A Consecration Ritual

རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་ཏིཥྛ་བི་དྷི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པ། ། བདེ་བ་ཆེ་ལ་རབ་བཏུད་ནས། ། བདག་འདྲའི་བློ་དམན་ཉིད་ལ་ནི། ། རབ་གནས་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ། ། རྩ་བའི་ཡན་ལག་རབ་གནས་ལ། ། ཕལ་ཆེར་ཁྲུས་སུ་འདོད་པས་ན། ། བུམ་པའི་ནང་དུ་ཆོ་ག་ཡིས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཆུ་བསྐྱེད་བྱ། ། མི་ནག་ཞབས་མེད་མཆུ་འཕྱང་བ། ། ལྔ་དང་བཅུ་དང་བཅུ་དགུའོ། ། ལྔ་པོའི་རིམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ། གསང་བ་འདུས་པར་མངོན་གསུངས་པ། ། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་སྲས་སོགས་རྣམས། ། དེ་རྣམས་ཕྱག་མཚན་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་རིགས་འདི་ཡིན། ། ས་གནོན་དང་ནི་བྱང་ཆུབ་མཆོག། མཆོག་སྦྱིན་བསམ་གཏན་སྐྱབས་སྦྱིན་རྣམས། ། མི་བསྐྱོད་རྟག་པ་རིན་ཆེན་དང་། དཔག་མེད་དོན་ཡོད་གྲུབ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་བཤད་རྒྱ། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་གིས་བསྡུས་གྱུར་པའོ། ། དེས་ན་རྡོ་རྗེ་གདན་སོགས་ཀྱིས། ། མི་བསྐྱོད་སོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་པོ་ཏི་བསྣམས། ། གསུང་གི་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་གསལ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་སུ་རྟག་ཏུ་བྱ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་ཀྱང་། ། མཆོད་རྟེན་གཙང་ཁང་བྱུར་བུ་དང་། ། མཆོད་རྟེན་གྱི་ནི་བྱེ་བྲག་རྣམས། ། རྟག་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་གང་། ། བྱ་བའི་རྒྱུད་ལ་སོགས་དང་མཐུན། ། འདུས་པ་ལས་གསུངས་དེ་ཉིད་ཀྱི། ། རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་བཟུང་། ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་སོགས་བལྟས་ནས་ནི། ། དེ་བཞིན་གཞན་གྱི་རིགས་ཀྱི་རིམ། །

In the language of India: Pratiṣṭhāvidhi-nāma. In the language of Tibet: Rab tu gnas pa’i cho ga zhes bya ba (The Ritual of Consecration). Homage to the glorious Mañjuvajra. Having bowed down to the Great Bliss endowed with the excellence of all aspects, I shall explain the ritual of consecration for those of inferior intellect such as myself. Regarding the consecration of the primary components, since bathing is generally desired, the wise should generate the water within the vase through the ritual. There are five, ten, and nineteen [types of vases]. The sequence for the five is as follows, as explicitly taught in the Guhyasamāja: one should understand the hand symbols of the Buddhas, the Sons of the Buddhas, and so forth. Other than those, the sequence of this family is as follows: the earth-touching, the supreme enlightenment, the supreme gift, and the meditative concentration and protection gestures belong to Akṣobhya, Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi, respectively. The Buddhas’ mudrā of teaching the Dharma is subsumed within the supreme enlightenment. Therefore, those such as the Vajrāsana [statues] are of the nature of Akṣobhya and the others. All [deities] hold a book, clearly manifesting the nature of Vajra Speech; they should always be visualized as Vajradharma. By such words, stupas, sanctuaries, and various types of stupas are of the nature of Vairocana. Whatever Bodhisattvas and so forth appear, they accord with the Kriyātantra and other systems. That which was taught in the Guhyasamāja was correctly upheld by the Sons of the Conquerors. Having looked at the Māyājāla and other [tantras], the sequence of other families is likewise [to be applied].

འདུས་པའི་ཆོ་གར་བྱ་བ་སྟེ། ། སླར་ཡང་མི་ཤེས་པ་ཡི་རིགས། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་བཟུང་ནས་ནི། ། ཕྱག་མཚན་ཉིད་ནི་ཡང་དག་བྲི། ། གཙོ་བོའི་མགྲིན་པར་བྲི་བར་བྱ། ། ལོགས་སུ་བདེ་གཤེགས་བཞི་ཕྱག་མཚན། ། གཅིག་ལ་ཆོ་གའི་རིམ་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གཟུགས་སོགས་ཕྱག་མཚན་ནི། ། དྲུག་པོ་ཅིག་ཅར་དེ་བཞིན་གཅིག། ཁྲོ་བོ་གསུམ་བརྟགས་བགེགས་དགྲ་གཅིག། བཅུ་ཡི་ཕྱོགས་ལ་ལྷ་མོ་བཞི། ། དེ་བཞིན་ཕྱག་མཚན་རེ་རེ་ལའོ། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱང་སོ་སོར་རོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་སྔར་བཞིན་བྲི། ། སླར་ཡང་བཅུ་དགུའི་ཕྱོགས་ལ་ནི། ། གྲངས་ནི་ཇི་བཞིན་བྲི་བར་བྱ། ། སླར་ཡང་ཁ་ཅིག་ཉི་ཤུར་འདོད། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པ་བསྣན་པས་སོ། ། མེ་ཏོག་དྲི་ཞིམ་ལྡན་པ་དང་། ། མགྲིན་པ་གོས་ཀྱིས་དཀྲིས་པ་དང་། ། ཅུང་ཟད་ཆུ་ལྡན་ཨ་མྲར་ལྡན། ། གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་རྣམ་པར་གཞག། གཡོན་དུ་ཨ་མྲ་ལ་སོགས་དགོད། ། འདུག་ནས་གཏོར་མ་ཡང་དག་སྦྱིན། ། མུ་ཏིག་དངུལ་དང་གསེར་ཞེས་གྲགས། ། མུ་མེན་དང་ནི་བྱི་རུ་རྣམས། ། ཀཎྜ་ཀ་རི་དཎྜོད་ཉིད། ། བྲྀ་ཧ་སྟི་དང་ཀ་རྞི་ཀ། ནས་དང་གྲོ་དང་སོ་བ་དང་། ཏིལ་དང་སྲན་གྲེའུ་མངོན་པར་བརྗོད། ། འབྲུ་ལྔ་དང་ནི་སྨན་ལྔ་དང་། ། རིན་ཆེན་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཁེངས་པ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། ཆུ་དང་ལྡན་པར་བསྐྱེད་ནས་ནི། ། ཀུན་དུ་ཉུང་བའི་ཆུ་བླུགས་ནས། ། ཁམ་ཕོར་རྣམ་རྒྱལ་ཞེས་བརྗོད་ལ། ། དེ་ནི་བཾ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། རིན་ཆེན་རང་བཞིན་བུམ་སྟེང་གཞག། རྩ་བའི་ཕྱག་མཚན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི། ། དམ་ཚིག་དཀྱིལ་འཁོར་བདག་ཉིད་ལ། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་བཀུག་ནས་ནི། །

One should perform the ritual of the assembly; furthermore, for those of the ignorant class, having grasped them with the vajra mind, one should correctly draw the hand-symbols. They should be drawn at the throat of the principal deity; on the sides, the hand-symbols of the four Sugatas, one by one according to the sequence of the ritual. The hand-symbols of Vajrarūpā and the others—these six are simultaneous, and likewise one. The three wrathful ones are designated, and Vighnāntaka is one. In the ten directions are the four goddesses; likewise, there is one hand-symbol for each. The wrathful ones are also individual. The remaining ones should be drawn as before. Furthermore, in the direction of the nineteen, they should be drawn according to their number. Furthermore, some assert twenty, because the All-Accomplishing One is added. With fragrant flowers and the throat wrapped in cloth, slightly containing water and provided with mangoes, they are arranged in their proper order. To the left, one should place the mangoes and so forth. Having sat down, one should correctly offer the torma. It is renowned as pearls, silver, and gold; lapis lazuli and coral; kaṇṭakārī and daṇḍotpalā; br̥hatī and karṇikā; barley, wheat, and peas; sesame and mung beans—these are proclaimed. With the five grains, the five medicines, and these precious gems, it is filled. Having generated it in the form of one's own deity and provided it with water, having poured a little water everywhere, the clay bowl is called the "Victorious" (victory vase). That, arisen from the syllable BAṂ, is a vase of the nature of jewels, which should be placed upon the [other] vase. Having summoned the wisdom maṇḍala into the self of the samaya maṇḍala generated by the root hand-symbol—

ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་རིམ་བཞིན་ནོ། ། དམ་ཚིག་དང་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། བྱས་ནས་མཉེས་བྱ་མཆོད་པའོ། ། མེ་ཏོག་སྤོས་སོགས་ཕྱི་ཡིས་ཀྱང་། ། རབ་ཏུ་འབད་དེ་ཡང་དག་མཆོད། ། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བྱ་དེ་ཡི་ནི། ། བསྟོད་པ་བྱས་ཏེ་བཟླས་པ་བྱ། ། གཅིག་ཏུ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་བཅིངས། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་གིས་བཅིངས་ནས། ། བུམ་པ་ཆུ་ཡིས་གང་བ་ནི། ། ཁམ་ཕོར་སྟེང་དུ་བརྟན་པར་གཞག། དེ་ནས་མཆོད་ཅིང་ཕྱག་བྱས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་ཉིད། ། ཆུ་ཡི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་གཞག། ཡང་ན་བུམ་པ་ལ་གཞུག་བྱ། ། དེ་ལྟར་འདི་དང་གཞན་རྣམས་ཀྱི། ། ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བྱས་ནས་ནི། ། མེ་ཏོག་སྤོས་སོགས་སྦྱིན་བྱས་ནས། ། གཏོར་མ་སྔོན་འགྲོ་ཡང་དག་བསྲུང་། ། འདི་ནི་བུམ་པ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ལྷག་པའི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ལས། ། དོན་གྲུབ་ཆུ་དང་ཟན་རྣམས་ཀྱིས། ། ལྷ་རྣམས་རྡུལ་ནི་བྲལ་བར་བྱ། ། བ་ཡི་རྣམ་ལྔ་ཤིང་ཤུན་ལྔས། ། བྱུགས་ཏེ་ཁྲུས་བྱ་མངོན་བཟླས་ལ། ། དྲི་ཞིམ་གཙང་མའི་ཆུ་ཡིས་ནི། ། བཀྲུ་བར་རུང་བ་རང་གཟུགས་ཀྱིས། ། རི་མོ་ལ་སོགས་མེ་ལོང་ལ། ། གང་དུ་ལས་ལ་སྔགས་མེད་པ། ། བགེགས་དགྲ་དེ་རུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། མར་ནག་དྲི་ཞིམ་གྱིས་བྱུགས་ལ། ། སྐྱུ་རུ་ར་ཡིས་བཀྲུ་བར་བྱ། ། བ་ཡི་རྣམ་ལྔ་སོགས་ཀྱིས་བྱུག། མར་ནག་གིས་ནི་བྱུགས་པ་གང་། ། བཀྲུ་བྱ་སྐྱུ་རུ་ར་ཡིས་ཀྱང་། ། དཱུར་བའི་ཆུན་པོ་དེ་འདོད་དོ། ། ཆུ་ཡིས་བཀྲུ་བར་བྱ་བ་སྟེ། ། ཡང་ན་བསྒྲུབས་པའི་ཆུ་ཡིས་ཀྱང་། ། དེ་ལ་འདི་ནི་མར་ནག་གི་སྔགས་ཏེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། །

The foot-bath and so forth are performed in sequence. Having performed them together with the samaya, one should make offerings to please [the deities]. With flowers, incense, and so forth, one should also offer properly with great effort. One should ring the bell and, having offered praise, perform the recitation. Forming a single left fist and binding it with the vajra-flower, one should place a vase filled with water securely upon a clay bowl. Then, having made offerings and prostrated, one should establish the nature of the maṇḍala wheel as the very nature of water. Alternatively, one should place it within the vase. Having thus performed all these and other [rituals] individually, and having offered flowers, incense, and so forth, one should properly protect the preliminary torma. This is the ritual for the preliminary preparation of the vase. Through the application of the meditational deity, one should remove the dust of the deities with water and rice. Having anointed [the image] with the five products of a cow and the five tree barks, one should perform the bath while reciting the mantra. It is appropriate to wash with fragrant, pure water in one's own form. For paintings and so forth, or on a mirror, wherever there is no mantra for the rite, one should apply the mantra of the Enemy of Obstacles (Vighnāntaka). Having anointed with fragrant oil, one should wash with myrobalan. One should anoint with the five products of a cow and so forth. Whatever has been anointed with oil should be washed with myrobalan; a bundle of dūrvā grass is also desired for that. It should be washed with water, or else with consecrated water. In this regard, the mantra for the oil is: OṂ SARVA-TATHĀGATA-KĀYA-VIŚODHANE SVĀHĀ.

རས་འཇམ་པོ་ཡིས་དབྱི་བར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་ནུས་པས་གོས་སོགས་སྦྱིན། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་འོད་ཀྱིས། ། ལྷ་རྣམས་བཀུག་ནས་བཞུགས་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་དང་གཞན་དེ་ཡི་སྲས། ། བསྟན་པ་ལ་ནི་དགའ་རྣམས་ལའང་། ། ཀུ་ཤའི་ཆུན་པོས་བསང་གཏོར་བྱ། ། ཞབས་བསིལ་སོགས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་མཆོད། ། མཆོད་སོགས་བྱས་ནས་དེ་རྣམས་ལ། ། པུས་མོ་བཙུགས་ཏེ་ཡང་དག་གནས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་གཡོན་དུ་འཛིན། ། སྤོས་ཕོར་གཡས་སུ་གཟུང་བར་བྱ། ། བཅོམ་ལྡན་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། བཅོམ་ལྡན་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། བདག་ནི་རབ་གནས་བགྱི་བར་འཚལ། ། སློབ་མ་ལ་ནི་བརྩེ་དོན་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཆེད། ། སེམས་ཅན་བསོད་ནམས་འཕེལ་དོན་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྤེལ་དོན་དུ། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས། ། བཀའ་དྲིན་གྱིས་ནི་བསྐྱབ་པའི་རིགས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བདག་ལ་དགོངས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སོགས་རང་བཞིན་རྣམས། ། བསྟན་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་གཞན། ། གང་དག་རྡོ་རྗེའི་མིག་ཅན་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་ཆེ་གེ་བདག། རབ་གནས་ཆེ་གེ་མོ་འདི་ཡང་། ། བདག་གིས་བགྱི་བས་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ནི་བགྱི་བར་རིགས། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། ལུགས་སྐུ་ལ་སོགས་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། འདབ་མ་དང་བཅས་ཆུ་ཡིས་ནི། ། མཉམ་པར་བཞག་པས་ཁྲུས་བྱས་ནས། ། མཆོད་པ་སྔོན་འགྲོ་དེ་ཡིས་ནི། ། སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྔགས་པར་བྱ། ། ཕྱག་བྱས་མཆོད་པ་སོགས་བྱས་ནས། ། སླར་ཡང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལྔ། ། ནང་པར་བྱོན་པར་བཞེད་པ་ཡིས། །

One should wipe [the image] with a soft cloth. One should give clothing and so forth according to one's ability. With the light from the heart of the wisdom-being (jñānasattva), one should summon the deities and cause them to remain. To the Buddhas and their other sons, and also to those who delight in the Teaching, one should perform the sprinkling with a bundle of kuśa grass. One should honor them with water for the feet and so forth. Having performed the offerings and so forth, one should kneel and remain properly positioned. Holding the vajra and bell in the left hand, one should hold the incense burner in the right. "O Blessed Mañjuvajra, homage and praise to you, King of Knowledge. O Blessed One, whose nature is compassion, I wish to perform the consecration. For the sake of affection for the disciples, and for the sake of making offerings to you, for the sake of increasing the merit of sentient beings, and for the sake of increasing the mind of awakening (bodhicitta), O Blessed One, out of your compassion for me, it is right to protect me with your grace. May the Buddhas attend to me. Other than those whose nature is the mind of awakening and so forth, and those who delight in the Teaching, those who possess the vajra-eye, I, the great Vajradhara [named] so-and-so, am performing this consecration of such-and-such. It is right for you to grant your blessings." Endowed with the three meditative stabilizations (samādhi), one should generate the cast-metal image and so forth. Having performed the ritual bath with water and petals while in meditative equipoise, preceded by offerings, one should consecrate it with the mantra. Having performed prostrations, offerings, and so forth, once again the five types of sensory offerings [are presented]. With the intention that they may come in the morning...

ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། འདི་ནི་ལྷ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ནང་པར་སྟ་གོན་བྱ་བ་ལ། ། རྡུལ་བྲལ་ལ་སོགས་བྱས་ནས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་སྔར་བཀུག་ནས། ། ཞབས་བསིལ་བྱས་ཏེ་མཆོད་པར་བྱ། ། སྤོས་ཕོར་བཟུང་ནས་པུས་བཙུགས་ཏེ། ། ཚིགས་བཅད་སྔོན་གསུངས་བརྗོད་པར་བྱ། ། བགྱི་བའི་ཚིག་ནི་བོར་ནས་ནི། ། བགྱིད་པར་འཚལ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་ལ་སྦྱར་བྱས་ནས། ། མཉམ་པར་གཞག་པས་བསམ་པར་བྱ། ། བུམ་པས་ཁྲུས་བྱ་མང་པོ་ཡིས། ། བཀྲ་ཤིས་སྒྲ་ནི་སྔོན་འགྲོ་བས། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཁྲུས་ཀྱི་སྔགས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་མ་ཐག་ཏུ་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་ཁྲུས་གསོལ་ལྟར། ། ལྷ་རྫས་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཁྲུས་གསོལ་ལོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ། གོས་སོགས་རང་རང་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། མཉམ་པར་བཞག་པས་བརྟན་པར་བྱ། ། ཡང་ན་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱིན། ། ལྷག་པར་བཟླས་ནས་གཙོ་ལ་འདུད། ། དེ་ལ་འདི་རྣམས་ནི་རང་རང་གི་སྔགས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་བཱ་ས་སེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཛྲ་དཱི་པེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་བི་དྱེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་གནྡྷེ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་སརྦ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་བི་ཤོདྷ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། སྣོད་ནི་གསེར་གྱི་རང་བཞིན་ནམ། ། དངུལ་གྱི་རང་བཞིན་མཉམ་བཞག་པས། ། བགེགས་དགྲའི་སྔགས་ཀྱིས་ཡང་དག་བསྒྲུབ། ། མར་དང་སྦྲང་རྩིས་བྱུགས་པ་ཡི། ། གསེར་གྱི་ཐུར་མས་མིག་དབྱེ་སྟེ། ། ཡང་ན་བསམ་གཏན་དག་གིས་བྱ། ། སྦྱིན་སྲེག་མེས་བསྒྲུབས་ཟས་ཀྱིས་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་གསོལ་བར་བྱ། །

I request the wisdom wheel to depart. This is the ritual for the preliminary preparation of the deities. For the morning preparation, having performed the cleansing of dust and so forth, and having previously summoned the Buddhas and others, one should offer water for the feet and present offerings. Holding an incense burner and kneeling, one should recite the verses previously taught. Omitting the words "I shall do," one should say, "I wish to do." Having applied oneself to the three meditative stabilizations, one should contemplate while in meditative equipoise. With many vases, one should perform the ritual bathing, preceded by the sound of auspicious verses. In this regard, the mantra for bathing is as follows: "Just as all the Tathāgatas were bathed immediately upon their birth, so too do I bathe [the deity] with pure divine substances." OṂ SARVA TATHĀGATA ABHIṢEKATA SAMAYA ŚRIYE HŪṂ. With the respective mantras for the garments and so forth, one should stabilize [the offerings] while in meditative equipoise. Alternatively, one may offer them with their own specific mantras. Having recited them especially, one bows to the principal deity. In this regard, these are their respective mantras: OṂ VAJRA VĀSASE SVĀHĀ; OṂ VAJRA DHŪPE SVĀHĀ; OṂ VAJRA DĪPE HŪṂ; OṂ VAJRA NAIVIDYE HŪṂ; OṂ VAJRA GANDHE HŪṂ; OṂ VAJRA SARVA ĀVARAṆA VIŚODHANE SVĀHĀ. With a vessel of the nature of gold or silver, while in meditative equipoise, one should perfectly accomplish [the rite] with the mantra of the Enemy of Obstacles (Vighnāntaka). Having anointed [the eyes] with butter and honey, one should open the eyes with a golden probe, or else do so through meditative concentration. With food prepared by the fire of the burnt offering, one should offer it immediately.

དེ་ལ་འདི་ནི་མིག་གཉིས་དབྱེ་བའི་སྔགས་ཏེ། ཨོཾ་ཙཀྵུ་ཙཀྵུ་ས་མནྟ་ཙུཀྵུ་བི་ཤོ་དྷ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་དཱི་བེ་ཨནྣེ་ས་མཱ་དྷི་དྷྱཱ་ན་པྲཱི་ན་ནི་སྭཱ་ཧཱ། འདི་ལྟར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན། ། དགའ་ལྡན་གནས་སུ་རབ་བཞུགས་ནས། ལྷ་མོ་སྒྱུ་མའི་ལྷུམས་ཞུགས་ལྟར། ། དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། མགོན་པོ་རྟག་ཏུ་འདིར་བཞུགས་ལ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་འདི་བཞེས་མཛོད། ། ཆེ་གེ་མོ་ཡི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་འཕེལ་བར་མཛོད། ། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲ་སྭཱ་ཧཱ། སྨད་དང་སྙིང་ག་མགྲིན་པ་རུ། ། རྡོ་རྗེ་གསོར་བས་དེ་རྣམས་ལ། ། ལན་གསུམ་བསྐོར་ནས་གཞག་པར་བྱ། ། ལྷ་རྣམས་བརྟན་པར་འདོད་པ་ཡིས། ། འཆད་པར་འདོད་པས་ཚིགས་བཅད་གདོན། ། བློ་གྲོས་བརྟན་པས་བསམ་པར་བྱ། ། མ་ཚང་ལྷག་པའི་ཆོ་ག་རྣམས། ། པུས་མོ་བཙུགས་ནས་བཟོད་པར་གསོལ། ། འདི་ནི་རབ་གནས་ཀྱི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་སྟེ། གཡོན་དུ་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་། ། ལྡན་པའི་དུང་སོགས་ཆུ་དང་ལྡན། ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་ཡི་བཟླས། ། ཡང་ན་བགེགས་ཀྱི་དགྲ་ཡི་སྔགས། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པ་བཟླས་ནས་ཀྱང་། ། ཀུ་ཤའི་ཆུན་པོ་ལྡན་པ་ཡིས། ། སྣོད་ནི་དེ་རུ་གཞག་པར་བྱ། ། བསང་གཏོར་ལ་སོགས་དགོས་དོན་དུ། ། ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར། ། མནྫི་ལ་སོགས་གཞན་རྣམས་ལ། ། གཡས་ཕྱོགས་སུ་ནི་པ་ན་ཤ། བླག་ཤ་དང་ནི་ཨུ་དུམྺཱ་ར། ། ཙནྡན་ཨརྐ་བྷ་ཏཱ་རྣམས། ། ཡལ་ག་བེ་ཡི་ཀངྐ་དང་། ། ཨ་བྷ་ས་མི་གཾ་བྷ་རི། ། ཨ་བ་མརྒ་ཨ་ཤྭདྠ་། ། བྱང་ཆུབ་ཤིང་ལས་བྱུང་བ་རྣམས། ། རློན་པ་དྲང་ཞིང་རྩེ་གཅིག་པ། །

In this regard, the mantra for opening the two eyes is: OṂ CAKṢU CAKṢU SAMANTA CAKṢU VIŚODHA SVĀHĀ. OṂ DĪVE ANNE SAMĀDHIDHYĀNAPRĪṆANI SVĀHĀ. Just as all the Perfect Buddhas, having resided in the Tuṣita realm, entered the womb of the goddess Māyā, so too, I pray, may you remain here. O Protector, remain here forever; please accept these flowers and so forth. For the sake of [the name of the patron], may the bodhicitta increase. OṂ SUPRATIṢṬHA VAJRA SVĀHĀ. At the lower part, the heart, and the throat, one should brandish the vajra and place it around those [images] three times. Those who desire the deities to be stable and those who wish to explain [the rite] should recite the verses. One should contemplate with a stable intellect. Having knelt, one should ask for forgiveness for any rituals that were deficient or redundant. This is the ritual for consecration. In this regard, the ritual for the fire offering (homa) is as follows: To the left, place a vessel containing water along with white flowers, a conch, and so forth. Having recited the mantra of one’s own meditational deity, or the mantra of the Enemy of Obstacles (Vighnāntaka), or the mantra that performs all activities, one should place the vessel there together with a bundle of kuśa grass. For the purpose of sprinkling purification water and so forth, and for the offering of the water for the feet and so on, [place it] on a mañji or similar stand. To the right, [place] branches of the pānaśa, plakṣa, udumbara, sandalwood, arka, bhāṭa, veikaṅka, abhasa, miṅgambhāri, avamarga, and aśvattha—those originating from the Bodhi tree—which are fresh, straight, and single-pointed.

སྲིན་བུ་སོགས་ཀྱིས་མ་ཟོས་པ། ། མཐེ་ཆུང་གི་ནི་མཐོ་གང་ལ། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ཡིས་ཁྲུས་བྱས་ལ། ། མར་བྱུགས་ཏིལ་དང་དཱུར་བ་བཟང་། ། མ་ཆག་པ་ཡི་འབྲས་རྣམས་ཀྱང་། ། ཞོ་ཟན་ཀུ་ཤ་སོ་བ་དང་། ། ནས་དང་གྲོ་དང་མོན་སྲེན་གྲེ། ། སྲན་གྲེའུ་འབྲས་ཡོས་དེ་བཞིན་གཞན། ། སྦྲང་རྩི་འོ་མ་ལ་སོགས་སྲིད། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཞག་ནས་ནི། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་དག་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཞི་བའི་གཏོར་མ་བྱིན་ནས་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ནི་ཡང་དག་བརྩམ། ། མཐོ་གང་གཏིང་དུ་བརྐོས་བྱས་ནས། ། ཁྲུ་གང་འཁོར་ལོ་ཟླུམ་པོ་ལ། ། བདེ་གཤེགས་བཞི་ཡི་ཕྱག་མཚན་དང་། ། བདག་པོའི་ཕྱག་མཚན་དབུས་སུའོ། ། དེ་བཞིན་དབུས་སུ་བགེགས་ཀྱི་དགྲ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་ཕྱག་མཚན་ནོ། ། པདྨ་རབ་ཏུ་རྒྱས་འདྲ་བ། ། ངོས་བཞི་སོར་བཞི་བོར་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་ཚད་ཀྱང་ཁ་ཁྱེར་ལ། ། པདྨའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ཡོངས་བརྩིགས་པས། ། ཕྱི་རོལ་ཁ་ཁྱེར་ཀུན་དུ་བསྐོར། ། འོག་གི་ཕྱག་མཚན་ཕྱི་རོལ་དུ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་གང་སྨྲ་བ། ། དེ་རྣམས་ཕྱག་མཚན་གཞན་དག་གི། ། རྩ་བའི་ཕྱག་མཚན་ལས་ཅུང་ཟད། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་བཟང་ཞབས་ཀྱིས། ། སོར་ནི་བརྒྱད་དང་གཅིག་གི་ཚད། ། མཆུ་དང་རྔམས་སུ་རྩ་བ་ཡི། ། ཕྱག་མཚན་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པས་ན། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་གཞན་དག་ཀྱང་། ། འདི་ནི་རིག་པས་བརྟག་པར་འདོད། ། ཡང་ན་བདག་པོའི་འབྲས་བུ་ནི། ། ཆེ་ལ་གཞན་ནི་དམན་པ་ཡི། ། ཕྱག་མཚན་ཞེས་སུ་བརྗོད་པ་ནི། ། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟར་མཉམ། ། ཕྱག་མཚན་རྣམས་ཀྱི་བརྒལ་བ་འདི། ། ལན་ནི་ཇི་ལྟར་འདེབས་པར་བྱེད། །

Unconsumed by insects and the like, measuring one span of the little finger, washed with fragrant water, anointed with butter, and containing excellent sesame and dūrvā grass, as well as unbroken grains, curd-rice, kuśa grass, and parched grain, barley, wheat, mung beans, peas, roasted rice, and other such items, along with honey, milk, and so forth—having arranged these in their proper order, the yogi, through the three meditative absorptions, offers the peaceful torma and then correctly commences the fire ritual. Having dug a pit one span deep, a circular mandala one cubit in circumference is formed. The hand-symbols of the four Sugatas are placed [around it], and the hand-symbol of the Lord is in the center. Likewise, in the center is the hand-symbol of the Foe of Obstacles, the performer of all activities. Like a fully blossomed lotus, leaving four finger-widths on each side, the rim should be of that same measure and encircled by a garland of lotuses. By constructing a complete garland of vajras, the outer rim is encircled on all sides. Regarding the vajra garland mentioned outside the hand-symbols below: those are slightly smaller than the root hand-symbols of the other [deities]. Likewise, according to the excellent Bhavabhadra, the measure is eight and one finger-widths; because the root hand-symbols are very firm in their lip and thickness, others should be examined in the same way through knowledge. Alternatively, the fruit of the Lord is large, while the others are inferior; as for what is called "hand-symbols," how are they equal in the painted mandala? How is this objection regarding the hand-symbols to be answered?

དེར་ཡང་མཁས་པས་མི་མཉམ་པར། ། སྐྱེས་བུ་དམ་པས་འདོད་མ་ཡིན། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་འཕྲོ་བ་ཡིས། ། བསྐོར་བ་འདི་ནི་མི་འགལ་ཏེ། ། དེ་རྣམས་ཕྱག་མཚན་ལ་ལྟོས་ནས། ། དེ་བཞིན་ཕྱི་རོལ་བསྒྲལ་འདོད་ན། ། འབྲས་བུ་མེད་ཅིང་དཀའ་བ་སྐྱེ། ། བློ་ལྡན་ཇི་ལྟར་ཉེ་བར་བརྟེན། ། ལུང་དང་རིགས་པས་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། སྐྱོན་ཡང་ཅུང་ཟད་བྱིན་པ་སྟེ། ། རྒྱ་ཆེ་མང་པོས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ། ། སྔགས་ཀྱིས་སྦར་བའི་མེ་ལ་ནི། ། འབར་བའི་ཆེད་དུ་མར་ནི་བླུགས། ། དེ་ལ་འདིར་ནི་མེ་སྦར་བའི་སྔགས་ཏེ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཤར་ཕྱོགས་ཁ་བསྟན་ཀུ་ཤ་རྣམས། ། གཡས་སྐོར་གྱིས་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རེ་རེ་ནས་ནི་ཤར་ཕྱོགས་རྩེ། ། ཐབ་ཁུང་ཀུ་ཤས་དགབ་པར་བྱ། ། ཐབ་ཁུང་བདག་མེད་པར་དམིགས་ནས། ། རཾ་ལས་བྱུང་བའི་སེར་སྐྱ་སེར། ། གཡས་གཡོན་ཞལ་ནི་གནག་དང་དཀར། ། ལུས་ཐུང་ཞལ་ནི་སེར་པོ་སྟེ། ། ཤེས་རབ་ལས་འཁྱུད་རལ་པ་འགྲེང་། ། རིལ་བ་དབྱུག་པ་གཡོན་པ་ན། ། གཡས་པ་སྐྱབས་སྦྱིན་ཕྲེང་བ་སྟེ། ། པདྨར་རཾ་སྐྱེས་མེ་དཀྱིལ་འཁོར། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་ཆ་བྱད་ཅན། ། རྫས་ཀྱི་རྗེས་མཐུན་མེ་རུ་བསམ། ། མེ་མཚམས་ནས་ནི་ཡེ་ཤེས་མེ། ། མིག་གསུམ་ཊ་ཀྐིས་དགུག་པར་བྱ། ། ཡང་ན་དེ་ཡི་རང་སྔགས་ཀྱིས། ། བསང་གཏོར་ལ་སོགས་བརྩམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་མེའི་སྔགས་ཏེ། ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་མ་ཧཱ་བྷུ་ཏ་དེ་བ་རྀ་ཥི་དྭི་ཛ་སད་ཏ་མ་གྲྀ་ཧི་ཏྭ་ཨ་ཧུ་ཏི་སྭཱ་ཧཱ་རཾ། ཨསྨིན་སནྣི་ཧི་ཏོ་བྷ་བ། ཀུ་ཤའི་ཆུན་པོས་བསང་གཏོར་རོ། ། ལན་གསུམ་བར་དུ་ཆུ་རུ་གཞུག།

In that regard, the wise and the sublime beings do not desire inequality. It is not contradictory for this to be surrounded by the radiation of external vajras; however, if one relies on their hand symbols and likewise desires to liberate the external, the result will be fruitless and only give rise to hardship. How could the intelligent rely [on such a method]? There is no such position established by scripture or reasoning. Even if a slight fault is pointed out, what is the use of many extensive ones? Thus, in the hearth as taught, one should pour ghee into the fire ignited by mantra for the sake of its blazing. Here, the mantra for igniting the fire is: OṂ JVALA JVALA HŪṂ HŪṂ. One should offer kuśa grass pointing toward the east in a clockwise direction. Covering the hearth with kuśa grass, the tips should each point toward the east. Visualizing the hearth as selfless, from RAṂ arises the fire deity, pale-yellow in color, with a black face to the right and a white face to the left. His body is short and his face is yellow; he embraces Prajñā and his matted locks stand upright. In his left hands are a water pot and a staff; in his right hands are the gesture of granting protection and a rosary. Upon a lotus, from RAṂ, arises the maṇḍala of fire, possessing the attire of the pacifying and other rites. One should visualize the fire in accordance with the substances. From the southeast, the wisdom fire is summoned by the three-eyed Ṭakkirāja, or else by its own specific mantra. Then, one should begin the sprinkling of water and other rites. Here, the mantra of the fire is: OṂ EHYEHI MAHĀBHŪTA DEVA ṚṢI DVĪJA SATTA MA GṚHĪTVA ĀHUTI SVĀHĀ RAṂ ASMIN SAṂNIGHITO BHAVA. One should sprinkle with a bundle of kuśa grass and immerse it in water three times.

དེ་བཞིན་ཆོ་གའི་རིམ་པ་ཡིས། ། སླར་ཡང་ཞབས་བསིལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཆུ་ཡི་མཆོད་ཡོན་སྦྱིན། ། མེ་ཏོག་དང་བཅས་ལན་གསུམ་དུ། ། མཛུབ་མོ་མཐེ་བོང་ཁ་གཉིས་ནི། ། དང་པོ་མཐའ་རུ་མོས་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་ཞབས་སོགས་ལ། ། བློ་ཡིས་ཞབས་བསིལ་སོགས་བརྟག་བྱ། ། ཀུན་དུ་ལུས་ལ་བསང་གཏོར་སྦྱིན། ། ཞབས་བསིལ་ཞབས་ནི་གཉིས་ལ་ཡང་། ། བློ་ཡིས་ཞབས་བསིལ་ཞལ་དུ་སྟེ། ། སྤྱི་བོར་ཡོན་ཆབ་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་མཆོད་པའི་རིམ། ། མེ་ཏོག་སྤྱི་བོར་མར་མེ་སོགས། ། མདུན་དུ་དྲི་ཞིམ་བྲང་དུའོ། ། དམ་ཚིག་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་མེ། ། འོ་མ་ཆུ་སྦྱིན་སླར་ཡང་གཅིག། བསང་གཏོར་ལ་སོགས་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཆོ་ག་འདིས་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ཆང་གཟུངས་འཚམ་པར་སྦོམ་པ་སྟེ། ། རིང་དུ་ཁྲུ་གང་སོར་དྲུག་པ། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཡུ་བར་བཅས། ། སོར་མོ་བཞི་ནི་ཁ་ཁྱེར་ལ། ། སོར་གཉིས་བརྐོས་ལ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་སོར་མོ་བཞི། ། བརྐོས་ཏེ་ཆུ་སྐྱེས་འདབ་མ་ལ། ། མཐའ་རུ་ཇི་ལྟར་མཛེས་པས་མཛེས། ། དགང་གཟར་ལས་ནི་མཐེ་ཆུང་ཚད། ། རོ་ནི་རྒྱུ་བའི་བུ་གར་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་དཔངས་སུ་ཇི་ལྟར་ཐོས། ། རིམ་པ་རྩེ་ལྔ་རྩེ་གསུམ་པ། ། བླུགས་གཟར་པདྨའི་འདབ་རྣམས་ལ། ། སོར་གཅིག་བརྐོས་པས་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། སོར་གཉིས་སྔར་བཞིན་ཡུ་བ་ལ། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་རྡོ་རྗེ། ། དགང་གཟར་སྦྱིན་སྲེག་ཤིང་རང་བཞིན། ། བླུགས་གཟར་དེ་བཞིན་(ནི་མ་,ནིམ་)རང་བཞིན། ། ཟངས་སོགས་རྫས་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། རང་ཉིད་སྔགས་ལས་བསྐྱེད་པའོ། ། པུས་མོ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ངོས་སུ། །

Likewise, according to the sequence of the ritual, one should again offer water for the feet. Similarly, one should offer the water for the guest (arghya). With flowers, three times, the index finger and thumb at the two openings, first at the edge with devotion, the yogi should mentally visualize the water for the feet and so forth for the feet and other parts. One should sprinkle water for purification over the entire body. For the two feet, one should mentally offer the water for the feet into the mouth, and offer the water for the guest upon the crown of the head. In that regard, this is the sequence of offerings: flowers on the crown, lamps and so forth in front, and fragrant substances on the chest. The samaya and wisdom fires, the offering of milk and water once more, and the ritual of sprinkling for purification—by this ritual, one should perform the fire offering. The ladle for holding the liquid should be of appropriate thickness, one cubit in length and six finger-widths in height, with a handle of precious vajra. The rim is four finger-widths, and having carved two finger-widths, there is a vajra; for the vajra-holder, four finger-widths are carved into the lotus petals, beautified as is appropriate at the edge. The pouring ladle is the size of the little finger, possessing a hole for the flow of the liquid. The vajra in height is as it has been heard: a sequence of five or three prongs. For the pouring ladle, on the lotus petals, one finger-width is carved for the vajra-holder; two finger-widths as before for the handle, with a precious vajra and a vajra tip. The pouring ladle is of the nature of the fire-offering wood; the ladle is likewise of the nature of nimba. Truly produced from substances such as copper, they are generated from one's own mantra. Between the two knees...

ལག་གཡོན་སྟེང་བསྟན་དགང་གཟར་དུ། ། མར་གྱིས་གང་བ་ཡང་དག་བླུགས། ། གཡས་པའི་འོག་ཏུ་ཁ་བསྟན་པས། ། བླུགས་གཟར་དགང་གཟར་ལ་བསྐྱོན་ལ། ། སྟེང་དུ་བལྟས་པ་མར་གྱིས་དགང་། ། ལྷ་ཡི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་པ་ཡིས། ། རཾ་ཡིག་ཚངས་ཞལ་དགོད་པར་བྱ། ། ཡོན་བདག་ནུས་པས་ལན་བདུན་ནམ། ། ལན་གསུམ་དག་ཏུ་མཁས་པ་ཡིས། ། དགང་གཟར་ལ་ནི་བསྐོར་བྱས་ནས། ། དགང་བླུགས་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་སྔགས་ཏེ། ཨོཾ་ཨ་གྣ་ཡེ་ཨཱ་དཱི་བྱ་ཨཱ་དཱི་བྱ་ཨ་བི་ཥ་ཨ་བི་ཥ་མ་ཧཱ་ཤྲི་ཡེ་ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་ཨཱ་བཱ་ན་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། དགེ་དང་མི་དགེའི་མཚན་མ་རྣམས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་བརྟག་པར་བྱ། ། དགེ་བའི་འོད་ཟེར་བསྒྲིལ་འབར་བ། ། བརྒྱ་སྦྱིན་གཞུ་ལྟར་ཡོངས་སྟོན་པ། ། མདོག་སོགས་དེ་དང་དེ་སྦྱོར་བ། ། ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་སྟོན། ། གང་ཚེ་མཚན་མ་མ་མཐོང་ན། ། ཡང་ནི་བགེགས་དགྲའི་བཟླས་པ་བྱ། ། རབ་ཏུ་ལེགས་པར་ཞབས་བསིལ་སོགས། ། བྱས་ནས་མེ་ཏོག་སོགས་ཀྱིས་མཆོད། ། དགང་བླུགས་སྦྱིན་བྱ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཡམ་ཤིང་སོགས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། སླར་ཡང་འཐོར་འཐུང་ལ་སོགས་པ། ། མེ་ཡི་ཕུང་པོ་ལ་བྱས་ནས། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷར་དམིགས་ཏེ། ། འདི་ཡི་སྔགས་ནི་བཟླས་པར་བྱ། ། མཆོད་ཡོན་ཞབས་བསིལ་སོགས་བྱས་ནས། ། མཆོད་ཡོན་དམ་པ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། དེ་ལ་དགང་བླུགས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། བདུད་རྩིར་བྱས་པའི་མར་གྱིས་ནི། སྔོན་དུ་བསམས་ཤིང་བསྲེག་པར་བྱ། ། རེ་མོས་གཉིས་ནི་སྦྱིན་བྱས་ལ། ། མཐེ་བོང་སྲིན་ལག་ཁ་ཡིས་ནི། ། བླངས་པ་མར་གྱི་རྩི་བླུགས་པ། ། བླུགས་གཟར་གྱིས་ནི་མར་བསྲེག་བྱ། །

With the left hand turned upward, properly fill the pouring ladle with butter. With the right hand turned downward, place the pouring ladle upon the filling ladle. Looking upward, fill it with butter. By generating it in the form of the deity, one should place the syllable RAṂ in the mouth of Brahmā. With the capacity of the patron, the wise one should circumambulate the filling ladle seven or three times and then offer the filling and pouring. In this regard, the mantra is: OṂ AGNAYE ĀDĪVYA ĀDĪVYA AVIṢA AVIṢA MAHĀŚRIYE HAVYA KAVYA ĀVĀNAYE SVĀHĀ. The wise one should examine the signs of virtue and non-virtue. Twisted and blazing rays of virtuous light, appearing like Indra’s bow, manifest in various colors and so forth, appearing in accordance with the activity. If no signs are seen, one should again perform the recitation of the "Foe of Obstacles" (Vighnāntaka). Having properly performed the foot-washing and so forth, one should worship with flowers and the like. In that same way, the filling and pouring should be offered, and the fire sacrifice should be performed with sacrificial wood and so forth. Again, having performed the sprinkling and so forth upon the mass of fire, one should visualize one’s own meditational deity and recite this mantra. Having performed the water for the mouth and the foot-washing and so forth, preceded by the sublime water for the mouth, one should offer the filling and pouring to it. Having first visualized it, one should burn it with butter made into nectar. Having offered the two alternately, one should take [the butter] with the thumb and ring finger and pour the essence of butter; one should burn the butter with the pouring ladle.

འབྲུ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དབུལ་བྱ། ། མེད་ན་ལག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱ། ། དགང་བླུགས་དག་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། བསྲེག་བྱ་འབྲུ་རྣམས་རང་གི་ནི། ། སྔགས་ཀྱིས་བུད་ཤིང་དེ་བཞིན་དུ། ། ཁ་ཅིག་གཞན་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། གཞན་ནི་རང་གིས་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ལ་འདི་རྣམས་ནི་གཞན་གྱི་སྔགས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མར་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་ཛཱ་ལཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨུ་དུམྺཱ་རིའི་འོ། ། ཨོཾ་བོ་དྷི་བྲྀཀྵ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་གིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ལ་ཏཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། པ་ལ་ཤའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀུ་བེ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ནྱ་གྲོ་དྷའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཱ་ཧ་ཀ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཨ་མྲའིའོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུ་ཤ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བེ་གཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ནས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཛཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། སོ་བའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་རི་སྭཱ་ཧཱ། གྲོའིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་སྭཱ་ཧཱ། ཏིལ་གྱིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བ་ལཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། མོན་སྲན་གྲེའུའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། དཱུར་བའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲས་མ་ཆག་པའི་འོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཾ་པ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞོ་ཟན་གྱིའོ། ། བསང་གཏོར་འཐོར་འཐུང་ལ་སོགས་པ། ། བྱས་ནས་སྔར་བཞིན་མཐའ་རུ་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་ཡན་ལག་མ་ཉམས་བཟླས། ། ལས་ནི་ཇི་ལྟར་ནང་བཅུག་ལ། ། ངལ་བསོ་ནས་ནི་སླར་སྦྱིན་བྱ། ། དགང་བླུགས་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཀྱི་བར། ། མེད་ན་ཡང་དག་རྫོགས་པ་ཡི། ། མཐའ་རུ་ཡང་དག་དགང་བླུགས་དབུལ། ། འཐོར་འཐུང་དྲི་ཞིམ་མེ་སོ་རྩི། ། མེ་ཏོག་སྤོས་དང་གོས་གསར་པ། །

The grains should also be offered with that same [mantra]; if that is not available, one should do so with the hands. The ladles of filling and pouring should be presented. The grains to be burned should be offered with their own respective mantras, and likewise the fuel wood. Some [offerings] may be offered with the mantras of others, while others should be offered with their own. In this regard, these are the mantras of others: OṂ VAJRA AGNAYE SVĀHĀ. For the ghee. OṂ VAJRA AJĀLĀYA SVĀHĀ. For the udumbara. OṂ BODHIVṚKṢĀYE SVĀHĀ. For the bodhi tree. OṂ VAJRA LATĀYA SVĀHĀ. For the palāśa. OṂ VAJRA KUBERĀYA SVĀHĀ. For the nyagrodha. OṂ VAJRA SĀHAKĀYA SVĀHĀ. For the mango. OṂ APRATIHATAVAJRĀYA SVĀHĀ. For the kuśa grass. OṂ MAHĀVEGĀYA SVĀHĀ. For the barley. OṂ VAJRA VIJAYĀYA SVĀHĀ. For the peas. OṂ VAJRA GHAṢMARĪ SVĀHĀ. For the wheat. OṂ SARVAPĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA SARVAPĀPAṂ DAHA SVĀHĀ. For the sesame. OṂ MAHĀBALĀYA SVĀHĀ. For the mung beans. OṂ VAJRA ĀYUṢE SVĀHĀ. For the dūrvā grass. OṂ VAJRA PUṢṬAYE SVĀHĀ. For the unbroken rice. OṂ VAJRA SAṂPADE SVĀHĀ. For the curd-rice. Having performed the sprinkling of the cleansing water, the rinsing, and so forth, one should recite the mantra limbs without impairment, as before, at the conclusion. Having rested after the ritual activity has been introduced within, one should offer again. As long as there are ladles of filling and pouring, or if they are absent, one should offer the perfect filling and pouring at the very end. The rinsing water, fragrant substances, fire-ointment, flowers, incense, and new garments [should be offered].

ཕུལ་ནས་བདུག་སྤོས་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ། ། སྒྲ་ཡིས་མཆོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། ཡོན་ཕུལ་ནས་ནི་སློབ་མ་ཡི། ། གཡས་ཀྱི་མཐེ་བོ་གཡོན་པ་ཡི། ། མཐེ་ཆུང་ནས་ནི་བཟུང་བྱས་ནས། ། རང་གི་དགང་བླུགས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་གྲུབ་ནས་རྒྱལ་པོ་སོགས། ། དགེ་བའི་ཆེད་དུ་བསྔོ་བར་བྱ། ། ཡོངས་རྫོགས་དགང་བླུགས་སྔོན་ལྟ་བུར། ། འཐོར་འཐུང་ལ་སོགས་བྱས་ནས་ནི། ། ཡོན་ཕུལ་ནས་ནི་སློབ་མ་ཡི། ། སེམས་ནི་མཉམ་པར་བཞག་ནས་སུ། ། སྙིང་གར་མེ་ཏོག་ཐལ་མོ་སྦྱར། ། ཉུང་སོགས་ཉེས་པ་ཞི་དོན་དུ། ། བཟོད་པར་གསོལ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་མ་ཚང་ལྷག་པ་རྣམས། ། བདག་གིས་རྨོངས་པ་བློ་བགྱིས་པ། ། གང་ཕྱིར་ལུས་ཅན་སྐྱབས་གྱུར་པ། ། མགོན་པོ་ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་བཟོད་མཛོད། ། མ་ཚོགས་པ་དང་མི་ཤེས་པ། ། ནུས་པ་མེད་ལ་སོགས་རང་བཞིན། ། མ་ཚང་བ་དང་གཞན་བྱས་གང་། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཟོད་པར་རིགས། ། བཟོད་གསོལ་ཕྱག་འཚལ་བྱས་རྗེས་ལ། ། རང་གི་མངོན་པར་འདོད་པ་བླང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ཞེས་བཟླས་པ་བྱ། ། མང་པོ་ཡང་ནི་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྔགས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ། མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷིམྨེ་པྲ་ཡཙྪ་སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོ་བྷ་ག་བཱན་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ། བཛྲཱི་བྷ་བ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་ས་ཏྭ་ཨཿ ཨི་ཏོ་བ་སརྦ་སཏྭཱརྠ། སིདྡྷི་དང་ཐཱ་ཡ་བཏ་སུ་ཁ། གཙྪ་དྷྭ་བུདྡྷ་བི་ཥ་ཡཾ་པུ་ན་རཱ་ག་མ་ན་ཡ་ཏུ། བརྗོད་ནས་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། །

Having presented [the offerings], ring the incense bell. Having made an offering of sound, and having presented the fee, grasp the student’s right thumb with the left little finger and bestow the self-offering ladle. If it is accomplished, one should dedicate it for the sake of the king and others for the purpose of virtue. Having performed the complete filling of the ladle as before, and having performed the sprinkling and so forth, and having presented the fee, the student’s mind should be placed in meditative equipoise. With flowers and palms joined at the heart, one should say, "Please grant your forbearance for any faults such as [using] too little [of the materials]." "Whatever was incomplete or in excess, whatever I have done through a deluded mind—O Protector, who are the refuge of embodied beings, please be patient with that. Whatever was incomplete, or whatever was done by others, or whatever was done through lack of assembly, ignorance, or lack of capacity—please be patient with all of those." After performing the request for forbearance and prostrations, take up one’s own desired [attainment]. Recite the mantra of Vajrasattva, or the hundred-syllable mantra: OṂ VAJRASATTVA SAMAYA MANUPĀLAYA | VAJRASATTVA TVENOPATIṢṬHA DṚḌHO ME BHAVA | SUTOṢYO ME BHAVA | SUPOṢYO ME BHAVA | ANURAKTO ME BHAVA | SARVA SIDDHIM ME PRAYACCHA SARVA KARMASU CA ME CITTAM ŚREYAḤ KURU HŪṂ | HA HA HA HA HO BHAGAVĀN SARVA TATHĀGATA VAJRĀMĀMUCCHA | VAJRĪ BHAVA MAHĀSAMAYA SATTVA ĀḤ | ITI OṂ SARVA SATTVĀRTHA SIDDHIṂ THĀYA TAT SUKHA | GACCHA DHĀ BUDDHA VIṢAYAM PUNARĀGAMANĀYA TŪ | Having recited this, with one’s own mantra...

ཡི་གེའི་ནང་དུ་བཅུག་ནས་སུ། ། སྔགས་ཀྱིས་རང་བདག་མགོན་པོ་ནི། ། སྔགས་པས་བློ་ཡིས་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། དེ་ལྟར་མེ་ཡི་དེ་བཞིན་ཀུན། ། བསང་གཏོར་ལ་སོགས་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ལ་དགང་བླུགས་སྦྱིན་བྱས་ནས། ། ཡམ་ཤིང་དེ་བཞིན་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དེ་བཞིན་འདི་ཡིས་ཞབས་བསིལ་སོགས། ། ཇི་སྲིད་ནམ་བཟའ་དབུལ་བྱས་ནས། ། བཟོད་གསོལ་གསོལ་བ་གདབ་བྱས་ནས། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། རྣལ་འབྱོར་བདག་ཉིད་མཉམ་བཞག་པས། ། མེ་ལ་འོ་མ་བསྒྲུབས་བྱས་ནས། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ཕུལ་ལྷག་མ་ནི། ། ཕྲུ་བ་འདོད་པས་བགོ་བར་བྱ། ། དེ་རིང་ཕལ་ཆེར་རིགས་དམ་པ། ། རན་པར་འདོད་པ་ཡོད་པ་ནི། ། དེས་ན་འདི་བརྩམས་མགོན་པོ་རྣམས། ། ཐུབ་པའི་རྩེ་མོ་དེ་བཟོད་མཛོད། ། རྒྱུད་རྣམས་མང་པོ་གང་རིག་པ། ། རབ་གནས་བློ་ནི་ཕ་རོལ་སོན། ། འདི་དག་བྱིས་པས་བསྟན་པས་ན། ། ཉེས་ལྡན་བདག་ལ་བཟོད་པར་མཛོད། ། རབ་གནས་ཆོ་ག་བཟང་པོ་འདི། ། རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་ཡོད་མོད་ཀྱང་། ། དམན་པས་དེ་ཉིད་མི་རྟོགས་པས། ། དེས་ན་བདག་གིས་འདི་རུ་བརྩམས། ། འདི་ནི་མདོར་བསྡུས་ཡང་དག་རྫོགས། ། རབ་གནས་ཆོ་ག་གོ་རིམ་མཛེས། ། འདི་བྱས་བསོད་ནམས་གང་ཐོབ་པས། ། འགྲོ་བ་བྱང་ཆུབ་ལ་གནས་གྱུར། ། རྨོངས་པ་རྗེས་བཟུང་ལས་བྱུང་བའི། ། བསོད་ནམས་ཅུང་ཟད་བསྒོམས་པས་ན། ། དཔལ་ལྡན་མཁས་པ་མི་འཇིགས་པའི། ། ཕྱག་གིས་ཆོ་ག་སྡེབ་སྦྱོར་བྱས། ། པཎྜི་ཏ་མི་འཇིགས་པའི་ཕྱག་གིས་མཛད་པ། ། རབ་གནས་ཀྱི་ཆོ་ག་མདོར་བསྡུས་པ་རྫོགས་སོ། །

Having placed [the deity] within the syllables, the practitioner should mentally request the Lord, the master of the mantra, to depart. In that same manner, having performed the cleansing and sprinkling for the fire and so forth, one should offer the filling and pouring ladles, and likewise perform the fire offering of sacrificial wood. Similarly, having offered the water for the feet and so forth, up until the offering of the robes, one should request forbearance and make supplications, then request [the deity] to depart as before. The yogi, remaining in meditative equipoise, should prepare milk for the fire; having offered it to the deities, the remainder should be distributed to those who desire it. Most of these noble lineages today desire moderation; therefore, may the Protectors, the pinnacle of the Sages, be patient with this composition. May those who know many tantras and have mastered the wisdom of consecration be patient with me, a flawed person, for I have taught these things as a child. Although this excellent ritual of consecration exists in great detail, the inferior do not understand its true nature; therefore, I have composed this here. This is a concise and perfect ritual of consecration, beautiful in its sequence. By whatever merit is gained from composing this, may all beings abide in enlightenment. Through the slight merit cultivated from this work, which arose from caring for the deluded, the glorious and learned Abhayapāda composed this ritual and its poetic arrangement. This concludes the Concise Ritual of Consecration composed by the Paṇḍita Abhayapāda.