A Ritual of Final Offerings

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨནྟ་མ་ཧ་བི་དྷི། བོད་སྐད་དུ། ཐ་མའི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག། བཅོམ་ལྡན་འདས་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གཞན་དོན་ལ་དགའ་ཤི་བ་སློང་བྱེད་མ། ། སྤྱན་ཞེས་གྲགས་པའི་ལྷ་མོ་ཕྱག་བྱས་ནས། ། ཤི་བ་ཀུན་ནས་སློང་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གཤིན་པོ་བདེ་གཤེགས་སུ་ནི་ངེས་སྦྱོར་བཤད། ། གཤིན་པོའི་ཁང་བ་ཤིན་ཏུ་དབེན་པར་ནི། ། ཉེ་སྦྱོར་ཀུན་དང་ལྡན་པས་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ཅོད་པན་མེ་ཏོག་དཀར་པོའི་ཕྲེང་བས་བཅིངས། ། ཞི་བ་ཙནྡན་དཀར་པོས་རྣམ་པར་བྱུགས། ། གོས་དང་རྒྱན་ནི་དཀར་པོ་ཤར་ཕྱོགས་སུ། ། ཁ་བལྟས་ཡང་ནི་དེ་རུ་མོས་པས་སམ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་འཛིན་པས། ། རྒྱ་ཆེན་མཐོན་པོ་བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག། ཙནྡན་དཀར་པོ་དང་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ། ། ཡང་དག་སྦྱར་བའི་ཆུ་ཡིས་མདུན་དུ་ནི། ། མཎྜལ་ཉེ་བར་བྱུགས་ཏེ་མེ་ཏོག་གདིང་། ། དཀར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཛེས་པར་བྱ། ། ཨརྒ་ལ་སོགས་རང་གི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། ལེགས་པར་ཀུན་དུ་བཟླས་ཤིང་བསྐུལ་ཚིག་དང་། ། རང་གི་སྙིང་གར་གཉུག་མའི་ས་བོན་ནི། ། བལྟས་ནས་གནས་ལ་སོགས་པ་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེ་ལ་གནས་བདག་རྣལ་འབྱོར་བསྲུང་བའི་སྔགས། ཨོཾ་ཨ་བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱའོ། ། ན་མཿས་མནྟ་ལ་སོགས་པས་སམ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྤྱན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་ནི། ། སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་ནི་གྲུབ་པ་བཟང་། ། འཁོར་ལོས་མཚན་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། དེ་ཡིས་གཤིན་པོའི་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་སོང་། ། སེམས་ནི་མདོག་དམར་གསལ་བ་དགུག་བྱ་སྟེ། །

In the language of India: Antamavidhi. In the language of Tibet: Tha ma’i mchod pa’i cho ga (The Ritual of the Final Offering). Homage to the Blessed One, the Purifier of All Lower Realms. Having prostrated to the goddess renowned as Locanā, who delights in the welfare of others and rouses the deceased, I shall explain the application that rouses the dead from all [suffering], which definitively unites the deceased with the Sugatas. In a very secluded house for the deceased, the yogi, possessing all the necessary preparations, should bind his crown with a garland of white flowers and be anointed with white sandalwood for the sake of pacification. Wearing white garments and ornaments, he should face the east, or else remain there with focused devotion. Holding a vajra and a vajra-bell, he sits upon a vast, high, and comfortable seat. In front of him, he should smear a maṇḍala with water properly mixed with white sandalwood and the five nectars, and spread flowers. It should be beautifully adorned with white [flowers]. Having thoroughly recited the secret mantras of the argha and so forth, and with words of exhortation, he should look at the innate seed-syllable in his own heart and protect the site and so forth. In that regard, the mantra for protecting the site and the yogi is: Oṃ avighnāntakṛt hūṃ. Or, with "Namaḥ samantāya" and so forth, the yogi who knows how to accomplish the ritual according to the procedure should meditate on the yoga of Locanā. From the seed-syllable in the heart, he should emanate a hook marked with a wheel. With that, he should summon the mind of the deceased who has gone to the next world—a mind that is clear and red in color.

ཆོས་ཀྱི་སྒོ་མོའི་གཟུགས་སམ་ཡང་ན་ནི། ། རླུང་མེད་མར་མེ་མི་གཡོ་ལྟ་བུའོ། ། འོངས་ནས་དེ་ཡི་ཤེས་པ་སྙིང་གར་ནི། ། རོ་ཡི་སྤྱི་བོ་ནས་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནི་ཤེས་པ་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། དེ་རྗེས་ལངས་ནས་འདུག་པ་བལྟ་བར་བྱ། ། དེའི་སྙིང་མོ་ཧ་ར་ཏི་བཀོད་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་འོད་ཟེར་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ཡི། ། དེ་ཡི་ལུས་ནི་སྟོང་པར་བྱས་ནས་སུ། ། ལྷག་མ་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཙམ་ཉིད་ནི། ། དེ་ཡི་རྗེས་ལ་མོ་ཧ་ར་ཏི་ཞེས། ། བརྗོད་པས་སྤྱན་གྱི་གཟུགས་སུ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་མིག་དང་སྐུ་ལ་སོགས་པ་དག། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། དེ་རྗེས་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་ཐུགས་ཀ་ཡི། ། ཟླ་གནས་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། དེའི་ལྷ་མོའི་སྤྲིན་གྱི་བདུད་རྩི་ཡི། ། ཤེལ་གྱི་བུམ་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། རང་གི་ལུས་ལས་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པ་ལས། ། འོད་ཟེར་རང་གི་སྤྱན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ནི། ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁྱབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། དེ་རྗེས་སྤྲོས་ཏེ་དབང་བསྐུར་བྱ་བ་ཡིན། ། དེ་ཡི་སྔགས་བཟླས་བུམ་པའི་ཆུ་ཡིས་ནི། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་བསང་བ་རབ་ཏུ་བྱ། ། མགོ་བོ་ལ་ནི་ཅོད་པན་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། ། ལག་པ་གཉིས་སུ་ཡང་ནི་རྡོར་དྲིལ་ལོ། ། དེ་རྗེས་སྔགས་པས་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེའི་སྦུབས་སུ་ངེས་པར་བཅུག་ནས་ནི། ། དེ་ནི་མེ་དང་འདྲ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་རྗེས་མཉམ་གཞག་སེམས་ཀྱིས་དེ་ཡི་ནི། ། སྙིང་གར་བཞག་པའི་ཤེས་པ་རབ་འབར་བ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ནས་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་ཡི། །

Alternatively, it is the form of the gateway of the Dharma, or like a lamp unmoved by wind. Having arrived, one should cause that consciousness to enter through the crown of the corpse into the heart. That is endowed with consciousness; thereafter, one should observe it as it remains seated. Having placed the syllable moharati in its heart, and by means of a garland of blazing light rays, one should empty its body. What remains is mere cognition. Following that, by uttering "moharati," one meditates on the form of Locanā and should consecrate all her eyes, body, and so forth. Thereafter, with the light rays of the root mantra residing on a moon in the heart of the five wisdoms, one should perform the empowerment with a multitude of crystal vases containing the nectar of the goddess's clouds. From the light rays emanated from one's own body, the multitudes of one's own Locanās pervade the maṇḍala of space; having emanated them thereafter, the empowerment is to be performed. With the water from the vase while reciting her mantra, one should likewise perform the purification. A crown should be placed on the head, and the vajra and bell in the two hands. Thereafter, the mantra practitioner, having meditated on a single-pointed vajra at the tip of the kuśa grass, and having inserted it into the vajra-cavity, should meditate on it as being like fire. Thereafter, with a mind in meditative equipoise, the intensely blazing consciousness placed in its heart is stirred by the wind from the tip of the vajra.

འབར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བསྐྱོད་པར་བྱ། ། མེ་ཡི་འོད་ཟེར་གྱིས་ནི་རེག་པ་ཡི། ། དངུལ་གྱི་བཞིན་དུ་དེ་ནི་འཕར་བར་བསྒོམ། ། སྟེང་གི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའམ། ། ཡང་ན་རྣམ་དག་སངས་རྒྱས་ཞིང་དུའོ། ། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་འམ་གཞན་དག་མཐོང་ན་ནི། ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་རུ་ནི་ལྟུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་སྟེང་སྒོ་ཡི་ནི་ལམ་ནས་སུ། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་འཕོ་བར་བྱ་བ་ཡིན། ། སྤྱི་བོ་ནས་ནི་གཟུགས་མེད་འགྲོ་བ་སྟེ། ། མཛོད་(སྤྱ་,སྤུ་)ནས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་གྲགས། ། མིག་གཉིས་ནས་ནི་མི་ཡི་འགྲོ་བ་ཉིད། ། རྣ་བ་དག་ནས་གྲུབ་པའི་ལྷ་རུ་སྐྱེ། ། སྣ་བུག་དག་ནས་གནོད་སྦྱིན་ཉིད་དུ་སྟེ། ། ཁ་ནི་དྲི་ཟ་རུ་ནི་ངེས་པར་འགྲོ། ། ལྟེ་བ་ནས་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ། ། ཁུ་བའི་སྦུབས་ནས་ཡི་དྭགས་འགྲོ་བར་རོ། ། ཆུ་ཡི་ལམ་ནས་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ། ། བཤང་བའི་ལམ་ནས་དམྱལ་བའི་འགྲོ་བར་ནི། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགྲོའོ་དེ་ཡི་ཕྱིར། ། ལམ་ངན་དག་ནི་རྣམ་པར་སྤང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་གཞག་པའི་ཕྱིར། དེའི་མདུན་དུ་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་ཏུ་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་ཚང་བས་སམ། ། རྫས་གཅིག་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བཤད་པའི་ཆོ་གས་ཤི་འབྲེལ་གྱིས་བྱིན་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལའང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་ལ་སོགས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་བཀླག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ་ཤི་བདག་ལ་ཡོན་བླང་བར་བྱའོ། །

One should cause it to be thoroughly stirred by the blazing [flames]. Visualize that, touched by the rays of fire, it leaps up like silver. It is liberated through the upper gate, or else into a pure buddha-field. If one perceives consciousness or sees others, one will fall into the ocean of saṃsāra. Therefore, by way of the path of the upper gate, one should transfer it upward. From the crown of the head, one goes to the formless realm; from the hair-treasure (uṣṇīṣa), one is known to go to the form realm. From the two eyes, one goes to the human realm; from the ears, one is born as a siddha-god. From the nostrils, one becomes a yakṣa; from the mouth, one definitely goes to the gandharvas. From the navel, one goes to the gods of the desire realm; from the channel of the vital fluid, one goes to the realm of hungry ghosts. From the urinary path, one goes to the animal birth-state; from the anal path, one goes to the hell realms. Because one goes there without doubt, one should completely abandon the evil paths. Then, in order to establish that [consciousness] in the city of liberation, the vajra master should perform a fire offering into the fire of wisdom using the complete ritual of the peaceful fire offering as taught, or the ritual of the single-substance fire offering, with the ritual implements offered by the deceased. Following that, one should read Mahāyāna sūtras such as the Prajñāpāramitā. After that, having gathered everything, one should accept the fee from the deceased's family.

ཤི་བདག་གིས་ཀྱང་གང་གི་འབྱོར་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གོས་དང་རྒྱན་དང་མལ་སྟན་དང་ཞིང་དང་ཁྱིམ་དང་བྲན་དང་བྲན་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་གུས་པས་སློབ་དཔོན་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རོ་སྲེག་པའི་མི་རྣམས་བོས་ཏེ་ཡི་གེ་གསུམ་བཟླས་པའི་ཚངས་སྐུད་གདགས་པར་བྱའོ། ། དེ་རོ་ཁྱེར་བ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་རྣམས་སུ་ལྷག་པར་མོས་བར་བྱ་སྟེ། གདུགས་ཁྱེར་བ་ནི་ལྷ་རྒྱལ་ལོ། ། རྔ་ཡབ་ཐོགས་པ་ནི་ཚངས་པའོ། ། རལ་གྲི་ཐོགས་པ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་གོ། ། བསྟོད་པ་འདོན་པ་ནི་བདེ་བྱེད་དོ། ། རོའི་ལས་བྱེད་པ་ནི་གཤིན་རྗེའོ། ། བུམ་པ་ཐོགས་པ་ནི་ཆུ་ལྷའོ། ། དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་ཐོགས་པ་ནི་མེ་ལྷའོ། ། བཟའ་བ་དང་སྟོན་མོ་ཐོགས་པ་ནི་བདེན་བྲལ་ལོ། ། བ་དན་ཐོགས་པ་ནི་རླུང་ལྷ་སྟེ། ། གཞན་ཡང་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱང་ལྷག་པར་མོས་པའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་ཏེ། རང་གི་དགེ་བ་ཡང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོ་བར་བྱ་སྟེ་ལྡང་བར་བྱའོ། ། ལངས་ནས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་ལ་སྤྱན་གྱི་སྔགས་དང་། ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་སྔགས་བཟླས་བཞིན་དུ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བར་བྱའོ། ། ལམ་དུ་ཡང་ནི་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་རྣམས་ཀྱིས། ། རོ་ནི་ཁུར་གྱིས་བཏེག་སྟེ་ཁྱེར་བ་དང་། ། ཀུན་ནས་བསྟོད་པ་བྱེད་བཞིན་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས། ། མཆོད་པ་ཡང་ནི་རྒྱུན་དུ་བྱེད་པར་བལྟ། ། སྣ་ཚོགས་ཏུ་ཪྻའི་སྒྲ་དང་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི། ། ཚིགས་བཅད་དང་ནི་རྡོ་རྗེའི་གླུ་རྣམས་ཀྱིས། །

The Lord of Death should also respectfully offer to the preceptor gifts of clothing, ornaments, bedding, fields, houses, male and female servants, and so forth, in accordance with the deceased’s wealth. Then, having summoned the men who will carry the corpse, they should be fastened with the Brahma-thread while reciting the three syllables. Those carrying the corpse should be visualized as the World Protectors: the one carrying the parasol is Indra; the one holding the fly-whisk is Brahmā; the one holding the sword is Viṣṇu; the one reciting praises is Śiva; the one performing the funeral rites is Yama; the one holding the vase is Varuṇa; the one holding the large and small ladles is Agni; the one holding food and the feast is Nirṛti; and the one holding the banner is Vāyu. Furthermore, the gods and humans should also be visualized. Then, having recited the hundred-syllable mantra seven times, one should dedicate one’s own virtue toward perfect enlightenment and rise. Having risen, the Vajra Master, who is the nature of Vajradhara and the progenitor of all Buddhas, should proceed in front while reciting the eye-mantra and the mantra for purifying all lower realms as taught in the Sarvadurgatipariśodhana Tantra. On the way, one should visualize the World Protectors lifting and carrying the corpse as a burden, while the gods offer continuous worship and perform praises from all sides. Amidst the sounds of various musical instruments and auspicious verses, there should be vajra songs.

དྲིལ་བུ་དང་ནི་ཆ་ལང་ཏིང་ཏིང་ཤག། གླིང་བུ་པི་ཝང་སྒྲ་དང་རྗེས་མཐུན་པར། ། ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལྔ་ཡི་མཆོད་པ་དང་། བླ་རེ་གོས་དང་བ་དན་གདུགས་(དད་,དང་)ནི། ། འཁོར་མང་ལྡན་པས་ཕ་ཡི་གནས་སུ་ནི། ། དལ་གྱིས་ཁྱེར་ཏེ་ཕྱི་ནས་དེ་རུ་ནི། ། འོ་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ནི་སྐམ་པོ་ཡིས། ། ལེགས་པར་རྣམ་པར་སྤྲས་ཏེ་བརྩིག་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་དེ་ནི་བཞག་ནས་སུ། ། བུམ་པའི་ཆུ་ཡིས་བསང་བར་བྱ་བ་ཡིན། ། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་མེ་ཡིས་ནི། ། ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་བྱ་བ་སྟེ། ། ཇི་ལྟར་ཐལ་བར་གྱུར་གྱི་བར། ། ཤི་འབྲེལ་མཉམ་པར་བཞག་པས་བསྲུང་། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། མདོ་སྡེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བཀླག། ཏིང་ཏིང་ཤག་དང་ཅང་ཏེའུ་ཡི། ། རྗེས་འགྲོ་རྡོ་རྗེའི་གླུ་ཡང་བླང་། ། དེ་ནས་འགྲོ་བ་ལ་ལ་དག་གྲོལ་བའི་ལམ་ལ་སྦྱར་ཡང་མི་དགེ་བ་ཤིན་ཏུ་མང་བ་སྟོབས་ཆེ་བས་ལམ་ངན་པ་ནས་སོང་ནས། ། དེ་ནས་དེ་ཡང་ལམ་ངན་པའི་འགྲོ་བ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་ཉི་མ་དེ་ཉིད་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཉི་མ་བརྒྱད་དུ་ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་རྒྱུད་ནས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་ངན་སོང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ལ་རིམ་པས་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཇི་སྲིད་རུས་པ་མ་འོངས་པ་དེ་སྲིད་གོས་ལ་དེའི་མིང་སྨོས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཆོ་གའོ། ། འོངས་པ་ནི་དེའི་ལུས་ལའམ་གོས་ལ་ཉིན་ཞག་བརྒྱད་པའི་བར་དུ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ཡང་ལྷོའི་ཆར་ཁྲུ་གང་བའི་སྟེགས་བུ་གྲུ་བཞི་པ་བྱས་ཏེ། བ་ལང་གི་ལྕི་བ་ས་ལ་མ་ལྷུང་བས་བྱུགས་ཏེ་བའི་རྣམ་ལྔས་ཀྱང་ཀུན་དུ་བསང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཙནྡན་དཀར་པོས་ནི། ། ཉེ་བར་བྱུགས་ཏེ་མེ་ཏོག་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །

With bells, cymbals, and tiṅ-ting-shag, in harmony with the sounds of flutes and lutes, and with the offerings of the five sensory services, canopies, garments, banners, and parasols, accompanied by a large retinue, one should carry [the remains] slowly to the father’s abode. Thereafter, one should construct a well-adorned structure using dried wood from milky trees. Having placed [the remains] upon it, one should purify them with the water from the ritual vase. Then, one should completely purify them with the fire of the homa offering, protecting them with meditative equipoise until they have turned to ash. One should recite the sūtras of the Great Vehicle’s Great Emergence as before, and also sing vajra songs following the rhythm of the tiṅ-ting-shag and the hand-drum. Then, although some beings have been placed upon the path of liberation, because non-virtue is extremely abundant and powerful, they have gone by way of an evil path. Therefore, in order to completely purify those who have gone by way of an evil path, starting from that very day for eight days, one should gradually perform the purification of the lower realms according to the ritual taught in the Sarvadurgatipariśodhana Tantra. In that regard, as long as the bones have not arrived, the ritual is preceded by pronouncing the name [of the deceased] upon the garment. Once they have arrived, one should perform [the ritual] upon the body or the garment for up to eight days. Furthermore, in the southern quarter, one should construct a square altar one cubit in size, smear it with cow dung that has not fallen to the ground, and thoroughly purify it with the five products of the cow. Then, having smeared the maṇḍala with white sandalwood, one should [adorn it] with flowers.

མཛེས་བར་བྱས་ནས་དེ་སྟེང་བུམ་པ་ནི། ། མཚན་ཉིད་ལྡན་པ་རྣམ་པར་དགོད་བྱ་སྟེ། སྨན་དང་ཡལ་ག་ནོར་བུ་དྲི་བཟང་དང་། ། འབྲུ་རྣམ་ལྔ་དང་ཡང་དག་ལྡན་པར་ནི། ། མགྲིན་པ་སྔོན་པོའི་གོས་ཀྱིས་དཀྲིས་ནས་ནི། ། གདུགས་དང་བ་དན་བཙུགས་ཏེ་ཉེར་སྤྱོད་ནི། ། ལྔ་དང་བཅས་པས་དྲི་བཟང་གིས་བདུགས་ཤིང་། ། བསྟི་གནས་ཀྱི་ནི་ཆུ་ཡིས་དགང་བྱ་ཞིང་། ། ཀུ་ཤ་ཡི་ནི་སྟན་ལ་གཞག་བྱ་སྟེ། ། ལྟོ་འཕྱེ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་མཚན་མས་ནི། ། དེ་ནི་ཡིག་གསུམ་དང་སྤེལ་རྩ་བ་ཡི། ། ས་བོན་གྱིས་ནི་ལྷག་གནས་བྱ་བ་སྟེ། ། སྔགས་པས་ཡང་ན་ཁྲུས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། ལན་གྲངས་བརྒྱ་དང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ནས་སུ། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་རྡུལ་ཚོན་དཀར་པོ་ཡིས། ། ལྟེ་བར་བཅས་ཤིང་མུ་ཁྱུད་འོད་དང་བཅས། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་བྲིས་ནས་མེ་ཏོག་ནི། ། དཀར་པོས་མཛེས་པར་རྣམ་པར་སྤྲས་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་དབུས་གཞག་སྣོད་ནི་སྟོང་པ་ཡི། ། སྟེང་དུ་བུག་པ་དང་བཅས་ཁམ་སྐྱོང་གཞག། དེ་རྗེས་དེ་ཡི་རུས་པ་ཁམ་སྐྱོང་དེར། ། ལྷག་མ་མེད་པར་ཡང་ནི་གཞག་པར་བྱ། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་དང་ལྡན་པས་འདི་ལ་ནི། ། ཕྱིར་བཟློག་ཆོ་ག་ཡང་ནི་བྱ་བ་ཡིན། ། ཡུངས་ཀར་མེ་ཏོག་ཡང་དག་ལྡན་པ་ཡིས། ། རིམ་བཞིན་གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་བརྗོད་པས། ། དེ་ཡི་རུས་པ་འམ་ཡང་ན་གོས་སམ་ནི། ། དེ་ཡི་མིང་ལ་ཡང་ནི་བརྡེག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་བསྟན་པ་ནི། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་བི་ཤོ་དྷ་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦ་ཀརྨ་ཨཱ་བ་ར་ཎི་བྷསྨིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

Having beautified [the site], one should then arrange a vase endowed with the proper characteristics. It should be perfectly filled with medicinal herbs, twigs, jewels, fragrant scents, and the five types of grain. Having wrapped the neck with a blue cloth, and having fixed a parasol and banners, it should be fumigated with fragrant incense along with the five types of offerings. It should be filled with the water of the dwelling place and placed upon a seat of kuśa grass. With the mark of the Lord of the Family of the Bhujaṅga, one should perform the consecration using the three syllables interspersed with the root seed-syllable. Alternatively, the mantra practitioner should recite the bathing mantra one hundred and eight times. Then, in front [of the vase], one should draw an eight-spoked wheel with white colored powder, complete with a hub and a radiant rim. Having adorned it beautifully with white flowers, one should place a hollow vessel in its center. Upon that, one should place a clay bowl with a hole. Following that, the remaining bones should be placed into that clay bowl without exception. Possessing the three meditative absorptions, one should perform the ritual of repelling [obstacles] in this regard. With white mustard seeds and flowers, while reciting the vajra words of the secret mantra in sequence, one should strike the bones, or the clothing, or even the name of the deceased. Then, the mantra words are taught as follows: OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRA HŪṂ PHAṬ OṂ SARVA PĀPAṂ VIŚODHANA HŪṂ PHAṬ OṂ SARVA KARMA ĀVARAṆI BHAṂSMAṂ KURU HŪṂ PHAṬ

ཨོཾ་བྷྲཱུཾ་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་དྷ་ཀ་དྷ་ཀ་ཧ་ན་ཧ་ན་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སྲུཾ་ས་ར་ས་ར། ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧ་ར་ཧ་ར་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་སྥོ་ཊ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བྷྲྀ་ཏ་བྷྲྀ་ཏ་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཏྲཱ་ཊ་ཏྲཱ་ཊ་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཙྪིནྡ་ཙྪིནྡ་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ད་ཧ་ད་ཧ་སརྦ་ན་ར་ག་ཏི་ཧེ་ཏུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་པ་ཙ་པ་ཙ་སརྦ་པྲེ་ཏ་ག་ཏི་ཧེ་ཏུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཐ་མ་ཐ་སརྦ་ཏཱིརྱ་ཀ་ག་ཏི་ཧེ་ཏུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རུས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྡེག་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་ལྷག་གནས་བྱས་པའི་བུམ་པའི་ཆུས་དེའི་རུས་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་བཞིན་དུ་བཀྲུ་བའི་སྔགས་ནི་ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་བ་ཏེ་སརྦ་དུརྒ་ཏི་པ་རི་ཤོ་དྷ་ནི་རཱ་ཛཱ་ཡ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ཡ། ཨརྷ་ཏེ་སཾ་མྱཀྶཾ་བུདྡྷཱ་ཡ། ཏདྱ་ཐཱ། ཨོཾ་ཤོ་དྷ་ནེ་ཤོ་དྷ་ནེ་སརྦ་པཱ་པཾ་བི་ཤོ་དྷ་ནེ་ཤུདྡྷེ་བི་ཤུདྡྷེ་སརྦ་ཀརྨ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རུས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཀྲུ་བའི་སྔགས་སོ། ། མེ་ཏོག་གཏོར་ཏེ་སྔགས་བརྗོད་པས་ལམ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་རཏྣེ་རཏྣེ་རཏྣ་སཾ་བྷ་བེ། རཏྣ་ཀི་ར་ཎེ་རཏྣ་མཱ་ལི་བི་ཤུདྡྷེ་ཤོདྷ་ཡ། སརྦ་པཱ་པཾ་ཧཱུཾ་ཏྲ་ཏ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་བསྟན་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ཆུ་ནང་དུ་དོར་ཏེ་ལམ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྔགས་ནི་ཨོཾ་པདྨེ་པདྨེ་མ་ཧཱ་པདྨེ་པདྨ་སཾ་བྷ་བེ་སུ་ཁ་བ་ཏི་གཙྪཾ་ཏུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་བསྟན་པའི་སྔགས་སོ། །

OṂ BHṚŪṂ VIŚODHAYA ĀVARAṆĀNI HŪṂ PHAṬ. OṂ JVALA JVALA DHAKA DHAKA HANA HANA ĀVARAṆĀNI HŪṂ PHAṬ. OṂ SRŪṂ SARA SARA ĀVARAṆĀNI HŪṂ PHAṬ. OṂ HŪṂ HARA HARA SARVA ĀVARAṆĀNI HŪṂ PHAṬ. OṂ HŪṂ PHAṬ SARVA ĀVARAṆĀNI SPHOṬAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ BHṚTA BHṚTA SARVA ĀVARAṆĀNI HŪṂ PHAṬ. OṂ TRĀṬ TRĀṬ SARVA ĀVARAṆĀNI HŪṂ PHAṬ. OṂ CCHINDA CCHINDA SARVA ĀVARAṆĀNI HŪṂ PHAṬ. OṂ DAHA DAHA SARVA NARAKAGATI HEṬUṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ PACA PACA SARVA PRETAGATI HEṬUṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ MATHA MATHA SARVA TIRYAKGATI HEṬUṂ HŪṂ PHAṬ. These are the mantras for striking the bones and so forth. Then, while reciting the following, one should wash the bones and so forth with the water from the consecrated vase: OṂ NAMO BHAGAVATE SARVA-DURGATI-PARIŚODHANA-RĀJĀYA TATHĀGATĀYA ARHATE SAMYAKSAṂBUDDHĀYA. TADYATHĀ: OṂ ŚODHANE ŚODHANE SARVA-PĀPAṂ VIŚODHANE ŚUDDHE VIŚUDDHE SARVA-KARMĀVARAṆA-VIŚODHANI SVĀHĀ. This is the mantra for washing the bones and so forth. Having scattered flowers, one should show the path by reciting the mantra: OṂ RATNE RATNE RATNA-SAṂBHAVE RATNA-KIRANE RATNA-MĀLI-VIŚUDDHE ŚODHAYA SARVA-PĀPAṂ HŪṂ TRAṬ. This is the mantra for showing the path. Then, having cast the flower into the water, one should join the path by reciting the mantra: OṂ PADME PADME MAHĀ-PADME PADMA-SAṂBHAVE SUKHAVATĪ-GACCHAṂTU SVĀHĀ. This is the mantra for showing the path.

སྔགས་ཀྱི་ཚིག་དེ་དང་དེ་ལ་བསྐུལ་བའི་ཚིག་སྤེལ་བར་བྱའོ། ། ལམ་སྦྱང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་གི་ཆར་དབབ་པར་བྱའོ། ། མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལེན་ནམ་ལེན་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་ཐུན་གསུམ་མམ་གཅིག་ཏུ་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བཞེད་པའི། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་དག་བློ་ལྡན་ཉེས་པའི་ཚོགས་དང་བྲལ། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་འདུས་པས་མཛེས་པ་བདེན་པའི་བདག། བཀྲ་ཤིས་དེ་ཡིས་ཁྱེད་རྣམས་ལ་ནི་དབང་མཆོག་བསྐུར། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་མིས་མཆོད་པ། ། དེ་ཡིས་བསྟན་པའི་དམ་ཆོས་བླ་ན་མེད་པ་ནི། ། བདག་མེད་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཡི། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ཡིས་ཁྱེད་རྣམས་ལ་ནི་དབང་མཆོག་བསྐུར། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་རབ་མཆོག་དམ་ཆོས་རྟག་ཏུ་འཛིན། ། བཟང་པོའི་སར་ཞུགས་སངས་རྒྱས་སྲས་པོ་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་སེམས་ཅན་དོན་མཛད་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ཡིས་ཁྱེད་རྣམས་ལ་ནི་དབང་མཆོག་བསྐུར། ། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་དག་རུས་པ་འཁྲུད་པའི་དུས་སུ་ཡང་གདོན་ནམ་འདོན་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་ཚིག་ནི། ། ཁྱེད་ཀྱི་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། མུཿཞེས་བྱ་བས་སོ། །

One should intersperse those various mantra words with words of exhortation. One should cause a rain of flowers to fall with the mantra for purifying the path. One should remain in meditative equipoise. One should recite or cause others to recite verses of auspiciousness. In this way, one should practice three sessions or one session each day. Likewise, having made perfect offerings, one should collect all the rituals as they have been taught. In that regard, the verses of auspiciousness are as follows: Whatever auspiciousness is the desire to benefit all sentient beings, The pure-minded Buddha, free from the collection of faults, Beautiful with the assembly of the branches of insight, the nature of truth— By that auspiciousness, may you be granted the supreme empowerment. Whatever auspiciousness is honored by gods, asuras, and humans, The unsurpassed sublime Dharma taught by him, Renowned throughout the three worlds as selflessness— By that auspiciousness, may you be granted the supreme empowerment. Whatever auspiciousness is the constant upholding of the supreme sublime Dharma, The assembly of the best sons of the Buddha who have entered the stage of excellence, The auspiciousness of acting for the benefit of sentient beings in every way— By that auspiciousness, may you be granted the supreme empowerment. These verses of auspiciousness should be recited or caused to be recited even at the time of washing the bones. In that regard, the words for requesting departure are: "Having accomplished all the benefit of sentient beings, Grant the appropriate accomplishments; In order to return once again, We request you to depart to the realm of the Buddhas." This is done with the syllable mūḥ.

དེ་ནས་མཚན་མོ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱས་ཏེ་ཐམས་ཅད་བསྡུའོ། ། འབྱོར་པ་ཡོད་ན་ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཞེངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། སླར་ཡང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཤི་བདག་ལ་ཡོན་བླང་བར་བྱའོ། ། དེས་ཀྱང་འབྱོར་བ་དང་མཐུན་པར་དབུལ་ཏེ། བཀྲུས་པའི་གོས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་ཉིད་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། འདིར་གསུངས་པ། གཤིན་པོ་ལ་དམིགས་གང་ཅུང་ཟད། ། རྩ་ལག་རྣམས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་སྦྱིན། ། དེ་ཡིས་མཐོ་རིས་ལམ་འགྲོ་བའི། ། རྒྱགས་སུ་དེ་ལ་བྱིན་ཞེས་བྱ། ། སྦྱིན་པ་དེ་ཡིས་དེ་ངེས་བར། ། བདེ་བ་ཅན་གྱི་ས་རུ་འགྲོ། ། སྟེང་གི་ལུས་ལྷན་བྱེད་པ་ནི། ། དེ་ལ་དེ་ལྟར་ཀུན་བྱས་ན། ། ངན་སོང་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་ནི། ། ངེས་པར་བདེ་བ་ཅན་དུ་འགྲོ། ། དེ་རྗེས་དེ་རུས་རྣམས་སྦྱང་བ། ། ཞིབ་མོར་རྡོ་ལ་བཏགས་ནས་ནི། ། ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེའི་ཆུ་བོ་ལ། ། མཆོད་པ་བྱས་ཏེ་བཀུར་བར་བྱ། ། ཡང་ན་ས་འཛིན་ཆེན་པོ་ནི། ། མཐོན་པོའི་རྩེ་ལ་འཛེགས་ནས་སུ། ། ཤིན་ཏུ་ཤུགས་དག་མཐུན་པ་ཡི། ། རླུང་ལ་དེ་ནི་བསྐུར་བར་བྱ། ། གལ་ཏེ་བདེ་སྟེར་བདེ་ལྡན་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་ཡང་། ། དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་མ་སོང་ནའང་། ། ངེས་པར་འདི་ནི་ངན་པའི་འགྲོ་བ་སྤངས་ནས་སུ། ། སུམ་ཅུ་པ་ཡི་གནས་སུ་ཡང་ནི་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། དཔལ་ལྡན་བཟང་པོའི་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལས་ཐོབ་ཐ་མའི་ཆོ་གའི་མན་ངག་གིས། ། ཐ་མའི་ཆོ་གའི་སྒྲུབ་པ་འདི་ནི་དཔལ་ལྡན་གསང་བ་འདུས་པའི་གཞུང་དུ་བྱས། ། གང་ཞིག་དཔལ་ལྡན་གསང་བ་འདུས་པར་མ་བསྟན་ཕྲིན་ལས་དེ་ཡི་ཁ་བསྐོང་ནི། །

Then, having performed the feast offering (gaṇacakra) at night, everyone should be gathered. If resources are available, one should construct the maṇḍala for Purifying the Lower Realms according to the ritual and perform the rites as they have been explained. Furthermore, the Vajra Master should receive the offering from the deceased’s estate. The latter should also offer according to their means, and the washed garment should be offered to the Master himself. Regarding this, it is said: Whatever little is intended for the deceased, Relatives should give to the Master. This is called giving it as provisions For that person’s journey to the higher realms. By that gift, they will certainly Go to the land of Sukhāvatī. As for the ritual of joining the upper body, If all is done in that manner for them, Having abandoned all lower realms, They will certainly go to Sukhāvatī. Thereafter, to purify those bones, Having ground them finely upon stone, One should offer them and cast them into A very vast river. Alternatively, having climbed to the peak Of a great and lofty mountain, One should cast them into the wind That is very powerful and favorable. Even if, like the one who bestows bliss, They have not gone by the power of fierce karma, They will certainly abandon the lower migrations And go to the abode of the Thirty-Three. Through the pith instructions on the final rites obtained from the lotus feet of the glorious Bhadra, this practice of the final rites was composed according to the text of the glorious Guhyasamāja. Whatever activities were not taught in the glorious Guhyasamāja, these serve as a supplement to them.

གང་ཞིག་དཔལ་ལྡན་ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་ལ་ནི་བརྟེན། ། ཐ་མའི་ཆོ་གའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་གཤིན་པོ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གནས་ལ་འགོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་པཎྜི་ཏ་དཔལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དཔལ་ཕྱོགས་དབང་དགའ་བྱེད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་པྲཛྙཱ་ཀཱིརྟིས་བསྒྱུར་བའོ། །

This concludes the work titled Establishing the Deceased in the State of the Sugatas, an alternative name for the ritual of the final rites, composed by the Paṇḍita Śrī Samādhivajra. It relies upon the ritual procedures taught in the glorious Sarvadurgatipariśodhana Tantra. It was translated by the Indian abbot Śrī Digambarānandakara and the translator-monk Prajñākīrti.