An Explanation of the Introductory Section of the the Glorious Guhyasamāja Tantra, with the Personal Instructions of the Guru

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་གུ་ཧྱ་ས་མཱ་ཛ་ཏནྟྲ་ནི་དཱ་ན་གུ་རཱུ་པ་དེ་ཤེ་ནཱ་ཁྱ་ཏ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གླེང་གཞི་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་བཤད་པ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་གསང་བ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གླེང་གཞི་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྒྱུད་འདི་མགོ་མཇུག་ཏུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་སྟོན་ཏོ། ། ལྔ་གང་ཞེ་ན། སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། སྡུད་པ་པོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། རྒྱུད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟོན་ཏོ། ། བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྡུད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བཙུན་མོའི་དཀྱིལ་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟོན་ཏོ། ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གང་བར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་ནི་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟོན་ཏོ། ། འདིས་ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟོན་ཞེ་ན། ཇི་སྐད་བརྗོད་པས་རྒྱུད་མགོ་མཇུག་གི་དོན་རྫོགས་པར་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུད་ཕུན་ཚོགས་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་གོང་དུ་བསྟན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འདོད་ཆགས་ནས་ཕྲག་དོག་གི་བར་གྱི་ཆོས་ལྔ་པོའི་རང་བཞིན་དང་། ས་བོན་གྱི་ངོ་བོར་གནས་པར་བསྟན་ཏེ།

In the language of India: Śrī-guhyasamāja-tantra-nidāna-gurūpadeśa-nāma-vyākhyā. In the language of Tibet: Dpal gsang ba 'dus pa'i rgyud kyi gleng gzhi bla ma'i man ngag gis bshad pa (The Explanation of the Introduction to the Glorious Guhyasamāja Tantra by the Oral Instructions of the Guru). Homage to the Omniscient One! Now, the introduction to the Guhyasamāja Tantra shall be explained by means of the oral instructions of the guru. In this regard, this tantra is shown to be endowed with the five perfections from beginning to end. What are the five? They are: the perfection of the teacher, the perfection of the compiler, the perfection of the place, the perfection of the retinue, and the perfection of the tantra itself. In that context, the term "the Blessed One" (bhagavān) indicates the perfection of the teacher. The phrase "Thus have I heard at one time" indicates the perfection of the compiler. The section from "of all the Tathāgatas" up to "dwelling in the midst of the queens" indicates the perfection of the place. The section from "inexpressibly inexpressible Buddha-fields" up to "appeared filled with all the Tathāgatas" indicates the perfection of the retinue. If one asks why this indicates the perfection of the tantra: it indicates the perfection of the tantra because, by means of what is expressed, the meaning of the tantra from beginning to end is brought to completion. Furthermore, the "Blessed One" explained above is shown to abide as the nature and the essence of the seed-syllables of the five phenomena, from attachment to envy, in terms of the conventional truth.

དེའི་ངོ་བོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ནི་འདོད་ཆགས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། ཞེ་སྡང་མི་འཁྲུགས་པ། གཏི་མུག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། ང་རྒྱལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། ཕྲག་དོག་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ། ས་བོན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའོ། ། ཆོས་ལྔ་པོ་འདི་དག་ལས་ཡེ་ཤེས་ལྔར་ཡང་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི་མི་འཁྲུགས་པ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་བསྟན་ཞེ་ན། ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་འདི་དག་ལས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་རིམ་པར་སྦྱར་ན་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། ཚོར་བ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། འདུ་ཤེས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། འདུ་བྱེད་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་འཁྲུགས་པའོ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་དམ་ཚིག་གི་ངོ་བོར་ཡང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་གཟུགས་རྣམ་གསུམ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། སྒྲ་རྣམ་གསུམ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། དྲི་རྣམ་གསུམ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། རོ་རྣམ་གསུམ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ། རེག་རྣམ་གསུམ་ནི་མི་འཁྲུགས་པའོ། ། གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལས་ཆོས་ལྔ་པོ་འདི་དག་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། ལྔ་གང་ཞེ་ན། ས་ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའོ། །

Its spontaneously present essence is: attachment is Amitābha, aversion is Akṣobhya, delusion is Vairocana, pride is Ratnasambhava, and envy is Amoghasiddhi. The seed syllable is Mahāvairocana. These five phenomena are also correlated with the five wisdoms: the mirror-like wisdom is Akṣobhya, the wisdom of equality is Ratnasambhava, the wisdom of individual discernment is Amitābha, and the all-accomplishing wisdom is Amoghasiddhi. Why is Amoghasiddhi shown to be the essence of the all-accomplishing wisdom? Because it is the nature of karma. The wisdom of the expanse of phenomena is Vairocana. Mahāvairocana is the authentic wisdom. From these wisdoms, all that exists as the essence of form and so forth arises. To apply them in sequence: the aggregate of form is Vairocana, feeling is Ratnasambhava, perception is Amitābha, formations are Amoghasiddhi, and consciousness is Akṣobhya. All of these should also be understood as the essence of the samaya. In that regard, the three types of form are Vairocana, the three types of sound are Ratnasambhava, the three types of smell are Amitābha, the three types of taste are Amoghasiddhi, and the three types of touch are Akṣobhya. Furthermore, from the spontaneously present bodhicitta, these five phenomena are produced. What are the five? They are earth, water, fire, wind, and space.

དེ་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་པར་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ཡང་རིམ་པར་དབྱེ་ན། སའི་ཁམས་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན། ཆུའི་ཁམས་ནི་མཱ་མ་ཀཱི། མེའི་ཁམས་ནི་གོས་དཀར་མོ། རླུང་གི་ཁམས་ནི་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའོ། ། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་རྣམ་པ་ལྔ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། དེ་གང་ཞེ་ན། ཟད་པར་སར་བསྒོམས་པས་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་འཆག་པ་དང་གཞལ་མེད་ཁང་མངོན་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རླན་པ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པས་ནི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཆུས་ཡོངས་སུ་གང་བར་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། མེར་བསྒོམས་པས་ནི་འབར་བའི་རྫུ་འཕྲུལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། རླུང་གི་ཁམས་སུ་བསྒོམས་པས་ནི་ཡིད་ཀྱི་འགྲོ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་བསྒོམས་པས་ནི་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། འབྲས་བུ་མདོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པས་འཕྲུལ་གྱི་མིག་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུར་ཡང་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། ཡིད་དོ། ། དེ་ལ་མིག་ནི་སའི་སྙིང་པོ། རྣ་བ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ། སྣ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ། ལྕེ་ནི་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག། ལུས་ནི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ། ཡིད་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་འདི་དག་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། སའི་སྙིང་པོས་འཕྲུལ་གྱི་མིག། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་འཕྲུལ་གྱི་རྣ་བ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོས་འཕྲུལ་གྱི་སྣ། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོས་འཕྲུལ་གྱི་ལྕེ་སྟེ།

How is that generated? To distinguish it by stages: the earth element is Buddhalocanā; the water element is Māmakī; the fire element is Pāṇḍaravāsinī; the wind element is the noble Tārā; and the space element is Vajradhātvīśvarī. Furthermore, it generates five types of results. What are they? By meditating on the earth-totality, one is able to walk upon the sky and manifest celestial palaces. By meditating on the nature of bodhicitta as being like moisture, one becomes able to emanate and reabsorb all worlds as being completely filled with water. By meditating on fire, one generates the miraculous power of blazing. By meditating on the wind element, one generates the movement of the mind. By meditating on the space element, one generates unobstructed wisdom. This is a brief presentation of the results. Moreover, it is also shown to be the cause for generating the miraculous eye and so forth through the eyes and other faculties. What are they? They are the eye, ear, nose, tongue, body, and mind. In that regard, the eye is Kṣitigarbha; the ear is Vajrapāṇi; the nose is Ākāśagarbha; the tongue is Avalokiteśvara; the body is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin; and the mind is Vajrasattva. The results of meditating in that way are as follows: Kṣitigarbha generates the miraculous eye; Vajrapāṇi generates the miraculous ear; Ākāśagarbha generates the miraculous nose; and Avalokiteśvara generates the miraculous tongue.

སེམས་ཅན་སྣ་ཚོགས་ལ་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སོ་སོའི་མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཆོས་སྟོན་པའོ། ། སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བས་ལུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཡིད་ཀྱི་གཟུགས་དང་སྤྲུལ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་རྡོ་རྗེའི་རྫུ་འཕྲུལ་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། ཡིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ནི་སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། ཟག་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། མཉམ་པར་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལག་པ་གཉིས་ཏེ་ལྕགས་ཀྱུའི་དོན། འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་རྡོ་རྗེ་པདྨོར་ཞུགས་པ་སྟེ་ཞགས་པའི་ཚུལ། འཕགས་པ་རྟ་མགྲིན་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་མུ་དྲ་གཉིས་ཞལ་སྦྱོར་བ་སྟེ་ལྕགས་སྒྲོག་གི་དོན་ཏོ། ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱིར་ལས་ཀྱི་དུས་སུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་གཉིས་མཉེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དྲིལ་བུའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་བྱུང་བར་སྟོན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། སྔར་བསྡུས་པའི་དོན་གསལ་བར་བསྟན་ནས། ཕྱིས་སློབ་དཔོན་གྱི་རྒྱུད་བཤད་པར་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བཙུན་མོའི་དཀྱིལ་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་པའི་བར་དག་གི་དོན་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་མན་ངག་གིས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཨེ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ། ཝཾ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ། མ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ། ཡཱ་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ། ཤྲུ་ཀྲ་ཞེས་པ་ནི་སྤྲོ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཨེ་ཞེས་པ་ནི་གཟུངས་མའོ། །

He teaches the Dharma to various sentient beings through various sounds, in accordance with their respective inclinations. Sarvanīvaraṇaviṣkambhin generates physical miracles, mental forms, and emanations. Furthermore, he generates vajra-miracles throughout all world systems. Through the mind of Vajrasattva, he generates the recollection of past lives and the wisdom that exhausts all outflows. At the time of union, the noble Yamāntaka represents the hook with his two hands; the noble Aparājita enters the vajra-lotus, representing the noose; the noble Hayagrīva is the union of the two mudrās, the Great Seal and the Action Seal, representing the chain; and the noble Amṛtakuṇḍalī, for the sake of activity, pleases the two seats of great bliss at the time of activity, representing the bell. All of these are shown to arise from bodhicitta. The yogi who desires to generate the wisdom of omniscience should first clearly demonstrate the summarized meaning and then begin to explain the master’s tantra. Regarding that, the meaning of the passage from "Thus have I heard" up to "dwelling in the midst of the queens" is to be shown through the master’s pith instructions: E is the samaya-mudrā; Vaṃ is the mahāmudrā; Ma is the dharma-mudrā; Yā is the karma-mudrā; Śrutkṛ means "emanation." E refers to the consort.

ཝཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ། འདིའི་དུས་ན་ཞེས་པ་ནི་འདིའི་ཚེ་ན་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར། ཡང་ན་ས་མ་ཡ་ཞེས་པ་ནི་དུས་དང་མི་སྦྱར་གྱི། འདིའི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་སྡེ་བཞི་བཅོམ་པ་དང་། ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན། ཡེ་ཤེས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངའ་བའི་ཕྱིར་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་བཞིན་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན། ཕ་མ་གཉིས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་དབང་གིས་ཕོ་མོ་ཕྲད་པར་གྱུར་ནས། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་སྦྱངས་ནས་ཡང་དག་པའི་ལམ་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཡང་ན་ཇི་ལྟར་འོངས་བཞིན་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། དཔེར་ན་ཟངས་དང་འཁར་བ་ལ་སོགས་པ་རྫས་ཀྱི་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཆོལ་ཟངས་སུ་བྱས་པའི་དུས་ན་ནི་བཙོག་པར་འཛིན་ཅིང་མཆིལ་སྣབས་ལ་སོགས་པ་འདོར་བར་བྱེད། དེ་ལ་གཞོང་པ་ལ་སོགས་པར་བྱས་ན་ནི་གཙང་བར་འཛིན་ཅིང་། ཟས་སྐོམ་ལ་སོགས་པ་འཇོག་ཅིང་ཟ་བར་བྱེད། དེ་ལ་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བྱས་པའི་དུས་ན་ནི་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་མཆོད་པའི་ལས་སུ་བྱེད་དོ། །

Vaṃ refers to the vajra of bodhicitta. Regarding the phrase "at this time," it should be understood as "at this moment." Alternatively, samaya is not to be linked to time, but rather to the statement "abiding in this very mudrā." The term "Bhagavān" (the Blessed One) is so called because he has conquered the four classes of Māra and possesses the six excellent qualities. Furthermore, he is the Bhagavān because he possesses the perfection of primordial wisdom (jñāna). The term "Tathāgata" means "one who has come in such a way," because he has arisen just as he was born. If one asks how he was born: from the beginningless past, due to the power of desire, the father and mother came together; having purified that very [process], he proceeds upon the authentic path, and is thus the Tathāgata. Alternatively, he is the Tathāgata because he goes just as he came. For example, a single material substance such as copper or bronze, when made into a spittoon, is regarded as filthy and used for discarding saliva and mucus. When made into a basin or the like, it is regarded as clean, and food, drink, and so forth are placed within it and consumed. When made into a statue or the like, it is the object of prostration and offerings.

དེ་དང་འདྲ་བར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འདོད་ཆགས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པའི་དུས་ན་ནི་སྨད་ཅིང་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྦྱོར་བའི་དུས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུར་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དགའ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་གནས་ཀྱང་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་གོམས་པའི་དབང་གིས་འབྲས་བུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་མངོན་པར་གྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་ནས་ཕྲག་དོག་གི་བར་གྱི་ཆོས་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཀྱང་དང་པོའི་ཚུལ་ལྟར་སྤྱད་ན་ངན་སོང་གི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན། དེ་ཉིད་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པར་བསྒོམས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་པས་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྒྲ་མང་དུ་སྦྱར་ཞིང་བཤད་ཅི་དགོས་ཏེ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ངེས་པར་བསྟན་པ་འདི་ཡིན་ནོ། ། ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་དཀྱིལ་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་དོ་ཅོག་གི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། སྙིང་པོ་ནི་ས་བོན་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའི་བཙུན་མོའི་དཀྱིལ་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་བཙུན་མོ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ། དཀྱིལ་ཞེས་པ་ནི་པདྨོ་སྟེ་དེ་ནི་བཞུགས་པར་སྦྱར། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བཞུགས་ཤེ་ན།

Similarly, attachment, which is the cause of saṃsāra, is something to be disparaged and abandoned when it is accompanied by afflictions; yet, when applied in the manner of method and insight, it is also the locus of the enjoyment of joy that brings about the accomplishment of the body of Vajrasattva. Thus, through the power of habituating oneself to the enjoyment of the samādhi that unites method and insight, the result—the glorious Vajrasattva himself—is fully accomplished. Likewise, if these five phenomena, from attachment to envy, are practiced in their initial manner, they are the causes of the lower realms; however, if they are meditated upon as being naturally pure, they are also the causes for generating the wisdom of omniscience, and thus do not become faults. For that reason, they are called "Tathāgatas." What need is there to apply and explain the term "Tathāgata" extensively? This is the definitive teaching of the meaning of the tantra. Regarding the phrase, "The essence of body, speech, and mind dwells in the center of the Vajra Queen": body, speech, and mind are the nature of all physical, verbal, and mental activity, and they are also the nature of the bodies and so forth of all the Tathāgatas; therefore, they are called the "Vajra Body, Speech, and Mind." "Essence" refers to the seed-syllable. The phrase "dwells in the center of the Great Vairocana’s Queen" means that the "Queen" is the samaya-mudrā, and "center" refers to the lotus; this is to be understood as the place where he dwells. If one asks how he dwells there:

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆུ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་དཀར་ཞིང་དག་པའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་སོ། ། དེ་ལ་ཡང་འདི་སྐད་ཅེས་པ་ནས་བཙུན་མོའི་དཀྱིལ་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་པའི་བར་དེ་དག་རྣམ་གྲངས་གཞན་དུ་ཡང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཨེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས། ཝཾ་ནི་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་བོན། ཡ་ནི་བསྐྱོད་པ་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། ཤྲུ་ཀྲ་ནི་འབྱུང་བའི་དོན། ཨེ་ཀ་ནི་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད། འདིའི་དུས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་དགེས་པའི་གནས་བྷ་ག་བཱན་ནི་བྷ་གའི་གནས་ན་བཞུགས་པའི་ཕྱིར། བྷ་ག་བཱན་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་ས་བོན་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་དང་སྦྱར། བཙུན་མོའི་དཀྱིལ་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་པདྨའི་གནས་ན་བཞུགས་པར་སྟོན་ཏོ། ། བི་ཛ་ཧ་རའི་སྒྲས་ནི་བཞུགས་པའི་དོན་ཏོ། ། བཞུགས་སོ་ཞེས་པའི་སྒྲས་ནི་རྣམ་པར་གནས་སོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་རྣམ་གྲངས་གཞན་དུ་ཡང་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཨེ་ཁཾ་ཞེས་པ་ནི་འཛིན་པའི་དོན་ཏེ། སྡུད་པར་མཛད་པ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱིས་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ཡང་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་བསྟོད་དོ་ཞེས་པའི་བར་དག། བདག་གིས་མངོན་སུམ་དུ་ཐོས་སོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། ། བདག་གིས་ཞེས་པ་ནི་གཞན་དང་གཞན་ལས་བརྒྱུད་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཏོ། །

The Great Vairocana, whose nature is wisdom and whose essence is like water, abides in a manner that is white and pure like the moon. Regarding that, from the words "Thus have I [heard]" up to "abiding in the midst of the queen," these should also be explained through another enumeration: E is the source of phenomena (dharmodaya); Vaṃ is the seed syllable of the wisdom of the Great Vairocana; Ya is the characteristic of the activity of movement; Śrūkra is the meaning of arising; Eka is the characteristic of being endowed. "At this time" refers to the place of joy of Vajradhātvīśvarī. Because he abides in the bhaga (the place of the bhaga), he is called Bhagavān. "The Vajra, the essence of the body, speech, and mind of all Tathāgatas" is to be connected with the moon-like seed syllable. "Abiding in the midst of the queen" shows that he abides in the lotus-abode of the queen Vajradhātvīśvarī, the body, speech, and mind-vajra of all Tathāgatas. The word vijahara means "abiding." The word "abides" means "dwells." Furthermore, it should be explained through another enumeration: E-khaṃ means "to hold," referring to that which was compiled by Vajradharma. Furthermore, from "Thus have I [heard]" up to "the Blessed One [spoke], and they praised him," it shows: "I heard it directly." "By me" means that it is not like a transmission from one person to another.

ས་མ་ཡ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་དུས་མཚོན་པའོ། ། འདི་ལྟར་དུས་མཚོན་པ་ཡང་དུས་གསུམ་ལ་སོགས་པ་དུས་ངེས་པར་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་བཞི་བཅོམ་པ་དང་། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དག་གི་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་ས་བོན་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། བཙུན་མོ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱའི་དོན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དེའི་གནས་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ། སྐབས་འདིར་གཞན་དག་གིས་བརྒལ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ཞེས་བྱ་བས་ཆོག་མོད། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དགོས་ཆེད་མེད་དེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་དང་རྒྱུད་ལྡན་པའམ། ལྷན་ཅིག་ཅེས་བྱས་ན་ཚིག་འབྲེལ་ཅིང་བདེ་སྟེ། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་བརྗོད་ན་ནི་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་རིགས་ཀྱི། ད་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་སུམ་དུ་བཞུགས་པའི་དུས་སུ་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་པ་འདི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ལན་དུ་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་སོ་ཞེས་འབྱུང་ལ། སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ་ཞེས་ནི་རྒྱུད་གཞན་གང་ལས་ཀྱང་མ་གསུངས་སོ། ། ཁ་ཅིག་གིས་བརྒལ་བ། རྒྱུད་སྡུད་པར་མཛད་པ་དག་མེད་དོ་ཞེས་གཞན་དག་སྨྲའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།

The term samaya indicates time. However, this indication of time does not refer to a fixed time such as the three periods [of past, present, and future]. Why is that? Because it would be purposeless. The term Bhagavān (the Blessed One) refers to one who has conquered the four māras and possesses sovereignty and so forth; thus, he is called the Blessed One. Regarding "the vajra essence of the body, speech, and mind of all the Tathāgatas," the seed-syllable of the heart-essence of those Buddha-Bhagavāns is called "vajra," which has the characteristic of being indivisible. The term "consort" (btsun mo) has the meaning of mudrā. It is truly marvelous that the Blessed One resides in the abode of that Source of Phenomena (dharmodaya). At this point, others raise an objection: "It would suffice to say 'spoken by the Blessed One'; there is no need for 'Thus have I heard.' Furthermore, if one uses 'then' (tatas) or 'together with' (sārdham), the connection of the words is more coherent and smooth. Why is that? If it were spoken after the Blessed One had passed into nirvāṇa, it would be appropriate to say 'Thus have I heard.' However, since the Blessed One is currently residing in person, saying 'Thus have I heard' is not logical." In response, it is logical. For in all the tantras, it appears as "Thus have I heard," yet in no other tantra is it ever stated that "the Teacher has passed into nirvāṇa." Some raise an objection, saying that others claim there are no compilers of the tantras. Why is that?

རྒྱུད་འདི་དག་གཉིས་སུ་མེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེའོ། ། ལན་དུ་རྒྱུད་འདི་དག་ལས་ཕྱིར་གྱུར་པ་གཞན་དག་ཅི་སྟེ་འདྲི་བ་པོ་ཞིག་མེད་ན་རྒྱུད་འདི་དག་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་སྟེ། ། དེ་དག་བསལ་བའི་ཕྱིར་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་སོ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་པ་ནི་རྒྱ་གར་གྱི་སྒྲ་དང་སྦྱར་ན་ཨ་ཕྱི་ལ་པ་ནི་གྲངས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ནས་བཀག་ན་གྲངས་ལས་འདས་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་དང་ཡོན་ཏན་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་མཉམ་པ་ཞེས་པ་ནི་རབ་ཏུ་མང་པོའི་དོན་ཏེ་གྲངས་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་ནི་ཕྱག་རྒྱ། སེམས་དཔའ་ནི་འདོད་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པར་གནས་པའི་དོན་ཏོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ལ་གནས་སོ། ། དེ་ཡང་སུའི་ཐད་ན་བཞུགས་ཤེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་འཁོར་ན་བཞུགས་སོ། ། དེ་ལ་གོང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་རྡུལ་ཕྲན་དང་མཉམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བསྡུས་པའི་དོན་དུ་བསྟན་གྱི།

It is said that this is because these tantras abide in non-duality. In response, one might wonder: if there were no other questioner outside of these tantras, how could these tantras have arisen? To dispel such conceptual doubts, it is stated: "Thus have I heard." Regarding the phrase "the inexpressible of the inexpressible," if applied to the Indian language, the prefix a- indicates negation, and paṇi indicates a number; when the na is negated, it indicates a meaning beyond number. Therefore, it is called "the inexpressible." Furthermore, "the inexpressible of the inexpressible" refers to the inexpressibility of form and qualities; therefore, it is called "the inexpressible of the inexpressible." In that context, "equal to the atoms of the Buddha-fields" means a vast number, referring to the countless great bodhisattvas. Regarding the term "great bodhisattva" (mahāsattva): bodhi is the seal (mudrā), and sattva is the aspiration; therefore, they are "bodhisattvas." Why is that? It is because they abide in non-duality. "Great being" (mahāsattva) means they abide in the wisdom of great bliss; therefore, they are called "great beings." Consequently, they abide in the source of phenomena (dharmodaya). If one asks in whose presence they reside, they reside in the retinue of the Blessed One (bhagavān). In that regard, the aforementioned summary of "great bodhisattvas equal to the atoms of the Buddha-fields" has been presented.

གང་དང་གང་བཞུགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདིར་སོ་སོའི་མཚན་ཡང་སྨོས་སོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ཐོག་མར་ཅིའི་ཕྱིར་སྨོས་ཤེ་ན། དམ་ཚིག་གིས་ལྷ་རྣམས་མཉེས་པའི་རྒྱུར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གཙོར་སྨོས་ཏེ་དང་པོར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དམ་ཚིག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་(ཞེན་,ཞེ་ན་)རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་དང་ནང་ངོ་། ། དེ་ལ་ཕྱི་གང་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་པའི་བསྲུང་བར་བྱ་བ་རྣམས་སོ། ། ནང་གི་གང་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་བཟའ་བའོ། ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་བསྲུངས་ནས་སྐུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། གང་གིས་སྐུ་གྲུབ་པ་དང་། ཚིག་ཀྱང་དགོས་ཏེ། སྐུ་དང་གསུང་མི་ཕྱེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དུ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ནས་གནས་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་གསུང་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཚིག་འགྲུབ་ནས་སེམས་དཔྱོད་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལ་སེམས་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་རང་བཞིན་གྱིས་བྲལ་བར་ཡང་མཁྱེན་ལ། ཐམས་ཅད་དང་མི་གཉིས་པར་ཡང་མཁྱེན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དུ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ནས་གནས་པར་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་སུ་མེད་པར་མངོན་པར་མི་འགྲུབ་པས།

In order to show who is present, the individual names are also mentioned here. Regarding that, if one asks why the great bodhisattva called Samayavajra is mentioned first, it is because he is mentioned primarily and taught at the beginning because samaya is the cause for pleasing the deities. What is samaya itself? It is of two types: outer and inner. What is the outer? It consists of the things to be guarded in the worldly sense. What is the inner? It consists of the things to be consumed, such as bodhicitta and so forth. Having thus guarded the samaya, in order to accomplish the body, the great bodhisattva called Kāyavajra is mentioned. Since the accomplishment of the body also requires speech, he is mentioned to show the indivisibility of body and speech; thus, the Blessed One also manifested and remained in the manner of a bodhisattva. Therefore, the great bodhisattva called Vāgvajra is mentioned. Once speech is accomplished in that way, the mind is investigated. In that regard, the mind is known to be naturally free from all entities, yet it is also known to be non-dual with all things; thus, he manifested and remained in the manner of a bodhisattva. Therefore, the great bodhisattva called Cittavajra is mentioned. In that regard, without the samādhi of body, speech, and mind, the two bodies of a Buddha cannot be non-dually accomplished.

དེའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྡོ་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་ནས་གང་གིས་སེམས་མངོན་པར་དགའ་བར་འགྱུར་བ་དེ་རྒྱལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྨོས་སོ། ། གང་གིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ལྷ་མོ་དང་ལྡན་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ས་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་གཟུགས་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་པས་དེའི་ཕྱིར་ས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཆུའི་ཆར་འབེབས་པས་ཆུ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཆུ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཆུ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བསྟན་ནས་མེ་ལས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མེ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་མེ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བསྟན་ནས། ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་གཟུགས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རླུང་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་རླུང་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བསྟན་ནས།

Therefore, he is designated as the Bodhisattva Mahāsattva Vajrasamādhi. Having thus attained meditative absorption, that by which the mind becomes intensely joyful is shown to be the Victor; therefore, he is designated as the Bodhisattva Mahāsattva Vajravijaya. Since that Victor—the wisdom of great bliss endowed with the goddesses and the forms of the Great Seal of body, speech, and mind—cannot produce the forms of the earth and so forth without [the elements], he is taught in sequence as the Bodhisattva Mahāsattva Vajrabhūmi and the others. Therefore, he is designated as the Bodhisattva Mahāsattva Vajrabhūmi. Now, because he causes the rain of the water of Dharma to fall, he is taught as the Bodhisattva Mahāsattva Vajrāmbhas; therefore, he is called Vajrāmbhas. Having thus taught him as the Bodhisattva Vajrāmbhas, in order to show that everything is accomplished from fire, he is taught as Vajrāgni. Having thus taught him as the Bodhisattva Vajrāgni, in order to show the spontaneous accomplishment of the forms that pervade all, he is taught as the Bodhisattva Vajramarut. Having thus taught him as the Bodhisattva Vajramarut, ...

སྒྲིབ་པ་མེད་པར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མངོན་པར་སྤྲུལ་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟར་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་བསྒྲུབས་ནས། ད་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་དམིགས་པ་ལྟ་བས་ཆོག་མི་ཤེས་པའི་གཟུགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟར་གཟུགས་ཇི་ལྟ་བུ་ཡང་བསྟན་ནས། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྒྲས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་བཞིན་དང་། གང་དག་གིས་སྒྲར་བརྗོད་པ་དེ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟར་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་བསྟན་ནས། ད་ནི་བདག་ཉིད་རབ་ཏུ་ཚིམ་པ་མྱོང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མངོན་པར་སྤྲུལ་ནས་གནས་པར་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དྲི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟར་དྲི་རྡོ་རྗེས་བདག་དང་གཞན་གྱི་སེམས་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་དམ་ཚིག་དང་ཞལ་མི་གཉིས་པ་སྤྲད་པའི་རོ་མྱང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་བསྟན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟར་རོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་ནས། དབང་པོ་གཉིས་རེག་པའི་བདེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རེག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྨོས་སོ། །

Because the Blessed One manifested in the manner of a bodhisattva named Ākāśavajra, whose nature is appearance without obscuration, the bodhisattva named Ākāśavajra is mentioned. Having thus established Ākāśavajra, the nature of wisdom is now shown as a form that is never satiated by the view that focuses on non-duality; therefore, the bodhisattva named Rūpavajra is mentioned. Having thus shown the nature of form, the sound that satisfies the minds of all sentient beings through the term "non-duality," and those who express it as sound, are shown to abide in the manner of a bodhisattva; therefore, the bodhisattva named Śabdavajra is mentioned. Having thus shown the sounds of the lotus, the vajra, and so forth, the Blessed One now manifests and abides in the manner of a bodhisattva to demonstrate the experience of one's own complete satisfaction; therefore, the bodhisattva named Gandhavajra is mentioned. Having thus shown Gandhavajra, which satisfies the minds of oneself and others, the Blessed One now abides in the manner of a bodhisattva to demonstrate the tasting of the flavor of the union of the samaya and the non-dual face; therefore, the bodhisattva named Rasavajra is mentioned. Having thus shown Rasavajra, the bodhisattva named Sparśavajra is mentioned to demonstrate the bliss of the contact of the two organs.

དེ་ལྟར་དེ་ཡན་ཆད་དུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་མདོར་བསྟན་པའམ་ཡང་ན་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་རེག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བསྟན་ནས། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨོར་ལྡན་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འབྱུང་བའི་དུས་ན་རྣལ་འབྱོར་པས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། འདོད་ཆགས་མ་ཡིན་ཆགས་བྲལ་མིན། ། གཉིས་ཀ་མིན་པའང་མི་དམིགས་སོ། ། ཞེས་བསྟན་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འབྱུང་བ་ན་བདག་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྨོས་སོ། ། དེ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་ཞེས་པའི་བར་དག་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པས་འདིར་མ་སྨོས་སོ། ། དེ་ལྟར་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་ནས། ད་ནི་སྟོན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟོན་ཏེ། དེ་ཡང་ཚད་ཇི་ཙམ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པ་ཞེས་འབྱུང་མོད་ཀྱི། རེ་ཞིག་འདིར་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་བདག་གི་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྟན་ཏེ། མི་བསྐྱོད་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་དག་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དེའི་ངོ་བོར་གནས་པར་བསྟན་ཏོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་གང་དག་གཏི་མུག་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་དེའི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་བསྟན་ཏོ། །

Thus, up to this point, the five sensory qualities have been briefly presented, or alternatively, the five sensory qualities have been presented in the manner of a bodhisattva. Having thus presented the bodhisattva known as Sparśavajra, at the time when bodhicitta arises from the union of the vajra and the lotus, the yogi should understand what is taught: "Neither passion, nor the absence of passion, nor even the absence of both is perceived." In order to generate the pride of thinking, "When bodhicitta arises, I am the expanse of reality (dharmadhātu)," the bodhisattva named Dharmadhātuvajra is mentioned. From the phrase "inexpressible beyond the inexpressible" up to "the bodhisattvas, the great beings," these have not been mentioned here as they were already explained above. Having thus presented the excellence of the retinue, the excellence of the teacher is now shown. As for the extent of that, although it is said to be "equal to the expanse of space," for the time being, only the principal figures such as Akṣobhya and the others are presented. In that regard, the nature of one's own attachment, aversion, delusion, pride, and envy is shown; the Tathāgata named Akṣobhyavajra is shown to abide as the very essence of the mind possessed of aversion. The Tathāgata named Vairocanavajra is shown to abide in the manner of Vairocana as the essence of those possessed of delusion.

རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཞེས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་གང་དག་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དེའི་ངོ་བོར་གནས་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཚད་མེད་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་གང་དག་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དེའི་རང་བཞིན་ལས་བྱུང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མེད་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྨོས་སོ། ། གདོན་མི་ཟ་བ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་ཕྲག་དོག་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དེའི་ངོ་བོར་གདོན་མི་ཟ་བའི་རྡོ་རྗེ་གནས་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་དག་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པར་བསྟན་པ་འདི་དག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་བསྟན་ཏེ། རང་གི་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་རང་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་རྒྱུད་ལས་གཙོར་སྨོས་ཏེ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པར་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པར་སྤྲུལ་པས་ཁྱད་པར་སྤྲུལ་པའི་དོན་དུ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས། དབྱིངས་ཞེས་པ་ནི་ས་བོན། མཉམ་ཞེས་པ་ནི་ཁྱབ་པ། བསྟན་པ་ཞེས་པ་ནི་གསུངས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་དག་གསུངས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་དཀྱིལ་ན་ས་བོན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུར་ཁྱབ་པར་གནས་པར་བསྟན་པའོ། །

The Tathāgata known as Ratnasambhava is taught to abide as the essence of Ratnasambhava in the manner of a mind possessed of pride. The Tathāgata known as Amitāyus is mentioned as the Tathāgata "Immeasurable Vajra" in order to show that the mind possessed of attachment arises from the nature of Amitābha. The Tathāgata known as Amoghasiddhi is taught to abide as the essence of the mind possessed of envy in the form of the "Infallible Vajra." These and other Tathāgatas, shown to be equal to the expanse of space, are taught to be the spontaneously present forms of the Mahāmudrā. Because the limbs and digits of one's own body are self-arisen from bodhicitta, these Tathāgatas and Bodhisattvas are primarily mentioned and taught in the tantras. Furthermore, those Tathāgatas and Bodhisattvas shown to be equal to the expanse of space are taught for the purpose of a specific emanation, as they are emanated as equal to the expanse of reality (dharmadhātu). In this context, "all space" refers to the source of phenomena (dharmodaya); "expanse" refers to the seed; "equal" refers to pervasiveness; and "shown" refers to the meaning of what was spoken. The teaching of these points shows that within the center of the source of phenomena, all the bodies of the mudrās abide pervasively in the manner of seeds.

ཡང་ན་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་བཞི་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་ལྡན་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་རྡོ་རྗེ་དང་མི་གཉིས་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་སྤྲུལ་ནས་བཞུགས་སོ། ། མང་པོར་སྨོས་ཅི་དགོས་ཏེ་དོན་མདོར་བསྟན་པ་ནི་འདི་དག་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྔར་སྨོས་པ་འདི་དག་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྡུས་ཏེ་བསྒྲུབ་བའི་གཞུང་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ངོ་མཚར་དུ་སྐྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་བསྐྱེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི་སྔགས་པ་ཉིད་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་པར་བསྒྲུབ་བོ། ། རྒྱུད་འདི་ཉིད་ཀྱང་འཕགས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་མཉམ་པའི་ཚུལ་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ་དེ་ལས་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་སྐྱེས་པས་ཡིག་འབྲུའི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་འབྲུ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལས་ལུས་ཀྱི་བདག་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་མཚན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བར་ལྡན་པ་པདྨའི་གནས་ན་བཞུགས་པའི་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ན་རྒྱུད་ལས་སྨོས་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཏུ་བློས་རྣམ་པར་རྟོག་སྟེ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་ཅེ་ན། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པ་ལྔ་དང་བདག་ལྡན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། ། འདོད་ཆགས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། ཞེ་སྡང་མི་བསྐྱོད་པ། གཏི་མུག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། ང་རྒྱལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། ཕྲག་དོག་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ།

Alternatively, "all of space" refers to the four goddesses and the Tathāgatas, who, being inseparable from the vajra source of phenomena (dharmodayā) and the mudrā, abide as the emanation of everything in the nature of the dharmadhātu. If one asks, "What is the point of mentioning so many? To state the meaning in brief, it is as follows," these previously mentioned elements are condensed into the moon maṇḍala of bodhicitta; through the text of the practice, the Blessed One is brought to a state of wonder. Not only is the Blessed One himself generated in this way, but the practitioner of mantra also accomplishes [the deity] through such a method. One should understand that this very tantra is also blessed in a manner equal to the body of the Noble One himself. Alternatively, by meditating on suchness, the wisdom that appears from it will arise. Once that has arisen, it becomes the cause of the syllables, and the syllables of the mantra are generated. From that, the Blessed One, the master of the body, is fully accomplished. Furthermore, he is endowed with the union of the marks and is non-dual; he abides in the lotus seat, and in the direction of space, one should mentally conceptualize the limbs and minor limbs that are the nature of all the deities mentioned in the tantra. If one asks, "How does one conceptualize them?" one conceptualizes them as being endowed with the five aspects of suchness: desire, hatred, delusion, pride, and envy. Desire is Amitābha, hatred is Akṣobhya, delusion is Vairocana, pride is Ratnasambhava, and envy is Amoghasiddhi.

ས་བོན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ལས་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་འདི་དག་ཏུ་འགྱུར་བར་སྟོན་ནོ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུར་རྣམ་པར་བརྟག་གོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སོ་སོར་དབྱེ་ན། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་མི་བསྐྱོད་པ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་བ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གཟུགས་འདི་གཏི་མུག་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། གང་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཚོར་བ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། གང་དུས་གསུམ་དུ་ཆགས་པའི་འདུ་ཤེས་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། གང་ཕྲག་དོག་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པའོ། ། གང་ཞེ་སྡང་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོའི་རང་བཞིན་དུ་བདག་གྱུར་པར་རྣམ་པར་བརྟག་གོ། ། གཟུགས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། སྒྲ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། དྲི་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། རོ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ། རེག་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་ཡང་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟག་ཅེ་ན། དེ་ལ་སའི་ཁམས་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན།

The seed is the Great Vairocana, and it is shown to transform into these five aspects. These, such as desire and the rest, are to be visualized as the bodies of the Tathāgatas. Furthermore, if they are distinguished individually according to the mode of wisdom: the mirror-like wisdom is Akṣobhya; the wisdom of equality is Ratnasambhava; the wisdom of individual discernment is Amitābha; the all-accomplishing wisdom is Amoghasiddhi; and the wisdom of the expanse of phenomena is Vairocana. That which is the form of the Blessed One is delusion, and is Vairocana. That which abides in the manner of the equality of the feelings of pleasure and pain is Ratnasambhava. That which is the nature of the arising of the perception of attachment throughout the three times is Amitābha. That which is the nature of the mental formation of envy is Amoghasiddhi. That which is aversion is Akṣobhya, which is consciousness. The yogi should visualize himself as the sovereign nature of all phenomena, such as desire and the rest. Vairocana abides in the manner of the three types of form; Ratnasambhava abides in the manner of the three types of sound; Amitābha abides in the manner of the three types of smell; Amoghasiddhi abides in the manner of the three types of taste; and Akṣobhya abides in the manner of the three types of touch. Having visualized in that way, how are the four great elements to be visualized? In that regard, the earth element is Buddhalocanā.

མེའི་ཁམས་ནི་གོས་དཀར་མོ། ། ཆུའི་ཁམས་ནི་མཱ་མ་ཀཱི། རླུང་གི་ཁམས་ནི་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའོ། ། དེ་ལ་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡང་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སའི་སྙིང་པོ། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ། སྣའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ། ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག། ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། འཕྲུལ་གྱི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྣམ་པར་དག་གོ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དུས་སུ་བློས་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ལག་པ་གཉིས་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་དུས་ན་ལྕགས་ཀྱུའི་དོན། འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་རྡོ་རྗེ་པདྨོར་གནས་པའི་དུས་ན་ཞགས་པའི་ཚུལ་དུ་བསམ་མོ། ། འཕགས་པ་རྟ་མགྲིན་ནི་ཞལ་སྤྲོད་པའི་དུས་སུ་ལྕགས་སྒྲོག་སྟེ། ཚེམས་ཀྱི་སྒྲོས་བསྡམས་པའོ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ལས་ཀྱི་དུས་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པའམ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དྲིལ་བུའི་དོན་ཏོ། ། སྒྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། འདི་དག་ཐབས་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ལས་གྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྒྱུད་ལས་འཁོར་སེམས་དཔའ་གང་དག་གསུངས་པ་མངོན་པར་འབྱུང་བའི་དུས་ན་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ལྟ་བུ་བློས་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྡོ་རྗེ་དང་།

The fire element is Pāṇḍaravāsinī; the water element is Māmakī; the wind element is the noble Tārā; and the space element is Vajradhātvīśvarī. Furthermore, the nature of the eye consciousness should be understood in this way: the eye consciousness is Kṣitigarbha; the ear consciousness is Vajrapāṇi; the nose consciousness is Ākāśagarbha; the tongue consciousness is Avalokiteśvara; the body consciousness is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin; and the mental consciousness is the glorious Vajrasattva. The miraculous eye and so forth are also completely pure. At the time of meditative equipoise, the intellect should understand it thus: the two hands are the nature of Yamāntaka; at the time of grasping, they have the meaning of a hook. At the time of the noble Aparājita abiding in the vajra lotus, one should contemplate them in the manner of a noose. The noble Hayagrīva, at the time of facing one another, is the iron chain, which binds with the arrangement of the teeth. Amṛtakuṇḍalī is the nature of activity; at the time of activity, he abides in or pleases great bliss, which is the meaning of the bell. The practitioner of accomplishment should realize it in this way. One should understand that these are established from the great method of wisdom. Regarding the retinue bodhisattvas mentioned in the tantras, at the time of their manifestation, one should mentally distinguish them as being like the limbs and digits of the entire body. In that regard, there are the Samaya Vajra, the Body-Speech-Mind Vajra, the Samādhi Vajra, and...

རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་དང་། ས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཆུ་རྡོ་རྗེ་དང་། མེ་རྡོ་རྗེ་དང་། རླུང་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་དང་། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་དང་། སྒྲ་རྡོ་རྗེ་དང་། དྲི་རྡོ་རྗེ་དང་། རོ་རྡོ་རྗེ་དང་། རེག་རྡོ་རྗེ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྡོ་རྗེ་དང་། མི་འཁྲུགས་པ་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་རྡོ་རྗེ་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་རྡོ་རྗེ་དང་། གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ་རྡོ་རྗེ་དང་སྟེ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ཏུ་བློས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་གཙོ་བོའི་སྐུར་རྣམ་པར་བརྟག་གོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་གི་རང་བཞིན་ནི་བདུད་རྩི་དང་ལྡན་པའི་ངོ་བོ་སྟེ། དེ་བས་ན་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྐུ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། ། གསུང་གི་རང་བཞིན་ནི་གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་སྟོན་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རིག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་དོན་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྙེས་པ་ལས་དགྱེས་པ་འབྱུང་བ་ནི་རྒྱལ་བའོ། ། ས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ལས་སྐུར་འགྲུབ་སྟེ། ས་ནི་གཞལ་མེད་ཁང་གི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཆུ་ནི་གཤེར་བའོ། ། མེ་ནི་ཆོ་འཕྲུལ་ལོ། ། རླུང་ནི་བརྐྱང་བསྐུམ་བྱེད་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་ལུས་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་བྱེད་པའོ། ། གཟུགས་ནི་མཚན་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུའོ། ། སྒྲ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨར་ལྡན་པའོ། ། དྲི་ནི་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པའོ། ། རོ་ནི་ཞལ་གཉིས་མྱོང་བར་བྱེད་པའོ། །

The Victorious Vajra, Earth Vajra, Water Vajra, Fire Vajra, Wind Vajra, Space Vajra, Form Vajra, Sound Vajra, Odor Vajra, Taste Vajra, Touch Vajra, Dharmadhātu Vajra, Vairocana Vajra, Akṣobhya Vajra, Ratnasambhava Vajra, Amitābha Vajra, and Amoghasiddhi Vajra—these should all be mentally visualized as the limbs and digits of the body, in the form of the principal deity in their respective order. In that regard, the nature of the samaya is the essence endowed with nectar; therefore, it is called the samaya-vajra. Regarding the so-called "Vajra of Body, Speech, and Mind": the Body consists of the dharmakāya, the saṃbhogakāya, and the nirmāṇakāya. The nature of Speech is the nature that reveals all secret mantras. The meaning of being "attached" to the knowledge of Body, Speech, and Mind is samādhi. From having attained such samādhi, the arising of joy is the "Victorious One" (jina). The Body is accomplished from the nature of earth and so forth: earth is the nature of the celestial palace; water is moisture; fire is miraculous power; wind is the act of extending and contracting; space is that which makes the entire body manifest. Form consists of the thirty-two major marks and the eighty minor signs. Sound is the union of the vajra and the lotus. Odor is that which satisfies the mind. Taste is the experience of the two lips.

རེག་པ་ནི་དབང་པོ་གཉིས་བདར་བར་བྱེད་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཞེ་སྡང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་གཏི་མུག། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནི་ང་རྒྱལ། གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ་ནི་ཕྲག་དོག། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ནི་འདོད་ཆགས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལུས་ལ་གནས་པར་ཤེས་ནས་གཙོ་བོ་འདི་དག་ལ་སོགས་པ་སྤྲོ་བར་མཛད་དོ། ། ཞལ་དུ་ཞུགས་ནས་དབང་པོའི་ལམ་དུ་བྱུང་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་དཀྱིལ་དུ་བདག་པོའི་སྐུ་དང་ལྡན་པར་གནས་ཏེ། དེ་ཡང་ལུས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཞུ་ནས་ས་བོན་གྱི་ཚུལ་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ལུས་ལ་གནས་པར་རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་ངོ་། ། སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་གྱིས་བདག་ཉིད་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་སྟེ་འདི་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨོར་ལྡན་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གཉིས་ཀྱི་ལས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨོར་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་ཡིད་ཀྱིས་མཐོང་ནས་འདི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ཞེས་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་དོ། ། ཡང་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ས་བོན་གྱི་ཚུལ་དུ་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་སྟེ་དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་དང་། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ས་ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའ་དང་། མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་ཡིད་ལ་སོགས་པ་ལུས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་ནས།

Contact is the rubbing together of the two organs. The dharmadhātu is abiding in great bliss. Akṣobhya is hatred; Vairocana is delusion; Ratnasambhava is pride; Amoghasiddhi is envy; and Amitābha is desire. Having realized that all these abide within the body, one emanates these and the other principal deities. Having entered the mouth and emerged through the path of the sense organs, they abide in the center of the source of phenomena (dharmodaya) together with the body of the Lord. Furthermore, the yogi perceives that the entire body has completely melted and abides in the body of great bliss in the manner of a seed-syllable. Through the sequence of the methods of all accomplishments, one perceives oneself as the nature of all things; this very state is Mahāmudrā. Possessing the vajra and lotus is the samayamudrā. Great bliss is the dharmamudrā. Whatever is the activity of the two is the karmamudrā. Having mentally perceived the union of the vajra and lotus, one generates the manifest pride of the saṃbhogakāya. Alternatively, abiding in great bliss, the bodhicitta pervades the entire body in the manner of a seed-syllable. Within that, having transformed the entire body—desire, hatred, delusion, pride, and envy; form, feeling, perception, formations, and consciousness; earth, water, fire, wind, and space; and the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind—into the nature of bodhicitta, [one remains].

འདོད་ཆགས་མ་ཡིན་ཆགས་བྲལ་མིན། ། དབུས་སུ་འང་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་མཉམ་པར་སྤྲོས་ནས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་འགྱུར་ཏེ་གནས་སོ། ། དེ་ལྟར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ནས་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་སྐོར་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་ཡང་སྔོན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་རྟག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གནས་ཏེ། ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གཟུགས་རྣམ་གསུམ་ནི་མིག་གི་དབང་པོ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡོངས་སུ་ཐིམ་མོ། ། སྒྲ་རྣམ་གསུམ་ནི་རྣ་བའི་དབང་པོ་ལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཡོངས་སུ་ཐིམ་མོ། ། དྲི་རྣམ་གསུམ་ནི་སྣའི་དབང་པོ་ལ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡོངས་སུ་ཐིམ་མོ། ། རོ་རྣམ་གསུམ་ནི་ལྕེའི་དབང་པོ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བའི་ཚུལ་དུ་ཡོངས་སུ་ཐིམ་མོ། ། རེག་རྣམ་གསུམ་ནི་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ལ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོངས་སུ་ཐིམ་མོ། ། བདག་གི་ལུས་སམ་གང་དག་གི་ལུས་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་ཏེ། དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ་འདི་ལྟར་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། གང་དག་ཞེ་སྡང་དང་ལྡན་པ་དེ་དག་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། བདག་གམ་བདག་གི་ལུས་ལ་བད་ཀན་ལྟར་གནས་པ་དེ་དག་ནི་གཏི་མུག་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་བཞིན་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ནི་ནོ་པེ་ཀ་དག་ལས་སྨོས་ཏེ། འདིར་ནི་ས་འཛིན་ཙམ་དུ་སྨོས་པར་ཟད་དོ། །

"Neither passion, nor the absence of passion, nor even in the middle is it perceived." By means of this method, one radiates into equanimity and abides in non-conceptuality. Having thus become spontaneously accomplished, one turns the wheel of emanation. Furthermore, through the power of previous [vows], the welfare of sentient beings will be accomplished. In that regard, one should always abide in the center of the maṇḍala in the manner of both method and insight, and meditate on everything in the manner of the wisdom of great bliss. The three types of forms are completely absorbed into the eye faculty in the manner of Vairocana. The three types of sounds are completely absorbed into the ear faculty in the manner of Ratnasambhava. The three types of smells are completely absorbed into the nose faculty in the manner of Amitābha. The three types of tastes are completely absorbed into the tongue faculty in the manner of Amoghasiddhi. The three types of tangibles are completely absorbed into the body faculty in the manner of Akṣobhya. Whether it be my own body or the bodies of others, they abide in this way. In that regard, the nature of passion is Amitābha, and one should thus generate the pride [of that deity]. Those who possess hatred should generate the pride of the nature of Akṣobhya. Those who abide in my or my body's phlegm are delusion; one should generate the pride of the nature of Vairocana. Elaboration is mentioned in the Nopaka [texts], but here it is merely mentioned as a support for the ground.

བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདིར་མ་སྨོས་སོ། ། དེ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡང་རིམ་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རང་བཞིན་བསྐྱེད་པ་མདོ་ཙམ་ཞིག་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱའོ། ། བདག་སྔོན་ཕ་མ་ཕྲད་པའི་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་པ་བཞིན་དུ་བདག་སྐྱེས་ཏེ། དེ་བས་ན་བདག་ནི་གྲུབ་པའོ་ཞེས་སྐུ་འབའ་ཞིག་དྲན་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་དང་རིམ་གྱིས་བསྟན་ཏེ། ཕ་གང་ཡིན་པ་དེ་བདག་གི་ལྷའོ། ། མ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོའོ། ། དེའི་ལུས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་གང་ཡིན་པ་དེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། ཞེ་སྡང་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་འཁྲུགས་བ། གཏི་མུག་གང་ཡིན་པ་དེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། ང་རྒྱལ་གང་ཡིན་པ་དེ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། ཕྲག་དོག་གང་ཡིན་པ་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ། གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ས་བོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་བས་དེ་དག་མངོན་པར་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཡང་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏེ། ཕ་དང་མའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི་མི་བསྐྱོད་པ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། གཞན་ཡང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཟུགས་སོ་ཞེས་དྲན་པར་བྱའོ། ། ཕ་དང་མའི་གཟུགས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། ཚོར་བ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། འདུ་ཤེས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། འདུ་བྱེད་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་བསྐྱོད་པ། ཕ་དང་མའི་ལུས་ཀྱི་ས་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན།

Food and so forth are also not mentioned here. Then, the natural establishment is also taught in sequence. One should generate the nature of bodhicitta just briefly; therefore, one should examine it in this way: "Just as I was generated from the seed of the union of my father and mother in the past, I have been born; therefore, I am established"—thus one should recollect only the body. How it is established is taught in sequence: whoever is the father is my deity; whoever is the mother is the goddess of the family. Whatever desire of their body is, that is Amitābha; whatever hatred is, that is Akṣobhya; whatever delusion is, that is Vairocana; whatever pride is, that is Ratnasambhava; whatever envy is, that is Amoghasiddhi. Furthermore, whatever the seed of bodhicitta is, that is Mahāvairocana; therefore, they manifest from that. Then, it is also taught as the nature of the five wisdoms: the mirror-like wisdom of the father and mother is Akṣobhya; the wisdom of equality is Ratnasambhava; the wisdom of individual discernment is Amitābha; the wisdom of all-accomplishing activity is Amoghasiddhi; and the wisdom of the expanse of phenomena is Vairocana. Furthermore, one should recollect all those things, such as form and so forth, as "form." The form of the father and mother is Vairocana; feeling is Ratnasambhava; perception is Amitābha; formations are Amoghasiddhi; and consciousness is Akṣobhya. The earth element of the body of the father and mother is Buddhalocanā.

ཆུ་ནི་རྒྱལ་བའི་ཡུམ། མེ་ནི་གོས་དཀར་མོ། ། རླུང་ནི་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ། ནམ་མཁའ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ། ཡང་གཞན་ཡང་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། མིག་སའི་སྙིང་པོ་རྣ་བ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ། སྣ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ། ལྕེ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག། ལུས་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ། ཡིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕ་དང་མ་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བའི་ལྕགས་ཀྱུ་གཤིན་རྗེ་གཤེད། རྡོ་རྗེ་པདྨར་ཞུགས་པ་ཞགས་པ་སྟེ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ། འཆིང་བ་ལྕགས་སྒྲོག་སྟེ་རྟ་མགྲིན། ལས་སམ་ས་བོན་འབྱུང་བའི་དུས་ན་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་སྟེ། དེའི་དུས་ན་བདག་ཞུགས་སོ། ། ཞུགས་པའི་དུས་ན་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ། ས་ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའ། མིག་རྣ་བ་སྣ་ལྕེ་ལུས་ཡིད་ལ་སོགས་པ་ས་བོན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོས་བསྐྱེད་དེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པའི་དུས་ནའོ། ། དེ་བས་ན་བདག་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། གང་དག་རྫས་དགུའི་དངོས་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་དུས་ན་དགུ་པོ་དེ་དག་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྫས་དགུ་ནི་འདི་དག་སྟེ། གཟུགས་ཚོར་བ་འདུ་ཤེས་འདུ་བྱེད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ས་ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའ། མིག་རྣ་བ་སྣ་ལྕེ་ལུས་ཡིད་ལ་སོགས་པ་བ་སྤུའི་བུ་ག་ཐམས་ཅད་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་མངོན་པར་སྤྲུལ་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བདག་སྐྱེས་པས། དེའི་ཕྱིར་བདག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་པ་བཞི་ཐམས་ཅད་དུ་རྟག་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་སྐྱེ་བའམ།

Water is the Mother of the Victors; fire is Pāṇḍaravāsinī; wind is the Noble Tārā; and space is Vajradhātvīśvarī. Furthermore, one should be mindful of the following: the eyes are Kṣitigarbha, the ears are Vajrapāṇi, the nose is Ākāśagarbha, the tongue is Avalokiteśvara, the body is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and the mind is Vajrasattva. The hook of the union of father and mother is Yamāntaka; the entry into the vajra-lotus is the noose, Aparājita; the binding is the chain, Hayagrīva; and at the time of the emergence of the activity or the seed, there is Amṛtakuṇḍalī—at that time, I enter. At the time of entry, there are desire, hatred, ignorance, pride, and envy; form, sound, smell, taste, and touch; earth, water, fire, wind, and space; and the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind. These seeds are generated by the Great Vairocana at the time of abiding in great bliss. Therefore, I am the nature of all the Tathāgatas. At the time of arising from the substance of the nine entities, those nine should be meditated upon. In that regard, the nine substances are these: form, feeling, perception, mental formations, consciousness, earth, water, fire, wind, and space; the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind, and so forth. Emanated from bodhicitta through all the pores of the skin, I am born as the nature of the expanse of reality (dharmadhātu); therefore, I am the expanse of reality. One should understand it thus and meditate constantly in all four modes of conduct. Such is the manner of arising from bodhicitta.

ཡང་ན་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྐྱེས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བདག་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་རིམ་གྱིས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། འདོད་ཆགས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དོ། ། དེ་བས་ན་ཞེ་སྡང་ཞེ་སྡང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཏི་མུག་གཏི་མུག་གི་རང་བཞིན་གྱིས་མི་དམིགས་སོ། ། ང་རྒྱལ་ཡང་ཤིན་ཏུ་རང་བཞིན་མེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྲག་དོག་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་དོ། ། ས་ནི་རྡུལ་ཕྲ་མོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ངོ་། ། ཆུ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་ཡང་འདུ་ཤེས་ཙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྟོང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་དུ་མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྟོང་ངོ་། ། གང་གི་དུས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་བདག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་དང་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདག་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ཀུན་འདི་ལྟར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྒྱུ་མ་སྟོང་པའི་སྦྱོར་གཞི་མགོན་པོ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བདག་གོ་ཞེས་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ན། རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སློབ་དཔོན་སྒེག་པའི་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

Alternatively, one is born in the manner of Amitābha. Having understood [all things] as mere wisdom, one should meditate on oneself as the nature of all. Furthermore, the establishment of the nature [of phenomena] will be shown in stages: desire does not exist by way of the nature of desire. Therefore, hatred does not exist by way of the nature of hatred. Likewise, delusion is not observed by way of the nature of delusion. Pride, too, is utterly without nature. Likewise, envy is also without nature. Because earth is of the nature of subtle particles, it is empty of nature. Water is likewise. Fire, wind, and space should also be analyzed as mere perceptions. Form, feeling, perception, mental formations, consciousness, and so forth are also empty. Likewise, the eyes, ears, nose, tongue, body, mind, and so forth are also empty. At the time when such a bodhicitta is born, that is parinirvāṇa. Therefore, the self is established by way of its own nature, because it is without arising or ceasing. Likewise, all things such as going and staying should be understood to be just like the established self. If one understands that all these are by nature spontaneously established as the illusory basis of the union of emptiness—the Protector, the Omniscient Self—then [the goal] will be perfectly accomplished. This concludes the work composed by the Maṇḍala Master Līlavajra.