A Consecration Ritual

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་ཏིཥྛ་བི་དྷི། བོད་སྐད་དུ། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཉེས་པའི་དྲ་བ་མཐའ་དག་རྣམ་པར་བསལ་ཞིང་དྲི་མེད་ཡེ་ཤེས་སྣང་བས་མཛེས། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ཡི་ཚོགས་ནི་རྟག་ཏུ་སྤྲུལ་པས་འགྲོ་བའི་དོན་ནི་ཕུན་ཚོགས་མཛད། ། ཀུན་དགའ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསལ་རིག་མ་དམ་པ་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་དེ་བཏུད་ནས་འདུས་པའི་གཞུང་དུ་རབ་གནས་ཆོ་ག་བདག་གིས་རབ་ཏུ་བཤད། ། རབ་གནས་མཁའ་དབྱིངས་མཉམ་ཉིད་རྗེས་འབྲེལ་བ། ། བདེ་གཤེགས་གླེགས་བམ་རྡོ་དྲིལ་ཆོས་དེ་བཞིན། ། འཇིག་རྟེན་དོན་དམ་མ་རྟོགས་དེ་ཡི་ཕྱིར། ། འཇིག་རྟེན་ཕན་ཕྱིར་མགོན་པོས་རབ་གནས་མཛད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཏིང་འཛིན་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས། ། སྟང་སྟབས་སྟན་དང་སྦྱིན་སྲེག་བཟླས། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་། ། བསྡུ་བ་ཞེས་བྱ་དེ་ཉིད་བཅུ། ། སློབ་དཔོན་དེ་ཉིད་བཅུ་ཤེས་ཤིང་། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཤེས། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། བསྟན་བཅོས་ཀུན་གྱི་དོན་ལ་མཁས། ། བླ་མ་ལས་ནི་དབང་ཀུན་ཐོབ། ། རྗེས་སུ་གནང་བའི་ཡོན་ཏན་ཅན། ། བརྟན་པོ་དམ་ཚིག་སྡོམ་པར་ལྡན། ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་དགོངས་པ་ཤེས། ། སྐུ་གཟུགས་མཆོད་རྟེན་གཙུག་ལག་ཁང་། ། དམ་ཆོས་རས་རིས་གླེགས་བམ་རྣམས། ། བཟང་པོ་ཚད་ཀྱིས་མཛེས་པ་དང་། རྫོགས་པ་བདེ་བའི་རྒྱུ་རྣམས་ལ། ། དེ་ཤེས་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡིས། ། རབ་གནས་བྱ་བར་འོས་པ་སྟེ། ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱེད་པ་དང་། ། ཡོན་བདག་བསོད་ནམས་སྤེལ་ཕྱིར་རོ། ། ནམ་ཡང་རབ་གནས་དམན་པ་ནི། ། ཆོ་ག་ཉམས་པས་མི་བྱ་སྟེ།

In the language of India: Pratiṣṭhāvidhi. In the language of Tibet: Rab tu gnas pa’i cho ga (The Ritual for Consecration). Homage to the Omniscient One! Having completely cleared away the entire web of faults, you are beautified by the light of stainless primordial wisdom (jñāna). The assembly of the Buddha’s bodies (kāya) constantly emanates to perfectly accomplish the welfare of wandering beings. To the Vajra Holder (Vajradhara), who is perfectly endowed with the sublime consort, the clear and radiant body of the Tathāgata Ānanda—I bow and shall thoroughly explain the ritual for consecration according to the Guhyasamāja treatise. The consecration is connected to the equality of the expanse of space. It concerns the Sugatas, the volumes of scripture, the vajra and bell, and likewise the Dharma. Because worldly beings do not realize the ultimate, the Protector performed the consecration for the benefit of the world. The maṇḍala, meditative absorption (samādhi), mudrā, mantra, ritual postures, the seat, fire offering (homa), recitation, the application of the offering rites, and the withdrawal—these are the ten essential principles (tattva). The master who knows these ten principles, who understands the application of mantra and tantra, who is perfectly complete in all characteristics, and who is skilled in the meaning of all the treatises; who has received all empowerments from the guru, possesses the qualities of the subsequent authorization, is steadfast, endowed with the vows of the samaya, and understands the intent of the three vehicles; and who, through realizing the characteristics, knows that the images, stūpas, temples, the sublime Dharma, paintings, and volumes are beautiful in their excellent proportions and are the causes of perfect bliss—he is worthy to perform the consecration, in order to inspire rejoicing and to increase the merit of the patrons. One should never perform a low-quality consecration through a flawed ritual.

། འཇིག་རྟེན་འདི་རུ་སྡུག་བསྔལ་ཆེ། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འཇིགས་པ་ཆེ། ། དེ་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ནན་ཏན་བྱ། ། རྟོག་པ་ལས་བྱུང་དེ་བཞིན་དུ། ། རང་ཉིད་ཀྱི་ནི་ནུས་པས་བསྒྲུབ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་བསོད་ནམས་ཆེ། ། མཐོང་དང་མ་མཐོང་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། གསང་སྔགས་བཟང་པོས་ལྷ་རྣམས་ནི། ། བཞུགས་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། གང་དུ་སྐུ་གཟུགས་ཟིན་པ་ནི། ། ཡུན་རིང་མཆོད་པ་མ་བྱས་བཞུགས། ། ཡོན་བདག་ལ་ནི་མི་ཤིས་འབྱུང་། ། ཇི་སྲིད་རབ་གནས་མ་བྱས་པར། ། དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ལ་ལ་ཞིག། རིགས་དང་མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་ལ། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱིས་མཆོད་བྱ་མིན། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་གཟུགས་བརྙན་ནོ། ། གང་ཞིག་རབ་གནས་མ་བྱས་ལ། ། ཕྱག་དང་མཆོད་པ་གང་ཞིག་དང་། ། གསང་སྔགས་དམན་པས་བསྲེག་རྫས་བཞིན། ། འབྲས་མེད་སྦྱིན་སྲེག་ཐལ་བར་ཟད། ། དེ་བཞིན་གསང་སྔགས་མེད་པར་ནི། ། ཆོས་གནས་མཆོད་པ་བྱེད་པ་ཡང་། ། ལས་དེ་ཡི་ནི་རྣམ་སྨིན་གྱིས། ། སྐྱེ་བ་ཀུན་དུ་མི་མཆོད་འགྱུར། ། དེ་ལ་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་རང་ཉིད་བསོད་ནམས་འདོད་པས་སམ། ། སློབ་མས་གསོལ་བ་བཏབ་པས་རབ་གནས་རྩོལ་བ་ན། རེ་ཞིག་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དང་ལྡན་པས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་སྔགས་དང་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྔགས་འབུམ་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། གཞན་དག་གི་སྔགས་ཁྲི་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་བདག་པོའི་བཀས་སམ་ལྷག་པར་མོས་པས་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། ། གང་གི་ཚེ་སློབ་མས་མཎྜལ་སྔོན་དུ་སོང་བས་ལན་གཉིས་སམ་གསུམ་མཆོག་ཏུ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དེའི་ཚེ། །

In this world, suffering is great; in the world beyond, fear is great. Therefore, those who desire accomplishments should apply themselves with diligence to everything. Just as it arises from conceptualization, one should achieve it through one's own power. If done in this way, great merit will arise in both the seen and unseen lives. Through the excellence of secret mantra, the deities will truly abide. Wherever a physical image has been completed, if it remains without being offered to for a long time, misfortune will befall the patron. As long as the consecration has not been performed, it is like a certain person who, though possessing a lineage, lacks the defining characteristics and is thus not worthy of worship by the whole world. Likewise is the image. Whatever prostrations, offerings, or burnt offerings are made with inferior secret mantra are like ashes; the ritual is fruitless and ends in nothing but embers. Likewise, performing dharma rituals and offerings without secret mantra, through the ripening of that karma, one will not be honored in any future birth. In that regard, when one first seeks to perform a consecration—whether out of a desire for one's own merit or at the request of a disciple—one should first perform the preliminary retreat. Possessing the three meditative stabilizations, one should recite the mantra of the Universal Monarch and the mantra of one's own chosen deity one hundred thousand times. The mantras of others should be recited ten thousand times. Alternatively, the consecration should be performed by the command of the master or through intense devotion. When the disciple has first offered a mandala and has made the supreme request two or three times, at that time—

སློབ་དཔོན་གྱིས་ཡོ་བྱད་འཚོགས་སམ་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ན་རེ་ཅུང་ཟད་ནི་འཚོགས་ལ་ཅུང་ཟད་ནི་མ་འཚོགས་སོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེའི་ཚེ་ཡང་སློབ་མའི་ལྟེ་བར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་གི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་སྙིང་གར་གནས་པ་ཀཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བྱུང་བ་ནག་པོའི་རྣམ་པར་གྱུར་པའི་རླིག་པ་འཕྱང་བ་ཤ་ཟ་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་སྣའི་རྩེ་མོར་འཐོན་པ་དང་། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དེ་ཡང་སྙིང་གར་འཐོན་པས་གཡོན་བརྐྱང་བ་མཆེ་བ་གཙིགས་པ་གསུས་པ་འཕྱང་བ་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་ཕྱག་གཡོན་སྙིང་གར་སྡིགས་མཛུབ་དང་མཆེ་བ་ཅན། ཕྱག་གཡས་མཆེ་བ་གདེངས་པའི་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་ཁྲོ་བའི་གཟུགས་ཅན་དུ་བྱས་ནས་འཐོན་པས། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཀྲོ་དྷ་ཁཱ་ད་ཁཱ་ད་པཱ་པ་ནྱ་སྱ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བས་སྡིག་པ་འདི་ཟར་བཅུག་ནས་སློབ་མ་དེ་ཡང་སཾ་ཡིག་ལས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། དེའི་སེམས་ཀྱི་བགེགས་རྣམས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་ཕུར་བུས་བཏབ་སྟེ་ཕུར་བུའི་འོད་ཟེར་ཤིན་ཏུ་དྲག་པ་འཇིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་བསྲེགས་ནས། སློབ་མའི་སྙིང་གར་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དབྱངས་ཐ་མ་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་སྟེགས་བུ་རྙིང་པའམ། མཆོད་རྟེན་གྱི་གཞི་འམ་ལྷའི་རིགས་ཀྱི་ཁང་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་ས་གཞི་ཡོད་པར་ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་སྦྱང་བ་དང་གཟུང་བ་དང་། ཕུར་བུས་གདབ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གུར་དང་ར་བ་དང་། ཕྱོགས་བཅིང་བ་དང་། མཚམས་བཅིང་བ་དང་།

The master should ask, "Have the requisites been gathered?" If the student replies, "Some have been gathered, but some have not," then at that time, the master should visualize the syllable HŪṂ abiding on a sun disk at the student's navel. From its light rays, the syllable KAṂ at the heart is completely transformed, from which emerges a black, testicle-hanging, flesh-eating-like sin. This sin emerges from the tip of the nose, and the syllable HŪṂ also emerges from the heart. It is then transformed into the form of the wrathful yakṣa Vajrayakṣa: standing with the left leg extended, baring its fangs, with a protruding belly, black in color, the left hand at the heart in the threatening gesture with fangs, and the right hand brandishing a fang-tipped vajra. Having caused it to emerge, one recites: OṂ VAJRAYAKṢAKRODHA KHĀDA KHĀDA PĀPAṂ NYASYA HŪṂ PHAṬ, thereby making it devour the sin. Then, the student is visualized in the form of Samantabhadra from the syllable SAṂ. The obstacles of that student's mind are pinned with the kīla of Amṛtakuṇḍalī; by the extremely fierce and terrifying light rays of the kīla, all malevolent forces are thoroughly incinerated. For the purpose of protecting the student's heart, one should visualize a moon maṇḍala arising from the syllable A, which is blessed by a viśvavajra arising from the final vowel. Then, the mantra practitioner should purify, seize, and pin with kīlas the site—whether it be an old platform, the base of a stūpa, or a temple of the deity class—that has been thoroughly examined. He should also perform the binding of the vajra tent, the fence, the directions, and the boundaries.

ལྷག་པར་གནས་བ་དང་ཐིག་གདབ་པ་དང་རྡུལ་ཚོན་དགྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གའི་རིམ་པ་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་འཇམ་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། མདུན་དུ་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་བཞག་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་བུམ་པ་རྣམས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྩ་བ་དང་ནག་པོ་མེད་པ་མཆུ་འཕྱང་བ་མགྲིན་པ་རིང་བ་ལྟོ་བ་ཆེ་བ་ནས་དང་གྲོ་དང་མ་ཤ་དང་འབྲས་སོ་བ་དང་ཏིལ་རྣམས་ཏེ་འབྲུ་ལྔ་དང་། བྲྀ་ཧསྟི་དང་ཀཎྜ་ཀ་རི་དང་ཨ་པ་ར་ཛི་ཏ་དཀར་པོ་དང་ཧ་ས་དང་ཧ་ས་དེ་བ་རྣམས་ཏེ་སྨན་ལྔ་དང་། གསེར་དང་དངུལ་དང་མུ་ཏིག་དང་བྱི་རུ་དང་མུ་མེན་རྣམས་ཏེ་རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་དང་། གུར་གུམ་དང་གླ་རྩི་དང་སི་ཧླ་དང་ཙནྡན་དང་ག་བུར་རྣམས་ཏེ་དྲི་ལྔ་དང་ལྡན་པ། བསྟི་གནས་ཀྱི་ཆུས་གང་བ། འཛམ་བུ་དང་ཀ་པིདྠ་དང་མ་དུ་ལུང་ག་དང་ཤྲཱི་ཕ་ལ་སྟེ་ཡལ་ག་ལྔས་ཁ་བརྒྱན་པ། གོས་སར་པ་ཟུང་གིས་མགུལ་པ་དཀྲིས་པ། ཆོས་འབྱུང་ལ་གནས་པའི་རང་གི་ལྷའི་མཚན་མས་མཚན་པ་ལ་ཡི་གེ་བྃ་ལས་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་ལས་བྱས་པར་བསམས་ནས་གདུགས་དང་བཅས་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གདན་ལ་བཞག་པའི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པར་འཁོར་དང་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་བསྒོམས་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་དཀྲིས་པའི་རྡོ་རྗེ་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྲེང་བའི་རྩེ་མོ་ནས་བཟུང་སྟེ།

One should accomplish the sequence of the maṇḍala ritual, including the consecration, the laying of the lines, and the spreading of the colored powders. Then, the mantrin, having thoroughly examined a very smooth location, sits upon a comfortable seat. Having placed vessels for the cleansing ablutions and so forth in front, and having made offerings to the maṇḍala, he should consecrate the vases while endowed with the yoga of the three samādhis. In that regard, the vases should be without cracks or black spots, with hanging lips, long necks, and large bellies. They should be filled with the five grains—barley, wheat, beans, rice, and sesame; the five medicines—vr̥hatī, kaṇṭakārī, white aparājitā, haṣa, and haṣadeva; the five precious gems—gold, silver, pearl, coral, and lapis lazuli; and the five fragrances—saffron, musk, sihlaka, sandalwood, and camphor. They should be filled with water from a sacred bathing place and adorned with the five branches of the jambu, kapittha, madhulunga, and śrīphala. Their necks are wrapped with a pair of new cloths, and they are marked with the symbols of one's own deity residing within a source of phenomena (dharmodaya). Having visualized them as being made of the nature of jewels from the syllable vaṃ, and having placed them upon a suitable seat together with a parasol, one meditates on the principal deity of the maṇḍala together with the retinue within the victory vase (vijayakalaśa). This is placed atop a vajra vase encircled by a garland of flowers. Then, holding the tip of the garland connected to the vajra with a vajra-fist, one should proceed.

ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་བའི་རང་གི་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ཞེས་བྱ་བ་དེས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་དེ་ལ་མངོན་པར་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨརྒྷ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ་མཆོད་པ་ལྔས་མཆོད་ནས། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བཞིན་པས་མངོན་པར་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་བུམ་པ་རྣམས་ནི་ཅུང་ཟད་ཆུང་བ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གདན་ལ་བཞག་པ་རྣམས་ལ་དྲིའི་ཆུ་ཡིས་བཀང་སྟེ། འཛམ་བུ་དང་ཙུ་ཏ་ལ་སོགས་པའི་ཡལ་གས་ཁ་བརྒྱན་པ་སྨན་ལྔ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་མགྲིན་པ་གོས་ཀྱིས་དཀྲིས་པ་རང་གི་ལྷའི་མཚན་མ་གདུགས་དང་བཅས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་བསྒོམས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་བའི་སྔགས་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་བས་ཐ་མར་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ལན་བདུན་བདུན་བཟླ་བར་བྱའོ། ། འགྲོ་བ་ཀུན་བསང་བའི་དོན་དུ་བུམ་པ་གཞན་དུ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་བསྒོམས་ནས། ཨོཾ་ཨ་བིགྷྣཱཾ་ཏ་ཀྲྀཏ་ཧཱུཾ་ཨདྷི་ཏིཥྛ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཨརྒྷ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། བསྟོད་པ་བྱའོ། ། བགེགས་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་དེའི་སྔགས་ཀྱིས་གཏོར་མ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ལྟར་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པ་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་ཐུན་གསུམ་གསུམ་དུ་བྱའོ། ། བུམ་པ་མདོར་བསྡུ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ནི་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་བཞི་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རང་རང་གི་རིགས་དང་བཅས་པ་ལྔ་དང་། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་དང་བཅུར་བརྟག་པར་བྱའོ། ། རྡུལ་ཚོན་དགྱེ་བ་བུམ་པ་དགོད་པར་བྱའོ། །

One should perform the consecration of that [vase] one hundred and eight times with the mantra of one’s own deity interspersed with the three syllables and the words adhiṣṭha. Then, having offered the argha and so forth, and having worshipped with the five offerings, one should offer praise while ringing the bell. Furthermore, the other maṇḍala vases—slightly smaller and placed upon appropriate seats—should be filled with scented water. Their openings should be adorned with branches of the jambu or cūta trees and so forth; they should be provided with the five medicines and so on, their necks wrapped in cloth, and marked with the symbols of one’s own deity along with a parasol. Having blessed them by meditating on the deities of the maṇḍala, one should recite the maṇḍala mantras interspersed with the three syllables, ending with the words adhiṣṭha, seven times for each. For the sake of purifying all wandering beings, one should meditate on Amṛtakuṇḍalī in another vase and recite the mantra oṃ avighnāntakṛt hūṃ adhiṣṭha one hundred and eight times. Likewise, having offered the argha and so forth, one should worship perfectly and offer praise. For the sake of pacifying obstructing spirits, one should give bali offerings to the guardians of the directions with their respective mantras. In this way, the ritual of the vase consecration should be performed three times each day. Regarding the concise arrangement of the vases, one should visualize ten: the four Mothers of the Families, the five Tathāgatas together with their respective Families, and the vase for all activities. The colored powders should be spread and the vases should be arranged.

དེ་ལ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ནི་གཙོ་བོའི་གཡས་ཕྱོགས་སུའམ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བའི་བུམ་པ་རྣམས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཟུར་བཞིར་དགོད་པར་བྱའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པའི་རྩ་བའི་སྒོའི་གཡས་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་དེ་རྣམས་ལས་ཆུ་ཉུང་ཟད་ཉུང་ཟད་བླངས་ཏེ་བདུད་རྩི་ལྔའི་སྣོད་དུ་བླུགས་ནས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ས་གཞི་ཉེ་བར་བྱུགས་པར་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་བའི་གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་དང་། བླ་རེ་ཕུབ་པའི་མཐའ་མ་རྣམས་ནས་རྔ་ཡབ་དཀར་པོ་དཔྱངས་ཏེ། དྲི་ཞིམ་པོའི་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་གཅལ་དུ་བཀྲམ་ནས་དུམ་བུ་དང་བསྡུས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤོས་དུད་གཏུལ་ཏེ། སི་ཧླ་དང་། ག་པུར་དང་། གུར་གུམ་དང་། གླ་རྩི་དང་། ཙནྡན་དང་འདྲེས་པའི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་བཟླས་པས་ཆག་ཆག་བཏབ་པའི་སའི་ཆར་པི་ཝང་དང་། གླིང་བུ་དང་རྔ་ཟླུམ་དལ་བ་དང་། གླུ་དང་གར་གྱི་དགའ་སྟོན་དང་། གྲུ་བཞི་སྒོ་བཞི་རྟ་བབས་བཞིས་བརྒྱན་ཅིང་བུམ་པ་གང་བས་བརྒྱན་པའི་གནས་སུ་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་དང་། དུས་སྦྱོར་བཟང་པོ་འཛོམ་པའི་ཉིན་ཞག་བཟང་པོ་ལ་ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་བྱས་ཏེ་གོས་དང་རྒྱན་བཟང་པོ་དབུ་རྒྱན་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པས་གྲོགས་བཟང་པོ་དང་ལག་པ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པས་སྟན་ཐོག་མཐོན་པོ་འཇམ་པ་ལ་འདུག་སྟེ།

In that regard, the victory vase (vijaya-kalaśa) should be placed to the right of the principal deity or outside the maṇḍala. The maṇḍala vases should be arranged at the four corners outside the maṇḍala. The activity vase (sarvakarma-kalaśa) should be placed to the right of the main entrance of the maṇḍala house. Then, taking a small amount of water from each of those vases and pouring it into a vessel of the five nectars (pañcāmṛta), it should be placed upon the victory vase. Having done so, the ground outside the maṇḍala should be smeared and adorned with raised parasols, victory banners, flags, and canopies. White yak-tail whisks (cāmara) should be suspended from the edges, and various fragrant flowers should be strewn as a carpet. Incense such as camphor, musk, saffron, and sandalwood should be burned. On a plot of ground sprinkled with water while reciting the Amṛtakuṇḍalī mantra mixed with sihlaka, camphor, saffron, musk, and sandalwood, one should sit upon a high, soft seat in a place adorned with four-sided, four-doored archways and full vases. On an auspicious day when the planets, constellations, and astrological conjunctions (lagna) are favorable, having performed ritual bathing and purification, and wearing fine garments, ornaments, and a crown with flowers, one should sit with a virtuous companion holding a vajra and bell in the hands.

མདུན་དུ་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་བཞག་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་དེ་ཏིང་འཛིན་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཞལ་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་པ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་དང་གདན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ། རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ས་བོན་དང་ཕྱག་མཚན་གྱིས་ཐུགས་ཀར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། རིགས་དང་མཐུན་པའི་ཅོད་པན་གྱི་ལྷ་རྣམས་སྐད་ཅིག་མས་བལྟས་ལ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་མདོར་བསྡུས་པའི་གཟུགས་དཀྱིལ་འཁོར་བས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་མངོན་པར་བལྟས་ལ་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ། རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་སྤྲོས་པའི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་པའི་མཆོད་པས་མཆོད་ནས་བསྟོད་པ་བྱས་ཏེ་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དྲི་ཞིམ་པོའི་མེ་ཏོག་གི་སྙིམ་པས་ལུས་བཏུད་དེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པ་ར་མ་སུ་ཁཱ་ཤ་ཡ་སུ་ལ་ལི་ཏ། བི་ལཱ་སེ་ནཱ་མི་ཏཻརྣཱ་མཱ་མི་བྷ་ག་ཝཱནྟཱཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཔྲ་ཏཱིཙྪ་ཀུ་སུ་མ་ཨཉྫ་ལི་ནཱ་ཐ་ཧོ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བརྗོད་པས་སྙིམ་པའི་མེ་ཏོག་དོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་པུས་མོ་གཡས་པ་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ། ལག་པ་གཡས་པས་སྤོས་དུད་བསྐྱོད་པས་བདག་པོ་དེ་དག་གཞན་དག་ཀྱང་སྙན་གསན་དབབ་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མཆོག། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་རབ་གནས་དག།

Having placed the vessels for the sprinkling of scented water and so forth in front, the mantrin, endowed with the three meditative stabilizations, should accomplish the maṇḍala according to the methods for accomplishing the maṇḍala as taught [in the ritual manuals]. Then, one should visualize the Lord of the Maṇḍala, who is the supreme among all the deities facing him, possessing three faces and six arms, in union with his consort, having the appropriate body color, hand implements, and seat. The maṇḍala, including the support and the supported, is blessed at the heart by means of the seed syllables and hand implements. One should instantly visualize the deities of the crown who correspond to the respective families. Furthermore, in the sky, one should clearly visualize the Tathāgatas and all the Bodhisattvas, gathered in the form of the maṇḍala and completely surrounding the Lord of the Maṇḍala. Having offered the sprinkling of scented water and so forth, and having made offerings with various offerings by means of the goddesses such as Rūpavajrā emanated from the seed syllable at one's own heart, one should offer praise and partake of the nectar. Then, bowing the body with hands cupped in fragrant flowers, one should cast the handful of flowers while reciting: oṃ sarvatathāgataparamasukhāśaya sulalita vilāsena nāmitair nāma bhagavantāṃ jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ pratīccha kusuma añjali nātha ho samayas tvaṃ. Then, placing the right knee on the ground and waving incense smoke with the right hand, one should request the Lord and the others to attend. "Bhagavān, supreme Vajra [Name], I prostrate and praise the King of Knowledge. O Protector, I am performing the consecration."

དགྱིད་པར་འཚལ་གྱི་ཐུགས་རྗེ་ཅན། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་ཕན་པ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། བཅོམ་ལྡན་གུས་པ་བདག་ལ་ནི། ། རྗེས་སུ་གཟུང་བར་མཛད་པའི་རིགས། ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དག། དགའ་ལྡན་གནས་ན་བཞུགས་པ་ལས། ། ལྷ་མོ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ལྷུམ་གཤེགས་ལྟར། ། དེ་བཞིན་གནས་འདིར་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། འདིར་ནི་རྟག་ཏུ་བཞུགས་ནས་ཀྱང་། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་མཆོད་པ་རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་འཕེལ་བའི་ཕྱིར། ། ཆེ་གེའི་དོན་དུ་བཞེས་སུ་གསོལ། ། འགྲོ་བའི་འཁོར་ལོའི་དོན་མཛད་པའི། ། སངས་རྒྱས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། འབྲས་གནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། གང་གཞན་གསང་སྔགས་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འབྱུང་པོ་སངས་རྒྱས་བསྟན་གནས་དང་། ། བསྟན་ལ་མངོན་དགའི་སེམས་ཅན་རྣམས། ། གང་ཞིག་རྡོ་རྗེའི་མིག་ཅན་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་བདག་ཆེ་གེ་མོ། ། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་བཞིན། ། ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅི་ནུས་ཀྱིས། ། འགྲོ་བ་དག་ཕྱིར་བགྱིད་པར་འཚལ། ། རྗེས་སུ་བརྩེ་བར་ཉེར་དགོངས་ཏེ། ། སློབ་མ་དང་བཅས་བདག་ལ་ནི། ། འདི་དག་ལྷན་ཅིག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཉེ་བ་ཉིད་དུ་མཛད་པའི་རིགས། ། དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་དུ་སྙན་གསན་ཕབ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་བསྟོད་ནས་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་སྙན་གསན་དབབ་པ་བྱས་ནས་བདག་ཉིད་གཟེངས་བསྟོད་པར་བྱ་སྟེ། དེང་དུས་བདག་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད། ། བདག་གི་གསོན་པ་འབྲས་བུར་བཅས། ། ལྷ་དང་དམ་ཚིག་གིས་མཉམ་པར། ། གྱུར་པར་བདག་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་སེམས་གཅིག་ལས། །

O Compassionate Ones, I wish to perform [this rite] for the benefit of the disciples and for the sake of making offerings to you. It is right that the Blessed Ones show me favor. Just as all the Buddhas, while residing in the Tuṣita heaven, descended into the womb of the goddess Māyādevī, so too, I pray that you remain in this place. Remaining here forever, please accept these offerings of flowers and so forth for the sake of [the disciple] named so-and-so, so that the bodhicitta may increase. O Buddhas who act for the benefit of the wheel of beings, please turn your attention toward me. The Bodhisattvas who abide in the fruit, the other deities of Secret Mantra, the world-protecting deities, the spirits who abide by the Buddha’s teaching, and those sentient beings who delight in the doctrine—whatever beings possess the vajra eye, I, the vajra-holder named so-and-so, wish to perform the consecration ritual according to the procedure, with whatever service I am able, for the sake of all beings. Thinking of me with compassion, it is right that you all, together with the disciples, act with close proximity toward me. Having thus requested the deities three times, one should make offerings and offer praises as before, and then partake of the nectar. Having thus requested the deities, one should uplift oneself: "Today my life has borne fruit; my living is fruitful. I have no doubt that I have become equal to the deities and the samaya. From the single mind of bodhicitta..."

མི་ལྡོག་པར་ནི་བདག་གྱུར་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་ནི། ། དེང་བདག་སྐྱེས་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེང་བདག་ཉི་མ་དམ་པ་སྟེ། ། བདག་གི་མཆོད་སྦྱིན་བླ་ན་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྙན་མནན་པས། ། དེ་རིང་བདག་ནི་ཉེ་བར་གྱུར། ། དེའི་རྗེས་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྒྲུབ་གྲོགས་ཡོད་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སར་བཞག་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་བྱུང་སྟེ། ། བདག་པོ་འམ་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བཟའ་བཏུང་དང་ཉ་ཤ་དང་འབྲས་མར་གྱི་སྤོད་དང་ཏིལ་དང་སྣུམ་ཁུར་ཟླུམ་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཏོར་མ་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྦྱངས་ཏེ། གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཀུག་ནས་སོ་སོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ཉིད་དུ་བསང་གཏོར་དང་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་དེ་ཁུར་གྱིས་སམ། སྙིམ་པས་ལན་གསུམ་དུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞལ་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་སླར་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་བཟླས་པའི་སྐུད་པ་སུམ་དཀྲིས་སུ་མདུད་པ་གསུམ་གྱིས་དཔུང་པ་གཡས་པར་བཅིངས་ཏེ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཆུས་གཡས་གཡོན་དུ་བསངས་ཏེ་སློབ་མ་བསྲུང་བའོ། ། ཕྲིན་ལས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་བསྐུལ་བ་བྱས་པའི་སློབ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་ལ་ཡང་འདི་བསྒོ་བར་བྱ་སྟེ། གསང་སྔགས་གང་ཅུང་ཟད་ཅིག་སྨྲ། ། མཆོད་སོགས་ཆོ་ག་དེ་བྱ་སྟེ། ། མཆོད་སྦྱིན་འབྲས་བུ་ཆེ་འབྱུང་ལ། ། སྒྱུ་ཡིས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཉིད། ། དེ་ནས་བགེགས་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཇི་སྲིད་འདོད་པར་བཟླས་ཏེ་ཉལ་བར་བྱའོ། །

"I have become irreversible; today I have been born into the family of the Tathāgatas, of this there is no doubt. Today is my sublime day; my sacrificial offering is unsurpassed. Since all the Buddhas have hearkened to my voice, today I have come into their presence." Following that, if there is an assistant, the preceptor should place them at the site of the maṇḍala and go outside. Performing the yoga of the Lord or a wrathful deity, he should purify the offering cake (bali) consisting of food and drink, fish, rice, oil, sesame, and round fried cakes, according to the oral instructions. Having summoned Indra and the other deities to their respective locations, he should offer the ritual sprinkling (prokṣaṇa), the water for the feet (pādya), and so forth at the very gates of their respective directions, and worship them with flowers and the like. He should then present the offering three times, either by carrying it or with cupped hands. Then, having offered the water for rinsing the mouth and so forth, and having worshipped them perfectly, he should dismiss them. Then, having entered inside, he should bind a thread triple-wrapped with the mantra of Amṛtakuṇḍalī and tied with three knots around the right arm of the disciple. Having sprinkled the left and right sides with the water of all-activity (viśvakarma), he protects the disciple. All these ritual activities should be performed together with the disciple who has been properly exhorted. They should also be instructed as follows: "Whatever secret mantra one speaks, one should perform the ritual of worship and so forth. The fruit of the sacrificial offering will arise as great; it must not be done with deceit." Then, in order to pacify obstructing spirits (vighna), he should recite the mantra of Amṛtakuṇḍalī as much as desired and go to sleep.

འདི་ནི་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་དེ་ཉིན་པར་ཐོ་རངས་ཀྱི་དུས་སུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་འཚོགས་པའི་སྔགས་པས་ཞི་བའི་གཏོར་མ་བཏང་ནས་ལྷ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་པས་སྐུ་གཟུགས་ཞལ་ཤར་དུ་གཟིགས་པ་ན་བཟའ་སེར་པོས་དཀྲིས་པ་ལ་སྔར་བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྙིང་ག་དང་། སྤྱི་བོ་དང་། ལྐོག་མར་ཧཱུཾ་ཨོཾ་ཨཱཿ། ། ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེགས་བུའི་སྟེང་དུ་འདུག་སྟན་གཙང་མ་ལ་བཞག་ནས་དྲི་མ་སེལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དྲི་མ་བསལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཁུ་ཚུར་གཡས་གཡོན་གྱིས་བཟུང་བའི་ཡུངས་ཀར་དང་ཆུ་དང་ཟན་ལུགས་སུ་འབྱུང་བ་དང་། ལུགས་ལས་བཟློག་པས་བསྐོར་ཞིང་ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ལན་གསུམ་མེར་བླུགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ལན་བདུན་དུ་བཟླས་པའི་དྲི་ཞིམ་པོའི་མར་ཁུས་ཀུ་ཤའི་ཚོམ་བུ་བཟང་པོ་བྱུགས་ནས་ཁར་བའི་སྣོད་དུ་བཞག་པའི་བ་ཊ་དང་ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། ཨ་ཤྭདྠ་དང་། ཤྲི་ཥ་དང་། བླག་ཤའི་ཤུན་པ་བརྡུངས་པས་བྲུད་ནས་ས་བོན་ལྔས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་འདྲེས་པའི་བའི་རྣམ་ལྔས་བཀྲུ་བར་བྱའོ། ། ཕྱི་ནས་རྒྱལ་པོ་དབང་བསྐུར་བའི་གདུགས་དཀར་པོ་འཛིན་པའི་མི་དང་བཅས་པས་རྒྱལ་བ་དང་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་བཞིན་པ་དང་། ཏུཪྻའི་སྒྲ་དང་བུད་མེད་རྣམས་ཀྱི་ཅ་ཅོའི་སྒྲ་རྣམས་དང་།

This is the ritual for the consecration. Then, on the following day at dawn, the mantra practitioner, having gathered all the requisites and the characteristics of the Dharma as previously taught, should offer a peaceful bali offering. Facing the deity and performing the deity yoga, he should visualize the image facing east, wrapped in yellow cloth, and bless it at the heart, crown, and throat with the syllables HŪṂ OṂ ĀḤ, which possess all the supreme aspects generated through yoga as previously described. Placing it upon a clean seat on the pedestal, he should remove any impurities with cleansing substances. Then, holding white mustard seeds in the right and left fists, he should circle them clockwise and counter-clockwise and pour them into the fire three times while reciting the mantra: OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA SVĀHĀ. Next, having anointed a fine tuft of kuśa grass with fragrant oil seven times while reciting OṂ SARVA TATHĀGATA KĀYA VIŚODHANE SVĀHĀ, he should rub the image with a cloth made from the bark of vata, udumbara, aśvattha, śirīṣa, and plakṣa trees placed in a bronze vessel. He should then wash it with the five products of the cow mixed with the five nectars (pañcāmṛta), which have been consecrated with the five seed syllables. Afterwards, while people holding the white parasol of a consecrated king offer praises with verses of victory and auspiciousness, and amidst the sound of turrya drums and the clamor of women, [the ritual continues].

ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་གིས་བཟུང་བའི་བུམ་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆུས་གང་བ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་ལྷག་པར་མོས་པས་ཁྲུས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་བཞིན་པས་བུམ་པའི་ཆུས་ཁྲུས་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཁྲུས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི། ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཁྲུས་གསོལ་པ། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཁྲུས་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ས་མ་ཡེ་ཤྲཱི་ཧཱུཾ། པོ་ཏི་དང་ཐང་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ལྷག་པར་མོས་པས་མེ་ལོང་ལ་ཁྲུས་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ནི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པས་སོ། ། དེ་ནས་རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པས་སོ། ། དེ་ནས་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པས་སོ། ། དེ་ནས་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པས་སོ། ། དེ་ནས་ནི་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པས་སོ། ། དེ་ནས་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པས་སོ། ། དེའི་ཚེ་ཡང་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གླུ་བླང་བར་བྱའོ། ། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། གཅིག་ཉིད་དང་ནི་དུ་མ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་སྤངས་པའི། ། མ་གོས་གཟུགས་མེད་རྡུལ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པའི། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ཡིས་ཁྱེད་ལ་རྟག་ཏུ་བདེ་ལེགས་ཤོག། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་སྲས་ཀྱིས་ཡོངས་བསྐོར་ཞིང་། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་དམ་ཆོས་ཀྱི་ནི་གསུངས་དང་བཅས། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོས་ཡོངས་སུ་བརྒྱན་གྱུར་པ། །

Through the ritual of the illustrative empowerment, one should perform the ritual bathing with the water of the vases held in the hands of Locanā and the other goddesses, which are filled with the water of primordial wisdom (jñāna). While reciting the verses of bathing with intense devotion, one should bathe [the deity] with the vase water. In that regard, the verses of bathing are: Just as the gods performed the ritual bathing As soon as [the Buddha] was born, So too, with the pure water of the gods, Shall I perform the bathing. OṂ SARVA-TATHĀGATA-ABHIṢEKASAMAYE ŚRĪ HŪṂ. For volumes, thangkas, and so forth, one should perform the ritual bathing with intense devotion upon a mirror. The sequence of the empowerment is as follows: first, with the victory vase (vijayakalaśa); then, with the vases of Vairocana and the others; then, with the vases of Locanā and the others; then, with the vases of Rūpavajrā and the others; then, with the vases of Kṣitigarbha and the others; and then, with the vases of Yamāntaka and the others. At that time, auspicious songs should also be sung. The auspicious verses are: Whatever auspiciousness is the dharmakāya of the Victors, Which is utterly free from being one or many, Untainted, formless, and free from dust— By that auspiciousness, may there always be well-being for you. Whatever auspiciousness is the Sambhogakāya, Surrounded by the sons of the Buddha, Together with the speech of the sublime Dharma, And fully adorned with the major and minor marks—

བཀྲ་ཤིས་དེ་ཡིས་ཁྱེད་ལ་རྟག་ཏུ་བདེ་ལེགས་ཤོག། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་ནགས་ཀྱི་མེ་ནི་མཆེད་པ་ལྟར། ། འཇུག་དང་འབར་དང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡིས། ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མཆོག་གཞན་གྱི་དོན་ནི་མཛད་པའོ། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ཡིས་ཁྱེད་ལ་རྟག་ཏུ་བདེ་ལེགས་ཤོག། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བྱེད་པའི། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་དག་བློ་ལྡན་ཉེས་པའི་ཚོགས་དང་བྲལ། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་འདུས་པས་མཛེས་པའི་བདེ་བའི་བདག། བཀྲ་ཤིས་དེ་ཡིས་ཁྱེད་རྣམས་ལ་ནི་དབང་མཆོག་བསྐུར། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་ལྷ་དང་ལྷ་མིན་མིས་མཆོད་པ། ། དེ་ཡིས་བསྟན་པའི་དམ་ཆོས་བླ་ན་མེད་པ་ནི། ། བདག་མེད་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཡི། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ཡིས་ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་དབང་མཆོག་བསྐུར། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་རབ་མཆོག་དམ་ཆོས་རྟག་ཏུ་འཛིན། ། བཟང་པོའི་སར་བཞུགས་སངས་རྒྱས་སྲས་པོའི་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་སེམས་ཅན་དོན་མཛད་བཀྲ་ཤིས་བཟང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ཡིས་ཁྱེད་རྣམས་ལ་ནི་དབང་མཆོག་བསྐུར། ། དེ་ལྟར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཁྲུས་གསོལ་ནས། དེ་ནས་གོས་དཀར་པོ་སྲབ་མོས་ཕྱིས་ཏེ་གུར་ཀུམ་གྱི་ལྡེ་གུས་བྱུགས་པ་ལ་ན་བཟའ་དཀར་པོ་ཟུང་གཅིག། ཨོཾ་དི་བྱ་བཱ་ས་སེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་གནྡྷེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ག་བུར་དང་གླ་རྩི་དང་གུར་གུམ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་རྣམས་ཀྱིས་མཉམ་པར་བྱུགས་ནས་གལ་ཏེ་ཡོད་ན། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་བ་ར་ཎ་བི་བྷུ་ཥ་ཎེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བས་སྤྱན་དབྱེ་བར་བྱའོ། །

By that auspiciousness, may you always have well-being. That auspiciousness which, like a forest fire spreading, enters, blazes, and passes into parinirvāṇa, performing the welfare of others through the supreme nirmāṇakāya—by that auspiciousness, may you always have well-being. That auspiciousness which benefits all sentient beings, the pure buddhas endowed with wisdom, free from the collection of faults, the masters of bliss beautified by the assembly of the branches of insight—by that auspiciousness, may you be empowered with the supreme empowerment. That auspiciousness which is worshipped by gods, asuras, and humans, the unsurpassed sublime Dharma taught by him, renowned throughout the three worlds as selflessness—by that auspiciousness, may you also be empowered with the supreme empowerment. That auspiciousness which always upholds the most excellent sublime Dharma, the supreme assembly of the sons of the buddhas dwelling on the excellent stages, the auspicious ones who always act for the benefit of sentient beings in every way—by that auspiciousness, may you be empowered with the supreme empowerment. Having thus performed the ritual bathing in sequence, then wipe [the image] with a thin white cloth and anoint it with saffron paste. Offer a pair of white garments with the mantra: Oṃ divyavastrāya svāhā. Then, having evenly anointed it with fragrances such as camphor, musk, and saffron with the mantra Oṃ āḥ vajragandhe hūṃ, if available, perform the opening of the eyes with: Oṃ vajrāvaraṇavibhūṣaṇe svāhā.

དེ་ནས་གོ་རོ་ཙ་ནའི་ཐིག་ལེ་བྱས་ཏེ་མེ་ཏོག་དང་བདུག་སྤོས་དང་། མར་མེ་ཏམྤོ་ལ་ཡང་ཕུལ་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བསྲུངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་ཧཱུཾ་ཡིག་གིས་བཏེག་ནས་ཊཀྐིའི་སྔགས་ལ་ཨ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ཏེ་དབུས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡོད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་རིག་མ་དེ་མེད་ན་བསྒོམ་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བསམ་གཏན་གྱིས་གནས་ཏེ། པདྨ་དང་རྡོ་རྗེའི་སྒྲས་བཀུག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རང་གི་སྙིང་གར་བཅུག་ནས་ཞུ་བར་བྱས་ཏེ་རང་གི་རྡོ་རྗེ་གོ་ཆའི་ལམ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨའི་ནང་དུ་ལྷུང་བར་གྱུར་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་བ་སྤུའི་བུ་ག་རྣམས་ནས་འོད་ཟེར་དུ་གྱུར་ནས་འཐོན་པ་དང་། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་བློས་ཉེ་བར་བཞག་སྟེ། བསང་གཏོར་དང་ཞལ་བསིལ་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་སྤྲོས་པའི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པའི་བགེགས་ཀྱི་རིགས་བཀུག་བསྐྲད་ནས་དེ་རྣམས་ཉིད་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བས་དགུག་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་ངེས་པར་རྫོགས་པ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་གཞུག་ཅིང་བཅིངས་ཏེ་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་སྤྱན་དང་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། དབང་བསྐུར་བ་ཡང་བྱས་ནས་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། ཆུ་དང་དེ་བཞིན་ཐང་ལས་སྐྱེས། ། མེ་ཏོག་དམ་པ་འདི་དག་ནི། ། བདག་གིས་གུས་པས་ཕུལ་བས་ན། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་པུཥྤེ་ཧཱུཾ།

Then, having applied a drop of gorocana and offered flowers, incense, and lamps, one should protect the area everywhere with the mantra of Amṛtakuṇḍalī. Having raised the maṇḍala with the syllable HŪṂ, one should enter the maṇḍala with the Ṭakkirāja mantra, A KHAṂ VĪRA HŪṂ, and be placed in the center. Then, if an external consort is available, or if not, remaining in meditative concentration with a visualized consort, one should draw in the Tathāgatas by the sound of the lotus and vajra, cause them to enter one’s own heart, and melt them. As they fall into the lotus of the wisdom consort through the path of one’s own vajra armor, they emerge as light rays from the pores of the wisdom consort’s body. One should then mentally establish them in the form of the maṇḍala wheel pervading space and offer the ritual sprinkling, the face-cleansing water, and so forth. Then, the noble wrathful kings such as Yamāntaka, emanated from one’s own heart, summon and expel the classes of obstructors dwelling there. Having summoned them with JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, one should thoroughly and definitively cause them to enter, bind, and subjugate them. Having blessed their eyes, bodies, and so forth, and having also conferred empowerment, one should offer the ritual sprinkling and so forth. Then, one should offer the offerings of flowers and so forth: “OṂ ĀḤ VAJRA PUṢPE HŪṂ. These supreme flowers, grown from water and from the land, I offer with devotion; please accept them as you please.” OṂ ĀḤ VAJRA PUṢPE HŪṂ.

ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ལྷན་སྐྱེས་དེ་བཞིན་སྦྱར་བ་ཡི། ། བདུག་སྤོས་དམ་པ་འདི་དག་ནི། ། མཆོག་ཏུ་གུས་པས་རབ་ཏུ་འབུལ། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སྤོས་སོ། ། ལྷན་སྐྱེས་དེ་བཞིན་སྦྱར་བ་ཡི། ། དྲི་མཆོག་དམ་པ་འདི་དག་ཉིད། ། མཆོག་ཏུ་གུས་པས་བདག་འབུལ་གྱིས། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་གནྡྷེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་དྲིའོ། ། ལྷ་རྫས་འབར་བ་མུན་པ་འཇོམས། ། སྣུམ་ལྡན་སྒྲོན་མ་འདི་དག་ནི། ། རབ་ཏུ་དང་བས་འབུལ་ལགས་ན། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དཱི་པེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སྒྲོན་མའོ། ། ཞལ་ཟས་རྣམ་ཀུན་ཡང་དག་ལྡན། ། བཟའ་དང་སྟོན་མོར་བཅས་པ་འདི། ། ཁ་དོག་རོ་དང་དྲིར་ལྡན་པ། ། དབུལ་ལོ་ཡང་དག་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ནཻ་བི་ཏྱ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་ལྷ་བཤོས་སོ། ། དེ་ནས་ཞལ་བསིལ་ཕུལ་ཏེ། མེ་ཏོག་གིས་མཆོད་ནས། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་ནས་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་ལུས་བཏུད་ནས་སྔགས་པ་མཉམ་པར་གཞག་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་བདར་བར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་མཚན་ལྡན་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་མཆོག། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་རང་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེར་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། དཀོན་མཆོག་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཏུ་བདག་གྲུབ་མཛོད། །

With the mantra "Oṃ āḥ vajra puṣpe hūṃ," one should offer flowers. These sublime incenses, prepared from innate substances, I offer with the utmost devotion. Please accept them as you please. With the mantra "Oṃ āḥ vajra dhūpe hūṃ," one offers incense. These sublime, supreme fragrances, prepared from innate substances, I offer with the utmost devotion. Please accept them as you please. With the mantra "Oṃ āḥ vajra gandhe hūṃ," one offers fragrance. These divine substances, blazing and dispelling darkness, These oil-lamp lights, I offer with great clarity. Please accept them as you please. With the mantra "Oṃ āḥ vajra dīpe hūṃ," one offers the lamp. This food, perfectly endowed in every way, Together with snacks and a feast, Possessing color, taste, and fragrance, I offer; please accept it perfectly. With "Oṃ āḥ vajra naivedye hūṃ," one offers the divine food. Then, having offered water for rinsing the mouth and worshipped with flowers, one should praise with the verses beginning "Akṣobhyavajra" and so forth, and then taste the nectar. Then, with palms joined and body bowed, the practitioner, remaining in meditative equipoise, should proclaim the truth of suchness: Because you are born from space and possess the marks, Supreme, without beginning or end, Nature of the Great Vajrasattva, Grant me the accomplishment of [Name] Vajra. You are the great siddhi of the Three Jewels, The Great Lord, the supreme deity, King of all Vajra-holders; Grant me the supreme, unchanging accomplishment.

ཉེས་པ་མི་མངའ་རྟག་པ་ཁྱོད། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་གྱི་རྗེས་ཆགས་པ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་མཛོད། ། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། དཀོན་མཆོག་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེ་མཆོག་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེར་བསྟོད་པས། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་བདག་པོར་བདག། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ལ་གནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་ཉིད་ཀྱང་། ། དམ་ཚིག་རྩེ་མོ་འདོད་པའི་མཆོག། བདེན་པ་གང་གིས་ཡེ་ཤེས་མཆོག། ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་དཀྱིལ་འཁོར་ན། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་མགོན་བདག་པོ། ། འདོད་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པར་ཤོག། ཅེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་བདུན་དུ་བཟླས་པ་བྱ་སྟེ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ་མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ་སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོ་བྷ་ག་བཱན་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ་བཛྲཱི་བྷ་བ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཿ ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟར་བརྟན་པར་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། མགོན་པོ་སྐལ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ། དེས་ནི་འགྲོ་དོན་ཀུན་དུ་མཛོད། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ནི་བཟུང་ནས་ཀྱང་། ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་རྣམས་སུ། ། ཞེས་སོ། །

You who are faultless and eternal, Who are impassioned by all passion, Great passion, great joy— O Bhagavān, through that very reality, grant me accomplishment! Supremely pure, the best of all, Primordially liberated, the Tathāgata, Samantabhadra, the self of all— O Bodhisattva, grant me accomplishment! The great siddhi of the Three Jewels, Through the mudrā of the supreme Maheśvara, By praising the great accomplished Vajra, May I become the Lord Vajragarbha! Pervading the minds of all sentient beings, Abiding in the minds of all sentient beings, The very father of all sentient beings, The pinnacle of samaya, the supreme desire. By the truth of that supreme wisdom, The master of the maṇḍala of insight and method, By that truth, O Protector, Lord, May all desires be fully accomplished! Thus it is said. Then, the hundred-syllable mantra should be recited seven times: Oṃ vajrasattva samayam anupālaya | vajrasattva tvenopatiṣṭha dṛḍho me bhava | sutoṣyo me bhava | anurakto me bhava | supoṣyo me bhava | sarvasiddhiṃ me prayaccha sarvakarmasu ca me cittaṃ śreyaḥ kuru hūṃ | ha ha ha ha ho bhagavān sarvatathāgata vajra mā me muñca vajrī bhava mahāsamayasattva āḥ | Thus it is said. Having thus stabilized [the practice], one should make a supplication for the benefit of sentient beings: O Protector, in that same manner, May you act for the benefit of beings everywhere! Having assumed various forms, Throughout the world systems of the ten directions! Thus it is said.

དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་བྱུང་སྟེ་གཏོར་མ་བཏང་ནས་པདྨའི་སྣོད་ཀྱི་བདུད་རྩིས་ཚིམ་པར་བྱས་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ཕྱོགས་སྐྱོང་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་ནང་དུ་ཞུགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ནས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཆོ་ག་མ་ཚང་བ་བསྐང་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་འདུག་སྟེ་བྱང་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པའི་སྔགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དང་ལྡན་པས་སྦྱིན་སྲེག་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ནས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ་རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཐ་མར་སློབ་མའི་ཞི་རྒྱས་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་མཐེ་བོང་ལག་པ་གཡས་པ་གཡོན་པས་བཟུང་སྟེ། བསྲེག་རྫས་རེ་རེ་ཞིང་ལན་གསུམ་མམ་བདུན་བདུན་བསྲེག་གམ་བསྲེག་ཏུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལས་ཡོན་བླང་བར་བྱ་སྟེ། སློབ་མས་ཀྱང་དགའ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་རང་གི་འབྱོར་པ་དང་མཐུན་པའི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་བུ་མོ་དང་། རྟ་དང་གླང་པོ་དང་ཤིང་རྟ་དང་བ་ལང་དང་མ་ཧེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་གསེར་དང་དངུལ་དང་ཟངས་དང་ནོར་བུ་དང་མུ་ཏིག་ལ་སོགས་པའི་ནོར་རྫས་དང་། ལོ་ཏོག་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པའི་ཞིང་ས་དང་། ཁྱིམ་དང་ཀུན་དགའ་ར་བ་དང་། ལྡུམ་ར་ལ་སོགས་པའི་གནས་དང་། བྲན་ཕོ་དང་། བྲན་མོ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་རྣམས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དགོས་པ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སློབ་དཔོན་མཉེས་པས་ལྷ་རྣམས་མཉེས། ། མཉེས་པས་དངོས་གྲུབ་རབ་སྩོལ་འགྱུར། ། ཞེས་ཤེས་པར་བྱས་ལ།

Then, having gone outside and offered the torma (bali), one should satisfy them with the nectar in the lotus vessel, make perfect offerings, and request the directional protectors to depart. Then, the master, possessing the yoga of Vajra Hūṃkāra, enters within, circumambulates the deities of the maṇḍala three times, and prostrates. To compensate for any incomplete parts of the ritual, one should perform a fire offering (homa). For that, the mantra practitioner, seated to the south of the maṇḍala and facing north, possessing the three samādhis, should perform an enriching fire offering in the all-purpose hearth according to the ritual explained in the Homa-prakaraṇa. At the conclusion of the fire offering, in order to increase the pacification and enrichment of the disciples, the master should hold the right thumb of the disciple with the left hand and burn each of the offering substances three or seven times, or have them burned. Then, the master should receive a fee from the disciple. The disciple, with a joyful mind, should offer whatever is in accordance with their wealth: a girl adorned with all ornaments, horses, elephants, chariots, cattle, buffalo, and so forth; wealth such as gold, silver, copper, jewels, pearls, and so forth; fields with abundant crops, houses, monasteries, gardens, and so forth; and male and female servants and other attendants, for the sake of accomplishing their desired aims. One should understand: "By pleasing the master, the deities are pleased; by their being pleased, they will bestow the supreme siddhis."

རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་རྒྱལ་པོ་དང་ས་བདག་དང་། དགེ་འདུན་དང་། ཕྱོགས་སྐྱོང་དང་། བདག་ཉིད་ཀྱིའང་ཞི་རྒྱས་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དེ་བཞིན་སྲེག་བླུགས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཐ་མར་དགང་བླུགས་ཕུལ་ནས་ཞལ་བསིལ་ལ་སོགས་པ་དྲངས་ཏེ་མཁྱེན་པར་གསོལ་ཏེ། བཟོད་པ་གསོལ་བ་བྱས་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཟངས་སུ་ལེགས་པར་བཀྲུས་པ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ལྷག་མའི་སྦྲང་རྩི་དང་། འོ་མ་དང་བུ་རམ་དང་ཀ་ར་ལ་སོགས་པ་བསྲེས་པའི་ཐུག་པ་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བསྒྲུབས་ནས། གསེར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་བླུགས་ཏེ། ཨོཾ་དཱི་བེ་ཨནྣེ་ས་མཱ་དྷི་དྷྱཱ་ན་པྲཱི་ན་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟླས་ཏེ། ལྷ་རྣམས་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དྲི་གཙང་ཁང་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་ལེགས་པར་བསླབས་པའི་བཟོ་བོས་བྱས་པ་སྐུ་སུམ་ཆའི་ཚད་ཀྱི་གདན་ཁྲི་ལ་སྟེང་དང་འོག་ཏུ་གཟིགས་པ་མ་ཡིན་པར་དྲང་པོར་ལེགས་པར་བརྟན་པར་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བཞུགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། མ་ཡིན་ན་ཉེས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། སྔ་མ་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་བསྟོད་དེ་བདུད་རྩི་མྱང་བ་བྱས་ལ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་ཏེ་མཁྱེན་པར་གསོལ་ཏེ་བཟོད་གསོལ་བྱའོ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་དེ་སྲས་ལྷ། ། གང་ཞིག་ཚངས་སོགས་ལྷ་ཡི་ནི། ། ཚོགས་རྣམས་ལྷ་ཡི་བྱ་བ་ལ། ། མ་ཚང་བ་ནི་བཟོད་མཛད་རིགས། ། ཀུན་དུ་ཞི་དང་བདེ་ལེགས་དང་། ། ཡོན་བདག་དོན་ཆེད་མཛད་ནས་ནི། །

In every way, one should please the guru. If available, one should likewise offer burnt oblations for the sake of pacifying, increasing, and flourishing the king, the local lords, the Saṅgha, the guardians of the directions, and oneself. Finally, having offered the full ladle and served the rinsing water and so forth, one should request their attention, ask for forgiveness, and request their departure. Then, in a copper vessel that has been thoroughly washed, one should prepare a gruel mixed with the remains of the burnt offering—honey, milk, molasses, sugar, and so forth—well-consecrated with the mantra of one’s chosen deity. Pouring this into a vessel of gold or the like, one should recite the mantra: oṃ dīpe 'nne samādhi-dhyāna-prīṇani svāhā, and offer it to the deities. Next, in a place such as a fragrant chamber, one should have a well-trained artisan construct a throne-seat measuring one-third the size of the [deity’s] body. Having placed it so that it is perfectly stable and upright, without tilting upward or downward, one should request the deities to remain with the mantra: oṃ supratiṣṭha vajraye svāhā. If this is not done, faults will arise. Having offered the previous cleansing sprays and so forth, and having made perfect offerings, one should praise them, partake of the nectar, recite the hundred-syllable mantra seven times, request their attention, and ask for forgiveness: "O Perfect Buddhas and their sons, the deities, And the hosts of gods such as Brahmā and the rest, Regarding this divine activity, It is right that you forgive whatever was incomplete. Having acted for the sake of the patron For the sake of universal peace and well-being,..."

སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། བསྐལ་པ་བརྒྱ་ནི་བརྒྱ་ཡི་བར། ། གང་གི་སྐུ་གཟུགས་འདི་བཞུགས་པ། ། ས་ཆུ་མེ་དང་རླུང་གི་ལྷ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་སྲུང་བར་མཛོད། ། རང་གནས་བདེ་བར་གཤེགས་ནས་ནི། ། ཤིན་ཏུ་དགའ་གཅུགས་ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། སློབ་དཔོན་སློབ་མར་ཡང་དག་ལྡན། ། བུ་དང་བུ་མོར་བཅས་པ་སྲུངས། ། ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བྲིས་པ་དང་བརྩིགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚོགས་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་རམ། རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སོ། ། རྗེ་བཙུན་གྱི་མཆོད་རྟེན་ལ་ནི་དྲི་གཙང་ཁང་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་གས་བསྐྱེད་ནས། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕོ་བྲང་དུ་བསྒོམས་ནས། སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་རིག་པ་དང་གསང་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་མ་ལུས་པ་བཀུག་ནས་མཆོད་རྟེན་གྱི་ནང་དུ་རབ་ཏུ་གཞུག་ཅིང་། བཅིངས་ཏེ་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསང་གཏོར་དང་། ཨརྒྷ་དང་ཞབས་བསིལ་དང་དབང་བསྐུར་དང་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་བྱས་ནས་བདུད་རྩི་མྱང་བ་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲི་བྷྲུཾ་ཏྲེ་ཊསྠ་ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདི་ལྟར་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། ཡི་གེ་དྷི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན།

In order that you may return once more, I pray that you depart for the buddha-fields. For as long as this physical form remains, for a hundred, a hundred thousand eons, may the gods of earth, water, fire, and wind protect it all. Having departed for your own abodes in bliss, with minds of great joy and affection, protect the master and the disciples, together with their sons and daughters. Specifically, it should be stated: for those that are painted or constructed, the consecration should be performed according to the previously explained collection of rites. In that regard, it is done through the yoga of Vairocana or the yoga of the deity to be consecrated. For a stūpa of the Venerable One, one should generate it through the ritual of generating the fragrant chamber, meditate upon it as the palace of all buddhas and bodhisattvas, and then summon all the buddhas, bodhisattvas, and deities of knowledge and secret mantra without exception, causing them to enter within the stūpa. Having bound and brought them under control, and having performed the cleansing sprinkling, the water for the mouth (argha), the water for the feet, the empowerment, the offerings, and the praises, one should partake of the nectar and perform the consecration with the mantra: oṃ supratiṣṭha vajraye svāhā and oṃ hūṃ hrīḥ bhrūṃ treṭastha. The remainder is as before. As for the volumes of the sublime Dharma, such as the Prajñāpāramitā and so forth, they should be consecrated in this way: from the complete transformation of the syllable dhī, one visualizes the Prajñāpāramitā, golden in color.

རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་སྣང་གི་ཐབས་ལ་འཁྱུད་པ་ཕྱག་བར་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་པ། ཕྱག་ཐ་མ་གཉིས་ནི་མཆོག་སྦྱིན་དང་པོ་ཏི་བསྣམས་པར་བསྒོམས་ནས། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཡི་གེའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་དཀྲིགས་པར་གླེགས་བམ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས། ཨོཾ་པྲཛྙཱ་ཤྲུ་ཏི་སྨྲྀ་ཏི་མ་ཏི་བི་ཛཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། དྷཾ་ཞེས་བྱ་བས་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་གླེགས་བམ་ལ་ནི་འོད་དཔག་མེད་ཡི་གེའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པར་བལྟ་སྟེ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་གསང་སྔགས་ཀྱི་པོ་ཏི་བཞིན་དུ་དམ་ཆོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱས་ཏེ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་སྔར་བསྟན་པའི་སྔགས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ་འདི་ཐམས་ཅད་དུའོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། གཙུག་ལག་ཁང་ཡང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྒྱ་ཆེ་བར་ཡིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱི་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ་གཏོར་མ་མཆོད་པའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿབྷྲཱུཾ་ཁཾ་བཛྲཱི་བྷ་བ་དྲྀ་ཌྷོ་ཏིཥྛ་བྷྲཱུཾ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གནས་ནས།

With the two root hands, one embraces the consort who is the manifestation of one's own nature; with the two middle hands, one forms the mudrā of the wheel of Dharma; and with the two final hands, one meditates on holding the gesture of supreme generosity and a volume of scripture. Having meditated on the volume as being densely filled with the assembly of syllables that have completely transformed [the hands], one should perform the consecration with the mantra: oṃ prajñā śruti smṛti mati vijaya svāhā and dhāṃ. For a volume of Secret Mantra, one should view Amitābha as having transformed into the form of the syllables and perform the consecration. Alternatively, having consecrated the volume of the sublime Dharma just like a volume of Secret Mantra, one should meditate that it is blessed by all the Tathāgatas and Vajradharas through the yoga of Amitābha and the previously taught mantra; this applies to all such cases. The remainder is as before. Furthermore, one should mentally generate the temple as the palace of the Buddhas and Bodhisattvas, the Śrāvakas and Pratyekabuddhas, a dwelling of meditative concentration, the vast expanse of the Dharmadhātu. Then, having performed the consecration and so forth with the mantra oṃ hūṃ hrīḥ, and having offered the torma, the articles of worship, and so on, one should perform the consecration with the mantra: oṃ supratiṣṭha vajra svāhā and oṃ hūṃ hrīḥ bhrūṃ khaṃ vajrībhava dṛḍhotiṣṭha bhrūṃ khaṃ.

སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པར་བསྒོམས་ནས་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆུས་གཙུག་ལག་ཁང་ཐམས་ཅད་དུ་བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་གི་སྲུང་མ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ནས་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིད་ཀྱིས་བཀུག་སྟེ། རོ་གཅིག་ཏུ་གཞུག་ཅིང་བཅིངས་ཏེ་དབང་དུ་བྱས་ནས་སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་བཀའ་བསྒོ་བར་བྱ་སྟེ་གཙུག་ལག་ཁང་འདི་ཇི་སྲིད་གནས་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱ་སྟེ། སྡིག་པ་མེད་པའི་ལས་རྣམས་བྱ་ཞིང་སློབ་དཔོན་དང་དགེ་འདུན་གྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོག་ཏུ་བརྩོན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་བླ་མས་སློབ་མ་བོས་ཏེ། གུས་པ་དང་བཅས་པས་ཡང་དག་པར་སྨྲ་བར་བྱ་སྟེ། གང་ཁྱོད་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་རབ་གནས་སྡིག་པ་འཇོམས་པ་དེ་ཁོ་བོས་བྱས་ཀྱི། ཇི་ལྟར་བདེ་བར་ནན་ཏན་གྱིས་མཆོད་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱངས་པའི་ཙཱ་རུ་དེ་ལ་བྱིན་ནས་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལྷག་མ་སྡིག་པ་འཇོམས་པ་སྟེ་ཟོ་ཅིག་ཅེས་སོ། ། གཞན་དག་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་ཉུང་ངུ་ཉུང་ངུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཡོན་བླང་སྟེ། སློབ་མས་ཀྱང་ཡོན་དབུལ་བས་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱས་ནས། མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷ་རྣམས་མཆོད་དེ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱས་ཏེ་ཕྱག་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་གནས་སུ་སོང་སྟེ་དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མ་དང་།

Having meditated upon the consecration by the Buddhas, Bodhisattvas, Vajradharas, and so forth, as being as indestructible and extremely stable as a vajra, one should sprinkle the water of all the vases throughout the entire temple with the mantra oṃ vajra abhiṣiñca. Then, having mentally summoned the protector of the temple, Mahākāla, with the characteristics described in the Sādhana, one should cause him to enter into a single taste, bind him, and bring him under control. Then, the master, possessing the yoga of Vajra Hūṃkāra, should issue the command: "As long as this temple remains, you must protect it; perform deeds free from negativity and be supremely diligent in all the activities of the master and the Saṅgha." Having done so, the guru calls the disciples and speaks to them with devotion: "I have performed the consecration that you requested, which destroys negativity. Therefore, you should make offerings with diligent effort as is appropriate." Then, having given the cāru (consecrated food) purified by mantra, he says: "This is the remainder of the Tathāgata, which destroys negativity; eat it!" He should also give small portions to others as they receive them. Then, the fee should be accepted. The disciples should also offer fees to please the guru. Having made various offerings to the deities, they should circumambulate three times and prostrate. Then, having gone to their own places, the monks and nuns, and...

དགེ་བསྙེན་དང་དགེ་བསྙེན་མའི་འཁོར་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་སྟོན་མོ་དྲངས་ནས་ཡོན་ཕུལ་ཏེ་བཟོད་པ་གསོལ་ནས་སླར་གཤེགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཟོ་བོ་རྣམས་ལ་སྟོན་མོ་བྱིན་ཏེ་གོས་དང་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མགུ་བར་བྱས་ནས་སློབ་དཔོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་རྣམས་དང་། གཞན་གྱི་ཡང་འཁོར་རྣམས་གོས་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པས་ཡོངས་སུ་མགུ་བར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་ནད་པ་དང་མགོན་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་ནུས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མགུ་བར་བྱའོ། ། མཚན་མོ་ཉེ་དུ་དང་འཁོར་རྣམས་ལ་དགའ་སྟོན་ཆེན་པོ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། པི་ཝང་དང་གླིང་བུ་དང་། རྔ་ཟླུམ་དང་རྔ་ཟླུམ་དལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་གླུ་དང་། གླུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གར་གྱིས་སྐྱེ་བོ་མངོན་པར་དགའ་བའི་བཀྲ་ཤིས་དང་བསྟོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཟའ་བ་དང་སྟོན་མོ་དང་བལྡག་པ་དང་། བཏུང་བ་དང་། གཞིབ་པ་རྣམས་དང་། གོས་ཀྱི་གཏམ་གྱིས་ཀྱང་སྟེ་ནུས་པ་བཞིན་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་དགའ་སྟོན་བསྡུ་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སར་བཞུགས་ཏེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་བསྟོད་དེ། ཡི་གེ་གསུམ་དང་མུཿའི་མཐའ་ཅན་གྱིས་བསྡུས་ནས་རྡུལ་ཚོན་སྣོད་གསར་པར་བླུགས་ཏེ། དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་ཉུང་ངུ་བྱིན་ནས་ཆུ་བོར་དོར་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་གཞི་ཡང་། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱ་དྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱད་མུཿཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བའི་ལྕི་བ་བྱུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན་ནོ། ། རབ་གནས་འདི་འདྲ་བྱས་ན་ནི། ། སྐྱེ་བ་འདི་དང་གཞན་དུ་ཡང་། ། མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། །

Having served a feast to the assembly of laymen and laywomen, one should present offerings, ask for their forgiveness, and then depart. Next, the artisans should be given a feast and fully gratified with garments, ornaments, and so forth. Those who followed the master and the other attendants should also be fully gratified with gifts of clothing and the like. Furthermore, the sick and the destitute should be gratified to the best of one's ability. At night, a great celebration should be held for the relatives and the retinue. Following the sounds of lutes, flutes, drums, and slow drums, one should perform songs and dances in harmony with the music, along with auspicious verses and praises that delight the people. This should be done according to one's capacity, including food, feasts, things to be licked, drinks, things to be sucked, and talk of clothing. Then, the master should conclude the celebration, remain at the site of the maṇḍala, and after making perfect offerings and praises, dissolve the deities with the three syllables and the word muḥ. The colored powders should be collected in a new vessel, a small portion given to those who seek it, and the rest cast into a river. The ground of the maṇḍala should also be smeared with cow dung while reciting the mantra: oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt muḥ. Then, the bali offering should be given to the guardians of the directions. If the consecration is performed in this manner, one will attain the desired accomplishments in this life and in others.

དེ་བས་རྟག་ཏུ་འདི་ཉིད་བྱ། ། ས་དོང་འགེངས་དང་རབ་གནས་དང་། ། སྦྱིན་སྲེག་འཁོར་ལོའི་ཡོ་བྱད་གང་། ། དེ་ཀུན་སློབ་དཔོན་ཉིད་དབང་ཞེས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མཆོག་གིས་གསུངས། ། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་མཆོག། འདུས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་པ་ལས། ། བསོད་ནམས་བདག་སྐྱེས་གང་ཅུང་ཟད། ། དེས་ནི་འགྲོ་ཀུན་རྡོར་འཛིན་ཤོག། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་སྣང་བྱེད་ཟླ་བས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དཔལ་བ་རེནྡྲ་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་པྲཛྙཱ་ཀཱིརྟིས་བསྒྱུར་བའོ། ། ། །

Therefore, one should always perform this very [ritual]. Filling the pit, the consecration, the fire offering, and whatever implements for the wheel—all these belong to the preceptor alone; so the supreme Vajradhara has taught. From whatever slight merit has arisen in me through performing this supreme ritual of consecration in the manner of the Guhyasamāja, by that may all beings become Vajradharas. The ritual of consecration titled The Illumination of Wisdom, composed by the master Prabhamitra, is complete. It was translated by the Indian abbot Śrī Varendrapa and the translator, the monk Prajñākīrti.