A Consecration Ritual called “Abbreviating the Extensive Wording”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བི་ཥ་ད་པ་ད་སཾ་གྲ་ཧོ་ནཱ་མ་པྲ་ཏིཥྛཱ་བི་དྷི། བོད་སྐད་དུ། རྒྱ་ཆེ་བའི་ཚིག་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དབང་པོའི་མཚོན་གྱི་རྣམ་པ་མཚུངས། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་མཛེས་པ་ཡི། ། ཤེས་རབ་ཟབ་མོ་དང་ལྡན་པ། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོར་བཅས། ། བཏུད་ནས་ཀཱ་ཙར་མངོན་བརྗོད་པས། ། སྣ་ཚོགས་སློབ་དཔོན་བཞེད་རིག་ཅིང་། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། རྒྱས་ཤིང་གསལ་བས་འཇིགས་རྣམས་ལ། ། ཉུང་ཞིང་གསལ་བའི་རྗེས་འབྲངས་པ། ། དེ་ལ་ཤེས་རབ་ལྡན་པ་དག། བདེ་བླག་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། རབ་གནས་ཆོ་ག་བརྗོད་པར་བྱ། ། སྐུ་གཟུགས་རབ་གནས་མ་བྱས་ལ། ། མཆོད་དང་ཕྱག་འཚལ་གསོལ་བ་ནི། ། སྔགས་ཀྱིས་དམན་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི། ཐལ་བ་འབྲས་མེད་ཇི་བཞིན་ནོ། ། རབ་ཏུ་མི་གནས་ཆོས་རྣམས་ལ། ། འདིར་ནི་གང་དུ་རབ་གནས་ནི། ། འཇིག་རྟེན་རྗེས་འཇུག་ལ་བསྟན་ནས། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་གནས་གསུངས། ། གང་དུ་སྐུ་གཟུགས་གྲུབ་ནས་ནི། ། ཡུན་རིང་གནས་ཤིང་མ་མཆོད་པ། ། ཇི་སྲིད་མཆོད་པའི་འོས་མ་གྱུར། ། དེར་ནི་ལེགས་པ་མ་ཡིན་འབྱུང་། ། རྟག་ཏུ་ཆོ་ག་མ་ཚང་བའི། ། རབ་གནས་བྱ་བ་སྨད་པ་ཉིད། ། ཚེ་འདིར་སྡུག་བསྔལ་ཆེ་འབྱུང་ཞིང་། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འཇིགས་པ་ཆེ། ། དེ་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་ཡིས། ། བདག་ཉིད་ནུས་པས་འཆད་འགྱུར་གྱི། ། ཆོ་གའི་བྱ་བའི་རིམ་པ་ཡིས། ། རབ་ཏུ་འབད་དེ་བྱ་བ་ཉིད། ། ཟླ་བ་དྲུག་དང་གཟའ་བཞི་དང་། ། ཚེས་ནི་བདུན་དུ་བསྟན་པ་ཉིད། ། རབ་གནས་ལས་ལ་ངེས་བསྟན་པ། །

In the language of India: Viśadapadasaṃgraho nāma pratiṣṭhāvidhiḥ. In the language of Tibet: The Ritual for Consecration Entitled "A Compendium of Extensive Words". Homage to the glorious Mañjuvajra! To the one whose form resembles the weapons of the sense-faculties, who is beautified by supreme joy, who possesses profound insight, and who is Mañjuvajra together with his wheel—having bowed to him, and having expressed [this] in the Kācāra, and having understood the various intentions of the masters and followed the various tantras, I shall describe the ritual for consecration in a concise and clear manner for the sake of those who are afraid of [extensive texts]. For those possessing insight, in order that they may enter [the practice] with ease, I shall explain the ritual for consecration. If an image has not been consecrated, then offerings, prostrations, and prayers are like the ashes of a fire sacrifice devoid of mantra; they are fruitless. Regarding phenomena that are ultimately non-abiding, the Victors have taught consecration here as a teaching that follows worldly convention. If an image has been completed but remains for a long time without being consecrated, and has not become worthy of offerings, then misfortune will arise. A consecration performed with an incomplete ritual is indeed censured; it brings great suffering in this life and great fear in the next world. Therefore, those who desire accomplishments should, according to their own capacity, apply themselves with great effort to the sequence of ritual activities that will be explained. Six months, four lunar mansions, and the seventh lunar day are taught as the definitive times for the activity of consecration.

རྒྱུ་སྐར་རྣམས་ནི་བཅུ་བཞིའོ། ། དགུན་ཐ་དཔྱིད་ར་དཔྱིད་ཐ་དང་། ། དབྱར་ཟླ་ར་འབྲིང་དགུན་ཟླ་ར། ། གཟའ་ནི་ཕུར་བུ་ལྷག་པ་དང་། ། པ་སངས་བཞི་པ་ཟླ་བའོ། ། ཚེས་ནི་ལྔ་དང་བདུན་ཉིད་དང་། ། དེ་བཞིན་གཉིས་དང་བཅུ་པ་དང་། ། གསུམ་པ་དང་ནི་ཟླ་བ་ཉ། ། བཅུ་གསུམ་རྣམས་ཏེ་བདུན་པོ་བཟང་། ། རྒྱལ་དང་མེ་བཞི་ལྷ་མཚམས་དང་། ། སྣར་མ་དང་ནི་གྲོ་བཞིན་མགོ། སྨད་དང་སྣྲོན་དང་སྣུབས་དང་ལག། ཁྲུམས་དང་དེ་བཞིན་ཆུ་སྟོད་དོ། ། སྐར་མ་སྨད་ལ་རབ་གནས་བྱ། ། དེར་ནི་ཤེས་རབ་འཕེལ་བར་འགྱུར། ། ནམ་ཡང་ཡིད་ལ་གནས་པ་ཡི། ། དངོས་གྲུབ་ཏུ་ནི་མེ་བཞིས་འགྱུར། ། ལུང་རྣམས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི། ། སྣྲུབས་དང་གྲོ་བཞིན་གྱིས་ཡིན་ནོ། ། ལག་ལ་སྐལ་བ་བཟང་པོར་འགྱུར། ། སྣར་མ་ཡིས་ནི་ནོར་འབྱུང་འགྱུར། ། རི་དྭགས་མགོ་ཡིས་ཞི་བར་བསྟན། ། ཆུ་སྟོད་ཀྱིས་ནི་བུ་རྣམས་འཚོ། ། ཁྲུམས་ཀྱིས་ཡང་དག་འཕེལ་བར་བཤད། ། རྒྱལ་གྱིས་རྟག་ཏུ་རྒྱལ་བའོ། ། སྣྲོན་ལ་དགེ་དང་སྐལ་བ་བཟང་། ། ལྷ་མཚམས་ཀྱིས་ནི་མཆོག་རབ་སྟེར། ། ཡང་དག་སྐར་མ་དང་མཐུན་པས། ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་བྱ། ། གསུམ་པ་བདུན་པ་དྲུག་པ་དང་། ། བཅུ་དང་བཅུ་གཅིག་ཟླ་བ་རྣམས། ། དང་པོ་ལྔ་པ་གསུམ་པ་དང་། ། ཐ་མ་ཡང་ནི་རྣམ་པར་སྤང་། ། དགུ་དང་བརྒྱད་དང་བཅུ་གཉིས་ཉིད། ། བཞི་དང་ལྔ་དང་བཪྵཾ་ཉིད། ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་བྱེད་པ་ལ། ། བཟློག་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། སེམས་ཅན་དམན་པའི་དབང་མཛད་ནས། ། ཟླ་བ་ལ་སོགས་བཟང་བ་འདིའོ། ། མཆོག་གི་དབང་དུ་མཛད་ནས་ནི། ། ངེས་པ་ཉིད་ནི་རིགས་མ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་ཡང་། །

The constellations are fourteen: the last month of winter, the first month of spring, the last month of spring, the first and middle months of summer, and the first month of winter. The planets are Jupiter, Mercury, Venus, and the fourth is the Moon. The lunar days are the fifth, the seventh, likewise the second, the tenth, the third, the full moon, and the thirteenth; these seven are auspicious. Puṣya, Kṛttikā, Anurādhā, Rohiṇī, Śravaṇa, Mṛgaśīrṣa, the latter part [of Āśleṣā], Jyeṣṭhā, Mūla, Hasta, Bhādrapadā, and likewise Pūrvāṣāḍhā—on the latter part of these constellations, one should perform consecrations. There, insight will increase. Through Kṛttikā, the accomplishments (siddhi) that dwell in the mind will always be attained. Through Mūla, one will thoroughly understand the scriptures. Through Śravaṇa, good fortune will arise. Through Hasta, wealth will emerge. Through Mṛgaśīrṣa, peace is taught. Through Pūrvāṣāḍhā, one's children will thrive. Through Bhādrapadā, it is explained that there will be perfect increase. Through Puṣya, there is constant victory. Through Anurādhā, there is virtue and good fortune. Through Anurādhā, the supreme is bestowed. In accordance with the proper constellations, one should perform everything as it has been explained. The third, seventh, sixth, tenth, and eleventh lunar days should be avoided. The first, fifth, third, and the last [twelfth] should also be strictly avoided. The ninth, eighth, twelfth, fourth, fifth, and the full moon (vārṣa)—if one acts otherwise than this, contrary results will arise. These auspicious lunar days and so forth are taught with reference to inferior sentient beings; with reference to the supreme, such fixed rules are not appropriate. Thus it is said:

དབྱར་ནི་དངོས་གྲུབ་གནས་སུ་འགྱུར། ། སྟོན་ཀ་རྣལ་འབྱོར་སྦྱིན་པ་ཉིད། ། དགུན་སྟོད་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སྟེར། ། དགུན་སྨད་འབྱོར་བ་ཀུན་སྦྱིན་བྱེད། ། དཔྱིད་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་རབ་སྟེར། ། སོས་ཀ་རྒྱལ་དང་ཞི་བ་སྟེར། ། དུས་རྣམས་ཀུན་དུ་སངས་རྒྱས་ནི། ། རབ་ཏུ་གནས་ལ་བཞུགས་པར་འདོད། ། དེ་བཞིན་དུ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་དུ་ཡང་། རྟག་ཏུ་གཙུག་ཏོར་བཅིང་བར་བྱ། ། རྟག་ཏུ་སྦྱིན་སྲེག་དགང་བར་བྱ། ། རྟག་ཏུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་རབ་གནས་བྱ། ། གྲུབ་པར་གྱུར་པ་དེའི་མོད་ལ། ། རབ་ཏུ་གནས་བ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། མི་བདག་དབང་ཕྱུག་འཁོར་ལོས་སྒྱུར། ། ཐོབ་པ་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། འདི་ལ་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་མེད། ། བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་དག་ཀྱང་མེད། ། གང་ཞིག་ཡིད་ལ་ཅི་འདོད་པ། ། སྐྱེ་ཞིང་སྐྱེ་བར་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། བསྲུང་དང་དབང་བསྐུར་གཏོར་མ་བཟླས་དང་དབྱེ་བ་དང་། ། ཕྱིར་བཟློག་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་དང་། ། བཙན་ཐབས་སྦྱོར་བ་དང་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་རྣམས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་བཅུ་ཞེས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། སློབ་དཔོན་དེ་ཉིད་འདི་དག་རིག། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ཆོ་ག་ཤེས། ། རབ་ཏུ་གནས་པ་བྱ་བར་འོས། ། དེ་ནས་ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲའི་བདག། རབ་ཏུ་གནས་པ་བྱེད་བརྩོན་པའི། ། སློབ་མས་མཎྜལ་མེ་ཏོག་བཅས། ། ཐལ་མོས་བླ་མར་གསོལ་བ་གདབ། ། བདག་ནི་གཞན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། རབ་ཏུ་བསྒྲལ་བར་འདོད་པ་ཡིས། ། བགྱིས་པ་དང་ནི་བྲིས་པ་ཡི། ། སྐུ་གཟུགས་རས་རིས་གླེགས་བམ་དག།

In summer, it becomes the source of accomplishments; in autumn, it is the very giving of yoga; in early winter, it bestows the wisdom of the Buddha; in late winter, it grants all riches; in spring, it bestows supreme excellence; and in summer, it grants victory and peace. It is held that the Buddha remains in a state of perfect stability throughout all seasons. Likewise, in the Vajrapañjara, it is said: "Always bind the uṣṇīṣa; always fill the fire offering; always draw the maṇḍala; always perform the consecration of the Buddha. At the very moment it is accomplished, the consecration becomes supreme. There is no doubt that one will obtain the status of a sovereign, a lord of men, or a universal monarch. In this, there are no planets or constellations, nor are there obstacles or misleading spirits. Whatever one desires in the mind will be accomplished in birth after birth. Protection, empowerment, the offering cake, recitation, and the rite of separation; the rite of averting, the maṇḍala, the sādhana, the forceful application, and the request to depart—these are taught by the Buddhas as the ten suchnesses. The master who knows these suchnesses, who possesses the yoga of the maṇḍala circle, and who understands the rituals of mantra and mudrā, is worthy to perform the consecration. Then, the disciple, master of ritual bathing and purity, striving to perform the consecration, should offer a maṇḍala with flowers and, with palms joined, make this supplication to the guru: 'Desiring to completely liberate all others, I [request the consecration of] images, paintings, and volumes, whether they have been fashioned or drawn.'"

ཇི་ལྟར་ནུས་དང་རྗེས་མཐུན་པས། ། འདི་དག་རབ་གནས་བགྱི་བར་འཚལ། ། དགྱེས་པའི་ཐུགས་ནི་ཀུན་བསྐྱེད་ནས། ། བདག་གི་རབ་གནས་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ལྟར་དོན་དུ་གཉེར་ནས་ནི། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལེགས་བལྟས། ། བདག་གིས་དད་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་འབུམ་པ་བྲིས། ། གང་ཡང་དགེ་ལ་རབ་འབད་པས། ། སྲུང་བ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་བྲིས། ། འབུམ་བུ་གླེང་བའི་ཆོ་ག་བཞིན། ། རས་རིས་འབད་པས་བྲིས་བྱས་ཤིང་། ། རྒྱལ་བའི་བཞུགས་གནས་མཆོག་གྱུར་པ། ། གཙུག་ལག་ཁང་ནི་ཡོངས་རྫོགས་བགྱིས། ། རྒྱལ་བའི་སྐུ་གདུང་དག་གི་ནི། ། མཆོད་རྟེན་བདག་གིས་ལེགས་པར་བསྒྲུབས། ། སངས་རྒྱས་གནས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ནི། ། དྲི་ཡི་གཙང་ཁང་འབད་པས་བགྱིས། ། ཁྲོན་པ་ཀུན་དགའ་ར་བ་དང་། ། བྱུག་པའི་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་མང་གསུངས་པའི། ། ལུགས་མ་སོགས་ལ་རབ་ཏུ་འབད། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཚིམ་བྱེད་པའི། ། རྫིང་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་བགྱིས། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་བདེ་བྱེད་པའི། ། ཛཾ་གྷཱ་ལི་ནི་ཡོངས་རྫོགས་བགྱིས། ། དར་བའི་བློ་ལྡན་སློབ་མ་ཡི། ། དང་པོར་གུས་པས་ལན་གསུམ་གསོལ། ། སློབ་མ་དག་པར་ཤེས་ནས་ནི། ། སྟེགས་བུ་ཡང་དག་བརྩམ་པར་བྱ། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་ཁྲུ་བཞི་པ། ། དཔངས་ཀྱི་ཚད་ནི་ཁྲུ་གཉིས་པ། ། ཆུ་ཤིང་ཀ་བ་སོགས་ལྡན་པ། ། ཉམས་དགའ་ཆོ་ག་བཞིན་བྱས་ནས། ། དེར་ནི་སྟན་འཇམ་བདེ་བ་ལ། ། བློ་བཟང་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན། ། གཙུག་ཏོར་བཅིངས་ཤིང་ལུས་ཆས་བཟང་། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། དབང་པོ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་འབྱུང་པོའི་ཚོགས་དང་བཅས། །

In accordance with my ability and suitability, I wish to perform these consecrations. Having generated a heart of complete delight, I pray that you perform my consecration. Having thus made this request, I have carefully examined the Perfection of Insight. With faith, I have written out the Śatasāhasrikā Prajñāpāramitā. Furthermore, through diligent effort in virtue, I have written the Pañcarakṣā and so forth. According to the ritual for the Śatasāhasrikā, I have diligently painted a cloth mandala. I have completed a temple, the supreme dwelling place of the Victors. I have properly constructed stūpas for the relics of the Victors. In the manner of a Buddha’s abode, I have diligently built a perfumed chamber. I have also diligently constructed wells, pleasure groves, and anointed statues, as well as cast images and so forth, as extensively taught by the Buddha. I have built delightful ponds to satisfy sentient beings, and I have completed the construction of jāṅghālī (water-drawing machines) to bring happiness to sentient beings. First, the wise and flourishing disciple should respectfully make the request three times. Once the disciple is known to be pure, one should properly construct the altar. It should be four cubits square and two cubits in height, provided with plantain pillars and so forth. Having made it delightful according to the ritual, the wise one should sit upon a soft, comfortable seat there, holding a vajra and bell, with the uṣṇīṣa bound and the body finely adorned. According to the ritual, the bali offering should be given. The Lord of the Vajra, together with the hosts of spirits...

གཏོར་མ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་འདི་བཞེས་ཤིག། མེ་དང་གཤིན་རྗེ་བདེན་བྲལ་འབྱུང་པོའི་བདག། ཆུ་བདག་རླུང་དང་ནོར་གྱི་བདག་པོ་དང་། ། དབང་ལྡན་ལྷ་སྟེ་འབྱུང་པོའི་བདག་པོ་དང་། ། སྟེང་གི་ཉི་ཟླ་ཚངས་པ་ཆེན་པོ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་དང་གང་དག་ས་སྟེང་ཀླུ། ། རི་ཡི་ལྷ་དང་གཙང་བའི་ཚོགས་བཅས་ལ། ། སོ་སོ་སོ་སོར་ཕུལ་བ་འདི་བཞེས་ལ། ། རང་རང་ཕྱོགས་སུ་ལེགས་པར་བཞུགས་ནས་ཀྱང་། ། རང་གི་བུ་སྨད་མཛའ་བཤེས་གཉེན་འདུན་བཅས། ། ནང་མི་དམག་དང་དཔུང་བཅས་ཐབས་ཅིག་ཏུ། ། གཏོར་མ་མེ་ཏོག་བདུག་པ་ཕུལ་བ་འདི། ། དགྱེས་པར་གསོལ་ཞིང་བསྣམས་ཏེ་བཞེས་ནས་ཀྱང་། ། བདག་གི་ལས་འདི་འབྲས་བུ་མཆིས་པར་མཛོད། ། རབ་གནས་རྩ་བ་བཀྲ་ཤིས་དང་། ། དག་པའི་ཆུ་ཡི་ཁྲུས་ཉིད་དེ། ། བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པ་ནི། ། མཚན་ཉིད་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་བཤད། ། དེ་དག་གྲངས་ནི་བཅུ་དགུ་རུ། ། སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་བཤད། ། དེ་དག་ཉིད་དང་མཉམ་བཤད་པ། ། ལས་ཀུན་ཕྱེད་དང་ཉི་ཤུའོ། ། ཡང་ན་ཇི་ལྟར་འབྱོར་བ་དང་། ། མཐུན་པར་བཅུ་འམ་ལྔ་འམ་གཅིག། བུམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ནི། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་མཚན་ཉིད་ལྡན། ། སོར་མོ་བདུན་གྱི་ཚད་ཀྱིས་ནི། ། མགུལ་བ་མཐོ་ཞིང་རྣམ་པར་མཛེས། ། མཆུ་འཕྱང་བ་ནི་སོར་གཉིས་སོ། ། ལྟོ་ལྡིར་མཐོ་ནི་ལྔ་པ་ཅན། ། གལ་ཏེ་ཚད་འདིས་དམན་གྱུར་ན། ། སྦྱིན་བདག་ལ་ནི་ཤིས་པ་མིན། ། བཾ་གྱི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བའི། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཆེར་འབར་བའོ། ། གཞན་ལ་ངེས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། མེད་ན་ཇི་ལྟར་མཛེས་པའོ། ། འབྲུ་དང་རིན་ཆེན་སྨན་སྙིང་པོ། ། རིགས་ཀྱི་མཚན་མས་རྣམ་པར་མཛེས། །

Please accept this excellent torma offering. To Agni, Yama, and Nairṛti, the lords of spirits; to Varuṇa, Vāyu, and the Lord of Wealth (Kubera); to Īśāna, the god and lord of spirits; to the Sun and Moon above and the Great Brahmā; to all the gods and the nāgas upon the earth; to the gods of the mountains and the hosts of pure ones—to each of you, accept this offering presented individually. Dwell well in your respective directions, together with your wives, children, friends, and kinsmen, along with your households, armies, and retinues. Having joyfully partaken of and accepted this torma, flowers, and incense, make this rite of mine bear fruit. The consecration is the root of auspiciousness, and the purification is the bathing with pure water. The vase is explained as being in a state of superior consecration, possessing the proper characteristics. Regarding their number, the former masters explained them as nineteen. When explained as equal to those, they are nineteen and a half for all rites. Alternatively, according to one's means, there may be ten, five, or even one. Among the vases, the one with the characteristics of the "Victorious" (Vijaya) is the most excellent. It should be seven finger-widths in height, with a neck that is high and beautiful. The hanging lip should be two finger-widths, and the bulging belly should be five finger-widths in height. If it is less than these measurements, it is not auspicious for the patron. From the syllable BAṂ, there arises the great blazing Ratnasambhava. For others, there is no fixed rule; if they are not present, it is as beautiful as it is. The vases are beautified by the seeds, jewels, medicinal essences, and the symbols of the families.

ནས་དང་གྲོ་དང་སོ་བ་མཆོག། ཏིལ་དང་སྲན་མར་མངོན་བརྗོད་པའོ། ། མུ་ཏིག་དངུལ་དང་གསེར་ཞེས་བྱ། ། མུ་མེན་དང་ནི་བྱི་རུ་རྣམས། ། ཀཎྜ་ཀ་རི་བྲྀ་ཧ་སྟི། ། དེ་བཞིན་ས་ཧ་དེ་བ་དང་། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་དཀར་པོ་དང་། ། ལྔ་པ་དབྱུག་པའི་ཨུཏྤ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མཚན་མ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཁ་དོག་ལྔ། ། ཡང་དག་ལྡན་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ནག་པོ་རྩེ་མོ་ལྔ་དང་ལྡན། ། འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མཚན་མའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་མཚན་མ་ནི། ། རིན་ཆེན་མརྒད་ཆ་དགུ་པ། ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་མཚན་མ་ནི། ། འདམ་སྐྱེས་དམར་པོ་ཡང་དག་འབྱུང་། ། དེ་བཞིན་དོན་ཡོད་རལ་གྲི་ནི། ། ཁ་དོག་སྔོ་བསངས་འོད་ཟེར་བཅས། ། སྤྱན་མ་ཡི་ནི་སྤྱན་ཟུར་དག། མདོག་སྔོན་མིག་འབྲས་བཟང་པོ་ཅན། ། མཱ་མ་ཀཱི་ནི་རྡོ་རྗེ་སྔོ། ། དཀར་མོའི་འདམ་སྐྱེས་དམར་པོའོ། ། གསེར་གྱི་ཨུཏྤ་ལའི་མཚན་མ། ། སྒྲོལ་མའི་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། དེ་བཞིན་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའི། ། མཚན་མ་མེ་ལོང་དྲི་མེད་དཀར། ། རབ་མཛེས་པི་ཝང་སྔོན་པོ་ནི། ། དེ་བཞིན་སྒྲ་ཡི་རྡོ་རྗེ་མ། ། དེ་བཞིན་དྲི་ཡི་རྡོ་རྗེ་མའི། ། བཙོ་མ་གསེར་གྱི་འོད་ཅན་དུང་། ། རོ་ཡི་རྡོ་རྗེ་མའི་མཚན་མ། ། བཅུད་ཀྱི་སྣོད་ནི་དམར་པོའོ། ། དེ་བཞིན་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མའི། ། མཚན་མ་ཁ་དོག་གིས་བརྒྱན་གོས། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མའི་མཚན་མ་ནི། ། དེ་བཞིན་མདོག་དཀར་གྲུ་གསུམ་པའོ། ། གཤིན་རྗེའི་དགྲ་ཡི་མཚན་མ་ནི། །

Barley, wheat, and the finest millet, Sesame, and what is called mung bean; Pearl, silver, and gold, Lapis lazuli and coral; Kaṇṭakārī, br̥hasti, Likewise sahadeva, And aparājitā white, The fifth is the utpala of the staff. The symbol of Vajrasattva Is proclaimed to be the crossed vajra. The wise should understand it As being endowed with the five colors. The vajra of Akṣobhya Is black and possesses five prongs. The white eight-spoked wheel Is the symbol of Vairocana. The symbol of Ratnasambhava Is a nine-faceted emerald gem. The symbol of Amitābha Is a red lotus that truly arises. Likewise, the sword of Amoghasiddhi Is dark blue in color and radiant with light. The eyes of Locanā Are blue with excellent pupils. Māmakī’s is a blue vajra, And Pāṇḍaravāsinī’s is a red lotus. The symbol of Tārā Is proclaimed to be a golden utpala. Likewise, the symbol of Rūpavajrā Is a stainless, white mirror. The beautiful blue lute Is likewise for Śabdavajrā. Similarly, for Gandhavajrā Is a conch with the luster of refined gold. The symbol of Rasavajrā Is a red vessel of elixir. Likewise, the symbol of Sparśavajrā Is a garment adorned with colors. The symbol of Dharmadhātuvajrā Is likewise white and triangular. The symbol of Yamāntaka is...

རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་མདོག་ནག་པོ། ། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་དབྱུག་པ་དཀར། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་པདྨ། ། མདོག་དམར་དུ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། བགེག་ཀྱི་དགྲ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཁ་གདེངས་ཡང་དག་བསྟན་ཇི་བཞིན། ། སྣ་ཚོགས་ཆུ་སྐྱེས་ཟླ་དཀྱིལ་ལ། ། གཙོ་བོའི་མཚན་མ་བྲི་བར་བྱ། ། ཤར་སོགས་ཕྱོགས་སུ་གནས་པའི་འདབ་མ་དམར་འོད་ཅན། ། རླུང་དང་མེ་ཡི་འདབ་མ་སེར་པོའི་ངོ་བོ་སྟེ། ། ཡི་དྭགས་བདག་དང་དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆུ་སྐྱེས་མདོག། དཱུར་བ་དང་ནི་སྔོ་བསངས་སྣ་ཚོགས་པདྨའོ། ། རྣམ་སྣང་མཛད་དང་ལྷ་མོ་བཅུའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྔར་བཞིན་སྤྲོ་བར་བྱ། ། གཞན་ནི་ཇི་ལྟར་རིགས་པ་བཞིན། ། གཏུམ་འོད་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བྲི་བྱ། ། ལྔ་ཡི་ཕྱོགས་ལ་མཚན་མ་བཞི། ། ངོས་སུ་བདག་པོའི་གདོང་ལ་བྲི། ། སྤྱན་མ་ལ་སོགས་ལྷ་མོ་བཞི། ། མཚན་མ་བུམ་པ་གཅིག་ལ་བྲི། ། གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་སོགས་ཀྱི། ། མཚན་མ་དྲུག་ནི་གཅིག་ལའོ། ། ཁྲོ་བོ་གསུམ་གྱི་མཚན་མ་ནི། ། གཅིག་ལའོ་གཅིག་ནི་དེ་བཞིན་གཅིག། བཅུ་ཡི་ཕྱོགས་ལ་ལྷ་མོ་བཞིའི། ། མཚན་མ་དེ་བཞིན་རེ་རེ་དང་། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོ་སྟེ། ། ལྷག་མ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྲི། ། དཀར་པོ་དྲི་ཡི་ཆུ་ཡིས་གང་། ། མགྲིན་པ་དཀར་སེར་གོས་དང་ལྡན། ། ཨ་མྲའི་ལྕུག་མས་མཛེས་པ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་གཞག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ནི། ། བསམས་བྱས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཞུ་བའི་རྣམ་པར་ཡང་གྱུར་པ། ། རྣམ་རྒྱལ་སོགས་ལ་རབ་ཏུ་གཞུག། ཐོད་པའི་སྟེང་དུ་ཕྲེང་བའི་རྩེར། ། རྡོ་རྗེ་བཏགས་པ་དེར་བཞག་ནས། །

The black vajra-hammer is the sign of Prajñāntakṛt. The white staff marked with a vajra is the lotus of Padmāntakṛt, proclaimed to be red in color. The vajra of Vighnāntaka is to be displayed exactly as it is, with its mouth wide open. Upon a multicolored lotus and moon maṇḍala, the insignia of the central deity should be drawn. On the petals situated in the directions of the east and so forth, those with red luster are the nature of the yellow petals of wind and fire. The lotus in the direction of the lord of pretas and the northeast is the color of dūrvā grass and dark blue; this is the multicolored lotus. The maṇḍala of Vairocana and the ten goddesses should be emanated as before. The others should be drawn upon the Caṇḍaprabha maṇḍala according to what is appropriate. In the five directions, four insignia are to be drawn on the faces of the lords. The four goddesses, Locanā and the rest, have their insignia drawn on a single vase. The six insignia of Rūpavajrā and the others are on one [vase]. The insignia of the three wrathful deities are on one, and likewise one each. In the ten directions, the insignia of the four goddesses are likewise one each, and those of the wrathful deities are individual; the remainder should be drawn as before. Filled with white scented water, with a white and yellow cloth around its neck and beautified by a branch of mango, it should be placed within the maṇḍala. Then, having visualized the maṇḍala wheel, it melts into the maṇḍala of space and is thoroughly inserted into the Vijaya [vase] and the others. Having placed it upon the skull-cup, with a vajra tied to the tip of the garland, it is set there.

དེ་ནས་སྔགས་པས་མཚན་མ་རྣམས། ། བདག་པོའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ བཛྲ་སཏྭ་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷྲྀ་ཀ་ཧཱུཾ། མི་བསྐྱོད་པའིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ན་ཛིཀ་ཧཱུཾ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿརཏྣ་དྷྲྀཀ་ཧཱུཾ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཧཱུཾ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཔྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཧཱུཾ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ མོ་ཧ་ར་ཏི་ཧཱུཾ། སྤྱན་མའིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿདྭེ་ཥ་ར་ཏི་ཧཱུཾ། མཱ་མ་ཀཱིའིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿརཱ་ག་ར་ཏི་ཧཱུཾ། ། དཀར་མོའིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ར་ཏི་ཧཱུཾ། སྒྲོལ་མའིའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿརཱུ་པ་བཛྲཱ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱཿཤཔྡ་བཛྲཱ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱཿགནྡྷ་བཛྲཱ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱཿར་ས་བཛྲཱ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱཿསྤརྴ་བཛྲཱ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱཿ དྷརྨ་བཛྲཱ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱཿཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱཿཔྲ་ཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱཿཔདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱཿ་བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཧཱུཾ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མཚན་མས་མཚན། ། ཡང་ན་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཡི། ། མཚན་མས་མཚན་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི། ། སྔགས་ཀྱིས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། བསྟོད་པ་ལྔ་ནི་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། མཆོད་པ་ཀུན་གྱིས་ཡང་དག་མཆོད། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁས་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་ཆོས། ། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། །

Then the mantra practitioner should recite the mantras of the lords one hundred and eight times for each of the signs: OṂ ĀḤ VAJRA SATVA HŪṂ. This is for Vajrasattva. OṂ ĀḤ VAJRA DHṚK HŪṂ. This is for Akṣobhya. OṂ ĀḤ JINA JIK HŪṂ. This is for Vairocana. OṂ ĀḤ RATNA DHṚK HŪṂ. This is for Ratnasambhava. OṂ ĀḤ ĀROLIK HŪṂ. This is for Amitābha. OṂ ĀḤ PRAJÑĀ DHṚK HŪṂ. This is for Amoghasiddhi. OṂ ĀḤ MOHA RATI HŪṂ. This is for Locanā. OṂ ĀḤ DVEṢA RATI HŪṂ. This is for Māmakī. OṂ ĀḤ RĀGA RATI HŪṂ. This is for Pāṇḍaravāsinī. OṂ ĀḤ VAJRA RATI HŪṂ. This is for Tārā. OṂ ĀḤ RŪPA VAJRĀ HŪṂ. OṂ ĀḤ ŚABDA VAJRĀ HŪṂ. OṂ ĀḤ GANDHA VAJRĀ HŪṂ. OṂ ĀḤ RASA VAJRĀ HŪṂ. OṂ ĀḤ SPARŚA VAJRĀ HŪṂ. OṂ ĀḤ DHARMA VAJRĀ HŪṂ. OṂ ĀḤ YAMĀNTAKṚT HŪṂ. OṂ ĀḤ PRAJÑĀNTAKṚT HŪṂ. OṂ ĀḤ PADMĀNTAKṚT HŪṂ. OṂ ĀḤ VIGHNĀNTAKṚT HŪṂ. The vase for all activities should be marked with the sign of Vajrasattva, or else marked with the sign of Amṛtakuṇḍalī, and consecrated with that very mantra. Preceded by the five praises, one should perfectly offer all the offerings: Akṣobhya Vajra, great wisdom, Vajradhātu, great in skill, Supreme of the three vajras, the three maṇḍalas, To you, Vajra Melody, I prostrate. Vairocana, great purity, Vajra Peace, great joy, Dharma naturally luminous, To you, Vajra Melody, I prostrate.

རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། ། རང་བཞིན་དག་པ་གོས་པ་མེད། ། གསང་བའི་དབྱངས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། རྡོ་རྗེ་དཔག་མེད་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་དཔག་མེད་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ལས་བྱུང་བ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། བྱ་བ་རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ། ། བློ་བཟང་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན། ། བགེགས་ཀུན་ཉེ་བར་ཞི་ཆེད་དུ། ། དང་པོ་ཐ་མར་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡས་བརྐྱང་ལ། ། ཉི་མར་ཧཱུཾ་ཡིག་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་ཟླ་བར་ནི། ། ཨ་ཡིག་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་གྷཎྚེ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་བྱིན་བརླབས་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་བ་ལན་བདུན་བཟླ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ་མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ། དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སརྦྦ་སིདྡྷིམྨེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦྦ་ཀརྨྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿ བྷ་ག་བཱན་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ་བཛྲཱི་བྷ་བ། མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཿ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་ཉེ་བར་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་མཚན་ཉིད་བཟང་། ། མཚན་མོ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཤར་དུ་ཞལ་ཕྱོགས་པའི། ། ཡང་ན་གཞན་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་གཞག།

Precious King, most profound, Vajra sky, stainless, Pure by nature, unsullied— To you, Secret Melody, I prostrate. Vajra Amitābha, Great King, Non-conceptual sky, Vajra Holder, Vajra Amitābha, Great King— To you, Vajra Melody, I prostrate. Amoghasiddhi Vajra, Perfect Buddha, Who fulfills all intentions, Arisen from pure nature— To you, Vajrasattva, I prostrate. In all undertakings of activity, The wise one holds the vajra and bell. To pacify all obstacles, Offer the torma at the beginning and the end. Then, extending the right hand, Visualize the syllable HŪṂ upon a sun disk: OṂ MAHĀVAJRA HŪṂ SVĀHĀ. On the other [hand], visualize the syllable ĀḤ upon a moon disk: OṂ ĀḤ VAJRA GHAṆṬE ĀḤ SVĀHĀ. With these, bless and offer the torma. Recite the hundred-syllable mantra seven times. This is the hundred-syllable mantra: OṂ VAJRASATTVA SAMAYAM ANUPĀLAYA | VAJRASATTVA TVENOPATIṢṬHA | DṚḌHO ME BHAVA | SUTOṢYO ME BHAVA | SUPOṢYO ME BHAVA | ANURAKTO ME BHAVA | SARVASIDDHIM ME PRAYACCHA | SARVAKARMASU CA ME CITTAM ŚREYAḤ KURU HŪṂ | HA HA HA HA HOḤ | BHAGAVĀN SARVATATHĀGATA VAJRA MĀ ME MUÑCA VAJRĪ BHAVA | MAHĀSAMAYASATTVA ĀḤ. Having done so, perform the conclusion. This is the ritual for the consecration of the vase. An image and so forth, possessing excellent characteristics, Should be consecrated during the night. Then, facing east, Or facing in another direction, it should be placed.

རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ཡུངས་ཀར་བཅས། ། གཡས་དང་གཡོན་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལན་གསུམ་ངེས་པར་བསྐོར་བྱ་ཞིང་། ། དེ་ནས་མེ་དང་ཆུ་ལ་དོར། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སྦྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། གསེར་སྣོད་ལ་སོགས་རྣམས་དང་ནི། ། གོས་གཞན་ཀངྐ་ཎཱ་སོགས་དང་། ། ཤཱི་ཏ་ལི་ཀཱ་ལ་སོགས་དང་། ། ཁམ་ཕོར་སོགས་ཀྱིས་ངེས་པར་བྱ། ། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་བསང་གཏོར་བར། ། སྣོད་ནི་མནྫིའི་སྟེང་དུའོ། ། ཟངས་ཀྱི་སྣོད་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་། ། ལས་ཀུན་པ་ལ་རབ་ཏུ་ཤིས། ། ཨོཾ་པྲ་བ་ར་སཏྐཱ་རཱརྒྷུ་མྤྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ལག་པ་དག་ཁ་སྦྱར་བས་དུང་གི་མཆོད་ཡོན་ནོ། ། ཨོཾ་པྲ་བར་སཏྐཱ་རཱ་པཱ་དྱཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཞེས་པས་མཐེ་བོང་མཛུབ་མོ་དང་བཅས་པ་དག་གིས་མེ་ཏོག་གཅིག་བླངས་ནས་འགྱིང་བ་དང་བཅས་པས་མཐེ་ཆུང་དང་མཐེ་བོང་དག་བཀྲོལ་བས་ཞབས་བསིལ་ལོ། ། ཨོཾ་པྲ་བ་ར་སཏྐཱ་རཱ་ཙ་མ་ནི་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ། མཛུབ་མོ་དང་མཐེ་བོང་དག་གིས་ཆུ་བླངས་ཏེ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་པྲ་བ་ར་སཏྐཱ་ར་པྲོཀྵ་ཎཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ། ལག་པས་ཀུ་ཤའི་ཆུན་པོས་བསང་གཏོར་རོ། ། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་འདི་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བྱའོ། ། བགེགས་དགྲའི་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་ལྡན་པའི། ། བ་བྱུང་ལྔ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ། ། དཱུར་བའི་པིར་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། མི་བསྐོར་བར་ནི་བཀྲུ་བར་བྱ། ། བ་ལང་ལྕི་བ་ཆུ་དང་ནི། ། མར་དང་ཞོ་དང་འོ་མར་བཅས། ། ལྷ་ཡི་ཁྲུས་ནི་སྒྲུབ་པ་ལ། ། བ་བྱུང་ལྔ་རུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ལྕི་བ་དང་ནི་ཆུ་བོར་ནས། ། འོ་མ་ཞོ་དང་མར་ལྡན་པ། ། ཀ་ར་སྦྲང་རྩིར་བཅས་པ་ནི། །

With the vajra-fist and white mustard seeds, through the application of the right and left hands, one should rotate [the vessel] three times with certainty, and then cast [the contents] into fire and water. OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA SVĀHĀ. This is the mantra for purification. With golden vessels and the like, or other garments, kaṅkaṇa and so forth, śītali-kā and so forth, or clay bowls and the like, one should certainly perform [the rites]. From the arghya and so forth up to the sprinkling (prokṣaṇa), the vessels are placed upon a mañji. A copper vessel is also extremely auspicious for all activities. OṂ PRABARA SATKĀRĀRGHAM PRATĪCCHA SVĀHĀ. With the hands joined, this is the conch arghya. OṂ PRABARA SATKĀRĀ PĀDYAṂ PRATĪCCHA SVĀHĀ. With this, taking a single flower with the thumb and forefinger, and with a graceful gesture, releasing the little finger and thumb, this is the pādya. OṂ PRABARA SATKĀRĀ CĀMANI PRATĪCCHA SVĀHĀ. Taking water with the forefinger and thumb, one should offer it. OṂ PRABARA SATKĀRA PROKṢAṆAṂ PRATĪCCHA SVĀHĀ. With the hand and a bundle of kuśa grass, this is the sprinkling. All these, beginning with the arghya, should be performed in three ways. Endowed with the application of the mantra of the Enemy of Obstacles (Vighnāntaka), one should wash [the deity] without rotating [the vessel], using the five products of the cow (pañcagavya), the five nectars (pañcāmṛta), a brush of dūrvā grass, and so forth. Cow dung, water, ghee, curd, and milk—these should be known as the five products of the cow for the accomplishment of the deity's bath. Having set aside the dung and water, milk, curd, and ghee, together with sugar and honey, are [the nectars].

བདུད་རྩི་ལྔ་ཞེས་འདིར་བརྗོད་བྱ། ། ཨུ་དུམྺཱ་ར་ཤི་རཱི་ཥ། ། ཨཤྭཏྠ་དང་པརྐ་ཏི། ། པ་ཏ་རྣམས་ནི་མདངས་འགུགས་ཕྱིར། ། དེ་དག་ཤིང་ཤུན་ལྔ་ཞེས་བྱ། ། དེ་ནས་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། དྲི་བཟང་ཏིལ་མར་སྔགས་ཀྱིས་སོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ཤིང་ཤུན་ལྔ་དང་དྲི་ཡིས་ཀྱང་། ། དེ་བཞིན་བྱུགས་ཤིང་ངེས་པར་བཀྲུ། ། ཙནྡན་གཉིས་དང་གྲནྠི་ལཱ། ། དེ་བཞིན་ཁ་ཆེ་ཨ་ཀ་རུ། ། དྲི་ལྔ་ཞེས་ནི་རབ་བརྗོད་དེ། ། ལྷ་ཡི་ཁྲུས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན། ། རྒྱལ་པོ་དབང་བསྐུར་ཚུལ་དུ་ནི། ། གླུ་དང་གར་དང་དགའ་སྟོན་ཆེ། ། བློ་ལྡན་སྤྱན་སོགས་ཕྱག་བཟུང་པའི། ། བུམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐུ་ཁྲུས་གསོལ། ། དང་པོར་རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པས་ཏེ། ། དེ་ནས་རྣམ་སྣང་མཛད་སོགས་ཀྱིས། ། སྤྱན་མ་སོགས་ཀྱིས་དེ་མ་ཐག། གཤིན་རྗེའི་གཤེད་སོགས་བུམ་པ་ཡིས། ། སྔགས་པས་ཚིགས་བཅད་འདོན་ཞིང་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་ཁྲུས་གསོལ་ལྟར། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་སྐུ་ཁྲུས་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་བྷི་ཥེ་ཀ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ། རི་མོར་བྲིས་པ་ལ་སོགས་པ། ། ཐམས་ཅད་མེ་ལོང་ལ་ཆུས་བཀྲུ། ། རྫས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། རྫིང་བུ་དང་ནི་གཙུག་ལག་ཁང་། ། ཛཾ་གྷཱ་ལི་དང་དྲི་གཙང་ཁང་། ། ལ་སོགས་མེ་ལོང་ངོས་ལ་བཀྲུ། ། རས་རིས་ལ་ནི་ཆུ་མེད་པའི། ། གུར་གུམ་བྱུགས་ཤིང་པཉྩ་ར། ། མདངས་གསལ་ཤིས་ཤིང་བཀྲ་བ་ཡི། ། གོས་སར་གྱིས་ནི་ཡང་དག་དཀྲི། ། ཨོཾ་བཛྲ་བཱ་ས་སེ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཨོཾ་བཛྲཱ་བྷ་ར་ཎ་བྷཱུ་ཥ་ཎེ་སྭཱ་ཧཱ།

The five nectars (pañcāmṛta) to be mentioned here are the udumbara, śirīṣa, aśvattha, parkaṭī, and pāṭala; these are called the five tree barks for the purpose of summoning radiance. Then, the wise one, with fragrant sesame oil and the mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-KĀYA-VIŚODHANE SVĀHĀ. Having likewise anointed with the five tree barks and fragrances, one should wash thoroughly. The two types of sandalwood, granthiparṇī, and likewise Kashmiri agarwood—these are called the five fragrances; they are the basis for the bathing of the deity. In the manner of a king’s consecration, with songs, dances, and great festivities, the wise one should offer the ritual bath with the vases held by Locanā and the other goddesses. First with the Victory Vase (vijayakalaśa), then with those of Vairocana and the others, immediately followed by Locanā and the others, and then with the vases of Yamāntaka and the rest; the mantra practitioner should perform this while reciting the verses: Just as all the Tathāgatas were bathed immediately upon birth, so too with pure divine water, I offer this ritual bath to the body. OṂ SARVA-TATHĀGATĀBHISHEKA-SAMAYA-ŚRIYE HŪṂ. For those such as painted images, wash everything with water in a mirror. For those of the nature of physical substances, such as ponds, temples, jāṅghālī, and scent-chambers, wash them on the surface of a mirror. For a cloth painting, without water, anoint it with saffron and pañcara, and wrap it perfectly in a new, radiant, auspicious, and variegated garment. OṂ VAJRA-VĀSASE SVĀHĀ. OṂ VAJRĀBHARAṆA-BHŪṢAṆE SVĀHĀ.

ཆུ་སྐྱེས་དེ་བཞིན་ཐང་ལས་སྐྱེས། ། མེ་ཏོག་དམ་པ་འདི་དག་ནི། ། བདག་གིས་དད་པས་དབུལ་ལགས་ཀྱི། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་པུཥྤེ་ཧཱུཾ། ལྷན་སྐྱེས་དེ་བཞིན་སྦྱར་ལས་བྱུང་། ། བདུག་སྤོས་དམ་པ་འདི་དག་ནི། ། བདག་གིས་དད་པས་འབུལ་ལགས་ཀྱི། ། བཞེས་ནས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཧཱུཾ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དང་སྦྱར་ལས་བྱུང་། ། ཤངས་ནི་ཚིམ་བྱེད་དྲི་འདི་དག། མཆོག་ཏུ་དད་པས་འབུལ་ལགས་ཀྱི། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་གནྡྷེ་ཧཱུཾ། མུན་སེལ་འབྲུ་མར་རྩི་མར་སྐྱེས། ། ལྷ་རྫས་འབར་བའི་མར་མེ་འདི། ། མི་ཤེས་ཐམས་ཅད་རབ་ཞིའི་སླད། ། བདག་ཉིད་དད་པས་དབུལ་བར་བགྱི། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དཱིབྤེ་ཧཱུཾ། ཁ་དོག་དྲི་དང་རོ་ལྡན་ཞིང་། ། བཟའ་(དད་,དང་)བཅའ་བར་ཡང་དག་ལྡན། ། ཐམས་ཅད་སྦྱར་བའི་ཞལ་ཟས་དག། འབུལ་གྱིས་ཡང་དག་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ནཻ་བི་དྱེ་ཧཱུཾ། རྫིང་བུ་ཁྲོན་པའི་མཐིལ་སོན་སྐྱེས། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་བྱེད། ། ཀུན་ནས་དག་པའི་ཆབ་འདི་དག། འབུལ་གྱིས་ཡང་དག་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ནཱ་ག་པརྞིའི་འདབ་ལྡན་ཞིང་། ། པཱུ་ག་ཛཱ་ཏི་ཡང་དག་ལྡན། ། ག་པུར་དང་བཅས་ཚེམས་རྩི་དག། འབུལ་གྱིས་ཡང་དག་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ བཛྲ་ཏཱམྦུ་ལེ་ཧཱུཾ། དེ་ལྟར་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། ། དེ་ནས་སྔར་བཤད་པའི་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས་བསྟོད་ཅིང་། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་བཅད་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་ཡང་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངའ་བ་གསེར་གྱི་རི་བོ་འདྲ། །

These sublime flowers, born from water or grown from the earth, I offer with devotion; please accept them as you please. OṂ ĀḤ VAJRA PUṢPE HŪṂ. These sublime incenses, both innate and prepared, I offer with devotion; having accepted them, please be pleased with me. OṂ ĀḤ VAJRA DHŪPE HŪṂ. These fragrances that satisfy the nose, both innate and prepared, I offer with supreme devotion; please accept them as you please. OṂ ĀḤ VAJRA GANDHE HŪṂ. This lamp of divine substances, blazing with oil from seeds or butter, I offer with devotion to pacify all ignorance. OṂ ĀḤ VAJRA DĪPE HŪṂ. Possessing color, fragrance, and taste, and endowed with various foods and snacks, I offer these sublime foods prepared from all ingredients; please accept them perfectly. OṂ ĀḤ VAJRA NAIVIDYE HŪṂ. These pure waters, born from ponds and wells, which satisfy all sentient beings, I offer; please accept them perfectly. I offer these tooth-cleansing powders, containing nutmeg leaves, cardamom, and camphor; please accept them perfectly. OṂ ĀḤ VAJRA TĀMBŪLE HŪṂ. Having thus made these offerings, one should then praise with the verses previously explained, such as those for Akṣobhyavajra and the others, and repeatedly praise with verses such as "Whatever auspiciousness..." and "Possessing excellence, like a mountain of gold..."

འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མགོན་པོ་དྲི་མ་གསུམ་སྤངས་པ། ། སངས་རྒྱས་པདྨ་རྒྱས་པའི་འདབ་འདྲའི་སྤྱན་མངའ་བ། ། དེ་ཡིས་དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགའ་ལྡན་ལྷའི། ། གཞལ་མེད་ཁང་གི་སྙིང་པོ་ནས་ནི་འདིར་གཤེགས་པ། ། དབང་བཅས་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བསྐོར་བའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། དེ་ཡིས་དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་ཕན་མཛད་དམ་པ་གཙང་མའི་མཆོག། བསོད་ནམས་བྱ་བྱེད་འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོས་མངོན་བསྟོད་པ། ། བཅོམ་ལྡན་ཐུབ་པ་ཤཱཀྱ་སེང་གེས་གང་གསུངས་པ། ། དེ་ཡིས་དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་ཞི་བྱེད་བཀྲ་ཤིས་ཤོག། དེ་ཡིས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་མཆོག་རབ་མི་གཡོ་བ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གྲགས་ཤིང་ལྷ་དང་མིས་མཆོད་པ། ། ཆོས་ཀྱི་དམ་པ་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ལ་ཞི་བྱེད་པ། ། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་དགེ་བའི་བཀྲ་ཤིས་གཉིས་པ་ཡིན། ། དགེ་འདུན་དམ་པ་ཆོས་ལྡན་ཐོས་པའི་བཀྲ་ཤིས་ཕྱུག། མི་དང་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་གྱིས་མཆོད་པའི་གནས། ། ཚོགས་ཀྱི་མཆོག་རབ་ངོ་ཚ་ཤེས་དང་དཔལ་གྱི་གཞི། ། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་དགེ་བའི་བཀྲ་ཤིས་གསུམ་པ་ཡིན། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ནམ་མཁར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རི་རབ་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་མཉམ་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་པ་བྱས་ནས་མཁས་པས་བདུད་རྩི་མྱངས་ཏེ། ཞལ་བསིལ་དང་ཏཱམྦུལ་ཕུལ་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་མེ་ཏོག་འཐོར་ཞིང་འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། །

Protector of the three worlds, who has abandoned the three stains, the Buddha, who possesses eyes like the petals of a blooming lotus—by that, may there be the auspiciousness of peace for you today! The auspiciousness of the Tathāgata, who for the sake of benefiting beings descended here from the heart of the celestial palace of Tuṣita, surrounded by the gods including Indra—by that, may there be the auspiciousness of peace for you today! The auspiciousness spoken by the Blessed One, the Sage, the Lion of the Śākyas, who is the supreme benefactor, the most pure, and highly praised by noble beings who perform meritorious deeds—by that, may there be the auspiciousness of peace for you today! The supreme, immovable teaching he revealed, renowned throughout the three worlds and worshipped by gods and humans, the sublime Dharma that brings peace to all living beings—this is the second auspiciousness of virtue in the world! The sublime Saṅgha, endowed with the Dharma and rich in the auspiciousness of learning, the object of worship for humans, gods, and asuras, the supreme assembly and the foundation of modesty and glory—this is the third auspiciousness of virtue in the world! Then, with a mass of light rays from the seed syllable at one’s own heart, invite into the sky all the Tathāgatas, as numerous as the atoms of Mount Meru. Having offered flowers and so forth, and having offered praises with Rūpavajrā and the others, the wise one should taste the nectar, offer water for the face and the tāmbūla, prostrate with palms joined, scatter flowers, and speak as follows:

ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སུ་ལ་ལི་ཏ་བི་ལཱ་ས་ན་མི་ཏཻ་རྣཱ་མཱ་མི་བྷ་ག་བཱནྟཾ་ཤྲཱི་མཉྫུ་བཛྲ་དྱཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཔྲ་ཏིཙྪེ་མཾ་ཀུ་སུ་མཱཉྫ་ལིནྣཱ་ཐ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཧཾ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་བདུག་སྤོས་ཐོགས་བྱས་ནས། ། པུས་མོ་ས་གཞི་ལ་བཀོད་དེ། ། འབྱོན་འགྱུར་མགོན་པོ་སྤྱན་འདྲེན་པའི། ། ཚིག་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། བཅོམ་ལྡན་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་མཆོག། རིག་སྔགས་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མགོན་པོ་ཐུགས་བརྩེའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། རབ་ཏུ་གནས་པ་བགྱིད་པར་འཚལ། ། སེམས་ཅན་བསོད་ནམས་སྤེལ་ཕྱིར་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་ནི་དེར་གུས་ལ། ། བཀའ་དྲིན་དག་ནི་མཛད་པར་འོས། ། ཇི་ལྟར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན། ། དགའ་ལྡན་དུ་ནི་བཞུགས་བ་ལས། ། ལྷ་མོ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ལྷུམས་ཞུགས་པ། ། དེ་བཞིན་འདིར་ནི་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། ཁྱིམ་གནས་རྣམས་ཀྱི་དོན་སླད་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་འཕེལ་སླད་དུ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་འདི་བཞེས་ལ། ། འདི་རུ་མགོན་པོ་རྟག་བཞུགས་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་འགྲོ་འཁོར་བྱ་དོན་སྩོལ། ། དགྲ་བཅོམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྣམས་དང་། ། གང་གཞན་གསང་སྔགས་ལྷ་རྣམས་དང་། ། ལྷ་དང་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་དང་། ། འབྱུང་པོ་བྱང་ཆུབ་བསྟན་གནས་དང་། ། སེམས་ཅན་བསྟན་ལ་མངོན་དགའ་བ། ། གང་སུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་མངའ་རྣམས། ། བདག་ལ་དགོངས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། བདག་ནི་ཆེ་གེ་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཅི་ནུས་པ་ཡི་ཉེར་སྤྱོད་ཀྱིས། ། རབ་ཏུ་གནས་པ་བགྱི་བར་འཚལ། ། སྐུ་གཟུགས་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱོགས་ལ་ནི། །

OṂ SARVA-TATHĀGATA-SULALITA-VILĀSA-NAMITAIḤ NĀMĀMI BHAGAVANTAṂ ŚRĪ-MAÑJUVAJRAṂ DYAṂ JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ PRATĪCCHEMAṂ KUSUMĀÑJALINĀTHA HOḤ SAMAYA STVAṂ SAMAYASATVA HAṂ. Then, holding incense and placing the knees upon the ground, one should recite these words specifically to invite the Protector who is about to arrive: "Homage to the supreme Mañjuvajra, the Blessed One, the King of Vidyā-mantras! O Protector, whose nature is compassion, I wish to perform the consecration. For the sake of increasing the merit of sentient beings and for the sake of generating the mind of awakening, the Blessed One should grant his grace to me, who am devoted to this. Just as all the Perfect Buddhas, while residing in Tuṣita, entered the womb of the goddess Māyādevī, so too, I pray, may you remain here. For the benefit of those living in households and for the sake of increasing the mind of awakening, please accept these flowers and so forth, and remain here forever, O Protector. Buddhas, who act for the sake of wandering beings; Arhats and Bodhisattvas; and all other deities of Secret Mantra, gods, world-protectors, spirits who abide in the teachings of awakening, and any sentient beings who delight in the doctrine—whatever beings possess the eyes of a Buddha, I pray, please turn your attention toward me. I, [Name], the great Vajra, through this King of Vidyā-mantras, wish to perform the consecration with whatever offerings I am able. Regarding the direction of the consecration of the image..."

བསྙེན་པ་ལ་སོགས་བགྱི་བར་འཚལ། ། ཞེས་སོ། ། བདག་དང་སློབ་མར་བཅས་པ་ལ། ། རྗེས་སུ་བརྩེ་བ་ཉེར་བཟུང་ནས། ། དམ་ཚིག་དང་བཅས་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཉེ་བར་གནས་པར་མཛད་པར་འོས། ། ཞེས་སོ། ། ལུགས་མ་ལ་སོགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་ལ་དང་པོར་གསོལ་བ་གདབ་པ་གསུམ་བྱས་ནས་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་མཐར། ལུགས་མ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་གིས་སམ། ཁང་པ་བརྩེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབུས་སུ་བཞུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་བདག་ཉིད་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ་དེའི་ཐུགས་ཀའི་སྔགས་ཀྱིས་སྔར་བཤད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་རྣམས་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་པས་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་དང་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དང་པདྨ་མཐར་བྱེད་དང་བགེགས་མཐར་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་དབང་དུ་བྱའོ། གླེགས་བམ་དང་རིག་སྔགས་དང་བཟླས་པའི་ཕྲེང་བ་རྣམས་ལ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེ་ཡི་གེའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཞུག་གོ། ། གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་རྣམ་པར་མཛད་དེའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་བཅུག་སྟེ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ཡོངས་སུ་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས། ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ནི། ། སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་དུ་གསོལ། །

"I wish to perform the approach and so forth." Thus it is said. "Having taken hold of me and my disciples with compassion, it is fitting that you all remain present together with the samaya." Thus it is said. First, having offered supplications three times to an image such as a cast statue, at the conclusion of the great accomplishment, one should—either instantaneously or by the sequence to be explained—bless the eyes and so forth of the cast statue and others, and visualize them as the samaya-sattvas. Then, by means of the mantras at their hearts, one should summon, enter, bind, and subjugate the wisdom-sattvas, who are the nature of the maṇḍala circles of the Tathāgatas such as Mañjuvajra as previously described, by means of Yamāntaka, Prajñāntaka, Padmāntaka, and Vighnāntaka, using the syllables JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ. For books, vidyā-mantras, and rosaries for recitation, one should enter the wisdom-sattvas, who are the nature of the transformation of the syllables of Vāgvajra. For temples and the like, one should enter the transformation of the form of Vairocana and make perfect offerings with flowers and so forth, then recite the hundred-syllable mantra as before. Then: "You have accomplished all the welfare of sentient beings; Please grant the appropriate siddhis. Having departed to the realm of the Buddhas, I pray that you return once again."

ཨོཾ་བཛྲ་མུཿཞེས་བརྗོད་དེ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ལྷ་ལྷག་པར་གནས་པ་དང་། གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཉི་མ་གཞན་ལ་སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་མ་གཏོགས་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། དེ་ལ་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པའི། ། ཀྵིཾ་ཡིག་དཀར་དང་འཁོར་ལོ་སྐྱེས། ། ཞལ་དང་སྐུ་མདོག་ཕྱག་མཚན་རྣམས། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རང་བཞིན་ཅན། ། མིག་ལ་ས་ཡི་སྙིང་པོར་བཤད། ། རྣ་བ་ལ་གནས་ཕྱག་རྡོ་རྗེ། ། ཟླ་བར་ཛཾ་ཡིག་རྡོ་རྗེ་གནས། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་གཟུགས་འདྲའོ། ། ཟླ་བར་ཁཾ་དང་རིན་ཆེན་སྐྱེས། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་སྣ་ཡི་ནང་། ། འདི་ཡི་ཞལ་མདོག་མཚན་མ་ནི། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་འདྲ་བའོ། ། སྒྲོལ་མའི་བདག་པོར་ཡང་དག་གནས། ། ཏཾ་དང་མཚོ་སྐྱེས་ལས་བྱུང་བ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ལྕེ་ལ་སྟེ། ། ཟླ་སོགས་འོད་དཔག་མེད་བཞིན་ནོ། ། སྤྱི་བོར་རི་བོང་མཚན་གཟུགས་གནས། ། སྐཾ་སྐྱེས་རལ་གྲི་བཟང་པོ་ལས། ། ཞལ་སོགས་དོན་ཡོད་དང་མཚུངས་པའི། ། འདྲེན་པ་རྣམ་སེལ་སྤྱི་བོ་ལའོ། ། ཟླ་བར་སཾ་དང་རྡོ་རྗེ་ལས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་གཟུགས་བརྙན་ཅན། ། སྙིང་གར་ཀུན་དུ་བཟང་པོར་བཤད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། སྤྱི་བོའི་ཟླ་བར་ཨོཾ་ལས་བྱུང་། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་ལས་སྐྱེས་པ། ། ས་ཡི་སྙིང་པོ་དང་འདྲ་བའི། ། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། མགྲིན་པར་ཨ་ཡིག་ལས་པདྨ། ། དེར་ནི་ཨ་ཡིག་ལས་སྤྲུལ་པ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ལྟ་བུ་ཡི། །

Reciting "Oṃ vajra muḥ," one should request the deities to depart as is appropriate. This is the ritual for the consecration of the deities and the request for their departure. Then, on another day, during the morning, one should perform everything exactly as explained, with the exception of the request for departure. Regarding the blessing of the eyes and so forth: Abiding in the center of a moon maṇḍala, From the white syllable KṢIṂ and a wheel, With face, body color, and hand symbols, Having the nature of Vairocana, Is explained as Kṣitigarbha in the eyes. Vajrapāṇi abides in the ears; On the moon, the syllable JAṂ and a vajra abide, Resembling the form of Akṣobhya. On the moon, from the syllable KHAṂ and a jewel, Ākāśagarbha is in the nose. His face, color, and signs Are like those of Ratnasambhava. Perfectly abiding as the lord of Tārā, Arising from the syllable TAṂ and a water-born lotus, Lokeshvara is on the tongue; The moon and so forth are like Amitābha. At the crown, the form of the moon-marked rabbit abides; From the syllable SKAṂ and an excellent sword, With face and so forth equal to Amoghasiddhi, The Guide, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, is at the crown. On the moon, from the syllable SAṂ and a vajra, Having the reflection of the form of Vajradhara, Samantabhadra is explained to be in the heart. One should meditate on him as the bodhicitta. At the moon of the crown, from OṂ, Arising from an eight-spoked wheel, One should meditate on Kāyavajra, Who is similar to Kṣitigarbha. At the throat, from the syllable A, a lotus; There, emanated from the syllable A, Like Lokeshvara, [is Vāgvajra].

གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་བསམ། ། སྙིང་གའི་ཟླ་བར་ཧཱུཾ་ཡིག་ལས། ། སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་ནི། ། སྔགས་པས་ཐུགས་ཀྱི་དབང་པོ་བསྒོམ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་གཞན། ། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཅན། ། ཅོད་པན་རིན་ཆེན་འོད་འཕྲོ་བ། ། མགོན་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། རང་འོད་ཤེས་རབ་ལུས་ཆགས་ལྡན། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡས་པས་རྡོ་རྗེ་བཟུང་སྟེ་གནས་གསུམ་དུ་བསྐོར་བ་གསུམ་བྱས་ནས་དེ་ཉིད་གསུམ་ལན་གསུམ་གྱིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། དངུལ་གྱི་སྣོད་མལླི་ཀཱ་ར་མིག་སྨན་མར་དང་སྦྲང་རྩིར་བཅས་པ་བཞག་ནས་གསེར་གྱི་ཐུར་མས་སྤྱན་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནེ་ཏྲེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཙཀྵུཿ ཨོཾ་ཙཀྵུཿས་མནྟ་ཙཀྵུ་ཤྩཀྵུརྦི་ཤོ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཨཱཿཞེས་པས་མེ་ལོང་བསྟན་པར་བྱའོ། ། མེ་ཏོག་དང་བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་རྣམས་ཀྱང་འབད་པས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་ཨིནྡྲ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཡ་མཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ནཻ་ཪྼྀ་ཏེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བ་རུ་ཎཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཱ་ཡ་བེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀུ་བེ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨི་ཤཱ་ནཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨུརྡྷཾ་བྲ་ཧྨ་ཎེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱ་དྷོཿཔྲྀ་ཐི་བྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བེ་མ་ཙི་ཏྲི་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ནས་གླུ་དབྱངས་སིལ་སྙན་སོགས། ། ལེགས་དཀྲོལ་འདི་ཡིས་བཟོད་གསོལ་བྱ། ། གང་ཡང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། ། ལྷ་དང་དེ་ཡི་སྲས་རྣམས་དང་། ། ཚངས་སོགས་ལྷ་ཡི་ཚོགས་རྣམས་དང་། ། འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱིས་བཟོད་མཛད་དེ། ། སྦྱིན་པའི་བདག་པོ་ཆེན་པོ་ལ། །

One should visualize the Vajra of Speech. From the syllable HŪṂ upon the moon at the heart, the practitioner of mantra should meditate on the Lord of Mind arising in the center of a vajra. Like Vajrapāṇi and others, they are all in the vajra posture, with crowns radiating the light of jewels, lords with three faces and six arms, possessing bodies of insight and their own radiance. Then, holding a vajra with the right hand, one should circle it three times at the three places and consecrate the body, speech, and mind by reciting the three essential mantras three times. Having placed a silver vessel containing māllikā flowers, collyrium, butter, and honey, one should open the eyes with a golden probe. Recite: OṂ VAJRA NETRA HŪṂ; OṂ CAKṢUḤ; OṂ CAKṢUḤ SAMANTA CAKṢUḤ CAKṢURVIŚODHANI SVĀHĀ; and OṂ VAJRA SATVA ĀḤ, while showing the mirror. One should also diligently make offerings to the guardians of the directions with flowers, incense, and so forth, reciting: OṂ INDRA YAI SVĀHĀ; OṂ AGNAYE SVĀHĀ; OṂ YAMĀYA SVĀHĀ; OṂ NAIṚTE SVĀHĀ; OṂ VARUṆĀYA SVĀHĀ; OṂ VĀYAVE SVĀHĀ; OṂ KUBERĀYA SVĀHĀ; OṂ ĪŚĀNĀYA SVĀHĀ; OṂ ŪRDHVA BRAHMAṆE SVĀHĀ; OṂ ADHAḤ PṚTHIVYAI SVĀHĀ; OṂ VEMACITRIBHYAḤ SVĀHĀ. Then, with the melodious playing of songs and cymbals, one should request forbearance: "Whatever [faults] the perfect Buddhas, the gods and their sons, the hosts of gods such as Brahmā, and all elemental spirits may have [noted], may they grant forbearance to the great patron."

ཀུན་དུ་ཞི་དང་བདེ་ལེགས་མཛོད། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། གང་འདིར་རབ་ཏུ་གནས་གྱུར་ལ། ། བསྐལ་པའམ་བསྐལ་པ་བརྒྱ་རུ་ཡང་། ས་ཆུ་མེ་དང་རླུང་རྣམས་ལས། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བསྲུང་དུ་གསོལ། ། སློབ་དཔོན་སློབ་མར་བཅས་པ་ཡི། ། བུ་དང་ཚ་བོའང་སྲུང་མཛད་དེ། ། རབ་ཏུ་དགྱེས་པའི་ཐུགས་ཀྱིས་ནི། ། རང་གནས་བཟང་པོར་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། དེ་ནས་བརྩེ་ལྡན་བླ་མ་ཡིས། ། སློབ་མ་བོས་ནས་འདི་སྐད་སྨྲ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྔོན་དུ་གང་གསོལ་པ། ། རབ་གནས་མཆོད་ཡོན་མཆོད་པ་དག། དེ་ནི་ང་ཡིས་བྱས་ཟིན་གྱི། ། དེ་ནི་ཅི་བདེར་མཆོད་པ་གྱིས། ། དྲི་གཙང་ཁང་སོགས་བཞུགས་ནས་ནི། ། རབ་སྦྱིན་ཉེས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། ། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཞེས་བརྗོད་དེ་ཁྲི་ལ་སོགས་པར་བཞག་ནས་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཟོ་བོ་ལ་སོགས་དང་། ། གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་མགོན་མེད་རྣམས་ལ་ཡང་། ། སྦྱིན་པ་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་སྦྱིན། ། དོང་དགང་རབ་ཏུ་གནས་པ་ལ། ། འཁོར་ལོར་སྦྱིན་སྲེག་གང་ནུས་པ། ། དེ་ཀུན་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་ནི་འཛིན་པས་གསུངས། ། སྔར་བཞིན་སེང་གེ་འཕྲོག་བྱེད་ལ་སོགས་པའི། ། ལུགས་མ་ལ་སོགས་ཀུན་ཀྱང་རབ་གནས་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབང་བསྐུར་བ། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་ལ་ཀུན་དུ་དབང་བྱེད་འགྱུར། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྣལ་འབྱོར་མཆོག། སྔགས་པས་ཆོ་ག་བཞིན་བསམས་ནས། ། རྫིང་བུ་ལ་སོགས་དེ་དག་རྣམས། ། སྐུའི་དབང་པོ་སྟེ་ཆུ་ལྷའི་གཟུགས། །

May you grant universal peace and well-being! Even after you have departed for the realm of the buddhas, I pray that you will return once more. To those who are firmly established here, I pray that all the gods protect them from the elements of earth, water, fire, and wind, for an eon or even a hundred eons. Protecting the master and the disciples, as well as their children and grandchildren, I pray that you depart for your own excellent abode with a heart of great joy. Then the compassionate guru, having called the disciples, speaks these words: "Whatever offerings and water for the feet you previously requested for the consecration, I have already performed. Now, make offerings as you please. By remaining in the fragrant chamber and so forth, there will be no fault in your generous giving." Reciting "Oṃ supratiṣṭha vajrāya svāhā," one should place the image upon the throne and so forth, and please it. Then, one should make offerings to the artisans and others, and likewise give gifts to the destitute as much as one is able. Regarding the filling of the pit and the consecration, the Vajra Holder has taught that the master himself should perform as much of the fire offering as possible. As before, one should perform the consecration for all cast images and so forth, such as those of the Lion and the Strider. The empowerment into the maṇḍala of the glorious Guhyasamāja grants mastery over all the gods. The practitioner of mantra, having visualized the supreme yoga of Vairocana according to the ritual, [should know that] the ponds and so forth are the sense organs of the Body, the forms of the Water Deity.

ཨོཾ་བཛྲ་བ་རུ་ན་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་འདི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཀླུ་བརྒྱད་དུ་བྱས་ཏེ། ཀླུའི་གནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་ཆུའི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་ཆུ་ལྷར་བལྟས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། རྒྱལ་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྱན་དྲངས་པ་དེ་ཉིད་དུ་བཅུག་པས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གང་སྟེ་ཆུའི་རྒྱུན་གྱིས་འོག་གཞིའི་བར་ཁྱབ་པར་བསམ་མོ། ། དེའི་དབུས་སུ་གནས་པ་དེའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཀླུ་ལུས་གདེངས་ཀ་ཅན་སྤྱི་བོར་འཁོར་ལོ་འཛིན་པ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་བྲལ་རྣམས་སུ་གསེར་ལ་སོགས་པ་ལས་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབས་པའི་ཀླུའི་དབང་པོ་རྣམས་དངོས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། མཐའ་ཡས་གསེར་ལས་བྱས་པ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་ནོར་རྒྱས་བུ་དངུལ་ལས། ། འཇོག་པོ་ཟངས་ལས་བྱས་རིག་བྱ། ། ཁར་བ་ལས་ཀྱང་ཀརྐོ་ཊ། ། དེ་བཞིན་ར་གན་གྱིས་པདྨ། ། ཞ་ཉེ་དཀར་པོས་པདྨ་ཆེ། ། དེ་བཞིན་ཞ་ཉེས་དུང་སྐྱོང་ངོ་། ། ལྕགས་ལས་དེ་བཞིན་རིགས་ལྡན་ཡིན། ། དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་དགའ་ར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེའི་རྣམ་པས་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། མ་དྲན་པ་དང་མ་ནུས་པས། ། གལ་ཏེ་ཆོ་ག་ཆད་གྱུར་པ། ། རབ་གནས་བྱས་པའི་དེ་མ་ཐག། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་བསྐང་བར་བྱ། ། ཞི་དང་རྒྱས་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ཐབས་ནི་རྣམ་པ་མང་དུ་བཞེད། ། གཞུང་རྒྱས་པ་ཡི་འཇིགས་པ་ཡིས། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པ་བྲི་བར་བྱ། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །

From the complete transformation of "Oṃ vajra varuṇa hūṃ," one should visualize the eight nāgas. Regarding the abode of the nāgas as the nature of the water of the nectar of wisdom, the Vajra Water Deity, one recites: "Oṃ vajrasattva samaya stvaṃ." By inviting the maṇḍala of the king in the manner of the nectar of wisdom and causing it to enter that very place, one should imagine it becoming completely full, with the stream of water pervading down to the foundation. In the center of that, one should actually place the images of the nāgas with hoods, holding wheels on their heads, and the lords of the nāgas fashioned from gold and other materials in the cardinal and intermediate directions. They are as follows: Ananta is made of gold; likewise, Vāsuki is made of silver; Takṣaka is known to be made of copper; Karkoṭaka is made of brass; likewise, Padma is made of bronze; Mahāpadma is made of white lead; likewise, Śaṅkhapāla is made of lead; and Kulika is likewise made of iron. Similarly, the pleasure groves and so forth should be consecrated in their respective forms from the complete transformation of Vajra Vairocana. This is the ritual of consecration. If, through forgetfulness or inability, the ritual should be interrupted, one should immediately perform a fire offering (homa) to restore it. Many methods are taught according to the distinctions of pacifying, enriching, and so forth. For fear of excessive length, I shall write only the "All-Accomplishing" [ritual]. By means of mantras and mudrās...

སྔོན་དུ་ས་གཞི་སྦྱང་བྱ་སྟེ། ། ལག་པ་གཡས་ནི་བརྐྱང་བྱས་པ། ། རྡོ་རྗེར་བཅས་པས་ས་ལ་བསྣུན། ། ཨོཾ་ཧ་ན་ཧ་ན་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ས་(སྤྱད་,སྦྱང་)བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་སོ། ། ཐབ་ཟླུམ་པོ་རྒྱར་ཁྲུ་གང་བ་ཟབས་སུ་བརྐོས་པ་སོར་བཅུ་གཉིས་ལ་ཐབ་ཀྱི་སྟེང་ནས་སོར་བཞི་ནང་དུ་དོར་ནས་དེའི་ཚད་ཀྱིས་གེ་སར་པདྨ་རྒྱས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིའི་ཐད་ཀར་དཔངས་སུ་སོར་བཞི་པའི་སྟེགས་བུ་ཕྱོགས་མཚམས་རྣམས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པའོ། ། ཐབ་ཏུ་རང་གི་ལྷའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་བ་བྱུང་གིས་ཉེ་བར་བྱུགས་པའི་ཟླུམ་པོ་དཀར་པོའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་དཔངས་སུ་སོར་གཅིག་གི་ཚད་ཅན་དང་སྲིད་དུ་ཡང་སོར་བརྒྱད་པའི་འཁོར་ལོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་དང་རལ་གྲི་རྣམས་བྲི་བར་བྱའོ། ། པདྨའི་སྟེང་ཕྱི་རོལ་དུ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་བྱས་ཏེ་སྔགས་པ་ཤར་དུ་ཕྱོགས་པར་གྱུར་པས། ། ཨོཾ་ཀུ་ཤ་འདི་ནི་བཟང་ཞིང་དག། དག་པའི་སྐྱེ་གནས་ལས་དག་པ། ། ཚངས་པ་ཡི་ནི་དག་བྱེད་དེ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་མཉེས་པར་བྱེད། ། ས་ལས་སྐྱེས་པའི་སྙིང་པོ་མཆོག། ཆེ་གེ་མོ་ལ་ཞི་བར་མཛོད། ། ཧཱུཾ་ཞེས་པ་འདིས་བསྔགས་པའི་ཀུ་ཤ་རྣམས་བ་ལང་གི་རྣ་བའི་ཚད་ཙམ་བྱས་ནས་རྩེ་མོ་མདུན་དུ་གུག་པ་གཡས་སྐོར་གྱིས་ཐབ་ལ་དགབ་པར་བྱའོ། ། ཡང་སོར་བཅུ་གཉིས་པའི་རྩྭ་སྐམ་པོའི་ཆུན་པོ་ཐབ་ཀྱི་དབུས་སུ་བཞག་སྟེ།

First, the ground should be purified. Extending the right hand, one should strike the earth with the vajra while reciting: Oṃ hana hana vajrakrodha hūṃ phaṭ. This is the mudrā and mantra for purifying the ground. The hearth is circular, one cubit in width and twelve finger-widths in depth. Four finger-widths are set inward from the top of the hearth, and at that measurement, it takes the form of a fully blossomed lotus with a pericarp. On the outer edge, there is a ledge four finger-widths high, marked in the cardinal and intermediate directions with three-pronged vajras. Inside the hearth, a white circle is smeared with the five products of a cow, originating from the seed-syllable of one's own deity. In the center of that, upon an eight-petaled multicolored lotus, one should draw a vajra one finger-width high and eight finger-widths long, as well as a wheel, a jewel, a lotus, and a sword. Outside the lotus, a vajra garland is formed. The practitioner, facing east, takes kuśa grass and recites: *Oṃ, this kuśa is excellent and pure; Pure from its place of birth, It is the purifier of Brahmā, And pleases the Three Jewels. The supreme essence born from the earth, Grant peace to [Name]! Hūṃ.* With this mantra, the kuśa grass—cut to the size of a cow's ear with the tips bent forward—is arranged clockwise to cover the hearth. Furthermore, a bundle of twelve finger-widths of dry grass is placed in the center of the hearth.

དེ་ནས་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་དང་བུད་ཤིང་སྲོག་ཆགས་མེད་པ་ཐབ་ལས་ཅུང་ཟད་དམའ་བར་བྱས་ནས་ཤིང་བུ་རམ་གྱི་སྒྲོན་མེ་ལ་སྦར་ཏེ་ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་འདོན་ཞིང་ཐབ་ཀྱི་དབུས་སུ་གཞུག་གོ། ། ཨོཾ་བཛྲཱ་ན་ལ་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་ཛྭ་ལ་སྭ་སརྦ་པཱ་པ་བྷསྨིཾ་ཀུ་རུ་སརྦ་དུཥྚཱཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འདིས་བསྔགས་ཏེ་བླུགས་གཟར་གྱིས་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་ཕུལ་ཏེ་སྦར་བར་བྱའོ། ། མ་སྦར་ན་རླུང་ཡབ་བརྡབས་པས་སྦར་བར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དཀར་པོ་དཀར་སྔོན་དམར་བའི་ཞལ་གསུམ་པ། ཕྱག་དྲུག་གིས་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་ཞིང་རང་འོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལ་འཁྱུད་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་དང་ཟླ་བ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནོ། ། རཾ་ལས་བྱུང་བ་སྦོམ་ཞིང་དཀར་བ་དེ་ལྟ་བུའི་ཞལ་གསུམ་པ། རང་འོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་འགྲོགས་ཤིང་ཕྱག་དྲུག་གིས་མི་འཇིགས་པ་དང་བགྲང་ཕྲེང་དང་དབྱུ་གུ་དང་རིལ་བ་འཛིན་པ། སྣ་ཚོགས་ཆུ་སྐྱེས་དང་ཉི་མ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ་རལ་པའི་ཅོད་པན་བརྟན་པར་བྱས་ནས། ཨོཾ་ཚུར་བྱོན་ཚུར་བྱོན་འབྱུང་པོ་ཆེ། ། ལྷ་ཡི་དྲང་སྲོང་གཉིས་སྐྱེས་མཆོག། སྲེག་བླུགས་ཞལ་ཟས་བཞེས་ནས་ནི། ། འདིར་ནི་ཡང་དག་བསྙེན་པར་མཛོད། ། ཅེས་པས་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་ལ་སོགས་པས་དགུག་པ་དང་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཐབ་ཏུ་ཀུ་ཤའི་གདན་ལ་བསྙེན་པར་བྱས་ཏེ།

Then, having prepared the sacrificial wood and fuel—free of living organisms—slightly lower than the hearth, one should ignite them with a lamp of sugarcane wood while reciting "Oṃ jvala jvala hūṃ" and place them in the center of the hearth. Reciting "Oṃ vajrānala mahābhūta jvala svā sarvapāpa bhasmiṃ kuru sarvadustāṃ hūṃ phaṭ," one should offer oblations of clarified butter with the pouring ladle and kindle the fire. If it does not ignite, one should fan it into a flame with a bellows. In the center of that, upon a multicolored lotus and a moon, is Vajrasattva, white in color, with three faces—white, blue, and red—seated in the vajra posture. With six arms, he holds a vajra, a sword, a jewel, and a lotus, and embraces the consort of insight who is his own radiance. He wears a jeweled crown and the moon-vajra mark. From the syllable RAṂ arises a thick, white fire with three faces similar to that [of Vajrasattva], accompanied by the consort of his own radiance, holding the gestures of fearlessness, a rosary, a staff, and a water pot. Seated in the vajra posture upon a multicolored lotus and a sun, with his matted locks firmly bound in a crown, one should summon him with the words: "Oṃ, come, come, great being! Divine sage, supreme twice-born! Having accepted these oblations and food, please attend to this service here." Preceded by the rites of summoning, entering, and so forth, as performed by Yamāntaka and others, he is then seated upon a cushion of kuśa grass within the hearth.

དེ་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པའི་ཆུ་ལས་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོས་བསང་གཏོར་བྱ་བ་སྔར་བཞིན་དང་ཞབས་བསིལ་དང་ཞལ་བསིལ་མ་གཏོགས་པའི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས་ཕྱེ་མ་དང་བྲལ་བའི་སོ་རྩི་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཤྲིཾ་ཤྲིཾ་སྭཱ་ཧཱ། འདིས་ཡམ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ལ་ལག་པ་གཉིས་ཁ་སྦྱར་བའི་གུང་མོ་གཉིས་བརྐྱང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ། ཐམས་ཅད་སྦྱང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ། མར་སྦྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་ནས་འབྲས་ཙམ་བསམས་ནས། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་ཅུང་ཟད་བྱེ་བའི་ཞལ་དུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་སྲེག་བླུགས་ཏེ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་ཨཱ་དཱི་པྱ་རྩྪིཥེ་མ་ཧཱ་ཤྲི་ཡེ་ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་བཱ་ཧ་ནཱ་ཡཱ་མུ་ཀ་ས་པ་རི་བཱ་ར་སྱ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་པུཥྟིཾ་ཀུ་རུ་རཀྵཱཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་དག་ཁ་སྦྱར་བའི་ཁར་མེ་ལ་རང་གི་ལྷའི་ས་བོན་བསམ་ཞིང་མེ་ལྷའི་ཁར་ཡང་རཾ་ཡིག་རྣམ་པར་བཀོད་དེ་པུས་མོ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ལག་པ་དག་བཞག་ནས་སྲེག་བླུགས་ཆེན་པོ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བགེགས་དང་བགེགས་མེད་པའི་མེའི་མཚན་མ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དབང་པོའི་གཞུ་འདྲ་དཀར་བ་དང་། ། བྱི་རུ་བཅད་པ་ལྟ་བུ་དང་། ། རྩེ་མོ་གཅིག་པ་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། རྩེ་མོ་གཉིས་པ་འབྲིང་དུ་འགྱུར། ། མདོར་ན་སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་ནི། ། རྩེ་གསུམ་ཐ་མར་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བགེགས་དང་བཅས་ཤེས་ནས། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། བསངས་ཤིང་ཡང་དག་བསྲུང་བྱས་ནས། ། དགང་བླུགས་གསུམ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། སེང་ལྡེང་པླ་ཀྵ་པ་ལ་ཤ། །

Then, as before, one should perform the sprinkling with the water from the all-activity vase using the tips of kusha grass. Having offered the offerings and so forth—excluding the foot-washing and face-washing water—one should offer the tooth-stick free of powder. OṂ ŚRĪṂ ŚRĪṂ SVĀHĀ. With this, one should extend the two middle fingers of the two hands joined together toward the firewood and other materials. OṂ ĀḤ SVĀHĀ. This is the mudrā and mantra for purifying everything. OṂ SVĀHĀ. This is the mantra for purifying the ghee. Then, having visualized a white vajra the size of a grain of barley on the tongue, one should offer it into the slightly opened mouth with: OṂ AGNAYE SVĀHĀ. With the other hand, one performs the pouring of the oblation: OṂ AGNAYE ĀDĪPYA TSCHRIṢE MAHĀŚRIYE HAVYA KAVYA VĀHANĀYA MUKA SAPARIVĀRA SYA ŚĀNTIṂ KURU PUṢṬIṂ KURU RAKṢĀṂ KURU SVĀHĀ. Then, joining the pouring-spoon and the ladle together, one should visualize the seed-syllable of one’s own deity in the fire and also arrange the syllable RAṂ in the mouth of the fire god. Placing the hands between the two knees, one should offer the great oblation. Then, one should examine the signs of the fire to determine whether there are obstacles or not: "White like a rainbow, or like a piece of coral, a single-pointed flame is supreme; a two-pointed flame is middling. In brief, the practitioner should know that a three-pointed flame is the lowest. Having thus recognized the presence of obstacles, one should purify with the mantra of Amṛtakuṇḍalī, perform the perfect protection, and then offer three ladlefuls of the oblation." Thus it is said. [The wood is] khadira, plaksha, and palasha.

ཨུ་དུམྺཱ་ར་ནྱ་གྲོ་དྷ། ། ཨརྐ་ཨ་མྲ་བཻ་ཀངྐ། ། ཨ་པ་མཱརྒ་ཀཱཤྨ་རི། ། ཤ་མཱི་ཨ་ཤྭདྠ་ལས་བྱུང་། ། རྩེ་མོའི་ཆ་ལས་སྐྱེས་གྱུར་ཅིང་། ། མཉམ་པར་བཅད་པ་མཐོ་གང་ཙམ། ། བརླན་བཅས་ལོ་མ་གཉིས་ལྡན་པའོ། ། དྲི་ཡི་ཆུ་དཀར་གྱིས་བཀྲུས་ཤིང་། ། མར་དང་མངར་གསུམ་སྨྱུགས་པ་ཉིད། ། རྩེ་མོའི་ཆར་སྐྱེས་ཡམ་ཤིང་དག། གསུམ་བདུན་ཟུང་དུ་མ་གྱུར་པས། ། རྩེ་གཅིག་ཏུ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། རྙིང་དང་འདབ་བྲལ་ཁོང་སྟོང་དང་། ། གས་དང་ཆག་དང་ཤུན་པ་བྲལ། ། རིང་དང་ཐུང་དང་རྩེ་གཉིས་དང་། ། ཕྲ་དང་སྦོམ་དང་འབུས་ཟོས་དང་། ། སྲོག་ཆགས་བཅས་པ་སྤང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བྲཧྨ་ཎེ་སྭཱ་ཧཱ། པ་ལ་ཤའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ལ་ཏཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ལ་ཏཱ་པཱརྐ་ཊཱིའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཛྙཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨུ་དུམྺཱ་རའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གཱ་ཏྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སེང་ལྡེང་གིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲཱ་རྐྐཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨརྐའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀུ་བཻ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། བ་ཊའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤྲཱུ་པཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། བཻ་ཀདྐའིའོ། ། ཨོཾ་ས་ཧ་ཀཱ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་མྲའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤི་བཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཡམ་ཤིང་གིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏོ་བྷ་དྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། གམྦྷཱ་རཱིའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཤི་ཁ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་པ་མཱརྒའིའོ། ། ཨོཾ་བོ་དྷི་བྲྀཀྵཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་ཤྭདྠའིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་ཨ་མུ་ཀ་སྱ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧཱ་སྭཱ་ཧཱ། ཏིལ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། དཱུརྦའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲས་མ་གྲུགས་པའིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་སམྦ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞོ་ཟན་གྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཏཏ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ།

The udumbara, nyagrodha, arka, āmra, vaikaṅka, apāmārga, kāśmarī, śamī, and aśvattha: these are the sources. They should be grown from the tips [of the branches], cut evenly to the length of a span, and possess two moist leaves. Washed with fragrant white water and anointed with ghee and the three sweets, the sacrificial fuel sticks (samidh) grown from the tips—three, seven, or an even number—should be offered in the fire with one-pointed mind. One should avoid those that are old, leafless, hollow, cracked, broken, or stripped of bark; those that are too long or too short, forked at the tips, too thin or too thick, worm-eaten, or infested with living creatures. Oṃ vajra brahmaṇe svāhā. [For] the palāśa. Oṃ vajra latāyai svāhā. [For] the latāpārkaṭī. Oṃ vajra yajñāya svāhā. [For] the udumbara. Oṃ vajra gātrāya svāhā. [For] the khadira. Oṃ vajra arkāya svāhā. [For] the arka. Oṃ vajra kuverāya svāhā. [For] the vaṭa. Oṃ vajra śrūpāya svāhā. [For] the vaikaṅka. Oṃ sahakārāya svāhā. [For] the āmra. Oṃ vajra śivāya svāhā. [For] the sacrificial fuel sticks. Oṃ sarvatobhadrāya svāhā. [For] the gambhārī. Oṃ vajra śikharāya svāhā. [For] the apāmārga. Oṃ bodhivṛkṣāya svāhā. [For] the aśvattha. Oṃ sarvapāpaṃ dahana vajrāya amukasya sarvapāpaṃ daha svāhā. [For] the sesame seeds. Oṃ vajrāyuṣe svāhā. [For] the dūrvā grass. Oṃ vajra puṣṭaye svāhā. [For] unbroken rice grains. Oṃ sarvasambhade svāhā. [For] the milk-rice. Oṃ apratihatavajrāya svāhā.

ཏིལ་གྱི་སྣུམ་དང་ཀུ་ཤ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཛཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། གྲ་མ་མེད་པའི་འབྲས་ཀྱི་སོ་བའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བེ་གཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ནས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བ་ལཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སྲན་མའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། གྲོའིའོ། ། ཡང་ན། (ཨུདུ་མྺཱ་,ཨུ་དུམྺཱ་)ར་ཨ་ཤྭདྠ། ། པླཀྵ་ནྱ་གྲོ་དྷ་སྐྱེས་བཟང་། ། ཨ་མྲ་དང་ནི་སེང་ལྡེང་སོགས། ། ཡམ་ཤིང་རིམ་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། འབྲས་བུ་སོགས་ཀྱང་དེའི་ཐུགས་ཀར། ། ཡི་གེ་གསུམ་སྤེལ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དེ་ལ་ཞུ་བའི་རྫས་ཐམས་ཅད་ཞལ་དུའོ། ། ཡམ་ཤིང་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའོ། ། ཞོ་ཟན་དང་བཅའ་བ་དང་ཞལ་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་ཏུའོ། ། དྲི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། མེ་ཏོག་དབུ་ལའོ། ། བདུག་སྤོས་འབར་བ་ལའོ། ། ཞབས་བསིལ་ཞབས་དག་ལའོ། ། མར་མེ་དང་མཆོད་ཡོན་མདུན་དུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་ཞལ་བསིལ་དང་ཕྱེ་མ་དང་བྲལ་བའི་སོ་རྩི་ཕུལ་ཏེ་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་ལ་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་དཀར་པོ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་བྷ་ག་བཱནྣི་ཧ་བྷ་ཉྱ་ས་མ་ཡེ་ན་ཙཱརྒྷཾ་པྲ་ཏཱི་ཙྪེ་དཾ་པཱུ་ཛཱ་ཙཱ་ཧ་ནཾ་པྲ་སཱིདྡ་མེ། ཞེས་པས་ཕྱི་རོལ་ནས་དེའི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་པའི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཡམ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། སྲེག་བླུགས་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་དབུལ་བར་བྱ་ཞིང་།

[The mantras are] for sesame oil and kuśa grass: OṂ VAJRA VIJAYĀYA SVĀHĀ. For unhusked rice: OṂ VAJRA VEGĀYA SVĀHĀ. For barley: OṂ MAHĀBALĀYA SVĀHĀ. For peas: OṂ VAJRA GHAṢMARĀYA SVĀHĀ. For wheat: OṂ VAJRA GHAṢMARĀYA SVĀHĀ. Alternatively: Udumbara, aśvattha, plakṣa, nyagrodha, and the excellent [trees], āmra, khadira, and so forth—these are the sacrificial woods to be offered in sequence. Fruits and so forth should also be offered into his heart; perform the fire offering by interspersing the three syllables. In that regard, all substances that are to be dissolved are offered into the mouth; the sacrificial woods are offered into the maṇḍala of light; yogurt-rice, snacks, mouth-rinsing water, and so forth are offered into the hands; fragrance is offered into the heart; flowers are offered upon the head; burning incense is offered into the flames; foot-rinsing water is offered at the feet; lamps and the water for the guest-offering (argha) are to be presented in front. Having performed the offerings and so forth as before, one should offer mouth-rinsing water and tooth-sticks free of powder, and then present the guest-offering and so forth. Then, having visualized the white nature of the maṇḍala of Mañjuvajra, arisen from the seed-syllables and so forth within the wheel at his heart, one should cause him to enter the body from the outside with the mantra: OṂ EHYEHI BHAGAVĀN NIBHAYE SAMAYE NĀRGHAṂ PRATĪCCHEDAṂ PŪJĀCĀHANAṂ PRASĪDA ME. Then, one should begin the offerings and so forth to be explained, such as the guest-offering. The sacrificial woods and so forth should be offered with the mantra interspersed with the three syllables. One should also offer the other oblation (āhuti).

ཞལ་བསིལ་དང་ཕྱེ་མ་དང་བྲལ་བའི་སོ་རྩི་དང་མེ་ཏོག་དང་བདུག་པ་དང་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས་སྔར་བཤད་པའི་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའ་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱ་མཱ་དྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ། ཨོ་བཛྲ་མུཿཞེས་པས་སོ། ། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་ལ་བཅུག་ནས་བསྲེག་རྫས་ལྷག་མ་མེ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ལ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། དེར་མེའི་མཚམས་སུ་མེ་ལྷ་མནྫིའི་སྟེང་གི་སྣོད་དུ་བཞག་ནས་སྦྱིན་སྲེག་གི་མེ་ལྷག་ལ་མར་དང་འོ་མ་དང་སྦྲང་རྩི་དང་ཀ་ར་དང་ལྡན་པའི་ཙཱ་རུའི་བཟའ་བ་ཐབ་དེ་ཉིད་དུ་རང་གི་བདག་པོའི་སྔགས་བཟླ་ཞིང་བསྒྲུབ་སྟེ། ཨོཾ་དཱི་བེ་ཨིནྣ་ས་མཱ་དྷེ་དྷྱཱན་པྲཱི་ན་ཎ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པས་གསེར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་བཞག་ནས་ལྷ་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སླར་ཡང་མནྗི་བསལ་ནས་ཐབ་ཀྱི་ནང་དུ་མེ་ལྷ་བཅུག་ནས་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པའི་ཆེད་དུ། ཨོཾ་བཛྲཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསོལ་བ་ཡི། ། ལྷག་འདི་ཟོས་པས་སྡིག་པ་འཇིག། ཅེས་སོ། ། དེ་ནས་བླུགས་གཟར་མར་གྱིས་གང་བ་ལག་པ་གཡོན་དང་གཡས་པའི་མཐེ་བོང་གིས་བླངས་ནས་སྦྱིན་བདག་དང་ལྷན་ཅིག་བསྐོར་བ་གསུམ་བྱས་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཞལ་བསིལ་དང་ཕྱེ་མ་དང་བྲལ་བའི་སོ་རྩི་ཕུལ་ནས་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ། ཡོན་གྱི་མཆོག་རྟ་དང་གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་དབུལ་ཏེ། དེ་ནས་དེ་ལ་རབ་འབད་པས། ། ཚིག་ནི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྦྱིན། །

Having offered water for rinsing the mouth, tooth-powder, betel nut, flowers, incense, and the water for the guest-offering (arghya), one should request the wisdom-being (jñānasattva) to depart into the sky using the previously explained mantra for requesting departure: oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt oṃ vajra muḥ. Then, having absorbed the commitment-being (samayasattva) into oneself, all remaining burnt offerings should be consumed by the great fire. There, having placed the fire-god (Agni) in a vessel upon a tripod (mañji) at the southeast corner, one should prepare the remaining fire-offering (homa) in that very hearth with a food offering (caru) consisting of ghee, milk, honey, and sugar, while reciting the mantra of one's own lord: oṃ dīve inna samādhe dhyāna prīṇaṇe svāhā. Having placed it in a vessel of gold or the like, it should be offered to the deity. Then, having again removed the tripod and re-entered the fire-god into the hearth, for the sake of the disciples' pacification and enrichment, one performs the fire-offering with: oṃ vajrāyuṣe svāhā and oṃ vajrapuṣṭaye svāhā. Then: "By eating these leftovers, which were partaken by the Tathāgatas, one's sins are destroyed." Then, taking a ladle filled with ghee with the left hand and the thumb of the right hand, one should circumambulate three times together with the patron and offer the full ladle (pūrṇāhuti) as before. Having offered water for rinsing the mouth, tooth-powder, and betel nut, and having offered the guest-offering and so forth, one should present the supreme gifts such as horses and elephants. Then, with great effort, one should give these preceded by the appropriate words.

ཨོཾ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཉི་མ་སྟེ་ཟླ་བ་ཆེ་གེ་མོ་དང་ཕྱོགས་ཆེ་གེ་མོ་དང་ཚེས་ཆེ་གེ་མོ་ལ་བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་བསྒྲལ་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་རབ་ཏུ་དགོད་པར་འདོད་པས་རྗེ་བཙུན་ཆེ་གེ་མོ་དང་རྗེ་བཙུན་མ་ཆེ་གེ་མོ་ལྷག་པར་གནས་པ་དང་རབ་ཏུ་གནས་པ་བགྱིས་པ་དང་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལས་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་དུ་བ་ལང་དང་འབྲུ་དང་རྟ་དང་མ་ཧེ་དང་གསེར་དང་དངུལ་དང་ས་གཞི་ལ་སོགས་པ་དང་གསེར་གྱི་རིན་གང་ཡིན་པ་ཁྱོད་ལ་བདག་གིས་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་དབུལ་ལོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་དྲིལ་བུ་གསིལ་ཞིང་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་བསྟོད་དེ། མེ་ཏོག་གི་ཕུར་མ་སྙིམ་པར་བཟུང་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཡང་བདག་བློ་གཏི་མུག་པས། ། ཉེས་བྱས་ཅུང་ཟད་གང་བགྱིས་པ། ། གང་ཕྱིར་ལུས་ཅན་སྐྱབས་གྱུར་པ། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ད་བཟོད་མཛོད། ། མ་རྙེད་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་དང་། ། མ་ནུས་གྱུར་པས་གང་བགྱིས་དང་། ། བགྱིད་དུ་སྩལ་བ་དེ་ཀུན་འདིར། ། ཐུགས་བརྩེའི་རང་བཞིན་བཟོད་པར་འོས། ། ཞེས་པས་བཟོད་པར་གསོལ་ཏེ། ། ཡང་མེ་ཏོག་སྙིམ་པར་བཅུག་ནས། ། བདག་གི་དོན་དང་གཞན་གྱི་དོན། ། བསྒྲུབས་ཀྱིས་བསྲེག་བྱ་ཟ་བ་གཤེགས། ། ཇི་ལྟའི་དུས་སུ་འབྱོན་ནས་ཀྱང་། ། བདག་ལས་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་མཛོད། ། ། ། འདི་ཡིས་རྡོ་རྗེ་ཅན་མཉེས་ཤིང་། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ཡང་རབ་མཉེས་སོ། ། རྒྱལ་བ་རྟག་པ་མཉེས་པ་དང་། ། གསེར་གྱི་འོད་ཀྱང་མཉེས་འགྱུར་ཞིང་། ། པདྨ་གར་དབང་མཉེས་པར་འགྱུར། ། རྟ་མཆོག་བདག་པོ་མཉེས་འགྱུར་ཞིང་། །

"Oṃ! On this [name of] month, [name of] fortnight, and [name of] lunar day, I, desiring to deliver myself and all sentient beings from the ocean of saṃsāra and establish them in unsurpassed, perfectly complete awakening, offer to you as a fee for the activities of the consecration and the fire ritual of the venerable [name] and the venerable lady [name]—cattle, grain, horses, buffaloes, gold, silver, land, and so forth, as well as whatever price is required for gold." Then, ringing the bell and offering praise with the verse beginning "Akṣobhyavajra," one should hold a handful of flower offerings and make this supplication: "Whatever slight misdeeds I have committed through the delusion of my mind, O Protector, who is the refuge of all embodied beings, please grant me your forgiveness now. Whatever I have done through failure to find [the right materials], through lack of knowledge, or through inability, and whatever I have caused others to do—all of these, you who are the very nature of compassion, should forgive." Having thus requested forgiveness, one should again place flowers in one's palms and say: "For the sake of my own welfare and the welfare of others, you who consume the burnt offerings, please depart. When you return at the proper time, may you bring all my activities to fulfillment. By this, the Vajra-holder is pleased, and the fire of primordial wisdom is also greatly pleased. The Victorious One, the Eternal, is pleased, and the Golden Light is also pleased. Padmanarteśvara is pleased, and the Lord Hayagrīva is pleased."

དེ་བཞིན་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཚངས་པ་བརྒྱ་བྱིན་དབང་ཕྱུག་ཆེ། ། སྟོབས་ཆེན་རླུང་དང་ཁྱབ་འཇུག་དང་། ། འདོད་པའི་ལྷ་དང་གཤོལ་ལྡན་དང་། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་འཇིགས་པའི་གཟའ། ། ས་དང་ཞགས་པ་འཛིན་པ་དང་། ། ལུས་ངན་དེ་བཞིན་སྲིན་པོ་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དང་ནི་ཀླུ། ། དྲི་ཟ་ལྷ་མིན་མི་འམ་ཅི། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གནས་པའི་ལྷ། ། འོག་མིན་དུ་ནི་གནས་པ་དང་། ། གང་ཡང་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོར་གནས། ། གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་གནས་པ་དང་། ། འཕྲུལ་དགའ་ཡི་ནི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། གང་ཡང་གནས་གཙང་ཉེར་སོན་དང་། ། འོད་ཟེར་ཅན་གྱི་ཞིང་ཁམས་གནས། ། མི་མཇེད་ཁམས་སུ་གནས་པ་དང་། ། གླིང་བཞི་པར་གནས་སེམས་ཅན་དང་། ། གང་ཡང་ཁམས་གསུམ་གནས་པ་དང་། ། རྩྭ་ལྕུག་འཁྲི་ཤིང་ལ་སོགས་པ། ། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་སེམས་ཅན་དང་། ། གང་ཡང་རབ་དགའི་སར་གནས་དང་། ། གང་ཡང་དྲི་མེད་ཕ་རོལ་སོན། ། འོད་འཕྲོ་བ་ལ་གནས་པ་དང་། ། མི་གཡོའི་གོ་འཕང་ལ་གནས་དང་། ། ཆོས་སྤྲིན་རྗེས་སོང་གང་དག་དང་། ། གང་དག་སྦྱང་དཀའ་ལ་གནས་དང་། ། རིང་དུ་སོང་བར་གནས་པ་དང་། ། འོད་བྱེད་པ་ལ་གནས་པ་དང་། ། གང་དག་མངོན་གྱུར་གནས་པ་དང་། ། ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་གང་གནས་དང་། ། ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་མགོན་པོ་དང་། ། གང་ཡང་འཕགས་པའི་གང་ཟག་བརྒྱད། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་དང་། ། བསེ་རུ་ལྟ་བུ་རྣམས་དང་ནི། ། ཡི་དྭགས་དམྱལ་བ་དུད་འགྲོ་དང་། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་མི་རྣམས་ཀུན། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་གས་མཉེས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ཉུང་ཞིང་གསལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། རབ་གནས་ཆོ་ག་བགྱིས་པ་ལས། །

Likewise, in the maṇḍala of the assembly, Brahmā, Śakra, Maheśvara, Mahābala, Vāyu, Viṣṇu, the gods of desire, Śiva, the moon, the sun, the terrifying planets, Earth, the Holder of the Noose, Kubera, as well as the rākṣasas, the King of Dharma, and the nāgas, the gandharvas, asuras, and kinnaras, the gods dwelling in the Heaven of the Thirty-Three, those dwelling in Akaniṣṭha, and whoever dwells as a Great King, the gods dwelling in Paranirmita-vaśavartin, the gods of Nirmāṇarati, whoever has reached the Pure Abodes, those dwelling in the realm of Ābhāsvara, those dwelling in the Sahā world-system, the sentient beings dwelling in the four continents, whoever dwells in the three realms, the grasses, shrubs, creepers, and so forth, the world of the vessel and the sentient beings within it, whoever dwells on the ground of Perfect Joy, whoever has reached the Stainless, those dwelling on the Radiant, those dwelling on the Immovable stage, those who follow the Cloud of Dharma, those dwelling on the Difficult to Conquer, those dwelling on the Far-Reaching, those dwelling on the Luminous, those dwelling on the Manifest, those dwelling on the Excellent Intelligence, the Protectors who are lords of the ten grounds, as well as the eight types of noble beings, the perfect buddhas, the śrāvakas, and those who are like rhinoceroses, the pretas, hell-beings, animals, and all gods, asuras, and humans—all these are pleased by the ritual of the fire offering. Thus it is said. By performing the consecration ritual in a concise and clear manner, [the result is attained].

བདག་གིས་བསོད་ནམས་གང་བསྒྲུབས་དེས། ། འགྲོ་བས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཐོབ་ཤོག། ཅེས་པ་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཚིག་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་སློབ་དཔོན་དཔལ་ཀཱ་ཙ་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་འདི་རྫོགས་སོ། ། ། ། འདི་བོད་ཀྱི་སྐད་དུ། དྲི་མ་མེད་པའི་མཁྱེན་བརྩེའི་དབང་ཕྱུག། ཆོས་ཀྱི་རྗེ་ཆེན་པོ་རྒྱལ་དབང་སྤྲུལ་སྐུ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱི་བཀའ་བཞིན། ཞ་ལུ་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དྷརྨ་པཱ་ལ་བྷ་དྲས། ། ས་སྐྱོང་དམ་པ་དཔོན་ཆེན་ཀུན་དགའ་བསོད་ནམས་རིན་ཆེན་དབང་གི་རྒྱལ་པོའི་བདག་རྐྱེན་ལས། ། བདེན་གནས་དཔལ་ཨེ་ཝཾ་ཆོས་འཁོར་དུ་བསྒྱུར་བའོ། །

"By whatever merit I have accomplished, may all beings attain the state of Vajradhara." Thus concludes this Concise Extensive Words, a ritual for consecration composed by the master Śrī Kāñcanapāda. This was translated into the Tibetan language by the monk Dharmapālabhadra of Shalu Lotsāwa, in accordance with the command of the Great Lord of Dharma, the Victorious Sovereign Tulku Rinpoche, and through the patronage of the sublime ruler, the Great Official Kunga Sönam Rinchen Wanggi Gyalpo, at the glorious Ewam Chökhor in Tenpa Gön.