the perimeter of that line is to be drawn as a circle and divided into nine squares. "In brief" means that the directions and the individual buddhas have not been explicitly taught by the master. "All the buddhas" refers to the five tathāgatas, Akṣobhya and the others. "Visualize them in their respective places" means to meditate upon or draw them in the directions of each tathāgata; specifically, Akṣobhya is in the center, Vairocana in the east, Ratnasambhava in the south, Amitāyus in the west, and Amoghasiddhi in the north. "The four vajra goddesses" refers to Buddhalocanā and the other three. "Visualize them in the corners of the wheel" means to arrange Buddhalocanā and the others in sequence from the southeast to the northeast. "Yamāntaka and the others" refers to Yamāntaka, Aparājita, Hayagrīva, and Amṛtakuṇḍalī. "Visualize them at the gates" means to visualize them in sequence from the eastern gate to the northern gate. "Meditate on Kṣitigarbha and the others" means to meditate on the eight bodhisattvas, Kṣitigarbha and the rest, and the eight female bodhisattvas on the outer rim of the maṇḍala in the manner that will be explained below. "Abiding in the center of the sun maṇḍala,"...

ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞལ་གསུམ་དང་། འགྲོ་བ་དྲུག་གི་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱག་དྲུག་དང་ལྡན་པའོ། ། ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་ནི་འོག་ནས་སྟོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྒོམ་པའམ། ། གཟུགས་བརྙན་དུ་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་བཞུགས་གནས་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དབུས་སུ་གནས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེའི་དཀྱིལ་དུ་འདུག་པའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་གསུམ་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ཅིང་བསྒྲུབ་དགོས་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་ཏོ། ། ལུས་དང་ངག་ཡིད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་ཡིད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོ། ། མཚན་ཉིད་དམ་པའི་དོན་ཉིད་དེ། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཚུལ་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྒོམ་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དཔྱད་པའོ། ། ནས་ཞེས་པ་ནི་བདག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ནམ་མཁའ་ལྟར་བསྒོམས་ནས་འོག་གི་སྔགས་བཟླ་བའི་དོན་ཏོ། །

This means that one should generate a sun maṇḍala in the center of the maṇḍala and, upon it, meditate on the Vajrasattva of the mind, who has become the nature or the very self of all the tathāgatas. Regarding the phrase "having three faces and six arms," this refers to the three faces, which are the nature of body, speech, and mind, and the six arms, which act for the benefit of the six classes of beings. The hand implements and so forth will be shown below. "Abiding in the center of the Buddha maṇḍala" means that one meditates in that way through samādhi, or that the maṇḍala drawn as an image is the abode of the Buddha, and thus it is the "Buddha maṇḍala." "Abiding in the center" means that the yogin sits in the middle of that. Having thus shown the maṇḍala, since it is now necessary to generate and accomplish the Mahāmudrā through the three samādhis, the samādhi of suchness is taught. Regarding the phrase "the vajra of body, speech, and mind," "body, speech, and mind" refers to those of the yogin. "Vajra" is so called because its nature is unarisen. "The very meaning of the supreme characteristic" means that one meditates on one's own body, speech, and mind as being the ultimate nature of emptiness. "In the proper manner" refers to the analysis by way of the verse: "Meditating on the non-existence of entities as entities." "Then" means that having meditated on one's own body, speech, and mind as being like space, one then recites the mantra below.

སྔགས་འདི་རབ་ཏུ་བརྗོད་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་མ་ནོར་བར་ལན་གསུམ་བརྗོད་པའོ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནམ་མཁའ་ལྟར་གནས་པས་སྟོང་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་མི་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་པ་ནི་བདག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱ་བ་ནི་གོང་མའི་དོན་ཡང་ནས་ཡང་དུ་ཡིད་ལ་བྱ་བའོ། ། ནམ་མཁའ་བརྟག་ཏུ་མེད་པ་ལྟར། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་བརྟག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་པས་བདག་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡི་གེ་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཅི་ནུས་སུ་གནས་ནས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཡི་གེ་གསུམ་བསྒོམ་ཞེས་བྱའོ། ། བླ་འོག་དབུས་ནི་རིམ་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་སྤྱི་བོ་དང་། ལྕེ་དང་སྙིང་གི་ཐད་ཀ་ཙམ་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། བདག་ཉིད་ཡི་གེ་གཟུགས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བག་ཆགས་ཡི་གེ་འབྲུ་གསུམ་དུ་དམིགས་པར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་ཉིད་དུ། ། ཞེས་པ་ནི་སྟོང་པའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་གསུམ་པོ་དཀར་པོ་དམར་པོ་མཐིང་ནག་ཏུ་ཁ་དོག་གསུམ་དུ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཉི་ཟླ་པདྨར་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་པས་དེ་རྣམས་ཀྱི་གདན་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ངོ་། ། ཟླ་བ་ལ་ཨོཾ་མོ། ། པདྨ་ལ་ཨཱཿའོ། ། ཨོཾ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་ནོ། །

The recitation of this mantra consists of contemplating the meaning of emptiness and reciting it three times without error. Oṃ śūnyatā means that all phenomena are empty because, in the ultimate sense, they abide as the nature of the dharmadhātu, like space. Vajra means the unchanging. Ātmako ’haṃ means "I, too, am of such a nature." "To be viewed like space" means to repeatedly bring the aforementioned meaning to mind. "Just as space is unobservable" means that since all phenomena are unobservable like space, one should understand that the self, too, is without intrinsic nature. "Meditate on the syllables" means that, having remained as much as possible in the samādhi of suchness—emptiness—one should meditate on the three syllables that appear below with the intention of acting for the benefit of sentient beings. "Above, below, and in the middle, in sequence" means to meditate at the crown of the head, the tongue, and the region of the heart respectively. "The yogi who abides in emptiness should visualize the forms of the syllables as the self" means that the yogi should visualize the habitual tendencies of their own body, speech, and mind as the three seed-syllables. "In the very center of the Buddha-maṇḍala" means that in the midst of emptiness, the three syllables are generated with three colors: white, red, and dark blue. "Perfectly situated upon the sun, moon, and lotus" indicates their seats: Hūṃ is upon a sun-maṇḍala, Oṃ is upon a moon, and Āḥ is upon a lotus. Oṃ is the nature of the bodies of all the tathāgatas of the three times.

ཨཱཿནི་གསུང་གི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཧཱུཾ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དང་བ་ཟླ་བ་འདྲ་བ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་མེད་པས་སོ་སོའི་ཁ་དོག་གསལ་བ་དང་ཟླ་བ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡི་གེ་གསུམ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའོ། ། ཞུ་བར་བརྟག་ཅེས་པ་ནི་ལྷའི་བུ་ཟླ་བ་བདུད་རྩི་འདོད་པའི་དུས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བདུད་རྩི་ཞུ་ཞིང་ཐིགས་པར་འབབ་པ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་གོང་མ་འོད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཞུ་ཞིང་བར་མ་ལ་ཐིམ། དེ་བཞིན་དུ་བར་མ་ཡང་འོག་མ་ལ་ཐིམ་འོག་མ་ཡང་ཞུ་ཞིང་འོད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། རྒྱུ་དྲུག་གནས་པའི་སེམས་ཅན་ནི་ལྷ་དང་མི་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་ངན་སོང་གསུམ་དུ་སྐྱེས་པ་རྣམས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ནི་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སོ། ། བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བས་ཀུན་བསྡུས་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་འོད་ཟེར་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པ་དང་། རྒྱུ་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་ལ་ཕོག་པས་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བར་བྱས་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པ་ནི་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བའོ། ། ཀུན་བསྡུས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་སླར་འདུ་བར་བསྒོམ་པའོ། ། རང་བཞིན་མེད་པར་མོས་པའི་ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་ཞིང་། དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་གནས་པའི་སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ལ་བྱ། གཞུག་པར་བྱ་བ་ནི་དེར་བསྡུ་བའི་དོན་ཏོ། །

Āḥ is the nature of speech; Hūṃ should be understood as the nature of the mind. "Clear like the moon" means that because the three syllables are free from the stains of the afflictions, their respective colors are vivid, and they are like the moon. The three syllables are those taught above. "Visualize them melting" means that just as when the son of the gods, Candra, desires nectar, nectar melts from the moon maṇḍala and falls as drops, the upper syllable melts into the form of light and dissolves into the middle one. Likewise, the middle one also dissolves into the lower one, and one should visualize the lower one also melting and becoming light. "Sentient beings abiding in the six causes" refers to those born as gods, humans, asuras, and those in the three lower realms. "All buddhas" refers to the body, speech, and mind of those residing in the ten directions. "Gathered all through the application of collection" means that the light rays of the three syllables taught above radiate into the ten directions, becoming non-dual with the nature of the body, speech, and mind of all buddhas. By striking the sentient beings of the six causes, their suffering is pacified, and they become non-dual with the three—body, speech, and mind; this is the application of collection. "Gathered all" means meditating on the body, speech, and mind of the buddhas and the body, speech, and mind of sentient beings as becoming one and then reassembling. "With the conviction of being without intrinsic nature" refers to the yogis meditating on all phenomena as emptiness and the mental imprints of abiding in the ultimate bodhicitta. "To be inserted" means to be gathered therein.

དྷརྨ་དྷ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་བདག་ལ་བསྡུས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བདག་ཡིན་ནོ་བར་བསྒོམ་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ཀུན་དུ་དག། ཅེས་པ་དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་ནས་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བ་བྱས་པས་བདག་གི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པས་སོ། ། དྲི་མེད་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་འོད་གསལ་ཞིང་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་བ་ལྟར་གནས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཀུན་བསྡུས་གོང་བུར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ས་བོན་ཡི་གེ་འབྲུ་གསུམ་དང་། འཕགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་རྣམས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་བདག་ལྷ་གང་བསྒོམ་པ་དེའི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེར་གྱུར་པར་བསམ་པའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ནི་ཡི་གེ་འོད་དུ་འཕྲོས་ཤིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པའི་དངོས་པོར་གྱུར་ནས་ཐུགས་དམ་གྱི་རྒྱུད་བསྐུལ་ནས་སླར་འདུས་པ་ལས་ཕྱག་མཚན་དུ་གྱུར་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ཡང་འཕྲོས་ཤིང་སླར་འདུས་པ་ལས་སྐུ་ཕྲ་མོར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐུ་ཕྲ་མོར་སྤྲོས་ཤིང་སླར་འདུས་པ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྐུ་ནི་མཐར་ཕྱིན་པ། །

Dharmadhātu-svabhāva-ātmako ’ham means that by thus gathering the ultimate nature of all buddhas and sentient beings into oneself, one meditates, "I am the vajra of the dharmadhātu." That bodhicitta is completely pure means that by meditating on emptiness in that way and performing the application of gathering, one’s own mental continuum becomes free from all afflictions and abides as the nature of the light rays of wisdom. It abides like a stainless moon means that it is luminous like the moon and abides like the full maṇḍala of the moon, the nature of the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). By the application of gathering everything into a single mass means that the three seed-syllables of body, speech, and mind taught above, the body, speech, and mind of the noble ones, and the nature of the body, speech, and mind of sentient beings become one and are visualized as the seed-syllable of whichever deity one is meditating upon. Meditating in that way is the wisdom of equality (samatā-jñāna). Visualizing in the form of a body means that the syllable radiates light, performs all the benefit of sentient beings, and becomes the substance of offerings to all the tathāgatas. Having invoked their heart-pledges, it gathers back and is visualized as a hand-symbol (cihna). Furthermore, through that radiation and re-gathering, it becomes a subtle body. Likewise, by emanating as a subtle body and gathering back, one should visualize it becoming the great mudrā (mahāmudrā). This is the wisdom of individual discernment (pratyavekṣaṇā-jñāna). The mantra-body is perfected...

ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཆོ་ག་རྣམས་ཀྱིས་སྐུ་བསྐྱེད་པས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་བདག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། རང་བཞིན་བདག་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕུང་པོ་ཁམས་སུ་རྣམ་བསམས་ཏེ། ། སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་ལྷར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་དུ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་ཕྱག་རྒྱར་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ལ་ཡི་གེ་མཱཾ་ངམ་ཨོཾ་བསྐྱེད་ལ་དེ་ལས་འོད་ཟེར་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོས་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུ་བཀུག་ནས་ཡི་གེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། ཚོར་བ་དཀོན་མཆོག་དཔལ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བའི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ལ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་བསྐྱེད་པའོ། ། འདུ་ཤེས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཞེས་པ་ནི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་བསྐྱེད་པའོ། ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་གདོན་མི་ཟ་བ་ཞེས་པ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ཡི་གེ་ཨ་ལས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་བསྒོམ་པའོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་སུ་མི་བསྐྱོད་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་བསྐྱེད་པའོ། །

This means that the generation of the body through such rituals is called "reaching completion." Regarding the phrase "the nature of all buddhas, I": "all buddhas" refers to the deities of the maṇḍala, such as Vairocana and the others. "Nature of I" refers to the purpose of blessing the aggregates and so forth, which will be explained below. "Contemplating the aggregates as elements, and adorning the sense bases and so forth" means that their nature is to be blessed as deities in the manner that follows. "In the nature of the aggregate of form, Vairocana is perfectly established" means that one should generate the syllable MĀṂ or OṂ within the nature of the aggregate of form of oneself who has become the mudrā. From that, light rays radiate to the ten directions, summoning the bodies of Vairocana as numerous as the subtle atoms of all world systems. These are then visualized as becoming non-dual with the syllable. "Feeling is the Glory of the Jewels" means that, likewise, one generates Ratnasambhava from the syllable Ā within the nature of the aggregate of feeling. "Perception is Amitābha" means that one generates Amitābha from the syllable HRĪḤ within the aggregate of perception. "All formations are Amoghasiddhi" means that one meditates on Amoghasiddhi from the syllable A within the nature of the aggregate of formations. "In consciousness, Akṣobhya abides" means that one generates the Blessed One Akṣobhya from the syllable HŪṂ within the nature of the aggregate of consciousness.

མདོར་ན་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་བསྒོམ་པའི་བྱེ་བྲག་གཞན་ཡོད་ན་ཡང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའོ། ། རབ་ཏུ་གྲགས་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་འམ་གནས་པར་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་བསྟན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཨོཾ་སྭ་ཨཾ་ཧ་ཧཱུཾ་ཡི་གེ་འདི་རྣམས་ལས་བསྐྱེད་ཀྱང་རུང་། ས་ཡི་ཁམས་ནི་རྣམ་བསམ་པ། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་ཕྱག་རྒྱར་གནས་པའི་ཕྱི་ནང་གི་བརྟན་པའི་རང་བཞིན་ལས་གྲུབ་པ་སྤྱན་ནི་བསམ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་སྟེ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ཡི་གེ་ལཾ་ལས་བསྐྱེད་ནས། གོང་མ་ལྟར་སྤྲོ་བར་བྱས་ལ་སའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པར་བསམ་མོ། ། སྲ་བ་ལྟ་བུར་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཅེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་མཐུས་ཅིས་ཀྱང་མི་ཤིགས་པའི་ལུས་ཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཆུ་ཁམས་མཱ་མ་ཀཱི་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་མཱཾ་ལས་ལྷ་མོ་མཱ་མ་ཀཱི་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་ནས་ཁུ་བ་དང་ཁྲག་ལ་སོགས་པ་གཤེར་བའི་རང་བཞིན་དུ་ལུས་ངག་སེམས་ལ་ཁྱབ་པར་བསྒོམ་མོ། ། གང་བ་ཉིད་བརྟག་ཅེས་པ་ནི་ཁྱབ་པ་ལ་ཡང་བྱ་གོང་མ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བ་ལ་བྱའོ། ། མེའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡི་གེ་བཾ་ལས་ལྷ་མོ་ན་བཟའ་དཀར་མོ་འཕྲོ་འདུ་བྱས་ནས། དྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནི་འབར་བ་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་མཐུས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྲེག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་དུ་འགྲུབ་པའི་དོན་ཏོ། ། རླུང་གི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་ནི་གོང་མ་ལྟར་ཡི་གེ་ཏཱཾ་ལས་ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མ་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་ནས།

"In brief" means that even if there are other specific ways of meditating on those [elements], [this is the core]. The "five aggregates" are form and so forth. The "five buddhas" are as previously explained. "Renowned" means that meditating or abiding in that way is taught within all the tantras. It is also acceptable to generate [the deities] from these syllables: OṂ SVĀ AṂ HAṂ HŪṂ. Regarding "one should contemplate the earth element": this refers to visualizing Locanā, who is established from the stable nature of the outer and inner [body] while one abides in the mudrā. Having generated Buddhalocanā from the syllable LAṂ, one should emanate her as before and contemplate her abiding as the nature of the earth element. "Blessed as if solid" means that through the power of meditating as above, one attains a body that cannot be destroyed by anything. Regarding "Māmakī, the water element, as before": having emanated and reabsorbed the goddess Māmakī from the syllable MĀṂ as before, one should meditate on her pervading the body, speech, and mind as the moist nature of semen, blood, and so forth. "Examine the fullness" refers to the pervasion; it means that by meditating as before, one will come to possess perfect qualities. Regarding the fire element and so forth: having emanated and reabsorbed the goddess Pāṇḍaravāsinī from the syllable VAṂ, one should contemplate her dissolving into all that is of the nature of heat. "Like a blazing [fire]" means that through the power of meditating in that way, all afflictions are accomplished as the light rays of primordial wisdom that burn them away. Regarding "as the nature of the wind element" and so forth: as before, having emanated and reabsorbed the goddess Tārā from the syllable TĀṂ, [one should meditate on her as the nature of the wind element].

གཡོ་བའི་རང་བཞིན་ལ་ཁྱབ་ཅིང་གནས་པར་བསམ་མོ། ། བློ་ལྡན་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། དེ་ནི་རླུང་ལྔར་འབྱུང་བ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མ་དེ་རླུང་ལྔའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པས་སོ། ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་རླུང་དང་། མཁའ་ལ་འགྲོ་བའི་རླུང་དང་། དངས་སྙིགས་འབྱེད་པའི་རླུང་དང་། ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བའི་རླུང་དང་། སྲོག་གི་དབང་པོའི་ཚུལ་དུ་གནས་པའི་རླུང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་ཡིད་ཀྱི་འགྲོ་བ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་བར་སྣང་ལ་འགྲོ་བའི་རྫུ་འཕྲུལ་འཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་བརྟག་ཅེས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་ནས་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ལ་ཁྱབ་པར་གནས་པར་བསམ་མོ། ། ནམ་མཁའ་དེ་ཡི་སྦྱོར་བས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་གཟིགས་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་མཐུས་མི་སྣང་བའི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མི་མཐོང་བས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ནི་ལ་དོར་བའི་ཚིག་གོ། ། ཕུང་པོ་ཁམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ནི། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བར་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་། ས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་བདག་གི་ཐ་མལ་པའི་ཚུལ་མ་ཡིན་པར་ལྷ་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བར་གནས་ཞེས་བྱ། དེ་ལྟར་ཞེས་པ་གོང་དུ་དེ་ལྟར་རོ། ། མཁས་ཉིད་ནི་སྔགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་མཁས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། བསམ་བྱས་ན་ཞེས་པ་ནི་བཤད་པ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀུན་དུ་ཚིམ་པར་འགྱུར། །

One should contemplate that [the deity] pervades and abides within the nature of movement. "The wise one" refers to the yogi. "That arises as the five winds" means that the goddess Tārā performs the welfare of sentient beings by means of the five winds. These are: the worldly wind, the wind that travels through space, the wind that separates the pure from the impure, the wind that circulates internally and externally, and the wind that abides in the manner of the life-faculty. "Likewise, the movement of the mind" means that by meditating in that way, one attains the miraculous power of traveling through the atmosphere. "Examine Samantabhadrī, the nature of the space element" means that from the syllable HŪṂ, one emanates and reabsorbs Samantabhadrī, contemplating her as abiding pervading the nature of space. "By the union with that space, even the Buddhas do not see" means that through the power of meditating in that way, one attains the siddhi of invisibility, such that even the worldly gods do not see one. The word "Buddhas" is a term used for emphasis. "The distinctions of the aggregates and elements abide in non-dual union" means that the five aggregates of form and the five elements such as earth are not in their ordinary state, but having become one with the deity, they abide in non-dual union. "In that way" refers to the manner described above. "The wise one" is the yogi who is skilled in the specific details of mantra. "If one contemplates" means to meditate according to the explanation. "That itself will be completely satisfied."

ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་བསྒོམ་པའི་མཆོག་ཡིན་པ་འམ། ལྷ་ཐམས་ཅད་དགྱེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྐྱེད་པའི་དུས་སུ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་མོ་ཧ་ཞེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། ར་ཏི་ནི་ལྷ་མོ་ལོ་ཙ་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའི་མཆོད་པས་དགྱེས་པར་བྱེད་པའམ། ཡང་ན་སེམས་ཅན་གཏི་མུག་གིས་ལྡོངས་པ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་སེལ་ཅིང་དག་པར་བྱེད་པས་གཏི་མུག་དགའ་བ་མའོ། ། དྭེ་ཥ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། ར་ཏི་ནི་གོང་མ་དང་འདྲ་བར་དགྱེས་པར་བྱེད་པ་འམ་ཡང་ན་སེམས་ཅན་ཞེ་སྡང་ཅན་གྱི་ཞེ་སྡང་སྤང་བར་བྱེད་ཅིང་ཡང་དག་པའི་དོན་བསྟན་ནས་དགའ་བར་བྱེད་པས་ཞེ་སྡང་དགའ་བ་མའོ། ། རཱ་ག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། ར་ཏི་ནི་གོང་མ་དང་འདྲ་བར་དགྱེས་པར་བྱེད་པ་འམ་ཡང་ན་འདོད་ཆགས་ཆེ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་དག་པར་བྱེད་ཅིང་ཐར་པའི་ལམ་སྟོན་ཅིང་དགའ་བར་བྱེད་པས་འདོད་ཆགས་དགའ་བར་བྱེད་པས་འདོད་ཆགས་དགའ་བ་མའོ། ། བཛྲ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའོ། ། ར་ཏི་ནི་གོང་མ་དང་འདྲ་བར་དགྱེས་པར་བྱེད་པ་འམ་ཡང་ན་སེམས་ཅན་ལྟ་བ་ལོག་པར་སྤྱོད་པ་ངན་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་སྟོན་ཅིང་དགའ་བར་བྱེད་པས་རྡོ་རྗེ་དགའ་བ་མའོ། ། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་དང་ལྕེ། །

This means that by knowing the aggregates and elements to be the nature of the gods and goddesses, this is the supreme meditation; or, because it is the cause for pleasing all the deities, it is the supreme method for attaining all siddhis. These [mantras] should also be used to invoke [the deities] at the time of generation. In that regard, moha refers to the Blessed One Vairocana. Rati means to please through the offering of non-dual union with the goddess Locanā; or, because she dispels the darkness of ignorance in sentient beings with the light rays of primordial wisdom and purifies them, she is Moharati (Delusion-Bliss). Dveṣa refers to the Blessed One Akṣobhya. Rati is as before, meaning to please; or, because she causes sentient beings with hatred to abandon hatred and brings joy by teaching the authentic meaning, she is Dveṣarati (Hatred-Bliss). Rāga refers to the Blessed One Amitābha. Rati is as before, meaning to please; or, because she purifies sentient beings of great desire through the method of desire and brings joy by showing the path to liberation, she is Rāgarati (Passion-Bliss). Vajra refers to the Blessed One Amoghasiddhi. Rati is as before, meaning to please; or, because she shows the Vajra path and brings joy to sentient beings who engage in wrong views and evil conduct, she is Vajrarati (Vajra-Bliss). The eyes, ears, nose, and tongue...

ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དྲུག་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་དྲུག་ལ་གོང་མའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཐླྷིཾ་ལས་སའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་ལས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། ཨོཾ་གཉིས་པ་ལས་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་གསུམ་པ་ལས་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། ཧ་ལས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བའོ། ། ཨོཾ་ཐ་མ་ལས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་སུ་ནི། ། ས་ཡི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱི་ཡི་སྐྱེ་མཆེད་རང་བཞིན་དུ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དྲུག་ལ་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་བསྒོམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ཡི་གེ་ཛཱི་བསྐྱེད་ནས་འཕྲོ་འདུ་བྱས་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་མོར་གནས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་སྒྲའི་ལྷ་མོར་བསམ་མོ། ། དྲིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ཡི་གེ་བཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་དྲིའི་ལྷ་མོའོ། ། རོའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ཡི་གེ་ཧོ་ལས་རྡོ་རྗེ་རོའི་ལྷ་མོར་བསམ་མོ། ། རེག་བྱའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ཡི་གེ་ཁཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་རེག་བྱའི་ལྷ་མོའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ཡི་གེ་རཾ་ལས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སའི་སྙིང་ལ་སོགས་སྔགས་རྣམས་ནི། །

By the phrase "and so forth," the meaning is that the six bodhisattvas, such as Kṣitigarbha and the others, are to be meditated upon in the manner described above within the six sense bases, such as the eyes. Furthermore, from ṭhīṃ comes Kṣitigarbha; from oṃ comes Vajrapāṇi; from a second oṃ comes Ākāśagarbha; from a third oṃ comes Avalokiteśvara; from ha comes Sarvanīvaraṇaviṣkambhin; and from the final oṃ comes Samantabhadra. Regarding the statement, "In the internal sense bases, Kṣitigarbha and the others reside," the meaning is that through such meditation, the nature of the sense bases, such as the eyes, and the nature of the bodhisattvas, such as Kṣitigarbha, are non-dual. Regarding the statement, "In the nature of the external sense bases, form and the others are firmly established," the meaning is that one should meditate on the six goddesses, such as Rūpavajrā, within the six objects of the six sense faculties, such as form. Furthermore, having generated the syllable jī within the sense base of form and performed the radiation and reabsorption, one should contemplate the goddess Rūpavajrā as abiding there. Likewise, from hūṃ within the sense base of sound, one should contemplate the goddess Śabdavajrā. From the syllable baṃ within the sense base of smell, [one contemplates] the goddess Gandhavajrā. From the syllable ho within the sense base of taste, one should contemplate the goddess Rasavajrā. From the syllable khaṃ within the sense base of touch, [one contemplates] the goddess Sparśavajrā. Within the sense base of phenomena (dharmāyatana), from the syllable raṃ, one should generate Dharmadhātuvajrā; this is the meaning. The mantras of Kṣitigarbha and the others are:

རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལས་གསུངས། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དྲུག་གི་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་ཡིག་འབྲུ་རྣམས་སྟོན་པས་རྒྱུད་ལས་བསྟན་པས་སློབ་དཔོན་གྱིས་འདིར་ཡང་བྲིས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་དག་སྔགས་ནི་མ་གསུངས་ཕྱིར། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མ་བྲིས་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་ཡིག་འབྲུ་རྣམས་རྒྱུད་ནང་དུ་གསལ་པོར་མ་བསྟན་པས་འདིར་ཡང་མ་བྲིས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱི་ཡི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་མཆོད་ཕྱིར། ། གཟུགས་སྒྲ་དག་ཏུ་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱིའི་ལོངས་སྤྱོད་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྔ་རྣལ་འབྱོར་པས་མི་སྤང་ཞིང་དང་དུ་ལེན་པའི་ཕྱིར་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ལས་ལྷ་མོའི་ཚུལ་དུ་དེ་དག་ལ་གནས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལྷ་དང་ལྷ་མོར་ཤེས་པ་དང་། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ཤེས་པའོ། ། འདོད་པ་ལྔ་སྤྱོད་ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྨད་ཅིང་མི་སྤང་བར་སྤྱད་པའི་དོན་ཏོ། ། གཟུགས་ནི་མིག་གི་ཡུལ་དུ་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་ཅེ་ན། ཕྱིའི་ཐ་མལ་པའི་ཚུལ་དུ་མིག་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཡུལ་གཟུགས་ཡིན་པ་དང་ནང་གི་ནི་མིག་སའི་སྙིང་པོའོ། ། དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་མོའོ། ། གསང་བ་ནི་དེ་གཉིས་གསང་བའི་ཚུལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་འདི་དག་ནི། །

"Taught in the Tantra of the Vajra-Holder" means that since the seed-syllables for generating the six bodhisattvas were taught in the tantra, the Master has also written them here. "Because these mantras were not spoken, the forms and so forth were not written" means that because the seed-syllables for generating the goddesses of form and so forth were not clearly taught within the tantra, they have not been written here either. "For the sake of offering with external enjoyments, they abide as form and sound" means that because the yogi does not abandon but rather accepts the five external enjoyments such as form and so forth, they abide in the manner of goddesses through the extraordinary qualities of the glorious Vajrasattva. "Having been blessed by blessings" means that, conventionally, one understands the internal and external sense bases as gods and goddesses, and ultimately, one understands them to be of a single nature. "Enjoying the five desires" means that one should enjoy form and so forth without disparaging or abandoning them. "Form abides as the object of the eye" means: if one asks how they are enjoyed, externally, form is the object of the eye's enjoyment in its ordinary mode, while internally, the eye is Kṣitigarbha. Its sphere of activity is the goddess of form. The secret is the experience of great bliss in the secret mode of those two. One should understand sound and the others in the same way. "These external sense bases..." [continues].

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་ཡིན་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྐྱེད་པས་སྨད་དུ་མི་རུང་བའི་དོན་ཏོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ལག་པ་གཡས། ། ཞེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བདུད་དང་བགེགས་ལ་སོགས་པ་ཚར་གཅོད་པའི་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པས་ལག་པ་གཡས་ཀྱང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་གཅོད་པའི་དོན་གྱིས་དེར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་གཡོན་པ་ཞེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་སྲུང་བའི་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་དང་། ལག་པ་གཡོན་པ་ཡང་སྲུང་བའི་ལས་བྱེད་པས་སོ། ། ཁ་ལ་རྟ་མགྲིན་བསྒོམ་པ་ནི་གསུང་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་སོ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་རྡོ་རྗེ་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་ལས་འདོན་ཅིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདུད་རྩི་འཕྲོ་ཞིང་འཁྱིལ་པའི་དོན་གྱིས་སོ། ། སྔགས་འདི་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་ཞིང་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ལ་ཡ་མ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྲོག་གི་དབང་པོ་དགག་པའོ། ། ཨནྟ་ཀྲྀཏ་ནི་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་འདིས་སེམས་ཅན་ལ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བསྟན་ཞིང་སྐྱེ་ཤི་མེད་པའི་ས་ལ་བཀོད་པའོ། ། ཡང་ན་ཡ་མ་རིས་སུ་གཏོགས་པའི་སྲིན་པོ་ལྷ་དང་མི་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་རྣམས་འདུལ་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། ཡང་ན་ཡ་མ་ནི་ཤར་ཕྱོགས་སོ། ། ཨནྟ་ཀྲྀཏ་ནི་དེའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདུད་དང་བགེགས་རྣམས་ཚར་གཅོད་ཅིང་སྒོ་སྲུང་གི་ཚུལ་དུ་གནས་པའི་དོན་ཏོ། །

Regarding the phrase "the supreme maṇḍala of the bodhisattvas," this means that because form and the other aggregates are the forms of the bodhisattvas and are generated as a maṇḍala, they are not to be disparaged. Regarding "Yamāntaka in the right hand," because the wrathful Yamāntaka performs the specific activity of subduing the afflictions, māras, and obstructors of sentient beings, the right hand should also be generated as such, in the sense of cutting through discordant factors. Regarding "Aparājita in the left," because the wrathful Aparājita performs the specific activity of protection, and the left hand also performs the activity of protection, [he is placed there]. Regarding "meditating on Hayagrīva in the mouth," it is because [the mouth] is the nature of speech. Regarding "Amṛtakuṇḍalī in the vajra," it is because the wrathful Amṛtakuṇḍalī delivers all sentient beings from saṃsāra and swirls the nectar of nirvāṇa, and the vajra also has the nature of bodhicitta, in the sense of radiating and swirling nectar. These mantras are used to invoke and generate [the deities]. In that context, yama is the cessation of the life-faculty of all sentient beings. Antakṛt means that this great wrathful one shows the gateways of liberation to sentient beings and establishes them on the stage where there is no birth or death. Alternatively, yama refers to the rākṣasas belonging to the realm of Yama who harm gods and humans; [the deity] subdues them and causes them to generate the mind of enlightenment. Alternatively, yama is the eastern direction. Antakṛt means that he subdues the māras and obstructors of that direction and remains in the manner of a gatekeeper.

པྲཛྙཱ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་ལྟ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། ། ཨནྟ་ཀྲྀཏ་ནི་ཁྲོ་བོ་འདིས་དེ་ལྟར་བལྟ་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བསྟན་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ལྟ་བ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡང་ན་པྲ་ཛྙཱ་ཞེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་ང་རྒྱལ་ཆེ་བའི་རུ་ཏྲ་རྣམས་སོ། ། ཨནྟ་ཀྲྀཏ་ནི་དེ་བཏུལ་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། ཡང་(པྲཛྙ་,པྲཛྙཱ་)ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་ལ་བྱ། ཨནྟ་ཀྲྀཏ་ནི་དེའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བདུད་དང་བགེགས་རྣམས་ཚར་གཅོད་ཅིང་སྒོ་སྲུང་གི་ཚུལ་དུ་གནས་པའོ། ། པདྨ་ནི་འདོད་ཆགས་སོ། ། ཨནྟ་ཀྲྀཏ་ནི་ཁྲོ་བོ་འདིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་འདོད་ཆགས་ལས་ཐར་པར་བྱེད་ཅིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་སྟོན་པའོ། ། ཡང་ན་པདྨ་ནི་པདྨའི་རིགས་སུ་གཏོགས་པའི་སྲིན་པོ་མགྲིན་བཅུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཨནྟ་ཀྲྀཏ་ནི་དེ་རྣམས་བཏུལ་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་བསྟན་པའོ། ། ཡང་ན་པདྨ་ནི་ནུབ་ཕྱོགས་ལ་བྱ། ཨནྟ་ཀྲྀཏ་ནི་གོང་མ་དང་འདྲ། བིགྷྣཱན་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སོ། ། ཨནྟ་ཀྲྀཏ་ནི་ཁྲོ་བོ་འདིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་ཞིང་འདུལ་བའི་ཐབས་སྟོན་ཅིང་ཚར་གཅོད་པར་བྱེད་པས་སོ། ། ཡང་ན་བིགྷྣཱན་ནི་དགེ་བ་རྣམས་ལ་བར་ཆད་བྱེད་པའི་བགེགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བིན་ཡ་ཀའི་རིགས་སུ་གཏོགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཨནྟ་ཀྲྀཏ་ནི་དེ་རྣམས་བཏུལ་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། ཡང་ན་བིགྷྣཱན་ནི་བྱང་ཕྱོགས་ལ་བྱ། ཨནྟ་ཀྲྀཏ་ནི་གོང་མ་དང་འདྲའོ། ། དེ་ལྟར་དོན་ཀུན་རབ་བཞུགས་པ། །

Prajñā refers to the conceptualization of specific views. Antakṛt means that this wrathful deity, having shown the gateways to liberation to those sentient beings who view in such a way, causes them to abide in the view of non-duality. Alternatively, prajñā refers to the rūdras who are exceedingly arrogant; antakṛt means that he subdues them and causes them to generate the mind of awakening (bodhicitta). Alternatively, prajñā refers to the southern direction; antakṛt means that he remains in the manner of a gatekeeper, subduing the maras and obstructors of that direction. Padma is attachment. Antakṛt means that this wrathful deity liberates all sentient beings from the attachment of saṃsāra and shows them the manner of great bliss. Alternatively, padma refers to the rākṣasas belonging to the Lotus family, such as the ten-headed one; antakṛt means that he subdues them and shows them the path to awakening. Alternatively, padma refers to the western direction; antakṛt is as explained above. Vighnān refers to the afflictions that create obstacles to all sentient beings attaining the unsurpassed mind of awakening. Antakṛt means that this wrathful deity, in accordance with the intentions and applications of all sentient beings, shows the methods of subduing them and brings them to an end. Alternatively, vighnān refers to those belonging to the class of the vinayaka obstructor kings who create hindrances to virtuous deeds; antakṛt means that he subdues them and causes them to generate the mind of awakening. Alternatively, vighnān refers to the northern direction; antakṛt is as explained above. Thus, all meanings are perfectly contained therein.

ཞེས་པ་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལྟར་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་ལོ། ། དོན་ཀུན་ནི་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་རྣམས་སོ། ། རབ་ཞུགས་པ་ཞེས་པ་ནི་བདག་གི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ལྷ་དེ་རྣམས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱེད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་གཙོ་བོར་ནི། ། བསྐྱེད་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་བདག་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྒོམས་པས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅེས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། དེ་ཡང་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པས་གསོལ་བ་གདབ། ། ཅེས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས་རིགས་ངེས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ལའོ། ། སྤྱི་བོ་དབུས་འགྱུར་བསམ་ཞེས་པ་ནི་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་ཐབས་བསྟན་པའོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཞེས་པས་ནི་བདག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གནས་པའི་སྤྱི་བོར་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་གཅིག་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དེར་ནི་ཨོཾ་དཀར་འོད་ལྡན་པ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པའི་འོད་ལས་ལྷག་པའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་དཀར་པོ་གཅིག་བསྒོམ་མོ། ། འོད་ཟེར་རྣམ་པ་ལྔ་འཕྲོ་བ་ནི་དེ་ལས་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་འཕྲོ་བའོ། །

This refers to the wisdom of all-accomplishing action. "In that way" refers to the manner previously explained. "All objects" refers to the male and female deities. "Thoroughly entered" means making one's own aggregates, elements, sense bases, and so forth, non-dual with those deities. "Having generated the self as the lord of all buddhas, one should consecrate" means that, through the three types of meditative absorption, one meditates on oneself as the Great Seal (mahāmudrā) which is the nature of the glorious Vajrasattva, the essence of all Tathāgatas. "Consecrate" means that one should consecrate [oneself] as body, speech, and mind according to the method that follows. Furthermore, this consecration is performed both by means of verses and by means of mantras. "One should offer a supplication in verse" means that one should offer supplications to the Buddhas of the definite lineage and to the Buddhas of the ten directions using the two verses that follow. "Visualize [it] at the center of the crown" teaches the method for making the supplication. "A full moon mandala" means that one should generate a complete moon mandala arising from the syllable A at the crown of one's head while abiding in the Great Seal. "There, a white Oṃ possessing light" means that upon the moon mandala, one should meditate on a single white syllable Oṃ, the nature of the body of all Tathāgatas, which is a mudrā that surpasses the light of the crescent moon. "Radiating five-colored light rays" means that from that [syllable], light rays of the nature of the five wisdoms—white and so forth—radiate in all directions.

དེ་ལས་ལྷ་མོ་རྣམས་འཕྲོ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་འོད་ཟེར་དེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་དམ་བསྐུལ་ནས་སླར་འདུས་པ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡབ་ཡུམ་དུ་གྱུར་པར་བསམས་ནས། དེ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཡི་གེ་ལཾ་དུ་གྱུར་ནས་ལྷ་མོ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་འཕྲོ་བའི་དོན་ཏོ། ། བདག་པོར་རབ་ཏུ་སྦྱར་ཞེས་པ་ནི་བདག་པོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་ཚུལ་དུ་ལྷ་མོ་དེའི་སྤྱི་བོར་བསམ་པ་འམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བསམ་མོ། ། སྤྱན་ནི་རྣམ་པར་བསམ་བྱ་བ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་གང་བར་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ལྷ་མོར་བསྒོམ་ཞིང་འཕྲོ་བ་ཡང་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཏིལ་གྱི་གོང་བུ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱིས་ལྕོགས་ཏང་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡབ་ཡུམ་མོ། ། རྣམ་པར་བསམ་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྲོ་བ་རྣམས་སོ། ། བར་སྣང་ཁམས་ནི་གང་བར་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་གནས་པ་རྣམས་མངོན་སུམ་དུ་བསམ་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དབུས་བདག་པོར་བསམ་བྱ་ཞིང་། ། བདག་གི་མདུན་དུ་གནས་པའོ། ། ཞེས་པ་ནི་བར་སྣང་ཁམས་ཁྱབ་པར་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡབ་ཡུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུས་སུ་དང་པོར་བསྐྱེད་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡབ་ཡུམ་བདག་རྣལ་འབྱོར་པའི་མདུན་ན་བཞུགས་པར་བསམ་མོ། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན་འཆང་བ། ། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་བརྒྱན། །

Regarding the phrase "from that, the goddesses radiate": this means that those light rays perform the welfare of sentient beings and, having exhorted the commitments of the Buddhas, they gather back again. One should then visualize that they become the male and female Vairocana. From the manner of the great bliss of those two, they become the syllable LĀṂ, which is the meaning of the goddess Buddhalocanā radiating. Regarding "thoroughly applied to the Lord": the Lord is Vairocana. "Thoroughly applied" means visualizing him upon the crown of that goddess in the manner of conferring empowerment, or visualizing him in a non-dual manner. Regarding "the goddess Locanā should be visualized, filling the entire realm of space": while meditating on her as the goddess and radiating, one should mentally project her throughout the entire realm of space, as densely as a pod of sesame seeds. Regarding "the Vajra Body is the Blessed One Vairocana, father and mother": the Vajra Body refers to the Blessed One Vairocana, father and mother. "Visualized" refers to the emanations of the Blessed One. Regarding "abiding, filling the realm of space": this means visualizing them as they actually abide, pervading all of space, just as was explained above. Regarding "one should visualize the Lord in the center, abiding in front of oneself": this means that in the center of all the Buddhas, fathers and mothers, who abide pervading the realm of space, one should visualize the first generated Buddha, the Blessed One Vairocana, father and mother, residing in front of oneself, the yogi. "Bearer of the thirty-two marks, adorned with the eighty minor marks."

ཞེས་པ་ནི་བར་སྣང་ཁྱབ་པར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་རྣམས་ཀྱང་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་དང་། གཞན་ཡང་སྐུའི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པར་བསམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གནས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། བཅོལ་བ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས་སྐུའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཞུ་བའོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གཉིས་བརྗོད་པ་ནི་ཚིགས་བཅད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་ཀ་ལ་གཉིས་གཉིས་ཡོད་པས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་རེ་རེ་ལ་ཡང་གསུམ་གསུམ་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་སྐུ་འཆང་བ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྐུའི་རིགས་སུ་ངེས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་པའོ། ། དེ་ལ་དཔལ་ལྡན་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་དང་མཐུན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་འཆང་བ་ནི་ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་གྱི་སྐུའི་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་ཞིང་གནས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། ཞེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཡང་གང་གིས་ཀྱང་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པའམ་འཇོམས་པར་མི་ནུས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་འམ་དེ་ཉིད་ལས་མི་གཡོ་བའི་ཐུགས་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁྱོད་བདག་ཀྱང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སྒོམ་པ་ཡིན་པས་ཡབ་ཡུམ་གྱི་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་དུས་འདི་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུས་ནི་མཛད་དུ་གསོལ། །

This means that one should visualize those Buddhas residing throughout the expanse of space as being endowed with the thirty-two major marks and the eighty minor signs, as well as all other ornaments of the body. The "mantra practitioner" is the yogi who abides in the Mahāmudrā. "Entrusting" refers to requesting the blessing into the nature of the body by means of the two verses that follow. Regarding the recitation of the two verses twice: since there are two verses each for the body, speech, and mind, one should recite them three times for each in successive order. With the words, "Glorious holder of the Buddha-body," and so forth, one supplicates the Buddhas who are certain to belong to the Body family. In this context, "glorious" is consistent with what was explained above. "Holder of the Buddha-body" refers to the Blessed One Vairocana, who abides as the specific manifestation of the bodies of the ten directions and three times. "By meditating on the three indivisible vajras" means that the Blessed One possesses a nature of body, speech, and mind that cannot be divided or destroyed by anything, or that he possesses a mind that does not waver from that very reality. "Now, having blessed me," means that since you, Blessed One, are the meditation on body, speech, and mind, please bless me right now into the bodhicitta that is the nature of the heart of the Father and Mother. "Please act with the vajra body."

ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཁྱེད་དང་འདྲ་བར་བདག་གི་ལུས་ཀྱང་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་མཛོད་ཅིག་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འདིར་ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་སོ་སོའི་སྐུ་འདྲ་བར་བདག་གི་ལུས་ཀྱང་མཛོད་ཅིག་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་གོང་མ་དང་འདྲའོ། ། དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པར་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སླར་བྱོན་ཅིང་བདག་གི་སྤྱི་བོའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡབ་ཡུམ་ལ་ཐིམ་པར་བསྒོམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནི་ཞུགས་པར་མོས་བྱས་ལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྤྱི་བོར་བཞུགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡབ་ཡུམ་དེ་ཡང་བདག་གི་སྤྱི་བོར་ཐིམ་ཞིང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་ནི་གང་། ། ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་པ་དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་ཅིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་བདག་གི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་གནས་པར་བསམ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ཡི་རང་བཞིན་དུ། ། བདག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཤོག། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་གནས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་བདག་གི་ལུས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་ཅིང་སྨོན་པའི་དོན་ཏོ། །

This means: "Having been blessed in that way, please make my body also a vajra body, just like yours." Regarding the phrase "the buddhas residing in the ten directions" and so forth, the meaning here is: "Please make my body also identical to the individual bodies of all the buddhas residing in the ten directions." The meaning of "meditate on the three indivisible vajras" and so forth is the same as above. Having thus offered the supplication, the Blessed One Vairocana—having first been generated and so forth—returns continuously, possessing the mudrā of non-dual union with the goddess Buddhalocanā; one should meditate that he dissolves into the Blessed Father and Mother at the crown of one's head. This is the meaning of the passage beginning with "Having visualized that he has entered..." and so forth: the Blessed Father and Mother residing at the crown also dissolve into the crown of one's head, become non-dual, and bless the five aggregates so that they are pervaded. Regarding the lines: "Whatever is the nature of the bodies of the buddhas, / It abides perfectly within the five aggregates," the meaning is that by thus supplicating and receiving the blessing, one should contemplate that the very nature of the bodies of the buddhas of the ten directions, such as Vairocana and the others, abides within one's own five aggregates. Regarding the lines: "In the nature of the buddhas' bodies, / May I also become just like that," the meaning is that by abiding in that way, one should verbally express and aspire: "May my body also become just like that, a vajra-like buddha body."

ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་(ཨཱཏྣ་,ཨཱཏྨ་)ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་པ་ནི་བདག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བསྒོམ་ཞིང་། སྔགས་འདི་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་ལྕེ་དབུས་པདྨ་ལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྐུའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་གི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བསྟན་ཏོ། ། ལྕེ་དབུས་པདྨ་ལ་ཞེས་པ་ནི་བདག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གནས་པའི་ལྕེའི་དཀྱིལ་དུ་ཡི་གེ་བཾ་ལས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བསྐྱེད་ལ་ཨོཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་འདོད་ཆགས་ཤེས་བྱས་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨ་བསྐྱེད་ལ་གོང་མ་བཞིན་དུ་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། ལྷ་མོ་ན་བཟའ་དཀར་མོ་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལས་བར་སྣང་ཁྱབ་པ་དང་སྤྲོ་བསྡུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་དང་འདྲའོ། ། རབ་ཞུགས་དེ་ལ་གསོལ་བཏབ་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་དག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བར་སྣང་ཁྱབ་པར་བཞུགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་འོག་གི་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས་བདག་གི་ཚིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་གི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ངག་ལམ་དཔལ་ལྡན་པ། ། ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས་གསུང་གི་རིགས་ངེས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པའོ། ། དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ངག་ལམ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཚིག་གིས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། དཔལ་ལྡན་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། །

"Oṃ sarvatathāgatakāyavajrasvabhāvātmako ’ham" means one should meditate, "I am the nature of the vajra body of all the tathāgatas," and recite this mantra three times. Regarding the passage beginning with "In the center of the tongue, upon a lotus," this teaches that after thus blessing [the self] as the nature of the body, one should then bless it as the nature of the speech of all the tathāgatas. "In the center of the tongue, upon a lotus" means that while abiding as the Mahāmudrā, one should generate an eight-petaled lotus from the syllable vaṃ in the center of the tongue, and from oṃ generate a vajra of passion. Above that, one should generate the syllable a and perform the radiation and reabsorption as before, visualizing that the Blessed One Amitābha and the goddess Pāṇḍaravāsinī become non-dual as father and mother. The subsequent radiation and reabsorption that pervade the expanse of space and so forth are the same as above. "Having entered that, one should supplicate and bless it as the vajras" means that to the Blessed Ones abiding and pervading the expanse of space, one should supplicate with the two following verses so that one's own speech may be blessed as the nature of the speech of all the tathāgatas. With the verse beginning "Glorious path of the speech of Dharma," one supplicates the Buddhas of the Speech Family. In this context, the "path of the speech of Dharma" refers to the teaching of all phenomena through words, and the Blessed One Amitābha abides as its very nature. "Glorious" refers to him as well. "Please act with the vajra speech."

ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུང་ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་གི་ཚིག་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་གསུང་བཞིན་དུ་མཛོད་ཅིག་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱི་མ་རྣམས་གོང་མ་དང་འདྲའོ། ། ལྕེ་ནི་འཕྲོ་བར་རྣམ་བསམ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་ལྕེ་ལ་བསྐྱེད་པའི་སངས་རྒྱས་ལས་འོད་ཟེར་སྤྲོས་ཤིང་བསྐུལ་བས་སླར་བྱོན་ཅིང་ལྕེ་ལ་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། རང་ངག་ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཐིམ་པས་རང་གི་ཚིག་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའི་དོན་ཏོ། ། གསུང་དབྱངས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་ལྕེ་ལས་ངག་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཚིག་དང་དོན་དུ་ལྡན་ཞིང་འཁྱལ་པ་མེད་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ངག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་གསུང་ཡིན་པར་བསམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གསུང་རྣམས་ནི། ། ངེས་པའི་ཚིག་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། གསུང་འཁྱལ་པ་མེད་ཅིང་དོན་དང་ལྡན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་གི་ཚིག་རྣམས་ཀྱང་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་ཅིང་སྨོན་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱཀ་བཛྲ་(སྭབྷཱ་,སྭ་བྷཱ་)ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པའི་སྔགས་འདིས་བདག་གི་ཚིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་གི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་ཞིང་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྐུ་གསུང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བསྟན་ནས། ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བསྟན་ཏོ། །

This means: "O Vajra Speech, please act in accordance with my own words." The subsequent lines are similar to the preceding ones. Regarding the phrase, "Visualize the tongue as radiating," this means that after having made such a supplication, light rays are emitted and the [Buddha] is exhorted from the Buddha generated upon the tongue; [the Buddha] then returns and dissolves into the tongue. Regarding the phrase, "One's own speech is the abode of all dharmas," this means that through such dissolution, one's own words become the source of all mundane and supramundane phenomena. "All melodic speech is completely pure" means that all speech arising from the tongue visualized in that way is endowed with both words and meaning, and is free from incoherence. "Blessing into the speech of Dharma" means to contemplate that it is the speech of the Blessed One Amitābha. Regarding the lines, "The speech of Vajradharma is the excellence of definitive words," this means: "Just as the speech of the Blessed One Amitābha is free from incoherence and endowed with meaning, may my words also become so." One should speak and make this aspiration. With the mantra oṃ sarvatathāgatavāgvajrasvabhāvātmako ’haṃ, one should meditate on one's own words as being the nature of the speech of all the Tathāgatas and recite it three times. Having thus shown the blessing of the body and speech, the blessing of the mind is now shown.

སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་ལ་བདག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གནས་པའི་སྙིང་ལ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡབ་ཡུམ་སྐུ་མདོག་མཐིང་ནག་ཏུ་འདུག་པ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། སྔར་སྨོས་པ་ཡི་རིམ་པ་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ལ་གསོལ་བཏབ་ནས། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་སྐུ་དང་གསུང་གི་སྐབས་སུ་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པ་བཞིན་འདིར་ཡང་བྱས་ནས་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནི་ཞུགས་པར་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། སེམས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་ནི་དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་ཅིང་སྙིང་ག་ནས་སྤྲོས་ཤིང་བསྐུལ་བས་བར་སྣང་ཁྱབ་པར་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡབ་ཡུམ་སླར་བྱོན་ཅིང་སྙིང་ལ་ཐིམ་པར་བསྒོམས་ནས་རང་གི་སེམས་དེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་འཆང་བ། ལ་སོགས་པ་ནི་ཐུགས་སུ་ངེས་པའི་རིགས་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་མ་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ངོ་བོར་གནས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་འཆང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་གི་སེམས་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་དང་འདྲ་བར་མཛོད་ཅིག་པའི་དོན་ཏོ། ། སླད་མ་ནི་གོང་མ་དང་མཐུན་ནོ། །

Regarding the visualization of the moon at the heart and so forth: within the heart where one abides as the Great Seal (Mahāmudrā), one should generate a moon maṇḍala from the syllable A. Upon that, from the syllable Hūṃ, one should generate Vajrasattva in union with his consort, dark blue in color, radiating the light rays of the five wisdoms. "Having supplicated Vajrasattva according to the sequence previously mentioned" means that one should perform the emanation and so forth here just as was done in the previous sections on the Body and Speech, and then offer the supplication. "Having meditated on him as having entered, one should bless the mind" means that by supplicating in that way and emanating and exhorting from the heart, the Vajrasattva in union who pervades the expanse of space returns and dissolves into the heart; one should then bless one's own mind so that it becomes non-dual with him. "O glorious holder of the Vajra Mind," and so forth, teaches the supplication to the Mind family. In this context, the glorious Vajrasattva is called the "Holder of the Vajra Mind" because he abides as the nature of the mind of all the Tathāgatas of the three times and as the essence of the unborn nature of the minds of all sentient beings. "Please act with the Vajra Mind" means: "Please make my own mind identical to your mind." The subsequent lines are consistent with what was explained above.

སྙིང་ལ་དཔལ་བེའུ་གནས་པས་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་ཅིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྙིང་ལ་གནས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྫོགས་པར་གྱུར་པས་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། ། འོད་ཟེར་ལྔས་དཀྲིས་ལྟ་བུ་ནི། ། ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ནས་སྦྱོར་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་འོད་ཟེར་འཕྲོ་ཞིང་གནས་པ་དེ་མངོན་སུམ་གསལ་བར་བསྐྱེད་ནས་ཐུགས་དང་སེམས་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བར་བྱའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱོད་ཀྱང་དེའི་ཉེས་པས་མི་གོས་པས་བཛྲ་སཏྭའོ། ། གསང་དབང་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དམ་མཆོག་ཡིན་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་གསང་བ་ནི་ལོ་ཙ་ན་ལ་སོགས་པ་ཡུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བའི་ངང་དུ་རྟག་ཏུ་གནས་པས་དབང་ངོ་། ། བློ་ལྡན་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྤངས་པའོ། ། བདག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བའི་སེམས་ཅན་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཞིང་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ཐུགས་སུ་འགྱུར་བར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་ཅིང་སྨོན་པའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་པའི་སྔགས་འདིས་བདག་གི་སེམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་བར་བསྒོམ་ཞིང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

Regarding the phrase "the glorious knot abides in the heart": because one has thus offered supplications and received blessings, the essence of all the tathāgatas, Vajrasattva, abides in the heart; through the perfection of the mahāmudrā, this is called the "characteristic of a great being." Regarding the line, "As if encircled by five-colored light rays, generate pride and engage in union": having clearly generated that which thus radiates and abides as light rays, one should engage in union such that the thugs (the enlightened mind) and the [ordinary] mind are non-dual. Regarding "Samantabhadra": although one engages in the afflictions such as attachment, one is not stained by their faults; thus, one is Vajrasattva. "Secret Lord" (guhyādhipati) means the essence or the supreme of all the tathāgatas. Alternatively, "secret" refers to those who abide in the nature of the consorts, such as Locanā and the others. Because one always abides in the state of bliss that is non-dual with them, it is "Lord" (adhipati). "The wise" (buddhimat) means having abandoned misconceptions. "May I also become a sentient being like that" is a prayer and aspiration, saying, "May I possess such qualities and become the mind of Vajradhara." With the mantra oṃ sarvatathāgatacittavajrasvabhāvātmako ’haṃ, one should recite and meditate that one’s own mind is the nature of the vajra-mind of all the tathāgatas.

དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདག་གི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལ་སོགས་པ་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དང་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ལ་དཔལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་བསྒོམ་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་བདག་འདུག་པར་བསམས་ལ་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་གཅིག་བསྐྱེད། དེ་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ནི་འདུག་སྟངས་སོ། ། ཟླ་བའི་མདོག་ནི་སྐུ་མདོག་གོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིའི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་མཆོག་གོ། ། རལ་པ་ཅོད་པན་འཆང་ལ་ཞི། ། ཞེས་པ་ནི་དབུ་སྐྲ་རལ་པར་འདུག་ཉིད་ཅོད་པན་དུ་བྱས་པ་འམ། རལ་པ་དང་ཅོད་པན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། ཞི་བ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་མེ་ཁོང་ན་མེད་པས་ཕྱིའི་སྐུ་ཞེ་སྡང་གི་རྟགས་ཁྲོ་གཉེར་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ཞལ་གསུམ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་རྟགས་སུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་དང་།

Regarding the phrase "thus, one blesses oneself" and so forth: according to the method explained above, one understands one's own aggregates, elements, and so forth to be the nature of gods and goddesses. This teaches that one should meditate on that very mudrā—which is the blessing of the body, speech, and mind as the body, speech, and mind of the Tathāgata—as the body of the glorious Bodhicittavajra. One should visualize oneself sitting upon a moon maṇḍala generated from the syllable A. Then, at the heart, one generates a single white Hūṃ upon a moon maṇḍala. Through the process of emanating and reabsorbing that, one should visualize it becoming Bodhicittavajra. The "hero's posture" (sattvaparyaṅka) is the manner of sitting. "Moon-colored" refers to the color of the body. "In all aspects" means being adorned with all the qualities of a Buddha, such as the major and minor marks, as well as all external ornaments such as the crown. These are "supreme" because they are uncommon. "Peaceful, wearing locks and a diadem" means that the hair remains in locks which are then fashioned into a diadem, or that one is adorned with locks and a diadem. "Peaceful" means that because the fire of afflictions such as attachment is absent within, there are no external signs of anger such as a frown; thus, one is pleasing and delightful to the minds of all sentient beings. "One should meditate on the three faces" is taught as a sign that one is the nature of the body, speech, and mind of all the Tathāgatas of the three times.

འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་མགོ་གྲངས་ཀྱིས་ཡོད་པ་རྣམས་འདུལ་བར་བསྟན་པའམ་དེ་དག་ལ་དད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཆོས་འདི་ལ་དད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཡས་པ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ཞེས་པ་ནི་ཞལ་གསུམ་ལ་གཡས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཞལ་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཏེ་དེ་ལས་མི་འགྱུར་བས་རིན་པོ་ཆེ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་ཁ་དོག་བཞིན་མཐིང་ནག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྷ་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པ་ཞེ་སྡང་ཆེ་ཞིང་གནག་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་མཛད་པ་འམ་དེ་ལ་དད་པ་རྣམས་ཆོས་འདི་ལ་དད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཡོན་པ་ཆགས་པས་དམར་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་ཆགས་ཤིང་། གསུང་གི་སྒོ་ནས་དོན་བྱེད་པའི་རྟགས་སུ་གཡོན་དམར་བར་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་འདོད་ཆགས་ཆེ་ཞིང་ཁ་དོག་དམར་བར་འདུག་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་མཛད་པ་འམ་དེ་དག་ལ་དད་པ་རྣམས་ཆོས་འདི་ལ་དད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཞལ་དབུས་དཀར་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་སྐུའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའོ། ། ཡང་ན་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་དཀར་ཞིང་གཏི་མུག་ཤས་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་གོང་མ་དང་འདྲའོ། ། ཕྱོགས་བཅུ་ཐམས་ཅད་སྣང་བྱེད་པ། ། དེ་ཡི་ཕྱག་དྲུག་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་ཤར་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་བཞི་དང་། ། མེའི་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་བཞི་དང་།

This is taught to subdue the various worldly deities who exist in number, or for the purpose of causing sentient beings who have faith in them to develop faith in this Dharma. Regarding the right [face] being sapphire-blue: because the right face among the three is the nature of the Mind, it is shown to be dark blue, like the color of the sapphire jewel, as it is unchanging. Alternatively, it is to act in accordance with worldly deities such as Viṣṇu, who are great in hatred and black, or to cause those who have faith in them to develop faith in this Dharma. Regarding the left [face] being red with passion: it is shown to be red on the left as a sign of being attached to all sentient beings through great compassion and of accomplishing their welfare through the Speech. Alternatively, it is to act in accordance with deities such as Maheśvara, who are great in desire and red in color, or to cause those who have faith in them to develop faith in this Dharma. Regarding the central face being white: it acts for the benefit of sentient beings by way of being the nature of the Body, free from the afflictions. Alternatively, it acts for the benefit of those such as Brahmā, who are white and dominated by delusion, just as described above. "Making all ten directions appear, one should meditate upon his six arms." This refers to the four cardinal directions such as the east, and the four intermediate directions such as the southeast.

སྟེང་འོག་གི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་པ་དག་ཏུ་སྐུ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་གཏི་མུག་གི་མུན་པ་རྣམ་པར་འཇོམས་ཤིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་སྐྱེད་པའི་དཔལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་དེ་ཕྱག་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་དྲུག་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕྱག་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་དོན་བྱེད་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པ་ལག་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་རྣམས་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་འདུལ་བ་དང་། དེ་ལ་མོས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་གཟུང་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་བདག་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་དེ་ལ་ཕྱག་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཁ་དོག་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལྟར་འདུག་པ་ཕྱག་ཏུ་བསྒོམ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། འབར་བ་ལྔས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ལས་འཕྲོ་ཞིང་དཀྲིས་པའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་ནི་རྣམ་པར་སྤྲོ། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དེ་ལས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་དང་ལྷ་མོ་ཕྱོགས་བཅུར་སྤྲོས་ཤིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་བསམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གཉིས་པ་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ཕྱག་བར་མ་ལ་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཟླ་བ་རྩིབས་བརྒྱད་ལྟ་བུས་ནི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་བསྟན་ཏེ་འཁོར་ལོ་དེ་རྩིབས་བརྒྱད་ལྡན་ཞིང་ཟླ་བ་བཞིན་དུ་དཀར་ལ་ཟླུམ་པོར་འདུག་པའོ། ། བདུད་རྣམས་ཐམས་ཅད་གཅོད་བྱེད་པ། ། རྣམ་པར་འཕྲོ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ། །

One should meditate on the glorious Bodhicittavajra, who possesses six arms, from whose body rays of wisdom-light radiate throughout the infinite world systems above and below, utterly destroying the darkness of ignorance in sentient beings and generating the illumination of wisdom. Regarding the six arms: they act for the benefit of sentient beings through the six gates; they tame the worldly gods such as Viṣṇu, who possess six hands, by way of conformity; and they serve the purpose of establishing in the Buddha's Dharma those sentient beings who have faith in him. Regarding the phrase "the Vajra of the five wisdoms as the self," this connects to the meditation on the first right hand holding a five-pronged vajra, the nature of the five wisdoms, appearing in the color of sapphire. "Adorned with the five blazing [lights]" means that five rays of light, white and so forth, which are the nature of the five wisdoms, radiate from and encircle that very vajra. "Emanating clouds of Buddhas" means that from that vajra, one should imagine the Blessed One Vairocana and other gods and goddesses emanating into the ten directions to act for the benefit of sentient beings. Second, "the great wheel" refers to the middle hand holding a wheel. "Like a moon with eight spokes" indicates its shape and color; that wheel has eight spokes and is white and circular like the moon. "Cutting through all the Māras, one should meditate on it as radiating forth."

ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་དང་། གནོད་པར་བྱེད་པའི་གནོད་སྦྱིན་དང་། སྲིན་པོ་རྣམས་ཚར་གཅོད་པའི་མཐུ་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གསུམ་པ་པདྨ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་གཡས་ཀྱི་ཐ་མ་ལ་པདྨ་བསྣམས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱིས་ཀུན་དུ་འཁྲིགས། ། ཞེས་པ་ནི་པདྨ་དེ་ལས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཕྲོས་ཤིང་འཁྲིགས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པ་དང་མཐུན་པར་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་འབྱུང་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་བ་བ་ཞོ་ལྟ་བུར་དག། འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་དག་མཛད་པ། ། ཞེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་འདོད་ཆགས་དང་དུ་བླངས་ཤིང་སྤྱད་ཀྱང་དེའི་ཉེས་པས་མི་གོས་པའི་རྟགས་པདྨ་བ་ཞོའམ་ཁ་བ་ལྟ་བུར་ཤིན་ཏུ་དཀར་བ་བསྣམས་པར་བསྒོམ་མོ། ། གཡོན་པའི་དྲིལ་བུ་དམར་སྐྱ་སྟེ། ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་འོད་དང་མཚུངས། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་གཡོན་གྱི་དང་པོ་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་དཀར་བ་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེའི་སྒོ་ནས་ཆགས་པའི་རྟགས་སུ་ཅུང་ཟད་དམར་བར་འདུག་པ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་འོད་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་དཀར་བའི་འོད་འཕྲོ་ཞིང་སེམས་ཅན་དགའ་བར་བྱེད་པས་སོ། ། ཆོས་རྣམས་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུ་ཞེས། ། སྒྲས་ནི་རབ་ཏུ་གོ་བར་མཛད། ། ཅེས་པ་ནི་དྲིལ་བུ་དེ་ལས་སྒྲ་བྱུང་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་བྲག་ཅ་ལྟ་བུ་ཞེས་རང་བཞིན་མེད་པར་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གོ་བར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། གཉིས་པ་རིན་ཆེན་ཆེན་པོ་སྟེ། །

This means that one should meditate on that wheel as possessing the power to subdue the māras of the afflictions, such as the desire of sentient beings, as well as the harmful yakṣas and rākṣasas, by emitting rays of primordial wisdom. Third, "Great Lotus" means that he holds a lotus in his final right hand. "Completely filled with clouds of Dharma" means that from that lotus, the nature of Amitābha radiates and gathers, so that the words of the Dharma emerge in accordance with the inclinations of sentient beings. "Pure like snow or curd, purifying all desire" means that although the Blessed One accepts and engages with desire for the sake of sentient beings, he is unstained by its faults; thus, one should meditate on him holding a lotus as white as curd or snow. "The bell in the left hand is pale red, equal to the light of the autumn moon" means that the first of the left hands holds a bell, which is white because it is the nature of the Perfection of Wisdom and free from all afflictions. It is slightly red as a sign of attachment through compassion for sentient beings, and it emits a very white light like the light of the autumn moon, thereby bringing joy to sentient beings. "All phenomena are like an echo; by sound, they are made fully understood" means that from that bell, sound arises so that all sentient beings are made to understand that the nature of all phenomena is emptiness, lacking inherent existence, like an echo. Second, "Great Jewel" is...

རྡོ་རྗེ་འབར་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་བར་མ་ལས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འབར་ཞིང་དཀྲིགས་པས་བརྒྱན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཉི་མ་འཆར་ཀ་ལྟ་བུའི་དེ་ནི་ཁ་དོག་ཤིན་ཏུ་ཡང་དམར་བའོ། ། རེ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་དེ་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་འདོད་པ་རྣམས་འབྱུང་ཞིང་ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། གསུམ་པ་རལ་གྲི་ཆེན་པོ་སྟེ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་ལོ་མ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་ཐ་མ་ན་རལ་གྲིའི་ཁ་དོག་ཨུཏྤ་ལའི་འདབ་མ་བཞིན་དུ་འདུག་པ་རྣམས་ལའོ། ། ཆེན་པོ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། མི་ཤེས་ཉོན་མོངས་གཅོད་བྱེད་པ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་ཤིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་གཅོད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་མཚན་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དམར་པོ་སྣ་ཚོགས་འབར་འདྲ་བའི། ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ནི་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལས་འོད་ཟེར་བྱུང་བས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་ཆགས་ཤིང་རྒྱབ་གཏན་དུ་བྱས་པས་བརྒྱན་ཞེས་བྱའོ། ། ཟླ་བ་དྲི་མེད་སྟོང་འདྲ་བ་ནི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཟླ་བ་སྟོང་ངམ་དེ་བས་ལྷག་པའི་འོད་འཕྲོ་བའི་དོན་ཏོ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་རྒྱབ་ཏུ་བསམ། ། ཞེས་པ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། སྙིང་གའི་དབུས་སུ་ཕྲ་མོ་ཡི། །

"Adorned with blazing vajras" means that the middle hand holds a precious wish-fulfilling jewel; the meaning is that it is adorned by the blazing and dense radiance of wisdom. "Like the rising sun" means its color is extremely red. "Fulfilling all hopes" means that from that jewel, the desires of sentient beings arise and are satisfied. The third is the great sword; "like the leaf of a blue utpala" refers to the color of the sword in the final hand, which is like the petal of an utpala. "Great" means it is of the nature of wisdom, and thus has an uncommon significance. "It cuts the ignorance and afflictions of all sentient beings in the ten directions" means that light rays emanate from it, cutting through all the latencies of ignorance in all sentient beings. These hand symbols should also be understood as being the nature of the five wisdoms and the five families. "Adorned by a maṇḍala of light, like various blazing reds" means that light rays emerge from the body of that very Bodhicittavajra, forming a maṇḍala that serves as a backrest, and thus he is adorned. "Like a thousand stainless moons" means that the maṇḍala of light radiates more light than a thousand moons. "The wise should visualize it behind" means that the practitioner, skilled in means, should meditate on it as a maṇḍala of light. "In the center of the heart, the subtle..." [is the seed syllable].

ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གནས་པའི་ཐུགས་ཀར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ་དང་འདྲ་བ་མཚོན་གང་བ་ཅིག་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་དུས་སུ་བསམ་པ་ནི། ། ཡི་གེ་མཆོག་ནི་དམ་པའོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་(རྒྱ་ར་,རྒྱར་)གསལ་བར་བསྒོམ་ཞིང་ཟླ་བ་དྲུག་ཚུན་ཆད་སེམས་ལས་སུ་རུང་གི་བར་དུ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐབས་འདིར་བསྒོམ་པ་འདི་མན་ངག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྡོམ་ལ་གནས་པའི་སྔགས་པ་ཡིས། ། བསྙེན་པ་སྔར་ནི་བྱས་ནས་སུ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྙེན་པ་དང་ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་སྒྲུབ་པ་ལས་འཇུག་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་བསྙེན་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པར་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཉེ་བའི་བསྙེན་པ་ནི་ཀུན་དུ་སྣང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བར་དུའོ། ། སྡོམ་ལ་གནས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་དམ་ཚིག་དང་སྤྱོད་པ་ལས་མི་འདའ་བའོ། ། སྔར་བསྙེན་པ་བྱས་པ་ནི་བསྙེན་པ་རྣམ་གཉིས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱའི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཆོ་ག་འདི་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཐབས་ཀྱིས་སོ། །

"Visualize the wisdom-being (jñānasattva)" means that, while one abides in the great seal (mahāmudrā) of the bodhicitta-vajra as oneself, one should visualize in one's heart a wisdom-being seal identical to that, the size of a thumb-joint. At that time, the contemplation is: "The supreme syllable is the sacred one." This means that in the heart of the wisdom-being, one should visualize the syllable HŪṂ, which is the nature of the body, speech, and mind of the Buddhas of the three times and the source of all accomplishments (siddhi). Thus, one should clearly visualize oneself as the bodhicitta-vajra seal and, for up to six months, practice the samādhi of the subtle vajra described below until the mind becomes serviceable; this should be understood as the pith instruction. "A mantrin abiding in the vows, having first performed the approach (sevā)," means that after completing the approach and the near-approach (upasevā) in that manner, one is taught to enter the stage of accomplishment (sādhana). In this context, "approach" means meditating on the samādhi of suchness, the ultimate nature of all phenomena as being unborn. "Near-approach" refers to the period from the samādhi of universal appearance up to the subtle samādhi. "Abiding in the vows" means not transgressing the commitments (samaya) and conduct taught above. "Having first performed the approach" means that after performing the two types of approach in their proper sequence, one should enter the accomplishment that makes the mind serviceable, and not otherwise. "By the application of this ritual" refers to the methods that follow below.

སྒྲུབ་པ་དག་ནི་བརྩམ་པ་ནི་བདག་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁྲུས་མཁན་གྱི་ནི་བདག་ཉིད་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་སྣོད་གཟུགས་མ་བསྟན་ཏེ་ཁྲུས་མཁན་ནི་གོས་འཁྲུ་ཞིང་བཙོ་བླག་བྱེད་པའི་རིགས་ངན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་རང་བཞིན་མཐུ་ཡང་ཡོད་པས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ། དེ་ལྟ་བུའི་བུ་མོ་རིགས་ངན་པས་ང་རྒྱལ་ཆུང་ཞིང་བཀའ་བློ་བདེ་བས་བདག་ཅི་དགའ་བར་བྱེད་པས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་ཁྲུས་མཁན་ནི་སྡིག་པ་སྤོང་ཞིང་དགེ་བ་བྱེད་པའི་ཁྱིམ་བདག་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་བྱའོ། ། བུ་མོ་མིག་རིང་རྙེད་པ་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིགས་དེ་ལྟ་བུའི་བུ་མོ་ཤེས་པ་ཆེ་ཞིང་སེམས་གསལ་བ་ཕྱིའི་མིག་ཀྱང་ཆེ་ཞིང་རིང་བ་ཡིད་དུ་འོང་བར་འདུག་པ་ཁ་དོག་ཀྱང་ཨུཏྤ་ལའི་ལོ་མ་བཞིན་སྔོ་སྐྱར་འདུག་པ་གཟུགས་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཐམས་ཅད་ཚང་བ། འདོད་ཆགས་བདོ་བས་དར་ལ་བབ་པ། བརྒྱན་པ་ནི་དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་རྒྱན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བརྒྱན་པ་ནི་ཕྱིའི་རྒྱན་གོས་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། བཞིན་མཛེས་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཞེས་པ་ནི་བསོད་ནམས་ཆེ་བའི་རྟགས་གཟུགས་བྱད་ཤིན་ཏུ་སྡུག་ཅིང་ཀུན་གྱི་ཡིད་དུ་འོང་བའོ། ། བོང་ཚོད་ལོ་ནི་བཅུ་གཉིས་པ་ནི་བུ་མོ་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་ལ་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟ་བུ་ཀུན་ཚང་བར་རྙེད་ན་མཆོག་གོ། ། དེ་ལྟར་བསྟན་ཀྱང་སྤྱིར་བཅུ་གཉིས་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བར་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བཟུང་ནས་བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི།

"Engaging in the practice" means entering into the stages of the methods for attaining my own body, speech, and mind. Regarding the phrase "the washerwoman, the great self," the specific physical form of the vessel for practice is not explicitly shown; however, a washerwoman belongs to a low caste who washes and dyes clothes, and because such a person possesses natural power, she is called the "great self." A daughter of such a low caste has little pride and is easy to speak with, thus she acts according to one's pleasure, which serves the purpose of making the mind serviceable. Alternatively, "washerman" may refer to any suitable householder or similar person who abandons negativity and practices virtue. Regarding the phrase "having found a girl with long eyes," and so forth: a girl of such a lineage who possesses great intelligence and a clear mind, whose external eyes are large and long, who is lovely to behold, whose complexion is a pale blue like the leaf of an utpala lotus, whose major and minor limbs are all complete, who is in the prime of youth with passion flourishing, and who is "adorned"—meaning she possesses all these qualities. "Completely adorned with all ornaments" means she is decorated with external ornaments such as clothing, jewels, and the like. "With a beautiful face, lovely to behold" refers to a physical form that is extremely handsome as a sign of great merit and is pleasing to the minds of all. "Twelve years of age" means that if one finds a girl of twelve years who is fully endowed with all such qualities, she is supreme. Although it is taught in that way, in general, one should understand the age to be between twelve and twenty-five. "Having taken her, one should begin the practice" means:

དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་བཙལ་ནས་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱིས་གཅིན་སོགས་དམ་ཚིག་ལས་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་མཚན་དང་ལྡན་པའི་གཟུངས་མ་རྙེད་ན། གོང་དུ་བསྟན་པའི་གནས་དེར་བདུད་རྩི་ལྔས་མཎྜལ་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་ཨ་མྲྀ་ཏ་ལྔའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་ཚང་བར་བྱེད་པའོ། ། གྲུ་བཞི་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབྱིབས་རྒྱས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་ནས་དེ་དབུས་སུ། ། སྔར་གསུངས་པ་ཡི་གནས་དེར་གཞག། ཅེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལྟ་བུ་བྱས་ནས་སྔར་གསུངས་པའི་གཟུངས་མ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དེའི་དབུས་སུ་གཞག་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདག་ཉིད་མོས་པའི་ལྷར་ཡང་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་བདག་ཀྱང་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་དུ་འདུག་ལ་བདག་ཉིད་དད་པའི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ནི་ཐུགས་ཀར་ཡིག་འབྲུ་གནས་པ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་མཚན་འཛིན་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། གཡོན་ཕྱོགས་སུ་ཡུམ་བསྐྱེད་པ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། དེ་རྣམས་རྫོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་བཞིའོ། ། ཡང་ན་གསང་བའི་ཡུམ་བཞི་ཕྱོགས་བཞིར་བསྐྱེད་ནས་བསྒོམ་པ་ལ་ཡང་བྱའོ། ། རང་གི་ལུས་ལས་འབྱུང་བ་རྣམས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་གནས་སུ་དམིགས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་གཟུངས་མ་དེ་ལྷ་མོ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་ལ།

The meaning is that, having sought out one endowed with such qualities in a manner free from fault, one should engage in the practice. Regarding the subsequent instruction to "know [the consort] from the samaya of urine and so forth": this means that if a dhāraṇī consort possessing such characteristics is not found, one should prepare a maṇḍala with the five nectars in the aforementioned location. "According to the ritual" means performing the consecration of the five amṛtas and completing the activities of the maṇḍala. "Square" means it should be made in the shape of a square maṇḍala. "Having made the maṇḍala, in its center, place her in the location previously described" means that once such a maṇḍala has been made, one should place the aforementioned dhāraṇī consort—the source of all siddhis—in its center. "By means of the application of the four mudrās, one should also meditate on oneself as the chosen deity" means that the practitioner, sitting together with her in the center of the maṇḍala, should meditate on themselves as whichever deity they have faith in, endowed with the four mudrās. The four mudrās are: the dharma-mudrā, which is the syllable residing at the heart; the karma-mudrā, which is the holding of hand symbols such as the vajra; the samaya-mudrā, which is the generation of the consort to one's left; and the mahāmudrā, which is the perfection of these. Alternatively, it may also refer to meditating on the four secret consorts generated in the four directions. "Visualize the elements arising from one's own body as the site of consecration" means that one should meditate on the dhāraṇī consort as a single goddess.

རང་གི་ལུས་ལས་བྱུང་བ་ནི་བདག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གནས་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས་རིགས་ལྔ་ཕྱུང་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་གནས་གཟུངས་མ་དེ་གནས་ལྔར་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ནུ་མའི་བར་དང་སྤྱི་གཙུག་དང་། ། ལྟེ་བ་རྐེད་པ་རྐང་རྣམས་སུ། ། ཞེས་པ་ནི་གནས་ལྔའོ། ། རྒྱལ་བ་བདག་ཉིད་གསང་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱར་གནས་པའི་ཐུགས་ཀ་ཐུན་མོང་དང་རྟོག་གེ་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་གསང་བའོ། ། སྐྱེས་པ་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ཏོ། ། རིགས་ལྔ་རྣམས་ནི་རབ་ཏུ་དམིགས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་གསང་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ལྔ། ཡུམ་དེའི་གནས་ལྔར་ཡིག་འབྲུ་ལས་བསྐྱེད་ཅིང་གནས་པར་དམིགས་པའོ། ། དེའི་སྙིང་གའི་དབུས་སུ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་བཀོད་པའི་རིམ་པ་བསྟན་ཏེ། ཡུམ་དེའི་ནུ་མ་གཉིས་ཀྱི་བར། ། སྙིང་གར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ། ། ཞེས་བྱ་སྟེ་མ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་དོ། ། དེའི་དབུས་མི་འཁྲུགས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་དེའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་ཡབ་ཡུམ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པར་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཚུལ་གཉིས་ལྟར་ཡིན་པའམ་ཡང་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡབ་ཡུམ་བཞུགས་པའི་ཕྱོགས་བཞིར་ལཱ་སྱེ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞི་བསྐྱེད་པ་ལ་བྱའོ། ། སྤྱི་གཙུག་དབུས་སུ་ཟླ་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡུམ་དེའི་སྤྱི་བོར་མཾ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡབ་ཡུམ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །

That which arises from one’s own body means that from the heart of oneself abiding as the Mahāmudrā, the five families are emanated and the consort—the locus of blessing—is generated in five places. "Between the breasts, at the crown, at the navel, the waist, and the feet" refers to the five places. "The Victorious One himself born from the secret" means that the heart of oneself abiding as the Bodhicittavajra-mudrā is "secret" because it is not an object of common experience or of logicians. "Born" means arisen from that. "The five families are clearly visualized" means that the five families, such as the Blessed One Akṣobhya and the others, who are born from that secret, are visualized as being generated from seed-syllables and abiding in the five places of that consort. "In the center of her heart" indicates the sequence for their arrangement: "Between her two breasts, visualize a sun maṇḍala at the heart," which means generating a sun maṇḍala from the syllable MA. "In its center, the non-dual Akṣobhya" means generating the Blessed One Akṣobhya in union with his consort from the syllable HŪṂ. "Abiding endowed with the four mudrās" refers either to the two methods explained above, or else to generating the four goddesses, such as Lāsyā and the others, in the four directions around where the Blessed One and consort are seated. "At the center of the crown, a moon," and so forth, means generating a moon maṇḍala from the syllable MAṂ at the crown of that consort, and upon that, generating the Blessed One Vairocana in union with his consort from the syllable OṂ.

དེ་བཞིན་གཉིས་མེད་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་གོང་མ་དང་འདྲ་བར་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་སུ་མེད་པར་གནས་ཤིང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པའམ། ཡང་ན་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གནས་པ་ནི་རིགས་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྐེད་པའི་དབུས་སུ་ཟུར་བརྒྱད་པའི། ། ནོར་བུ་རིན་ཆེན་གཙོར་གནས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་ཡུམ་དེའི་རྐང་པ་ལ་ཡི་གེ་ར་ལས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཁ་དོག་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལྟ་བུ་དབྱིབས་ཟུར་བརྒྱད་དུ་འདུག་པ་ཅིག་བསྐྱེད་དོ། ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་ནི་རྣམ་བསམས་ཏེ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པར་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་དེའི་སྟེང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རཏྣ་སམྦྷཱ་བ་ཡབ་ཡུམ་ཡི་གེ་ས་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པར་གནས་པ་གོང་མ་དང་འདྲའོ། ། ལྟེ་བའི་ཕྱོགས་དག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་ཡུམ་དེའི་གསང་བ་ལ་ཡི་གེ་པཾ་ལས་པདྨ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དཀར་དང་དམར་བའི་འདབ་མ་བརྒྱད་ནི་པདྨ་དེ་ཡང་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་དང་དམར་བ་སྤེལ་མར་འདུག་པ་དབྱིབས་འདབ་མ་བརྒྱད་པའོ། ། པདྨའི་དབུས་སུ་ཆོས་བཞུགས་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པར་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་པདྨ་དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཨ་མི་ཏཱ་བྷ་ཡབ་ཡུམ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། རྐང་པ་དག་གི་དབུས་སུའོ། ། གྲུ་གསུམ་མེ་འདྲ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་ཡུམ་དེའི་རྐང་མཐིལ་དུ་ཡི་གེ་ཧ་ལས་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་གདན་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་པ་འདྲ་བ་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་ཅིག་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་གདོན་མི་ཟ། །

Likewise, the non-dual union is as described above: the father and mother abide non-dually, possessing the four mudrās; or else, abiding non-dually with the four mudrās should be understood to apply to the subsequent families as well. "In the center of the waist, an eight-sided jewel, the precious gem, resides as the principal," means that at the feet of the Mother, from the syllable ra, one should generate a jewel, the supreme of all precious gems, with a color like sapphire and a shape of eight sides. "Having visualized the Glory of the Jewels, he abides endowed with the four mudrās," means that above that, the Blessed One Ratnasambhava, father and mother, should be generated from the syllable sa. Abiding endowed with the four mudrās is the same as above. "In the region of the navel" means that at the secret place of the Mother, a lotus is generated from the syllable paṃ. "The eight petals, white and red," means that this lotus, in the manner of the bodhicitta of both the father and mother, consists of alternating white and red colors and has the shape of eight petals. "In the center of the lotus, the Dharma resides, abiding endowed with the four mudrās," means that above that lotus, from the syllable a, the Blessed One Amitābha, father and mother, should be generated, endowed with the four mudrās. "In the center of the feet, on a triangular maṇḍala like fire," means that at the soles of the feet of the Mother, from the syllable ha, one should generate a triangular maṇḍala, the seat of the Karma family, which is like fire and has the nature of precious gems. "In its center, the Infallible One..."

ཞེས་པ་ནི་དེའི་སྟེང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཨ་མོ་གྷ་སིདྡྷི་ཡབ་ཡུམ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ནི་གོང་དང་འདྲ། ། ཤེས་རབ་ལྡན་ཏེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཡུམ་དེ་ཉིད་སྒོམ་མཁས་ན་དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་དུ་བཅུག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་བསྐུར་བར་བྱ། མི་མཁས་ན་བདག་གིས་བསྒོམས་ལ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་དེ་ཡོན་ཏན་ལྡན། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམས་ཤིང་དབང་བསྐུར་བས་སྒྲུབ་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བས་སོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། དེ་ལ་རྡུལ་ནི་གཏང་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་རིགས་རེ་རེ་ཡང་ལྷ་མོ་བཞི་བཞིས་བསྐོར་བས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་གཟུངས་མ་དེའི་གནས་ལྔར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་བཀོད་པ་ནི་རྡུལ་བཏང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ན་གཟུགས་མ་དེ་ལོ་གྲངས་གོང་དུ་བསྟན་པ་དང་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བར་གྱི་བྱེ་བྲག་ལ་བྱ། རྡུལ་བཏང་བ་ནི་གོང་མ་དང་འདྲ་བར་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་ལ་བྱའོ། ། ཡང་ན་དེ་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གནས་དེར་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤྲོ་བ་ལ་ཡང་བྱའོ། ། སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ནི་གཟུགས་སོགས་དམིགས། ། ཞེས་པ་ནི་གཟུངས་མ་དེའི་མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་དྲུག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་གི་ཡུམ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། རོ་ལངས་མི་ཕམ་ལག་གཉིས་ལ། ། ཁྲོ་གཉེར་རལ་པ་གཅིག་ལྷ་མོ། ། ཁ་དང་པདྨ་ལ་ནི་དམིགས། ། ཞེས་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའི་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་བཞིའི་ཡུམ་ཁྲོ་མོ་བཞི་གཟུངས་མ་དེའི་གནས་བཞིར་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། །

Regarding this, upon that [base], one should generate the Blessed One Amoghasiddhi with consort. The four mudrās are the same as above. "Endowed with insight, one should consecrate" means that if the yogin who possesses insight is skilled in meditating on that very consort, he should cause her to meditate in that way, consecrate her, and bestow empowerment. If he is not skilled, he should meditate himself and bestow empowerment. "That Mother of the Victors possesses qualities" means that by meditating and bestowing empowerment in that way, she becomes a fit vessel for accomplishment. "By means of the twenty-five distinctions, one should release the dust upon her" means that since each of the families is surrounded by four goddesses, the twenty-five [deities] are arranged in the manner of a maṇḍala at the five places of that dhāraṇī-consort; this is called "releasing the dust." Alternatively, it refers to the distinctions of the consort's age, from those previously mentioned up to twenty-five. "Releasing the dust" should be performed by meditating on the maṇḍala as before. Alternatively, it may also refer to the emanation of bodhicitta in the manner that follows at the place where she has been thus consecrated. "The sense bases are the observation of form and so forth" means that the six sense bases of the consort, such as the eye, are generated as the consorts of the six bodhisattvas, such as the goddess of form. "Vetālī and Aparājitā at the two hands, the goddess Bhṛkuṭī-Ekajaṭā, and the observation of the mouth and lotus" means that the four wrathful goddesses, the consorts of the four great wrathful deities such as Yamāntaka, are to be meditated upon at the four places of that consort.

དེ་ལ་རོ་ལངས་མ་ལག་པ་གཡས་ལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཡུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལག་པ་གཡོན་ལ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་མ་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཀྱིའོ། ། ཁྲོ་གཉེར་ཅན་ཁྲོ་བོ་ཧྱ་གྲཱྀ་བའི་ཡུམ་ཁ་ལའོ། ། ཁྲོ་མོ་རལ་པ་གཅིག་མ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཡུམ་པདྨ་ལ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་སྦྱང་། ། ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གཅིག་བསྐྱེད་ལ་དེ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་འཕྲོ་བར་དམིགས་ཤིང་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་ལྡང་བར་བྱའོ། ། དེའི་ནོར་བུ་ཨོཾ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ལངས་པའི་རྡོ་རྗེ་དེའི་སྤྱི་བོར་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡི་གེ་ཨོཾ་འོད་འཕྲོ་བ་ཅིག་བསམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་གནས་གྱུར་ནས། ། དེ་ཡི་པདྨར་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བདག་གི་བཛྲ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། པྲཛྙཱ་དེའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཉིད་མུ་དྲ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ནས་གནས་ཞེས་པའམ། ཡང་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལྷ་མོ་ནི་དཀར་མོར་གྱུར་ལ། ལྷ་མོ་དེ་མུ་དྲ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ལྟར་འབར་ཞིང་། ། ཡིད་དུ་འོང་བར་འབར་བ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་མཆོག་བསྒོམས་ནས། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་མའི་གསང་བའི་དབང་པོ་གཉིས་འོད་འཕྲོས་བས་གཅིག་གི་ཡིད་དུ་གཅིག་འོང་ཞིང་སོ་སོའི་གདུང་བ་སེལ་བར་བྱེད་པས་ཟླ་བ་ལྟར་འབར་བ་ཞེས་བྱའོ། །

In this regard, Vetālī should be understood as the consort of Yamāntaka on the right hand; Aparājitā as the consort of Prajñāntaka on the left hand; Bhṛkuṭī as the consort of the wrathful Hayagrīva on the mouth; and the wrathful Ekajaṭā should be generated as the consort of Amṛtakuṇḍalī on the lotus. Regarding the phrase "By hūṃ, the vajra is purified": the practitioner should generate a single syllable hūṃ upon the secret vajra and, visualizing it as radiating light of the nature of wisdom, arise by reciting hūṃ hūṃ. Regarding "Its jewel, oṃ": one should imagine a radiating syllable oṃ, the nature of the five wisdoms, upon the crown of that vajra which has thus arisen. Regarding "Vajradharma, having transformed, abides in the lotus": this teaches that after one has blessed one's own vajra in that manner, one should bless the dharmadhātu-mudrā of prajñā. "Vajradharma" refers to the Blessed One Amitābha himself abiding in the nature of that mudrā; or alternatively, it means the Blessed One becomes the goddess Pāṇḍaravāsinī, and that goddess abides in the nature of the mudrā. Regarding "Blazing like the rays of the moon, blazing in a delightful way: having meditated on the supreme vajra and lotus, one will swiftly attain siddhi": this means that for the yogin and yoginī engaged in practice, the two secret organs radiate light, such that they are pleasing to one another and dispel each other's longing; thus, it is said to "blaze like the moon."

དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་པདྨ་གཉིས་བསྒོམ་ཞིང་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་བསྒྲུབས་ན་ཡིད་ལ་འདོད་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་ཅེས་པའོ། ། འོད་ཟེར་རྣམ་ལྔ་འཕྲོ་བར་ནི། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་རྣམ་བསྒོམས་ལ། ། ཞེས་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་གཉིས་སྦྱར་བའི་མཚམས་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་ལྔ་སྤྲོ་ཞིང་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་དམ་གྱི་རྒྱུད་བསྐུལ་ཞིང་དགྱེས་པར་བྱ་བ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་དམིགས་ནས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བའི་ང་རྒྱལ་གྱིས། ། དེ་ནས་བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམས་ནས། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ནུ་རཱ་གའི་སྔགས་ཀྱི་དོན་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རོལ་པ་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ནུ་རཱ་ག་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་རྗེས་སུ་ཆགས་ཤིང་དགྱེས་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་འདིའི་དོན་གཉི་གར་ཡང་སོ་སོར་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་ལན་གྲངས་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནུབ་ནས་ནི། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་ནི་དང་པོ་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པའི་དུས་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཉིན་པར་གཟུངས་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གསལ་བར་བྱས། ནུབ་ཀྱི་རི་བོའི་རྒྱབ་ཏུ་ཉི་མ་ཕྱིན་མ་ཐག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་པདྨར་སྦྱར་ཞིང་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྩམ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཞག་བདུན་གྱིས་ནི་འགྲུབ་འགྱུར་བ། །

Thus, if one meditates on the vajra and lotus and accomplishes [the practice] in the manner that follows, one will attain the siddhis of the desired body, speech, and mind. Regarding the line: "Emitting five-colored rays of light, meditate on the vajra and lotus," this means that at the point of union of the vajra and lotus, one should emanate five-colored rays of light—the nature of the five wisdoms—to invoke the heart-pledges of the tathāgatas in the world-systems of the ten directions, to please them, and to focus on accomplishing the welfare of sentient beings. Regarding the line: "Then, with the pride of the secret mantra application, one should begin the accomplishment," this means that after meditating in that way, one should bring to mind the meaning of the mantra sarvatathāgatānurāgaṇa and engage in the play of method and insight. The mantra oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’haṃ means: "I am the vajra-nature that is the passion and delight of all the tathāgatas." One should bring the meaning of this mantra to mind in both ways and recite it many times. Regarding the line: "When the vajra-sun has set, one should begin the great accomplishment," this indicates the time for entering the initial accomplishment. On that day, one should repeatedly clarify the meditative absorptions such as the blessing of the consort. The meaning is that as soon as the sun has gone behind the western mountains, one should join the vajra and lotus and begin the great accomplishment. "It will be accomplished in seven days."

སྐྱ་རེངས་འཆར་ཀའི་དུས་སུ་ནི། ། ཞེས་པས་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཐོབ་པའི་དུས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བསྙེན་པ་དང་ཉེ་བསྙེན་ཟླ་བ་དྲུག་གི་བར་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བྱས་པའི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བས་གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཡུལ་མཚན་དང་ལྡན་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསྒྲུབ་པ་བྱས་ནས། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་པའི་དགོངས་ནས་ཞག་བདུན་ལོན་པའི། སྐྱ་རེངས་འཆར་ཀའི་ནམ་ལངས་ཀར། ། མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། ། ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་དུས་དག་ཏུ། ། རང་གི་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་(བྱད་,བྱེད་)པའི་དུས་སུ་རང་གི་སྤྱི་བོར་བདག་ལ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་སྐུའོ། ། ཅོད་པན་བདག་པོར་བསྒོམ་བྱས་ན། ། ཞེས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་དེ་པྲཛྙཱ་དང་ལྡན་པར་ཅོད་པན་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་ཤིང་དབང་བསྐུར་བར་བསྒོམ་ཞིང་བསྒྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཚུལ་དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་གྲུབ་འགྱུར་བ་ནི་དེ་སྒྲུབ་ཅིང་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་སྤྲོ་བསྡུ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས་ནས་ནི། །

"At the time of the rising of the dawn" indicates the time of attaining the body, speech, and mind, which are the fruits of the great accomplishment (mahāsādhana). In this regard, the yogi, having rendered the mind pliable through the uninterrupted practice of approach (sevā) and close approach (upasevā) for six months as previously taught, performs the accomplishment of the meditative stabilization (samādhi) that blesses the object with the [required] marks, as previously taught. Then, intending to enter the great accomplishment, at the break of dawn when seven days have passed, the meaning is: "One attains the desired siddhi." "At the times of the great accomplishment, one's own secret mantra in the form of a vajra" means that at the time of performing the great accomplishment in the manner of method and wisdom, one visualizes the body of the Vajra Master who conferred the secret empowerment upon oneself at the crown of one's head. "If one meditates on the crown as the lord" means that one should meditate and accomplish the visualization of that master, endowed with wisdom (prajñā), abiding in the manner of a crown and conferring empowerment. Alternatively, one should contemplate the Bodhicitta-Vajra conferring empowerment in that same manner. "Vajra-wisdom will be accomplished" means that if one performs the emanation and reabsorption and so forth in the manner that follows while accomplishing that, one will directly realize the unborn nature of all the Tathāgatas; or alternatively, one will directly behold the body of the glorious Jñānasattva, the essence of all the Tathāgatas. "Having assumed the sattva posture" means:

སྒྲུབ་སྣོད་དེ་ཡི་སྟེང་དུ་གཞག། ཅེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་པའི་འདུག་ཐབས་བསྟན་ཏེ། བདག་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གི་ཚུལ་དུ་འདུག། གཟུངས་མ་སྒྲུབ་པའི་སྣོད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གི་སྟེང་དུ་གཞག་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡན་ལག་གཡས་པས་གཉའ་མནན་ནས། ། གཡོན་པའི་ཡན་ལག་རྐེད་པར་ཕབ། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་འདུག་ནས་བདག་གི་ལག་པ་གཡས་པས་པྲཛྙཱ་དེའི་གཉའ་བ་ནས་བཟུང་བ་དང་། ལག་པ་གཡོན་པས་རྐེད་པ་བརྟེན་པའམ་གཡོ་བའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་དང་། པྲཛྙཱ་དེས་ཀྱང་ཐབས་ལ་དེ་ལྟར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨར་བཅུག་ནས་ནི། ། སོས་ནི་མ་མཆུ་བསྡམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་འདུག་ནས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གཉིས་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསལ་བར་དམིགས་ལ་སྦྱོར་ཞེས་པའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བར་གནས་པའི་དོན་ནམ་གཅིག་ལ་གཅིག་ཆགས་ཤིང་མི་འདའ་བས་མཆུ་བསྡམ་པའི་དོན། ཧཱུཾ་ཞེས་དབྱངས་བླངས་རབ་བསྐྱོད་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་དེའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ། ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བ་བསྒོམ་པ་དེ་གསལ་བར་བསྒོམ་ཞིང་ཧཱུཾ་གི་སྒྲ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བརྗོད་ཅིང་བསྐྱོད་པས་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དང་མི་ལྡན་དུ་མི་རུང་བར་བསྟན་པའི་དོན་ཏོ། ། དཔུང་པ་རབ་རྐྱང་མགུལ་བ་ནས། ། བརྟན་ཞིང་མི་གཡོ་བར་ནི་འཁྱུད། །

"Place the vessel of accomplishment upon that" indicates the posture for performing the great accomplishment: one should sit in the bodhisattva posture. The meaning is that the consort, who has been blessed as the vessel of accomplishment, is placed upon the lap. "Pressing the neck with the right limb, let the left limb rest upon the waist" means that, having sat in that manner, one should grasp the neck of that Prajñā with the right hand, and support or move the waist with the left hand; the meaning is that the Prajñā should likewise act toward the Upāya. "Having inserted the vajra into the lotus, one should clasp the lips with the teeth" means that, having sat in that manner, the two mudrās of Upāya and Prajñā should join while clearly visualizing the samādhi explained above. The meaning of "clasp the lips" is that they abide in the union of Upāya and Prajñā, or that they are attached to one another and do not separate. "Uttering the melody of HŪṂ, move vigorously, and generate the pride of the Vajra Holder" means that at that time, one should clearly meditate on Vajrasattva or whichever yidam deity is appropriate, reciting the sound of HŪṂ continuously and moving; this teaches that it is improper to be without the three: mantra, mudrā, and samādhi. "Extending the arms, embrace firmly and immovably from the neck."

ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འབྱུང་ལ་ཁད་པའི་དུས་སུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་རྟགས་སུ་སོ་སོར་ལག་པ་བརྐྱང་ཞིང་མི་གཡོ་བར་འཁྱུད་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བྱུང་བའི་ཚེ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་རོལ་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བྱུང་བ་དང་འོག་གི་ཚིག་གཉིས་ཀྱི་དོན་བསམ་པར་བྱའོ། ། མཁས་པས་སྔགས་ནི་ཕཊ་བརྗོད་པས། ། ཐམས་ཅད་བདུད་ནི་རྣམ་པར་འཇོམས། ། ཞེས་པ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་སེམས་པ་དང་། ཡང་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་ཁྲོ་བོ་དང་ཁྲོ་མོ་གྲངས་མེད་འཕྲོས་པས། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་བགེགས་དང་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྣམས་འཇོམས་པར་བསམ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་པས་མཆོད་པའི་ལྷ་མོར་གྱུར་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པས་མཆོད་ཅིང་ཐུགས་དམ་གྱི་རྒྱུད་བསྐུལ་བ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་རེ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱེད་པར་བསམ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་དང་། ཁྲོ་བོ་དང་ཁྲོ་མོ་སྤྲོས་ཤིང་བདུད་ཚར་གཅོད་པར་བྱ་བ་དང་། མཆོད་པའི་ལྷ་མོར་གྱུར་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བས་ཚིམ་ཞིང་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཆོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་བདག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པའི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ནོ། །

This means that when the bodhicitta is about to arise through such generation, as a sign of practicing great bliss, one should extend the hands individually and embrace without wavering. Regarding the phrase, "When the bodhicitta has arisen," one should contemplate the meaning of the two lines that follow once the bodhicitta has emerged through such play. As it is said: "The wise, by uttering the mantra phaṭ, completely subdue all demons." This means that immediately upon the arising of the bodhicitta, by uttering phaṭ, one should contemplate that all afflictions are abandoned. Furthermore, by uttering phaṭ, countless wrathful deities and goddesses emanate from the bodhicitta; one should contemplate that they subdue the demons, such as obstructors and rākṣasas, throughout the world systems of the ten directions. Again, by uttering phaṭ, one becomes offering goddesses who present unsurpassed offerings to all the Tathāgatas of the ten directions, thereby invoking their heart-pledges and fulfilling all the hopes of sentient beings. Oṃ sarvatathāgatapūjāvajrasvabhāvātmako ’ham. This means that as previously described, by abandoning the afflictions, emanating wrathful deities to suppress the demons, and becoming offering goddesses to satisfy and expand the Tathāgatas with unsurpassed bliss, and having thus accomplished the welfare of sentient beings—all of these are the nature of the Tathāgatas' offerings. Therefore, "I am the vajra-nature of the offerings of all the Tathāgatas."

ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་འདིའི་དོན་བསྒོམ་ཞིང་ལན་གསུམ་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། བདེ་བའི་སེམས་དེ་རྣམས་སྤྲོས་པས་ཤེས་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲོས་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྤྲུལ་སྐུས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པ་བཞིན། ། ཞེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་དང་། མཆོད་པའི་ལྷ་མོར་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཁྱབ་པ་སོ་སོའི་ཕྲིན་ལས་བྱས་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་དེ་བཀུག་ནས་པད་བཞུགས་ལས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀུན་སྤྲོ། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ལ་དེ་རྣམས་སླར་ཡུམ་གྱི་གསང་བའི་གནས་སུ་སླར་བྱང་ཆུབ་སེམས་གནས་པར་བསམས་ལ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་རིགས་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ལྔ་ལྷ་རྣམས་སྤྲོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རང་སྔགས་ཡི་གེ་བསྐྱེད་པ་རྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་སྤྲོ་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ས་བོན་ཡི་གེ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ས་བོན་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྐྱེད་ཅིང་སྤྲོ་བའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་གནས་གསུམ་དུ་བསྐྱེད་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སྤྲོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། པདྨའི་དབུས་སུ་བསྐྱེད་ནས་ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གནས་པའི་གནས་དེ་ཉིད་དུ་ཡི་གེ་དམིགས་ལ་བསྐྱེད་ཅེས་བྱའོ། ། རིམ་པ་བཞིན་ཞེས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མ་ནོར་བར་སྤྲོ་བར་བྱའོ། །

This is the meaning. One should meditate on the meaning of this mantra and recite it three times. The meaning of "knowing those blissful minds through emanation" is that the bodhicitta, which abides as the nature of great bliss arising from the non-duality of method and insight, is emanated in various ways as described above. "Just as the nirmāṇakāya pervades all" means that the nirmāṇakāyas emanated as wrathful deities and offering goddesses pervade the world systems of the ten directions and immediately perform their respective enlightened activities. "Having summoned that mind, from the lotus-abiding, all the families of the Tathāgatas are emanated" means that one should visualize those emanations of bodhicitta returning to abide as bodhicitta within the secret place of the consort, and from that, the deities of the five families, such as the Vajra family and so forth, are emanated. "The generation of the syllables of one's own mantra" means that the emanated deities should also be generated from seed syllables. "Blessing the body, speech, and seed syllables" means that the deities thus generated and emanated are also generated with the syllables of body, speech, and mind at the three places and are emanated after being blessed as the nature of the body, speech, and mind of all Buddhas. "Having generated them in the center of the lotus" means that one should visualize the syllables and generate them in that very place where the bodhicitta abides. "In successive order" means that they should be emanated without error according to the sequence that follows below.

བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་པ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། དྷྲྀཀ་ནི་དེའི་ངོ་བོར་གནས་པ་དང་། ཡང་ན་དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་ངོ་བོར་སྐུ་སྟོན་ཅིང་གནས་པས་དྷྲྀཀ་གོ། ། ཡང་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་སྒོ་ནས་སྐུ་ལྔ་བསྟན་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པས་དེའི་རྟགས་སུ་ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་འཛིན་པས་སོ། ། ས་བོན་ལས་ནི་བསྐྱེད་པ་ཡི། ། ཞེས་པ་ནི་སླར་བསྡུས་པའི་ཡུམ་གྱི་པདྨ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དུ་གྱུར་པར་དམིགས་ལ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་ཤིང་སླར་འདུས་པ་ལས་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ལ། དེ་སྤྲོས་ཤིང་བསྡུས་པ་ཙམ་གྱིས་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བསྐུལ་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པས། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཁྲུགས་སྤྲུལ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱའོ། ། ཁྲོས་པས་ཁ་དོག་མཐིང་ཤུན་འདྲ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལུགས་བསྟན་ཏོ། ། ཁྲོས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཐུགས་རྗེའི་སྒོ་ནས་སོ། ། སྐུ་མདོག་(མཐིན་,མཐིང་)ཤུན་འདྲ་བ་ནི་སྐུ་ཤིན་ཏུ་གནག་པའོ། ། གནག་དང་དམར་དང་དཀར་བའི་ཞལ། ། ཞེས་པ་ནི་ཞལ་གསུམ་དུ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་ཞལ་དབུས་མ་ནི་སྐུ་དང་མཐུན་པས་གནག་པའོ། ། དམར་བ་ནི་གཡོན་པའོ། ། དཀར་བ་ནི་གཡས་སོ། ། རལ་པའི་ཅོད་པན་གནས་དག་ལ། ། མི་འཁྲུགས་དབང་བསྐུར་རྣམ་པར་བརྒྱན། །

Regarding vajradhṛk: the nature of the minds of all sentient beings in saṃsāra, which is without beginning or end, and the nature of the minds of all tathāgatas is the vajra. Dhṛk means to abide in that essence; alternatively, the body, speech, and mind of all tathāgatas of the three times are the vajra. Because he manifests and abides in that essence, he is dhṛk. Alternatively, because he displays the five bodies through the five primordial wisdoms and acts for the benefit of sentient beings, he holds a five-pronged vajra in his right hand as a sign of that. Regarding the phrase "generated from the seed syllable": one should visualize the bodhicitta abiding in the lotus of the consort, which has been withdrawn, as the syllable hūṃ. From that, light rays radiate and reabsorb, transforming it into a vajra. By merely emanating and reabsorbing that, one invokes with vajradhṛk, whereupon the Blessed One Akṣobhya appears, as it is said: "The emanation of the unshakeable vajra." The passage beginning with "In his wrath, his color is like a dark-blue leaf" teaches the Blessed One’s physical color, hand implements, and other aspects of his attire. "In his wrath" refers to his acting through the gate of compassion for the sake of those possessed by hatred. "Color like a dark-blue leaf" means his body is extremely black. "Black, red, and white faces" indicates he has three faces; of these, the central face is black, corresponding to his body. The red is the left face, and the white is the right. "Abiding in a crown of matted locks, adorned with the empowerment of Akṣobhya."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་ངོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་དང་དུ་བླངས་ཤིང་མི་སྤང་བའི་རྟགས་སུ་རལ་པས་ཅོད་པན་བྱས་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་པའི་ཚུལ་དུ་དབུ་རྒྱན་དུ་བསམ་པའོ། ། ཐམས་ཅད་རྒྱན་ནི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་དོ། ། རྫོགས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྐུ་རྒྱས་པར་བརྒྱན་པའོ། ། ཕྱག་དྲུག་པ་ནི་གཡས་གཡོན་དུ་ཕྱག་གསུམ་གསུམ་དུ་བསམ་ཞེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་འབར་འཆང་བ། ། ཆུ་སྐྱེས་དག་ནི་མཛེས་པའི་མཆོག། ཅེས་པ་ནི་གཡས་ཀྱི་གསུམ་ལ་ཕྱག་མཚན་དེ་གསུམ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དྲིལ་བུ་རལ་གྲི་ནོར་བུ་རྣམས། ། གཡོན་པའི་ཕྱག་ཏུ་བསམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་གཡོན་པའི་ཕྱག་གསུམ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འདི་གསུམ་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། སྙིང་ག་ནས་ནི་དེ་སྤྲོས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཡུམ་གྱི་གསང་བའི་ཐུགས་ཀ་ནས་སྟེང་གི་བར་སྣང་ལ་འདོན་པའོ། ། ཕྱོགས་བཅུ་དག་ཏུ་རྣམ་པར་གཟིགས་པ་ནི་སྟེང་གི་བར་སྣང་ལ་ཅུང་ཟད་ཅིག་གནས་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དག་གི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ་འདུལ་བའི་ཐབས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་རྫུ་འཕྲུལ་མཛད་སོགས་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་དགོངས་ནས་དང་པོར་དགའ་ལྡན་གྱི་གནས་ན་གནས་པ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་དུ་སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་ཐབས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཞིང་ཆོས་བཤད་པའོ། །

The phrase "thus it is said" refers to the fact that, for the sake of taming sentient beings, he has taken up the afflictions of bodhicitta and does not abandon them, as indicated by his having his matted locks fashioned into a crown. Upon that, one should visualize the Blessed One as the crown ornament in the manner of the empowerment of the Vajra of Bodhicitta. "All ornaments" refers to all worldly ornaments, such as the major and minor marks and the crown. "Complete" means that his body is fully adorned with these. "Six-armed" means one should visualize three arms on the right and three on the left. "Holding a blazing vajra, wheel, and lotus, the supreme beauty of the water-born," means that the three implements in the three right hands should be understood in that order. "Bell, sword, and jewel—these should be visualized in the left hands," means that these three should be meditated upon in the three left hands in that order. "Emanated from the heart" means that [the deity] is projected from the secret heart of the Consort up into the space above. "Gazing throughout the ten directions" means that, having remained for a moment in the space above, he considers what kind of means for taming are required for the realms of sentient beings in the immeasurable world-systems of the ten directions. "Performing the miracles of a Buddha and so forth, and turning the wheel of Dharma" means that, having thus reflected, he first taught and explained the Dharma through the three vehicles as the means for taming sentient beings, from his residence in Tuṣita until his final nirvāṇa.

གཞན་ཡང་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་ལུས་སུ་བསྟན་ཞིང་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའོ། ། ཞེ་སྡང་སྤྱོད་པའི་ལམ་གནས་པའི། ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་རབ་སྦྱངས་ནས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་ཀུན་མཛད་མོད་ཀྱི། རིགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཞེ་སྡང་ཅན་(སྤྱད་,སྦྱང་)བའི་ཐབས་ཁྱད་པར་དུ་མཛད་པ་ཡིན་པས་དེ་སྐད་གསུངས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མདུན་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ལ་རྣམ་པར་ཞུགས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པའི་དོན་མཛད་ནས། སླར་བྱོན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མདུན་ཕྱོགས་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ཉིད་དུ་ཞུགས་པར་བསམ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་ཞུགས་པར་དང་བྱས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་མ་ཐག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་སྔ་མའི་ཚུལ་སྤངས་ནས་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་བསམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་འོད་འདྲ་བ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་མདོག་བསྟན་ཏེ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་འདྲ་བར་གནག་པ་ལས་ཅུང་ཟད་སྐྱ་བའོ། ། ཞལ་གདངས་མཆེ་བ་གཙིགས་པས་འཇིགས། ། ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་སྤངས་ནས་ལོག་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་དེ་ལས་བཟློག་པར་དགོངས་ནས་འཇིགས་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་སུ་ཁྲོས་པའི་ཆ་ལུགས་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཆེ་བར་བསྟན་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་སྲིན་པོ་མ་རུངས་པ་དང་ལྷ་ང་རྒྱལ་ཆེ་བ་རྣམས་འདུལ་བའི་དོན་ཏོ། ། མི་འཁྲུགས་འབར་བ་སྤྱི་བོར་འཆང་། །

Furthermore, he is shown in the bodies of the six classes of beings and acts for their benefit. Regarding the passage: "Having thoroughly purified all sentient beings without exception who abide on the path of practicing hatred," although he performs all the deeds of a buddha in that manner, he spoke thus because he specifically employs the methods for purifying those of the wrathful family. Regarding the passage: "From the front of the bodhicitta, he enters into Vajrasattva," this means that after having acted for the benefit of all sentient beings without exception, he returns and enters the very heart of that [deity] from the front of the bodhicitta; this is what one should visualize. Regarding the passage: "Having entered therein, one should visualize Vajrasattva," and so forth, the meaning is that as soon as the Blessed One Akṣobhya and the Bodhicittavajra have become non-dual, one should visualize that the Bodhicittavajra has abandoned its previous form and become a vajra. "Resembling the light of an indranīla" indicates the body color of Dveṣavajra; it is black like Akṣobhya, but slightly paler. "Terrifying with a gaping mouth and bared fangs" means that, intending to turn back those sentient beings who have abandoned the correct view and engage in wrong conduct, he displays an extremely fierce wrathful appearance as a sign of intimidation. Alternatively, it is for the purpose of subduing savage rākṣasas and arrogant gods. "Holding the blazing Akṣobhya upon his crown,"

ཞེས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་དེ་ལྟར་ཕྱི་ཁྲོས་པའི་ཚུལ་སྟོན་ཀྱང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་མ་བྲལ་བའི་རྟགས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་བདག་པོའི་ཚུལ་ལོ། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀུན་འཁྲུགས་པར་མཛད། ། ཅེས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་འཇིགས་པར་བྱེད་ཅིང་དབང་དུ་བྱེད་པའོ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པ། ། ཉི་མ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱའི་འོད། ། ཅེས་པ་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གདན་ལ་བཞུགས་ཤིང་། ཉི་མ་དེ་ཙམ་གྱི་འོད་དང་འདྲ་བར་སྐུ་ལས་འོད་འཕྲོ་ཞིང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གསལ་བར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། དམར་པོ་སྤྱན་ནི་འཇིགས་པ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུགས་རྗེས་ཆགས་ཤིང་འཇིགས་པར་བྱེད་པས་སྤྱན་དམར་པོར་སྟོན་པ་དང་། ཡུམ་ལ་ཆགས་ཤིང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་བླང་བར་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་དང་འདྲའོ། ། ཁྲོ་གཉེར་ཞི་བ་འདོད་ཆགས་ཆེ། ། ཞལ་གསུམ་དག་ནི་རྣམ་པར་འཆང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ཞལ་གསུམ་དང་ལྡན་ཞེས་བའོ། ། དེ་ཡང་དབུས་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཁྲོ་གཉེར་མང་ཞིང་གནག་པའོ། ། གཡས་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དཀར་ཞིང་ཞི་བའོ། ། གཡོན་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དམར་ཞིང་འདོད་ཆགས་ཆེ་བའོ། ། རང་གི་དམ་ཚིག་མཉམ་པར་ལྡན། ། ཞེས་པ་ནི་ཡུམ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བཞུགས་པའོ། ། ཕྱག་དྲུག་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་དང་འདྲའོ། ། འཛམྦུ་ན་དའི་འོད་འདྲ་བ། །

This means that although Dveṣavajra displays the manner of external wrath, he is of the nature of bodhicitta because he is never separated from the nature of great compassion. Alternatively, because he is the identity of all phenomena, he is the "Lord." "He agitates all the world realms" means that he terrifies and brings under his power the sentient beings previously described. "Abiding in the center of a sun maṇḍala, with the radiance of a hundred billion suns" means that he sits upon a sun maṇḍala seat and, like the light of that many suns, emits light from his body that illuminates the world realms. "Red-eyed and greatly terrifying" means that he displays red eyes because he is attached to all sentient beings with compassion and terrifies them, and because he is attached to the Consort and intends to experience great bliss. "All ornaments" is the same as above. "Frowning, peaceful, and greatly passionate, he possesses three faces" means that Dveṣavajra has three faces. Furthermore, because the central face is of the nature of the Hatred family, it is black and has many frowns. Because the right face is of the nature of the Delusion family, it is white and peaceful. Because the left face is of the nature of the Passion family, it is red and greatly passionate. "Endowed with his own samaya" means that he dwells in non-duality with the Consort. "Six arms" is the same as Akṣobhya. "Like the light of the Jambūnada [gold],"...

ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་དགུ་པ་ཁ་དོག་གསེར་དང་འདྲ་བ། རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་ཕྲ་མོ་འོད་ཟེར་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ལས་འཕྲོ་ཞིང་དཀྲིགས་པ་ཅིག་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། སྔར་གསུངས་པ་ཡི་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཕྱི་མ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་མ་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ལ་གོང་དུ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་མཚན་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེར་བྱིན་བརླབས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤྲོ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བདག་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེར་བསྒོམས་ནས་ཡུམ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བྱས་ལ་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་སོ་སོའི་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་ཅིང་སྤྲོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཨོཾ་ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་པའི་སྔགས་འདིས་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བསྐུལ་ཞིང་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཛི་ན་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བའོ། ། ཛིཀ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོར་གནས་པའོ། ། ཡང་ན་ཛི་ན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཉིད་ལ་བྱ། ཛིཀ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའོ། ། ས་བོན་ལས་ནི་བསྐྱེད་བྱ་བ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཙོ་བོ་ཞེས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ཨོཾ་དཀར་པོ་དམིགས་ལ་དེ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཁམས་གསུམ་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གོང་མའི་ཚུལ་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

The phrase "and so forth" means that one should meditate on the first right hand of the Wrathful Vajra (Dveṣavajra) holding a nine-pronged vajra the color of gold, from which the subtle bodies of the deities of the maṇḍalas of the five families and so forth emanate and radiate like rays of light, densely packed together. "According to the sequence previously taught, one should clearly meditate on the subsequent mudrās" means that one should meditate on the five subsequent mudrās just as the hand symbols of Akṣobhya were shown above. "Having blessed oneself as the Wrathful Vajra, one should emanate the entire maṇḍala" means that, having thus meditated on oneself as the Wrathful Vajra and engaged in union with the consort, one should—as before—generate and emanate all the deities of the maṇḍala that appear below, such as the Blessed One Vairocana, from their respective seed-syllables out of the bodhicitta. With the mantra Oṃ jina jik, one should invoke and generate the Tathāgata of the delusion family. In this context, jina refers to the Victors of the three times, and jik refers to those who abide as the essence of their bodies. Alternatively, jina refers to the Blessed One Vairocana himself, and jik refers to his pervading all material phenomena. "From the seed-syllable, the principal Vairocana is to be generated" means that from the bodhicitta of the non-dual Wrathful Vajra father and mother, one should visualize a white Oṃ and from that generate the Blessed One Vairocana, the supreme of the three realms, in the manner described above.

ཞི་བའི་ཆ་ལུགས་དག་དང་ལྡན། ། ཞེས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཁྲོ་གཉེར་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱོགས་བཅུ་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་མཛད་པ་ནི་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སེམས་མི་ཤེས་པའི་མུན་པས་ཁེབས་པ་རྣམས་ལ་བསམ་པ་དང་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་སྟོན་ཅིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་མུན་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྐུའི་འོད་ཀྱིས་གསལ་བར་མཛད་པའི་དོན་ཏོ། ། སྟོན་ཀའི་འདམ་བུའི་འོད་འདྲ་བ་ནི་སྟོན་ཀའི་དུས་ཀྱི་འདམ་བུའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྐུ་མདོག་ཤིན་ཏུ་དཀར་བའོ། ། རལ་པའི་ཅོད་པན་དག་གིས་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོང་མ་དང་འདྲའོ། ། དཀར་དང་གནག་དང་དམར་ཆེན་པོ། ། ཁ་དོག་གསུམ་པོ་ཞལ་གསུམ་པོ། ། ཞེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཡང་ཁ་དོག་གསུམ་གྱི་ཞལ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཞལ་དབུས་མ་སྐུ་དང་མཐུན་པར་དཀར་ལ་གཡས་གནག་ཅིང་གཡོན་དམར་བའོ། ། ཞལ་གསུམ་དང་ཕྱག་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་དོན་གོང་དུ་བསྟན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེ་དང་མཐུན་ནོ། ། འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་པས་བརྒྱན་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་ལས་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་དཀྲིགས་ཤིང་བསྐོར་བའི་ཚུལ་དུ་འདུག་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་རྒྱ་ཆེ་བས་ཆེན་པོའོ། ། ཕྱག་དྲུག་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་ཞེས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་དཀར། ། གཡས་པའི་ཕྱག་ཏུ་བསམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡས་ཀྱི་གསུམ་ལ་ཕྱག་མཚན་གསུམ་ཚིག་གི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །

"Possessing a peaceful appearance" means being free from the afflictions such as hatred and from expressions such as a frowning brow. "Illuminating all ten directions" means teaching the Dharma in accordance with the inclinations of sentient beings throughout the world systems of the ten directions who are shrouded in the darkness of ignorance, thereby generating the light of wisdom; it also means clarifying all the darkness in the world systems of the ten directions with the light of the body. "Resembling the luster of autumn reeds" means that the body color is extremely white, like the appearance of reeds in the autumn season. "Adorned with a crown of matted locks" and so forth are the same as explained above. "White, black, and great red: the three colors are the three faces" means that the Blessed One possesses three faces of three colors. Furthermore, the central face is white, corresponding to the body, while the right is black and the left is red. The meaning of the three faces, six arms, and so forth, is consistent with the Bodhicittavajra explained above. "Adorned with various rays of light" means that various rays of light, such as white and others, are gathered and arranged as if surrounding the body. It is "great" because its nature is wisdom or because it is vast. "One should meditate on the six arms" means to meditate on the deity as possessing six arms. "A wheel, a vajra, and a white lotus: one should visualize them in the right hands" means that one should understand that the three hand-symbols are in the three right hands according to the sequence of the words.

དྲིལ་བུ་ནོར་བུ་རལ་གྲི་རྣམས། ། གཡོན་པའི་ཕྱག་ཏུ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་འདི་གསུམ་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་སྙིང་ལས་བྱུང་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་དོན་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཏི་མུག་ལས་ལ་རབ་གནས་པའི། ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་སྦྱངས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་སེམས་ཅན་གཏི་མུག་གི་ཤས་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཁྱད་པར་དུ་མཛད་ཅེས་པའོ། ། སླར་ལོག་མདུན་གྱི་ཕྱོགས་དག་ན། ། ཟླ་བའི་དབུས་སུ་རྣམ་པར་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཀུན་མཛད་ནས། སླར་བྱོན་ནས་གོང་དུ་བསྟན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་གི་རིམ་པ་ལ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་མདུན་གྱི་རེའུའི་ཆ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གདན་ལ་བཞུགས་པར་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། རཏྣ་དྷྲྀག་ཅེས་པ་ནི་སྔགས་འདིས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་བསྐུལ་ཞིང་བསྐྱེད་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་རཏྣ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་དང་འདྲ་བ་རྣམས་སོ། ། དྷྲྀཀ་ནི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བསམ་པ་དང་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་མཛད་པའི་རྟགས་སུ་ཕྱག་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་འཛིན་པས་རཏྣ་དྷྲྀག་གོ། ། ས་བོན་ལས་ནི་བསྐྱེད་བྱ་བ། ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་ནི་མཁས་པས་བསྐྱེད། །

"One should visualize a bell, a jewel, and a sword in the left hands"—this means that these three should likewise be understood to be on the left side. Regarding the words "Having emerged from the heart," and so forth, their meaning should be understood to be the same as for the Blessed One Akṣobhya. "Having purified all sentient beings without exception who abide in the activity of delusion"—this means that he specifically acts for the benefit of those sentient beings in whom delusion predominates, which is the enlightened activity of the delusion family. "Returning, he abides in the center of a moon in the front"—this means that after having thus accomplished the welfare of all sentient beings, he returns and is visualized as sitting upon a moon maṇḍala seat in the grid-square in front of Dveṣavajra, within the sequence of the maṇḍala previously explained. "Ratna Dhṛk"—this mantra is taught to invoke and generate the Lord of the Family, the wish-fulfilling jewel. In this context, ratna refers to the qualities of all the Tathāgatas of the three times, which are like jewels. Dhṛk means "abiding in the nature." Alternatively, because he holds a wish-fulfilling jewel in his hand as a sign of performing the welfare of all sentient beings in accordance with their intentions through the excellence of the body, speech, and mind of all the Tathāgatas, he is called Ratna Dhṛk. "The wise should generate Ratnaśrī, who is to be generated from the seed-syllable."

ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོ་ག་ལས་ནི་མཁས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གོང་དུ་བསྟན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ཡི་གེ་སྭ་སེར་པོ་དམིགས་ལ། འཕྲོ་འདུ་ལ་སོགས་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། ། རལ་པ་ཅོད་པན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གསུམ་གྱི་དོན་གོང་མ་དང་འདྲའོ། ། སེར་དང་གནག་དང་དཀར་བའི་ཞལ། ཞལ་གསུམ་ལ་དབུས་མ་སྐུ་དང་མཐུན་ཞིང་གཡས་དཀར་ལ་གཡོན་གནག་གོ། ། ཐམས་ཅད་རྒྱན་དང་ལྡན་པའོ། ། ཕྱག་དྲུག་པ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། ནོར་བུ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ནི། ། གཡས་པའི་ཕྱག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དྲིལ་བུ་རལ་གྲི་པདྨ་སེར། ། གཡོན་པའི་ཕྱག་ཏུ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་མཚན་དྲུག་ནི་ཚིག་གི་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་སྙིང་ནས་རབ་བྱུང་ནས། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་རྣམ་པར་གཟིགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། ང་རྒྱལ་ལམ་ལ་གནས་པ་ཡི། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྦྱོར་བར་མཛད། ། ཅེས་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་སེམས་ཅན་ང་རྒྱལ་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཁྱད་པར་དུ་མཛད་པའོ། ། རིན་ཆེན་ཆེན་པོ་སླར་གཤེགས་ནས། ། ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྣོད་དང་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་སྟོན་ཅིང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བྱས་མ་ཐག་ཏུ་སླར་བྱོན་ནས་རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་བརྒྱད་པའི་གདན་ལ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་བཞུགས་པར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Regarding the phrase "by the ritual," the meaning is that the skilled yogi should visualize a yellow syllable SVA from the bodhicitta previously explained, and having performed the radiation and reabsorption and so forth in the proper manner, generate the mudrā of the Blessed One Ratnasambhava. The meaning of the three lines beginning with "tresses and crown" is the same as above. "Yellow, black, and white faces": of the three faces, the central one accords with the body, the right is white, and the left is black. "All adorned with ornaments." "Meditate on the six-armed one" is as before. "Jewel, vajra, and wheel / Should be meditated upon in the right hands / Bell, sword, and yellow lotus / Should be meditated upon in the left hands": the six hand-symbols are in the order of the words. "Likewise, having emerged from the heart, / He gazes upon the world-realms" is as before. "He brings to union all sentient beings / Who abide on the path of pride": this refers to the specific activity of the Jewel Family in benefiting sentient beings who possess great pride. "The Great Jewel returns again, / Bestowing the perfection of all empowerments" and so forth: the meaning is that the Blessed One Ratnasambhava teaches the Dharma to all sentient beings according to their respective capacities, and having immediately perfected them by bestowing the empowerments of body, speech, mind, and so forth, he returns and is visualized seated to the right of Dveṣavajra upon an eight-sided jewel throne.

ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་པའི་སྔགས་འདིས་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྐུལ་ཞིང་བསྐྱེད་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་འདོད་ཆགས་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པས་འགྲོ་བ་འདོད་ཆགས་སྤྱོད་པའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་འམ་གནས་པས་སོ། ། ཡང་ན་ཡུལ་དང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བརྩོན་པའི་རང་བཞིན་ལ་གནས་ཞེས་པའོ། ། ས་བོན་ལས་ནི་གྲུབ་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་བསྐྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ཡི་གེ་ཨཱཾ་དམར་པོར་དམིགས་ལ་དེ་འདུ་བྱས་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་སྐུར་གྱུར་པར་བསྒོམ་པའོ། ། པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་འདྲ་བ་ནི་སྐུ་མདོག་རིན་པོ་ཆེ་པདྨ་རཱ་ག་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་དམར་བའོ། ། མི་འཁྲུགས་པས་ནི་ཅོད་པན་བརྒྱན། ། ཞི་བ་རལ་པའི་ཅོད་པན་འཆང་། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། དམར་དང་གནག་དང་དཀར་བའི་ཞལ་ནི་ཞལ་དབུས་མ་སྐུ་དང་མཐུན་པར་དམར་ལ་གཡས་གནག་ཅིང་གཡོན་དཀར་བའོ། ། ཐམས་ཅད་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཕྱག་དྲུག་པ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ཡང་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། གཡོན་པ་འགྱིང་བག་པདྨ་འཛིན། ། དྲིལ་བུ་དཀུར་བརྟེན་ཕཊ་ཕྱིར་ཏེ། ། ཞེས་ཕྱག་གཡོན་གྱི་དང་པོ་ལ་མེ་ཏོག་པདྨ་འཛིན་ལ་དེའི་ཡུ་བའི་ཐད་ཀར་དྲིལ་བུ་ཡང་འཛིན་ཅིང་འགྱིང་བའི་ཚུལ་དུ་དཀུ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། གཡས་པས་པདྨ་སྐྱོད་མཛད་ཅིང་། ། ཐུགས་ཀར་པདྨ་ཁ་ཡང་འབྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མ་རིག་པའི་གཉིད་ལོག་པ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་སད་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་སམ།

This mantra, ĀROLIK, is taught to invoke and generate the Blessed One of the Lotus family. In this regard, because that Blessed One acts for the benefit of sentient beings by way of engaging in passion, he pervades or abides within the nature of all beings who engage in passion. Alternatively, it means that he abides in a nature of non-dual diligence throughout all places and times. "From the seed, the accomplished Vajra Amitābha is generated" means that one should visualize the syllable ĀṂ in red from the non-dual bodhicitta; through its transformation, one meditates on the body of the Blessed One Amitābha. "Resembling the color of a ruby" means that the color of his body is intensely red, like the precious gem ruby. "Adorned with a crown of Akṣobhya, wearing a crown of peaceful matted locks" is as explained above. "With faces red, black, and white" means that the central face is red, corresponding to the body, the right is black, and the left is white. "All adorned with ornaments, one should meditate on the six-armed one" is also as explained above. "The left hand, held with a graceful air, holds a lotus." "Resting the bell at the hip, with phaṭ," means that the first left hand holds a lotus flower, and at the level of its stem, the bell is also held, resting at the hip in a majestic, poised manner. "With the right, he stirs the lotus, and opens the lotus at the heart" means that this is the sign of awakening all sentient beings who are asleep in the slumber of ignorance by means of the light rays of primordial wisdom. Alternatively, it is the sign of opening the lotus of the heart center.

སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་སྒོ་ཡུམ་གྱི་གསང་བའི་པདྨ་འདི་ཉིད་ཡིན་པའི་རྟགས་སུ་ཐུགས་ཀར་འཛིན་པའི་པདྨ་དེ་ཕྱག་དང་པོར་བསྒྱུར་ཞིང་ཁ་འབྱེད་པའི་ཚུལ་དུ་མཛད་པའོ། ། གཡས་གཉིས་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་དང་། ། གཡོན་གཉིས་རིན་ཆེན་རལ་གྲི་བསྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་གཡས་ཀྱི་བར་མ་དང་ཐ་མ་གཉིས་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་འཛིན་པ་དང་། གཡོན་པའི་བར་མ་དང་ཐ་མ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པར་བསམ་པའོ། ། སྙིང་ག་ནས་ནི་བྱུང་གྱུར་ནས། ། ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་གཟིགས་པ་ཡང་གོང་བཞིན་ནོ། ། སེམས་ཅན་འདོད་ཆགས་ལྡན་སྦྱངས་ཏེ། ། འདབ་ཅན་ཆུ་ཡི་པདྨ་བཞིན། ། ཞེས་པ་ནི་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་འདོད་ཆགས་ཅན་གྱི་དོན་ཁྱད་པར་དུ་མཛད་པ་ཡིན་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱང་འགྲོ་བ་དྲུག་དང་མཐུན་པར་འདོད་ཆགས་སྤྱོད་ཀྱང་ཉེས་པས་མི་གོས་པ་ནི་དཔེར་ན་མེ་ཏོག་པདྨ་འདམ་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་འདམ་གྱི་དྲི་མས་མི་གོས་པ་བཞིན་ནོ། ། སླར་གཤེགས་པདྨའི་དབུས་སུ་ནི། ། རྒྱབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ངེས་པར་བཞུགས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་ནས་སླར་བྱོན་ནས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་རྒྱབ་ཕྱོགས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་གདན་ལ་ཞུགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་པའི་སྔགས་འདིས་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་བསྐུལ་ཞིང་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་པྲཛྙཱ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པར་དགོངས་པའི་ཐུགས་ཐ་དད་པའོ། ། དྷྲྀཀ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། །

As a sign that the secret lotus of the Mother is the gateway through which all sentient beings attain the unsurpassed fruit, the lotus held at the heart is shifted to the first hand and displayed in the manner of opening. "The two right hands hold a vajra and a wheel; the two left hands hold a jewel and a sword" means one should visualize the middle and last of the right hands holding a vajra and a wheel, and the middle and last of the left hands holding a jewel and a sword. "Emerging from the heart, he gazes in all directions" is also as described above. "Purifying sentient beings possessed of desire, like a lotus in the water" means that because the enlightened activity of the Lotus family specifically benefits those with desire, the Blessed One Amitābha, though he engages in desire in accordance with the six classes of beings, is untainted by faults, just as a lotus flower, though born in the mud, is not stained by the mud. "Returning, he dwells firmly in the center of the lotus, facing the back" means that after thus performing the benefit of sentient beings, one should meditate that he returns and sits upon a variegated lotus seat behind the Vajra of Hatred. The mantra prajñādhṛk teaches the invocation and generation of the Blessed One Amoghasiddhi of the Action family. In that regard, prajñā refers to the distinct intentions of all the Tathāgatas to act for the benefit of sentient beings, and dhṛk means abiding in the nature of that.

ཡང་ན་པྲཛྙཱ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལས་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པར་སེམས་པའི་སེམས་སོ། ། དྷྲྀཀ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཡང་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་གཅོད་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་ལ་དེའི་རྟགས་སུ་དེའི་རང་བཞིན་ཕྱག་ན་རལ་གྲི་འཛིན་པས་དྷྲྀཀ་གོ། ། ས་བོན་ལས་ནི་གྲུབ་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་གདོན་མི་ཟ་བ་བསྐྱེད། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་ཧ་ལྗང་གུ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་བསྐྱེད་ཅེས་པའོ། ། དེ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་པས་ལས་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ལ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་ཅིང་ལ་ལ་འབྲས་བུ་མེད་པ་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་ཞིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དོན་ཏོ། ། ལྗང་གུ་བཻ་ཌཱུཪྻ་འདྲ་བ་ནི་སྐུ་མདོག་བཻ་ཌཱུཪྻ་ལྗང་གུ་ལྟར་གསལ་བའོ། ། རལ་པ་ཅོད་པན་རྡོ་རྗེའི་གནས། ། ཐམས་ཅད་རྒྱན་གྱིས་ཡན་ལག་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ཡང་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། ལྗང་དང་གནག་དང་དཀར་བའི་ཞལ། ། ཞེས་པ་ནི་ཞལ་གསུམ་དུ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་དབུས་མ་སྐུ་དང་མཐུན་ཞིང་གཡས་དཀར་གཡོན་གནག་པའོ། ། འོད་ཟེར་སྣ་ལྔ་འགྲོགས་པ་འབར་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་འོད་ཟེར་སྐུ་ལས་དཀྲིགས་པའི་ཚུལ་དུ་འཕྲོ་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་སྲེག་ཅིང་འབར་བའོ། ། ཕྱག་དྲུག་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་འོད་དང་ལྡན་པ་དེ་ཕྱག་དྲུག་ཏུ་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། རལ་གྲི་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་དང་། ། འཁོར་ལོ་གཡས་པའི་ཕྱག་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུའོ། ། དྲིལ་བུ་པདྨ་སྡོང་བཅས་དང་། ། ནོར་བུ་གཡོན་པའི་ཕྱག་ཏུ་བསམ་པ་ནི་གསུམ་པའོ། ། དེ་བཞིན་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་ནས། །

Alternatively, prajñā is the mind that intends to perform various activities for the sake of sentient beings; dhṛk is its nature. Alternatively, prajñā is that which cuts through the latencies of ignorance of all sentient beings, and as its sign, it holds a sword in its hand, which is the nature of dhṛk. "By the accomplishment from the seed-syllable, generate the Vajra Amoghasiddhi" means that, as before, the Blessed One Amoghasiddhi is generated from the green syllable Ha. In this context, "Amogha" (Infallible) means that it is not like the worldly view where some actions performed yield a result while others do not; rather, it signifies the attainment of excellence. "Green like lapis lazuli" means his body color is as radiant as green lapis lazuli. "With locks of hair, a crown, and the vajra position, all his limbs adorned with ornaments" is also as explained above. "Green, black, and white faces" indicates that he has three faces. Furthermore, the central face corresponds to the body color, while the right is white and the left is black. "Blazing with a mass of five-colored light rays" means that light rays, which are the nature of the five wisdoms, radiate from his body in a dense manner, burning away the afflictions. "One should meditate on the six arms" means that one possessing such light should be meditated upon with six arms. "The sword, the crossed vajra, and the wheel are to be meditated upon in the right hands" is in that respective order. "The bell, the lotus with its stalk, and the jewel are to be visualized in the left hands" is the third [set]. "Likewise, having emerged from the heart..."

ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་གཟིགས་མཛད་པ་ཡང་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། རྫུན་ཚིག་སྨྲ་བའི་ལམ་གནས་པའི། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་སྦྱོང་། ། ཞེས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་རྫུན་དང་ཕྲག་དོག་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཁྱད་པར་མཛད་དོ། ། སྣ་ཚོགས་ཆེན་པོ་སླར་གཤེགས་ནས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་ནས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཛད་པས་སྣ་ཚོགས་སོ། ། ཆེན་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དོན་ཏོ། ། གྲུ་གསུམ་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བྱང་ཕྱོགས་སུ། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་དོན་མཛད་པ་དེ་སླར་བྱོན་ནས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་གཡོན་ཕྱོགས་གྲུ་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་གྱི་གདན་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པར་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་འདོད་ཆགས་དང་། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དམ་ཚིག་སྟེ། ། རིགས་ལྔར་གཏོགས་པ་འདི་དག་གིས། ། ཞེས་པ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་ཡོད་པར་མཁྱེན་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ལྔར་བསྟན་པ་འདི་དག་བསྒོམས་ཤིང་བསྒྲུབས་པ་ནི་འདོད་པ་གྲོལ་བ་སྒྲུབ་པར་མཛད་ཅེས་པའམ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་འདོད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་དུ་གྱུར་པ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་སོ། །

Beholding in all ten directions is also as described above. "He thoroughly purifies all sentient beings who abide on the path of speaking falsehoods" refers to the specific activity of the Karma family for the benefit of those with great deceit and envy. "Having returned as the Great Multiform" means that, abiding as the nature of all the activities of all the Tathāgatas, he acts for the benefit of all sentient beings through various means; thus, he is "multiform." "Great" refers to the supramundane benefit. "In the center of the triangular maṇḍala, to the north of Vajrasattva, he sits in the sattva-paryaṅka posture" means that having thus performed the benefit, he returns and is to be visualized sitting in the sattva-paryaṅka posture upon a precious throne in the triangular maṇḍala to the left of Dveṣavajra. "Hatred, delusion, and passion, the wish-fulfilling jewel, and the samaya—by these who belong to the five families" means that the glorious Vajrasattva, knowing that sentient beings possess the five afflictions such as hatred and so forth, taught these five families, such as Vajra and the rest, as their remedies. By meditating upon and accomplishing these, one brings about the liberation of desires, or the meaning is that they will be attained. In this context, "desires" refers to the siddhis such as the five sensory qualities that constitute worldly enjoyments.

གྲོལ་བ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཐོབ་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལྟར་རིགས་ལྔའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཀོད་པ་བསྟན་ནས་དྭེ་ཥ་ར་ཏི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཡུམ་བཞི་བསྐྱེད་ཅིང་བཀོད་པར་བསྟན་ཏོ། ། གསང་སྔགས་ལས་ནི་གྲུབ་པ་ཡི། ། རྒྱལ་མཆོག་ཡུམ་ཆེན་ལྷ་མོ་བསྐྱེད། ཅེས་པ་ནི་དྭེ་ཥ་ར་ཏི་ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐུལ་ཞིང་རང་གི་སྔགས་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་དུ་ལྷ་མོ་མཱ་མ་ཀཱི་བསྐྱེད་ཅེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ཡང་གང་གི་ཡུམ་ཞེ་ན། རྒྱལ་མཆོག་ཅེས་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་དེའི་ཡུམ་མོ། ། ཆེན་མོ་ནི་ལོ་ཙ་ན་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེའི་ཡུམ་ཡིན་པ་དང་ཁྱད་པར་དུ་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྔོ་བསངས་ཨུཏྤལ་མདོག་འདྲ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་དེའི་སྐུ་མདོག་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་ཁ་དོག་བཞིན་དུ་འདུག་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡིད་དུ་འོང་བ་མཛེས་པའི་ཞལ། ། ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་དེ་བུད་མེད་ཀྱི་ཆ་ལུགས་ཡིན་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པས་གཙོ་བོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་མཛེས་ཤིང་ཐུགས་སུ་བྱོན་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་མིག་ལམ་དུ་མཛེས་ཤིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་དོན་ཏོ། ། གནག་དང་དམར་དང་དཀར་འདྲ་བའི། ། ཞལ་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི་ཁ་དོག་གསུམ་གྱི་ཞལ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་དབུས་སྐུ་དང་མཐུན་པར་གནག་ཅིང་གཡས་དམར་ལ་གཡོན་དཀར་བའོ། །

Liberation is the attainment of the body, speech, and mind of the glorious Vajrasattva, thereby becoming the state of great bliss. Having thus shown the generation of the Tathāgatas of the five families and their arrangement within the maṇḍala, the generation and arrangement of the four consorts are shown by means of the mantras beginning with dveṣarati. Regarding the line, "From the Secret Mantra, the accomplished supreme victor generates the great consort goddess," this means that the goddess Māmakī is generated from the syllable Oṃ—as previously explained—by being exhorted with the mantra dveṣarati. If one asks whose consort she is, she is called the "supreme victor's consort." This refers to the Blessed One, Hatred Vajra (Dveṣavajra), who is the embodiment of the Buddhas of the three times and abides as the lord of the maṇḍala; she is his consort. The term "great" (mahā) signifies that while Locanā and the others are also his consorts, this one is specifically the consort of the Vajra family; this is the definitive meaning. "Dark blue, like the color of an utpala lotus" means that the goddess's body color is like the hue of a blue utpala. "Charming and beautiful face" means that although the goddess has the form of a woman, she is not of the nature of the afflictions; thus, she is beautiful and pleasing to the eyes of the principal deities, and she is likewise beautiful and charming to the eyes of all sentient beings. "Adorned with three faces, resembling black, red, and white" means that she possesses three faces of three different colors. In this regard, the central face is black, corresponding to her body, the right is red, and the left is white.

མི་འཁྲུགས་ཅོད་པན་གནས་བྱས་པའི། ། ཕྱག་དྲུག་པ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། (ངེས་,དེས་)པ་ནི་ལྷ་མོ་དེའི་སྤྱི་བོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེར་དབང་བསྐུར་བའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་དང་ཕྱག་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱལ་མོ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་འཛིན། ། སྔོ་དམར་ཨུཏྤལ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། གཡོན་པ་འགྱིང་པས་དྲིལ་བུ་འཛིན། ། ནོར་བུ་རལ་གྲི་རྟག་ཏུ་འཆང་། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། ཨུཏྤལ་གསུམ་གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གསུམ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསམ་པ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་། རལ་གྲི་གསུམ་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྒྱལ་མོ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་རུ་ཏྲ་རྣམས་ཚར་གཅོད་པ་དེ་དག་ལས་རྒྱལ་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་ཡུམ་ཡིན་པའི་དོན་ཏོ། ། འགྱིང་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་ན་བདག་ལྟ་བུ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་མེད་ཅེས་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་བདག་ཉིད་ལ་མོས་པ་བསྐྱེད་པའི་དོན་དང་། གཙོ་བོ་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ཆགས་པ་བསྐྱེད་པར་ཐུགས་དམ་བསྐུལ་བའམ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་བླང་བར་བཞེད་པའི་དོན་ཏོ། ། སྙིང་ག་ནས་ནི་བྱུང་གྱུར་ནས། ། ཕྱོགས་བཅུར་རྣམ་པར་གཟིགས་མཛད་དེ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་རྣམས་དང་འདྲ་བ་གསང་བའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་ནས། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཐབས་སྣ་ཚོགས་མཛད་པར་དགོངས་པའི་དོན་ཏོ། ། བགེགས་ཆེན་གྱིས་ནི་འཇིགས་རྣམས་ལ། ། རྟག་ཏུ་སྲུང་བ་ཉིད་མཛད་དེ། །

One should meditate on the Six-Armed One, with Akṣobhya residing upon his crown. This means that one should generate [the deity] as possessing six arms, with the Blessed One Bodhicittavajra abiding upon the crown of that goddess in the manner of conferring empowerment. "The Queen holds a vajra and a wheel; in her hands she carries a blue-red utpala. With her left hand, she holds a bell with pride; she constantly bears a jewel and a sword." This means that one should visualize the vajra, the wheel, and the utpala in the three right hands in successive order, and understand that the bell, the jewel, and the sword are in the left side in successive order. In this context, "Queen" (rājanī) means that she triumphs over the afflictions and the Rudras, and signifies that she is the consort of the Lord of the Maṇḍala. "With pride" means that she causes sentient beings to develop devotion toward herself by way of thinking, "In the three realms, there is no one endowed with qualities like me," and it also means that she exhorts the Principal Deity to generate attachment for the sake of sentient beings, or that she intends to experience non-dual bliss. "Having emerged from the heart, she gazes throughout the ten directions." This is similar to the previous [descriptions]; it means that having emerged from the secret heart, she intends to perform various skillful means for the benefit of sentient beings in the world systems of the ten directions. "For those terrified by great obstructors, she always acts as their protection."

ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཀུན་བསམས་པ་བཞིན་དུ་མཛད་ཀྱང་ལྷ་མོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་གཟའ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་རྣམས་ཀྱིས་བཟུང་ཞིང་གདོན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བགེགས་ཐམས་ཅད་ཚར་གཅོད་ཅིང་། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྲུང་བར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། འབར་བ་སླར་ཡང་གཤེགས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་མ་ཡི། ། ལྷོ་ཡི་གྲྭར་ནི་བཞུགས་ནས་ཀྱང་། ། རབ་དགྱེས་རྡོ་རྗེ་ལ་ཡང་གཟིགས། ། ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་ཟེར་སྐུ་ལས་འབར་བའི་ལྷ་མོ་དེ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་ནས་སླར་བྱོན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ཀྱི་རེའུ་ཆ་དགུ་ཡོད་པའི་ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་རེའུའི་ཆ་ལ་བཞུགས་ནས། རང་གི་གཙོ་བོ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ལ་ཆགས་པས་དགྱེས་པའི་ཚུལ་དུ་བལྟ་བར་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། མོ་ཧཱ་ར་ཏི། གསང་སྔགས་ལས་ནི་གྲུབ་པ་ཡིས། ། སྤྱན་གྱི་ལྷ་མོ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་མོ་ཧཱ་ར་ཏི་ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐུལ་ཞིང་། ཡི་གེ་ལཾ་ལས་ལྷ་མོ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གོང་མའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བའི་མདོག་འདྲ་བའི། ། སྐུ་མདོག་ཤིན་ཏུ་དཀར་བའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྤྱི་བོར་གནས་པ་ནི་ལྷ་མོ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དང་། ཡུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་བོར་དབང་བསྐུར་བའི་ཚུལ་གཞག་པའི་དོན་ཏོ། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཚད་མེད་པས། དབུ་ལ་ཐོད་དུ་རྣམ་པར་བཅིངས། །

This means that although she acts to fulfill all the needs of sentient beings according to their thoughts, she specifically performs the enlightened activity of subduing all obstacles for those sentient beings who are seized by the great planetary spirits and other obstructors, and protects them at all times. "Blazing, she returns once more, and having sat in the southern corner of the central vajra maṇḍala, she gazes with great joy at Vajra [Akṣobhya]." This means that the goddess, whose body blazes with light rays that are the nature of the five wisdoms, having thus acted for the benefit of sentient beings, returns and sits in the southwestern square of the nine-square maṇḍala in the center. One should meditate on her looking at her own lord, Hatred Vajra, in a manner of joyful attachment. "By means of the accomplishment of the secret mantra, Moharati, the goddess Locanā should be generated." This means that she is invoked by the mantra Moharati, and the goddess Buddhalocanā should be generated from the syllable Lāṃ in the manner described above. "Her body color is extremely white, like the color of the autumn moon." This means that the goddess is of the nature of the Blessed One Vairocana, and because she is his consort, she is placed upon his crown in the manner of an empowerment. "Her head is bound with a turban of various and immeasurable flowers." This means that her head is adorned with a turban made of an infinite variety of flowers.

ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་དང་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་དུ་འོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མེ་ཏོག་ཙམ་པ་ཀ་ལ་སོགས་པའི་ཐང་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་དང་། ཨུཏྤལ་ལ་སོགས་པའི་ཆུ་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤེལ་ཞིང་ཕྲེང་བ་བྱས་པས་དབུ་ལ་རྒྱན་གྱི་ཚུལ་དུ་བྱས་པའོ། ། དཀར་དང་གནག་དང་དམར་ཆེན་པོ། ། ཞལ་གསུམ་པ་ནི་རབ་ཏུ་འབར། ། ཞེས་པ་ནི་ཞལ་གསུམ་གྱི་ཁ་དོག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མཐུན་ནོ། ། འབར་བ་ནི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བའོ། ། ཆ་ལུགས་རྒྱན་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ། དེ་ནི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལུགས་དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་བའི་རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་ཡང་མཛེས་པར་བྱས་པའོ། ། འོད་ཟེར་དཀར་པོས་ཀུན་དུ་འཁྲིགས་པ་ནི་སྐུ་དང་མཐུན་པའི་འོད་ཟེར་འབྱུང་བས་ཀུན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པའོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། ཕྱག་དྲུག་པ་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱན་དང་ལྡན་པ་དེ་ཕྱག་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ལྷ་མོ་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཨུཏྤལ་དཀར་པོ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། རིན་ཆེན་སྡོང་བུ་ཡིད་འོང་དང་། ། དྲིལ་བུ་རལ་གྲི་གཡོན་པར་མཚོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་དྲུག་ལ་ཕྱག་མཚན་དེ་དྲུག་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་ནས། ། ཕྱོགས་བཅུ་དག་ཏུ་རྣམ་པར་གཟིགས་པ་ཡང་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། གདོན་ནད་ན་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས། ། ཞི་བའི་གནས་ཀྱིས་ཞི་བར་མཛད། ། ཅེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་ལོ་ཙ་ནའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་ཞི་བ་ཡིན་པས།

This means that, as a sign of possessing all the qualities of a buddha and in order to be pleasing to the minds of sentient beings, he wears as an ornament upon his head garlands made by interlacing flowers such as the campaka that grow on land, and those such as the utpala that grow in water. "White, black, and great red; the three faces are intensely blazing," means that the colors of the three faces correspond to those of the Blessed One Vairocana. "Blazing" refers to the radiation of light rays. "Endowed with attire and ornaments" means that his physical form, including his color and so forth, is made exceedingly beautiful by ornaments such as the crown and others. "Completely enveloped in white light rays" means that because light rays corresponding to his body emanate, he abides in the manner of a complete maṇḍala. "One endowed with all ornaments, visualize him with six arms," means that one should generate him as possessing such ornaments and six arms. "The goddess holds a wheel and a vajra; in her hands she carries a white utpala. She displays a lovely jewel-stalk, a bell, and a sword in her left hands." This should be understood as the sequence of the six hand-symbols for the six arms. Likewise, "emerging from the heart and gazing in the ten directions" is also as described above. "Sentient beings afflicted by the diseases of malevolent spirits, he pacifies through the state of peace," means that the specific enlightened activity of the goddess Locanā is pacification.

གདོན་ནད་ཀྱིས་ཟིན་ནས་ན་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་བའི་སྒོ་ནས་ཞི་བར་མཛད་ཅིང་ཕན་འདོགས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྣང་མཛད་དེ་ནི་སླར་གཤེགས་ནས། ། དང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། ཤར་གྱི་གྲྭར་ནི་བཞུགས་ནས་ཀྱང་། ། རྡོ་རྗེ་མགོན་ནི་གཟིགས་པར་མཛད། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་མ་ཐག་ཏུ་སླར་བྱོན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་ལྷོ་མཚམས་ཀྱི་ནང་གི་རེའུའི་ཆ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་གཙོ་བོ་ལ་ཆགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བལྟ་ཞིང་བཞུགས་པར་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། རཱ་ག་ར་ཏི། གསང་སྔགས་ལས་ནི་གྲུབ་པ་ཡི། ། གོས་དཀར་མོ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་འདིས་བསྐུལ་ཞིང་ཡི་གེ་པཾ་ལས་ལྷ་མོ་གོས་དཀར་མོ་གོང་མ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པའོ། ། ཞལ་མཛེས་སྤྱན་ནི་རིང་བ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ལྷ་དང་མི་ལས་འཕགས་པར་མཛེས་ཤིང་ཡིད་དུ་འོང་བའོ། ། པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་འདྲ་བ་ནི་སྐུ་མདོག་ཤིན་ཏུ་དམར་བའོ། ། ཞལ་གསུམ་དག་ནི་བཞད་པའི་ཞལ། ། ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་དེ་ཡང་ཞལ་གསུམ་དང་ལྡན་ལ་སེམས་ཅན་དོན་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡང་དགའ་བའམ་འདོད་ཆགས་སློང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྟག་ཏུ་བཞད་ཚུལ་དུ་གནས་པའོ། ། དམར་དང་གནག་དང་དཀར་བ་ནི། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་མཐུན་ནོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཅོད་པན་གནས། ། ཐམས་ཅད་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་གོང་མ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དབང་བསྐུར་བའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་དང་། དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་མཚན་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་། །

The meaning is that she pacifies and benefits sentient beings who are afflicted by the suffering of demonic diseases by means of pacifying them. "That Vairocana, having returned, / Resides in the eastern corner / In the center of the pure maṇḍala, / And gazes upon the Vajra Protector." This means that immediately after performing the benefit of sentient beings in that way, he returns and resides in the inner square of the southeast corner of the maṇḍala, upon a moon maṇḍala, gazing at the central deity in a manner of attachment; this is the meaning of the meditation. "Rāgarati: / From this secret mantra, / Pāṇḍaravāsinī is to be generated." This means that by invoking her with this mantra, the goddess Pāṇḍaravāsinī is generated from the syllable Pāṃ in the same manner as described above. "With a beautiful face and long eyes" means that because her nature is primordial wisdom (jñāna), she is more beautiful and charming than gods or humans. "With a complexion like a ruby" means her body color is extremely red. "Her three faces are smiling faces" means that the goddess also possesses three faces, and because her nature is one of great joy or the arousal of passion for the sake of sentient beings, she remains in a state of constant smiling. "Red, black, and white" is in accordance with Amitābha. "Amitābha resides in her crown, / Adorned with all ornaments" means that, as before, Amitābha resides in the manner of bestowing empowerment, and she is endowed with all ornaments such as the crown. "Arising from all the marks of miraculous power."

ཞེས་པ་ནི་སྐུའི་མཚན་རྣམས་ལས་སེམས་ཅན་འདུལ་བར་བྱེད་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་ཞིང་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་ཅེས་པའོ། ། འདོད་ཆགས་དམར་པོ་འཆང་དགའ་བ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་ཆགས་པའམ། འདོད་ཆགས་དམར་པོ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཡིན་ལ་དེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བས་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་འདོད་པ་ནི་འཆང་བ་ལ་དགའ་བ་ཞེས་པའོ། ། མཚན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོགས་པ། ། ཕྱག་དྲུག་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རྣམས་སྐུ་ལ་རྫོགས་པ་དང་། ཕྱག་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པའི་དོན་ཏོ། ། གཡོན་པ་འགྱིང་བས་དྲིལ་བུ་དང་། སྡོང་བུ་ལོར་བཅས་ཨུཏྤལ་འཛིན། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་གཡོན་གྱི་དང་པོ་དྲིལ་བུ་དང་ཨུཏྤལ་ཡུ་བ་བཅས་པར་འགྱིང་བག་ཏུ་འཛིན་པའོ། ། སྒྲ་དང་བཅས་པ་གཡས་པ་ཡིས། ། ཨུཏྤལ་དམར་པོ་ཁ་ཡང་འབྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་ཕྱག་གཡས་ཀྱི་དང་པོས་ཨུཏྤལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁ་སྐྲག་པའི་ཚུལ་དུ་འབྱེད་པའོ། ། གཡས་གཉིས་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་འཛིན། ། གཡོན་གཉིས་ནོར་བུ་རལ་གྲི་འཆང་བ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། ། སྙིང་ག་ནས་ནི་བྱུང་གྱུར་ནས། ། ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་གཟིགས་པ་ཡང་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། གཟའ་ཚོགས་ཀྱིས་སྐམས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། ཚེ་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱས་པར་མཛད། ། ཅེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་འདིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་རྒྱས་པ་ཡིན་པས་གཟའ་ལ་སོགས་པ་བགེགས་ཀྱིས་བཟུང་ནས་ཤ་སྐམས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམས་དང་།

This means that from the marks of the body, various miraculous displays of supernatural power arise to discipline sentient beings and accomplish the welfare of migratory beings. "Delighting in holding red passion" means being attached to the welfare of sentient beings; or, "red passion" refers to the Blessed One Amitābha, and "delighting in holding" refers to the desire to abide eternally in the bliss that is non-dual with him. "With all the marks perfectly complete, one should meditate on the six arms" means that the thirty-two major marks and so forth are complete upon the body, and the meaning is that he is described as possessing six arms. "The left, in a majestic pose, holds a bell and an utpala flower with its stalk and leaves" means that the first left hand holds a bell and an utpala flower with its stem in a graceful, majestic manner. "With the right, together with sound, he also opens the red utpala" means that the first right hand opens the petals of that very utpala in the manner of causing it to bloom. "The two right hands hold a vajra and a wheel; the two left hands hold a jewel and a sword" is in that respective order. "Having emerged from the heart, he gazes in all directions" is also as described above. "He causes the life and resources of sentient beings withered by the hosts of planetary spirits to flourish" means that since this is the specific activity of expansion for this goddess, she causes those who are withered and suffering, having been seized by planetary spirits and other obstructors, to flourish.

ཚེ་ཐུང་ཞིང་བསོད་ནམས་ཆུང་བ་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་བར་ཆད་རྣམས་མེད་པར་བྱེད་ཅིང་ཚེ་རིང་བ་དང་བསོད་ནམས་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་། ནོར་རྫས་ལ་སོགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྒྱས་པར་མཛད་པའོ། ། སླར་གཤེགས་པདྨའི་དབུས་སུ་ནི། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་གྲྭར་ཡང་བཞུགས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་མཛད་ནས་སླར་བྱོན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་ནུབ་བྱང་གི་མཚམས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་གོང་མའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པའི་དོན་ཏོ། ། བཛྲ་རཱ་ཏི། གསང་སྔགས་ལས་ནི་གྲུབ་པ་ཡི། ། ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མ་མཁས་པས་བསྐྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་སྔགས་འདིས་བསྐུལ་ཞིང་གོང་མའི་ཚུལ་དུ་ཡི་གེ་ཏཾ་ལས་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མ་བསྐྱེད་ཅེས་པའོ། ། ཡན་ལག་མཚན་རྣམས་ཀུན་དང་ལྡན་པ་ནི་སྐུའི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་རྣམས་ལྷ་དང་མི་ལས་འཕགས་པ་དང་། མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་རྣམས་ཀྱིས་སྐུ་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྒྱན་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ཡན་ལག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཡན་ལག་ལ་ཡང་བྱའོ། ། བུད་མེད་མ་ལུས་སྤྱོས་མཛད་བརྩོན། ། ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་གོང་གིས་ལྷ་མོའམ་ཀླུ་མོ་ལ་སོགས་པ་དབང་དུ་བྱེད་པར་འདོད་ཅིང་བསྒྲུབས་ན་དེའི་དངོས་གྲུབ་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་གྲུབ་པར་མཛད་པའི་དོན་ཏོ། ། མཛེས་པའི་ཞལ་ནི་སྤྱན་རིང་བ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། མརྒཏ་སེར་པོའི་མདོག་འདྲ་བ་ནི་སྐུ་མདོག་རིན་པོ་ཆེ་མརྒཏ་བཞིན་ལྗང་བ་ལས་ཅུང་ཟད་སེར་བའོ། ། གདོན་མི་ཟ་བས་ཅོད་པན་མཛད། ། ཅེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པས་སྤྱི་བོར་དབང་བསྐུར་བའི་ཚུལ་དུ་བསམ་པའི་དོན་ཏོ། །

It eliminates the suffering and obstacles of those with short lives and little merit, and causes long life, vast merit, and the expansion of wealth and enjoyments. "Returning, she dwells in the center of the lotus, in the western corner" means that having performed those actions, she returns and dwells in the manner described above upon a moon maṇḍala at the northwest corner of that maṇḍala. "The wise one should generate the goddess Tārā, accomplished through the secret mantra" means that by means of this mantra, one should generate the goddess Tārā, the consort of the Action Family, from the syllable Tāṃ in the manner described above. "Endowed with all the limbs and marks" means that her major and minor limbs are superior to those of gods and humans, and her body is exquisitely adorned with the thirty-two major marks and eighty minor signs. Furthermore, "limbs" may also refer to the limbs of the Buddha’s great qualities. "Diligent in subduing all women without exception" means that if a yogi desires to bring under his power goddesses, nāginīs, and so forth, and practices accordingly, she grants him the specific siddhi of that accomplishment. "With a beautiful face and long eyes" has been explained above. "With a color like yellow marakata" means her body color is green like the marakata jewel, but slightly yellow. "She wears a crown of the Infallible One" means one should visualize the Blessed One Amoghasiddhi conferring empowerment upon her crown.

མེ་ཏོག་ཕྲེང་གི་ཅོད་པན་དཀྲིས་པ་ནི་གོང་བཞིན་ནོ། ། ལྗང་གུ་གནག་དང་དཀར་བ་ཡི། ། ཞལ་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་མཐུན་པའི་ཁ་དོག་གསུམ་གྱི་ཞལ་གསུམ་དང་ལྡན་པའོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོགས་ནི་དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་པའི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྐུ་ཤིན་ཏུ་སྤྲས་པའོ། ། ཕྱག་དྲུག་པར་ནི་བསམ་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཕྱག་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་འཁོར་ལོ་དང་། ། ཨུཏྤལ་དམར་པོ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གསུམ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། ། གཡོན་པ་འགྱིང་བས་དྲིལ་བུ་དང་། ། རིན་ཆེན་རལ་གྲི་ཆེན་པོ་བསྣམས་པ་ཡང་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། ། ཆེན་པོ་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་པས་ཀུན་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། ། སྙིང་ག་ནས་ནི་བྱུང་གྱུར་ནས། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གིས་རྨོངས་པའི། ། འོད་ཟེར་གྱིས་ནི་རེག་ཙམ་གྱིས། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་མཛད། ། ཅེས་པ་ནི་གོང་མ་རྣམས་དང་མཐུན་པར་གསང་བའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་ནས། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཕྲིན་ལས་ཀུན་གྱི་སྒོ་ནས་མཛད་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་དབང་གི་སྒོ་ནས་མཛད་ཅེས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་ཏེ་ལོག་པར་ལྟ་བ་རྣམས་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་གཞོལ་བའི་དོན་ཏོ། ། འོད་ཟེར་གྱིས་རེག་པ་ཙམ་ནི་དབང་དུ་བྱེད་པའི་ཕྲིན་ལས་ལ་ཁྱད་པར་དུ་མཐུ་ཆེ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ནི་མེད་ལྟར་དབང་གྱུར་ནས། ། ཐམས་ཅད་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་གནས། །

The crown wrapped with a garland of flowers is as described above. "Adorned with three faces, green, black, and white" means that the Blessed One possesses three faces with colors corresponding to Amoghasiddhi. "Complete with all ornaments" means the body is exquisitely arrayed with all ornaments, such as the crown and so forth. "One should visualize him as having six arms" means to meditate on him as possessing six arms in that manner. "Holding a crossed vajra, a wheel, and a red utpala in his hands" refers to the three right hands in successive order. "The left hands, in a majestic pose, hold a bell, a jewel, and a great sword" also refers to them in successive order. The word "great" (chen po) indicates a distinction and should be applied to all [the implements]. "Having emerged from the heart, by the mere touch of light rays, all sentient beings who are deluded by attachment and aversion are brought under control." This means that, in accordance with the previous descriptions, having emerged from the secret heart, although he performs the welfare of sentient beings through all activities, it specifically shows that he acts through the activity of magnetizing (vaśya). In this regard, it means that those sentient beings who have fallen under the power of afflictions such as attachment and hold wrong views are brought under control and directed toward the correct view. The "mere touch of light rays" signifies the exceptional power of the magnetizing activity. "Once the mind has been brought under control, like a fire, they all remain facing [him]."

ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་དེ་བསྒོམས་ཤིང་བསྒྲུབས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དབང་དུ་བྱེད་པའི་ལས་བྱས་ན་ལྷ་དང་མི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སེམས་མེད་པ་བཞིན་དུ་དེའི་དབང་དུ་གྱུར་ནས་བཀའ་ཉན་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་མ་ཐག་ཏུ་སླར་བྱོན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་བྱང་ཤར་མཚམས་ཀྱི་རེའུའི་ཆ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་བཞུགས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྔར་གསུངས་ཡི་གེ་ལས་གྲུབ་མ། ། མཁས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་རིགས་ལྔའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ཡུམ་བཞི་བསྐྱེད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་གི་རེའུའི་ཆ་དགུ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་མཐུ་ཆེ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྒྱད་དང་ལྷ་མོ་བརྒྱད་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་སྔར་གསུངས་པའི་ཡི་གེ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཐླྷིཾ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་དང་། བྱམས་པ་དང་འཇམ་དཔལ་གྱི་ས་བོན་ཡི་གེ་མེཾ་དང་མུཾ་མོ། ། ཡི་གེ་དེ་རྣམས་ལ་སོ་སོའི་ས་བོན་དང་སྦྱར་ཞིང་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། རིགས་ཀྱི་བདག་པོས་དབང་བསྐུར་བའི། ། ཁ་དོག་གསུམ་པ་ཞལ་གསུམ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་རྣམས་ཀྱང་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ལྷ་རྣམས་དང་འདྲ་བར་ཁ་དོག་གསུམ་གྱི་ཞལ་གསུམ་དང་ལྡན་ཞིང་སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྤྱི་བོར་འཛིན་པའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག་ལྡན་པའི། ། ཕྱག་དྲུག་པ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་།

This means that if a yogi who has meditated upon and accomplished that goddess performs the activity of subjugation, gods, humans, and so forth will come under her power and obey her commands as if they were mindless. Immediately after thus acting for the benefit of beings, she returns and sits upon a moon maṇḍala in the square at the northeast corner of the maṇḍala. Regarding the statement: "The wise should generate the bodhisattvas from the previously mentioned syllables," this means that after generating the Tathāgatas of the five families and the four consorts, the bodhisattvas are specifically generated within the nine squares of the maṇḍala as those of great power. Now, the arrangement of the eight bodhisattvas and eight goddesses within the maṇḍala is taught. In that regard, the "previously mentioned syllables" are the six such as ṭhrīṃ and so forth taught above, as well as the seed syllables meṃ and muṃ for Maitreya and Mañjuśrī. The meaning is that the bodhisattvas are to be generated in sequence by joining those syllables with their respective seed syllables, according to the method explained above. "Consecrated by the Lord of the Family, with three colors and three faces"—this means that those bodhisattvas, like the deities explained above, possess three faces of three colors and hold the Tathāgata of their respective family upon their crowns. "One should meditate on them as having six arms, endowed with the supreme of all aspects"—this means they possess all the qualities of a Buddha, such as the major and minor marks, and so forth.

ཕྱིའི་རྒྱན་དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་ཕྱག་དྲུག་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་ཞེས་བྱའོ། ། སོ་སོའི་རིགས་བཞིན་ཁ་དོག་བརྒྱ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་བྱ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་སེམས་མ་དེ་དག་ཀུན་ཁ་དོག་དང་ཕྱག་མཚན་རྣམས་སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྒྲོལ་མའི་ཕྱག་རྒྱར་གསུངས་པ་ནི། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་སྤྱིར་བསྟན་པ་ལས་མི་མཐུན་པར་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མ་དང་རིགས་མཐུན་པ་ལས་ཁ་དོག་དང་ཕྱག་མཚན་སྒྲོལ་མ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པ་ཡིན་པས། སྒྲོལ་མའི་ཕྱག་གཡས་ཀྱི་ཐ་མ་ཨུཏྤལ་བསྣམས་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་གཡས་ཀྱི་ཐ་མ་ན་པདྨ་བསྣམས་པའི་ཕྱིར། ཨུཏྤལ་ཡོངས་སུ་བསལ་ནས་ནི། ། པདྨ་དེ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བྱམས་པ་ཀླུ་ཤིང་མེ་ཏོག་སྟེ། ། ལྷག་མ་རྣམ་སྣང་མཛད་ཀྱི་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕགས་པ་བྱམས་པའི་ཕྱག་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་རང་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཀླུ་ཤིང་ལྕུག་མ་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པ་འཛིན་ཏེ། ཕྱག་མཚན་ལྷག་མ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འཇམ་དཔལ་དྲིལ་བུ་རལ་གྲི་མཆོག། དེ་བཞིན་དུ་ནི་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཉྫུ་ཤྲཱིའི་ཕྱག་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་མཐེ་བོང་དང་སྲིན་ལག་གཉིས་རྩེ་སྤྲད་དེ་གཡོན་པའི་དང་པོས་གནོན་པའོ། ། ལྷག་མ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡི། ། ཕྱག་རྒྱ་དེ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། །

One should meditate on [the deities] as possessing six arms each, adorned with all the external ornaments such as the crown and so forth. Regarding the statement, "One should meditate on all of them according to the colors of their respective families," this means that the colors and hand-symbols of all those bodhisattvas and bodhisattvīs should be understood according to the lords of their respective families. Regarding the statement, "One should meditate on Samantabhadra as the mudrā of Tārā," this is a specific teaching that differs from the general presentation. In that context, because the bodhisattva Samantabhadra belongs to the same family as the goddess Tārā, his color and hand-symbols should be meditated upon like those of Tārā. Since Tārā holds an utpala in her final right hand, whereas Samantabhadra holds a lotus in his final right hand, it is said: "Having completely removed the utpala, one should place the lotus there." Regarding the statement, "Maitreya holds the nāga-tree flower; the remaining [symbols] are in the place of Vairocana," this means that the noble Maitreya holds his own characteristic mudrā, the nāga-tree branch with its flower, in his first right hand. The remaining hand-symbols should be meditated upon like those of the Blessed One Vairocana. Regarding the statement, "Mañjuśrī holds the bell and the supreme sword; likewise, he is firmly established," this means that the bodhisattva Mañjuśrī holds the mudrā of the bell—joining the tips of the thumb and ring finger—in his first right hand, while his first left hand is in the gesture of pressing down. "The remaining [symbols] should be meditated upon as the mudrās of Samantabhadra."

ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་མཚན་ཕྱི་མ་རྣམས་འཕགས་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་མཐུན་པའི་དོན་ཏོ། ། ཤར་གྱི་ངོས་ལ་གཉིས་གཉིས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིམ་པ་གཉིས་པ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ལ་སོགས་པ་བཞིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཉིས་གཉིས་བཀོད་པར་བསྟན་ཏོ། ། ས་ཡི་སྙིང་པོ་བྱམས་པ་གཉིས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་བྱམས་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་རིགས་སའི་སྙིང་པོ་གཉིས་སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་དང་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་མཐུན་པར་ཤར་ཕྱོགས་སུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ལྷོར་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ། ནམ་མཁའ་ཞེས་བསྟན་ཀུན་དུ་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའི་མཛོད་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་གཉིས་སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་དང་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་མཐུན་པར་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ནུབ་ཏུ་འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་དང་། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་ནི་རྣམ་པར་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་པདྨ་རིགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་དང་། འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་པའི་རིགས་དང་གཉིས་སོ་སོའི་བདག་པོའི་ཁ་དོག་དང་ཕྱག་མཚན་དང་མཐུན་པར་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། བྱང་དུ་སྒྲིབ་པ་ཀུན་སེལ་དང་། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་གཉིས་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་དང་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་མཐུན་པར་བྱང་ཕྱོགས་སུ་གནས་པར་རྒྱུད་དང་སྒྲུབ་ཐབས་ཀུན་ལས་ཀྱང་གྲགས་པས་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་འདིའི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། གཟུགས་སོགས་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་ཅན། །

This means that the latter hand symbols are in accordance with those of the noble Samantabhadra. Regarding the phrase "two by two on the eastern side," this indicates that on the second tier of the maṇḍala, two bodhisattvas each are to be arranged in the four directions, beginning with the east. Regarding "Kṣitigarbha and Maitreya, the two," this means that Maitreya of the Tathāgata family and Kṣitigarbha of the Vajra family should be placed in the eastern direction, each in accordance with the lord of their respective family, as well as their body colors and hand symbols. Regarding "In the south are Vajrapāṇi and the one known as Ākāśa," this means that the bodhisattva Ākāśagarbha of the Ratna family and Vajrapāṇi of the Vajra family should be stationed in the southern direction, each in accordance with the lord of their respective family, their body colors, and so forth. Regarding "In the west are Lokeśvara and Mañjughoṣa," this means that the lotus family bodhisattva Avalokiteśvara and Mañjuśrī of the Tathāgata family should be arranged in the western direction, in accordance with the colors and hand symbols of their respective lords. Regarding "In the north are Sarvanīvaraṇaviṣkambhin and the renowned Samantabhadra," this means that these two bodhisattvas of the Karma family should be situated in the northern direction in accordance with the lord of their family, their body colors, and so forth; since this is renowned in all the tantras and sādhanas, it should be understood accordingly. Thus, the samaya of this is stated: "Possessing the goddesses of form and so forth, the Vajra [goddesses]."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བསྐྱེད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཀོད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་གཟུངས་མ་རྣམས་ལ་དམ་ཚིག་ཅེས་ཀྱང་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ། གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་དེ་ལས་ཕྱུང་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དང་ཐབས་ཅིག་བཞུགས་པ་ནི། ། ལག་གཉིས་རང་རྟགས་ལྡན་པར་གཞག། ཅེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་བཞུགས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལ་ཀུན་ཀྱང་ཕྱག་དྲུག་སྟེ། ཕྱག་གཡས་གཡོན་དང་པོ་གཉིས་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རང་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན་སོ་སོའི་ཕྱོགས་སུ་དགོད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གཟུགས་ནི་ལག་གཉིས་མེ་ལོང་འཛིན། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་མེ་ལོང་འཛིན་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིམ་པ་གཉིས་པ་དེ་ཉིད་ཤར་ལྷོའི་མཚམས་ཀྱི་གྲྭ་ལ་གནས་པའོ། ། སྒྲ་ནི་ལག་གཉིས་པི་ཝང་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ལ་སྒྲའི་སྒོ་ནས་མོས་པའམ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྒྲའི་ལྷ་མོ་ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་གྲྭར་གནས་ཤིང་པི་ཝང་སྒྲེང་བའི་དོན་ཏོ། ། དྲི་ནི་ལག་གཉིས་དུང་ཕོར་འཛིན། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་མཐོང་ཞིང་ཐོས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དྲིའི་ལྷ་མོ་ཕྱག་གཉིས་ན་དྲིའི་སྣོད་དུང་ཕོར་འཛིན་ཞིང་ནུབ་བྱང་གི་མཚམས་སུ་གནས་སོ། ། རོ་ནི་ལག་ན་སྣོད་བསྣམས་ཏེ། །

Regarding the phrase "thus it is said": just as the bodhisattvas are generated and arranged within the maṇḍala, their respective dhāraṇī-consorts are also referred to as "samayas." If one asks what these are, they are the goddesses such as Rūpā and the rest. "The Vajra-holder" means the nature of wisdom or that which is produced from it. "Dwelling together with him" means one should visualize those goddesses in the manner of the consorts of those bodhisattvas, with their two hands holding their respective symbols. In that regard, all of them have six arms; the meaning is that the first two right and left hands hold the mudrās of their respective symbols, as will be described below, and are to be placed in their respective directions. "Rūpā holds a mirror with her two hands" is said in order to demonstrate that all phenomena, such as the body of the Tathāgata, are like reflections. The goddess Rūpā holds a mirror in her first two hands and resides in the southeast corner of the second tier of the maṇḍala. "Śabdā holds a lute with her two hands" means that in order to inspire devotion or conviction through the gateway of sound regarding that which is seen as being like a reflection, the goddess Śabdā resides in the southwest corner and holds a lute upright. "Gandhā holds a conch-shell vessel with her two hands" means that in order to realize the selflessness of the phenomena thus seen and heard, the goddess Gandhā holds a conch-shell vessel as a perfume container in her two hands and resides in the northwest corner. "Rasā holds a vessel in her hand..."

ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བདག་མེད་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་དེ་ཉིད་ལས་གོང་ནས་གོང་དུ་གོམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོའི་ལྷ་མོ་བདུད་རྩིས་བཀང་བའི་སྣོད་འཛིན་པ་བྱང་ཤར་མཚམས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རེག་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་འཁྱུད་མ། ། སྙིང་ག་དག་ཏུ་ཡོངས་སུ་འཁྱུད། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་སྣང་བ་ཐོབ་པ་དེ་ཉིད་ཆེན་པོར་གྱུར་ནས། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྣ་ཚོགས་བདག་གིར་བྱ་ཞིང་དང་དུ་བླངས་པའི་རྟགས་སུ་རེག་གི་ལྷ་མོ་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀའི་ཐད་ཀར་འཁྱུད་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིམ་པ་གསུམ་པ་ནུབ་བྱང་གི་གྲྭར་བསམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་དམ་ཚིག་གིས། ། བདེ་བར་གནས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱི་མཐུས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་ཞེས་པའི་རྟགས་སུ་ཆོས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་འཛིན་ཅིང་བྱང་ཤར་མཚམས་ཀྱི་གྲྭར་གནས་པའོ། ། རྣམ་སྣང་མཛད་སོགས་ཁ་དོག་དང་། ། མཚོན་ཆ་དག་ནི་ཅི་བཞིན་ཏེ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་བསྒོམ་པ། ། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་རིམ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་དྲུག་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་རང་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མ་གཏོགས་པ་ཕྱི་མའི་ཕྱག་མཚན་དང་། སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལུགས་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་སོ་སོ་རིགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

This means that in order to cultivate the realization of selflessness further and further, one should meditate on the goddess Rasa in the northeast corner, holding a vessel filled with nectar. Regarding the line: "Rasa is Vajrāliṅginī; she embraces completely at the heart," this means that through such meditation, the attainment of appearance becomes great. As a sign of taking possession of and accepting various meditative absorptions (samādhis), one should visualize the goddess Sparśa in the northwest corner of the third tier of the maṇḍala, her first two hands positioned as if embracing the level of her own heart. Regarding the line: "By the samaya of the crossed vajra, the dharmadhātu abides in bliss," this means that as a sign of the manifestation of the nature of vajra-like emptiness through the power of those meditative absorptions, the goddess Dharma dwells in the northeast corner, holding a crossed vajra with her two hands. Regarding the line: "The colors and weapons of Vairocana and the others are exactly as they are; the visualization of Form and the rest is according to the sequence as spoken," this means that the six goddesses of Form and so forth—excluding their primary mudrās—should be visualized with their secondary hand symbols, body colors, and attire exactly like the respective Tathāgatas of the four families, such as the Blessed One Vairocana.

ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་ཚུལ་གྱིས་ལྷ་རྣམས་ལ་ཡུམ་མེད་དུ་མི་རུང་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡུམ་དུ་བསྟན་པ་དང་མཆོད་པའི་ཚུལ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འཇམ་དཔལ་དང་ནི་བྱམས་གཉིས་ཀྱི། ། དམ་ཚིག་གཉིས་ནི་བསྒོམ་བྱ་བ། ། སྙིང་རྗེ་མ་དང་བྱམས་མ་གཉིས། ། ཁ་དོག་མཚོན་ཆ་དེ་བཞིན་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་འཇམ་དཔལ་གྱི་ཡུམ་སྙིང་རྗེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་འཇམ་དཔལ་དང་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་འདྲ་བར་བསྐྱེད་ཅིང་ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་གྲྭར་དགོད་པར་བྱ་བ་དང་། ། བྱམས་པའི་ཡུམ་བྱམས་མ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ཅིང་ཤར་ལྷོ་མཚམས་སུ་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་བསྐྱེད་ཅིང་བཀོད་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་བགེགས་རྣམ་པ་གཉིས་ཚར་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ཁྲོ་བོ་བཞི་སོ་སོའི་གཟུགས་དང་བཅས་པར་བསྐྱེད་ཅིང་། སྒོ་སྲུང་གི་ཚུལ་དུ་བཀོད་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་བགེགས་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཞུགས་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞི་ལ་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་བར་ཆད་དུ་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་། འཕྲལ་དུ་ད་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོམ་ཞིང་སྒྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་བགེགས་རྣམས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ལས་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་ཞབས་དྲུག་བསྐྱེད་པར་བྱ། །

The generation of those goddesses within the maṇḍala should be understood according to the Mahāyoga system as follows: since it is indispensable for deities to have consorts, they are presented as the consorts of the bodhisattvas and in the manner of offerings. Regarding the statement: "The two samayas of Mañjuśrī and Maitreya are to be meditated upon; the two, Compassionate Mother and Loving Mother, abide with their respective colors and implements," this means that the consort of Mañjuśrī, known as Compassionate Mother, is to be generated with a form similar to Mañjuśrī’s in color and so forth, and placed in the southwest corner; likewise, the consort of Maitreya, Loving Mother, is to be generated and meditated upon in the southeast direction. Having thus taught the generation and arrangement of the deities of the maṇḍala through the mantra Yamāntakṛt and so forth, the text now teaches the generation of the four wrathful deities together with their individual forms to subdue the two types of obstructors, and their arrangement as gatekeepers. Regarding the two types of obstructors: the first are the afflictions that act as obstacles for yogins who have entered the four doors of emptiness and so forth to enter the city of nirvāṇa; the second are the obstructors that interrupt the accomplishments of yogins currently meditating on and practicing the maṇḍala. "Wisdom is that which is accomplished; one should generate the six-legged Vajra."

ཞེས་པ་ནི་གོང་མའི་ལྷ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་དང་འདྲ་བར་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གྱུར་པར་དམིགས་ལ་སྤྲོ་བསྡུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྱ་ཞིང་ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བསྐུལ་བས་ཁྲོ་བོར་གྱུར་པར་དམིགས་པའོ། ། དེ་ལ་ཞབས་དྲུག་ནི་འགྲོ་བ་དྲུག་ཟིལ་གྱིས་མནན་པའི་ཕྱིར་ཞབས་དྲུག་དང་ལྡན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཁྲོ་བོའི་ཆ་ལུགས་སྲིན་པོ་རྣམས་དང་མཐུན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་མ་ཡིན་ཞིང་འདུལ་བའི་དབང་དུ་ཡེ་ཤེས་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྲིན་སྔོན་ལྟ་བུའི་ཁ་དོག་ལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཁྲོ་བོའི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཡང་འཇིགས་པའི་ཆ་ལུགས་སུ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་སྤྲིན་སྔོན་ལྟ་བུ་ནི་སྐུ་མདོག་ཤིན་ཏུ་ཡང་གནག་པའོ། ། གསུས་པོ་མེ་ལ་སྟོབས་པོ་ཆེ་ནི་མི་འུ་ཐུང་གི་ཚུལ་དུ་འདུག་པ་གསུས་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ལས་གྲུབ་པའི་སྟོབས་ཡིན་པས་ཁམས་གསུམ་པ་ཐུབ་པའི་དོན་ཏོ། ། འོད་ཟེར་ཆེན་པོ་དག་གིས་འབར་བ་ནི་སྐུའི་རང་བཞིན་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར་བའོ། ། ཀུན་དུ་འཕྲོ་བས་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་འཕྲོས་ཤིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བ་ལས་འཇིགས་ཤིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཕྱོགས་སུ་འབྲོས་པར་བྱེད་པས་དང་། སྡང་བའི་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྐྲག་ཅིང་འདར་བར་བྱེད་པའོ། ། སྤྱན་དམར་ཞལ་གདངས་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་ནི་འཇིགས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཞལ་གསུམ་དག་ནི་རྣམ་པར་བསྐྱེད་པ་ནི་དབུས་མ་གནག་ཅིང་གཡོན་དམར་བའི་ཞལ་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་འཇིགས་པར་མཛད་པའི་དོན་ཏོ། །

This means that, similar to the generation of the deities above, one should visualize the syllable HŪṂ—the bodhicitta of the non-dual Father and Mother, Dveṣavajra—as having transformed. One should then perform the emanation and reabsorption and so forth as before, and by invoking with Yamāntakṛt, one visualizes him as having become the wrathful deity. In that regard, he possesses six legs in order to overwhelm the six classes of beings. Although the vajra [attributes] accord with the appearance of rākṣasas in the wrathful guise, they are not of their nature; rather, they are established from wisdom for the sake of subduing. Regarding the phrase "with a color like a blue cloud" and so forth, this teaches the extremely terrifying appearance of the wrathful deity’s body and other features. In that context, "like a blue cloud" means the body color is intensely black. "Pot-bellied and of great strength" means he is in the manner of a dwarf with an extremely large belly; because this is the strength established from wisdom, it signifies the power to subdue the three realms. "Blazing with great rays of light" means the nature of the body blazes like the fire at the end of an eon. "Terrifying by radiating everywhere" means that such rays radiate in all ten directions, causing all sentient beings to fear saṃsāra and flee toward the direction of nirvāṇa, while also causing hostile rākṣasas and others to be terrified and tremble. "Red eyes, gaping mouth, and bared fangs" has the meaning of being terrifying. "The three faces are fully generated" means that even with the three faces—the central one black and the left one red—he acts to inspire awe.

འབར་བའི་དབུ་ནི་གྱེན་དུ་བཅིངས་པ་ནི་དབུ་སྐྲ་སེར་སྐྱར་འདུག་པ་འབར་ཞིང་གྱེན་དུ་འཁྱིལ་པས་ཐོར་ཅོག་དུ་འདུག་པའོ། ། བདག་པོ་ཅོད་པན་གནས་བྱས་ཏེ་ནི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་མཛད་སྤྱི་བོར་བཞུགས་པའོ། ། ཡན་ལག་རྒྱན་གྱིས་ཀུན་བརྒྱན་པའི། ། ཕྱག་དྲུག་པ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་རྒྱན་ཐོད་པ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ་ཕྱག་དྲུག་པར་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། འཁོར་ལོ་རལ་གྲི་བསྙེམས་པས་འཛིན། ། གཏུན་ཤིང་མངོན་པར་བསྟོད་པའི་ཕྱག། ཅེས་པ་ནི་གཡས་ཀྱི་གསུམ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། ། གཡོན་པ་འགྱིང་ཞིང་དྲིལ་བུ་མཆོག། དགྲ་སྟ་ཞགས་པ་སྡིགས་པར་བཅས། ། ཞེས་པ་ནི་གཡོན་གྱི་དང་པོ་དང་སྔ་མ་ལ་དྲིལ་བུ་དང་དགྲ་སྟའོ། ། ཐ་མ་ལ་ཞགས་པ་སྡིགས་མཛུབ་ལ་དཀྲིས་ཤིང་བསྡིགས་པར་བྱེད་པའོ། ། སྙིང་ག་ནས་ནི་ཕྱུང་གྱུར་ནས། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་དག་ཏུ། ། གཡས་བརྐྱང་གཤིན་རྗེ་མནན་ནས་ནི། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་གྲྭར་གནས་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་མ་རྣམས་བཞིན་དུ་གསང་བའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་ནས། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་ནས། སླར་བྱོན་ཅིང་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གདན་ལ་གཤིན་རྗེའི་སྟེང་དུ་བརྐྱང་བསྐུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གཟུངས་དང་བཅས་པར་གནས་པའི་དོན་ཏོ། ། པྲ་ཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ། ཡེ་ཤེས་ལས་ནི་གྲུབ་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་བསྐྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་སྔགས་འདིས་བསྐུལ་ཞིང་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་ཁྲོ་བོ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་བསྐྱེད་པའོ། ། འོད་ཟེར་ཆེ་བ་སྟུག་འབར་ཞིང་། །

His blazing head is bound upward; his tawny hair is blazing and curled upward, forming a topknot. Having made the Lord the crown, the Lord of the Family, the Blessed One Vairocana, resides upon the crown of the head. "Adorned with all the ornaments of the limbs, meditate on the six-armed one" means that one should meditate on the wrathful deity adorned with ornaments such as skull-cups and so forth, possessing six arms. "Holding a wheel and a sword with pride, the hand that praises the pestle" refers to the three right hands in successive order. "The left hand is haughty, with the supreme bell, the axe, and the noose with the threatening gesture" means that in the first left hand and the preceding one are the bell and the axe; in the last, the noose is wound around the threatening finger, performing the gesture of intimidation. "Having been emitted from the heart, in the center of a sun maṇḍala, treading upon Yama with the right leg extended, he resides in the eastern corner" means that, as described above, having been emitted from the secret heart and having performed the welfare of sentient beings in the world systems of the ten directions, he returns and resides in the eastern gate upon a sun maṇḍala seat, treading upon Yama in the posture of right leg extended and left leg bent, together with the dhāraṇī. Prajñāntakṛt. "Generated from wisdom, the Vajra Unconquerable by Others is produced" means that, exhorted by this mantra, the wrathful deity Aparājita is generated from the syllable HŪṂ as before. "Blazing with a dense mass of great light rays..."

སྦྲུལ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡན་ལག་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུ་ལ་རྒྱན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཐོད་ཆིངས་དང་རྐེད་ཆིངས་ལ་སོགས་པ་སྦྲུལ་ལས་བྱས་ཤིང་འོད་ཟེར་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར་བ་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོ་བའི་དོན་ཏོ། ། འབར་བའི་དབུ་ནི་བརྟན་པར་བཅིངས། ། མི་འཁྲུགས་པས་ནི་སྤྱི་བོར་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི་དབུ་སྐྲ་སེར་སྐྱ་འབར་བ་གྱེན་དུ་འཁྱིལ་ཞིང་ཐོར་ཅོག་ཏུ་འདུག་པའི་སྟེང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་དབང་བསྐུར་བའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པར་བསམ་པའོ། ། ཁྲོ་གཉེར་མཛད་ཅིང་དམར་བའི་སྤྱན། ། ཞལ་གསུམ་དག་ནི་རྣམ་པར་གདངས། ། ཞེས་པ་ནི་དབུས་མ་སྐུ་དང་མཐུན་པའོ། ། གཡས་གནག་ཅིང་གཡོན་པ་དམར་བའི་ཞལ་གསུམ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཡང་འཇིགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཁྲོ་གཉེར་རིམ་པ་མང་བ་དང་སྤྱན་ཤིན་ཏུ་དམར་བར་བསྟན་ཏོ། ། དུང་དང་ཀུན་ད་ཟླ་འདྲ་བའི། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུ་མདོག་ཤིན་ཏུ་དཀར་བར་བསྟན་ཏོ། ། ཞབས་གཡས་བརྐྱང་བར་གནས་པ་ནི་འདུག་སྟངས་ཡིན་ཏེ། གཡས་བརྐྱང་ཞིང་གཡོན་བསྐུམ་པའོ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཆོག་ལྡན་པའི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཁྲོ་བོའི་རྒྱན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཕྱག་དྲུག་པ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་དྲུག་ལ་ཕྱག་མཚན་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་ནས། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་དག་ཏུ། ། ལྷོ་ཡི་སྒོ་ཡི་དབུས་སུ་ནི། ། འདོད་དབང་མནན་ནས་ཡང་དག་གནས། །

"Adorned with snakes as ornaments" means that his body is decorated with snakes in the manner of headbands, waistbands, and so forth, and that light rays blaze like the fire at the end of an eon, radiating out in the ten directions. "His blazing head is firmly bound; he is adorned on the crown by Akṣobhya" means one should visualize the yellowish-brown, blazing hair coiled upward in a topknot, upon which the Blessed One Akṣobhya resides in the manner of conferring empowerment. "With a frowning brow and red eyes, his three faces are wide open" means that the central face is the same color as the body. He possesses three faces: the right is black and the left is red. Furthermore, because he is terrifying, he is shown with many successive wrinkles of a frown and extremely red eyes. "Like a conch, a kunda flower, or the moon" indicates that his body color is extremely white. "Standing with the right leg extended" refers to his posture; it is the posture of the right leg extended and the left drawn in. "Endowed with the excellence of all aspects" refers to the specific qualities of a Buddha and the specific wrathful ornaments, such as the skull-cups and so forth. "Visualize him as having six arms" and so forth is for the purpose of understanding the hand implements in their respective order. "Likewise, having emerged from the heart, in the center of a sun maṇḍala, in the middle of the southern gate, he stands perfectly, treading upon Kāmeśvarī."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་མ་བཞིན་དུ་གསང་བའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་མ་ཐག་ཏུ་སླར་བྱོན་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གདན་ལ་འདོད་པའི་དབང་པོ་ཨུ་མ་དེ་བའམ་བརྒྱ་བྱིན་མནན་པའི་ཚུལ་དུ་གཟུངས་དང་བཅས་པར་གནས་པའི་དོན་ཏོ། ། པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ། ཡེ་ཤེས་ལས་ནི་གྲུབ་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་གཉིས་མེད་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་སྔགས་འདིས་བསྐུལ་ཞིང་ཡི་གེ་ཧྲིཿའམ་ཧཱུཾ་ལས་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཁྲོ་བོ་ཧྱ་གྲྀ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་གཉིས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨོ་སྦྱོར་བའི་ཕྲིན་ལས་ལ་པདྨའི་རིགས་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོད་ཟེར་སྟུག་པོ་འབར་བ་ནི་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། བནྡུ་ཀའི་མེ་ཏོག་འདྲ་བ་ནི་སྐུ་མདོག་དམར་སྨུག་ཏུ་འདུག་པའོ། ། དབུ་སྐྲ་འབར་བཅིངས་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་བ་ཡང་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སྣང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སྤྱི་བོར་བསྒོམ་པའོ། ། ཕྱག་དྲུག་པ་ནི་འཇིགས་པ་ཆེ། ། ཞལ་ནི་ཁྲོ་གཉེར་མཛད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཁྲོ་བའི་ཆ་ལུགས་འཇིགས་པར་མཛད་པའོ། ། ཕྱག་ན་པདྨ་སྐྱེད་མཛད་ཅིང་། ། རལ་གྲི་གཏུན་ཤིང་མཚོན་ཆ་འཕྱར་བ་ནི་གཡས་གསུམ་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། ། གཡས་བརྐྱང་འགྱིང་བའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ནི་འདུག་སྟངས་སོ། ། གཡོན་དྲིལ་བུ་དགྲ་སྟ་ཞགས་པ་འཆང་བ་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། ཁྲོ་བོ་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་ནས། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། བཏུལ་ནས་ཚངས་ཆེན་སྟེང་དུ་ནི། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་རུ་གནས། །

This means that, as described above, immediately after performing the benefit of sentient beings in the ten directions from the secret heart, [the deity] returns and abides at the southern gate upon a sun-maṇḍala seat in the manner of treading upon the lord of desire, Umadeva, or Śakra, together with the dhāraṇī. "From wisdom, that which is accomplished, / The non-dual vajra should be generated." This means that, exhorted by this mantra, one should generate the wrathful Hayagrīva from the syllable Hrīḥ or Hūṃ, as described above. In that context, "non-dual vajra" refers to the activity of the union of the vajra and the lotus, which is specifically taught for the Lotus family. "Blazing with dense rays of light" is as described above. "Resembling the bandhūka flower" means the body color is dark red. "Flaming hair tied and raised upward" is also as described above. "Adorned with the vajra light" means meditating on the Blessed One Amitābha upon the crown of the head. "He has six arms and is very terrifying; / His face is knit with a frown" means he displays an extremely wrathful and fearsome appearance. "Holding a lotus in his hand and brandishing a sword and a pestle" refers to the three right hands in successive order. "Abiding in the posture of the extended right leg" refers to the stance. "Holding a bell, a battle-axe, and a lasso in the left" is as described above. "The wrathful one, having emerged from the heart, / In the center of the sun-maṇḍala, / Having subdued [the enemy], above Mahābrahmā, / Abides at the western gate."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཁྲོ་བོ་གོང་མ་བཞིན་གསང་བའི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་བཏུལ་མ་ཐག་ཏུ་སླར་གཤེགས་ནས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གདན་ལ་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་མནན་པའི་ཚུལ་དུ་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་གནས་པར་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ། ཡེ་ཤེས་ལས་ནི་གྲུབ་པ་ཡི། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་སྔགས་འདིས་བསྐུལ་ཞིང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་གོང་མ་དང་འདྲ་བར་ཁྲོ་བོ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འོད་ཟེར་སྟུག་འཕྲོ་འབར་བ་ཡི། ། ཁ་དོག་ཟར་མའི་མེ་ཏོག་འདྲ་བ་ནི། ། སྐུ་མདོག་ཟར་མའི་མེ་ཏོག་བཞིན་དུ་སྔོ་སྐྱར་འདུག་ཅིང་སྐུ་ལས་འོད་ཟེར་བསྐལ་པའི་མེ་དང་འདྲ་བ་འཕྲོ་ཞིང་ཕྱོགས་བཅུར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། འབར་བ་དཀྲིགས་པའི་སྒྲ་ཅན་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དོན་གྲུབ་ཅོད་པན་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་དབུ་སྐྲ་སེར་སྐྱ་འབར་བ་གྱེན་དུ་འཁྱིལ་ཞིང་ཐོར་ཅོག་འདུག་པའི་སྟེང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཞལ་གསུམ་ཁྲོ་གཉེར་སྐྱེད་མཛད་ཅིང་། ། མཆེ་བ་རྣོ་ཆེན་ཧ་ཧར་བཞད། ། ཅེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པར་བྱེད་པའི་ཁྲོ་བོའི་ཆ་ལུགས་ཞལ་གསུམ་ཁྲོ་གཉེར་རིམ་པ་མང་བ་ལྗགས་ཀློག་བཞིན་བསྐྱོད་ཅིང་ཤིན་ཏུ་རྣོ་བའི་མཆེ་བ་གཙིགས་པར་འདུག་པ། ཁམས་གསུམ་བྲེད་པར་བྱེད་པའི་གད་རྒྱངས་ཆེན་པོའི་གསུང་འབྱིན་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཞལ་གསུམ་ལ་དབུས་མ་སྐུ་དང་མཐུན་པར་གཡས་དཀར་ཞིང་གཡོན་དམར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་རལ་གྲི་མཚོན། ། ཕྱག་ན་གཏུན་ཤིང་གསོད་པར་གནས། །

This means that such a wrathful deity, having emerged from the secret heart as described above, immediately after subduing the sentient beings of the ten directions, returns and is to be visualized abiding at the western gate in the manner of treading upon Mahābrahmā upon a sun-maṇḍala seat. "Vighnāntakṛt: from wisdom, one should generate Amṛtakuṇḍalin." This means that by invoking with this mantra, one should generate the wrathful Amṛtakuṇḍalin from the syllable HŪṂ, just as before. "Radiating dense rays of blazing light, with a color like the flax flower," means that his body color is a pale blue like a flax flower, and from his body rays of light like the fire at the end of an aeon radiate, pervading the ten directions. "Amidst a mass of blazing sounds, he wears the crown of Vajrasiddhi," means that one should visualize the Blessed One Amoghasiddhi upon his topknot, where his pale yellow hair blazes and curls upward. "Three faces, knitting a wrathful brow, with great sharp fangs, laughing 'Ha Ha'," means that he has the appearance of a most terrifying wrathful deity with three faces, many successive wrinkles of wrath, a tongue flickering like lightning, and bared, extremely sharp fangs; it means he utters a great roar that strikes terror into the three realms. Regarding the three faces, the central one is like the body color, the right is white, and the left is red. "Holding a crossed vajra and a sword as weapons, in his hands he holds a pestle for slaying," means he abides holding these implements.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱག་གསུམ་ལ་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། ། གསོད་པར་གནས་པ་བགེགས་རྣམས་ལ་རྡེག་པའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་པའོ། ། དྲིལ་བུ་དགྲ་སྟ་རལ་གྲི་དག། གཡོན་པའི་ཕྱག་ཏུ་རྣམ་པར་བརྟག། ཅེས་པ་ཡང་རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཛིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་སྙིང་ག་ནས་ཕྱུང་ནས། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། ཁྲོ་བོ་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་བ་ཡིས། ། བགེགས་རྒྱལ་གནོན་པའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། བྱང་གི་སྒོ་ཡི་དབུས་སུ་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་རྣམས་དང་འདྲ་བར་གསང་བའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཕྱུང་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་མ་ཐག་ཏུ་སླར་བྱོན་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གདན་ལ་བགེགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་བི་ནཱ་ཡ་ཀའི་སྟེང་དུ་བརྐྱང་བསྐུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་བསྒོམ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཁྲོ་གཉེར་དམ་ཚིག་གསུང་བ་ནི། ། རོ་ལངས་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ། ། ཁྲོ་གཉེར་རལ་པ་གཅིག་མ་སྟེ། ། ལྷ་མོ་འདི་དག་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་བཞིའི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་འདི་རྣམས་དང་ཁྲོ་བོ་དེ་དག་རྟག་ཏུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་ལས་མི་འདའ་བས་སོ། ། དེ་ལ་རོ་ལངས་མ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིའོ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་མ་ནི་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཀྱིའོ། ། ཁྲོ་གཉེར་ཅན་ནི་མཐར་བྱེད་ཀྱིའོ། ། རལ་པ་གཅིག་མ་ནི་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱིའོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་རྒྱན་དང་ཆ་ལུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སོ་སོའི་བདག་པོ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་མཉམ་སྦྱོར་བས། །

The phrase "thus" refers to the three right hands in successive order. "Holding in the manner of striking the obstructors who dwell in the state of killing" means they hold [the implements]. "The bell, the axe, and the sword are to be visualized in the left hands" is also to be understood as holding them in successive order. Likewise: "Having emerged from the heart, in the center of a sun maṇḍala, the wrathful one, with his right leg extended, stands in the manner of treading upon the king of obstructors in the center of the northern gate." This means that, as before, having emerged from the secret heart and performed the welfare of sentient beings in the ten directions, he returns and is to be meditated upon as standing in the northern gate of the maṇḍala upon a sun maṇḍala seat, in the posture of extended and tucked legs, atop the king of obstructors, Vināyaka. "The frowning one who speaks the samaya, Vetālī, Aparājitā, Bhṛkuṭī, and Ekajaṭī—these goddesses are renowned." This indicates the forms of the wrathful deities of the four gates, such as Yamāntaka and the others. In this context, "samaya" means that these goddesses and those wrathful deities never transcend the state of non-duality. Among them, Vetālī belongs to Yamāntaka; Aparājitā belongs to Prajñāntaka; Bhṛkuṭī belongs to Padmāntaka; and Ekajaṭī belongs to Vighnāntaka. Their ornaments, attire, and so forth should be understood to be like those of their respective lords. "By the union of the Buddhas..." [continues].

སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གནས་པ་སྟེ། ། ཞེས་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་འདུག་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཡུམ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་པའི་རྟགས་སུ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་བཞུགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་བཞིན་གསུངས། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་སེམས་མ་རྣམས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་པས་གོང་མ་བཞིན་དུ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་འདྲའོ། ། ཁྲོ་མོ་གཡོན་བརྐྱང་དག་ཏུའོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་དང་ཁྲོ་མོ་རྣམས་ཀྱང་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་ཡིན་པས་ཁྲོ་བོ་ནི་གཡས་བརྐྱང་ལ་གཡོན་བསྐུམ་པ། ཁྲོ་མོ་ནི་གཡོན་བརྐྱང་ལ་གཡས་བསྐུམ་པའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་བསྐྱེད་པ་རྣམས། ། ཐམས་ཅད་དམ་ཚིག་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་བསྐྱེད་པའི་ལྷ་རིགས་ལྔའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པས་དམ་ཚིག་བཞི་རྒྱས་བཏབ་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ནི་སོ་སོའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་སོགས་པའི་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་སྐུའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། ཡབ་ཡུམ་དང་ལྡན་ལ་ཡུམ་ཡབ་དང་ལྡན་པ་ནི་སོ་སོའི་དམ་ཚིག་ཡིན་པས་སོ་སོའི་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་གཉིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་སེམས་ཅན་ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་དང་མཐུན་པར་སྐུ་སྤྲོ་ཤིང་དོན་མཛད་པ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་བཞི་དང་གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །

"Abiding in the sattva-paryanka" indicates the manner in which the deities of the maṇḍala sit. In this regard, the Buddhas of the five families sit in the sattva-paryanka as a sign of their non-dual union with their consorts. "The bodhisattvas likewise spoke" means that the bodhisattvas also sit in the paryanka just as described above, because they are in non-dual union with the bodhisattva-consorts. "The wrathful females are in the left-extended posture" means that the male and female wrathful deities are also in non-dual union; thus, the male wrathful deities have the right leg extended and the left drawn in, while the female wrathful deities have the left leg extended and the right drawn in. "Those generated in the maṇḍalas are all sealed with the four samayas" means that all the deities generated in the maṇḍalas, the Tathāgatas of the five families, possess the four mudrās and are thus said to be sealed with the four samayas. Regarding those, the four mudrās are as follows: the very abiding of the essence of the body in its respective form, including the major and minor marks, is the mahāmudrā. The male being with the female and the female being with the male is their respective samaya, and thus it is the samayamudrā. The actual experience of the great bliss of the non-dual union of those two is the dharmamudrā. Having experienced that, the emanation of bodies from the bodhicitta—the nature of great bliss—to act for the benefit of sentient beings in accordance with how they are to be tamed is the karmamudrā. These four and the four previously explained should be understood according to their proper method.

དེ་ལྟར་སྦྱོར་བས་མཉམ་བསྡུས་ན། ། ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་བརྩམ་པར་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྷ་རྣམས་བཀོད་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པར་བསྒོམས་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྐབས་འདིར་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་ཞེ་ན། ཡོ་ག་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འོག་ཏུ་བཟླས་པ་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེ་དག་དང་མཐུན་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པས་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་ནི་བཟླས་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་ན་ཡན་ལག་བཞི་བཞིར་ཕྱེ་བའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་བསྙེན་པ་ཡིན་པས་འདི་ལྟར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་བཞི་བཞིར་ཞེས་པ་ནི། ། ལུས་དང་ངག་ཡིད་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཞེས་པ་ནས། བདག་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་མཐོང་ནས། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་ནི་བསྙེན་པའོ། ། ཡི་གེ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནས། ཡི་གེ་འབྲུ་གསུམ་ཞུ་བར་བརྟག། ཅེས་པའི་བར་དུ་ནི་བསྙེན་པའི་ཉེ་བའི་བསྙེན་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་འོད་ཟེར་རྣམ་སྤྲོས་པས། ། ཞེས་པ་ནས་དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་སྔགས་ཀྱི་བར་དུ་ནི་བསྙེན་པའི་སྒྲུབ་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ཀུན་དུ་དག། ཅེས་པ་ནས། གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་ནི་བསྙེན་པའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྐུ་ནི་མཐར་ཐུག་པ། ། ཞེས་པ་ནས། དེ་ལྟར་དོན་ཀུན་རབ་ཞུགས་ནས། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་ནི་ཉེ་བའི་བསྙེན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་གཙོ་བོ་ཞེས་པ་ནས།

When one has thus gathered [the deities] through the preliminary application, the "subtle application" to be undertaken is as follows: having arranged the deities in the maṇḍala as previously explained and meditated upon them abiding in a non-dual manner, one meditates on the samādhi of the subtle vajra in the manner that follows. At this point, one might ask why the subtle samādhi is taught here. It is taught in accordance with the systems of the lower vehicles, such as Yoga Tantra, in which the recitation is performed after the samādhi. Thus, the meditation on the maṇḍala is the samādhi, and the subtle application is taught as the recitation. Alternatively, it is taught in this way because it constitutes the "approach" (sevā) of the great accomplishment (mahāsādhana) divided into four branches. Regarding the division into four each: from "The vajras of body, speech, and mind" up to "Having seen that one's own nature is without intrinsic existence" is the approach. From "One should meditate on the syllables" up to "One should visualize the three syllables melting" is the near-approach (upasevā) of the approach. From "By emitting rays of primordial wisdom light" up to the mantra dharmadhātu is the accomplishment (sādhana) of the approach. From "That bodhicitta is completely pure" up to "One should meditate on the essence of form" is the great accomplishment of the approach. From "The mantra body is the ultimate" up to "Having thus thoroughly entered all meanings" is the near-approach. From "The Lord, the master of all Buddhas" up to...

ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བའི་བསྙེན་པའི་ཉེ་བའི་བསྙེན་པའོ། ། དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་བྱིན་བརླབས་པས། ། ཞེས་པ་ནས། ཡི་གེ་མཆོག་སྟེ་དམ་པའི་བར་དུ་ནི་ཉེ་བའི་བསྙེན་པའི་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ལྟར་གནས་སྐབས་དེར་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་བྱེད་པ་ནི་ཉེ་བའི་བསྙེན་པའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། སྡོམ་པ་ལ་གནས་སྔགས་པ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནས། ཁ་དང་པདྨ་ལ་ནི་དམིགས། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་ནི་སྒྲུབ་པའི་བསྙེན་པའོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྦྱང་ཞེས་པ་ནས། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཞེས་པའི་བར་དུ་ནི་སྒྲུབ་པའི་བསྙེན་པ་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནུབ་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནས། ། སེམས་དེ་བཀུག་ནས་པད་བཞུགས་ལས། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་ནི་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀུན་སྤྲོ། ། ཞེས་པ་ནས། ། ཐམས་ཅད་དམ་ཚིག་བཞིས་རྒྱས་བཏབ། ཅེས་པའི་བར་དུ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལྟར་སྦྱོར་བ་མཉམ་བསྡུས་ནས། ། ཞེས་པ་ནས། ལུས་དང་ངག་ཡིད་ནི་མཚོན་པའོ། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་བསྙེན་པའོ། ། དེ་ནས་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་ནི། ། ཞེས་པ་ནས། ། བཟླས་པའི་སྤྲོས་པ་བསྡུས་ནས་ནི། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཉེ་བའི་བསྙེན་པའོ། ། བསྒྲུབས་ནས་སེམས་དཔའ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནས། རྡོར་སེམས་གསང་བའི་དངོས་གྲུབ་པོ། ། ཞེས་པའི་བར་དུ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པའི་ཐུགས་ཀྱིས་ནི། ། ཞེས་པ་ནས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་དེ་འགྱུར་རོ། །

Oṃ sarvatathāgatacittavajra is the "near-approach of the near-approach." From the words "Thus, having blessed oneself" up to "the supreme syllable, the holy one," is the "accomplishment of the near-approach." At that stage, making the mind serviceable through the samādhi of the subtle vajra is the "great accomplishment of the near-approach." From "The mantrin abiding in the vows" up to "focus on the mouth and the lotus," is the "approach of the accomplishment." From Hūṃ, "purify the vajra," up to oṃ sarvatathāgatānurāga, is the "great approach of the accomplishment." From "When the vajra sun has set" up to "having summoned that mind, it dwells in the lotus," is the "accomplishment of the accomplishment." From "Emanate all the families of the Tathāgatas" up to "all are sealed with the four samayas," is the "great accomplishment." From "Thus, having gathered the union" up to "body, speech, and mind are the symbols," is the "approach of the great accomplishment." Then, from "Next, that which is to be emanated" up to "having gathered the elaborations of the recitation," is the "near-approach of the great accomplishment." From "Having accomplished, one should accomplish the Sattva" up to "the secret siddhi of Vajrasattva," is the "great accomplishment of the great accomplishment." From "With a mind of fear and terror" up to "he becomes Vajrasattva."

ཞེས་པའི་བར་དུ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཡང་ཆེན་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྣ་རྩེར་ཡུངས་ཀར་བསམས་ནས་ནི། ། ཡུངས་ཀར་དེ་ནི་སྤྲོ་བར་བསྡུ། ། ཞེས་པ་ནི་སེམས་སྦྱང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་ཏོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་གི་སྣའི་རྩེ་མོར་ཡུངས་ཀར་གཅིག་བསམ་ཞིང་དེ་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་སེམས་དངོས་པོ་གཞན་ལ་མི་གཡེང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རེག་པའམ་རེག་པའི་རྟགས་སམ་མཐོང་བའམ་མཐོང་བའི་རྟགས་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་དང་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དང་པོ་གཅིག་སྤྲོ་ཤིང་བསྡུས་པ་བཞིན་དུ་གཉིས་ནས་བཅུ་དང་བརྒྱ་དང་སྟོང་དང་ཁྲི་དང་འབུམ་དང་བྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་གྲངས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བར་དུ་སེམས་ཀྱིས་ལྕོགས་ཚད་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྤྲོས་ཤིང་བསྡུས་པ་བརྟན་པ་དང་། ཡུངས་ཀར་དེའི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་སོ་སོའི་བྱེ་བྲག་དང་བཅས་པ་མ་འདྲེས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་གནས་པ་དེ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གསལ་བར་གྱུར་པ་དང་གོང་མ་བཞིན་དུ་གཅིག་ནས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བར་དུ་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བས་སེམས་སྦྱངས་ལ་སྒྲུབ་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཚད་མེད་ཡེ་ཤེས་གནས་ཐོབ་ཕྱིར། ། གསང་བའི་ཡེ་ཤེས་བརྟགས་པའོ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་སོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཐོབ་པར་འདོད་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་།

Up to this point, one should understand this as the "greatest of the great" great accomplishment. Regarding the passage: "Having visualized a white mustard seed at the tip of the nose, one should emanate and reabsorb that white mustard seed," this teaches the meditative concentration for training the mind. The yogi should visualize a single white mustard seed at the tip of his own nose and meditate on suchness without allowing the mind to be distracted by other objects until that [seed] becomes manifest. Then, once the sensation, the sign of sensation, the sight, or the sign of sight has become manifest, one should emanate and reabsorb it. Just as one first emanates and reabsorbs a single one, one should emanate and reabsorb two, then ten, a hundred, a thousand, ten thousand, a hundred thousand, ten million, and so on, up to an immeasurable number, as far as the mind is capable of managing. Once the emanation and reabsorption are stable in that way, one should visualize within that white mustard seed all the world systems, both animate and inanimate, along with their individual distinctions, without any confusion. One should meditate in that manner until it becomes clearly manifest. Once it is clear, one should train the mind by emanating and reabsorbing from one up to an immeasurable number as before, and then enter into the actual accomplishment; this is the meaning. Regarding the passage: "In order to attain the state of immeasurable wisdom, the secret wisdom is examined," this means that a yogi whose mind has thus become serviceable, if they desire to attain the immeasurable supramundane qualities such as the body, speech, and mind of glorious Vajrasattva, as well as mundane qualities, [should practice] the uncommon...

ཐོབ་པར་དཀའ་བས་གསང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཁ་དོག་ལྔ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་དོག་ལྔ་པ་རིན་པོ་ཆེ། ། ཡུངས་ཀར་སྒོམ་པའི་ཚད་ཙམ་དག། སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་ནན་ཏན་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་རྟག་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་བསྟན་ཏོ། ། བདག་གཟུངས་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་ཕྱག་རྒྱར་བསྒོམ་ཞིང་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨར་ལྡན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་ལ་གོང་གི་ཡུངས་ཀར་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་འོད་ཟེར་འབར་བ་ཡུངས་ཀར་ལས་ཅུང་ཟད་ཆེ་བ། བདག་གི་སྣའི་རྩེ་མོར་སེམས་མི་གཡེང་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བརྟན་པར་གྱུར་ནས་རིན་ཆེན་སྤྲོ། བརྟན་པར་མ་གྱུར་ཡོང་མི་སྤྲོ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་མ་གྱུར་པར་སྤྲོ་བར་མི་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་སྤྲོ་བའི་ཚུལ་ནི་གསལ་བར་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་དང་། སྣའི་བུ་ག་ནས་འདས་ཤིང་སྙིང་གར་གནས་པའི་སྣའི་རྩེ་མོར་བྱུང་ཞིང་སླར་འདས་ནས་ཐུགས་ཀར་གནས། ཐུགས་ཀ་ནས་གསང་བའི་རྡོ་རྗེར་གནས། གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་པདྨར་གནས། པདྨ་ནས་ཐུགས་ཀར་རོ། ། ཐུགས་ཀ་ནས་སྣའི་རྩེ་མོར་རོ། ། སྣའི་རྩེ་མོ་ནས་བདག་གི་སྙིང་གར་རོ། ། བདག་གི་སྙིང་ག་ནས་གསང་བའི་རྡོ་རྗེར་རོ། ། གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ནས་གཟུངས་ཀྱི་པདྨར་རོ། ། པདྨ་ནས་སྙིང་གར་རོ། ། སྙིང་ག་ནས་སྣའི་རྩེ་མོར་རོ། །

Because it is difficult to attain, it is called "secret wisdom"; the meaning is that one should meditate on the samādhis of the five colors and so forth, which appear below. "A five-colored jewel, the size of a white mustard seed, The yogi should always meditate upon it With diligence at the tip of the nose." This teaches the meditation on the subtle samādhi by way of the Jewel Family. One should meditate on oneself as the mudrā of the deities and goddesses of the dhāraṇī and Jewel Families, and having rendered the vajra and lotus in non-duality, one should meditate without distraction at the tip of one's nose upon the blazing light rays of the five wisdoms, slightly larger than a white mustard seed, just as described above. "Once it has become stable, emit the jewel; if it has not become stable, do not emit it at all." This means that one should not emit [the visualization] until it has become manifest as described above. Regarding the manner of emission: once it has become clearly manifest, it passes from the nostrils and resides at the heart; then it emerges at the tip of the nose and passes back to reside at the heart. From the heart, it resides at the secret vajra; from the secret vajra, it resides at the lotus of the wisdom-being (jñānasattva); from the lotus, it goes to the heart. From the heart, it goes to the tip of the nose. From the tip of the nose, it goes to my heart. From my heart, it goes to the secret vajra. From the secret vajra, it goes to the lotus of the dhāraṇī. From the lotus, it goes to the heart. From the heart, it goes to the tip of the nose.

སྣའི་རྩེ་མོ་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་སྤྲོ་ཞིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རེ་བ་བསྐངས་ནས་དང་པོའི་གནས་སུ་སླར་བསྡུ་བར་བྱ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་འོད་འབར་ལྟ་བུ་ཡི། ། སྤྲིན་གྱི་མཆོག་ནི་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྤྲོས་ཤིང་སླར་བསྡུས་པའི་སྣའི་རྩེ་མོར་གནས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་ལས་འོད་ཟེར་དང་། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྡན་ཞིང་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་སྤྲས་པའི་སྐུ་མངོན་སུམ་པ་ལྟ་བུའི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་སྐུ་ཕྲ་མོ་གོང་གི་རིན་པོ་ཆེ་ཙམ་མམ། རིན་པོ་ཆེ་བས་ཅུང་ཟད་ཆེ་བ་གྲངས་མེད་པ་སྤྲིན་བཞིན་དུ་གོང་མའི་ཚུལ་དུ་སྤྲོ་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་མདོག་འདྲ་བ། ། རྩེ་མོ་ལྔ་པ་ཁྱད་པར་དུ། ། ནས་ཀྱི་ཚད་ཙམ་ནན་ཏན་དུ། ། སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་རྣམ་པར་བསམ། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་ཏེ། བདག་དང་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་ཚུལ་དུ་གོང་མ་བཞིན་དུ་གནས་ལ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྔ་པ་རིན་པོ་ཆེ་བཻ་ཌཱུཪྻའི་མདོག་འདྲ་བ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཁ་དོག་ལྔའི་འོད་འཕྲོ་བ་ནས་ཆེ་བ་ཙམ་གྱི་ཚད་བདག་གི་སྣའི་རྩེ་མོར་བསམས་ལ་སྤྲོ་བསྡུའི་ཚུལ་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་དག། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པར་བརྟག་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་གི་རིན་པོ་ཆེ་དང་རྡོ་རྗེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་དང་། པདྨོའི་རིགས་དང་། ལས་ཀྱི་རིགས་བསྒོམས་ན་ཡང་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་དང་། རལ་གྲི་ཆེ་ཆུང་སྲན་མ་ཙམ་སོ་སོའི་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པ།

From the tip of the nose, one should emanate [the deity] into the world systems of the ten directions, fulfill the hopes of all sentient beings, and then withdraw them back to the original location. Regarding the line: "One should emanate a supreme cloud like the blazing light of a Buddha," this means that from the jewel situated at the tip of the nose—after having been thus emanated and withdrawn—one should emanate in the manner described above an immeasurable number of subtle forms of the male and female deities of the Jewel family, like a cloud. These forms possess light rays and circles of light, and are adorned with the qualities of the major and minor marks, appearing as if they were manifest, the size of the aforementioned jewel or slightly larger. Regarding the line: "One should meditatively visualize at the tip of the nose, with diligence, a five-pointed [vajra] the color of a blue utpala lotus, the size of a barley grain," this teaches the subtle application of the Vajra family. One abides in the manner of the male and female deities of the Vajra family as before. One should visualize at the tip of one's nose a five-pointed vajra the color of lapis lazuli, which is the nature of the five wisdoms and radiates five-colored light, the size of a barley grain, and then perform the emanation and withdrawal as before. Regarding the line: "In that way, one should examine the meditation on the specific [symbols] such as the wheel," this means that if one meditates on the Tathāgata family, the Lotus family, or the Action family, just as with the previous jewel and vajra, one should likewise meditate on a wheel, a lotus, or a sword, each possessing its own color and being the size of a pea.

ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་འོད་འཕྲོ་བ་གོང་མ་བཞིན་དུ་སྣའི་རྩེ་མོར་བསམ་ཞིང་སྤྲོ་བསྡུ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་སྤྲིན་ཆེན་པོས། ། པདྨ་འཛིན་ཅིང་མཚོན་ཆ་འཛིན། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའིའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། ། པདྨ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱིའོ། ། མཛོད་ནི་རལ་གྲི་སྟེ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའིའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་དུ་འཛིན་པས་མཚོན་ཆ་འཛིན་ཞེས་དེ་རྣམས་ལ་བྱ། དེ་ལ་ཅི་ལྟར་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཕྱག་མཚན་རིན་པོ་ཆེ་སྤྲོས་ནས་བརྟན་ཞིང་གསལ་བར་གྱུར་པ་དང་། དེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་སྐུ་ཕྲ་མོའི་སྤྲོ་བསྡུ་བྱས་པ་དེ་བཞིན་དུ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་མཚན་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྤྲོས་ཤིང་བསྡུས་པ་ལས་གསལ་བར་གྱུར་པ་དང་། སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་དང་། ལྷ་མོའི་སྐུ་ཕྲ་མོ་སྤྲིན་བཞིན་དུ་སྤྲོ་བར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྲིན་ཆེན་པོ། ། སྤྲོ་བའི་བདག་ཉིད་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ཅི་ལྟར་རིགས་ལྔའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་མཚན་དང་། སྐུ་ཕྲ་མོ་སྤྲོས་པ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་སེམས་མ་རྣམས་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྲོ་བོ་དང་ཁྲོ་མོ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྤྲོ་བའི་བདག་ཉིད་ནི་ཡུངས་ཀར་ལ་སེམས་སྦྱངས་ཤིང་ལས་སུ་རུང་བར་བྱས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཉིད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་ཚད་མེད་སྒྲུབ་འགྱུར་ཞིང་། ། ཡོན་ཏན་གནས་རྣམས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་བསྒོམས་པའི་ཡོན་ཏན་ཏེ།

The meaning is that one should visualize the radiating light of the nature of the five wisdoms at the tip of the nose, as described above, and perform the emanation and reabsorption and so forth. Regarding the line, "With great clouds of vajras, wheels, lotuses, and holding weapons," the vajra is that of Vajradhara (Aksobhya); the wheel is that of Vairocana; the lotus is that of Amitabha; and the "treasury" is the sword, which is that of Amoghasiddhi. Because they hold these as the hand-symbols of those Tathagatas, they are called "holding weapons." In that regard, just as the jewel hand-symbol of Ratnasambhava is emanated and becomes stable and clear, and the subtle forms of the male and female deities of that family are emanated and reabsorbed, likewise, the hand-symbols such as the vajra are emanated and reabsorbed in succession until they become clear, and the subtle forms of the male and female deities of their respective families should be emanated like clouds. Regarding the line, "One should emanate the great clouds of Bodhisattvas, whose nature is emanation," just as the hand-symbols and subtle forms of the Tathagatas of the five families are emanated, one should emanate the Bodhisattvas and Bodhisattvis. The same should be understood for the male and female wrathful deities (krodha). "Whose nature is emanation" refers to the yogi who has trained the mind on a mustard seed and made it serviceable. Regarding the line, "One will accomplish immeasurable enlightenment and achieve all the abodes of qualities," this refers to the qualities of meditating on the yoga of the subtle in that manner.

དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཚད་མེད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཡོན་ཏན་གནས་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་དང་། རིག་པའི་གནས་ལྔ་རྣམས་མ་བསླབས་ཤིང་མ་བཙལ་བར་འཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། ། མདོར་ན་དེ་ལྟར་བསྐྱེད་བྱས་ན། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམས་ཤིང་བསྒྲུབས་ན་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ། བྱང་ཆུབ་ནི་དེའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། རབ་ཏུ་གནས་པ་ནི་བདག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་གནས་ནི་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་མཐུས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། ལུས་དང་ངག་ཡིད་མཚོན་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཐོབ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་ཅན་གྱི་མོས་པ་དང་མཐུན་པར་སྒོ་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་བྱེ་བྲག་གྲངས་མེད་དེ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་སོ་སོར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྤྲོས་ཤིང་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་གྲངས་མེད་པར་སྤྲོ་བའོ། ། ཏིལ་གང་བཞིན་དུ་མཁའ་བཀང་ནས། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་བརྩམ་པར་བྱ། །

In that regard, "immeasurable awakening" refers to the supramundane siddhi that has become the nature of the body, speech, and mind of the buddhas of the three times. "Abodes of qualities" refers to mundane siddhis, the meaning of which is to obtain the eight great siddhis and so forth, as well as the five fields of knowledge, without having studied or sought them. In brief: "If one generates in that way, the awakening of the buddha is firmly established." This means that if one meditates and practices in that manner, in this very life, "buddha" is the glorious Vajrasattva; "awakening" is his body, speech, and mind; and "firmly established" means that one's own body, speech, and mind have become his nature. "The abode of dharma will arise" means that by having become the nature of the dharmadhātu, one will appear in various forms for the sake of sentient beings through the power of previous aspirations. "Symbolizing body, speech, and mind" means that by attaining the body, speech, and mind, one displays the distinctions of the three doors in accordance with the inclinations of sentient beings on the conventional level. Then, "the emanation to be performed is the countless varieties of vajras" means that the deities of the maṇḍala are emanated individually again and again until they become manifest, and all the deities of the maṇḍala are emanated simultaneously in infinite numbers. "Filling the sky like a vessel full of sesame seeds, one should begin the vajra recitation."

ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྤྲོས་པས་སེམས་ཅན་གྱིས་ལྕོགས་ཐོང་གི་ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་ལ་ཏིལ་འདུག་པ་བཞིན་དུ་ལྷ་དང་ལྷ་མོས་ཁྱབ་པར་དམིགས་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་བཟླས་པ་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བཟླས་མཐར་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སོ། ། དེ་ཡང་མ་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་པས་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་གསུམ་གྱི་གོང་དུ་བསྐྱེད་པའི་ཕྲ་མོ་རྣམས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ཡིན་ལ། དེ་བསྒོམས་པས་སངས་རྒྱས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་མངོན་སུམ་དུ་འབྱུང་ཞིང་བདག་ལ་དབང་བསྐུར་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འབྲས་བུར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀུན་འབྱུང་བ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསྒོམས་ནས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་སྔགས་བྱིན་རླབས་ཀྱིས། ། མཚུངས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འཐོབ། ། ཅེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསང་སྔགས་ནི། ཨོཾ་དང་ཨཱཿདང་ཧཱུཾ་གསུམ་མོ། །

This means that by emanating in that way, one should visualize the entire expanse of space, as vast as the sky where sentient beings dwell, as being pervaded by gods and goddesses like sesame seeds in a sesame pod, and then perform the recitation that follows. Regarding the line: "At the end of the recitation, meditate on the three indivisible vajras of the Buddha's wisdom," the wisdom of the Buddhas of the three times is their body, speech, and mind. Because these are of an uncreated nature, they are called "indivisible vajras." The meaning is that one should bless the subtle deities generated above those three. Regarding the line: "Through the application of vajra recitation, one is blessed by all the Buddhas," meditating in that way is vajra recitation; by meditating on it, the Buddhas such as Akṣobhya appear in person, confer empowerment upon oneself, and bless one with the fruit of Buddhahood. Regarding the line: "The source of all Buddhas of the three times, the body, speech, and mind are the vajra," the meaning is that even the Buddhas of the three times are accomplished by meditating on the body, speech, and mind of the glorious Vajrasattva. Regarding the line: "Through the blessing of the vajra secret mantra, one attains incomparable wisdom," the vajra secret mantra consists of the three syllables OṂ, ĀḤ, and HŪṂ.

དེ་གསུམ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་དེ་གསུམ་བརྗོད་ཅིང་སོ་སོའི་ཁ་དོག་གསལ་བར་དམིགས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་བསྐྱེད་པ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ན་འཇིག་རྟེན་ན་དཔེ་ཟླ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་འཐོབ་པའི་དོན་ཏོ། ། གསང་སྔགས་དོན་ཀུན་བཟླས་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་གྱིས་མཚན། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་རྫོགས་པར། ། འདི་དམིགས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གང་སྒོམ་ཡང་གོང་གི་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་བསྐྱེད་ལ་དེ་ཡང་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ལྷ་ཐམས་ཅད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་དང་ལྡན་པས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཞེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བསྒོམས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཟོད་མ་ནས་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་སོ། ། བདག་རྣལ་འབྱོར་པ་གཟུགས་དང་། གཉིས་པ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ལ་མཆོད་པ་སྤྲོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མཆོད་པའི་མཆོག་ནི་བརྟག་བྱས་ན། ། འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་མཚུངས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་གནས་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ནས་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་ལ་ཏིལ་གནས་པ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མཆོད་ཅིང་དགྱེས་པར་བསམས་ན་དེ་རྣམས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་མངོན་སུམ་དུ། ། ཆོ་ག་གསུམ་གྱིས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། བཟླས་པ་རྡོ་རྗེ་འདི་ཡིས་ནི། །

Since these three are the nature of the body, speech, and mind of the Buddhas of the three times, if one recites them, clearly visualizes their respective colors, and performs the generation of the mudrā, the blessing, and so forth, the meaning is that one will attain the body, speech, and mind of the wisdom that is peerless in the world. "Reciting the meaning of all secret mantras, marked by the three indivisible vajras; by perfecting the three indivisible vajras, visualizing this is called the 'three vajras.'" This means that whatever mudrā one meditates upon, it is generated from the three syllables mentioned above. Furthermore, because they are blessed by the three syllables, all deities possess the three—body, speech, and mind—and are thus called the "three vajras." "Meditating on the Buddha’s body, speech, and mind as vajra wisdom," means that because the body, speech, and mind of the Buddhas of the three times are primordially unchanging, they are "vajra wisdom." The meaning is that one, the yogi, should meditate on one's own form and the second [the deity] as being of that same nature, and then emanate offerings. "If one examines the supreme offering, this becomes equal to enlightenment." This means that by abiding in that state, that non-dual bodhicitta becomes the nature of various offerings. If one then offers to the Buddhas who pervade the entire expanse of space—just as sesame seeds reside within a sesame pod—and contemplates their delight, the meaning is that one will become similar to them. "The body, speech, and mind should be emanated directly through the three rituals; by means of this vajra recitation..." [The passage concludes with the ritual emanation of the three secrets through the three rituals and the performance of vajra recitation.]

རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཐུགས་འདྲར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་འདོན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་ཆོ་ག་གསུམ་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་བསྐྱེད་ལ་གོང་དུ་སྤྲོ་བའི་རིམ་པ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་སྤྲོས་པ་ནི་བཟླས་པ་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ལྟར་སྤྲོས་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གསུམ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བདག་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་ནི། ། སོ་སོའམ་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་བདག་མེད་པར། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་ནི་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོ་བ་ལ་མ་མོས་པའམ་མ་ལྕོགས་པ་ཡོད་པ་ན་བདག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དང་། ། འཕགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སོ་སོའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་ལ་དེའི་དོན་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་གནས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དུས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཡང་དམིགས་པ་ནི་སྤྲོ་བའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་གནས་ཐོབ་ནས། ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། ཞེས་པ་ནི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་ལས་བསྐྱེད་ཅིང་གཟུངས་དང་བཅས་པར་གནས་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྲ་མོའི་ཚུལ་དུ་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བ་ཡང་བཟླས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁྲོ་བོ་དམ་ཚིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ། དེ་ནི་ཁྲོ་བའི་བཟླས་པ་ཡིན། །

"One becomes like the mind of the three vajras" means that, in the manner of reciting the aforementioned maṇḍala, one generates the mudrā through the three rituals from the bodhicitta. The emanation in accordance with the sequence of emanation taught above is the "vajra recitation." The qualities of such emanation are that the three Tathāgatas, Akṣobhya and the others, are the "three vajras." The meaning is that one becomes of the nature of their mind. Alternatively, regarding the emanation: "By the distinction of each or the three, One should emanate the wisdom mind In which body, speech, and mind are selfless." This means that if one lacks interest in or is unable to emanate the mudrās and so forth, one should focus on one's own body, speech, and mind, and the noble body, speech, and mind, as being individually the ultimate nature of emptiness through authentic wisdom. Abiding in that meaning, to likewise focus on the sentient beings of the three times is "emanation." "Having attained the station of the mantra syllables, From one's own vajra maṇḍala..." This means that having generated any suitable deity from its seed syllable and abiding with the dhāraṇī, the emanation and reabsorption of that very subtle maṇḍala is also "recitation." "By the wisdom of the wrathful samaya, Within one's own vajra maṇḍala, Proclaiming the sound of the mantra syllables— That is the wrathful recitation."

ཞེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་གང་སྒོམ་ཡང་རུང་བ་བསྐུལ་ཞིང་ས་བོན་ལས་ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་ཅིང་ཁྲོ་བོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གནས་ལ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་དུ་ཁྲོ་བོ་དང་ཁྲོ་མོའི་སྐུ་ཕྲ་མོ་རང་གི་སྔགས་ཧཱུཾ་ཕཊ་ལ་སོགས་པ་སྒྲོགས་ཤིང་སྤྲོས་པའི་ཁྲོ་བའི་བཟླས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བསྐྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་སྤྲོ། ། རྫོགས་ནས་རབ་ཏུ་བསྡུ་བར་བྱ། ཞེས་པ་ནི་ལྷ་གང་སྒོམ་ཡང་རུང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བསྐྱེད་པའི་སྐུ་རྣམས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་སྤྲོས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གདུལ་བྱ་དབང་དུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ནས། བསྡུ་བར་བྱ་བའི་བར་མ་རྫོགས་པས་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བཟླས་པར་གསུངས་པ་དོན་དམ་པ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྒོམ་ཞིང་སྤྲོ་བསྡུ་བྱེད་པ་ནི་ཡོ་ག་ལ་སོགས་པའི་ནང་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་སྒྲ་བཟླས་པ་ན་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ལ། ཡང་དག་པའི་བཟླས་པའི་ཚུལ་ནི་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་ངག་ཕྱག་རྒྱ་གླུར་བླངས་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་ཏུ་སྦྱར་བ་ནི། ། ཡང་ན་མོས་པའི་དབང་གིས་ཆོས། ། ངག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པ་བཟླས་པར་འདོད་ན་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཚིག་ཏུ་བྱའོ། ། དེ་ནི་གསལ་བར་གསང་བའི་ཚིག། རྡོ་རྗེ་ཚིག་ནི་སྐད་གདངས་མེད། ། ཅེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཚིག་ཏུ་སྦྱོར་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཧཱུཾ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་སོ་སོའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་གསལ་བར་བསྒོམ་ཞིང་སེམས་ཀྱིས་བཟླས་པའི་དོན་ཏོ། ། བཟླས་པ་སྤྲོས་པ་བསྡུས་ནས་ནི། །

This means that whichever wrathful deity one meditates upon, one should invoke them, generate them from the seed syllable into the mudrā, and abide non-dually with that wrathful deity. In the manner previously explained, one performs the "emanation recitation of wrathful deities," in which subtle forms of the male and female wrathful deities proclaim their respective mantras, such as HŪṂ and PHAṬ. "Generate the vajras and emanate them everywhere; having perfected [the benefit], they should be thoroughly withdrawn." This means that whichever deity one meditates upon, one should generate their forms in a non-dual manner and emanate them in all directions. This continues until the purpose of sentient beings—the taming and bringing under control of those to be trained—is fully accomplished, at which point they are withdrawn. "That is the ultimate recitation taught by all the Buddhas." This means that meditating and performing the emanation and withdrawal in this way is not merely the recitation of the sounds of mantra syllables as found in the Yoga and other tantras; rather, this is the method of authentic recitation as taught by the Buddhas of the three times. "The Dharma, speech, and mudrā are sung as songs; they are applied as vajra words." Alternatively, if one wishes to recite the Dharma through the power of devotion, the speech-mudrā vajra consists of reciting HŪṂ and so forth; these should be made into vajra words. "That is the clearly secret word; the vajra word is without vocal tone." This is the meaning of applying the vajra words. Furthermore, it means to meditate clearly on the colors and shapes of each individual syllable of the mantra collection, such as HŪṂ VAJRA DHṚK, and to recite them mentally. "Having withdrawn the emanated recitation..." [The passage continues:]

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྦྱོར་བས་བསྒོམས་ཤིང་བསྒྲུབས་ནས་ནི། ། དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གཙོར་བསྟེན་ཏེ་གང་ལ་མོས་པའི་ལྷ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཡན་ལག་བཞིའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབས་ནས་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་དུ་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་འབྲས་བུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་རྒྱལ་པོ་མ་གྲུབ་ན། ། དྲག་ཤུལ་སྦྱོར་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། དེ་ལྟར་བསྒྲུབས་ནས་བག་ཆགས་མ་བྱང་བའི་དབང་གིས་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་ན་ཡིད་འབྱུང་ཞིང་མི་སྤང་བར་བསྐུལ་བའི་ཚུལ་དུ་ལེ་ལོ་མེད་པར་འབད་པའི་སྒོ་ནས་ཡང་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱག་མཚན་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བ་དང་། ཁྲོ་བོའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བའོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་མཚན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་ལྔ་པ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རྟག་བསྒོམས་ཏེ། ། སྙིང་ག་དག་ཏུ་བརྡེག་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་གནས་པའི་ལག་མཐིལ་དུ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འོད་ཟེར་ལྔ་འཕྲོ་བར་བསྒོམས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ་གང་སྒྲུབ་པའི་ལྷའི་སྐུ་མདུན་དུ་དམིགས་ལ་དེའི་སྙིང་གར་བརྡེག་པའི་ཚུལ་དུ་བསམ་ཞིང་གོང་གི་སྦྱོར་བ་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་རང་གི་དམ་ཚིག་ཁྲོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཁྲོ་བོའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བ་བསྟན་ཏེ།

"One should accomplish Vajrasattva" means that having meditated and practiced through such application, once that has become manifest, one should accomplish the deity in whom one has faith, primarily relying upon Vajrasattva. Furthermore, having accomplished this by way of the four branches and having performed the manner of the great accomplishment for seven days according to the method explained above, the meaning is that the result will be attained. "If the king is not accomplished, one should accomplish him through forceful application" means that if, despite practicing in that way, the result is not attained due to the power of unrefined habitual tendencies, one should practice for another seven days without laziness, through the manner of exertion that encourages one not to give up but to feel a sense of renunciation. This is of two types: encouragement by way of the hand-symbol (udya) and encouragement by way of the wrathful deity (krodha). Regarding that, encouragement by way of the hand-symbol is as follows: "Constantly meditating on the great five-pronged vajra according to the ritual, by striking it at the heart, one should encourage Vajrasattva." This means that while abiding in the Great Seal (mahāmudrā), one should meditate on a five-pronged vajra with five-colored light rays emanating from the syllable HŪṂ in the palm of the hand. One should then visualize the body of Vajrasattva or whichever deity is being accomplished in front, and while imagining the act of striking his heart, one should perform the aforementioned application. Alternatively, the encouragement by way of the wrathful deity is taught by the passage beginning with "Or else, one's own samaya wrathful [deity]," and so forth.

དེ་ཡང་རང་མོས་པའི་ཁྲོ་བོ་འམ་གང་སྒྲུབ་པའི་ལྷའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་གང་ཡང་རུང་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་ལ། ཕྱག་གཡོན་གྱི་དང་པོས་ལྕགས་ཀྱུ་འཛིན་པ། གཡས་ཀྱི་དང་པོས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ། ཕྱི་མ་བཞི་ལ་རང་གི་ཕྱག་མཚན་འཛིན་པ། ། ཁྲོ་བོའི་ཆ་ལུགས་དང་ལྡན་པ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་པོ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འོག་མིན་གྱི་གནས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་དེར་ཁྲོ་བོ་དེ་གཏང་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁྲོས་པས་སྙིང་ཀར་བརྡེག་བྱ་ཞིང་། ། ཁྲོ་བོའི་ཚིག་གིས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། ཁྲོ་བོ་དེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྤྱན་སྔར་ཕྱིན་ནས་ལྕགས་ཀྱུས་བཟུང་ནས་རྡོ་རྗེས་བརྡེག་ཅིང་འོག་གི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆེ་གེ་ཞེས་བྱ་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཁྱོད་ནི་བསྐུལ་བར་གནས་པ་སྟེ། ཞེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོས་རྣལ་འབྱོར་པའི་མིང་ཕྱུང་ནས་འདིས་ཁྱོད་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པར་གནས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་ཁྱེད་ལ་གུས། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་བསྲུང་བའི་མཆོག། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐེག་པ་འོག་མ་ལ་མོས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞིང་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་འདི་ཉིད་ལ་མོས་ཤིང་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་ཏེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱང་མི་སྲུང་བ་མ་ཡིན་ལ་ཚུལ་བཞིན་སྲུང་བས་བསྲུང་བའི་མཆོག་གོ། དབང་བསྐུར་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྟེ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཡང་དབང་བསྐུར་བ་དང་གནང་བ་མེད་པས་དངོས་གྲུབ་མི་སྩོལ་ཞེ་ན་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ།

Furthermore, one should generate, in a non-dual manner, either one’s own chosen wrathful deity or any appropriate wrathful deity of the family of the deity being practiced, arising from the syllable HŪṂ. The first left hand holds an iron hook, the first right hand holds a vajra, and the remaining four hands hold their respective hand-symbols. This wrathful deity, possessing the full attire of a wrathful one, is the actual lord of the Buddhas, the source of all accomplishments, the glorious Vajrasattva, who dwells in the realm of Akaniṣṭha in the nature of the saṃbhogakāya. The meaning is that one should dispatch that wrathful deity to that place. "Striking the heart with wrath, one should exhort with wrathful words." This means that once the wrathful deity has arrived before Vajrasattva, it should seize [the target] with the iron hook, strike with the vajra, and exhort with the words that follow. "O Great Vajra named so-and-so, you are the one who abides in the exhortation." This means that the wrathful deity calls out the yogi’s name and says, "By this, you abide in practicing correctly." "In this way, you are always devoted; this is the supreme protection of the samaya." This means that practicing correctly in this manner is not merely following the lower vehicles, but is being devoted to and having conviction in this very way of the Dharma. It is not that one fails to protect the samayas of body, speech, and mind; rather, because one protects them correctly, it is the "supreme protection." Regarding "the empowerment and the subsequent authorization": one might wonder, "Even if one possesses such qualities, if there is no empowerment and authorization, will the accomplishments not be granted?" It is not so.

ཚུལ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། གནང་བ་བྱིན་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་མཆོག་སྟེ། ཞག་བདུན་བར་དུ་བྱས་ནས་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་བསྐུལ་བའི་ཆོས་གང་འདིའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱས་པས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཀྱི་དམ་པ་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་ཚུལ་མཆོག་གོ། ། ལུས་དང་ངག་ཡིད་འགྲུབ་འགྱུར་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་འདྲ་བའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པའི་ཐུགས་ཀྱིས་ནི། ། མཆོག་སྦྱིན་མགོན་པོས་གཟིགས་མཛད་དེ། ། ཆོས་ཤེས་སེམས་དང་དགའ་བ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྩོལ་བར་མཛད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོ་དེ་ལྟར་ཚིག་གིས་བསྐུལ་མ་ཐག་ཏུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པའི་ཚུལ་དུ་སྒྲུབ་པོའི་མདུན་དུ་བྱོན་པ་འམ་དགོངས་པར་མཛད་ཅེས་པའོ། ། འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པ་མི་མངའ་ཡང་དམ་ཚིག་ལས་མི་འདའ་བར་བསྟན་པ་དང་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་དང་དགའ་བ་ནི་མདུན་དུ་བྱོན་ནས་ཅི་འདོད་ཅེས་འདྲི་ཞིང་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་སོགས་པ་མཛད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་འབྱུང་འདྲ་བར་ནི། ། འདིས་ནི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒྲུབས་པས་དུས་གསུམ་གྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལས་བྱུང་བ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འདྲ་བར་བྱང་ཆུབ་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། །

Because the Vajra Master has conferred the empowerment and granted permission in the proper manner, it is connected to the request, "Grant me the siddhi." This is the supreme Vajra method. Regarding the phrase "having practiced for seven days," this refers to the fact that by practicing this method of exhortation for seven days in the proper manner, one will obtain the qualities that arise below; because it is the supreme method for attaining them, it is called the "supreme Vajra method." "One will achieve body, speech, and mind; the siddhi of the Vajra Secret," means that one will attain the siddhi of being identical to the body, speech, and mind of the glorious Vajrasattva, which are uncommon to one's own ordinary body, speech, and mind. "With a mind of fear and terror, the Protector, the Bestower of the Supreme, looks upon [the practitioner]; with a mind that knows the Dharma and joy, he grants the great siddhi." This means that as soon as the wrathful deity is exhorted with these words, the glorious Vajrasattva either appears before the practitioner in a manner that inspires fear and terror, or he directs his intention toward them. Although he is free from fear and terror, this is taught to show that he does not transgress the samaya and to generate enthusiasm. "With a mind and joy" means that having appeared before them, he asks, "What do you desire?" and then acts according to that desire through his body, speech, mind, and so forth. "By this, one will attain enlightenment, just like the source of the three vajras," means that by practicing in this way, one will attain enlightenment as one who is identical to the glorious Vajrasattva, who arises from the body, speech, and mind of the three times.

རྒྱལ་བ་བྱང་ཆུབ་རྒྱ་མཚོ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་དེ་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཡང་བསྟན་ཏེ། དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བ་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་དང་འདྲ་བར་དཔག་ཏུ་མེད་པ་མངའ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་ཡིས། ། བྲལ་བའི་ཆ་ལུགས་ཇི་བཞིན་དུ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུ་བའི་ཚུལ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ནི། ལོ་ཙ་ན་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། པཎྜ་ར་བ་སི་དང་། ཏཱ་ར་དེ་བ་དང་བཞིའོ། ། བྲལ་བའི་ཆ་ལུགས་ནི་ཡབ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་ལས་བྲལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་བལྟ་ཞིང་། བསྐུལ་བ་དག་ཏུ་རྣམ་པར་བསམ། ། ཞེས་པར་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ལ་གང་ལ་བལྟ་ཞིང་བསྐུལ་ཞེ་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལའོ། ། དེ་ཡང་ཡོན་ཏན་ཅི་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཅེ་ན། བདེ་བ་མཆོག་ལ་བཞེས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་སྟེ་བདེ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལྷ་དང་མིའི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཚོར་བ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་ཤིང་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་འགོག་པར་གནས་པའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའོ། ། དེ་གཉིས་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་ཡུམ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་འགྲོ་བའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་བླང་བར་བཞེད་པ་ལའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་བསྐུལ་ཞེ་ན། །

"He shall become Vajrasattva, the Victor, the ocean of awakening"—this reiterates that very point. It means that one will attain the mudrā of the glorious Vajrasattva, the nature of the body, speech, and mind of the Victors of the three times, who possess an immeasurable ocean of wisdom. "With the goddesses Locanā and the rest, in their respective attire of union," and so forth, teaches the manner of dissolving the maṇḍala. In this context, "Locanā and the rest" refers to the four: Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārādevī. "In their attire of union" refers to the manner of beholding and exhorting [the central deity] through the state of being inseparable from the bliss of union with the Father. This connects to the phrase, "one should clearly visualize them as exhorting." If one asks, "Whom does one behold and exhort?" it is Vajrasattva. Furthermore, if one asks, "What kind of qualities does he possess?" it is said, "by abiding in supreme bliss." Here, "bliss" refers to the experience of pleasant sensations through the body, speech, and mind of worldly gods and humans, as well as the experience of the bliss of the supramundane state—such as that of the Śrāvakas—who have abandoned the afflictions and abide in the cessation of body, speech, and mind. The meaning is that [the deity] abides as the nature of the dharmakāya, which is supreme over those two. Alternatively, it refers to the intention to experience the bliss that accomplishes the welfare of beings from the bodhicitta arising from the non-dual union with the Consort. Furthermore, if one asks, "In what manner does one exhort?" it is as follows:

སྙན་ཞིང་མཛེས་པའི་ཚིག་དག་དང་། ། ཕྲ་མོ་ཡི་ནི་དབྱངས་ལ་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། དེ་ལ་སྙན་ཞིང་མཛེས་པའི་ཚིག་ནི་ཚིག་དང་དོན་མཐུན་པ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ཁྱོད་ས་བདག་སྟེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྲ་མོའི་དབྱངས་ནི་ཀ་ཀཱ་ལི་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཅིའི་ཕྱིར་བསྐུལ་ཞེ་ན། འདོད་པ་བདེ་བཞི་དོན་གྱིས་ཞེས་བྱ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨར་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་ཞི་བའི་དོན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསྐུལ་བའི་ངག་ཏུ་རྣམ་པར་བསམ། ། ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚུལ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ཅིང་བསྒོམ་པ་དེས་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཞི་ལ་སོགས་པར་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་ནས་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་ལྷ་མོ་རྣམས་དེ་ལྟར་བསྐུལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ཁྱོད་ས་བདག་སྟེ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་སྐྱོད་མཛད་པ་ནི་ལྷ་མོ་མཱ་མ་ཀཱིས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་ཅིང་བསྐུལ་བའོ། ། ཇི་ལྟར་བསྟོད་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཁྱོད་ས་བདག་རྒྱལ་པོ་དང་འདྲ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོས་འབངས་རྣམས་སྐྱོང་ཞིང་མཐོ་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁྱོད་ཀྱང་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་འཁོར་བ་ལ་བསྐྱོད་ཅིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་སུ་ཕྱིན་པར་མཛད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གཉེན་ཆེན་པོ་མཆོག་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཕན་འདོགས་པས་གཉེན་གྱི་མཆོག་གོ། ། གལ་ཏེ་མགོན་པོས་བདག་སྲོག་བཞེད་པ་ན། །

"Melodious and beautiful words, subtle melodies, and so forth," it is said. In that regard, "melodious and beautiful words" refers to words that are consistent with the meaning, such as: "O Vajrasattva, you are the Lord of the Earth," and so on. "Subtle melodies" refers to the vowels and consonants (kāli and kāli) and so forth. Why is he exhorted in such a way? It is said, "for the sake of the fourfold bliss of desire." This means that by means of the great bliss of passion arising from the perfect union of the vajra and the lotus, one desires to abide in the nature of nirvāṇa, the state of peace. "One should contemplate the words of the exhortation" means that when the yogi, having generated and meditated upon the maṇḍala in the manner previously taught, performs activities such as the external foundation, he dissolves the maṇḍala and departs; therefore, the meaning is that one should meditate on the goddesses as being exhorted in that way. "O Vajrasattva, you are the Lord of the Earth, who stirs the realm of sentient beings" is the praise and exhortation of the goddess Māmakī from the perspective of the qualities of Dveṣavajrī. How is he praised? It means: "O Vajrasattva, you are like a king, the Lord of the Earth. Just as a king protects his subjects and elevates them, so too you have the nature of stirring the sentient beings of the three realms of existence and causing them to reach the expanse of nirvāṇa." "The supreme great kinsman of all sentient beings" means that because he benefits sentient beings in such a way, he is the supreme kinsman. "If the Protector desires my life..." [and so forth].

ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་བདག་གི་སྲོག་ནི་ལྷ་མོ་མཱ་མ་ཀཱིའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། བཞད་པ་ནི་སྤྲུལ་སྐུ་སྤངས་ནས་དེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའོ། ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་དོན་དུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་མི་བསྟན་དུ་མི་རུང་བས་སྲོག་དང་འདྲ་བ་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་འདིར་མི་རུང་བས་སྲོག་གོ། ། དེ་མི་སྤོང་ཞིང་དང་དུ་ལེན་པར་བཞེད་པའོ། ། འདོད་པའི་དགའ་བ་ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་ངེས། ། མགོན་པོས་བདག་ལ་འདོད་པ་སྤྱད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་གྱིས་འདོད་པའི་དགའ་བ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རོལ་པའི་སྒོ་ནས་བདག་གི་དོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་དང་། གཞན་གྱི་དོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་བའི་སྤྱོད་པ་དེས་བདག་ལ་སྤྱོད་ཅིག་ཅེས་བསྐུལ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཁྱོད་སངས་རྒྱས་འཁོར་ལོའི་དོན། ། སེམས་ཅན་མང་པོར་དགའ་བ་རྟོགས་མཛད་ཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྷ་མོ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱིས་རང་གི་གཙོ་བོ་ལ་བསྟོད་ཅིང་བསྐུལ་བའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐུ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོར་གནས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། སངས་རྒྱས་འཁོར་ལོ་ནི་སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་ཕྱིར་ཐབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཐབས་ཀྱིས་བསྟན་ཞིང་དགའ་བར་བྱེད་པ་དང་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་མཛད་པ་ཁྱོད་བདག་ལ་སྤྱད་དུ་གསོལ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། །

This means: "You who possess such qualities, my life-force is the dharmadhātu, the nature of the goddess Māmakī. 'Laughing' means that, having abandoned the nirmāṇakāya, you abide in the nature of the dharmakāya, which is non-dual with that. Conventionally, for the sake of taming sentient beings, it is not improper to display the manner of method and insight; thus, it is like a life-force. Furthermore, for the yogi who practices by way of Secret Mantra, it is not improper here to engage in non-dual union; thus, it is the life-force. You desire to accept and not abandon that." "O Protector, please grant me the enjoyment of desire, which is the certain, great, and lovely joy of longing." This means: "By means of the play of method and insight, the joy of desire becomes the great benefit for myself and the great benefit for others; through that conduct, please grant me your enjoyment." "O Vajra Body, you are the purpose of the Buddha-wheel; you cause many sentient beings to realize joy," and so forth. This is the goddess Buddhalocanā praising and exhorting her own Lord. In this context, "Vajra Body" refers to the Blessed One Vairocana, who abides as the essence of the bodies of the Buddhas of the three times. "Buddha-wheel" refers to the various teachings of the Dharma through diverse means for the sake of taming sentient beings. The meaning is: "You who teach the inconceivable purpose of those [teachings] through skillful means, who bring joy, and who cause that very [purpose] to be realized—please grant me your enjoyment." This is how it is connected.

ཡང་ན་སངས་རྒྱས་འཁོར་ལོའི་དོན་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་གོང་མ་བཞིན་དུ་སྟོན་ཞིང་རྟོགས་པར་མཛད་ཅེས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་དམ་པའི་དོན་ནི་ཕན་པར་སྟོན། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སྟེ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ལས་འཕགས་པས་དམ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་སེམས་ཅན་ལ་ཕྱི་རོལ་བའི་ཚུལ་དུ་དགའ་བ་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་ཐོབ་པར་མ་བསྟན་ཞིང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་ཤིང་ཐོབ་པར་སྟོན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་ཇི་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལ་བསྐུལ་ཞེ་ན། དམ་ཚིག་ལ་ནི་འདོད་པས་འདོད་ཆགས་པ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་ནི་སྐུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་ཞིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའོ། ། འདོད་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དགོངས་པའོ། ། འདོད་ཆགས་པ་ནི་ཉིད་དང་མ་བྲལ་བའོ། ། ཡང་ན་དམ་ཚིག་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། དེ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཚུལ་དུ་གནས་པས་ན་འདོད་ཆགས་པའོ། ། གལ་ཏེ་མགོན་པོ་བདག་སྲོག་བཞེད་པ་ན། ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་པ་བདག་ལ་སྤྱད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་བདག་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་རོལ་ཅིག་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱི་མའི་ཚིག་གོང་མ་དང་འདྲའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ཁྱོད་ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་ནི། ། ཕན་དང་ཐུགས་བརྩེར་ལྡན་པ་འཇིག་རྟེན་དོན། ། ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་པཎྜར་བ་སིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལ་བསྟོད་ཅིང་བསྐུལ་བའོ། །

Alternatively, the meaning of "Buddha-Wheel" is the nature of the body, speech, and mind of the Buddhas of the three times, and the body, speech, and mind of sentient beings. It is also explained that he teaches and causes the realization of that very reality as described above. Regarding the phrase "teaching the meaning of supreme enlightenment for the benefit [of others]," "enlightenment" refers to that very manner of being, and it is "supreme" because it transcends that of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas. The meaning is that he does not teach its attainment through the manner of practicing joy as an external object for sentient beings, but rather teaches its realization and attainment through the manner of the non-duality of method and insight. Furthermore, if one asks with what kind of qualities he is exhorted, it says: "Desiring the samaya, he is impassioned." In this context, "samaya" refers to manifesting various forms of the body to act for the benefit of sentient beings. "Desiring" refers to the intention of the mind. "Impassioned" means not being separated from that very state. Alternatively, "samaya" is the dharmadhātu, the nature of the Buddha-Eye itself. Because he abides in the manner of the dharmakāya in non-duality with that, he is "impassioned." "If the Protector desires my life, I pray that you may enjoy my desire," means: "O you who possess such qualities, please sport with me in the manner of method and insight." The subsequent words are similar to the preceding ones. "O Vajra Speech, you who possess benefit and compassion for all, for the sake of the world," is the praise and exhortation of the goddess Paṇḍaravāsinī to the Blessed One Amitābha.

དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་གསུང་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་གསུང་གི་རང་བཞིན་དུ་གནས་ཤིང་ཆོས་སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕན་དང་ཐུགས་བརྩེར་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པས་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཕན་པའི་སྒོ་ནས་དོན་རྟོགས་པར་མཛད་ཅེས་པའོ། ། དགོངས་པའི་བྱ་བ་ཀུན་ལ་ཆགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་ཤིང་དང་དུ་ལེན་པའོ། ། གལ་ཏེ་མགོན་པོས་བདག་སྲོག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོང་མ་དང་འདྲ་བར་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་ཁྱོད་བདག་ལ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པས་དགྱེས་པར་མཛོད་ཅིག་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་དུ་ལེན་ཅིང་སྤྱོད་ཀྱང་དེའི་ཉེས་པས་མི་གོས་པའོ། ། སྐབས་འདིར་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཉིད་ལ་བྱ་སྟེ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཚུལ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དོན་ཁྱོད་དམ་ཚིག་མཆོག་ལགས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་བསྟོད་ཅིང་བསྐུལ་བར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དོན་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན། གང་ལ་ཅི་དགོངས་པ་བཞིན་དུ་མཛད་པ་ལ་ཆུད་ཟ་བ་མེད་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་དམ་ཚིག་མཆོག་སྟེ་རྒྱ་མཚོ་བཞིན་དུ་དུས་ལས་མི་འདའ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཕན་པའི་དོན་ཆེན་རྫོགས་སངས་རྒྱས་པའི་རིགས། །

In this context, the Vajra Speech is the Blessed One Amitāyus, who abides as the nature of the speech of the Buddhas of the three times and teaches the Dharma. His specific qualities are described as being "endowed with benefit and compassion," meaning that, possessing compassion for all sentient beings, he causes them to realize the ultimate goal through the means of benefit as described above. "Attachment to all intentional activities" means being attached to and embracing all activities for the sake of the world, such as the attainment of unsurpassed enlightenment. The passage beginning with "If the Protector [spares] my life" and so forth is similar to the previous section; it means: "Possessing such qualities, may you, through the conduct of Samantabhadra, please me." In this context, the "conduct of Samantabhadra" refers to embracing and engaging with afflictions such as attachment without being stained by their faults. Here, it specifically refers to the conduct of attachment in the manner of skillful means and insight, for it leads to the attainment of the state of Samantabhadra. The passage beginning with "You are the Vajra Purpose, the supreme samaya" and so forth shows the goddess Tārā praising and exhorting the Blessed One Amoghasiddhi. In this context, "Vajra Purpose" means that while abiding as the nature of the enlightened activities of the Buddhas of the three times, he acts for the benefit of sentient beings exactly as intended, without any failure. Therefore, he is the "supreme samaya," meaning that like the ocean, he never transgresses the proper time. "The great purpose of benefit, the lineage of the perfect Buddha."

ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཕན་པའི་སྒོ་ནས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པར་མཛད་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ལ་འཇོག་པའི་དོན་ཏོ། ། མཉམ་ཉིད་ཐིག་ལེ་རྗེས་སུ་ཐུགས་བརྩེར་ལྡན། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་ཁྱོད་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐོབ་པར་མཛད་པའི་མཐུ་དང་ལྡན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་མཉམ་ཉིད་ཐིག་ལེ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེ་ལས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྣ་ཚོགས་སུ་གྱུར་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པས་ཐུགས་བརྩེར་ལྡན་པའོ། ། གལ་ཏེ་མགོན་པོས་བདག་སྲོག་བཞེད་པ་ན། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་གཏེར་མ་བདག་ལ་སྤྱོད། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་བདག་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་འདྲ་བའི་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལ་དགྱེས་པར་སྤྱོད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་མོས་བསྐུལ་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞིས་སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་ལ་བསྐུལ་མ་ཐག་ཏུ་སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་ནས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རོལ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲུལ་ཞིང་ཕྱོགས་བཅུར་སྤྲོས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དགྱེས་པར་བྱས་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་སླར་སོ་སོའི་ཐུགས་ཀར་ཐ་མི་དད་པར་བསམ་མོ། །

This means that, as described above, he causes the realization of unsurpassed enlightenment through the gateway of benefit and establishes beings upon the path of the buddhas. "Possessing compassion for the bindu of equality" means that in such a manner, you possess the power to cause all sentient beings to attain the dharmadhātu. Alternatively, the "bindu of equality" is the bodhicitta of the non-duality of method and insight. From that, having manifested as various nirmāṇakāyas, you act for the benefit of sentient beings; thus, you possess compassion. "If the Protector desires my life, May I enjoy the treasure of precious qualities," This means that you, possessing such qualities, are like a precious wish-fulfilling jewel; may you joyfully enjoy me, who have become the nature of all the qualities of a buddha. "Thus, having been exhorted by the goddesses," This means that as soon as the four goddesses, such as Buddhalocanā and the others, have exhorted the lords of their respective families in that manner, they become non-dual with the principal deities of their respective families. From the bodhicitta of the play of method and insight, they emanate various means for taming sentient beings and various offerings to the tathāgatas. Having radiated these throughout the ten directions, they please the tathāgatas and perfectly accomplish the welfare of all sentient beings. One should then visualize them returning and becoming inseparable within their respective hearts.

དེ་ནས་ཡང་སོ་སོའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རོལ་པ་བྱས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་འོད་འཕྲོས་པས་སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་ཕོག་མ་ཐག་ཏུ་འོད་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ནས་སླར་གོང་མ་བཞིན་དུ་གཙོ་བོའི་ཐུགས་ཀར་ཐིམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རོལ་པ་མཛད་པས་གཙོ་བོ་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་གྱུར་ནས་ཡུམ་གྱི་བྷ་ག་ལ་ཐིམ་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་རིགས་བཞིའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། སེམས་དཔའ་སེམས་མ་དང་། ཁྲོ་བོ་དང་ཁྲོ་མོ་རྣམས་ཡུམ་བཞི་ལ་ཐིམ་པའི་ཡུམ་བཞིས་དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ལ་སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་ཅིང་བསྐུལ་བས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བསྟོད་པ་བྱེད་ཅེས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཞེས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་གིས་ནི་ལྷ་མོ་མཱ་མ་ཀཱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱར་གནས་པ་དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་དྲག་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱོད་ཅིང་གཡོ་བར་མི་ནུས་པས་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་སྟོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཆད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྣ་ཚོགས་སུ་འབྱུང་བས་སོ། ། བློ་ཆེན་པོ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་རྣམས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་དགོད་པའི་ཐབས་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཏོ། །

Then, through the play of their respective method and insight, light radiates from the bodhicitta. As soon as it strikes the deities of their respective families, they become of the very nature of that light and dissolve back into the heart of the central deity, as before. Then, through the play of method and insight, the central deity himself becomes the bodhicitta of the nature of great bliss and dissolves into the bhaga of the consort; one should contemplate that they have become non-dual. Then, the Tathāgatas of the four families, the male and female bodhisattvas, and the male and female wrathful deities dissolve into the four consorts. These four consorts then praise and exhort the central deity in the manner of the lords of their respective families, which is what is meant by "offering praise to the Tathāgata." With the single verse beginning, "Akṣobhya, great vajra of wisdom," the goddess Māmakī offers praise by way of the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu-jñāna). The Blessed One, who abides as the mudrā of Akṣobhya, the vajra of bodhicitta, is called "Akṣobhya" because the māras—such as the afflictions and the violent ones—cannot shake or move him. "Wisdom" indicates the dharmakāya. That vajra expanse of the dharmakāya is not limited like space, for it arises in various ways for the sake of sentient beings on the conventional level. "Great intelligence" means possessing the methods to establish all sentient beings in unsurpassed enlightenment through such appearances.

རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་ནི་དེ་ཉིད་ལས་རིགས་གསུམ་དུ་སྟོན་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དེ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་ཤིང་སྤྱོད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་དུ་མི་རུང་བས་གསང་བའི་དབྱིངས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཉིད་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱག་འཚལ་ན་བསོད་ནམས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་ཕྱི་རབས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཚུལ་འདི་བཞིན་དུ་བསྟོད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་བར་སྟོན་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དགའ་ཆེན་པོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྷ་མོ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱིས་རང་གི་གཙོ་བོ་ལ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་ཅིང་བསྐུལ་བའོ། ། དེ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་སྐུ་ལས་འོད་སྣ་ཚོགས་འཕྲོས་ཤིང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་མུན་པ་སེལ་ཤིང་སྣང་བར་མཛད་པ་དང་། གདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་གྱི་མོས་པའི་སྒོ་ནས་སྐུ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྤྲུལ་ཞིང་སྣང་བར་མཛད་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་གཏི་མུག་གི་མུན་པ་བསལ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གསལ་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དགའ་ཆེན་པོ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཉན་ཐོས་ལྟ་བུར་རིམ་གྱིས་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡེ་ནས་མི་མངའ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་ཞི་བའོ། ། དགྱེས་པ་ཆེ་ཞིང་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་གྱིས་རྟག་ཏུ་མི་མཐུན་པ་མི་མངའ་བ་དང་།

The supreme three vajras are the nature of the body, speech, and mind of the Buddhas of the three times. The three maṇḍalas are the manifestation of those very [three vajras] as the three families. Because such [a reality] is not an object of realization or conduct for worldly beings, and is unsuitable to be taught to śrāvakas and the like, it is the secret expanse. Since merit is obtained by prostrating to suchness through the doors of body, speech, and mind, this teaches that yogins of future generations should praise and prostrate in this manner. With the words "Vairocana, the Great Joy," and so forth, the goddess Buddhalocanā praises and exhorts her own Lord through the door of mirror-like wisdom. In that regard, "Vairocana" means that various lights radiate from his body, dispelling the darkness of the world-realms and making them manifest; and by manifesting in various bodies according to the inclinations of the sentient beings to be trained, he dispels their darkness of ignorance and generates the light of wisdom. Alternatively, it is because he makes the nature of great bliss clear to sentient beings through the doors of method and insight. "Great Joy" means that he does not gradually abandon afflictions such as attachment like the śrāvakas, but rather that they have never existed [in him] from the very beginning. Therefore, he is the "Vajra Peace." "Greatly Delighted" means that, by virtue of such a meaning, he is forever free from discordance.

ལྷ་མོ་བཞི་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རོལ་པ་རྟག་ཏུ་མཛད་ཅིང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའོ། ། མཆོག་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱིའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ཉིད་གཞན་ལ་བསྟན་ཞིང་ཐོབ་པར་མཛད་པས་རྡོ་རྗེ་སྟོན་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བར་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ལ་ལྷ་མོ་རཏྣ་དྷ་རས་བསྟོད་པའོ། ། དེ་ལ་རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་དེ་ཉིད་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་གནས་ཤིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རེ་བ་བསྐང་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་རང་བཞིན་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་གྲུབ་པའི་ཡིད་བཞིན་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་ཕྱག་ཏུ་བསྣམས་པའམ། ཡང་ན་བདག་ཉིད་རིན་པོ་ཆེ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའོ། ། བདུད་བཞི་ལས་རྒྱལ་ཞིང་ཁམས་གསུམ་གྱི་དྲི་མས་མ་གོས་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པས་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་ཅིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྣ་ཚོགས་མཛད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལ་མི་ཆགས་པས་དྲི་མེད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཡང་དོན་དམ་པར་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་ཡིན་པས་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། རང་བཞིན་དག་པས་གོས་པ་མེད། ། ཅེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེའི་གསུང་ཡང་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བས། དག་པའི་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ཞེས་བྱའོ། །

This is because she abides in the nature of experiencing great bliss, constantly performing the play of method and insight in non-duality with the four goddesses. In such a manner, she is spontaneously present and naturally luminous. She is "Supreme" because she is the highest of the three realms. Her nature as such is the "Vajra." Because she reveals and causes others to attain that very state, she is the "Vajra Teacher." The meaning is that one should prostrate to her in such a way. With the words "Jewel King, most profound," and so forth, the goddess Ratnadhara praises the Jewel family by way of equality. In that regard, the Blessed Lady, the Jewel King, abides as the mudrā of Ratnasambhava. In order to fulfill the hopes of all sentient beings, she holds in her hand a wish-fulfilling jewel formed from the wisdom of equality, the nature of the qualities of all Buddhas; or alternatively, her very self is of such a jewel-like nature. She is a "King" because she is victorious over the four māras and is unstained by the defilements of the three realms. Because her mode of being is without end, she is "most profound." Although she displays such mudrās and performs various activities for the benefit of sentient beings, she is "stainless" because she is unattached to them. Even so, because her mode is ultimately without objective reference, she is the "Space Vajra." For that very reason, it is said: "Pure by nature, she is unstained." Since her speech is likewise unchanging, it says: "Homage to the pure speech."

རྒྱལ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་སྣང་མཐའ་ཡས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལྷ་མོ་པཎྜ་ར་བ་སིས་པདྨ་རིགས་ལ་བསྟོད་པའོ། སྐུ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕྱག་རྒྱར་བསྟན་ཞིང་འདོད་ཆགས་དང་དུ་ལེན་ཅིང་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་ཀྱང་དེའི་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་གོས་པས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་རྡོ་རྗེ་མཁའ། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་གསུང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་དོན་གྲུབ་ཡང་དག་ཤེས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྷ་མོ་ཏ་རས་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དོན་གྲུབ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱར་གནས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཀུན་གྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་དང་མུ་ཅོར་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་མོས་པ་དང་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་དོན་མཛད་པས་ཡང་དག་གོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་མཛད། ། ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་འཁོར་བ་པ་བཞིན་དུ་ལས་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་སྣང་བར་གྱུར་པས་རང་བཞིན་དག་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་པའི་དོན་(ཏེ,ཏོ)། ། དེ་ལྟར་བསྟོད་ཚིག་ཞི་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྟོད་བྱས་ཤིང་། ། རྡོ་རྗེ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་བསྐུལ་ན། ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་འདྲ་བར་འགྱུར། །

"Great King, Vajra Amitābha," and so forth, is the praise of the goddess Pāṇḍaravāsinī to the Lotus family by way of the wisdom of discernment (pratyavekṣaṇā-jñāna). This is because inconceivable rays of light radiate from her body. Although she acts for the benefit of sentient beings by manifesting as a mudrā in the conventional sense and engaging in the acceptance and practice of desire, she is unstained by its faults; thus, she is a pāramitā. For that very reason, it says: "Non-conceptual Vajra Space." Since such a being is the nature of the speech of the Buddhas of the three times, she is the "Vajra Speech." "Vajra Amoghasiddhi, Perfect Knowledge," and so forth, is the praise of the goddess Tārā by way of the wisdom of all-accomplishing action (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna). In that regard, Vajra Amoghasiddhi abides as the mudrā of the nature of the enlightened activity of all Buddhas and accomplishes the welfare of all sentient beings. Furthermore, because she is free from delusion and idle chatter, and acts for the benefit of others in accordance with their inclinations, she is "perfect" (yathābhūta). For that very reason, it says: "She fulfills all intentions." Moreover, she is not born of karma like those in saṃsāra, but appears from the dharmakāya; thus, she is said to "arise from the naturally pure state itself." Since all of these are Vajrasattva himself, the meaning is: "Homage to Vajrasattva." "Thus, by praising all the Buddhas with these peaceful verses, and being exhorted by the Vajra Enjoyment, one will likewise become like a Buddha."

ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་ལྔའི་སྒོ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྟོད་ཅིང་བསྐུལ་བའི་ཚིགས་བཅད་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཕྱི་རབས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བསྟོད་ཅིང་བསྐུལ་བ་བཞིན་དུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་ཅིང་བསྐུལ་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་མཉེས་ཤིང་དགྱེས་པར་གྱུར་ནས་དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་དམ་ཚིག་བསྲུང་བའི་མཆོག་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་གྱུར་པའི་དོན་ཏོ། ། ལྷ་མོས་དེ་བཞིན་གཤེགས་བསྟོད་པ། ། རྡོ་རྗེ་བློ་ཡིས་གཟིགས་ནས་ནི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་བསྡུས་ནས་ཀྱང་། ། སྣ་ཚོགས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་མཛད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་ཅིང་བསྐུལ་བས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེས་དགོངས་པའི་ཚུལ་དུ་འཛུམ་པ་མཛད་ནས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ལ་སྐབས་འདིར་སྐུ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨའོ། ། གསུང་ནི་ཞལ་སྤྲོད་པའོ། ། ཐུགས་ནི་སྙིང་ག་སྤྲད་ཅིང་དམ་པོར་འཁྱུད་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་མཛད་པ་ནི་དེ་ལྟར་གྱུར་ནས་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་གྷཾ་ལས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་སོ་སོ་ཆགས་པར་མཛད་ཅིང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་བླངས་ཤིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་ནས།

This explains the benefits of the verses through which the goddesses thus praise and exhort the Blessed One, Vajradveṣa, by way of the five families. How so? If practitioners of future generations likewise praise and exhort the Tathāgatas, such as the glorious Vajrasattva and others, by way of skillful means and insight just as the goddesses did, the Buddhas will be pleased and delighted, and will bestow accomplishments (siddhi) upon them. Alternatively, since this is the supreme way to guard the samaya, it means that the accumulations of merit and primordial wisdom (jñāna) will be perfected. "The goddesses praised the Tathāgatas; having beheld them with vajra-mind, he unified their body, speech, and mind, and then engaged in manifold passion." Thus, through the praise and exhortation of the goddesses, Vajradveṣa smiled in a manner of realization and made his own body, speech, and mind non-dual with their body, speech, and mind. In this context, "body" refers to the vajra and lotus; "speech" refers to facing one another; and "mind" refers to joining at the heart and embracing firmly. "Engaging in manifold passion" means that having become so, he engaged in individual passion in the manner described in the Kamalashīghra, experienced great bliss, and acted for the benefit of sentient beings.

ཡང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རོལ་པ་བྱས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཕབ་མ་ཐག་ཏུ་ལྷ་མོ་རྣམས་འོད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གྱུར་ནས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་ཐིམ་ཞིང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་ནི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྒོམ་པའམ། གཟུགས་བརྙན་དུ་བཀོད་པ་རྣམས་དེ་ལྟར་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྡུ་བར་བྱས་ནས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཆོ་ག་ནི་གོང་དུ་བསྡུས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་བསྡུས་ནས་ཀྱང་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། བཟླས་པ་དག་ཀྱང་བསྡུ་བར་བྱ། ། ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་ཧཱུཾ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་ཤིང་བར་སྣང་ཁྱབ་པར་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཕོག་པས་དེ་རྣམས་ཀྱང་འོད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གྱུར་ནས་སླར་བདག་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡང་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་བདག་ཕྱག་རྒྱར་གནས་པའི་སྐུ་ལ་ཕོག་པས་འོད་དུ་གྱུར་ནས་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཐིམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཧཱུཾ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཕོག་པས་དེ་ཡང་འོད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཧཱུཾ་ལ་ཐིམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡང་འོད་འཕྲོས་པས་ཧཱུཾ་ཡང་འོད་དུ་གྱུར་ཏོ། ། འོད་ཀྱང་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོས་པས་ནམ་མཁའ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པར་བྱའོ། །

Furthermore, the meaning is that after performing the play of method and insight, as soon as the bodhicitta has been brought down, one should meditate that the goddesses transform into the manner of light and dissolve into one’s own body, speech, and mind, becoming non-dual. Regarding the phrase, "Seeing all the maṇḍalas, the vajras of body, speech, and mind," this means that the maṇḍalas previously taught—whether meditated upon through samādhi or arranged as physical images—are thus gathered into the nature of one’s own body, speech, and mind. The ritual is precisely the manner of gathering shown above. If one asks what is done after gathering them in that way, it says, "The recitations should also be gathered." Having thus gathered all the maṇḍalas, light rays radiate from the syllable HŪṂ residing in the heart and strike the Buddhas who abide pervading the expanse of space; one should contemplate that they too transform into the manner of light and dissolve back into oneself. Then, light rays radiate again and strike the body of oneself abiding in the mudrā, transforming into light and dissolving into the jñānasattva residing in the heart. Then, light radiates again from the HŪṂ and strikes the jñānasattva, who also dissolves into the HŪṂ in the manner of light. Then, light radiates again, and the HŪṂ also becomes light. That light radiates in the ten directions, becoming non-dual with space, and one should abide in the nature of the dharmakāya.

དེ་ལྟར་གནས་པ་ཡང་ཅི་ནུས་སུ་གནས་ནས་ལྡང་ཞིང་འགྲོ་བར་འདོད་ན་སྤྱི་བོ་དང་ལྕེ་སྟེང་དང་སྙིང་གར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ས་བོན་ཡི་གེ་གསུམ་དམིགས་ནས་སྔགས་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་ཅི་བདེ་བར་གནས་པར་བྱ་བའི་དོན་ནོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དམིགས་པ་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་དུས་ཡུན་རིང་པོར་སྒོམ་ཞིང་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་ལུས་ཉམ་ཆུང་བར་གྱུར་ན་ཐབས་འདིས་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་ཅིང་བརྟན་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། བདག་གི་སྤྱི་བོའི་སྟེང་བར་སྣང་ལ་མཐོ་གོང་གི་ཚད་ཙམ་དུ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡི་གེ་ཨོཾ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་བཅུད་རྣམས་བཀུག་ནས་ཨོཾ་དེ་ཉིད་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཨོཾ་དེ་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་བཅུད་རྣམས་འོད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་འཐིགས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་དང་ཟླ་བའི་བདུད་རྩི་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱུང་ནས་ཟླ་བ་ལས་བདག་གི་སྤྱི་བོར་ཐིགས་པ་འོད་ཟེར་གྱི་ཚུལ་དུ་ཐིམ་ཞིང་ལུས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར། བདུད་རྩི་རྣམས་ནི་འབྱུང་བར་བསམ། ། ཞེས་སྨོས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། སྐད་ཅིག་དུ་ཡང་མདངས་ལྡན་འགྱུར། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་བདེ་བར་གནས། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །

Having remained in that state for as long as possible, if one wishes to arise and depart, one should visualize the three syllables—the seeds of body, speech, and mind—at the crown, the tongue, and the heart, and consecrate them with the three mantras; this is for the purpose of remaining at ease. The passage beginning with "When focusing on meditative absorption..." teaches that if the body becomes weak during the long period of meditation and practice, one should use this method to generate splendor and stability. How should this be done? In the space above the crown of one's head, at a height of about a span, one should generate a moon maṇḍala from the syllable A. Upon that, one should meditate on the syllable Oṃ, the nature of the wisdom of all the tathāgatas of the three times. One should imagine that light rays radiate from it, summoning the vital essence of the world systems of the ten directions, which then dissolves into that very Oṃ. Then, one should imagine that the essence of Oṃ, which exists in the nature of nectar, drips in the form of light onto the moon. Once that and the nectar of the moon have become one, one should meditate that from the moon, drops in the form of light rays dissolve into one's crown and pervade the entire body. Thus it is said: "One should imagine the nectars emerging." "By this vajra application, In an instant, one becomes radiant; Body, speech, and mind abide in bliss— This is to be without doubt."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དེ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་མ་ནོར་བར་བསྒོམས་ན་གཟི་བྱིན་སྐྱེ་ཞིང་བསྟན་པར་ངེས་པའོ། ། བཀྲེས་སྐོམ་ལ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་ལ། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་བཀྲེས་སྐོམ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ཞིང་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྤོང་ཞིང་ཚོལ་དུ་མི་འགྲོ་སྟེ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། དེ་བྱས་ན་བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་འགྱུར་བར་ངེས་པའི་ཕྱིར། ། མི་གཙང་རྡོ་རྗེ་ཚིག་བཞིན་ཏེ། ། ཞེས་སྨོས་སོ། ། མི་གཙང་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་གསུང་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། བདག་ལྷ་གང་བསྒོམ་ཡང་རུང་སྟེ་བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ན་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བསྒོམས་ལ། ཁའི་ཡར་རྐན་ལ་ཧེ་ལས་འདོད་འཇོའི་བ་ཁ་དོག་དཀར་མོ་གཅིག་བསམ། ། ལྕེའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་དཀར་པོ་གཅིག་དམིགས་ལ་དེའི་མཐའ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེས་བསྐོར་བར་བསྒོམས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཟུགས་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་སེལ་ཞི་བ་ནི། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམས་ནས་ཡེ་ཤེས་ལས་གྱུར་པའི་བ་དང་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལས་ཡིད་ལ་འདོད་པའི་ཟས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལྕེའི་སྟེང་དུ་བྱུང་ཞིང་ལུས་ཀུན་དུ་ཐིམ་པར་བསམ་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་དེའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་མེད་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། །

This explains the benefits of meditating in that way; if one meditates without error according to the teaching on the application of wisdom, majesty will arise and the teaching will be certain. Regarding the lines: "For the sufferings of hunger, thirst, and so forth, contemplate this application," and so on: this means that if a yogi experiences hunger, thirst, and the like, or lacks the necessary requisites, they should not abandon their meditative absorption (samādhi) or go out to search for them. Rather, they should perform the ritual that follows, because by doing so, it is certain that all sufferings such as hunger will be eliminated. This is expressed by the words: "Just like the words of the Impure Vajra." The "Impure Vajra" is the Great Vairocana. His speech is unchanging. If one asks how to perform this: whichever deity one is meditating upon, if hunger and so forth arise, one should immediately meditate on the mudrā of the Blessed One Vairocana. On the upper palate of the mouth, one should visualize a white wish-fulfilling cow arising from the syllable He. On the tongue, one should focus on a white Oṃ surrounded by wish-fulfilling jewels. This is what is meant by the phrase "the great form of Vairocana," and so on. Regarding the lines: "The pacification that dispels all suffering, blessed by the Wisdom Vajra": having meditated in that way, one should imagine that from the cow and the wish-fulfilling jewel produced from wisdom, the food and other things desired by the mind emerge upon the tongue and dissolve throughout the entire body. Through that blessing, all sufferings are eliminated. This is the meaning.

གང་ཞིག་འདི་ནི་སྒོམ་བྱེད་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གྲགས་ཆེན་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་དེ་ཡན་ཆད་དུ་བཤད་པ་བཞིན་བསྒོམས་ཤིང་བསྒྲུབས་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་འགྱུར་བས་དེ་མ་ཐོབ་པའི་བར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གྲངས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་སྒོམ་ཞིང་སྒྲུབ་པའི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་དང་འབྲལ་དུ་མི་རུང་བས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་སྦྱོར་ལྡན་ན། ། སྐུ་སོགས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། དད་པ་མེད་དང་ཐེག་དམན་ཞུགས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་གསང་སྔགས་མ་ཧཱ་ཡོ་གའི་སྙིང་པོ་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་གསང་བ་འདུས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དེའི་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་འདི་ཡིན་པས་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ཤིན་ཏུ་ཡང་གསང་བར་བྱ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་དད་པ་མེད་པ་ནི་ཡིད་མི་ཆེས་པ་དང་ཚུལ་བཞིན་དུ་མི་སྒྲུབ་པའོ། ། ཐེག་དམན་ཞུགས་པ་ནི་ཡོ་ག་མན་ཆད་དང་དུ་ལེན་ཅིང་སྤྱོད་པ་རྣམས་སོ། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ནི་འདོད་ཆགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་དང་ཞེ་སྡང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་རྣམས་སོ། ། དབང་པོ་རྟུལ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱོན་མེད་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཆུང་བའི་དབང་གིས་བསྟན་ཀྱང་གཞན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སློབ་དང་བུ་ལ་སྦྱིན་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དད་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་སྐྱེས་བུ་བདག་གི་བུ་ཡང་རུང་ཆོས་འདི་མ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་སློབ་བུར་གྱུར་ཅིང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་ཀྱང་བསྟན་པར་མི་བྱ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །

"Whoever meditates upon this will become a renowned Bodhisattva." This teaches the benefits of meditating and practicing according to what has been explained up to this point in the Sādhana of Great Bliss. How so? Because in this very life one becomes Vajrasattva, and until that is attained, one is included among the ranks of the Bodhisattvas. Furthermore, at all times during meditation and practice, it is essential not to be separated from the two types of bodhicitta. Thus it is taught: "If one possesses bodhicitta and the application, the siddhis of the [Buddha] bodies and so forth will be attained." The passage beginning with "Those without faith, those who have entered the Lesser Vehicle," and so forth, indicates that the Guhyasamāja is the great king of tantras, the essence of the Mahāyoga Secret Mantra. Since this [text] is a condensed summary of its essential meaning, it is taught that it must be kept extremely secret, as it is not common to all. In this context, "those without faith" refers to those who lack conviction and do not practice correctly. "Those who have entered the Lesser Vehicle" refers to those who adopt and practice the systems from Yoga downwards. "Attachment and aversion" refers to those with extremely great attachment and extremely great aversion. "Those of dull faculties" refers to those who, despite lacking such faults, are of small insight and thus turn away from the teaching even when it is shown to them. "Give it not to students or sons" means that one should not teach this Dharma even to one's own son if they possess faults such as a lack of faith, or to those who have become students without having realized this Dharma, and so forth. This is the meaning.

གང་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་འདི་བརྩམས་པ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱི་རབས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་མི་ཆེས་ཤིང་སྐུར་པ་འདེབས་པར་དགོངས་ནས་རྒྱུད་ཀྱི་ཁུངས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ། གང་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་འདི་བརྩམས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་འདི་བརྩམ་པ་འདི་དོན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་ཕྱིར་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་ཏོ། ། དེ་ལ་བབ་ཅོལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། རྒྱུད་དོན་མངོན་པར་རྟོགས་ནས་ནི། ། ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ཡང་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གསང་བ་འདུས་པ་བདག་གི་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསྟན་པ་དང་། རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མ་ནོར་བར་ཤེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་བཞད་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། ཞེས་པ་ནི་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། ཉིད་ལ་ཉིད་སློབ་དཔོན་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་སློབ་དཔོན་དུ་གྲགས་པ་དང་མཁས་པར་ཞལ་གྱིས་འཆེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་མཛད་ཅེ་ན། སེམས་ཅན་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ཡང་གོང་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྒྲུབ་ཕྱིར་ཞེས་བསྟན་ན་འདིར་དེ་སྐད་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་མ་གྲུབ་ན་ཡང་འདི་ཤེས་ཤིང་ཐོས་པར་གྱུར་ན་རྒྱུད་གསང་བ་འདུས་པ་ཤེས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཤེས་པས་གསང་སྔགས་རྣམས་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་བ་དང་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྫོགས་སོ། ། ཞེས་པ་ནི།

Regarding the passage beginning, "For what purpose this sādhana was composed," the master taught the source of the tantra and so forth, intending to prevent future yogis from lacking faith and disparaging the work. In that regard, "For what purpose this sādhana was composed" means that the master’s composition of this sādhana is not without purpose; it connects with the phrase "for the sake of accomplishing Vajrasattva." To show that this was not done impulsively, he stated, "Having realized the meaning of the tantra." This means that the master taught the Guhyasamāja, the king of tantras, and understood its meaning without error through his own insight (prajñā). "By the master Vajrahāsya" indicates his own identity. By referring to himself as "the master," he signifies that he is renowned as a master in all regions and claims to be learned. If one asks why the master composed this, he stated, "In order to generate wisdom in sentient beings." Furthermore, if one asks why he states this here when he previously taught "for the sake of accomplishing Vajrasattva," it is because even if Vajrasattva is not accomplished in this very life, if one understands and hears this [sādhana], one will come to understand the Guhyasamāja tantra. By understanding that, one will become skilled in the secret mantras and skilled in all conventional terminology. "The Sādhana of Glorious Mahāsukha is complete" means:

དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཐབས་སམ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་ཐབས་སོ། ། རྫོགས་པ་ནི་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པ་མ་ལུས་པའོ། ། སྒྲུབ་ཐབས་རྣམ་པར་བཤད་པ་འདི། བདག་གིས་བྱས་པའི་དགེ་བ་ཡིས། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ཉིད་ཀྱི། ། དོན་ནི་རྣམ་པར་རྟོགས་པར་ཤོག། དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འགྲེལ་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བི་མཱ་ལ་གརྦྷས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

This is the method for manifesting the glorious Vajrasattva of great bliss through the gateway of glorious great bliss, or the method for becoming of the very nature of that [bliss]. "Completion" refers to the entirety of his own intended meaning without exception. By the merit of my having composed this detailed explanation of the sādhana, may all wandering beings thoroughly realize its very meaning. This commentary on the Glorious Great Bliss, composed by the great master Vimalagarbha, is complete.