A Commentary on Six-Branched Yoga

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཥ་ཊ་ཨཾ་ག་ཡོ་ག་ནཱ་མ་ཊཱི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འགྲེལ་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་འདིར་གཅིག་པུར་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བ་ལས་བཤད་པ་དེ་ཉིད་མཆོག་ཡིན་ནོ་ཞེས་དྲན་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག་ཅེས་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་མོ། ། དེའི་ཡན་ལག་ནི་ཆའོ། ། དེ་ནི་སོ་སོར་སྤོང་བ་དང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སོ་སོར་སྤོང་བ་བཤད་པ་དབང་པོ་རྣམ་པ་བཅུ། ། ཞེས་ཏེ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡུལ་རྣམས་འདོད་པའི་ངོ་བོའི་ལྷར་རང་རང་གནས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ངོ་བོ་སྤོང་བ་སྟེ། ཁྱི་ཡིས་ཁྱི་འབྱིན་པའི་ཚུལ་ལོ། ། བསམ་གཏན་ནི་འདི་སྟེ་འདོད་པ་ལྔ་ནི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གི་སེམས་ནི་འདོད་པར་གསུངས་པ་སྟེ་ཞེས་གོང་དུ་བཤད་དོ། ། དེ་རྣམས་གཙོ་བོ་ལྔར་སྦྱོར་བ་ནི་གཙོ་བོར་གསུངས་པ་སྟེ། གཞན་ཡང་ཚད་མེད་པ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། སྟོབས་ལྔ་ཡང་བསྡུས་ནས་ལྷ་མོ་རྣམས་དང་ཁྲོ་བོར་སྦྱར་ཏེ། སྦྱོར་བ་དང་པོ་དང་ཆེན་པོའི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་ནི་བསམ་གཏན་དུ་བཞེད་དོ། ། དེ་ཡང་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ་བསམ་གཏན་རྟོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་གསང་བ་གསུམ་ཡང་མཆོག་གི་ལྷའི་ཕྱིར་ན་གཙོ་བོར་གསུངས་པ་སྟེ། ཉེ་བའི་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྟོག་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་རྣམས་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པའི་ལྷ་ལྔར་ལྷག་པའི་ལྷ་དང་དེའི་རིག་མ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར་བ་ནི་གཉིས་པའོ། །

In the language of India: Ṣaḍaṅgayoganāmaṭīkā. In the language of Tibet: sbyor ba yan lag drug pa zhes bya ba’i ’grel pa (The Commentary on the Six-Limbed Yoga). Homage to the glorious Vajrasattva! Regarding the phrase "the nectar of wisdom itself," this does not refer to a singular apprehension; rather, it is a recollection that what is explained in the root text is itself supreme. Regarding the "six-limbed yoga," "yoga" refers to the three samādhis. Their "limbs" are the constituent parts, such as "individual withdrawal" and so forth. Regarding the explanation of "individual withdrawal," it is said: "the ten types of faculties." This means that whatever is the nature of one's conduct, by abiding in the respective deities who are the nature of the desired objects, one abandons the nature of the external; this is the manner of a dog chasing away a dog. As for "meditative concentration," the five objects of desire are great passion and so forth. Furthermore, it was explained above that the minds of passion, aggression, and delusion are taught to be "desire." Applying these to the five principal deities is what is taught as the "principal." Moreover, by including the immeasurables, the perfections, and the five powers, they are joined with the goddesses and the wrathful deities. The application of the first yoga and the great deity yoga is asserted to be meditative concentration. Furthermore, it has five limbs, such as the realization of meditative concentration and so forth. In that regard, the three secrets are also taught as the "principal" because they are the supreme deities. The "near-attainment" and so forth are also applied to the conceptual. These refer to the five deities mentioned above, including the presiding deity and his consort. The yoga of those two in non-duality is the second [limb].

དེའི་རེག་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགའ་བ་ནི་གསུམ་པའོ། ། དེ་གཉིས་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ལས་བསྡུས་པའི་བདེ་བ་ནི་བཞི་པའོ། ། རང་གི་སེམས་དེ་ཤེས་པས་ཤེས་བྱའི་འབྱུང་བ་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ལྔ་པའོ། ། ཡན་ལག་གསུམ་པ་གསུངས་པ་སངས་རྒྱས་ཀུན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ནི་རང་གི་སེམས་སོ། ། དེའི་དངོས་ཞི་བ་ནི་དེའི་བཞོན་པའི་དབུགས་སོ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་གྲུབ་པོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་འབྱུང་བ་ལྔ་ནི་དབུགས་ཏེ་ཁ་དོག་ལྔ་དང་། དེའི་རང་བཞིན་དུ་ལྡན་པའོ། ། དེ་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ལས་ཕྱུང་ནས་སྣ་རྩེ་ལ་བསྒོམ་སྟེ། ཁ་དོག་ལྔ་པ་རིན་པོ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པའི་ངོ་བོ་སྟེ་དེས་ན་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་སོ། ། ཇི་སྟེ་གཞན་དུ་གྱུར་ཅིང་ཉམས་ན་སླར་ཡང་གཟུགས་གསུངས་པ། རང་སྔགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལས་ཉམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྲ་མོའི་གཙོ་བོ་རང་གི་ངོ་བོའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་ལ་ས་བོན་བཀོད་པའི་ཐིག་ལེ་ལ་དབུགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་དུ་བསྒོམས་ནས་སྔར་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་དེ་སླར་ཡང་གཟུང་ངོ་ཞེའོ། ། དེས་ཀྱང་མཚན་མ་འབྱུང་སྟེ་དེ་ནས་དབུགས་དེ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་པདྨ་ལ་སྤྲོའོ། ། ཅི་སྟེ་དེ་ལས་ཀྱང་ཉམས་ན་དེ་ནི་དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་རྟུལ་བས་ཕྱི་རོལ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བརྩལ་ཏེ། ལེའུ་བདུན་པ་ལྟར་སྦྱར་ནས་ཡང་དེའི་ཚུལ་དུ་སྤྲོས་ནས་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུངས་པ་ཐབས་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།

The joy arising from that contact is the third. The bliss gathered from the vajra and lotus of those two minds is the fourth. The wisdom in which the elements of the objects of knowledge are exhausted through knowing that very mind is the fifth. Regarding the third branch, it says, "All buddhas," and so forth. "All buddhas" refers to one's own mind. Its "peaceful reality" is the breath that is its vehicle. "All desires" refers to the accomplishments. The five wisdoms and the five elements are the breath, possessing five colors and their respective natures. Having extracted that like a sphere of light from the vajra, one meditates on the tip of the nose. "The five-colored jewel" refers to the essence endowed with the outer and inner wheels; thus, the application of the subtle is taught. If it should otherwise change or decline, the form is taught again, beginning with "one's own mantra." For a yogi who has declined from that, the principal of the subtle—the wisdom-being (jñānasattva) of one's own essence—is placed as a seed-syllable within the heart. By meditating on the breath as the light of wisdom within the drop (bindu), one should again grasp that previous jewel. Through that, the signs arise. Then, that breath is emanated from the vajra path into the lotus. If one declines even from that, because the faculties are extremely dull, one seeks an external action seal (karmamudrā). Having applied it according to the seventh chapter, emanating in that manner, the individual appearance is "recollection" (anusmṛti). Regarding the samādhi, it says, "Method and..." and so forth.

ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་ཐོབ་པས་དངོས་པོ་ཀུན་བསྡུས་ཏེ་གོང་བུར་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་ནས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡུལ་ལྟ་བུའི་ནང་དུ་ལྷའི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མས་རྫོགས་པ་གཞན་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་དག་བྱེད་པ་དམ་པའི་མཚན་མ་ཐོབ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གསུངས་པ་སོ་སོར་སྤོང་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འགྲེལ་པ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱི་ལུགས་པཎྜི་ཏ་སྨྲྀ་ཏིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། །

Because one has attained mastery over all wisdom, all phenomena are gathered and condensed into a single mass arising from the vajra. Within that, which is like an extremely subtle particle, the wisdom of the deity’s form is perfected in a single instant. The samādhi is the attainment of the sublime sign of performing the emanation and reabsorption of these forms for the sake of benefiting others. Their qualities are described in the passage beginning with "individual abandonment" and so forth. This concludes the commentary on the Six-Limbed Yoga of the Glorious Guhyasamāja, composed by the master Buddhajñānapāda and translated by the paṇḍita Smṛtijñānakīrti.