Six-Branched Yoga

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཥ་ཌ་ཨཾ་ག་ཡོ་ག་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐྱེད་རྫོགས་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་ཐིག་ལེ་དང་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་སྟེ་གོང་མ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའོ། ། བསྐྱེད་པ་དང་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་འདི་གཉིས་རིག་པས་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་དྲུག་པའི་གོ་རིམས་ཁོ་ནས་བསྒོམ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ཡང་དག་པའི་གྲུབ་པ་མི་འཐོབ་པོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། བསྙེན་པ་ཡན་ལག་དྲུག་གིས་ནི། ། གྲུབ་པ་མཆོག་ནི་བྱས་ནས་སུ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཡིས་གཞན་དུ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འབྱུང་མི་འགྱུར། ། སོ་སོར་སྡུད་དང་བསམ་གཏན་དང་། ། སྲོག་རྩོལ་དེ་བཞིན་འཛིན་པ་དང་། ། རྗེས་སུ་དྲན་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག་ཏུ་འདོད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ལ་མིག་ལ་སོགས་པའི་འགྲེལ་པ་ཅན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔའོ། ། དེ་རྣམས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་སོ་སོར་སྡུད་པ་ནི་བཀུག་ནས་ཡང་དག་པར་དུལ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སོ་སོར་སྡུད་པའོ། ། ཡང་ན་ལྷ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡུལ་གཟུང་བ་ནི་སོ་སོར་སྡུད་པའོ། ། བསམ་གཏན་ནི་སོ་སོར་སྡུད་པའི་གོ་རིམ་གྱིས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྷ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་། དགའ་བ་དང་། བདེ་བ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་ལྔའོ། ། དེ་ལ་སྣོད་དང་བཅུད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་བརྟགས་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །

In the language of India: Ṣaḍaṅgayoga-nāma. In the language of Tibet: sbyor ba yan lag drug pa (The Six-Limbed Yoga). Homage to Mañjuvajra. That which is called "Samantabhadra" consists of the two stages: generation and completion. Among these, the yoga of the drops and the subtle is the completion stage, while the former is the generation stage. These two stages, generation and completion, must be meditated upon solely according to the sequence of the six limbs established by knowledge; otherwise, it is said that authentic accomplishment will not be attained. As stated in the Explanatory Tantra: "Having accomplished the supreme attainment through the six limbs of approach, one should then perform the practice; otherwise, the supreme siddhi will not arise. Withdrawal, meditative concentration, breath control, likewise retention, recollection, and meditative absorption—these are asserted as the six limbs of yoga." In this context, the five consciousnesses, such as the eye and so forth, are the subjects. Withdrawing these from their respective objects, such as forms and so forth, and thereby subduing them through gathering, is "withdrawal" (pratyāhāra). Alternatively, perceiving objects in the manner of the deity itself is withdrawal. "Meditative concentration" (dhyāna) is the meditation on the mental consciousness as the deity itself, following the sequence of withdrawal. This is fivefold, distinguished by discernment, analysis, joy, bliss, and one-pointedness of mind. Among these, the conceptualization of the environment and its inhabitants, together with the maṇḍala, as the Blessed One Mañjuvajra itself is "discernment" (vitarka).

དེ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པ་ནི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའོ། ། རྣམ་པར་དཔྱོད་པས་དེ་དང་དེའི་ལྷ་ཉིད་དུ་དམིགས་ཤིང་ཡིད་བདེ་བ་ནི་དགའ་བའོ། ། དགའ་བ་བསྒོམས་པས་ལྷ་ལ་སེམས་ཟིན་པ་ནི་བདེ་བའོ། ། བདེ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ལ་དམིགས་པའི་མི་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ཟད་པས་འདོད་པའི་ལྷ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པའི་སེམས་ནི་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་བསམ་གཏན་ཡན་ལག་ལྔ་པོ་དེ་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའོ། ། སྲོག་རྩོལ་ལ་སོགས་པས་རྫོགས་རིམ་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་མཉམ་པ་ཉིད། སོ་སོར་རྟོག་པ། བྱ་བ་གྲུབ་པ། ཤིན་དུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལྔའི་རྒྱུ་ཡིན་པས། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་མེ་རླུང་ས་ཆུ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་འབྱུང་བ་ལྔའི་བདག་ཉིད་སྲོག་རྩོལ་ཐུར་དུ་རྒྱུ་བའི་བྱ་བ་བྱས་ཏེ། ཡུངས་འབྲུའི་ཚད་ཙམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་གོང་བུའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེའི་སྣ་རྩེར་ཕབ་ནས་གོང་དུ་གསུངས་པའི་སོ་སོར་སྡུད་པ་དང་། བསམ་གཏན་ཡན་ལག་ལྔའི་རིམ་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཐིག་ལེའི་སྦྱོར་བ་འདི་ནི་སྲོག་རླུང་ཕྱི་རོལ་དུ་རྒྱུ་བ་ཟློག་པར་བྱེད་པས་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་སྲོག་རྩོལ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། འདི་ཡང་ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ། སྙིང་གའི་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡང་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་བསམ་གཏན་འདི་ལྟ་བུའི་སྟོབས་ཀྱིས་རོ་མ་དང་རྐྱང་མར་རླུང་རྒྱུ་བ་ལ་སོགས་ཏེ། དབུ་མར་སྲོག་རླུང་རྒྱུ་བ་ནི་སྲོག་རྩོལ་ཡིན་ནོ། །

Certainty based on that very reality is discernment. Through discernment, perceiving each respective deity and experiencing mental joy is joy. Through the cultivation of joy, the mind being held upon the deity is bliss. Because a mind endowed with bliss becomes meditative concentration (samādhi), the ignorance that perceives various types of false conventionalities is exhausted; thus, the mind focused solely on the desired deity is one-pointedness. These five branches of meditative concentration are the generation stage. This is the sequence for meditating on the completion stage through breath control (prāṇāyāma) and so forth. Since it is the cause of the five wisdoms—mirror-like, equality, discerning, all-accomplishing, and the wisdom of the utterly pure expanse of phenomena (dharmadhātu)—and because the nature of the five wisdoms is the nature of fire, wind, earth, water, and space, it is the essence of the five elements. Having performed the activity of the downward-flowing breath control, one should bring down the bodhicitta drop, the size of a mustard seed, in the form of a sphere to the tip of the vajra, and then meditate on the sequence of withdrawal and the five branches of meditative concentration as explained above. This application of the drop is called "breath control" in the Explanatory Tantra because it reverses the outward flow of the life-sustaining wind. This is also an illustration; one should understand that it also includes applications such as the drop at the heart. Specifically, by the power of such meditative concentration, the winds flowing in the rasanā and lalanā and so forth are reversed, and the life-sustaining wind flowing in the central channel is breath control.

དེ་ནས་སྙིང་གར་མཾ་ཡིག་ཀྱང་པ་བསམས་ཏེ། དེའི་ཐིག་ལེ་ལ་སྲོག་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བསྒོམས་པས་གཟུང་འཛིན་སྲོག་རྩོལ་དང་བཅས་པ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་དང་རོ་གཅིག་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞི་བ་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་སྣང་བ་ཙམ་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པའི་འོད་གསལ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལ་གང་སྲོག་རླུང་བརྟན་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་འཛིན་པའོ། ། འདི་ཡང་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་སྣའི་རྩེ་མོར་བསྒོམས་པའི་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བའམ། གཏུམ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་གསུངས་མ་ཐག་པའི་རིམ་པས་གང་སྲོག་རླུང་བརྟན་པར་གྱུར་པ་དེ་ཡང་འཛིན་པའོ། ། འཛིན་པའི་རྗེས་ལ་སྨིག་རྒྱུ། དུ་བ་སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར་མར་མེ། སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རྟགས་ལྔ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སྲོག་རྩོལ་དང་བཅས་པའི་སེམས་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་གང་ཚེ་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། སྨོན་ལམ་གྱི་མཐུས་བསྒོམས་པའི་ལྷ་དྲན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་བསྒོམས་པའི་ལྷ་ཕྲ་བའི་སྦྱོར་བ་ལས་སྒོམ་པ་པོས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བར་བྱེད་པ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། འོད་དེ་དང་བཅས་པའི་བ་སྤུའི་བུ་ག་རེ་རེ་རྣམས་ཀྱིས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ལྷའི་རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས། བརྟན་པ་རིན་ཆེན་སྤྲོ་བར་བྱ། ། མི་བརྟན་པས་ནི་སྤྲོ་མི་བྱ། ། རབ་མཆོག་སྤྲིན་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲོ་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་མཉམ་འོད་ཀྱིས། ། ཞེས་སོ། །

Then, having visualized the syllable maṃ at the heart, one meditates on the vital wind (prāṇa) entering its drop (bindu). Because the subject-object duality along with the vital winds is thereby dissolved, the mind becomes of one taste with emptiness. This is the luminosity (prabhāsvara) itself, which is the nature of all buddhas, peaceful, a precious mind that is mere appearance, and equal to space. When the vital wind becomes stable in this state, that is "retention" (dhāraṇā). This is merely an illustration; retention also occurs when the vital wind becomes stable through the previously mentioned sequence of the subtle yoga visualized at the tip of the vajra nose, or through yogas such as the inner heat (caṇḍālī). Following retention, one will see the five signs: a mirage, smoke, fireflies, a lamp, and a cloudless sky. Then, when the mind becomes stable through the nature of luminosity along with the vital winds, one recollects the deity meditated upon through the power of aspiration. In that regard, the meditator emanates rays of light from the subtle yoga of the meditated deity; this is "recollection" (anusmṛti). The intentional meaning of "recollection" is the emanation of the aggregates, elements, sense bases, and so forth, as the nature of the deity from each and every pore of the body together with that light. As stated in the Glorious Guhyasamāja: "One should emanate the stable jewel; One should not emanate with what is unstable. One should emanate with the most supreme clouds, With the equal light of the buddhas' wisdom."

དེ་ནས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྤྲོས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྷ་རྣམས་འོད་དུ་བྱས་ནས་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱང་གསུངས་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་ཕྲ་བའི་རྣལ་འབྱོར་སྟོང་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་མི་ཕྱེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་དྲིལ་བའི་ཚུལ་དུ་བསྡུས་ནས། སྐད་ཅིག་གིས་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། རྒྱུད་གཞན་ནས་བསྟན་པ་དང་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་བཤད་པ་འདི་ཁོ་ནའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཞབས་ལུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་སོ། །

Then, having transformed the nature of all elaborated phenomena—the aggregates, elements, and sense bases—into the essence of the deities, and having condensed the light rays into the manner of a synthesis of the indivisible nature of emptiness and compassion through the application of the spoken [mantra], the instantaneous arising of the wisdom of self-awareness is the meditative absorption. This explanation alone is that which arises from the lineage stages and the teachings of other tantras. This concludes the "Six-Limbed Application" according to the tradition of Jñānapāda.