Rituals for Offering Drinking Water

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨརྒྷ་བི་དྷི། བོད་སྐད་དུ། ཨརྒྷའི་ཆོ་ག། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་རྒྱལ་བ་རྣམ་འཕྲོ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་རྒྱལ་བྱང་ཆུབ་པ། ། རིག་མའི་ལུས་སྦྱོར་ལས་སྐྱེས་བདེ་བས་ཤིན་ཏུ་ཁྱབ་པའི་སྐུ། ། འཁྲུལ་པ་མ་ལུས་སྤངས་ཤིང་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་ལ། ། ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་འདུས་པའི་གཞུང་གི་ཨརྒྷའི་ཆོ་ག་བཤད། ། གཙུག་ལག་ཁང་དང་མཆོད་རྟེན་རས་རིས་གསུང་རབ་སྐུ་གཟུགས་དང་། ། ཁང་བཟང་གཞལ་མེད་ཁང་དང་ཁྱམས་དང་རྫིང་བུ་ཝ་ཆུ་རྣམས། ། ཁྲོན་པ་ཆུ་མིག་ཤིང་བཟང་ལྗོན་ཤིང་རྣམས་ཀྱི་ནགས། ། རྩེད་མོའི་དེའུ་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ནི་སྦྱིན་པའི་ས་ལ་མདོར་བསྡུས་ནའོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་སློབ་དཔོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱིས་མཎྜལ་སྔོན་དུ་སོང་བས་ལན་གཉིས་སམ་གསུམ་གསོལ་བ་བཏབ་པས་སམ། རང་ཉིད་བསོད་ནམས་འདོད་པ་ལ་སོགས་པས་གཙུག་ལག་ཁང་བརྩིག་པའི་ཕྱིར་བགྲོས་པས་ཉིན་ཞག་དགེ་བ་རྒྱུ་སྐར་བཟང་པོ་ལ་ཐོ་རངས་ཀྱི་དུས་སུ་ས་བརྟག་པར་བྱའོ། ། ཙིཉྩ་སྐྱེར་པ་བ་ཧུར་རམས་ཤིང་དང་། ། ཀོ་པི་ད་ར་ཀ་རཉྫ་དང་ཡུངས་ཀར་དགོད། ། རི་ཡི་ཟེའུ་འབྲས་བུར་བཅས་དང་རུས་སྦལ་རྒྱན་དང་ནི། ། གླང་པོའི་བཤུལ་པ་ལྟ་བུའི་ས་ནི་རྣམ་པར་སྤང་། ། ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་པི་པ་ལ་ཡི་ཤིང་རྣམས་དང་། ། པླག་ཤའི་ཤིང་དང་གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་ཡང་དག་ལྡན། ། ནྱ་གྲོ་དྷ་ཡི་ལྗོན་ཤིང་རྣམས་དང་ནུབ་ཕྱོགས་སུ། ། ས་གཞིའི་བྱང་ཕྱོགས་སུ་ནི་བ་ཀུ་ལ་དང་བཅས། ། མེ་ཡི་མཚམས་སུ་ཀ་ཀུ་བྷེ་དང་ཡང་དག་ལྡན། །

In the language of India: Arghavidhi. In the language of Tibet: Argha'i cho ga (The Ritual of the Argha Offering). Homage to the glorious Vajrasattva! To the Buddha, the Victor, the emanation of the Victorious Ones, the perfectly awakened one; to the body thoroughly pervaded by the bliss born from the union with the consort; to the one who has abandoned all delusion without exception and acts for the benefit of wandering beings—I prostrate and shall explain the ritual of the argha according to the text of the Guhyasamāja. Temples, stupas, painted scrolls, scriptures, and statues; palatial mansions, celestial palaces, courtyards, ponds, and waterfalls; wells, springs, excellent trees, and forests of fine trees; pleasure mounds and groves—these, in brief, are the sites for giving. Regarding that, first of all, a master endowed with the proper characteristics, having been requested two or three times by another master who has first performed a maṇḍala, or by one who desires merit and so forth for the purpose of building a temple, should examine the site at dawn on an auspicious day and under a favorable constellation. One should avoid ground that has ciñcā, khadira, bāhūra, or rāma trees; kopida, arka, karṇikāra, and white mustard; ground with mountain peaks and fruits, or ground adorned with tortoises; and ground resembling the back of an elephant. In the eastern direction, there should be pīpala trees; in the direction of Yama (the south), plakṣa trees; in the western direction, nyagrodha trees; in the northern direction of the earth, bakula trees; and in the southeast corner, kakubha trees.

པ་ལ་ཤ་ཡི་ལྗོན་ཤིང་སྲིན་པོའི་ཕྱོགས་སུ་གྲགས། ། ས་སྐྱེས་ཤལ་མ་ལི་ནི་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་སྟེ། ། དབང་ལྡན་ཨུ་དུམྺཱ་རར་བཅས་པའི་ས་གཞི་སྤང་། ། མྱ་ངན་མེད་དང་པྲི་ཡང་ཀུ་དང་ཀུ་ཤ་ནིམ། ། ཨ་ཤྭདྠ་མལ་མོ་ཙ་ལ་ཀུ་ཙ་དང་ནི། ། ཨ་མྲ་ད་དིམ་ས་ནི་བྱང་དང་ཤར་དུ་གཞོལ། ། ས་ནི་དཀར་ལྡན་གྲུ་བཞི་ཡང་ནི་མཚན་ཉིད་བཟང་། ། དེ་རུ་དོང་ནི་གྲུ་བཞིར་བརྐོས་ཏེ་དེ་ཉིད་ལས། ། བྱུང་བའི་ས་ཡིས་དེ་ནི་དགང་བར་བྱ་བ་ཉིད། ། དེ་ནི་གལ་ཏེ་མ་ཁེངས་ན་ནི་མ་བསྔགས་སོ། ། གལ་ཏེ་ས་ནི་དང་པོ་ལས་ལྷག་རབ་ཏུ་བསྔགས། ། ས་ཡི་ཁུང་བུ་མཐོ་གང་ཙམ་དུ་བརྐོས་ནས་སུ། ། དེ་ནི་ལྷག་མེད་ཆུ་ཡིས་རབ་ཏུ་དགང་བར་བྱ། ། གོམ་པ་བརྒྱ་ནི་སོང་ནས་ལོག་སྟེ་བལྟ་བར་བྱ། ། ཆུ་ནི་གལ་ཏེ་མ་འགྲིབ་དགེ་བའོ་གཞན་དུ་གཞན། ། ས་ལ་གནས་པའི་ཆུ་ནི་གཡས་སྐོར་གྱིས། ། དབང་ལྡན་མཚམས་སུ་མྱུར་དུ་བབ་ན་ནི། ། བརྟན་བྱེད་ས་གཞི་ཤིན་ཏུ་དག་པ་སྟེ། ། འཇིགས་པའི་དུས་སུ་ཡང་ནི་ཉམས་པ་མེད། ། དེ་ལ་དེ་ལྟར་སའི་མཚན་ཉིད་རིག་པའི་སྔགས་པས་ལུས་བཀྲུ་ཞིང་དྲི་ཞིམ་པས་ཇི་ལྟར་རྙེད་པས་གོས་དང་རྒྱན་དང་ཅོད་པན་དང་བདེ་བའི་སྟན་མཐོན་པོ་ལ་འདུག་སྟེ། དགོས་པ་(ཡོངསུ་,ཡོངས་སུ་)ཚང་བ་དང་བསྲུང་བའི་སྔགས་བཟླས་པ་འགྲུབ་པས་ལག་པ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་པས་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ནས་དགོངས་ཀ་ཞི་བའི་གཏོར་མ་བྱིན་ཏེ། དག་པའམ་སྦྱངས་པའི་ས་གཞིར་ལྕི་བ་དང་སས་བ་ལང་གི་ཀོ་བ་ཙམ་བྱུགས་པའི་དབུས་སུ་མཎྜལ་བྱ་བ་འམ་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། །

The pālaśa tree is renowned in the direction of the rākṣasas; the śālmalī grows in the direction of the wind; and the ground of the udumbara together with the aiśānī [northeast] should be avoided. The aśoka, priyaṅgu, kuśa, and nimba, the aśvattha, mālatī, cāru, and kuca, the āmra, dadima, and sani should slope toward the north and east. The ground should be white and square, possessing excellent characteristics. There, one should dig a square pit and fill it with the very earth excavated from it. If it is not filled, it is not praised; if the earth is more than the original, it is highly praised. Having dug a pit in the earth about a span deep, one should fill it completely with water. Having walked a hundred paces and returned, one should look at it. If the water has not diminished, it is auspicious; otherwise, it is the opposite. If the water on the ground flows clockwise and quickly descends toward the aiśānī corner, the ground is very pure and stable, and will not fail even in times of fear. In that regard, the mantra practitioner who knows the characteristics of the earth should bathe the body and, with whatever fragrant substances are available, sit upon a comfortable, high seat wearing garments, ornaments, and a crown. Having fulfilled the requirements and accomplished the recitation of the protection mantra, holding a vajra and bell in the hands, one should remain in meditative equipoise. Having performed the deity yoga and offered a peaceful bali offering in the evening, one should prepare or have a maṇḍala made in the center of the purified or cleansed ground, smeared with cow dung and earth to the thickness of a cow's hide.

དེ་ནས་དེ་རུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ་མཆོད་པ་ལྔ་ཡིས་དེ་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། གཏོར་མ་རྒྱ་ཆེན་པོ་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱངས་ཏེ། ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཏུ་ཪྻའི་སྒྲ་དང་བཅས་པས་འབུལ་ལོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ལུས་བཏུད་དེ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དང་ལྷ་རྣམས་ལས་བསླང་བར་བྱའོ། ། ཁམས་གསུམ་གང་ན་སངས་རྒྱས་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ། ། ལྷ་ཀླུ་གནོད་སྦྱིན་ཆེན་པོ་དང་། ། དྲི་ཟ་རྣམས་དང་ལྷ་མིན་སོགས། ། ཐམས་ཅད་ལ་ནི་གསོལ་བར་འཚལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། ས་ཡི་ཆ་ནི་མཛེས་པ་འདིར། ། གཙུག་ལག་འབྱོར་པ་རྒྱས་ཕྱིར་དང་། ། ཐོས་དང་བསམ་སོགས་འཕེལ་བ་ཡི། ། དམ་པའི་(ཆེས་,ཆོས་)ནི་རྟོགས་ཕྱིར་དང་། ། གྲགས་པ་མཐར་ཐུག་གཙུག་ལག་ཁང་། ། ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡང་དག་འཚོ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡིས། ། བཟང་པོ་འདི་ནི་བདག་ཕྱིར་ཡང་། ། ཁྱེད་ལ་གནོད་པ་མི་མངའ་བས། ། གྲགས་པ་དམ་པ་བགྱིད་པར་འཚལ། ། ཁྱེད་ཀྱིས་བཟོད་ཅིང་གནང་བ་ནི། ། བགྱིད་པར་འཚལ་གྱི་གཞན་དུ་མིན། ། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་མཚན་མ་ཡིས། ། དགེ་བའི་ས་འདི་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས་ཨོཾ་མུ་ཙུ་ལེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་མོ་ཧཱ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་དཏྟ་ལི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་རྨི་ལམ་སྟོན་པའི་སྔགས་འདིས་ལག་པ་གཡོན་པ་ལན་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ། ས་ཕྱོགས་གཙང་མར་གོས་དང་རྒྱན་གཙང་མས་སྔས་ལྷོར་བསྟན་ཏེ།

Then, having clearly visualized the maṇḍala wheel there, one should perfectly worship it with the five offerings. Having purified a vast torma according to the pith instructions, one offers it to all the guardians of the directions accompanied by the sound of the tuṇṭuṇṭuṇa mantra. Following that, placing the right knee on the ground and bowing the body, one should request permission from all the buddhas, bodhisattvas, and deities: "In whatever part of the three realms there are buddhas, Bodhisattvas of great miraculous power, Great gods, nāgas, and yakṣas, Gandharvas, asuras, and so forth— To all of you, I make this request: For the sake of accomplishing the welfare of all sentient beings, In this beautiful portion of earth, For the sake of expanding the prosperity of the temple, And for the increase of hearing, reflection, and so forth, For the sake of realizing the sublime Dharma, This temple of ultimate renown, The perfect sustenance for all embodied beings— I, who am called [name], For my own sake as well, Since you have no cause for harm, I wish to perform this sublime act of renown. I request that you grant your forbearance and permission; I shall do so, and not otherwise. Through signs such as dreams, Grant me this virtuous ground." Having spoken thus three times, one should empower the left hand twenty-one times with these mantras that reveal dreams: oṃ mucule svāhā, oṃ mohāni svāhā, oṃ dattali svāhā. Then, in a clean location, wearing clean clothes and ornaments, one should lie down with the head toward the south.

ཁ་ཤར་དུ་བལྟས་པས་སེང་གེའི་ཉལ་སྟབས་ཀྱིས་ཉལ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་རྗེ་བཙུན་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། དེ་དང་ཉེ་བར་སྔ་མ་བཞིན་ཉལ་བར་བྱའོ། ། ཐོ་རངས་རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མ་དགེ་མི་དགེ་ཉེ་བར་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། རྨི་ལམ་སངས་རྒྱས་ཞལ་མཐོང་དང་། ། མཆོད་རྟེན་སྐུ་གཟུགས་མཆོད་པ་དང་། ། དམ་ཆོས་ཉན་དང་དེ་ཤེས་པའི། ། དགེ་སློང་དགེ་འདུན་མཐོང་བ་དང་། ། གཙུག་ལག་ཁང་དང་སངས་རྒྱས་སྲས། ། དགེ་སློང་མ་རྣམས་སྐྱེད་མོས་ཚལ། ། ས་འཛིན་འཛེགས་དང་བསྟི་གནས་དང་། ། ཆུ་བོ་རྫིང་བུ་རྒྱ་མཚོ་དང་། ། རི་བོ་ཅན་དང་རི་དྭགས་དང་། ། ཨེ་ན་ཡ་དང་བ་ལ་བསྔགས། ། ངུར་པ་རྨ་བྱ་ལ་སོགས་ཁྱད་འཕགས་འདབ་གཤོག་ཅན། ། ཏིང་འཛིན་ལྡན་པས་རྨི་ལམ་དུ་ནི་ངེས་པར་མཐོང་། ། བཞོན་པ་གླང་ཆེན་ཁྱུ་མཆོག་དང་ནི་ས་འཛིན་དང་། ། གཞལ་མེད་གནས་མཆོག་དཔག་བསམ་གྱི་ནི་ཤིང་རྣམས་དང་། ། དགེ་བསྙེན་དང་ནི་སྡོམ་ཅན་མི་ཡི་བདག་པོ་རྣམས། ། གསང་སྔགས་དབང་ཕྱུག་རྣམས་དང་བུད་མེད་མཆོག། ཕ་དང་མ་དང་ལྷ་རྣམས་དང་ནི་བླ་མ་དང་། ། ལྷ་ཡི་བཙུན་མོ་རྣམས་དང་མཆོག་གི་གསང་བ་པ། ། སྒྲུབ་པོ་དམ་པ་དང་ནི་ཡོན་ཏན་ཅན་དང་གཉིས་སྐྱེས་རྣམས། ། དགའ་སྟོན་ཆེན་པོ་དང་ནི་རྒྱལ་བའི་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས། ། རྒྱན་རྣམས་དང་ནི་གོས་དང་འབྲུ་དང་ནོར་དང་མཆོག། སྦྱིན་སྲེག་ལས་དང་འབྲས་བུ་དང་ནི་མེ་ཏོག་རྣམས། ། རྒྱལ་པོ་དབང་བསྐུར་ཐོབ་བྱེད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དངོས། ། གཡུལ་ལས་རྒྱལ་དང་རྐུན་པོ་བཅིངས་དང་རང་གི་ཚོགས། ། རྒྱ་མཚོ་དང་ནི་ཆུ་བོ་རྣམས་དང་འཕྲང་ལ་སོགས། །

Facing east, one should lie down in the lion’s posture. Alternatively, having made perfect offerings to the venerable Lord of the World (Lokanātha), one should lie down near him as before. At dawn, one should carefully observe the signs of the dreams, whether they are auspicious or inauspicious: Seeing the face of a Buddha, Offering to stupas and images, Hearing the sublime Dharma, and seeing the Sangha Of monks who understand it; Monasteries and the sons of the Buddha, Nuns, and pleasure groves; Climbing mountains, hermitages, Rivers, ponds, and oceans; Mountains, wild animals, Enaya deer, and bala deer; Excellent winged creatures such as Chakravākas and peacocks— One endowed with meditative concentration will certainly see these in dreams. Vehicles such as elephants and bulls, Mountains, supreme celestial palaces, Wish-fulfilling trees, Upāsakas, those with vows, and lords of men; Masters of secret mantra, supreme women, Fathers, mothers, gods, and gurus; Divine queens and supreme secret practitioners; Holy practitioners, those with qualities, and the twice-born; Great festivals and the supreme maṇḍalas of the Victors; Ornaments, garments, grains, wealth, and excellence; Fire offerings, rituals, fruits, and flowers; A king receiving empowerment, abundant things, Victory in battle, thieves bound, and one’s own assembly; Oceans, rivers, and narrow passes.

རྒལ་བར་དཀའ་བ་རྣམས་ལས་ངེས་པར་ཐར་པ་ཡང་། ། དེར་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་རྨི་ལམ་ནི་བཟང་སྟེ། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ངན་པར་ཤེས་ནས་གལ་ཏེ་ངན་པ་མཐོང་ན་དེའི་ཚེ་བགེགས་མཐར་མཛད་ཀྱི་སྔགས་བཟླས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྨི་ལམ་ཉེ་བར་མི་དམིགས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པས་སོ་ཞེས་ལྷག་པར་མོས་པས་སམ། ཡང་ན་རྨི་ལམ་སྟོན་པའི་སྔགས་བརྗོད་པས། རྨི་ལམ་ངན་པ་ཞི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྨི་ལམ་བཟང་པོ་འམ་བཟང་པོར་བསྒྱུར་ནས། ཨོཾ་བྷུ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་བསམས་ནས། ཧཱུཾ་ལཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་གཞི་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས། ཨོཾ་མེ་དི་ནཱི་བཛྲ་བྷ་བ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེར་ལུས་ཕྱེད་འཐོན་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་རིན་པོ་ཆེའི་བུམ་པ་ཕྱག་ན་བསྣམས་ཤིང་ན་བཟའ་དང་རྒྱན་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སའི་ལྷ་མོ་མདུན་དུ་རྣམ་པར་བལྟས་ཏེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱི་འདྲེན་པ་ཡིན། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱི་བྱ་བ་དང་། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དབང་དུ་གྱུར། ། སྐྱོབ་པ་ཤཱཀྱ་སེང་གེ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བདུད་ཀྱི་སྡེ། ། བཅོམ་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་མཆོག་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བས་སོ། ། ལན་གསུམ་དུ་ནི་བསྐུལ་ནས་སུ། ། ས་ལ་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པ། ། ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ལེགས་མཆོད་དེ། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཐིམ་པར་བསམ། །

Furthermore, regarding liberation from those things difficult to cross: dreams such as these are auspicious, while the opposite is known to be inauspicious. If one sees an inauspicious dream, at that time one should recite the mantra of Vighnāntakṛt. With the conviction that "all phenomena are like dreams, for dreams are not perceived as objects of appropriation," or else by reciting the mantra that reveals dreams, one should pacify the bad dream. Then, having either made the dream auspicious or transformed it into something auspicious, one should contemplate it as being like space with the mantra oṃ bhū khaṃ. Then, with the mantra hūṃ laṃ hūṃ, one should meditate on the ground as having the nature of vajra atoms. With the mantra oṃ medinī vajrabhava vajrabandha hūṃ, one should consecrate it. Then, one should visualize the Earth Goddess (pṛthivīdevī) before oneself, with half her body emerging [from the ground], golden in color, holding a precious vase in her hand, and adorned with supreme garments and ornaments. One should then perform the ritual of "abiding" (adhiṣṭhāna) with two verses: "You are the leader of all elemental beings (bhūta), In the activities of the conduct of practice, And in the stages (bhūmi) and perfections (pāramitā), O Goddess, you have attained mastery. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, Subdued the hosts of Māra, So shall I, having subdued the hosts of Māra, Construct this supreme temple." Having exhorted her thus three times, one should properly offer the water for the feet and other articles of worship upon the ground, and then visualize her dissolving into that very spot.

དེ་ནས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཐོབ་པའི་སའི་ཆར་སེམས་མགུ་བའི་སྔགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའོ་ཞེས་ལྷག་པར་མོས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་སྤྱོད་དོ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨར་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་སྟེགས་བུ་ལ། ། ཟླ་བར་བྷྲཱུཾ་ལས་དག་པའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ། ། དེ་ཡི་ལྟེར་གནས་བྷྲཱུཾ་གྱི་འོད་ཀྱི་དྲ་བ་ལས། ། ངེས་པར་འབྱུང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམས། ། ཀུན་ནས་བསྡུས་ཏེ་གྱུར་པ་ལས་ནི་ཁྱད་འཕགས་པའི། ། རིག་མ་མཆོག་ནི་བཞི་པོ་ལས་བྱུང་མཛེས་པ་ཡི། ། ཁང་པ་བརྩེགས་པ་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ངོ་མཚར་ཅན། ། ནོར་བུ་ཆེན་པོ་འོད་འབར་བ་ཡི་རང་བཞིན་རབ་ཏུ་བལྟ། ། དེར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲི་བཟང་ངོ་གས་ཀྱིས་བྱས་ནས་ནི། ། འདི་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་སྣ་ཚོགས་ཉེར་སྤྱོད་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་མཆོད། ། ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ནི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། དེ་ནས་དྲི་ཞིམ་པོའི་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པའི་ཐལ་མོས་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སུ་ལ་ལི་ཏ། བི་ལཱ་སི་ནཱ་མི་ཏཻ་རྣཱ་མཱ་མི་བྷ་ག་བཱནྟཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། པྲ་ཏཱིཙྪ་ཀུ་སུ་མ་ཨཉྫ་ལི་ནཱ་ཐ་ཧོ། ཞེས་བརྗོད་བཞིན་དུ་སྟེང་དུ་བལྟས་ཏེ་སྙིམ་པས་མེ་ཏོག་གཏོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ་ལག་པ་གཡས་པས་དྲི་ཞིམ་པོའི་བདུག་སྤོས་ཀྱི་རེང་བུ་བཟུང་ནས་སྔགས་ལྕེ་ལ་ཧཱུཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་ཕྲ་མོ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་དང་གཞན་དག་ཀྱང་སྙན་གསན་དབབ་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་ཆེ་གེ་རྡོ་རྗེ་མཆོག།

Then, in a region of the ground where complete purity has been attained, the practitioner of mantra, with a delighted mind and through intense conviction that all phenomena are naturally pure, engages in the conduct of all phenomena. Upon a multicolored lotus and a multicolored vajra pedestal, upon a moon disc, from the syllable BHRŪṂ arises a pure eight-spoked wheel. From the lattice of light of the BHRŪṂ residing in its center, all the Tathāgatas emerge. Having gathered them together, from the transformation of the four supreme consorts, one should clearly visualize the wondrous palace, the city of liberation, arising from them, with the nature of great, blazing jewel-light. There, having prepared the maṇḍala with fragrant substances, one should meditate upon the maṇḍala wheel. There, one should perfectly worship with various sensory offerings. In the various directions, one should offer torma in the proper sequence. Then, with palms joined holding fragrant flowers, while reciting: OṂ SARVA TATHĀGATA SULALITA VILĀSINĀMITE NĀMĀMI BHAGAVANTAM JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ PRATĪCCHA KUSUMĀÑJALINĀ THA HOḤ, one should look upward and scatter the flowers with cupped hands. Then, placing the right knee on the ground and holding a stick of fragrant incense in the right hand, one should meditate on a subtle white vajra arising from the syllable HŪṂ on the tongue, and thus invite all the Buddhas, Bodhisattvas, and others. "O Bhagavān, [Name] Vajra Supreme..."

རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཕྱག་འཚལ་སྟོད། ། མགོན་པོ་ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་བདག། གཙུག་ལག་ཁང་ནི་བགྱིད་པར་འཚལ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་ཕན་ཕྱིར་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། བཅོམ་ལྡན་གུས་བྱེད་བདག་ལ་ནི། ། རྗེས་སུ་གཟུང་བར་མཛད་པའི་རིགས། ། འགྲོ་བའི་འཁོར་ལོའི་དོན་མཛད་པ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་དགྲ་བཅོམ་པ། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་དང་གསང་སྔགས་ལྷ། ། གང་གཞན་རྣམས་དང་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་། ། ལྷ་རྣམས་དང་ནི་རྫོགས་སངས་ཀྱི། ། བསྟན་ལ་གནས་པའི་འབྱུང་པོ་དང་། ། སེམས་ཅན་གང་ཞིག་བསྟན་དགའ་བ། ། རྡོ་རྗེའི་མིག་ལྡན་དགོངས་སུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་བདག་ཆེ་གེ་མོ། ། གཙུག་ལག་ཁང་ནི་ཆོ་ག་བཞིན། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། ཅི་ནུས་བྱ་བ་བགྱིད་པར་འཚལ། ། དེ་ཕྱིར་བདག་དང་སློབ་མ་ལ། ། རྗེས་སུ་བརྩེ་བས་ཉེར་དགོངས་ཏེ། ། འདིར་ནི་འཁོར་བཅས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། གདན་ནི་གནོད་པར་མཛད་པའི་རིགས། ། དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་བརྗོད་པས་སྙན་གསན་ཕབ་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་བསྟོད་པ་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལེགས་པར་བརྟགས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་མཉམ་པའི་སའི་ཆར་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། མདུན་དུ་ཆུ་གཙང་ཀུ་ཤའི་ཚོམ་བུ་དང་བཅས་པ་དང་། འོ་མ་དཱུར་བ་དང་བཅས་པ་དང་། དྲི་ཆུ་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་བཅས་པ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་ཡོངས་སུ་བཟླས་པ་རྣམས་གཡོན་དུ་རིམ་པས་བཞག་ཅིང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ནག་པོ་དང་རྩ་བ་མེད་པ། མཆུ་འཕྱང་བ།

I prostrate to and praise the King of Knowledge. O Protector, the very embodiment of compassion, I wish to construct a temple. For the benefit of my disciples and also as an offering to you, it is right for you, the Blessed One, to show me your favor. O Buddhas who act for the sake of the wheel of beings, Arhats, World Protectors, and Secret Mantra deities, as well as others and the World Protectors, the gods, the spirits who abide in the teaching of the Perfect Buddha, and whatever sentient beings delight in the teaching: O you who possess the vajra eye, please attend to me! I, the vajra-holder named [so-and-so], in order to purify all beings, wish to perform the activities according to the ritual for the temple as much as I am able. Therefore, out of compassion for me and my disciples, it is right for you and your entire retinue to grant your presence here. Having thus requested their attention three times, one should make offerings and offer praise. Then, having carefully examined and leveled the ground, one should sit on a comfortable seat. To the front, one should gradually arrange to the left vessels of water and so forth, which have been consecrated with mantras, containing pure water with a bundle of kuśa grass, milk with dūrvā grass, and scented water with white flowers. The yogi, endowed with the three samādhis, should then perform the consecration of the vases. In that regard, [the vases should be] black, without roots, and with hanging lips.

མགྲིན་པ་རིང་བ་ལྟོ་བ་ཆེ་བར་ནས་དང་གྲོ་དང་འབྲས་སོ་བ་དང་མ་ཤ་(དར་,དང་) ཏིལ་རྣམས་ཏེ་འབྲུ་ལྔ་དང་། བྲྀ་ཧ་ཏི་དང་ཀ་ཎྜ་ཀ་རི་དང་ཨ་པར་ཛི་ཏ་དཀར་པོ་དང་། ཧ་ས་དང་ཧ་ས་དེ་བ་རྣམས་ཏེ་སྨན་ལྔ་དང་། གསེར་དང་དངུལ་དང་མུ་ཏིག་དང་བྱི་རུ་དང་། མུ་མེན་ཏེ་རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་དང་ལྡན་པ། དྲིའི་ཆུས་གང་བཙུ་ཏ་ལ་སོགས་པའི་ཡལ་གས་ཁ་བརྒྱན་པ་གོས་ཟུང་གིས་མགྲིན་པ་དཀྲིས་པ། དེ་ལ་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་དུ་གནས་པ་རང་གི་ལྷའི་མཚན་མས་མཚན་པ། ཡི་གེ་བྃ་ལས་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་ལས་བྱས་ནས་གདུགས་དང་བཅས་པར་འཁོར་དང་བཅས་པའི་བདག་པོར་ཀུན་དུ་བཏགས་ཏེ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་དཀྲིས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་སྟེ། ལག་པ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་འབྲེལ་པའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བའི་རྩེ་མོ་བཟུང་ནས། སྔགས་པས་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་ཏེ་རང་གི་ལྷའི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་བུམ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཆོ་ག་དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་རང་རང་གི་མཚན་མས་མཚན་པ་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རྣམས་ལ་རང་རང་གི་སྔགས་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་བ་ལན་བདུན་དུ་མངོན་པར་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞི་བདག་གི་བུམ་པ་ཡང་ཇི་ལྟ་བར་རང་གི་མཚན་མས་མཚན་པ་རྣམས་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་བས་རང་རང་གི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྲོག་ལྡན་ཉ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་རིམ་པ་བཞིན་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱས་ནས། བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ་མཆོད་པ་ལྔས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བཞིན་པས་བསྟོད་པར་བྱའོ། །

From the long neck and large belly, it is filled with the five grains—barley, wheat, rice, masha beans, and sesame; the five medicines—vr̥hatī, kaṇṭakārī, white aparājitā, hasa, and hasadeva; and the five precious gems—gold, silver, pearl, coral, and lapis lazuli. It is filled with scented water, its mouth adorned with branches of the cūta tree and others, and its neck wrapped in a pair of cloths. Within it, resting inside the source of phenomena (dharmodaya), is the mark of one's own deity. Having visualized it as being made of the nature of jewels from the syllable vaṃ, one should designate it as the Lord together with his retinue, including the parasol. Placing it upon the Vajra Victory Vase (vijayakalaśa) which is encircled by a garland of flowers, the mantra practitioner should hold the tip of the flower garland connected to the vajra with the left fist and recite the mantra of one's own deity one hundred and eight times, interspersed with the three syllables. Likewise, for the other maṇḍala vases, one should mark them with the respective marks of their deities according to the same ritual procedure. For those blessed by the deities of the maṇḍala, one should recite their respective mantras seven times, interspersed with the three syllables. Similarly, for the vase of the local spirits (bhūmipati), one should also recite their respective mantras, interspersed with the three syllables, while marking them with their respective marks. Having performed the consecration (adhivāsana) for all of them, including those containing living fish, in their proper order, and having performed the sprinkling of purification and so forth, one should worship them perfectly with the five offerings and offer praise while ringing the bell.

དེ་ནས་ལས་བྱེད་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། རྒྱ་དང་ཟབས་སུ་ཁྲུ་དོ་བའི་དོང་གྲུ་བཞི་པར་བརྐོས་ལ་དབང་ལྡན་དུ་དེའི་ཚད་དམ། དེའི་ཕྱེད་དུ་ཟླུམ་པོར་བརྐོས་ཏེ་སྲོལ་བཏོད་ནས་གཉིས་ཀ་ལྕི་བ་དང་ས་དང་ཆུ་རྣམས་ཀྱིས་བྱུག་གོ། ། དེ་ནས་ཨརྒྷ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་ནས་དོང་གྲུ་བཞི་པར་གོ་རིམ་བཞིན་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆུ་བླུགས་པར་བྱའོ། ། དེར་ཤར་རམ་བྱང་དུ་(བ་ལྟས་,བལྟས་)ཏེ་ཉ་རྣམས་འཕྱོ་བ་ན་གཙུག་ལག་ཁང་འཁོར་དང་བཅས་པ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་དེའི་སྦུབས་ཕྱེ་སྟེ་དོང་ཟླུམ་པོར་ཆུ་བཏང་ངོ་། ། དེའི་ཆུའི་བསྐོར་ཕྱོགས་བརྟག་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ཆུ་གཡས་སྐོར་དུ་འབབ་ན་དེར་དགེ་སློང་བརྟུལ་ཞུགས་དམ་པ་ཡོན་ཏན་རྣམས་ངེས་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཀླུ་མ་ལུས་པ་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེར་འོ་མ་ཅན་གྱི་ཡལ་ག་རྣམས་ཀྱིས་གཡོགས་ཏེ་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཛོཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ཛཾ་གུ་ལི་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཞལ་སེར་པོ་དང་ནག་པོ་དང་དཀར་པོ། གདེངས་ཀ་བདུན་གྱིས་བརྒྱན་པ། རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ཅན། རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་སྣང་གི་ཐབས་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་མདའ་འཛིན་པ། གཡོན་གཉིས་ཀྱིས་གཞུ་དང་སྡིགས་མཛུབ་དང་བཅས་པའི་ཞགས་པ་ཅན། སྣ་ཚོགས་པའི་ན་བཟའ་དང་བཅས་པའི་སྦྲུལ་གྱི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། ཉི་མའི་གདན་དང་འོད་ཅན་བསྒོམས་ནས་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཛཾ་གུ་ལིའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ།

Then, the officiant should visualize himself in the form of Vighnāntaka. He should dig a square pit two cubits in both width and depth. In the northeast, he should dig a circular pit of the same size or half that size, establishing the tradition, and then smear both pits with cow dung, earth, and water. Then, having offered argha and so forth, he should pour water into the square pit in sequence using the vases of Vijaya and the others. If the fish swim toward the east or north, it is a sign that the temple, along with its surrounding precincts, will be swiftly completed. Then, having opened the opening of the pit, he should pour water into the circular pit. He should examine the direction in which the water circulates. If the water flows clockwise, then monks of sublime conduct and qualities will certainly arise there. Following that, in order to bring all the nāgas under his power, he should cover the area with branches of milky trees. From the syllable JĀṂ situated in the sun, a vajra is produced, which completely transforms into Jāṅgulī. She is yellow in color, with yellow, black, and white faces, adorned with seven hoods, and wears a jeweled crown. With her two primary hands, she embraces her self-manifested consort. Her two right hands hold a vajra and an arrow, and her two left hands hold a bow and a noose with the threatening gesture. Adorned with various garments and snake ornaments, she sits upon a solar seat and radiates light. Having meditated thus, he should also visualize himself in the form of Jāṅgulī.

ས་འོག་ཏུ་དམིགས་ནས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ས་གཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཚེ་ཡང་ལྟད་མོ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཏམྤོ་ལ་དང་དྲི་ཞིམ་པོའི་མེ་ཏོག་དང་། ཙནྡན་ལ་སོགས་པ་བྱིན་པས་མགུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་ངམ་སེང་ལྡེང་གི་རང་བཞིན་ལས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སོར་གྱི་སོར་བརྒྱད་ཀྱི་ཚད་དུ་སྟེང་དང་འོག་རྩེ་ལྔ་བ་དང་རྩེ་གཅིག་པའི་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཙནྡན་དམར་པོས་བྱུགས་པ་མེ་ཏོག་དང་སྐུད་པ་དང་། ཡུངས་ཀར་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཏེ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ལ། སརྦ་དུཥྚཱན་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་བཛྲ་དྷ་རོད་ཨཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་བརྡེག་པར་བྱའོ། ། སླར་ཡང་བགེགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གཞིག་པའི་ཆེད་དུ་རང་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་སོན་པའི་དཔུང་དང་བུ་དང་ཆུང་མར་བཅས་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བཞེངས་པར་འགྱུར་བའི་གཙུག་ལག་ཁང་གི་དབུས་སམ། དབང་ལྡན་དུ་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་བལྟས་ལ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་སྟོད་ཁྲོ་བོ་སྨད་མདུང་གི་རྣམ་པས་སྔགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་བློས་ཕུར་བུ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བགེགས་མེད་པར་རྣམ་བར་བསྒོམས་ནས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཐིག་སྐུད་བཟུང་ནས་གཡས་སྐོར་དུ་འཁོར་བས་ཐིག་གདབ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་མེའི་མཚམས་ནས་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ཏེ།

Visualizing beneath the ground, one should meditate on the foundation as being of the nature of a crossed vajra (viśvavajra). At that time, the spectators should be gratified by being given tāmbūla, fragrant flowers, sandalwood, and so forth. Then, for the sake of protection, one should take a sacrificial wood or khadira wood, eight Sugata-fingers in length, with five-pronged and single-pronged vajra shapes at the top and bottom, anointed with red sandalwood, and together with flowers, thread, and white mustard seeds; these should be struck while reciting the mantra of Vighnāntaka one hundred and eight times. Oṃ gha gha ghātaya ghātaya sarvaduṣṭān phaṭ | kīlaya kīlaya sarvapāpaṃ hūṃ hūṃ hūṃ | vajrakīlaya vajradhāro ājñāpayati kāyavākcitta vajrakīlaya hūṃ phaṭ. With this mantra, one should strike in all directions. Furthermore, in order to utterly destroy all obstructors, one should visualize Indra and the others, together with their armies, sons, and wives, stationed in their respective directions, either in the center of the temple or gathered together in the northeast. With the intention of the mantra, one should drive in the ritual stakes (kīla), which are Amṛtakuṇḍalī with a wrathful upper body and the form of a spear in the lower body. Then, having visualized the maṇḍala of the directions as being free of obstructors, one should, together with the practice companions, hold the marking cord with vajra-fists and complete the laying of the lines by circling clockwise. Then, the preceptor, facing north from the southeast corner, should—

སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་དབང་ལྡན་ནས་ལྷོ་རུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པས་ཤར་གྱི་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རླུང་གི་མཚམས་སུ་སོང་སྟེ་ལྷོ་རུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་དང་། སྲིན་པོའི་མཚམས་ནས་བྱང་དུ་བལྟས་པས་ནུབ་ཀྱི་ཆ་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། སླར་ཡང་གཡས་སྐོར་གྱིས་རླུང་གི་མཚམས་སུ་སོང་སྟེ་དབང་ལྡན་དུ་གནས་པ་དང་བྱང་གི་ཆ་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་མེའི་མཚམས་སུ་སོང་ནས་སྲིན་པོར་འདུག་པ་དང་། ལྷོའི་ཆ་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེའི་ཚེ་ཡང་སྔགས་པས་དགེ་མི་དགེའི་མཚན་མ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཚེ་གལ་ཏེ་དགེ་སློང་ངམ། ། བྲམ་ཟེ་མཉམ་གཞག་འོངས་པ་ན། ། སྦྱིན་བདག་ལ་ནི་དགེ་བ་སྟེ། ། ཞི་དང་རྒྱས་པ་ཆེན་པོ་བྱེད། ། མཁས་པ་འོངས་པར་གྱུར་པ་ན། ། རྒྱལ་པོའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟོན། ། གལ་ཏེ་བ་ལང་འོངས་པ་ན། ། བུ་དང་བུ་མོ་ལ་སོགས་འཐོབ། ། བུམ་པ་གང་བ་འོངས་ན་ནི། ། ནོར་དང་སོ་བ་ལ་སོགས་འཕེལ། ། རྒྱལ་པོ་འམ་ནི་རྒྱལ་རིགས་འོངས། ། བ་ལང་མ་ཧེ་ལ་སོགས་རྙེད། ། གལ་ཏེ་དགའ་བྱེད་གཟུགས་ལྡན་མ། ། འོངས་ན་དཔལ་ནི་འཕེལ་བར་འགྱུར། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་འོངས་ན་ནི། ། གྲགས་པ་ཡང་དག་འཕེལ་བར་འགྱུར། ། སྒུར་པོ་མིའུ་ཐུང་རྡུམ་པོ་སོགས། ། ཡན་ལག་དམན་དང་མཐའ་སྐྱེས་དག། དེ་ཚེ་དེར་ནི་འོངས་པ་ན། ། དགེ་ལེགས་བྱེད་འགྱུར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། གཏོར་ཟན་བྱ་རྒོད་ཀང་ཀ་སོགས། ། དུར་ཁྲོད་བྱ་ནི་གལ་ཏེ་ནི། ། སྟེང་གི་ནམ་མཁར་རྒྱུ་བ་ན། ། འཆི་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དོན་རིག་པ་ཡིས་ཐིག་འདེབས་ཚེ། ། དེ་ཕྱིར་བརྟག་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། མི་དགེའི་རྟགས་ནི་བྱུང་བ་ན། །

The assistant, facing south from the northeast, should strike the eastern line. Then, having gone to the northwest and facing south, and looking north from the southwest, one should strike the western line. Again, circling to the right, one should go to the northwest and, remaining there, strike the northern line. Likewise, having gone to the southeast and staying in the southwest, one should strike the southern line. At that time, the mantra practitioner should examine the signs of virtue and non-virtue: If a monk or a brahmin comes while in meditative equipoise, it is auspicious for the patron; it will bring about great pacification and enrichment. If a learned person comes, it indicates the excellence of the king. If an ox comes, one will obtain sons, daughters, and so forth. If a full vase comes, wealth, grain, and so forth will increase. If a king or a member of the royal caste comes, one will find cattle, buffalo, and the like. If a beautiful woman who brings joy comes, glory will increase. If flowers and such come, fame will truly increase. If hunchbacks, dwarfs, the maimed, and others with deficient limbs or those born of the lowest castes come at that time, there is no doubt that it will bring about excellence and well-being. If vultures, herons, cranes, and other charnel ground birds should be moving in the sky above, it is a sign of death. Therefore, when striking the lines with the knowledge of the meaning, one must examine [the omens]; if non-virtuous signs occur, [one should act accordingly].

མཁས་པས་ཐིག་ནི་བཤོལ་བར་བྱ། ། གང་དུ་ལས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་ཡིས། ། གལ་ཏེ་ཐིག་ནི་འགོམ་པ་ན། ། འོག་ན་དེ་ཡི་རིགས་ཀྱི་ནི། ། རུས་པ་ཡོད་པར་མཁས་པས་བཤད། ། གཞན་ཡང་ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་དུ། ། བློ་ལྡན་རྡོ་དུམ་དེ་ནི་གདོན། ། གལ་ཏེ་རྡོ་དེ་མ་བཏོན་ན། ། ཉེས་པ་སྐྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། རུས་པའི་ཟུག་རྔུས་ལུས་ནི་མཛེས་བྱེད་ཅིང་། ། སོལ་བའི་ཟུག་རྔུས་མེ་ཡི་འཇིགས་པ་སྐྱེད། ། ཐལ་བས་ནོར་བརླག་མི་ཡི་རུས་པས་འཆི། ། སྦྲུལ་སོགས་ཟུག་རྔུས་སྣ་ཚོགས་ནད་ལ་སོགས། ། རྡོ་བ་རྡུལ་དང་བྱེ་མ་སེན་མོ་སྐྲ་དང་པགས་པ་དང་། ། ཤིང་དང་ཕ་གུ་བཤང་བ་ཕུབ་མ་ལྕགས་དང་(ཆོར་,ཚེར་)མ་སོགས། ། ཟུག་རྔུ་རྣམས་ཀྱིས་བཅིང་དང་བརྡེག་སོགས་རྣམ་པ་མང་པོ་ཡི། ། ཉོན་མོངས་རྣམས་སྐྱེད་དེ་ཕྱིར་ཟུག་རྔུ་ཆུང་ཡང་བརྟགས་ཏེ་གཞོམ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། རྩིག་པའི་རྨང་ནི་རིམ་པ་བཞིན། ། གཞི་བདག་ཀླུ་ནི་ལེགས་བརྟགས་ཏེ། ། ཐོ་རངས་བསོད་ནམས་འཕེལ་ཕྱིར་བརྐོ། ། མོན་གྲེ་ཐ་སྐར་སྨིན་དྲུག་ཟླ་བ་དང་། ། ཉི་མའི་འགྲོས་ཀྱིས་དབང་པོའི་ཕྱོགས་སུ་མགོ། གཤིན་རྗེར་ཁ་བལྟས་ཀླུ་ནི་ཉལ་འགྱུར་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་གཡོན་པ་ཕབ་ནས་སོ། ། མགོ་དང་རྒྱལ་མཆུ་རྣམས་ལ་མགོ་བོ་ནི། ། གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་སྟོན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ནུབ་ཏུ་ཁ་བལྟས་ལུས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། ། མི་ཡི་ཆ་བྱད་རོ་སྨད་སྦྲུལ་དང་འདྲ། ། དབོ་དང་ནག་པ་ས་གའི་ཟླ་བ་ལ། ། བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཁ་ནི་བལྟས་གྱུར་ཏེ། ། སྟོབས་ཆེན་ས་གཞི་བཞི་ནི་བདག་པོའི་ཀླུ། ། སྔས་ནི་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་ཏེ་ཉལ། །

The wise should avoid crossing the lines. If, impelled by the work, one should step upon a line, the wise declare that beneath it there are the bones of that person's own lineage. Furthermore, according to the ritual, the intelligent one should remove any fragments of stone. If that stone is not removed, it will produce faults. A thorn of bone makes the body beautiful, but a thorn of charcoal produces the fear of fire. Ashes cause the loss of wealth, and human bones cause death. Snakes and other such thorns produce various diseases and the like. Stones, dust, sand, nails, hair, skin, wood, bricks, excrement, chaff, iron, thorns, and so forth—these thorns produce many forms of affliction, such as being bound or beaten. Therefore, even a small thorn should be examined and destroyed. Then, with the Vajra of Action, the foundation of the wall should be laid in stages. Having carefully examined the local spirits and nāgas, one should dig at dawn to increase merit. Under the constellations of Mūla, Aśvinī, and Kṛttikā, and by the movement of the moon and sun, the nāga lies with its head toward the direction of Indra (the east). Facing the direction of Yama (the south), it lies with its left side down. In all cases, it lies with its left side down. Under the constellations of Mṛgaśirā, Puṣya, and Maghā, its head is directed solely toward the direction of Yama. Facing west, the first part of its body has the appearance of a human, while the lower part is like a snake. Under the months of Phālguna, Caitra, and Vaiśākha, it faces the northern direction. The powerful nāga, the lord of the four grounds, lies with its pillow directed toward the western direction.

སྣྲོན་དང་ཆུ་སྟོད་བྱི་བཞིན་རྣམས་ལ་ནི། ། ཀླུ་ནི་གཞོགས་ཀྱིས་ཉལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ། ཆུར་ནི་མགོ་བོ་བསྟན་ཏེ་ཤར་ཕྱོགས་སུ། ། ཁ་བལྟས་གཞི་ནི་ཐམས་ཅད་ནོན་པར་རོ། ། ཀུན་དུ་གལ་ཏེ་ཀླུ་འདི་ཡི། ། སྙིང་གའི་མདུན་དུ་བརྐོས་པ་ན། ། སྦྱིན་བདག་གི་ནི་འདོད་པ་ཡི། ། དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། གལ་ཏེ་མགོ་བོར་བརྐོས་ན་ནི། ། ཕ་མ་སྙིང་གྲོགས་རྩ་ལག་དང་། ། བུ་དང་བུ་མོ་ལ་སོགས་རྣམས། ། ངེས་པར་བརླག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། གལ་ཏེ་རྒྱབ་ཏུ་བརྐོས་ན་ནི། ། གནས་ཉམས་དགའ་བའམ་ཡང་ན་འཆི། ། མཇུག་མའི་ཆ་ཡིས་མྱུར་དུ་ཡང་། ། བ་ལང་མ་ཧེ་སོགས་བརླག་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་ཆོ་ག་བཞིན་གཡས་སྐོར་གྱིས་སྙིང་གའི་མདུན་དུ་བརྐོས་ནས། ཟུག་རྔུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པར་སྐྱངས་ཏེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གཡས་སྐོར་དུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཀུན་ནས་གྲགས་པ་དང་ལྡན་པའི་གནས་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡོན་བདག་དང་། ས་དང་གནས་ཀྱི་ལྷ་དང་ཕྱོགས་སྐྱོང་དང་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་དང་། ཞིང་སྐྱོང་དང་། མིའི་བདག་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཞི་བའི་དོན་དུ་དགོངས་མོ་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་གཏོར་མ་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཚེས་གྲངས་བཟང་པོ་ལ་ཡོན་བདག་གི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཟའ་དང་རྒྱུ་སྐར་དང་དུས་སྦྱོར་དང་ཡུད་ཙམ་ལ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་བ་དན་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་དུད་མདོག་དང་ཚོན་སྣ་ཚོགས་དང་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ་རྣམས་བཙུགས་ཏེ་ས་གཞིར་མེ་ཏོག་དྲི་ཞིམ་པོ་གཅལ་བཀྲམ་ནས། དྲི་ཞིམ་པོའི་སྤོས་ཁང་མང་པོ་བཀོད་དེ།

During the constellations of Jyeṣṭhā, Āṣāḍhā, and Abhijit, the nāgas lie on their sides. With their heads pointing toward the water, they face the eastern direction and press down upon the entire foundation. If one digs in front of the heart of this nāga, there is no doubt that the desired accomplishments of the patron will arise. If one digs at the head, parents, close friends, kinsmen, sons, daughters, and so forth will certainly be destroyed. If one digs at the back, the site will either fall into ruin or death will occur. By digging at the tail, cattle, buffalo, and the like will quickly be destroyed. Thus, having dug in front of the heart in a clockwise direction according to the ritual, and having cleared away all thorns and obstacles, the master should examine the site in a clockwise sequence as it is universally renowned. Then, for the sake of pacifying the patron, the local deities of the earth and the site, the directional guardians, the world protectors, the field protectors, the lords of men, and so forth, one should perform a pacifying fire offering in the evening and distribute torma offerings. Then, on an auspicious date, in accordance with the patron’s favorable planets, constellations, lunar mansions, and muhūrtas, one should plant white, red, yellow, blue, smoke-colored, multicolored, yellow, and green banners in all directions, such as the east, and scatter fragrant flowers upon the ground, arranging many incense burners of sweet fragrance.

ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་མར་མེའི་ཕྲེང་བའི་ཚོགས་རྣམས་དང་། ། དྲི་ཆུ་ཞིམ་པོས་བསངས་ཏེ་དམ་པའི་ཆོས་བཀླག་པ་དང་། བསྟོད་པ་དང་། བཀྲ་ཤིས་དང་གླུ་དང་ཏུཪྻའི་སྒྲ་དང་བུད་མེད་བཟང་མོ་རྣམས་ཀྱི་ཅ་ཅོ་དང་གཞའི་སྒྲ་དང་བཅས་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚོགས་ནས་ས་གཞི་དེར་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་ལྟད་མོ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་མགུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྦྱིན་བདག་དང་གཞན་དག་གི་ཡང་རྒྱས་པའི་དོན་དུ་སྔགས་པ་གོས་བཟང་པོ་དང་རྒྱན་དང་ཅོད་པན་དང་། ཡོ་བྱད་ཡོངས་སུ་ཚང་བས་རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་ཡོན་བདག་གིས་ཀྱང་དེའི་ཚེ་གལ་ཏེ་ནུས་ན་རྒྱལ་པོ་དབང་པོར་བྱས་ནས་དེའི་བཀའ་ཡང་ཐོག་མར་བྱས་ཏེ། རྩིག་མཁན་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ནས་གོས་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་པས་ཡོངས་སུ་མགུ་བར་བྱས་ཏེ། ཕ་གུ་འཇོག་ཏུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དགའ་བའི་ཡིད་ཀྱིས་རང་གི་འབྱོར་པ་དང་མཐུན་པས་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་བུ་མོ་དང་། གླང་པོ་དང་རྟ་དང་བ་ལང་དང་མ་ཧེ་ལ་སོགས་པའི་ནོར་དང་། གསེར་དང་དངུལ་དང་ཟངས་དང་ནོར་བུ་དང་མུ་ཏིག་ལ་སོགས་པའི་རྫས་རྣམས་དང་། རྒྱན་དང་གོས་བཟང་པོ་རྣམས་དང་། མེ་ཏོག་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པའི་ཞིང་། ཁང་ཁྱིམ་དང་། ཀུན་དགའ་ར་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་དང་། བྲན་ཕོ་དང་། བྲན་མོ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་རྣམས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དགོས་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་མཉེས་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་བསྟོད་པ་བྱས་ནས་བདུད་རྩི་མྱང་བ་བྱས་ཏེ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ལན་བདུན་བརྗོད་ནས་ཕྱག་བྱས་ཏེ།

One should cause the assembly of directions to be delighted by the spectators through the performance of a procession of extremely bright rows of lamps, the purification with fragrant scented water, the recitation of the sublime Dharma, praises, auspicious verses, songs, the sound of turya instruments, the clamor of beautiful women, and the sound of rainbows. Then, for the sake of the prosperity of the patron and others, the mantra practitioner—wearing fine garments, ornaments, and a crown, and possessing all necessary requisites—should perform an enriching fire offering (pauṣṭika-homa). At that time, if the patron is able, they should act as the sovereign king and, having first received his command, cause the masons to be adorned with all ornaments and fully satisfied with gifts of clothing and so forth, and then have them lay the bricks. Following that, with a joyful mind, in accordance with one's own wealth, one should please the master by offering all ornaments, girls adorned with every ornament, elephants, horses, cattle, buffalo, and other livestock; gold, silver, copper, jewels, pearls, and other materials; fine ornaments and garments; fields of fully blossomed flowers; houses, monasteries, and other dwellings; and male and female servants and their retinues, in order to accomplish all desired needs. After that, the master should offer the sprinkling of water and so forth, perform the perfect worship, offer praises, partake of the nectar (amṛta), recite the hundred-syllable mantra seven times, and prostrate.

བཟོད་པ་གསོལ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་རྫོགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡོན་བདག་སློབ་དཔོན་གྱི་མདུན་དུ་བྱས་ཏེ་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་སོང་ནས་དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མ་དང་དགེ་བསྙེན་དང་དགེ་བསྙེན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་དྲངས་ཏེ་ཡོན་ཡང་ཕུལ་ནས་སླར་གཤེགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་འཁོར་དང་བཅས་པ་རྣམས་དང་། རྩིག་མཁན་དང་ལས་བྱེད་རྣམས་དང་། གཞན་དག་ལ་ཡང་སྟོན་མོ་བྱིན་ནས་ནུས་པ་དང་མཐུན་པར་ཕུལ་ཏེ་བཟོད་པ་གསོལ་ནས་སླར་གཏང་ངོ་། ། མཚན་མོ་ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྱས་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་ཕུལ་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། གཙུག་ལག་ཁང་གི་ཨརྒྷའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཆོད་རྟེན་དང་། གཞལ་མེད་ཁང་ཁྱམས་ཀྱི་ཨརྒྷ་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། ། གཙུག་ལག་ཁང་སོགས་ཞིག་རལ་རྙིང་། ། འཆོས་པར་འདོད་ན་སྔགས་པ་ཡིས། ། གཏོར་མ་ལ་སོགས་བྱིན་ནས་ནི། ། དེར་གནས་ལྷ་ནི་སྤོ་བར་བྱ། ། ཕྱི་ནས་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཅན་གྱིས། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཅོས་ནས་ནི། ། རྫོགས་པར་མཐོང་ནས་སྤྲོས་པ་དེ། ། དེར་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཞག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པ་རྙིང་པ་དང་ཞིག་རལ་གྱི་ཨརྒྷའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་རས་རིས་ལ་སོགས་པ་བརྩམ་པར་འདོད་པའི་སྔགས་པས་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། ཞི་བའི་གཏོར་མ་བཏང་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ཏེ། བརྩམས་པའི་ལྷའམ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ནས་དེ་ནས་ནམ་མཁར་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་བལྟས་ཏེ།

Having requested forbearance, once the fire offering is complete, one should request the Buddhas and the rest to depart. Then, the patron, having placed the preceptor in front, should go to their own home, serve a Dharma feast to the monks, nuns, laymen, laywomen, and others, and after offering a gift, they should depart. Then, the preceptor and their retinue, as well as the masons and laborers and others, should be given a banquet; having offered according to their capacity and requested forbearance, they should be sent back. At night, having performed a gaṇacakra, one should offer torma to the guardians of the directions and so forth, and then everything should be gathered up. This is the ritual of the argha for a temple. Likewise, the argha for a stūpa or a celestial mansion and its courtyard should be understood in the same way. If one wishes to repair a temple or the like that is old, dilapidated, or ruined, the mantra practitioner should first offer torma and so forth, and then relocate the deities residing there. Afterwards, the compassionate one should repair it step by step; once it is seen to be complete, that elaboration should be established there just as before. This is the ritual of the argha for old or ruined temples and the like. Then, the mantra practitioner who wishes to begin a painting or the like should sit on a comfortable seat, offer a peaceful torma, and cultivate the conviction that all phenomena are pure by nature. Having performed the yoga of the deity to be depicted or of Vairocana, they should then visualize the Buddhas and the rest in the sky.

སྙིམ་པའི་མེ་ཏོག་གཏོར་ནས་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ཆོ་ག་བཞིན་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་གོས་གཙང་མ་འམ། ། ཤིང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟ་བར་རང་གི་ལྷའི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྱག་མཚན་ས་བོན་གྱིས་མཚན་པ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཟུགས་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་དང་གདན་དང་འོད་ཅན་ཐུགས་ཀར་མཚན་མ་དང་ས་བོན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། སྙིང་ག་དང་སྤྱི་བོ་དང་ལྐོག་མར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་ཨོཾ་དང་ཨཱཿ། ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་རིགས་དང་མཐུན་པའི་ཅོད་པན་ཅན་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་སྐད་ཅིག་མས་གྲུབ་པའི་ལྷ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་མཆོད་པ་ལྔ་ཡིས་མཆོད་དེ་བསྟོད་པ་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་བཟོ་བྱེད་རྣམས་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་ལ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ལ་ཕྱག་མཚན་དང་ས་བོན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རྣམ་པར་བསམས་ནས་དེའི་ལག་པ་གཡོན་དང་གཡས་དག་ཟླ་བ་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་པིར་དང་ཚོན་ལ་སོགས་པ་བསྔགས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་སླར་ཡང་ཡི་གེ་བརྒྱ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བརྟན་པར་བྱས་ཏེ་གཏད་ནས་རྩོམ་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ་ལེགས་པར་མཆོད་དེ་བསྟོད་པ་བྱས་ནས་བདུད་རྩི་མྱང་བ་བྱས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་བཏང་ནས་སློབ་དཔོན་དང་ལས་བྱེད་དང་གཞན་དག་ཀྱང་སྟོན་མོ་བྱིན་ཏེ་ནུས་པ་བཞིན་ཡོན་ཕུལ་ནས་གཏང་བར་བྱའོ། །

Having scattered flowers from cupped hands and prostrated, one should perform the consecration according to the ritual. Following that, upon a clean cloth or a piece of wood and so forth, one should meditate on the deity as being accomplished in an instant: the seed-syllable of one’s own deity is transformed into a hand-symbol marked by a seed-syllable, which in turn transforms into the deity with three faces and six arms, possessing a form, color, hand-symbols, seat, and light appropriate to the context, with the heart marked by the sign and seed-syllable. Having blessed the heart, crown, and throat with the syllables HŪṂ, OṂ, and ĀḤ, and having placed a crown appropriate to the family, one should meditate on the deity in union. Then, one should offer the five offerings and perform the praise. Next, one should visualize the artisans in the form of Vighnāntaka, with their bodies, speech, and minds blessed by the hand-symbols and seed-syllables. Having blessed their left and right hands as the moon and the vajra, one should consecrate the brush, pigments, and so forth one hundred and eight times with the mantra of Amṛtakuṇḍalī. Having meditated on them as the nectar of the wisdom of insight, one should stabilize them again with the hundred-syllable mantra, hand them over, and have them begin the work. Then, having offered the sprinkling of water and so forth, and having made excellent offerings and performed the praise, one should partake of the nectar and request the Buddhas and others to depart. After that, having offered the torma to the guardians of the directions, and having provided a feast for the master, the assistants, and others, one should dismiss them after offering a fee according to one’s ability.

རས་རིས་ལ་སོགས་པའི་ཨརྒྷའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དམ་ཆོས་གླེགས་བམ་རྩོམ་པ་ཡིས། ། ཆོ་ག་དེ་བཞིན་བྱས་ནས་ནི། ། ཤོག་བུ་ལ་ནི་དྷི་ལས་བྱུང་། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་བལྟས་ནས། ། དེ་ཡོངས་གྱུར་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཡི་གེའི་ཕྲེང་ནི་བལྟ་བར་བྱ། ། སྣག་ཚ་སྨྱུ་གུ་ཡོངས་བཟླས་ཏེ། ། བརྩམ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་ལ་བཟླས་པའི་སྔགས་ནི། ། ཨོཾ་དྷི་སུ་ཏི་སྨྲྀ་ཏི་མ་ཏི་བི་ཛ་ཡེ་སརྠ་ཨཛྙཱ་ན་པ་ཊ་ལཱ་པ་ཧ་རི་ཎི་ཧྲི་སྭཱ་ཧཱ། སློབ་དཔོན་དང་ནི་འདྲི་མཁན་ལ་འང་། ། སྟོན་མོ་དྲངས་ནས་ནན་ཏན་གྱིས། ། ཡོན་ཕུལ་ནས་ནི་གཏང་བྱ་སྟེ། ། ལྷག་པ་སྔར་བཞིན་རིག་པར་བྱ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་གླེགས་བམ་རྩོམ་པ་ན་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ཐམས་ཅད་བྱ་སྟེ། ཤོག་བུ་ལ་ས་བོན་དང་ཕྱག་མཚན་གྱི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་དཔག་མེད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་བྲིས་པའི་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཀྱིས་དཀྲིགས་པར་རྣམ་པར་བསྒོམ་མོ། ། ལྷག་མ་ནི་ཐང་ཀ་རྩོམ་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གླེགས་བམ་ཡང་ཆོ་ག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བྱའོ། ། གསུང་རབ་ཀྱི་ཨརྒྷའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་གཏོར་མ་གཏོང་བ་ཡི། ། ཡོ་བྱད་ཆོ་གས་ཕུལ་ནས་ནི། ། སྔགས་པས་ལྷག་གནས་བྱས་ནས་སུ། ། བསང་གཏོར་ལ་སོགས་བྱིན་ནས་ནི། ། དེར་ནི་ཆུ་ལྷའི་གཟུགས་ཅན་དུ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བལྟ་བར་བྱ། ། སྦྲུལ་ཞགས་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་དང་། ། ཆུ་སྐྱེས་ཤེས་རབ་སྙོམས་འཇུག་དཀར། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་དང་། ། བཛྲ་བ་རུ་ཎ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད། ། དེ་ཡོངས་གྱུར་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། རིགས་བརྒྱད་ཀླུ་ཡི་ཕོ་བྲང་ནི། །

This is the ritual for the argha offering for painted scrolls and the like. When composing a volume of the sublime Dharma, having performed the ritual in that same manner, one should visualize the letter Dhīḥ arising from the paper. Having beheld the Prajñāpāramitā, one should visualize the garland of letters arising from its complete transformation. Having recited the ink and the pen, one should then begin the composition. The mantra for reciting over these is: Oṃ dhīḥ susti smṛti mati vijaye sartha ajñāna paṭalāpahāriṇi hrīḥ svāhā. Having served a feast to the preceptor and the scribe, and having diligently offered a fee, they should be dismissed; the remaining details should be understood as before. When composing a volume of Secret Mantra, everything should be done as previously described. One should meditate on the paper as being filled with the mass of written letters, which arise from the complete transformation of the seed syllable and the seed syllable of the hand-symbol, and from the complete transformation of Amitābha. The remainder should be accomplished according to the ritual for composing a paṭa (thang-ka). Alternatively, volumes of the sublime Dharma should also be prepared by this very ritual. This is the ritual for the argha offering for the scriptures. Then, having offered the ritual requisites for the bali offering, the mantra practitioner, having performed the consecration (adhivāsana), and having offered the sprinkling of purification and so forth, should visualize Vairocana in the form of Varuṇa. He holds a snake-noose, a sword, a jewel, and a water-born lotus; he is white, in the state of meditative equipoise with Prajñā. One should recite the syllable Oṃ and so forth, and Vajra varuṇa hūṃ. From its complete transformation, the palace of the eight classes of nāgas arises.

ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་ཆུས་གང་བ། ། ཞི་བའི་ཀླུ་ཡིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། དངོས་ཀུན་གྱིས་ནི་རྣམ་བསམས་ནས། ། སླར་ཡང་གསང་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བྱའོ། ། ས་འོག་མཐར་ཐུག་ཡན་ལག་ནི། ། བརྒྱད་ལྡན་ཆུ་ཡིས་ཡོངས་གང་བ། ། ཆུ་ཡི་རྒྱུན་ནི་བལྟ་བྱ་སྟེ། ། གཞན་ནི་ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫིང་བུ་དང་ཝ་ཆུ་དང་ཁྲོན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཨརྒྷའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་དང་། ། ལྷག་གནས་སྔར་བཞིན་བྱས་ནས་ནི། ། ནང་གི་ས་ཡི་སྦྱང་བ་ནི། ། རིམ་བཞིན་དག་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། བློ་ལྡན་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཡིས། ། གསང་སྔགས་བརྗོད་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། རོལ་མོའི་གནས་ནི་ཉམས་དགའ་བར། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་ཀྱང་ནི་བཏབ། ། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་སྲས་དེ་བཞིན། ། གཞན་ཡང་ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ། ། མཁྱེན་བྱ་དེ་ནས་བཟོད་པར་གསོལ། ། རྫོགས་སངས་ལྷ་མོ་དེ་སྲས་དང་། ། ཚངས་སོགས་ལྷ་ཡི་ཚོགས་ཀྱིས་གང་། ། ཆོ་ག་མ་ཚང་བཟོད་མཛད་རིགས། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་སྦྱིན་བདག་ནི། ། ཞི་དང་རྒྱས་ཆེན་མཛད་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་སླད་དུ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཐམས་ཅད་དུ་བཟོད་པ་གསོལ་བ་དང་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཡང་ན། ཨོཾ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། སླར་ཡང་འབྱོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་བཛྲ་མུཿ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། །

Filled with the water of the nectar of primordial wisdom, Blessed by the peaceful nāgas, Having visualized all things [as such], One should again recite the mantra: OṂ VAJRA SAMAYA STVAṂ. From the depths of the underworld, The eightfold water completely fills the limbs; One should behold the flow of the water, And all else is as before. This is the ritual of the argha for ponds, streams, wells, and so forth. Having performed the offerings and the preliminary consecration according to the ritual, The purification of the inner earth Should be performed in stages of purity. The wise one, remaining in meditative equipoise, Should recite the mantra and bestow blessings. In a delightful place for music, One should meditate on the Buddhas and so forth. Then, the fire offering should also be performed. To the Buddhas, the sons of the Buddhas, And likewise to all other deities, Having requested their attention, one should then ask for forgiveness: "O Perfect Buddhas, goddesses, their sons, And the hosts of gods such as Brahmā, Please forgive any incomplete parts of the ritual. Having brought about great peace and prosperity for the patron everywhere, In order to return once again, I pray that you depart for the realm of the Buddhas." This is the mantra for requesting forgiveness and requesting departure. Alternatively: OṂ, you have accomplished all the welfare of sentient beings; Please bestow the appropriate siddhis. In order to return once again, I pray that you depart for the realm of the Buddhas. OṂ VAJRA MUḤ. With this, one should request their departure.

ཀུན་དགའ་ར་བ་དང་རོལ་མོའི་དེའུ་དང་ལྡུམ་རའི་སྦྱིན་པའི་ས་གཞིའི་ཨརྒྷའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དཔལ་ལྡན་གསང་འདུས་གསུང་བ་ཡི། ། ཆོ་ག་གང་ཞིག་མ་ཚང་བ། ། སྤྱི་རྒྱུད་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་ལ། ། བརྟེན་ནས་དེ་ནི་བསྐངས་པ་ཡིན། ། དཔལ་ལྡན་ཞི་བ་བཟང་པོའི་ཞབས་ཀྱི་སྤྲིན་ལས་བྱུང་། ། མན་ངག་ཆུ་རྒྱུན་དྲི་མེད་ཕུན་ཚོགས་ཐོབ་པ་ཡིས། ། སྣང་བྱེད་ཟླ་བའི་ས་གཞི་ལ་ནི་གང་སྐྱེས་པའི། ། འདུས་པའི་ཨརྒྷའི་ཆོ་གའི་ལོ་ཏོག་འགྲོ་ལ་བསྔོ། ། ཉོན་མོངས་འཕྲོག་བྱེད་ཨརྒའི་ཆོ་ག་བྱས་པ་ལས། ། བདག་ལ་རྣམ་དག་བསོད་ནམས་སྐྱེས་པ་གང་གྱུར་པ། ། དེ་ཡིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི། ། སེམས་ཅན་གྱི་ནི་དགོངས་པ་མཛད་པ་ཉིད་དུ་ཤོག། ། ཨརྒྷའི་ཆོ་ག་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་སྣང་བྱེད་ཟླ་བས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དཔལ་བ་རེནྡྲ་བའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་པྲཛྙཱ་ཀཱིརྟིས་བསྒྱུར་བའོ། །

This is the ritual of the argha offering for the grounds of monasteries, musical mounds, and gardens. Whatever ritual of the glorious Guhyasamāja was incomplete, that has been supplemented by relying upon the rituals taught in the General Tantra (Sarvamaṇḍalasāmānyavidhiguhyatantra). This has emerged from the cloud-like feet of the glorious Śāntibhadra. Having obtained the stainless, abundant stream of pith instructions, I dedicate the harvest of the Guhyasamāja argha ritual to all beings, born upon the ground of the illuminating moon. Through the performance of this argha ritual that removes the afflictions, whatever pure merit has arisen for me, by that may all beings without exception become Vajrasattva, acting for the benefit of sentient beings. The Essential Summary of the Argha Ritual, composed by the master Prabhākaracandra, is complete. It was translated by the Indian abbot Śrī Varendrabodhi and the translator-monk Prajñākīrti.