A Sādhana of Locana who Purifies Evil Destinies, Extracted from the “Tantra Purifying Evil Destinies”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་སརྦ་དུརྒ་ཏི་པ་རི་ཤོ་དྷ་ན་ཏནྟྲཱ་ཏ་ཨུད་ཌྷིཏྱ་ལོ་ཙ་ནཱ་ཡཱ་དུརྒ་ཏི་ཤོ་དྷ་ན་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་(སྤྱང་,སྦྱོང་)བའི་རྒྱུད་ལས་ཕྱུང་བ་སྤྱན་མའི་ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་ཆོ་ག། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འཕགས་པ་དཔལ་ལྡན་སྤྱན་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལྷ་མོ་སྤྱན་མ་ཞེས་བྱ་གཞན་དོན་ལ། ། དགྱེས་པ་ཤི་བ་སོས་བྱེད་ལ་བཏུད་ནས། ། ཤི་བ་འཚོ་བར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལས། ། ཤི་བ་མཐོ་རིས་སྦྱར་བ་བཤད་པར་བྱ། ། ཤི་བའི་བདག་ཉིད་རབ་དབེན་པར། ། དལ་འབྱོར་ཉེར་སྤྱོད་ཀུན་ལྡན་པ། ། མེ་ཏོག་དཀར་པོའི་དབུ་རྒྱན་འཆང་། ། དྲི་ཡང་དཀར་པོས་བྱུགས་ཤིང་ཞི། ། གོས་དང་རྒྱན་ཡང་དཀར་བ་དང་། ། དང་པོར་ཡང་ན་དེར་མོས་པས། ། རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བཟུང་སྟེ། ། འཇམ་ཞིང་མཐོ་བའི་སྟན་འདུག་ལ། ། ཙནྡན་དཀར་སོགས་དྲི་དང་ནི། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་ཆུར་ལྡན་པས། ། ཀུན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཉེར་བྱུགས་ལ། ། མེ་ཏོག་དཀར་པོས་མཛེས་པར་བྱ། ། ཡོན་ཆབ་སོགས་སྔགས་སྭཱཿཧཱ་མཐའ། ། ཡང་དག་སྐུལ་བྱེད་བཟླ་བར་བྱ། ། སྙིང་གའི་ཟླ་བར་ས་བོན་ནི། ། གཉུག་མ་བལྟས་ནས་གནས་སོགས་བསྲུང་། ། དེ་ལ་གནས་དང་བདག་དང་རྣལ་འབྱོར་བསྲུང་བའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཨཱཿབིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའོ། ། ཡང་ན་ན་མཿས་མནྟ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆོ་ག་རིག་པས་ཆོ་ག་བཞིན། ། སྤྱན་མའི་རྣལ་འབྱོར་རབ་ཏུ་བྱས་ནས་ནི། ། སྙིང་གའི་ས་བོན་གཉུག་མ་དེ་ལས་ནི། ། གྲུབ་པ་ཡང་ནི་ཡང་དག་སྤྲོ་བར་བྱ། ། དེ་ཡིས་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་སོང་བ་ཡི། །

In the language of India: Śrī-sarvadurgatipariśodhanatantrād-uddhṛta-locanāyā durgatiśodhanavidhiḥ. In the language of Tibet: The Ritual for Purifying the Lower Realms of Locanā, extracted from the Glorious Tantra for Purifying All Lower Realms. Homage to the Blessed Noble and Glorious Locanā! Having bowed to the goddess named Locanā, who delights in the welfare of others and restores the dead to life, I shall explain the application for joining the deceased to the higher realms through the practice of reviving the dead. In a place of great solitude, the practitioner—endowed with the freedoms and advantages and all necessary requisites—should wear a crown of white flowers, be anointed with white perfumes, and remain peaceful. Wearing white garments and ornaments, or at least visualizing them as such, they should first hold a vajra and bell and sit upon a soft, high seat. Having thoroughly smeared the entire maṇḍala with white sandalwood and other fragrances mixed with water and the five nectars, it should be beautified with white flowers. One should recite the mantras for the water for the feet and so forth, ending with svāhā, to perfectly invoke the deities. Visualizing the seed syllable upon a moon at the heart, one should protect the place and so forth. The mantra for protecting the place, oneself, and the yoga is: Oṃ āḥ vighnāntakṛt hūṃ. Alternatively, it is Namaḥ samanta... and so forth. Having performed the yoga of Locanā according to the ritual through the knowledge of the yogic procedure, one should perfectly emanate the accomplished [deity] from that innate seed syllable at the heart. By means of that, for the one who has gone to the next world...

ཤེས་པ་དང་ཞིང་ཆགས་པ་དགུག་པར་བྱ། ། ཡང་ན་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་ཡི་རྣམ་པ་ནི། ། མར་མེ་རླུང་གིས་གཡོ་བ་མེད་པ་བཞིན། ། བཀུག་ནས་དེ་ཡི་ཤེས་པ་རོ་ཡི་ནི། ། སྤྱི་བོ་ནས་ནི་སྙིང་གར་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་རྗེས་འདུག་པ་ལངས་ནས་ནི། ། དེ་ནི་ཤེས་པ་ལྡན་པར་བལྟ། ། དེ་ཡི་འོད་ཕྲེང་འབར་བ་ཡིས། ། དེ་སྙིང་གཏི་མུག་དགའ་མ་གཞུག། དེ་ལུས་སྟོང་པར་བྱས་ནས་ནི། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྷག་མར་བལྟ། ། དེ་རྗེས་མོ་ཧ་ར་ཏི་བརྗོད། ། དེ་ནི་སྤྱན་མ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་མིག་སོགས་ལུས་སོགས་ལ། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་བྱིན་བརླབ་བྱ། ། སྙིང་གའི་ཡེ་ཤེས་ལྷ་ཡི་ནི། ། སྙིང་གར་ཟླ་གནས་རྩ་སྔགས་རྒྱལ། ། ལྷ་སྤྲིན་བདུད་རྩིའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ལག་པ་དང་བཅས་བཀྲུ་བར་བྱ། ། རང་གི་ལུས་ལས་སྤྲོས་པའི་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་མ་ལུས་པ་ཁྱབ་པའི་འོད་སྤྲོས་པས་བསྡུས་ནས་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་ལྟ་བུ་ལས་སྤྱན་མའི་སྤྲིན་དང་དེའི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཆུས་གང་བ་དང་དབང་བསྐུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་བཀྲུས་ནས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། མགོ་ལ་དབུ་རྒྱན་བྱིན། ལག་པ་གཉིས་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སྔགས་པས་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་རྣོན་པོར་བསྒོམས་ལ། དེར་བཅུག་པ་ལྟ་བུར་རྡོ་རྗེའི་བུག་པར་བཅུག་ནས་དེའི་རྗེས་ལ་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པས་དེའི་སྙིང་གར་བཀོད་པའི་ཤེས་པ་རྣམ་པར་གསལ་བ་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ཞིང་རྡོ་རྗེའི་འོད་ཟེར་རླུང་གིས་ཕྱུང་བ་འབར་བ། འོད་ཟེར་སྙིང་ག་ནས་ཕྱུང་བས་རེག་པས་དངུལ་ཆུ་ལྟ་བུར་གྱུར་པར་བསམ་མོ། །

One should summon the consciousness and the field of attachment. Alternatively, the aspect of the gateway of phenomena is like a lamp unmoved by the wind. Having summoned it, one should cause that consciousness to enter the heart from the crown of the head. After that, having risen from the seated posture, one should view it as possessing consciousness. By means of its blazing garland of light, one should cause the consort Moharati to enter the heart. Having rendered that body empty, one should view the consciousness as the remainder. After that, one should recite moharati and meditate on Locanā. One should perform the blessing in every way upon her eyes and so forth, and her body and so forth. At the heart of the wisdom deity, the king of root mantras resides upon a moon in the heart. With the light rays of the nectar of the deity-clouds, one should wash [the body] along with the hands. Having gathered the light that emanates from one’s own body and pervades the entire maṇḍala of space, one should wash [the deceased] by means of the manner of empowerment—filled with the water of the recitation of the mantra of the Locanā-cloud and the light of that [cloud]—and likewise bestow the empowerment. One should place the crown upon the head and the vajra and bell in the two hands. Following that, the mantra practitioner should meditate on the tip of a blade of kuśa grass as a sharp, single-pointed vajra. Having inserted it as if into that [orifice], and having placed the mind in meditative equipoise, one should perfectly stimulate the clear consciousness arranged at the heart. One should imagine that the blazing vajra light rays, emitted by the wind, emerge from the heart; by their touch, [the consciousness] becomes like liquid mercury.

སྟེང་གི་ལམ་ནས་བྱུང་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པར་གྲོལ་བའོ། ། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་ལམ་གཞན་དུ་འགྲོ་ན་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྟུང་ངོ་། ། དེའི་ཕྱིར་སྟེང་གི་ལམ་དུ་དེ་འཕོ་བར་བྱའོ། ། མགོ་པོ་ལས་ནི་གཟུགས་མེད་དུ་འགྲོའོ། ། མཛོད་སྤུ་ནས་གཟུགས་ཁམས་ཞེས་བྱ་བར་རོ། ། མིག་གཉིས་ལས་ནི་མི་ཉིད་དུའོ། ། རྣ་བ་གཉིས་ལས་ནི་གྲུབ་པའི་ལྷའི་འགྲོ་བར་རོ། ། སྣ་བུག་གཉིས་ནས་ནི་གནོད་སྦྱིན་ཉིད་དུའོ། ། ཁ་ལས་ནི་དྲི་ཟར་འགྲོའོ། ། ལྟེ་བ་ལས་ནི་འདོད་པའི་ལྷར་རོ། ། ཁུ་བའི་རྩ་ལས་ནི་ཡི་དྭགས་ཀྱི་འགྲོ་བར་རོ། ། གཅི་བ་ལས་ནི་ལྷ་མ་ཡིན་ནམ་བྱོལ་སོང་གི་སྐྱེ་གནས་སོ། ། བཤང་ལམ་ལས་ནི་དམྱལ་བའི་འགྲོ་བར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་དམན་པས་འགྲོ་བས་ན་དེའི་ཕྱིར་ལམ་ལ་དགའ་བས་སྤང་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་གཞག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་སམ། རྫས་གཅིག་བསྲེག་པའི་ཕྱོགས་སུ་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་མཆོད་སྦྱིན་པས་བྱིན་པ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལ་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཡང་དེའི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལྔ་བཀླག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ་ལས་ཡོན་བླང་ངོ་། ། མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པས་ཀྱང་རང་གི་འབྱོར་བ་དང་རྗེས་སུ་འཚམ་པའི་གོས་དང་རྒྱན་དང་མལ་སྟན་དང་ཁྱིམ་དང་ཞིང་དང་ཁོལ་པོ་དང་ཁོལ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་སློབ་དཔོན་ལ་གུས་པ་དང་བཅས་པས་དབུལ་ལོ། །

Emerging from the upper path, one is liberated into the utterly pure buddha-fields. If consciousness should go by another path, one falls into the ocean of saṃsāra. Therefore, one should transfer it into the upper path. From the crown of the head, one goes to the formless realm. From the ūrṇā hair-treasure, one goes to what is called the form realm. From the two eyes, one goes to the state of a human. From the two ears, one goes to the realm of the accomplished gods (siddha-devas). From the two nostrils, one goes to the state of a yakṣa. From the mouth, one goes to the state of a gandharva. From the navel, one goes to the gods of the desire realm. From the seminal channel, one goes to the realm of the hungry ghosts. From the urine, one goes to the birthplaces of asuras or animals. From the anus, one goes to the realm of the hells. Because one goes by means of inferior wisdom, one should therefore abandon [other paths] with delight in the [correct] path. Therefore, in order to establish that [consciousness] in the city of liberation, the ritual of the peaceful fire offering is taught in its entirety, or by the ritual taught in the section on burning a single substance, the Vajra Master should perform the peaceful fire offering in the fire of wisdom with all that has been given by the patron. Furthermore, at that time, the five Mahāyāna sūtras, such as the Prajñāpāramitā, should be recited. Following that, having gathered everything, the fee should be accepted from the one performing the sacrifice. The patron, in turn, should respectfully offer to the Master a fee consisting of clothing, ornaments, bedding, houses, fields, male and female servants, and so forth, in accordance with their own wealth.

དེ་ནས་ཤི་བ་འདུ་བྱེད་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་ཅིང་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ནས་རོ་ཁྱེར་བ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་རྣམས་སུ་མོས་ཏེ། གདུགས་འཛིན་པ་ནི་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་དང་། (རྡ་,རྔ་)ཡབ་འཛིན་པ་ནི་ཚངས་པ་དང་། རལ་གྲི་འཛིན་པ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་དང་། བསྟོད་པ་འདོན་པ་བདེ་བྱེད་དང་། དབུ་རྒྱན་འཛིན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་གཤིན་རྗེ་དང་། བུམ་པ་འཛིན་པ་ཆུ་ལྷ་དང་། དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་འཛིན་པ་མེ་ལྷ་དང་། བཟའ་བ་དང་སྟོན་མོ་འཛིན་པ་བདེན་བྲལ་དང་། བ་དན་འཛིན་པ་རླུང་ལྷ་དང་། གཞན་རྣམས་ནི་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་ལ་སོགས་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་བདུན་བརྗོད་ནས་རང་གི་དགེ་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོས་ལ་ལྡང་བར་བྱའོ། ། ལངས་ནས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་མཛད་པས་སྤྱན་མའི་སྔགས་སམ། ངན་སོང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ངན་སོང་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་སྔགས་བཟླ་ཞིང་མདུན་ནས་འགྲོའོ། ། རོ་ཡང་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་དྲང་པོར་ཁྱེར་བཞིན་པས་ཉེ་བར་དགའ་བས་བསྟོད་པ་བྱེད་བཞིན་པ་དང་ལྷ་དང་མི་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བལྟའོ། ། བརྡུང་དཀྲོལ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒྲ་དང་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་དང་། རྡོ་རྗེའི་གླུ་ལ་སོགས་པ་དྲིལ་བུ་དང་འཁར་རྔ་དང་ཏིང་ཏིང་ཤག་དང་། གླིང་བུ་དང་པི་ཝང་གི་སྒྲའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལྔའི་མཆོད་པ་དང་། བ་དན་དང་གོས་ནམ་མཁར་ལྡིང་བ་དང་། ཀུན་དུ་བགོ་བ་མང་ལྡན་པ། །

Then, the persons performing the funeral rites should recite the three syllables and bind the yajñopavīta (sacred thread). Then, those carrying the corpse should visualize them as the World Protectors: the one holding the parasol is the King of Gods (Indra); the one holding the fly-whisk is Brahmā; the one holding the sword is Viṣṇu; the one reciting praises is Śaṅkara; the one performing the task of holding the crown is Yama; the one holding the vase is Varuṇa; the one holding the darvī and sruk ladles is Agni; the one holding the food and the feast is Nirṛti; the one holding the banner is Vāyu; and the others should be visualized as gods, asuras, and so forth. Then, having recited the hundred-syllable mantra seven times, one should dedicate one's own virtue toward unsurpassed, perfectly complete enlightenment and arise. Having arisen, the Vajra Master, who is the nature of Vajradhara and the progenitor of all Buddhas, should walk in front while reciting the mantra of Locanā or the mantra for purifying all lower realms as taught in the Sarvadurgatipariśodhana Tantra. One should also visualize the corpse being carried straight forward by the World Protectors, while they offer praises with great joy and gods and humans present offerings. Accompanied by the sounds of various drums and cymbals, auspicious verses, vajra songs, and so forth, and following the sounds of bells, gongs, ting-ting-shag, flutes, and lutes, one should perform the offerings of the five sensory services, with banners and garments fluttering in the sky, and many types of fine raiment.

དལ་གྱིས་ཕ་ཡི་གནས་ཐོབ་བྱ། ། དེར་ནི་བུད་ཤིང་འོ་ཅན་སྐམ། ། དགེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་བཀོད་ནས་ནི། ། དེ་སྟེང་ལེགས་པར་བཞག་ནས་སུ། ། བུམ་པ་འཛིན་པས་བཀྲུ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པས། ། མེ་ཡིས་ཡོངས་སུ་བསལ་བར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་ཐལ་བར་འགྱུར་བར་དུ། ། དེ་སྦྱིན་བྱེད་པས་མཉམ་གཞག་པས། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། མདོ་འདི་སྔོན་བཞིན་ལེགས་པར་བཀླག། འཁར་གསིལ་ཌ་མ་རུའི་རྗེས་འགྲོ་བའི། ། རྡོ་རྗེའི་གླུ་ནི་ལེན་དུ་གཞུག། ཡང་ན་སྐྱེ་བོ་འགའ་ཞིག་གིས་གྲོལ་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྦྱར་བས་མི་དགེ་བའི་ཕྱིར་དང་། ། ཅིག་ཤོས་སྟོབས་དང་ལྡན་པས་ལམ་ངན་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་རང་ཡང་ལམ་ལོག་པར་འགྲོ་བ་སྤངས་ལ། ། ཉི་མ་དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཉི་མ་བརྒྱད་ལ་ངན་སོང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་ངན་སོང་སྦྱོང་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བའི་རིམ་པས་བྱ་བའོ། ། དེར་ཇི་སྲིད་དེའི་རུས་པ་བླང་བ་དེ་སྲིད་དུ་དེའི་གོས་ལ་དེའི་མིང་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བས་བྱའོ། ། བླངས་ནས་ཇི་སྲིད་ཉི་མ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་གོས་དེར་རུས་པ་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ལྷོའི་ཆར་སྟེགས་གྲུ་བཞི་པ་ཁྲུ་གང་ཙམ་ལ་བའི་ལྕི་བ་ས་ལ་མ་ལྷུང་བས་བྱུག་པ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བས་བངས་པར་བྱའོ། ། དེར་ཉེ་བར་བྱུགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྱུགས་པའི་དྲི་མ་མེ་ཏོག་ལ་གནས་བར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་བུམ་པ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དགོད་དེ། སྨན་དང་ཡལ་ག་དང་ནོར་བུ་དང་དྲི་དང་། འབྲུ་ལྔ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་གདུགས་དང་བ་དན་གྱིས་བརྒྱན་པ། མགྲིན་པར་གོས་སྔོན་པོ་དང་ལྡན་པ།

One should slowly reach the father’s abode. There, having arranged dry, milky firewood with a virtuous mind and placed it properly upon that [site], one should perform the washing with a vase-holder. Then, endowed with the ritual, one should completely clear it with fire. Until it turns to ash, the giver, remaining in meditative equipoise, should properly recite this sūtra of the Great Emergence of the Mahāyāna as before. One should have them sing vajra songs following the rhythm of the mendicant’s staff and the ḍamaru. Alternatively, because some people apply themselves to what is not the path of liberation and thus act non-virtuously, and because the other [side] is powerful and will lead them onto an evil path, one should therefore abandon going onto a wrong path oneself. Starting from that day, for eight days, one should perform the sequence of activities such as purifying the lower realms according to the ritual taught in the Sarvadurgatipariśodhana Tantra. There, for as long as one is taking the bones, one should perform the rites preceded by reciting the name upon the clothing. Once the bones are taken, one should place them in that clothing for up to eight days. Furthermore, in the southern direction, one should moisten a square platform about one cubit in size, which has been smeared with cow dung that has not fallen to the ground. Having smeared it there, one should place flowers upon the maṇḍala that has been smeared. Upon that, one should set a vase possessing the proper characteristics, endowed with medicinal herbs, branches, jewels, perfumes, and the five grains, adorned with a parasol and banners, and its neck wrapped in blue cloth.

ཉེ་བར་སྐྱོད་པ་ལྔ་དང་བཅས་པ། ལེགས་པར་སྡུག་པ། འབབ་སྟེགས་ཀྱི་ཆུ་དང་ལྡན་པ། ཀུ་ཤ་འཁྱིལ་པ་བྱས་པའི་གདན་ལ་གནས་པ། རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་རྟགས་ཀྱིས་མཚན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱས། ཡི་གེ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་རྩ་བའི་ས་བོན་གྱི་སྔགས་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་བཀྲུའོ། ། དེ་ནས་ཡང་མདུན་དུ་འབྲས་དཀར་བཏགས་པས་ལྟེ་བ་དང་བཅས་པ་མུ་ཁྱུད་ལེགས་པར་འབར་བ་དང་བཅས་པའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་བྲིས་ལ་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དགོད་པར་བྱས་ནས། དེའི་དབུས་སུ་བུམ་པ་སྟོང་པའི་སྟེང་དུ་ཁམ་ཕོར་བུམ་པ་ཅན་གཞག། དེའི་རྗེས་ལ་ཁམ་ཕོར་དེར་དེའི་རུས་པ་མ་ལུས་པ་གཞག་གོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་བསྒོམས་པས་ཕྱིར་བཟློག་ཀྱང་བྱའོ། ། དོན་གྲུབ་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པས་རིམ་པས་རིགས་རྣམས་ཤིས་པའི་ཚིག་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པས་དེའི་མིང་ངམ་རུས་པ་ལ་དེས་བརྡེག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་སུ་འགྱུར་བ་ནི། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་བི་ཤོ་དྷ་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦ་ཀརྨཱ་ཨ་བ་ར་ཎཱ་ནི་བྷ་སྨི་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བྷྲཱུཾ་བྷྲཱུཾ་བི་ནཱ་ཤཱ་ཡ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཛཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བྷྲཱུཾ་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སརྦ་ཀརྨ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་དྷ་ཀ་དྷ་ཀ་ཧ་ན་ཧ་ན་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་སྲུཾ་ས་ར་ས་ར་པྲ་ས་ར་པྲ་ས་ར་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧ་ར་ཧ་ར་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་སྥོ་ཊ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་བྷྲྀ་ཏ་བྷྲྀ་ཏ་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ།

Together with the five purificatory rites, it should be well-prepared and provided with water from a bathing place. It is placed upon a seat made of coiled kuśa grass and consecrated extensively with the signs of the Lord of the Family. It is then washed one hundred and eight times with the root seed-mantra endowed with the three syllables. Then, in front of it, one should draw an eight-spoked wheel with a hub and a well-blazing rim using ground white rice, and arrange white flowers upon it. In the center of that, upon an empty vase, one places a clay bowl containing a vase. Following that, one places all of the bones without exception into that clay bowl. One should also perform the ritual of repelling by meditating on the three samādhis. Then, with the Arthasiddhi [mantra] and flowers, one should strike the name or the bones of the deceased while reciting the auspicious verses of the families in succession. The mantra words are as follows: Oṃ sarvapāpaṃ dahana vajra hūṃ phaṭ. Oṃ sarvapāpaṃ viśodhana hūṃ phaṭ. Oṃ sarvakarmāvaraṇāni bhasmīkuru hūṃ phaṭ. Oṃ bhrūṃ bhrūṃ vināśaya āvaraṇāni jaṃ hūṃ phaṭ. Oṃ bhrūṃ viśodhaya āvaraṇāni hūṃ phaṭ. Oṃ sarvakarmāvaraṇāni hūṃ phaṭ. Oṃ jvala jvala dhaka dhaka hana hana āvaraṇāni hūṃ phaṭ. Oṃ sruṃ sara sara prasara prasara āvaraṇāni hūṃ phaṭ. Oṃ hūṃ hara hara sarva āvaraṇāni hūṃ phaṭ. Oṃ hūṃ sarva āvaraṇāni sphoṭaya hūṃ phaṭ. Oṃ bhṛta bhṛta sarva āvaraṇāni hūṃ phaṭ.

ཨོཾ་ཏྲཱ་ཊཏྲཱ་ཊ་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཙྪིནྡ་ཙྪིནྡ། སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ད་ཧ་ད་ཧ་སརྦ་ན་ར་ཀ་ག་ཏི་ཧེ་ཏུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་པ་ཙ་པ་ཙ་སརྦ་པྲེ་ཏ་ཀ་ཏི་ཧེ་ཏུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཐ་མ་ཐ་སརྦ་ཏཱིརྱ་ཀ་ག་ཏི་ཧེ་ཏུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པ་ནི་རུས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མེ་ཏོག་བརྡེག་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱས་པའི་བུམ་པའི་ཆུས་དེའི་རུས་པ་ལ་སོགས་པར་བརྗོད་ཅིང་བཀྲུའོ། ། སྔགས་ནི། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་བ་ཏེ་སརྦ་དུརྒ་ཏི་པ་རི་ཤོ་དྷ་ནི་རཱ་ཛཱ་ཡ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ཡ། ཨ་རྷ་ཏེ། སམྱཀྶཾ་བུདྡྷཱ་ཡ། ཏདྱ་ཐ། ཨོཾ་ཤོ་དྷ་ནེ་ཤོ་དྷ་ནེ། སརྦ་པཱ་པཾ་བི་ཤོ་དྷ་ནེ། ཤུདྡྷེ་བི་ཤུདྡྷེ། སརྦ་ཀརྨ་ཨཱ་བ་ར་ཎཱ་ནི་བི་ཤུདྡྷེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རུས་པ་ལ་སོགས་པ་བཀྲུ་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་གཏོར་ཞིང་སྔགས་བཟླས་ལ་ལམ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ནི། ཨོཾ་རཧྣེ་རཧྣེ་རཏྣ་སམྦྷ་བེ། རཏྣ་ཀི་ར་ཎེ། རཏྣ་མཱ་ལ་བི་ཤུདྡྷེ། ཤོ་དྷ་ཡ། སརྦ་པཱ་པཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཱ་ཊ། ལམ་བསྟན་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་དང་ཆུ་གཏོར་ཞིང་ལམ་རྣམ་པར་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། སྔགས་ནི། ཨོཾ་པདྨེ་པདྨེ་པདྨོད་བྷ་བེ་སུ་ཁཱ་བ་དྱཾ་ག་ཙྪཾ་ཏུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལམ་རྣམ་པར་སྦྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཚིག་དེ་དང་དེ་ལ་བསྐུལ་ཚིག་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ལམ་སྦྱང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་གི་ཆར་དབབ་པར་བྱའོ། ། གླུ་མཁན་བཀྲ་ཤིས་ཚིགས་བཅད་ནི། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་གླུར་བླང་བྱ། ། ཐུན་གསུམ་མམ་ནི་ཐུན་གཅིག་ཏུ། ། དེ་བཞིན་ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་བྱ། ། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་བཞིན། །

OṂ TRĀṬA TRĀṬA SARVA ĀVARAṆĀNI HŪṂ PHAṬ. OṂ CCHINDA CCHINDA SARVA ĀVARAṆĀNI HŪṂ PHAṬ. OṂ DAHA DAHA SARVA NARAKAGATI HE TUṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ PACA PACA SARVA PRETAGATI HE TUṂ HŪṂ PHAṬ. OṂ MATHA MATHA SARVA TIRYAGGATI HE TUṂ HŪṂ PHAṬ. These are the mantras for scattering flowers upon the bones and so forth. Then, one should wash those bones and so forth while reciting the water from the vase that has been consecrated. The mantra is: OṂ NAMO BHAGAVATE SARVA DURGATI PARIŚODHANI RĀJĀYA TATHĀGATĀYA ARHATE SAMYAKSAṂBUDDHĀYA. TADYATHĀ. OṂ ŚODHANE ŚODHANE SARVA PĀPAṂ VIŚODHANE ŚUDDHE VIŚUDDHE SARVA KARMA ĀVARAṆĀNI VIŚUDDHE SVĀHĀ. This is the mantra for washing the bones and so forth. Then, one should scatter flowers, recite the mantra, and show the path. The mantra is: OṂ RATNE RATNE RATNASAMBHAVE RATNAKIRANE RATNAMĀLĀVIŚUDDHE ŚODHAYA SARVA PĀPAṂ HŪṂ TRĀṬ. This is the mantra for showing the path. Then, one should scatter flowers and water and completely purify the path. The mantra is: OṂ PADME PADME PADMODBHAVE SUKHĀVATYĀṂ GACCHA TU SVĀHĀ. This is the mantra for completely purifying the path. One should append the words of exhortation to each of those mantra phrases. One should cause a rain of flowers to fall with the mantra for purifying the path. The verses of auspiciousness for the singers should be sung while in meditative equipoise. This should be performed three times a session or once a session, in this manner, every day, according to the ritual as it has been taught.

མཆོད་ནས་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བར་བྱ། ། དེ་ལ་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་གཅིག་ཏུ་ཕན་མཛད་ཅིང་། ། སངས་རྒྱས་སྐྱོན་རྣམས་སྤངས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་རྟོགས་གྱུར་པ། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་ལ་འཁྱུད་བདེ་བ་མཛེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། དེ་ཡིས་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་མཆོག་གི་བཀྲ་ཤིས་འབྱུང་བར་ཤོག། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་དེ་ཡིས་གསུངས་བ་དམ་པ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག། བླ་ན་མེད་པ་ལྷ་དང་མི་དང་ལྷ་མིན་གྱིས་མཆོད་ཅིང་། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་དུ་བདག་མེད་རབ་ཏུ་རྟོགས་འགྱུར་གང་ཡིན་པ། ། དེ་ཡིས་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་མཆོག་གི་བཀྲ་ཤིས་འབྱུང་བར་ཤོག། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་དམ་ཆོས་རབ་མཆོག་རྟག་ཏུ་འཛིན་མཛད་པ། ། ས་ཡི་དམ་པར་སོན་པ་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཚོགས་ལེགས་པ་རྣམས། ། སེམས་ཅན་ཕན་པར་མཛད་ལ་མཁས་པ་ཤིན་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་པ། ། དེ་ཡིས་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་མཆོག་གི་བཀྲ་ཤིས་འབྱུང་བར་ཤོག། ཅེས་བྱ་བའོ། ། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་དག་རུས་པ་བཀྲུ་བའི་དུས་སུ་ཡང་གླུར་བླང་པའམ་བླང་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་སླད་དུ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། མུཿཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་མཚན་མོའི་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱས་ནས་ཐམས་ཅད་བསྡུའོ། ། འབྱོར་པ་ཅི་ཡོད་པས་ངན་སོང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བས་བྲིས་ནས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་རྣམས་བྱའོ། ། སླར་ཡང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྦྱིན་བདག་ལ་ཡོན་བསླང་བར་བྱའོ། །

Having made offerings, everything should be gathered in. Regarding that, the verses of auspiciousness are as follows: May the auspiciousness of the Buddha arise for you, who acts solely for the benefit of all sentient beings, who has realized the utterly pure abandonment of all faults, and who possesses the beautiful nature of bliss embraced by the branches of insight. May the auspiciousness of the supreme Dharma arise for you, which was spoken by him, the unsurpassed supreme Dharma worshipped by gods, humans, and asuras, and which thoroughly realizes selflessness throughout the three worlds. May the auspiciousness of the noble Sangha arise for you, who always upholds the supreme holy Dharma, the excellent assembly of the Sons of the Victors who have reached the sublime stages, and who are highly auspicious in their skill at acting for the benefit of sentient beings. Thus it is said. These verses of auspiciousness should be sung, or caused to be sung, even at the time of washing the bones. Regarding that, the mantra for requesting departure is: Oṃ, you have accomplished all the aims of sentient beings; grant the appropriate accomplishments. For the sake of returning once more, please depart to the Buddha-fields. Muḥ. Then, having performed the night feast-offering (gaṇacakra), everything is gathered in. With whatever wealth is available, one should draw the maṇḍala for the complete purification of the lower realms according to the ritual, and perform the rites exactly as they were taught. Furthermore, the Vajra Master should request a fee from the patron.

དེས་ཀྱང་འབྱོར་པ་དང་རྗེས་སུ་འཚམ་པ་རབ་ཏུ་དབུལ་ལོ། ། བཀྲུས་ནས་གོས་སློབ་དཔོན་ལ་དབུལ་ལོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རོ་ལ་དམིགས་ནས་གཉེན་རྣམས་ཀྱིས། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་གང་བྱིན་པ། ། དེ་ནི་མཐོ་རིས་ལ་བཞག་པས། ། དེ་ལ་སྦྱིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཉི་མ་བདུན་ནས་རབ་བཤད་པའི། ། དེ་ཡིས་ཅི་འདོད་ནོར་དབུལ་བྱ། ། དེ་ལ་བྱིན་པས་ངེས་པར་ནི། ། བདེ་བ་ཅན་དུ་མཆོད་པར་འགྱུར། ། གང་ཕྱིར་བསམ་གཏན་བྱ་བ་ཀུན། ། ཆོ་གས་ལུས་ནི་སྟོང་བྱས་ནས། ། སྡིག་པ་མ་ལུས་སྤངས་ནས་ནི། ། བདེ་བ་ཅན་དུ་ངེས་པར་གནས། ། དེ་རྗེས་དེ་ཡི་རུས་པ་རྣམ་དག་པ། ། ཕྱེ་མ་ཤིན་ཏུ་ཞིབ་པར་བྱས་ནས་ནི། ། མཆོད་པས་ཡང་དག་མཆོད་ནས་འབབ་ཆུ་ནི། ། ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེར་རབ་ཏུ་དོར་བར་བྱ། ། ཡང་ན་ས་འཛིན་ཆེན་པོ་མཐོ་བ་ཡི། ། སྟེང་གི་རྩེ་མོ་ལ་ནི་བསྡད་ནས་སུ། ། རླུང་གི་ཤུགས་ནི་ཡོངས་སུ་རྒྱུ་བ་ན། ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་འཕྱར་བར་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་དབང་གིས་ནི། ། གལ་ཏེ་བདེ་བ་ཅན་ནི་མ་ཐོབ་ཀྱང་། ། འདི་ཡིས་ངན་སོང་རྣམས་ནི་ཡོངས་སྤངས་ཏེ། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གནས་སུ་འགྲོ་བར་ངེས། ། དཔལ་ལྡན་བཟང་པོའི་ཞབས་ཀྱི་པདྨོ་ལས། ། ཐོབ་པའི་མན་ངག་ཤིན་ཏུ་འདོད་པ་ནི། ། དཔལ་ལྡན་གསང་བ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བ། ། ཤིན་ཏུ་ཡིད་འོང་ཆོ་ག་བྱས་པ་ནི། ། གང་ཞིག་དཔལ་ལྡན་གསང་འདུས་མ་རྫོགས་པ། ། དཔལ་ལྡན་ངན་སོང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་ཡི། ། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ལས་གང་ཡོད་པ་ཡི། ། ལས་དེ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་པ་ཡིན། །

He should also offer whatever wealth is appropriate. After washing [the body], the robes should be offered to the preceptor. As it is said: "Whatever is given to the preceptor by the relatives, focusing on the corpse, is understood to be an offering to that [deceased] by placing them in the higher realms. From the seventh day, one should offer whatever wealth is desired as prescribed. By giving to him, one will certainly be honored in Sukhāvatī. Because all meditative concentrations, having emptied the body through the ritual, abandon all sins without exception, one will certainly abide in Sukhāvatī. Thereafter, having made the bones perfectly pure and ground them into very fine powder, one should offer them a perfect offering and cast them into a very vast river. Alternatively, having stayed upon the high peak of a great mountain, when the force of the wind is blowing, one should scatter them in accordance with that. Even if Sukhāvatī is not attained due to the power of extremely fierce karma, by this [ritual], the lower realms are completely abandoned and one will certainly go to the Abode of the Thirty-Three. This most desired pith instruction obtained from the lotus feet of the glorious Bhadra, which arose from the glorious Guhyasamāja, is a most delightful ritual. Whoever has performed this, even if the glorious Guhyasamāja is not complete, has fully completed whatever rites are taught in the glorious Sarvadurgatipariśodhana Tantra."

ཤི་བ་བདེ་འགྲོར་སྦྱར་བའི་ཆོ་ག་ཤིན་ཏུ་འདོད་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཅན་དཔལ་སྟོང་ཉིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྡོ་རྗེའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱི་བཻ་རོ་ཙ་ན་བཛྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཁམས་བ་ལྡི་རི་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་བསྒྱུར་བའོ། །

This concludes the ritual for connecting the deceased to a happy rebirth, titled "The Most Desired and Supreme," composed by the glorious Śūnyatāsamādhi-vajrapāda. It was translated by the Indian abbot Avadhūti Vairocanavajra and the Tibetan translator Khampa Lhari Chökyi Drakpa.