A Torma Cake Ritual for the Ten Wrathful Ones

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ད་ས་ཀྲོ་དྷ་བ་ལིཾ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། ཁྲོ་བོ་བཅུའི་གཏོར་མའི་ཆོ་ག། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཁྲོ་བོ་བཅུའི་གཏོར་མ་ནི་རང་ཉིད་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཆོ་ག་ཡན་ལག་གསུམ་གྱིས་མདུན་དུ་བསྐྱེད་པའམ་ཡང་ན་བཀུག་སྟེ། སྐད་ཅིག་གིས་མདུན་དུ་དམིགས་ལ་ཧཱུྃ་ལས་ལྕེ་རྡོ་རྗེ་སྦུ་གུའི་རྣམ་པར་བལྟ་བར་བྱས་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་ལ་བདུད་རྩི་སྦྱང་བའི་སྦྱོར་བས་གཏོར་མ་སྦྱངས་ཏེ་གོང་གི་སྔགས་ལན་གསུམ་བརྗོད་པས་གསོལ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དེ་ཞབས་བསིལ་དང་སོ་རྩི་བྱིན་ནས། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་བསྟོད་པ་བྱས་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྲོ་བོ་བཅུ་ཀ་ལ་ཡང་བྱའོ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཁྲོ་བོ་བཅུའི་རང་རང་གི་སྔགས་བཅུག་སྟེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨི་མཾ་བ་ལིཾ་གྲྀ་ཧྞ་གྲྀཧྞ་ཞེས་བྱ་བ་བསྣན་པ་ནི་སྔགས་སོ། ། གཞན་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་གོང་དང་མཐུན་ནོ། ། ཁྲོ་བོ་བཅུའི་གཏོར་མའི་ཆོ་ག་རྫོགས་སོ། ། ། ། འདིའི་ལག་ལེན་ནི་མདུན་དུ་བྲུཾ་ལས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་པ་ལྟེ་བ་དང་བཅུ་གཅིག་པར་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་ཟླ་བར་བསམ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་དགུ་བྲུཾ་དང་བཅུ། དེ་རྣམས་གྱུར་པ་ལས་འོད་འཕྲོས་ཁྲོ་བོ་བཅུ་སྤྱན་དྲངས་ནས་ཕྱག་མཚན་རྣམས་ལ་ཐིམ་པར་བསམས་ལ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུའི་སྟེང་དུ་ཁྲོ་བོ་བཅུ་བསམ་མོ། །

In the language of India: Daśakrodhabalividhiḥ. In the language of Tibet: Khro bo bcu’i gtor ma’i cho ga (The Ritual of the Torma Offering to the Ten Wrathful Deities). Homage to the Blessed One, the Glorious Vajrasattva. Regarding the torma offering to the ten wrathful deities: one who possesses the yoga of Mañjuvajra or another deity should generate the deities in front through the three branches of the ritual, or else summon them. Visualizing them instantaneously in front, one should view the tongue as a vajra tube from the syllable HŪṂ. Reciting "OṂ ĀḤ YAMĀNTAKṚT IMAṂ BALIṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ," one purifies the torma through the application of purifying nectar and, by reciting the aforementioned mantra three times, contemplates that they partake of it. Then, having made offerings of flowers and so forth, and having presented water for the feet and tooth-cleansing wood, one should ring the bell and offer the praise beginning with "Akṣobhya is great wisdom," and so on. Reciting the hundred-syllable mantra, one requests them to depart. The same should be done for all ten wrathful deities. By inserting the individual mantra of each of the ten wrathful deities between the three syllables (OṂ ĀḤ HŪṂ), and adding "IMAṂ BALIṂ GṚHṆA GṚHṆA" above that, it becomes the mantra. All other rituals are consistent with the above. The ritual of the torma offering to the ten wrathful deities is complete. As for the practical application: in front, one should visualize a ten-spoked wheel with a hub, making eleven in total, arising from the syllable BHRŪṂ. Above that, visualize a moon arising from the syllable A. Above that, visualize nine HŪṂs and one BHRŪṂ. From the transformation of these, light radiates forth, inviting the ten wrathful deities, which are then visualized as dissolving into their respective hand symbols. One should then visualize the ten wrathful deities upon the ten spokes of the wheel.

ཡང་རང་གི་ཡི་དམ་ལྷར་བསྒོམས་ལ་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱིས་ཁྲོ་བོ་བཅུ་སྤྱན་དྲངས་ནས་དེ་རྣམས་ལ་བསྟིམ་སྟེ་མགྲོན་སྤྱན་དྲངས་པའོ། ། དེ་ནས་གཏོར་མ་དམིགས་པ་ལས། ཡཾ་ལས་རླུང་། རཾ་ལས་མེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་གསུམ་ལས་ཐོད་པའི་སྒྱེད་པུ་གསུམ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་ཐོད་པ་ཕྱི་དཀར་བ་ནང་དམར་བ་བསམས་ཏེ་དེའི་ནང་དུ་གཏོར་མ། དེའི་སྟེང་དུ་བི་མུ་ར་ཤུ་མ་གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡི་གེ་བཅུ་ལས་ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་བསྐྱེད་ལ་དེ་ནས་ཡཾ་ལས་རླུང་གཡོས་ཏེ་མེ་འབར་བས་དམ་ཚིག་གི་བདུད་རྩི་སྦྱང་བར་བསམ། དེའི་སྟེང་དུ་པདྨ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ལ་ཧཱུྃ་གིས་མཚན་པ་དེ་ལས་འོད་སྤྲོས་པས་འོག་མིན་གྱི་གནས་ན་ཡོད་པའི་ཁྲོ་བོ་བཅུའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་སྤྱན་དྲངས་ནས་དེ་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་པ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པས་དབྱེར་མེད་དུ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་སྔགས་བརྗོད་ལ་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་གྲུབ་ནས་ཁྲོ་བོ་རེ་ལ་མཆོད་པ་རེ་དང་བསྟོད་པ་རེ་བྱ། མ་གྲུབ་ན་བཅུ་བྱར་ལ་སྤོགས་ཅིག་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ། དམ་ཚིག་པ་རང་ལ་བསྡུ་བའམ། ཡང་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཧཱུྃ་ལ། དེ་ཕྱག་མཚན་རྣམས་ལ། དེ་རྣམས་འཁོར་ལོ་ལ། དེ་བྲུཾ་ལ། བྲུཾ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསམས་ལ་གཏོར་མ་ས་གཙང་གཏོར། དགེ་བ་བསྔོ། མི་དམིགས་པར་གཟུང་ངོ་། ། གཏོར་མ་དེ་རྣམས་གསོལ་བས་ཆོས་ཉིད་ལ་ཐིམ་པའམ། ཡེ་ཤེས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དུར་ཁྲོད་པ་རྣམས་གཏོར་མ་གསོལ་བ་བདེ་བར་བསམ་མོ། ། ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ། པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ། པདྨཱ་ནྟ་ཀྲྀཏ།

Furthermore, meditate on yourself as your yidam deity. From the seed syllable at your heart, invite the ten wrathful deities and dissolve them into yourself; this is the invitation of the guests. Then, regarding the visualization of the torma: from yaṃ arises wind, and from raṃ arises fire. Above that, from the three syllables oṃ āḥ hūṃ, arise three skull-standers. Above those, from a, visualize a skull cup, white on the outside and red on the inside, within which is the torma. Above that, from the ten syllables bi mu ra śu ma go ku da ha na, generate the five meats and five nectars. Then, the wind from yaṃ stirs, and the fire blazes; imagine that this purifies the samaya nectar. Above that, upon a lotus and moon, from hūṃ arises a five-pronged vajra marked with hūṃ. Light radiates from it, inviting the wisdom nectar from the hearts of the ten wrathful deities residing in the realm of Akaniṣṭha. Imagine that these two become inseparable. Then, by reciting oṃ āḥ hūṃ three times, contemplate them as being inseparable. Then, recite the mantra and offer the torma. Once completed, if possible, perform an offering and a praise for each wrathful deity; if not, perform them ten times and apply the supplementary practice. Then, request them to depart. Either dissolve the samaya beings into yourself, or dissolve the wrathful deities into the hūṃ, those into their hand symbols, those into the wheel, and that into the bhrūṃ. Contemplate the bhrūṃ as emptiness and cast the torma in a clean place. Dedicate the merit and hold to the state of non-referentiality. Imagine that by partaking of those tormas, the dharmatā dissolves into dharmatā, or wisdom dissolves into wisdom. Imagine the charnel ground dwellers partaking of the torma with bliss. Yamāntakṛt, Prajñāntakṛt, Padmāntakṛt.

བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ། ཊཀྐི་རཱ་ཛ། ནཱི་ལ་དཎྜ། མ་ཧཱ་བ་ལ། ཨ་ཙ་ལ། ཨུཥྞཱི་ཥ་ཙཀྲ་བརྟྟི། སུཾ་བྷ་རཱ་ཛཱ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ནི་མདོག་སྔོ་བ། གཡས་དཀར་བ། གཡོན་དམར་བ། ཕྱག་གཡས་ན་ཐོ་བ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨའོ། ། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ནི་མདོག་དཀར་བ་ཞལ་གཡས་སྔོ་བ། གཡོན་དམར་བ། ཕྱག་གཡས་ན་དབྱུག་པ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨའོ། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་ནི་མདོག་དམར་བའོ། ། ཞལ་གཡས་ནག་པ་གཡོན་དཀར་བའོ། ། ཕྱག་གཡས་ན་པདྨ་དང་རལ་གྲིའོ། ། གཡོན་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་འཁོར་ལོ། བགེགས་མཐར་བྱེད་ནི་མདོག་སྔོ་བའོ། ། ཞལ་གཡས་དཀར་གཡོན་དམར་བའོ། ། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨའོ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ནི་མདོག་སྔོན་པོ། ཞལ་གཡས་དཀར་གཡོན་དམར་བའོ། ། ཕྱག་གཡས་ན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨའོ། ། དབྱུག་སྔོན་ཅན་ནི་མདོག་སྔོན་པོ་ཞལ་གཡས་དཀར་གཡོན་དམར་བའོ། ། ཕྱག་གཡས་ན་དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་དང་རལ་གྲིའོ། ། གཡོན་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨའོ། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ནི་མདོག་སྔོན་པོ། ཞལ་གཡས་དཀར་གཡོན་དམར་བའོ། ། ཕྱག་གཡས་ན་རྩེ་གསུམ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨའོ། ། མི་གཡོ་བ་ནི་མདོག་སྔོ་བ། ཞལ་གཡས་དཀར་གཡོན་དམར་བའོ། ། ཕྱག་གཡས་ན་རལ་གྲི་དང་རྡོ་རྗེ། གཡོན་ན་ཞགས་པ་དང་འཁོར་ལོ། ། མིག་ཟུར་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་ལྟ་བ་བྱིས་པའི་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ནི་མདོག་སེར་པོ་ཞལ་གཡས་སྔོ་བ་གཡོན་དཀར་བའོ། ། ཕྱག་གཡས་ན་འཁོར་ལོ་སེར་པོ་དང་རལ་གྲི།

Vighnāntakṛt, Ṭakkirāja, Nīladaṇḍa, Mahābala, Acala, Uṣṇīṣacakravartin, and Sumbharāja. Yamāntaka is blue in color, with a white right face and a red left face. In his right hands he holds a hammer and a sword; in his left, a jewel and a lotus. Prajñāntaka is white in color, with a blue right face and a red left face. In his right hands he holds a staff and a sword; in his left, a jewel and a lotus. Padmāntaka is red in color, with a black right face and a white left face. In his right hands he holds a lotus and a sword; in his left, a jewel and a wheel. Vighnāntaka is blue in color, with a white right face and a red left face. In his right hands he holds a vajra and a sword; in his left, a jewel and a lotus. Ṭakkirāja is blue in color, with a white right face and a red left face. In his right hands he holds a hook and a sword; in his left, a jewel and a lotus. Nīladaṇḍa is blue in color, with a white right face and a red left face. In his right hands he holds a blue staff and a sword; in his left, a jewel and a lotus. Mahābala is blue in color, with a white right face and a red left face. In his right hands he holds a trident and a sword; in his left, a jewel and a lotus. Acala is blue in color, with a white right face and a red left face. In his right hands he holds a sword and a vajra; in his left, a noose and a wheel. One should visualize them with the gaze of a sidelong glance and the form of a youth. Uṣṇīṣacakravartin is yellow in color, with a blue right face and a white left face. In his right hands he holds a yellow wheel and a sword.

གཡོན་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨའོ། ། གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ནི་མདོག་སྔོ་བ་ཞལ་གཡས་དཀར་བ་གཡོན་དམར་བའོ། ། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨའོ། ། ཁྲོ་བོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་འོག་མ་གཉིས་ནི་རང་འོད་ལ་འཁྱུད་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་དབུ་བརྒྱན་པའོ། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་ལ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱིས་དབུ་བརྒྱན་པའོ། ། གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མི་བསྐྱོད་པས་དབུ་བརྒྱན་པའོ། ། རྫོགས་སོ། ། ། ། {D1899བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་དང་པོ་སྟེ། ། གཉིས་པ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གསུམ་པ་སྟེ། ། བཞི་པ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདིར་བཞི་པ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དབང་བསྐུར་བཞི་པོ་ཡང་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་མང་པོ་ཡོད་པས་གཞུང་རྣམས་མང་པོར་འདོད་པའི་གཞུང་སྟེ། དང་པོར་བསྟན་ནས་རང་གི་འདོད་གཞུང་ཕྱིས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ལ་ལ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མྱང་བ་ནི་བཞི་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཞན་དག་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ཡང་ཤེས་པ་མྱང་བར་བྱ་བ་ནི་བཞི་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། ། ཡང་གཞན་དག་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སློབ་དཔོན་གྱི་སློབ་མ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནུབ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་གོ་བར་བྱ་བ་བཞི་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ལ་ནོར་བུའི་བུ་ག་དང་།

In the left hands are a jewel and a lotus. King Sumbharāja is blue in color, with a white face on the right and a red face on the left. In his right hands are a vajra and a sword; in his left hands are a jewel and a lotus. For all these wrathful deities, the two lower hands are in the mudrā of embracing their own light. Yamāntaka is crowned by Vairocana; Padmāntaka is crowned by Amitābha; and all the others are crowned by Akṣobhya. This concludes the section. Homage to the Blessed One, Mañjuśrī Kumārabhūta. "The first is the vase empowerment; the second is the secret empowerment; the third is the wisdom-gnosis empowerment; and the fourth is likewise." Regarding this, since there are many erroneous interpretations of the "fourth is likewise" among the four empowerments, I shall present the systems of many texts. Having first presented [the general view], I shall later present my own preferred system. Some say that the fourth is the tasting of the bodhicitta immediately following the wisdom and gnosis empowerments. Others assert that the fourth is the tasting of the cognition immediately following the wisdom-gnosis empowerment. Still others say that the fourth is the master’s explanation to the disciple of the meaning of the verse beginning with "When the vajra sun has set," and so forth, immediately following the wisdom and gnosis empowerments. Some [assert that it is the experience] in the opening of the jewel...

ཡང་དག་པར་རེག་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཅས་པས་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པ་ནི་བཞི་པ་ཡིན་ནོ་ཟེར་རོ། ། ལ་ལ་དག་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ལ་ནོར་བུའི་མཐར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བབས་པ་ན་དམིགས་པའི་རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་བཞི་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལ་ལ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ལ་དང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བབས་པ་ན་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་བཞི་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཞན་དག་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ལ་ནམ་མཁའ་དབྱིངས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མ་ལུས་པར་བབས་པ་ན་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་སྐབས་ནི་བཞི་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་དོར་བར་བྱའོ། ། ལ་ལ་དག་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བྱིན་པའི་རྗེས་ལ་སློབ་མ་ཚིག་གིས་དེའི་དོན་བསྟན་ཞིང་རྗེས་སུ་གནང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་བཞི་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། ། རྗེས་སུ་གནང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ་རྗེས་དེ་ཕྱི་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་སུ་གནང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་ནོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་ཡང་དག་སྦྱོར། ། གང་ཡིན་དེ་ནི་བསྙེན་པར་བཤད། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དང་ཕཊ་ལྡན་པར། ། བསྐྱེད་པ་བསྒྲུབ་པ་ཞེས་བཤད་ལ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཞི་བདེ་བ་ནི། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་ཡན་ལག་བཞི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་བཞི་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བླ་མ་ཁ་ཅིག་ཁོ་ན་འཆད་དོ། །

Some say that the fourth is the turning away from all objective observation through the generation of bodhicitta by means of authentic contact. Others say that the fourth is the freedom from all conceptual observation when bodhicitta descends to the tip of the jewel following insight and wisdom. Still others say that the fourth is the freedom from all objective observation when bodhicitta first descends following insight and wisdom. Others maintain that the fourth is the state of equanimity when bodhicitta has completely descended into the expanse of space following the wisdom-knowledge (jñāna) initiation. All of these [positions] should be rejected. Some maintain that the fourth is the empowerment of authorization (anujñā), in which the meaning is shown to the disciple through words following the conferral of the insight and wisdom initiations. For the purpose of the empowerment of authorization, that which follows is the empowerment of the authorization of wisdom. "The union of the means and the object of attainment is explained as the 'approach' (sevā). The union of the vajra and the lotus is explained as the 'near-attainment' (upasevā). That which is generated with the syllables HŪṂ and PHAṬ is explained as the 'attainment' (sādhana). The essential nature of peace and bliss is explained as the 'great attainment' (mahāsādhana)." Some gurus alone explain that the performance of these four branches exactly as they are, according to this verse regarding the completion stage, is the fourth empowerment of insight and wisdom.

སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་བླ་མ་ཆེན་པོ་དག་ནི། དབང་བསྐུར་བ་གསུམ་པ་ནི་འདིར་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དབང་བསྐུར་བ་བཞི་པ་གང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཤད་པ་ཡིན་པར་བཞེད་དོ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱི་གཞུང་འདི་ཉིད་ནི་གཟུང་བར་བྱ་སྟེ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བབས་པ་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་བར་མཚམས་སུ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་བཞི་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་འདུས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་བཅད་པའི་དོན་བརྡ་སྤྲོད་པར་གྱུར་པས་དབང་བསྐུར་བའི་བཞི་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་འདུས་པའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས་མན་ངག་སྟོན་པ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་བསོད་སྙོམས་པ་དགེ་སློང་འོད་སྲུངས་གཞོན་ནུའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་རཀྵི་ཏ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་བནྡྷེ་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་བའོ། །

The great masters such as Buddhajñānapāda and others maintain that the third empowerment is not the fourth empowerment described here as "that is also suchness"; rather, they hold it to be an explanation of the suchness that is the nature of the result to be accomplished. One should uphold this very text of Buddhajñānapāda: the fourth empowerment is that which, when the bodhicitta descends into the expanse of space, is free from all objective observation during the interval of supreme joy. It is the very essence of the assembly of Vajradhara. Since it serves to communicate the meaning established during the union of the practice and the object of practice within the stage of completion, one should view the fourth empowerment as the instruction on the manner of the assembly of Vajradhara. Thus is the chapter on empowerment taught. This concludes the work composed by the great learned master, the mendicant monk Kṣāntivādin Kāśyapamitra. It was translated by the Indian abbot Tathāgatarakṣita and the chief editor-translator, the monk Rinchen Zangpo.