A Sādhana called “All the Treasures of the Teachings”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སཱ་ས་ན་སརྦ་ཀ་སཱ་དྷ་ན་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། བསྟན་པའི་ནོར་ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་བདུད་རྩི་ཡི། ། རྒྱ་མཚོ་གཏིང་མཐའ་མེད་པ་ལ། ། ནོར་ལྡན་རྣམས་ནི་གཞུག་པའི་ཕྱིར། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། གཽ་ཏ་མའི་བསྟན་ལ་དད། ། གལ་ཏེ་རིགས་ཀྱི་བུ་འོངས་ན། ། དང་པོར་གསུམ་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་སྦྱིན། ། དེ་ཡི་རྗེས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས། དེ་ལ་འདི་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་གའོ། ། དུས་བཟང་པོ་ལ་དད་པ་དང་ལྡན་པའི་རིགས་ཀྱི་བུས་གཙང་བ་དང་གཙང་བའི་གོས་ཀྱིས་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ས་ཕྱོགས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་རབ་ཏུ་མཆོད་ནས་དེའི་མདུན་དུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་བླ་མ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་བྱས་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྲིད་པའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་རྣམས་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ཇི་ལྟར་དེ་ལྟར་ནུས་པས་རབ་ཏུ་མཆོད་ནས་བླ་མ་མཁས་པ་སྙིང་རྗེ་ཅན་ལ་ཡོན་ཕུལ་ནས་མེ་ཏོག་སྙིམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཞབས་གཉིས་ལ་གཏུགས་ཏེ། པུས་མོ་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་པའམ་ཙོག་ཙོག་པོས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་གནས་ཏེ་ལན་གསུམ་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་གསོལ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་ལྷག་པའི་བསམ་པས་རབ་ཏུ་ཞུགས་པའི་སློབ་མ་ལ་བལྟས་ཏེ་ཅི་ནུས་པས་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཁས་བླངས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས་འདི་ལྟར་སྦྱིན་པར་བྱའོ།

In the language of India: Sāsana-sarvasādhana-nāma. In the language of Tibet: bstan pa'i nor thams cad pa zhes bya ba'i sgrub pa'i thabs (The Sadhana Called the All-Treasures of the Teaching). Homage to the glorious Mañjuvajra! To cause those who possess wealth to enter the ocean of the Buddha’s teaching, which is a nectar without depth or limit, I shall describe the sequence in due order. If a son of noble family comes with faith in the teaching of Gautama, first grant him the refuge in the Three Jewels. Following that, [grant] the bodhicitta. This is the ritual for generating the mind of enlightenment preceded by taking refuge. At an auspicious time, a son of noble family endowed with faith, having purified himself and dressed in clean garments, should worship an image of the Tathāgata in a pleasing location. In front of it, having prepared maṇḍalas for the Three Jewels and the Guru, and having first performed the offering of flowers and so forth as far as possible, he should prostrate to the Three Jewels. Having worshipped as much as he is able and offered a gift to the learned and compassionate Guru, he should touch the Guru’s two feet with a handful of flowers. Then, either kneeling with his knees on the ground or sitting in a squatting posture, he should join his palms and remain there, making the request three times. The spiritual friend should say: "Please grant me the refuge in the Three Jewels and the bodhicitta as well." Then, the Guru, looking upon the disciple who has entered with a superior intention, should grant them as much as possible. Having preceded this with a formal commitment, it should be granted in this way.

། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་སྐད་སྨྲོས་ཤིག། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་། སློབ་དཔོན་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བས་གང་ཅུང་ཟད་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕ་མ་གཉིས་དང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ཅན་གཞན་དག་ལ་ཡང་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་འདི་དང་སྐྱེ་བ་གཞན་དག་གམ་སྲིད་པ་བར་མ་རྣམས་སུ་བདག་གིས་སྡིག་པའི་ལས་བགྱིས་པ་དང་། བགྱིད་དུ་སྩལ་བ་དང་། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡང་རུང་། དེ་དག་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ཤིང་མཉམ་པར་བཟླུམས་ཏེ་སྡོམ་ནས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་སློབ་དཔོན་གྱི་མདུན་དུ་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་བཤགས་པར་བགྱིའོ། ། ཤེས་བཞིན་དྲན་པ་ན་རབ་ཏུ་མི་འཆབ་པོ། ། འདི་ལྟར་ལན་གསུམ་དུའོ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བས་འདི་ལྟར་སྡིག་པ་བཤགས་ནས་ཉི་མ་འདི་ནས་བཟུང་སྟེ་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ་མཆིས་ཀྱི་བར་དུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཅན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་འཇིགས་པ་མི་བཟད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་མི་ཕྱེད་པའི་སྐུ། བླ་ན་མེད་པའི་སྐུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྐང་གཉིས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བས་འདི་ལྟར་སྡིག་པ་བཤགས་ནས་ཉི་མ་འདི་ནས་བཟུང་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ་མཆིས་ཀྱི་བར་དུ་ཞི་བ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་མཆོག་ཆོས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །

"Venerable one, speak as follows: 'I pray that the Buddhas, the Blessed Ones, residing in the world systems of the ten directions, the Bodhisattvas, the Great Beings, and the Preceptor, will turn their attention toward me. I, who am called [name], whatever sinful actions I have committed, caused others to commit, or rejoiced in, through body, speech, and mind—whether in relation to the Buddhas, Bodhisattvas, my parents, or other sentient beings—in this life, in other lives, or in the intermediate states of existence, I now gather them all together, consolidate them, and bind them into one, and before the Buddhas, Bodhisattvas, and Preceptor, I confess them most thoroughly. With full awareness and mindfulness, I do not conceal them.' This is to be repeated three times. Having thus confessed my sins, I, who am called [name], from this day forward until I reach the heart of enlightenment, take refuge in the Buddha, the Blessed One, the Great Compassionate One, the Omniscient, the All-Seeing, who has transcended all terrible fears, the Great Being with an indestructible body, the Unsurpassed Body, the Dharmakāya, the Supreme among two-legged beings. Having thus confessed my sins, I, who am called [name], from this day forward until I reach the heart of enlightenment, take refuge in the Dharma, the supreme peace free from attachment."

བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བས་འདི་ལྟར་སྡིག་པ་བཤགས་ནས་ཉི་མ་འདི་ནས་བཟུང་སྟེ་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ་མཆིས་ཀྱི་བར་དུ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་འདི་ལྟར་སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིས་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མཐའ་མེད་པ་རྣམས་བསྒྲལ་པའི་ཆེད་དང་། དབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པའི་དོན་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད་པ་ལ་རབ་ཏུ་གཞག་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་འདས་པ་དང་། མ་བྱོན་པ་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སངས་རྒྱས་ཉིད་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་དང་། རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་གཟིགས་ཤིང་མཁྱེན་པ་དང་། ཇི་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མཁྱེན་པའི་ཆོ་ག་དེས་བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ། སློབ་དཔོན་མཚན་འདི་ཞེས་བྱ་བའི་མདུན་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདུན་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་བགྱིའོ། ། འདི་ལྟར་ལན་གསུམ་དུའོ། ། དེ་ནས་གལ་ཏེ་འདོད་ན་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པ་སྦྱིན་ནོ། ། གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་བསླབ་པ་ལྔ་འཛིན་པ་ནི་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པའོ། ། དེ་ཡང་སྔར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་ལྡན་པ་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ལ་འདི་ལྟར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་འདི་སྐད་སྨྲོས་ཤིག།

I, who am called [name], having thus confessed my misdeeds, from this day forward until I reach the heart of enlightenment, go for refuge to the Sangha of irreversible Bodhisattvas, the supreme among all assemblies. I, who am called [name], having thus confessed my misdeeds and gone for refuge to the Three Jewels, for the sake of liberating the infinite realms of sentient beings, for the sake of their deliverance, for the sake of fully protecting them from the sufferings of saṃsāra, and for the sake of establishing them in the unsurpassed wisdom of omniscience: just as the Bodhisattvas of the past, future, and present have generated the mind of enlightenment and have realized, or will realize, Buddhahood itself; and just as all the Buddhas, free from obscurations, behold and know with their Buddha-wisdom and Buddha-eye; and just as they know the true nature of phenomena (dharmatā) through that ritual—so too, I, who am called [name], in the presence of the preceptor named [name] and in the presence of all the Buddhas and Bodhisattvas, shall generate the mind for unsurpassed, perfect, and complete enlightenment. This is to be repeated three times. Then, if desired, the lay practitioner's vows (upāsaka-saṃvara) are to be granted. The lay practitioner's vow consists of observing the five precepts preceded by going for refuge to the Three Jewels. Furthermore, to one who has previously made the request and has gone for refuge, it should be granted in this manner: "Venerable one, speak as follows."

སློབ་དཔོན་དགོངས་སུ་གསོལ། ཇི་ལྟར་འཕགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་ཐ་ན་སྲིན་བུ་གྲོག་མ་ཡང་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ངོ་ཚ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པས་སྲོག་གཅོད་པ་སྤངས་པ་དང་། སྲོག་གཅོད་པ་ལས་སླར་ལོག་པ་དང་། དབྱུག་པ་སྤངས་པ་དང་། མཚོན་ཆ་སྤངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བས་ཀྱང་ཐ་མ་སྲིན་བུ་གྲོག་མ་ཡང་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ་སེམས་ཅན་ངོ་ཚ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པས་སྲོག་གཅོད་པ་སྤངས་ཏེ་སྲོག་གཅོད་པ་ལས་སླར་ལོག་པ་དང་དབྱུག་པ་སྤང་བ་དང་། མཚོན་ཆ་སྤང་བར་བགྱིའོ། ། ཡན་ལག་དང་པོ་འདིས་འཕགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པོ་རྗེས་སུ་བགྱིད་དོ། ། གཞན་ཡང་སླར་ཇི་ལྟར་འཕགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་། འདོད་པས་ལོག་པར་གཡེམ་པ་དང་། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། འབྲུའི་ཆང་མྱོས་པར་འགྱུར་བའི་གནས་སྤངས་ཤིང་མྱོས་པར་འགྱུར་བའི་གནས་ལས་སླར་ལོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཉི་མ་འདི་ནས་བཟུང་སྟེ། ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་འདོད་པས་ལོག་པར་གཡེམ་པ་དང་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། འབྲུའི་ཆང་མྱོས་པར་འགྱུར་བ་བག་མེད་པའི་གནས་སྤངས་ཤིང་། འབྲུའི་གནས་ལས་སླར་ལོག་པར་བགྱིའོ། ། ཡན་ལག་ལྔ་པ་འདིས་འཕགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་དག་གི་བསླབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་སློབ་པོ། ། རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པོ། ། རྗེས་སུ་བགྱིད་དོ། ། བདག་སློབ་དཔོན་གྱིས་དགེ་བསྙེན་དུ་བཟུང་དུ་གསོལ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་མོ། །

Master, please attend to me. Just as those noble arhats, for as long as they lived, even down to an ant, maintained a sense of shame and compassion toward all sentient beings, and thus abandoned taking life, refrained from taking life, laid aside the stick, and laid aside weapons; in the same way, I, who am called [name], from this day forward for as long as I live, even down to an ant, shall maintain a sense of shame and compassion toward all sentient beings, abandon taking life, refrain from taking life, lay aside the stick, and lay aside weapons. By this first limb, I shall train in and follow the training of those noble arhats. Furthermore, just as those noble arhats, for as long as they lived, abandoned taking what is not given, sexual misconduct, lying, and the use of fermented and distilled liquors that cause intoxication, and refrained from the state of intoxication; in the same way, I, who am called [name], from this day forward for as long as I live, shall abandon taking what is not given, sexual misconduct, lying, and fermented and distilled liquors that cause intoxication and heedlessness, and refrain from the state of intoxication. By this fifth limb, I shall train in, follow, and practice the training of those noble arhats. Master, please accept me as a lay follower (upāsaka). This is to be repeated a second and a third time.

དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་གསོ་སྦྱོང་ལེན་པར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་གོ་མའི་སྡོམ་པ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་བསླབ་པ་བརྒྱད་འཛིན་པ་ནི་གོ་མའི་སྡོམ་པའོ། ། དེ་ཡང་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་ལྡན་པ་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ལ་འདི་ལྟར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་སྐད་སྨྲོས་ཤིག་བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་དུས་འདི་ནས་བཟུང་སྟེ། ཇི་སྲིད་ཕྱིས་ཀྱི་མཚན་མོའི་ཉི་མ་ཤར་བ་ལ་ཐུག་པ་དེ་སྲིད་དུ། སྲོག་གཅོད་ཀུན་དང་གཞན་གྱི་ནོར་འཕྲོག་དེ་བཞིན་མི་ཚངས་སྤྱོད། ། ཕྲ་རྫུན་དགའ་བ་སྐྱེད་བྱེད་ཆང་དང་དུས་མ་ཡིན་པའི་ཟས། ། ཕྲེང་བ་ཚོན་རྩི་གླུ་གར་རོལ་པ་ཁྲི་སྟན་ཆེན་པོ་དག། བདག་ནི་དེ་རིང་སྤོང་བྱེད་དགྲ་བཅོམ་ཞུགས་པའི་ཡོན་ཏན་བརྒྱད། ། དེ་བཞིན་དུ་ལན་གསུམ་མོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་དགེ་ཚུལ་གྱི་སྡོམ་པ་དང་། དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་དང་། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཡང་ཡོད་དེ། དེ་ཡང་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དང་། མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དང་། སྐབས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དང་། ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བླང་བར་བྱ་སྟེ། དེ་འདིར་མ་བསྟན་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་སྲོག་གཅོད་པ་དང་། མ་བྱིན་པ་ལེན་པ་དང་། འདོད་པ་ལོག་པར་གཡེམ་པ་དང་། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། འབྲུའི་ཆང་དང་། (བཅོས་,བཙོས་)པའི་ཆང་དང་། བག་མེད་པའི་གནས་ཏེ། འདི་ལས་ལྡོག་པ་ནི་དགེ་བསྙེན་གྱི་བསླབ་པའི་གནས་ལྔའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྲོག་གཅོད་པ་དང་། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་།

Likewise, if one wishes to take the poṣadha (fasting) vow, at that time the goma vow should be granted. The goma vow consists of observing the eight precepts preceded by the taking of refuge. This should be granted as follows to those who have requested it and have preceded it with the threefold refuge: "Venerable one, speak these words: 'I, who am called [name], from this time forth until the sun rises at the end of this night, shall abandon: taking life, stealing the wealth of others, and likewise unchaste conduct; speaking falsehoods that produce delight, intoxicants, and eating at improper times; wearing garlands, using perfumes and ointments, singing, dancing, and playing music, and using high or large beds and seats. Today I shall abandon these eight qualities of one who has entered the state of an Arhat.'" This is to be repeated three times. Furthermore, there are also the vows of a śrāmaṇera (novice), the vows of a bhikṣu (monk), the vows of a bodhisattva, and the vows of the Vajrasattva method of mantra. These should be taken according to the respective preparation, the respective inclination, the respective occasion, and the respective ritual; however, they are not taught here because they are not common to this context. In that regard, the five training precepts of a upāsaka (lay practitioner) consist of turning away from: taking life, taking what is not given, sexual misconduct, speaking falsehoods, and the state of heedlessness through grain-based and distilled intoxicants. Likewise, [the precepts include] taking life, taking what is not given, and so forth.

མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དང་། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། འབྲུའི་ཆང་བག་མེད་པའི་གནས་དང་། དུས་མ་ཡིན་པའི་ཟས་དང་། གར་ལ་སོགས་པ་དང་། ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཁྲི་སྟན་ཆེན་པོ་དང་། ཁྲི་སྟན་མཐོན་པོ་དང་། གསེར་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འདི་དག་སྤོང་བ་ནི་དགེ་ཚུལ་གྱི་བསླབ་པའི་གནས་བཅུའོ། ། དེ་བཞིན་ཕམ་པ་རྣམས་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་ལྷག་མ་རྣམས་དང་། སོ་སོར་བཤགས་པར་བྱ་བ་དང་། ཉེས་བྱས་རྣམས་དེ་ལྟུང་བ་སྡེ་ལྔ་ནི་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཕམ་པ་དང་། ཉེས་བྱས་ཏེ་ལྟུང་བ་དེ་གཉིས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་ཅན་གྱིའོ། ། ཕམ་པ་རྣམས་དང་དགེ་འདུན་གྱི་ལྷག་མ་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་དང་། ལྟུང་བ་སྦོམ་པོའི་སྒྲས་བརྗོད་དེ། ལྟུང་བ་དེ་གཉིས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཅན་གྱིའོ། ། དེ་ལ་བླ་མ་ལ་བརྙས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་ལས་འདས་པ་དང་། ཞེ་སྡང་གིས་རྡོ་རྗེ་སྤུན་གྱི་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་དང་། བྱམས་པ་སྤོང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤོང་བ་དང་། ཐེག་པ་གསུམ་ལ་སྨོད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་མ་སྨིན་པ་ལ་གསང་བ་སྒྲོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བདག་ཉིད་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སྨོད་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་། སྡང་བ་ལ་བྱམས་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐོག་མ་དང་ཐ་མས་སྟོང་པ་ལ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མར་རྟོག་པ་དང་། དད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་རབ་ཏུ་སུན་འབྱིན་པ་དང་། ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་དམ་ཚིག་མི་བསྟེན་པ་དང་། བུད་མེད་ལ་སྨོད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བཅུ་བཞིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྟོབས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་མ་ལེན་པ་དང་།

Unchaste conduct, speaking falsehoods, the use of fermented grain liquors and intoxicants, eating at improper times, dancing and so forth, wearing garlands and so forth, using large beds, using high beds, and handling gold and so forth—abandoning these are the ten points of training for a novice monk (śrāmaṇera). Likewise, the defeats (pārājika), the formal remainders (saṃghāvaśeṣa), the offenses to be individually confessed (pāyattika), and the misdeeds (duṣkṛta)—these five classes of downfalls are for monks. The defeats and the misdeeds—these two classes of downfalls are for those holding the bodhisattva vows. The defeats and the formal remainders are referred to by the terms "root downfalls" and "gross downfalls" (sthūlātyaya); these two classes of downfalls are for those holding the Vajrasattva vows. In that regard, disparaging the guru, transgressing the commands of the Tathāgata, speaking of the faults of a vajra sibling out of hatred, abandoning loving-kindness, abandoning the mind of awakening (bodhicitta), disparaging the three vehicles, revealing secrets to those who are not fully ripened, disparaging the five aggregates which are the nature of the Tathāgata, doubting that all phenomena are naturally pure, feeling love for those who are hostile, conceptualizing a beginning and an end to all phenomena which are empty of beginning and end, utterly disparaging the minds of those endowed with faith, not adhering to the commitments (samaya) as they have been received, and disparaging women—these are the fourteen root downfalls. Likewise, taking a yoginī by force...

སྟོབས་ཀྱིས་དེའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལེན་པ་དང་། གསང་བ་མི་སྦེད་པ་དང་། དམ་ཚིག་ལ་རྩོད་པ་དང་། དད་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཆོས་ལོག་པར་སྟོན་པ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཞུགས་པ་དང་ཞག་བདུན་དུ་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མི་ཤེས་པར་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཉིད་དུ་ང་རྒྱལ་བ་དང་། དད་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་ཞེས་པ་སྟེ། ལྟུང་བ་སྦོམ་པོ་བརྒྱད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ལ་མོས་ནས་གནས་པ་དེས་ཡོངས་སུ་ཀུན་དུ་སྤང་བར་བྱའོ། ། སླར་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གནས་སྐབས་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་རེ་ནས་སྤྱོད་པ་ཅི་ཡང་རུང་ནང་རུལ་བའི་རྨ་ལྡན་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་འགྱིང་གིས་གནས་པར་མི་བྱའོ། ། གང་ཞིག་རིགས་མི་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པས་སྡོམ་པ་གཅིག་ཀྱང་ཉེ་བར་ལེན་པར་མི་ནུས་པ་དེས་ཀྱང་གཞི་རྣམས་ལས་གཉིས་སམ་གཅིག་ཀྱང་རུང་བའི་བསླབ་པའི་གནས་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་མི་ནུས་ན་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཙམ་འདི་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དགེ་བསྙེན་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་མཆོག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་འདི་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་རོ། ། སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་ལས་རྒྱལ་བ་ལ་མི་དམན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། སྡོམ་པའི་ཆོ་གའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་སྟེ་དང་པོའོ། ། ། །

By force, taking up their bodhicitta, not concealing secrets, disputing the samaya, teaching perverted Dharma to those endowed with faith, dwelling together for seven days with those who have entered the Śrāvaka vehicle, being conceited as a yogi despite not knowing yoga, and teaching Dharma to those lacking faith—these are the eight gross downfalls. One who abides with devotion in the vows of Vajrasattva must completely and utterly abandon them. Furthermore, in the state where the non-dual condition has not been directly realized, one should not act with any conduct whatsoever while hoping for the inconceivable coemergent yoga, remaining with outward arrogance while being internally rotten like a wound. Even one who, due to a lack of lineage or other factors, is unable to take even a single vow, should train in at least two or one of the points of training from the foundations. If even that is not possible, one should be granted this mere bodhicitta preceded by taking refuge. This is because even a lay practitioner or a bodhisattva [is defined] by this mere supreme refuge. It is because one is not inferior to the Victors by virtue of proceeding with the mere aspirational bodhicitta. This is the first [section]: the classification of the ritual for taking refuge, generating bodhicitta, and the vows.

ལྷག་པའི་བསམ་པ་ལ་རབ་ཏུ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཆོད་པ་བྱ་བར་འོས་པས་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱའོ། ། ནང་པར་སྔར་ལངས་ནས་སམ། ཇི་ལྟར་སྐབས་ཡོད་པ་ཡང་རུང་། ཡིད་དུ་འོང་བའི་ས་ཕྱོགས་གཙང་སྦྲ་བྱས་ཏེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུ་དང་ཐང་ཀ་དང་། པུ་སྟི་རྣམས་དང་གཞན་ཡང་གང་རུང་ཁྲུས་བྱ་བར་འོས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཁྲུས་བྱས་ལ་རྨ་བྱའི་རླུང་ཡབ་ལ་སོགས་པས་རྡུལ་བྱབས་ཏེ། ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་ན་བཟའ་དང་དྲི་དང་རྒྱན་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་རྩའི་རྩེ་མོའི་ཆུའི་ཚད་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་རབ་ཏུ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཁྲུས་ཀྱི་སྔགས་ཏེ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། དེ་བཞིན་དུ་ན་བཟའ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་བཛྲ་ཝསྟྲ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ལཾ་བྷ་ནེ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་བཛྲ་ཨ་ལཾ་ཀ་རེ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ཡང་སྤོས་ལ་སོགས་པ་དག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་པོ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་རིམ་པས་ནང་དུ་བཅུག་ལ་རོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་སྐུ་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུའོ། ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་མེད་ན་ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་དུ་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་དམིགས་ལ་གང་ཅུང་ཟད་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་ལྕི་བ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ་སྟེ།

A bodhisattva who has correctly entered into the superior intention should always perform the ritual of offering to the Blessed One, as it is worthy of being done. Rising early in the morning, or whenever there is an opportunity, one should clean a pleasant location. Then, having bathed the images, thangkas, and volumes of the Buddhas and bodhisattvas, or any other objects worthy of bathing, using the mantra to be explained, and having brushed away the dust with a peacock-feather whisk and so forth, one should perform the offering with whatever robes, perfumes, ornaments, flowers, and so on are available. Even if only the amount of water on the tip of a blade of grass is used, one should consecrate it with the mantra to be explained and offer it. In this regard, the mantra for bathing is: OṂ ĀḤ OṂ SARVA-TATHĀGATA-ABHIṢEKASAMAYA-ŚRIYE HŪṂ HŪṂ. Likewise, the mantras for the robes and so forth are: OṂ ĀḤ OṂ VAJRA-VASTRĀYE SVĀHĀ HŪṂ; OṂ ĀḤ OṂ VAJRA-SAMALAMBHANE SVĀHĀ HŪṂ; OṂ ĀḤ OṂ VAJRA-ALAṂKARE SVĀHĀ HŪṂ; OṂ ĀḤ OṂ VAJRA-PUṢPE SVĀHĀ HŪṂ. Similarly, other items such as incense and so forth should be offered by sequentially incorporating them with these very three suchnesses. Therefore, this is done in front of those images and so forth. If the images and so forth are not present, one should visualize the Buddhas and bodhisattvas who have appeared in the ten directions and three times, and having consecrated whatever little is available with the mantra to be explained, one should prepare a maṇḍala of cow dung and so forth.

འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྔགས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ས་གཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་ཏེ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་བཛྲ་བྷཱུ་མི་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་བཛྲ་རེ་ཁེ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། དེ་བཞིན་དུ་ཨརྒྷའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཨཱཿམཾ་པྲ་བ་ར་སཏྐ་ར་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། དེ་ལ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་རང་གི་སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ནང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གནས་པ་གུར་གུམ་ལྟར་དམར་བའི་མཾ་ཡིག་གི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་ཉིད་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བཀུག་སྟེ། དེར་གནས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་གནས་དང་མཚན་དང་ཁ་དོག་དང་ཕྱག་མཚན་དང་། ས་བོན་རྣམས་མངོན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྩ་བ་གཅིག་ལ་ཡལ་ག་བཅུ་དགུ་པའི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་མགོན་པོ་དང་བཅས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གནས་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་བཀྲ་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་སུ་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་གུར་གུམ་ལྟར་དམར་བ་རལ་གྲི་ནག་པོ་དང་མདའ་དམར་པོ་དང་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་དང་གཞུ་དམར་པོ་འཛིན་པ་གུར་གུམ་དམར་པོ་ལྟ་བུའི་མཾ་ཡིག་ནི་ས་བོན་ནོ། ། དེའི་དབུ་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་ནག་པོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ནག་པོ་འཛིན་པ་ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། །

The maṇḍala is consecrated with the mantra that will be explained. In this regard, the mantra for consecrating the ground is: OṂ ĀḤ OṂ VAJRA BHŪMI SVĀHĀ HŪṂ. Likewise, the mantra for consecrating the maṇḍala is: OṂ ĀḤ OṂ VAJRA REKHE SVĀHĀ HŪṂ. Similarly, the mantra for the argha offering is: OṂ ĀḤ MAṂ PRABHARA SATKARA ARGHAṂ PRATĪCCHA SVĀHĀ HŪṂ. Furthermore, from the seed-syllable MAṂ, red like saffron, situated in the center of a moon maṇḍala—which is the complete transformation of the first white vowel residing at one's own heart within the maṇḍala—rays of light radiate forth. These summon the maṇḍala wheel of the glorious Guhyasamāja, with Mañjuvajra as the principal deity, the very nature of the wisdom maṇḍala established from beginningless time. One should then clearly visualize the locations, names, colors, hand-symbols, and seed-syllables of those deities residing therein. In this regard, upon a variegated lotus with a single root and nineteen branches, which serves as the seat for the deities including the Protector, is a celestial palace of the nature of the seven precious gems. In its center, upon a lotus and moon maṇḍala, is Mañjuvajra, red like saffron, holding a black sword, a red arrow, a blue utpala, and a red bow. The seed-syllable is the letter MAṂ, which is like red saffron. Above his head is black Akṣobhya, holding a black five-pronged vajra; the seed-syllable is the black letter HŪṂ.

མདུན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དཀར་པོ་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་འཛིན་པ་བྷྲཱུཾ་ཡིག་དཀར་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། གཡས་སུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་སེར་པོ་པདྨ་རཱ་ག་ལྟར་རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་དགུ་པ་ལྗང་གུ་འཛིན་པ་ཨཱཾ་ཡིག་སེར་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དམར་པོ་པདྨ་འཛིན་པ་ཛྲཱིཾ་ཡིག་དམར་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལྗང་གུ་རལ་གྲི་ནག་པོ་འཛིན་པ་ཁཾ་ཡིག་ལྗང་གུ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། མེའི་མཚམས་སུ་ནི་སྤྱན་མ་དཀར་མོ་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་འཛིན་པ་ལཾ་ཡིག་དཀར་པོའི་ས་བོན་ནོ། ། སྲིན་པོའི་མཚམས་སུ་མཱ་མ་ཀཱི་ནག་མོ་ཨུཏྤལ་དམར་པོ་འཛིན་པ་མཾ་ཡིག་ནག་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་གོས་དཀར་མོ་དམར་མོ་པདྨ་དམར་པོ་འཛིན་པ་པཾ་ཡིག་དམར་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་སྒྲོལ་མ་སེར་མོ་ཨུཏྤལ་འཛིན་པ་ཏཱཾ་ཡིག་སེར་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། ཕྱིའི་མེའི་མཚམས་སུ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་དཀར་མོ་མེ་ལོང་དཀར་པོ་འཛིན་པ་ཛཿདཀར་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། སྲིན་པོའི་མཚམས་སུ་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་ནག་མོ་པི་ཝང་ནག་པོ་འཛིན་པ་ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་དྲི་རྡོ་རྗེ་མ་སེར་མོ་དྲི་ཆུ་སེར་མོས་བཀང་བའི་དུང་ཕོར་འཛིན་པ་བཾ་ཡིག་སེར་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་རོ་རྡོ་རྗེ་མ་དམར་མོ་རོ་དམར་པོས་བཀང་བའི་སྣོད་དཀར་པོ་འཛིན་པ་ཧོཿཡིག་དམར་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་བྱང་གི་རྩ་རུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རེག་རྡོ་རྗེ་མ་ལྗང་གུ་གོས་སྣ་ཚོགས་འཛིན་པ་ཁཾ་ཡིག་ལྗང་གུ་ནི་ས་བོན་ནོ། །

In front is white Vairocana, holding a white eight-spoked wheel; the white syllable BHRŪṂ is the seed syllable. To the right is yellow Ratnasambhava, holding a nine-faceted green jewel like a ruby; the yellow syllable ĀṂ is the seed syllable. In the western direction is red Amitābha, holding a lotus; the red syllable JRĪṂ is the seed syllable. In the northern direction is green Amoghasiddhi, holding a black sword; the green syllable KHAṂ is the seed syllable. In the southeast is white Locanā, holding a white wheel; the white syllable LAṂ is the seed syllable. In the southwest is black Māmakī, holding a red utpala; the black syllable MAṂ is the seed syllable. In the northwest is red Pāṇḍaravāsinī, holding a red lotus; the red syllable PAṂ is the seed syllable. In the northeast is yellow Tārā, holding an utpala; the yellow syllable TĀṂ is the seed syllable. In the outer southeast is white Rūpavajrā, holding a white mirror; the white syllable JAḤ is the seed syllable. In the southwest is black Śabdavajrā, holding a black lute; the black syllable HŪṂ is the seed syllable. In the northwest is yellow Gandhavajrā, holding a yellow conch bowl filled with yellow perfume; the yellow syllable VAṂ is the seed syllable. In the northeast is red Rasavajrā, holding a white vessel filled with red nectar; the red syllable HOḤ is the seed syllable. At the northern base of the eastern gate is green Dharmadhātusparśavajrā, holding various garments; the green syllable KHAṂ is the seed syllable.

ལྷོའི་སྒོའི་རྩ་རུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ཆོས་འབྱུང་དཀར་པོ་འཛིན་པ་རཾ་ཡིག་དཀར་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། ཤར་སྒོ་རུ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ནག་པོ་འཇིགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་ནག་པོ་འཛིན་པ་ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། ལྷོ་སྒོ་རུ་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དཀར་པོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ནག་པོས་མཚན་པའི་དབྱིག་པ་དཀར་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། ནུབ་སྒོ་རུ་པདྨ་མཐར་བྱེད་དམར་མོ་འཇིགས་པ་པདྨ་དམར་པོ་འཛིན་པ་ཧཱུྃ་ཡིག་དམར་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། བྱང་སྒོ་རུ་བགེགས་མཐར་བྱེད་ནག་པོ་འཇིགས་པ་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་འཛིན་པ་ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་པ་འཁོར་ལོ་ཁ་དོག་སེར་པོའི་ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་གི་རྩིབས་ཀྱི་དབུས་རྣམས་སུ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཉིད་དོ། ། མེའི་མཚམས་ཀྱི་རྩིབས་ཀྱི་མཚམས་ན་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་མཛེས་པ་ནག་པོ་ལྕགས་ཀྱུ་ནག་པོ་འཛིན་པ་ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། སྲིན་པོའི་མཚམས་ཀྱི་རྩིབས་ཀྱི་དབུས་སུ་དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་འཇིགས་པ་ནག་པོ་དབྱུག་པ་ནག་པོ་འཛིན་པ། ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། རླུང་གི་མཚམས་ཀྱི་རྩིབས་ཀྱི་དབུས་སུ་སྟོབས་པོ་ཆེ་འཇིགས་པ་ནག་པོ་རྩེ་གསུམ་ནག་པོ་འཛིན་པ་ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ཀྱི་རྩིབས་ཀྱི་དབུས་སུ་མི་གཡོ་བ་ནག་པོ་མཛེས་པ་བྱིས་པའི་ཆ་བྱད་ཅན་སྤྱན་ཡོ་བ་ནག་པོ་རལ་གྲི་ནག་པོ་འཛིན་པ་ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། །

At the base of the southern gate is Dharmadhātuvajrī, holding a white source of phenomena (dharmodaya); the white syllable RAṂ is the seed syllable. At the eastern gate is black Yamāntaka, the Terrifying One, holding a black vajra-hammer; the black syllable HŪṂ is the seed syllable. At the southern gate is white Prajñāntaka, holding a white staff marked with a black five-pronged vajra; the seed syllable is HŪṂ. At the western gate is red Padmāntaka, the Terrifying One, holding a red lotus; the red syllable HŪṂ is the seed syllable. At the northern gate is black Vighnāntaka, the Terrifying One, holding a black five-pronged vajra; the black syllable HŪṂ is the seed syllable. In the center of the eastern, southern, western, and northern spokes of the ten-spoked protective wheel, which is yellow in color, are these very deities, Yamāntaka and the others. In the intermediate space of the spoke in the southeast is the beautiful black Takkirāja, holding a black iron hook; the black syllable HŪṂ is the seed syllable. In the center of the spoke in the southwest is the terrifying black Nīladaṇḍa, holding a black staff; the black syllable HŪṂ is the seed syllable. In the center of the spoke in the northwest is the terrifying black Mahābala, holding a black trident; the black syllable HŪṂ is the seed syllable. In the center of the spoke in the northeast is the beautiful black Acala, with the appearance of a child and a squinting black eye, holding a black sword; the black syllable HŪṂ is the seed syllable.

སྟེང་གི་རྩིབས་ཀྱི་དབུས་སུ་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་མཛེས་པ་སེར་པོ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་སེར་པོ་འཛིན་པ་འཁོར་ལོ་སེར་པོ་འབར་བས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་བྲུཾ་ཡིག་སེར་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། འོག་གི་རྩིབས་ཀྱི་དབུས་སུ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་མཛེས་པ་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ནག་པོ་འཛིན་པ་ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་མཛེས་པ་ནག་པོ་ཆོས་འབྱུང་བ་དཀར་པོ་བསྐྱེད་པ་སྟེ་ས་བོན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་དང་། རལ་གྲི་ནག་པོ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་ནག་པོ་དང་། ཞགས་པ་ནག་པོ་འཛིན་པ་ཞབས་གཡོན་པ་དང་གཡས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཨུ་མའི་ནུ་མའི་བུམ་པ་དང་། བདེ་བྱེད་ཀྱི་རྣ་བ་གཡོན་པ་མནན་པ་སྟེ། ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་ནི་ས་བོན་ནོ། ། མདོར་བསྡུས་པ་འདི་དྲན་པར་བྱས་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་མངོན་པར་བརྩོན་པ་ཡོད་ན་གཞན་འདི་ཡང་དྲན་པར་བྱའོ། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་རང་རང་གི་གཟུགས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་རང་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྤྲོས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་དང་། རྒྱན་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་དང་། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དང་། ཕྱག་གཉིས་གཙོ་བོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་འོད་ཀྱི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པ། མཛེས་པའི་མ་མཆུ་འཛིན་པ། ལྷག་མའི་ཕྱག་གཙོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་རལ་གྲི་ནག་པོ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་མར་གད་ལྗང་གུ་ཟུར་དགུ་པ་དང་།

In the center of the upper spoke is the beautiful yellow Uṣṇīṣacakravartin, holding a yellow eight-spoked wheel and completely surrounded by a blazing yellow wheel; the yellow syllable Bhrūṃ is the seed syllable. In the center of the lower spoke is the beautiful black Sumbharāja, holding a black five-pronged vajra; the black syllable Hūṃ is the seed syllable. In the center of the hub of the wheel is the beautiful black Vajrahūṃkāra, who generates the white source of phenomena (dharmodaya); this is the seed syllable. He holds a black five-pronged vajra, a black sword, a black hook, and a black noose. With his left and right feet, he tramples upon the breast-vessel of Umā and the left ear of Śaṃkara; the black syllable Hūṃ is the seed syllable. Having recollected this in brief, one should make offerings. If one is intensely diligent, one should also recollect the following. All [deities] such as Mañjuvajra and the rest should be understood in this way: they have three faces and six arms, their forms are fully accomplished from the subtle particles of their respective [deities], and they arise from the seed syllable at the heart of the wisdom-being (jñānasattva). By emanating the wheel of their respective maṇḍalas, they act for the benefit of sentient beings. They wear all the ornaments, possess jeweled crowns, and sit in the vajra posture. With the two principal hands, they embrace their own self-radiant consorts. They hold beautiful lips, and the remaining principal hands hold the hand-symbols: a black sword and a nine-cornered emerald.

པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་འཛིན་པའོ། ། རལ་གྲི་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་རྣམས་དང་། གཞན་གྱི་ཡང་ཕྱག་མཚན་གཙོ་བོའི་གནས་སུ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའོ། ། མི་གཡོ་བ་ནི་དེའི་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་རྩེ་ལྔ་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཞལ་ནི་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ་སྟེ། དཀར་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོའོ། ། སྔོན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་དཀར་པོ་དང་དམར་པོའོ། ། ཁྲོ་བོ་མ་གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་སྒེག་པ་འབར་བ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། རང་འོད་མཛེས་མ་མ་གཏོགས་ནི་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན་ནོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མ་གཏོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཉི་མའི་འོད་དང་ཉི་མའི་གདན་རྣམས་སོ། ། ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་གཡོན་བརྐྱང་ངོ་། ། ཁྲོ་བོ་འཇིགས་པ་རྣམས་ནི་ཐུང་བ་གསུས་པ་འཕྱང་བ་སྨིན་མ་དང་སྨ་ར་དང་སྐྲ་གྱེན་དུ་འགྲེང་བ་རྣམས་སོ། ། ཀླུ་མཐའ་ཡས་ཤིན་ཏུ་སྔོ་བས་མགོ་ལ་བཅིང་བ་དང་འཇོག་པོ་དམར་པོས་རྣ་བའི་འདབ་མ་བརྒྱན་པ་དང་། དཀར་པོ་པདྨ་ཆེན་པོས་རྒྱན་དོ་ཤལ་བྱས་པ་དང་། ལྗང་གུ་ཀརྐོ་ཊས་ཚངས་པའི་སྐུད་པ་དང་། སེར་པོ་དུང་སྐྱོང་གིས་གདུ་བུ་བྱས་པ་དང་། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་རིགས་ལྡན་གྱིས་ལེགས་པར་མཛེས་པའི་དཔུང་རྒྱན་དང་། པདྨ་སྐྱ་བོ་ལྟ་བུ་ནོར་ལྡན་གྱིས་སྐ་རགས་སྤྲས་པ་དང་། པདྨའི་ཡུ་བ་སྐྱ་བོ་ལྟ་བུའི་པདྨ་རྐང་རྒྱན་བྱས་པ་དང་། སྟག་གི་པགས་པའི་གོས་འཛིན་པ་དང་། ལྕེ་འདྲིལ་བ་དང་། གདོང་འཇིགས་པ་དང་། བཞད་པའི་གད་རྒྱངས་དང་།

He holds a red eight-petaled lotus. The sword, jewel, and lotus, as well as the primary hand-symbols of the others, are an eight-spoked wheel in the central position. In the position of Acala is a black five-pronged vajra. For all of them, the right and left faces are blue and white; for those that are white, the [other] two are blue and red; for those that are blue, the two are white and red. With the exception of the wrathful deities, all have extremely graceful, blazing, and charming forms. The Tathāgatas, with the exception of Vajrasattva and his own consort Rūpiṇī, have their hair in a topknot. With the exception of Vairocana and Vajrasattva, all the Tathāgatas and the wrathful deities have the radiance of the sun and sun-disc seats. All the wrathful deities are in the posture with the left leg extended. The terrifying wrathful deities are short, with protruding bellies, and their eyebrows, beards, and hair standing erect. They are adorned with the nāga Ananta, who is deep blue, bound around the head; Takṣaka, who is red, adorning the ear-petals; white Mahāpadma, serving as a necklace; green Karkoṭaka, as the brahmin’s thread; yellow Śaṅkhapāla, as bracelets; multicolored Kulika, as beautiful armlets; pale-yellow Dhanada, as a belt; and pale lotus-stalk-like Padma, as anklets. They wear garments of tiger skin, have curled tongues, terrifying faces, and are laughing with loud, boisterous laughter.

དཔྲལ་བའི་དབྱེས་ལ་ཁྲོ་གཉེར་དང་། སྤྱན་ཟླུམ་པོ་ཅུང་ཟད་དམར་བ་རྣམས་སོ། ། ཁྲོ་བོ་མཛེས་པ་རྣམས་ནི་ཁྲོ་བའི་གཟུགས་དང་། ཁྲོ་གཉེར་ཅུང་ཟད་དང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་ཏེ་སྨ་ར་མེད་པའོ། ། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། སྒྲ་རྡོ་རྗེ་དང་། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དང་། བགེགས་མཐར་བྱེད་དང་། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་བགེགས་མཐར་བྱེད་དང་། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དང་། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་། དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་དང་། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་། མི་གཡོ་བ་དང་། གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་རྣམས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་གཉིས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། སྤྱན་མ་དང་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་དང་། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། གོས་དཀར་མོ་དང་། རོ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། པདྨ་མཐར་བྱེད་དང་། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་པདྨ་མཐར་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། སྒྲོལ་མ་དང་རེག་རྡོ་རྗེ་མ་གཉིས་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། དྲི་རྡོ་རྗེ་མའི་བདག་པོ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ལ་ཞལ་བལྟས་པའོ། །

The broad forehead is marked with frowns, and the eyes are round and slightly red. The beautiful wrathful deities have wrathful forms, slight frowns, and wear all the ornaments and jeweled crowns, but are without beards. The lords of the families of Śrī Mañjuvajra, Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, Māmakī, Śabdavajrā, Prajñāntakṛt, Vighnāntakṛt, the Vighnāntakṛt residing in the protection wheel, Prajñāntakṛt, Takkirāja, Nīladaṇḍa, Mahābala, Acala, Uṣṇīṣacakravartin, Sumbharāja, and Vajra-hūṃkāra are Akṣobhya. The lords of the families of Akṣobhya and Dharmadhātuvajrā are Vajrasattva. The lords of Locanā, Rūpavajrā, Yamāntakṛt, and the Yamāntakṛt residing in the protection wheel are Vairocana. The lords of Pāṇḍaravāsinī, Rasavajrā, Padmāntakṛt, and the Padmāntakṛt residing in the protection wheel are Amitābha. The lord of both Tārā and Sparśavajrā is Amoghasiddhi. The lord of Gandhavajrā is Ratnasambhava. He faces the lords of all the maṇḍalas.

རྣམ་པར་སྤྲོས་པ་འདི་དྲན་པར་བྱས་ལ་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞབས་བསིལ་དང་ཞལ་བསིལ་བ་དང་། ཨརྒྷཾ་ཕུལ་ལ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཏེ། རང་རང་གི་ས་བོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་ལ་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ། གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱིའི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་དང་། གསང་བའི་མཆོད་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བ་དང་བཅས་པས། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་བཛྲ་དྷཱུ་པེ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། འདི་ལ་སོགས་པ་སྔར་བསྟན་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་སྤོས་དང་། མར་མེ་དང་དྲི་དང་ལྷ་བཤོས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བསྟབས་ལ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་བྱུང་བའི་བླ་ན་མེད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཟག་པ་དང་བྲལ་བའི་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་ལ་ཐུག་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ཕྱིའི་མཆོད་པའོ། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་ནི་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པར་བྱེད་པ་དང་། མཆོད་པ་དང་། ཕྱག་བྱ་བ་དང་། ཕྱག་བྱེད་པ་དང་། ཕྱག་དང་། བཤགས་པར་བྱ་བ་དང་། བཤགས་པར་བྱེད་པ་དང་། བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་བདུན་པོ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཅིག་པུ་འདི་ནི་སྔོན་དུ་བྱས་ལ་ལྷག་པའི་བསམ་པས་གདོན་པར་བྱའོ། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་བཤགས་བགྱི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་དགེ་བ་རྣམས་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། །

Having brought this elaborate visualization to mind, one should offer the water for the feet, the water for the face, and the argha according to the oral instructions. Ringing the bell, one should place each respective seed syllable within the three suchnesses (tattva), consecrate them, and offer the flowers and so forth in their proper places. Then, for the outer body and so forth, as well as the secret offering to the wisdom maṇḍala, one should ring the bell and present whatever incense, lamps, perfumes, and divine food have been obtained, using the previously taught mantras such as oṃ āḥ oṃ vajra dhūpe svāhā hūṃ. One should then make offerings with the five sensory qualities—form, sound, smell, taste, and touch—which emerge from one’s own heart and culminate in the unsurpassed, ultimate, and untainted distinctions. This is the outer offering. The secret offering should be understood according to the oral instructions. Then, one should meditate on the emptiness, signlessness, and natural luminosity of the object of offering, the offerer, the act of offering, the prostration, the one who prostrates, the prostration itself, the confession, the one who confesses, the confession, and so forth. Having first recited this single verse that clarifies the seven unsurpassed offerings, one should chant it with a resolute intention: "I confess all my misdeeds; with supreme joy, I rejoice in all virtues."

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དམ་པའི་ཆོས་ལ་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཇི་སྲིད་གནས་པར་གསོལ་བ་འདེབས། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི་བར་ཁས་འཆེས་ཡིད་ནི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་བགྱི། ། དེ་ཡི་ལམ་ལ་ཡང་དག་གནས་བགྱི་དགེ་བའི་ཆོ་ག་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་བསྔོ་བར་བགྱི། ། འདི་ནི་རབ་ཏུ་རྟོགས་པའི་མཆོད་པའོ། ། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔ་དང་མངོན་པར་འདོད་པའི་བསྟོད་པ་གཞན་ཡང་རུང་བས་བསྟོད་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། བསྐོར་བ་བྱས་ལ་སླར་ཡང་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ཉེ་བར་འདུག་ནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གསང་བ་འདུས་པའི་སྔགས་སམ། གཞན་གང་ཡང་རུང་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཛཾ་བྷ་ལ་ལ་ཆུ་དང་། འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་གཏོར་མ་དང་། ཡི་དྭགས་རྣམས་ལ་ཡང་ཆུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཨོཾ་ཨཱཿཛཾ་དྷ་ནཾ་མེ་དེ་ཧི་ཧཱུྃ་ཛཾ་བྷ་ལ་ལ་ཆུ་སྦྱིན་པའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། མདོར་བསྡུས་པའི་གཏོར་མའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཛ་ལ་མི་ཏཾ་སརྦ་པྲེ་ཏེ་བྷྱ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། ཡི་དྭགས་རྣམས་ལ་ཆུ་སྦྱིན་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དམ་པའི་ཆོས་བཀླག་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་འཁོར་ལོའི་བཟླས་པ་བྱའོ། ། མཐའ་རུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས། ། ཨོཾ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་མཛོད་ལ། ། སླར་ཡང་འདི་རུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། །

The Blessed One prays that the sublime Dharma may remain for as long as there are beings. One should take refuge in the Three Jewels, resolve the mind toward supreme enlightenment, abide correctly on that path, and dedicate virtuous activities toward supreme enlightenment. This is the offering of realization. Then, having praised with the five verses beginning with "Akṣobhyavajra" and any other appropriate praises of one's desire, and having prostrated, circumambulated, and prostrated again, one should sit down and, as appropriate, offer water to the Blessed One Jambhala with the Guhyasamāja mantra or any other suitable one; offer a torma to all elemental spirits; and give water to the hungry ghosts. In that regard, oṃ āḥ jaṃ dhanaṃ me dehi hūṃ jambhalāya udakaṃ dade is the mantra for giving water to Jambhala. oṃ āḥ oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt oṃ āḥ hūṃ phaṭ svāhā hūṃ is the concise mantra for the torma. oṃ āḥ oṃ jalamitaṃ sarvapretebhyo svāhā hūṃ is the mantra for giving water to the hungry ghosts. Then, sitting on a comfortable seat, one should read the sublime Dharma of one's desire, such as the Prajñāpāramitā, or perform the wheel-recitation. Finally, having made the desired aspiration prayers: *Oṃ! You have accomplished the welfare of all sentient beings; Grant the accomplishments as desired. Depart to the realm of the Buddhas, And please return here once again.*

མུཿསྔགས་འདིས་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་སྔོན་དུ་སོང་བས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཤེགས་སུ་གསོལ་ནས་བདེ་བར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དང་། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནག་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་དང་། སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོ་ལ་སོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དཔའ་བོ་གཅིག་སྒྲུབ་པ་དང་། བརྟན་པའི་འཁོར་ལོ་དང་། ཨ་ར་པ་ཙ་ན་དང་། ཀུ་རུ་ཀུལླེ་ལ་སོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཁཪྶ་པཱ་ཎི་དང་། སེང་ལྡེང་ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་མོས་པ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པ་སྤྱན་དྲངས་ལ་རབ་ཏུ་མཆོད་དེ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དྲོའི་གནས་སུ་གཏོར་མ་དང་བཤོས་གཙང་དང་། སྡོམ་ཆང་གསུམ་དང་། ཕུད་དང་ལྷག་མའི་ཁམས་རྣམས་ཏེ་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པ་ལྔ་ཅིས་ཀྱང་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྔར་བསྟན་པའི་སྔགས་ཀྱིས་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་གཏོར་མ་སྦྱིན་ནོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་བི་དྱ་བུདྡྷ་དྷརྨྨཱ་སཾ་གྷེ་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། སྔགས་འདིས། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་བཤོས་གཙང་དབུལ་ལོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཧ་རཱི་ཏྱེ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། འདིས་འཕྲོག་མ་ལ་སྡོམ་ཆང་གསུམ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་པའི་རང་གི་ས་བོན་གྱི་རང་བདག་པོའི་ལྷ་ལ་ཟས་ཕུད་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཨུ་ཙྪིཥྛ་པཎྜི་ཨ་ས་ནེ་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། འདིས་ལྷག་མའི་ཁཾ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་བླ་མ་བསྟེན་པ་དང་། སེམས་ཅན་བསྟེན་པ་དང་། འགྲོ་བ་དྲུག་གི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་དང་།

With the mantra Muḥ, preceded by the sound of the bell, one should request the wisdom maṇḍala to depart and remain in a state of bliss. Likewise, one should invite, make offerings to, and request the departure of Vajrabhairava, Kṛṣṇayamāri, and so forth; likewise Hevajra, Cakrasaṃvara, Mahāmāyā, and so forth; likewise the Sādhana of the Solitary Hero, Sthiracakra, Arapacana, Kurukullā, and so forth; and likewise Kārttikeya, Khaḍgarāvaṇa, and so forth, according to one’s inclination and attainment. At the warm place, one must certainly offer the five types of gifts: the torma, the pure food, the three types of fermented liquor, the first portion, and the remains. There, one should give the torma to all the spirits using the previously taught mantra. With the mantra Oṃ āḥ oṃ vajra naivedya buddhadharmasaṃghebhyaḥ svāhā hūṃ, one should offer the pure food to the Buddha, Dharma, and Saṅgha. With Oṃ āḥ oṃ haritaye svāhā hūṃ, one should give the three types of fermented liquor to Hārītī. One should offer the first portion of the food to the deity who is the master of one’s own seed-syllable, which is placed within the three suchnesses. With Oṃ āḥ oṃ ucchiṣṭapaṇḍi asanebhyaḥ svāhā hūṃ, one should give the remains. This is the second section, the ritual of offering. Then, [follow] the service to the guru, the service to sentient beings, and the verses on the six classes of beings.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། སྒྲུབ་ཐབས་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་དང་། དཔའ་བོ་གཅིག་སྒྲུབ་པ་དང་། དབང་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་དབང་གི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་དང་། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་མཉན་ལ་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པས་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དཔལ་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡོན་ཏན་གང་དང་ལྡན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པ་ལ་དབང་བར་འགྱུར་བའི་ཡོན་ཏན་དེ་རྣམས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ལྕགས་ཀྱི་ཁང་པ་འབར་བར་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་དང་འདྲ་བར་ཁམས་གསུམ་པ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་གདུངས་པར་ངེས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་བྱམས་པ་དང་དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་། མི་དགེ་བ་བཅུ་ལས་ལྡོག་པ་དང་། བསླབ་པའི་གནས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་མོས་པ་དང་། བདེན་པ་དང་དཀོན་མཆོག་དང་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་མངོན་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དད་པ་དང་གསོན་པོའི་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་གཅིག་པུ་དང་། གཅིག་ཏུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་དགའ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་པར་རིངས་པ་དང་། ཐེ་ཚོམ་མེད་པ་དང་། ཞེན་པ་མེད་པ་དང་། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་གནས་རྣམ་པ་ལྔ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་སྦྱང་བ་ལ་གཅིག་ཏུ་དགའ་བ་རྣམས་ནི་ཡོན་ཏན་ནོ། །

One should listen to the Bodhicaryāvatāra and other such works, as well as the Pañcabodhisattva, the Sādhanasamuccaya, the Ekavīrasādhana, the Abhiṣekaprakaraṇa preceded by empowerment, the maṇḍala rituals, and the tantra kings such as the Śrī Guhyasamāja. Then, being perfectly endowed with insight and compassion, one should meditate upon the glorious maṇḍala circle, which is the perfection of the natural benefit. I shall now explain those qualities by which one becomes empowered to meditate upon the bodhisattva. In this regard, the qualities are: the certainty that the three realms are tormented by the three types of suffering, like entering a blazing iron house; compassion, love, joy, and equanimity; taking refuge in the Three Jewels; generating the mind of awakening (bodhicitta); turning away from the ten non-virtuous actions; engaging in the five points of training and so forth; the conviction that all phenomena are like dreams and the like; faith characterized by deep conviction in the truths, the Three Jewels, and the results of karma; the singular purpose of acting for the benefit of sentient beings, who are the very essence of the living; exclusive delight in the Three Jewels; haste toward awakening; being free from doubt; being free from attachment; thoroughly knowing the five points that will be explained; and exclusive delight in training in the ten perfections (pāramitā). These are the qualities.

ཐ་ན་ཡོན་ཏན་གྱི་བྱེ་བྲག་ཁྱད་པར་ཅན་བཅོ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལ་དབང་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཟབ་མོའི་ཚུལ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་། གསང་བ་འདུས་པའི་ཆོ་གས་ཆུའི་དབང་དང་། དབུ་རྒྱན་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། མིང་དང་། བུམ་པ་དང་། གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་། དབང་བཞི་པ་དང་། བརྟུལ་ཞུགས་དང་། ལུང་བསྟན་དང་། དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། རྗེས་སུ་སྣང་བ་དང་། བླ་མ་བསྟེན་པ་དང་། སེམས་ཅན་བསྟེན་པ་དང་། ལྟུང་བ་སྦོམ་པོ་དང་། རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་རྣམས་སོ། ། ཐ་ན་ཡོན་ཏན་བྱེ་བྲག་ཅན་སུམ་ཅུ་དྲུག་དང་ལྡན་པ་མཆོག་ཏུ་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་འཛིན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལ་སོགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྒོམ་པའི་སྣོད་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། སྣོད་ཀྱི་ཆོ་ག་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་བསྒོམ་པའི་ཆོ་ག་བརྗོད་དེ་སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་ཆོ་གས་བསྒོམ་པའི་བདག་པོར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐོ་རངས་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་སུ་གཉིད་རབ་ཏུ་སད་པ་ནི་ལྷ་མོའི་གླུའི་སྒྲས་རབ་ཏུ་སངས་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱ་སྟེ། རང་གི་སྙིང་གར་དབྱངས་ཡིག་དང་པོ་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཇི་སྲིད་དུ་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་འོད་དང་ལྡན་པའི་མཾ་ཡིག་གུར་གུམ་ལྟ་བུའི་མདོག་གྱེན་དུ་འགྲེང་བ་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་བསྒོམས་ནས་ངོ་ལ་སོགས་པ་བཀྲུ་བར་བྱའོ། །

Just as a bodhisattva endowed with the eighteen specific qualities possesses mastery over manifest enlightenment through the way of the perfections, so too, one who has exceptional devotion to the profound way of the non-duality of method and insight, and who has completely abandoned the gross downfalls and the root downfalls through the rituals of the Guhyasamāja—including the water empowerment, the crown, the vajra, the bell, the name, the vase, the secret, the wisdom-knowledge, the fourth empowerment, the conduct, the prophecy, the encouragement, the subsequent illumination, the reliance on the guru, and the reliance on sentient beings—is a great bodhisattva who has entered the most profound and vast Dharma endowed with thirty-six specific qualities and is a vessel for the meditation of the Blessed One, such as the Śrī Guhyasamāja. This is the third section: the ritual of the vessel. Now, the ritual of meditation will be explained. At the dawn session, the yogi who has become a master of meditation through the previously taught rituals should, upon waking from sleep, imagine being awakened by the sound of a goddess’s song. In the center of a moon mandala, which is the complete transformation of the first vowel (A) in white at one’s own heart, one should meditate on the syllable Māṃ, the color of saffron, standing upright and radiating light that pervades the expanse of space. Having meditated thus, one should wash one’s face and so forth.

དེ་ནས་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་ཆུ་དང་སྨན་དང་དྲི་རྣམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ་མེ་ཏོག་གིས་རྣམ་པར་ཉེ་བར་བརྒྱན་ཏེ། ཡིད་དུ་འོང་བའི་ས་ཕྱོགས་སུ་སྟན་བདེ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་འདུག་པའོ། ། དེ་མི་ནུས་ན་ཡིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་བསམ་པའམ། གང་དང་གང་དུ་དེ་དང་དེར་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་འདུག་ནས་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བའི་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ལན་དུ་ཕན་འདོགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འཁོར་བ་དང་དེའི་རྒྱུ་ལས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཉེ་བར་གདོན་པའི་བསམ་པ་ནི་སྙིང་རྗེའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཉིད་དང་དེའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་བསམ་པ་ནི་བྱམས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་འགྲོ་བའི་དོན་བྱ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་ཉིད་མཉམ་པ་མེད་པའི་ཐབས་ལ་ངེས་པར་འཛིན་པའི་བར་དུ་དགའ་བ་ནི་དགའ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ལ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་དང་། དེའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བའི་ཆོས་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་མཐའ་དག་སྐབས་མ་ཡིན་པའི་བྱ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པ་ནི་བཏང་སྙོམས་སོ། ། དེ་ནས་སྙིང་གའི་ཟླ་བའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་ནས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་ན་བཞུགས་པའི་བླ་མ་དང་།

Then, having anointed [the area] with moon, sun, water, medicinal herbs, and perfumes, and having adorned it with flowers, one should sit in the vajra posture upon a comfortable seat in a pleasant location. If one is unable to do that, one should mentally visualize all of this, or sit in whatever way is comfortable in whatever place, and then meditate on the four immeasurable abodes for the sake of beings who are suffering from the three types of suffering. In that regard, compassion is the intention to rescue beings from cyclic existence and its causes, without regard for any reciprocal benefit or the like. Loving-kindness is the intention to bring sentient beings into the state of buddhahood and its concordant causes. Joy is the delight in the incomparable means of achieving buddhahood for the sake of beings as previously explained, up until the point of firmly grasping [the goal]. Equanimity is the engagement in the nature of the accumulations of merit and wisdom for the sake of accomplishing buddhahood, while remaining indifferent to all inappropriate activities, such as the eight worldly concerns. Then, having been exhorted by the light rays of the seed syllable on the moon at the heart, [one should visualize] the gurus residing in the ten directions and the three times out of great compassion.

སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་དུ་ཀུན་དུ་བར་མཚམས་མེད་པར་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དུ་མངོན་པར་ཁྱབ་པའི་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཕན་པའི་ཆེད་དུ་ཉེ་བར་གནས་པར་དམིགས་ལ་ཞབས་བསིལ་དང་ཞལ་བསིལ་དང་མཆོད་ཡོན་རྣམས་ཕུལ་ལ་ཕྱི་དང་ནང་དང་སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་པདྨའི་སྣོད་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་མན་འཇིའི་སྟེང་དུ་བཞག་ལ་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ལྔ་རྣམས་བྲུཾ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བལྟས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་བླ་ན་མེད་པའི་ཆུ་དང་མེ་ཏོག་རྣམས་རབ་ཏུ་བསང་བ་དང་། རང་གི་ས་བོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་སྨོས་པས་ཞབས་བསིལ་དང་ཞལ་བསིལ་དང་མཆོད་ཡོན་རྣམས་ཕུལ་ནས་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ལས་སྤྲོས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལ་སོགས་པས་ཇི་སྲིད་དུ་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བས་བླ་ན་མེད་པའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་མཆོད་པ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱིའི་མཆོད་པའོ། ། དེ་ནས་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ལ་ཇི་སྲིད་དུ་ཐིམ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་མཆོད་པའོ། །

Visualize that the buddhas and bodhisattvas, like a sesame pod, completely pervade the entire expanse of space without any gaps, and that the bodies of Mañjuśrīvajra remain present for the benefit of the yogin. Then, offer water for the feet, water for the face, and the water for the mouth, and perform the outer, inner, and accomplishment offerings. Place a lotus vessel, which has arisen from the transformation of the syllable OṂ, upon a maṇḍala made of the seven precious substances. Visualize that the five nectars and the five types of diligence are blessed by the seed syllables Bhrūṃ and so forth. By means of the three suchnesses, these unsurpassed waters and flowers are thoroughly purified. By reciting one's own seed syllable within the three suchnesses, offer the water for the feet, the water for the face, and the water for the mouth. Then, from the seed syllable at the heart, emanate the seven precious substances and so forth; as these are extensively displayed, one performs the individual offerings of the five unsurpassed sensory qualities. This is called the outer offering. Then, immeasurable goddesses such as Locanā and the others individually dissolve into the lord of the maṇḍala and the deities of the maṇḍala. Performing offerings to them in this way is called the secret offering.

དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གྲངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་མངོན་པར་སྤྲུལ་པ་ཡིད་ཀྱིས་བསྟོད་ལ་སྙིམ་པ་མེ་ཏོག་གིས་བཀང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བདུན་པོ་བརྗོད་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་མངོན་སུམ་དུ་ལྷག་པའི་བསམ་པས་བརྗོད་དེ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་བཤགས་པར་བགྱིའོ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་དགེ་བ་རྣམས་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དམ་པའི་ཆོས་ལ་ཡང་ནི་སྐྱེ་བ་ཇི་སྲིད་གནས་པར་གསོལ་བ་འདེབས། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི་བར་ཁས་འཆེ་ཡིད་ནི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་བགྱི། ། དེ་ཡི་ལམ་ལ་ཡང་དག་གནས་བགྱི་དགེ་བའི་ཆོ་ག་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་བསྔོ་བར་བགྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པའི་མཆོད་པའོ། ། དེ་ནས་རབ་ཏུ་དགྱེས་པར་སྤྱན་གཟིགས་ཏེ་གང་དང་གང་དུ་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ཇི་སྲིད་ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་འདི་རྣམས་ལ་བདག་གིས་མཆོད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ནས་མཐར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདག་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ནས་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་གནས་པའི་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་བསྟན་པའི་གཟིངས་ཀྱིས་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་གླིང་ལ་ཉེ་བར་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞིང་། འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྟོང་པ་ནི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་གནས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་།

Then, having mentally offered praise to the entities that are the nature of the Blessed One’s number, and having first performed prostrations with hands full of flowers, one should recite the sevenfold ritual of unsurpassed offering. Reciting the meaning of the verses with an exalted intention, one should say: "I confess all my misdeeds. With supreme joy, I rejoice in all virtues. I supplicate the Blessed One to cause the sublime Dharma to remain for as long as there are births. I take refuge in the Three Jewels and generate the mind of supreme enlightenment. I shall abide correctly on that path and dedicate the virtuous ritual toward supreme enlightenment." This is the offering of practice. Then, looking on with great delight, one should likewise, for as long as the realm of space remains, cultivate intense devotion toward the Tathāgatas who have departed to wherever they have gone, by means of the three types of offerings, and finally request them to depart. Then, having transformed oneself into the glorious Mañjuvajra, one should meditate on the aspirational bodhicitta, thinking: "I shall establish these sentient beings dwelling in the ocean of saṃsāra upon the precious island of the glorious Guhyasamāja by means of the vessel of the unsurpassed Dharma." One should then meditate on the nature of the engaging bodhicitta, the three doors of liberation: emptiness, which is the aspect of the body, enjoyments, abodes, and so forth, as well as the Buddhas and Bodhisattvas; and...

རང་སངས་རྒྱས་དང་། ཉན་ཐོས་དང་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་དང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་རྣམས་དོན་དམ་པར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཚན་མ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྨོན་པ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཤིན་ཏུ་ལྷག་པའི་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ཅན་སོ་སོ་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཇི་སྲིད་སྣང་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཙམ་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་སོ་སོའི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆོས་ཅན་རྣམས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་དག་ཏུ་རྟོག་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། འདིར་ཡང་དེ་ལྟར་འདོད་པའི་རྟོག་པ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཇི་ལྟར་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དངོས་པོ་མེད་པས་ཕུང་པོའི་ཚོགས་རྣམས་རྟག་པ་དང་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་དང་། མི་ཕྱེད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་བརྗོད་དོ། ། འདི་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་འདིས་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་གནས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་རང་གི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ནམ་མཁའ་ལ་ཨོཾ་ཡིག་དམར་པོའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོའོ། །

This is because, for the pratyekabuddhas, śrāvakas, those in training, those beyond training, and the assembly of ordinary beings, these various moving and non-moving entities are ultimately devoid of the nature of subject and object. Signlessness is because, ultimately, there is no cause. Wishlessness is because, ultimately, there is no result that is a further excellence of nature. This is because it is asserted that each and every sentient being is ultimately luminous by nature, devoid of subject and object, devoid of cause and result, and that the various aspects reaching to the limit of appearance are merely non-dual. Therefore, the suchness of emptiness is the nature of the various phenomena, which are merely non-dual in their respective aspects, yet empty of all conceptualizations such as subject, object, cause, and result. Here too, the conceptualizations of such assertions are emptiness; just as the lack of substantiality in the superior intention, the collection of aggregates is described as the dharmakāya because it is permanent, uninterrupted, and indivisible. This very [nature] is to be stabilized by this mantra of emptiness: OṂ ŚŪNYATĀ-JÑĀNA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Then, conventionally, based on the entities of cause and result, from the complete transformation of the continuum of one’s own mind into the aspects of body, enjoyments, abode, and so forth, there is a red syllable OṂ in space. From its complete transformation, there is a red maṇḍala of the sun.

དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་མགོ་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་བར་གནས་པའོ། ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་སུ་ཧཱུྃ་ཡིག་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཧཱུྃ་ཡིག་ལས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ནག་པོ་ནས་ཀྱི་འབྲུ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ས་གཞི་དང་། ལོགས་སུ་གྱུར་པས་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་སྟེང་དུ་གྱུར་པས་རྡོ་རྗེའི་གུར་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞིང་ཧཱུྃ་ཡིག་ཟད་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་བསམ་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ས་གཞིའི་འོག་ཏུ་དེ་ལས་ལྷག་པར་ལཾ་ཡིག་སེར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ་དང་། དེའི་འོག་ཏུ་ཡང་དུ་བ་ལྟ་བུ་ཡཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཆུ་དང་ཞེང་དུ་གྲངས་མེད་པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུ་(བདུངས་,བརྡུངས་)པ་ལྟ་བུ་མཐའ་གཉིས་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱལ་མཚན་སྔོན་པོ་གཉིས་ཀྱིས་མཚན་པ་དང་། དེའི་ཡང་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་ར་བས་བསྐོར་བའི་ཤིན་ཏུ་རིང་བར་རཾ་ཡིག་དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་པ་དཔངས་སུ་རྡོ་རྗེ་ར་བའི་མཐར་ཐུག་པར་འབར་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་གུར་གྱི་སྟེང་དུ་བཾ་ཡིག་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བུམ་པས་མཚན་པ་དབའ་རླབས་ཀྱིས་བསྐྱོད་པ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབར་བའི་མཐར་ཐུག་པར་གནས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Above that, a black syllable HŪṂ facing upward completely transforms into a black five-pronged vajra standing upright. At its hub, in the place of a sun maṇḍala, one should meditate upon that very syllable HŪṂ. Then, from the syllable HŪṂ, light rays emanate in the form of black five-pronged vajras the size of barley grains; these completely transform into a vajra-nature ground as desired, and by transforming into walls, a vajra fence, and by transforming above, a vajra canopy should be meditated upon. As the syllable HŪṂ is exhausted, one should contemplate the absence of the vajra and so forth. Below the vajra-nature ground, from the complete transformation of a yellow syllable LAṂ, there is an earth maṇḍala marked by three-pronged vajras. Below that, from the complete transformation of a smoke-like syllable YAṂ, there is a wind maṇḍala of immeasurable breadth and width, shaped like a drawn bow, marked by two blue victory banners at its two ends, which are moved by the wind. Above that, within a circle of vajra walls, from the complete transformation of a very long red syllable RAṂ, there is a triangular fire maṇḍala blazing in height as far as the edge of the vajra walls. Above the vajra canopy, from the complete transformation of a white syllable BAṂ, there is a water maṇḍala marked by a vase, moved by waves, which should be meditated upon as abiding as far as the edge of the blazing fire maṇḍala.

རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ས་གཞི་ལ་སོགས་པའི་དབུས་སུ་ལོགས་ལ་མ་རེག་པར་ནམ་མཁའ་བར་སྣང་ལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོ་བཅུ་གཅིག་ལྷག་པར་གནས་པ་འཁོར་ལོ་སེར་པོ་རྩིབས་བཅུ་པ་མྱུར་དུ་འཁོར་བའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་དང་། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་ཉིད་མཆོད་པའི་ཆོ་གར་བཀོད་པ་བཞིན་དུ་ཕྱག་དང་ཞལ་དང་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། བསྒོམ་པའི་ཆོ་གར་ཡང་གནས་དེ་དང་དེར་འདི་རྣམས་མཆོག་ཏུ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པའི་སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་སྣ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་རྣམས་བགེགས་མེད་པར་མྱུར་བར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནམ་མཁའ་གྲུ་གསུམ་པ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་གྲྭ་གཉིས་སྟེང་དུ་བལྟས་པ་ནང་ཡངས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་ས་ཕྱོགས་མཐའ་དག་གསལ་བར་བྱེད་པའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ནམ་མཁའ་ལ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དེའི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ལྟེ་བ་ཇི་སྲིད་དུ་འདོད་པར་རབ་ཏུ་ཡངས་པར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བྲུཾ་ཡིག་དཀར་པོ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་བྲུཾ་ཡིག་གོ།

In the center of the vajra-nature ground and so forth, without touching the sides, one should meditate upon the protective wheel according to the oral instructions: eleven wrathful deities, such as Yamāntaka, abide in the intermediate space of the sky, and a yellow wheel with ten spokes rotates swiftly. Furthermore, the yogi should visualize the hands, faces, colors, and shapes of all the Blessed Ones to be explained—such as Yamāntaka and Mañjuvajra—just as they are arranged in the ritual of offering. In the ritual of meditation as well, these should be held as supreme in their respective places. Having meditated in an instant upon the previously taught protective wheel together with the divine pride, one should swiftly and without obstacle cultivate the intense conviction in these various natures. From the complete transformation of the glorious Vajra Hūṃkāra, one should meditate on the maṇḍala of the source of phenomena (dharmodayā): a white, triangular space with two corners facing upward, vast within, illuminating all directions with a mass of various rays of light. In its center, in the sky, one should meditate on a variegated lotus, and upon that, a variegated vajra. In its hub, as wide as desired, one should meditate on a white syllable Bhrūṃ in the center of a moon maṇḍala; from its complete transformation, a white wheel with twelve spokes arises. In its hub is the syllable Bhrūṃ resting upon a moon.

དེ་ལས་སྤྲུལ་པས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་རྣམས་སླར་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་པར་བསྒོམས་ལ། བྲུཾ་ཡིག་དང་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བཅུ་གཉིས་པ་འཛིན་པ་རིག་མ་དང་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་རྩོམ་པ་སྟེ། གྲུ་བཞི་དང་སྒོ་བཞི་དང་རྟ་བབས་བཞི་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་དང་། ཁྱམས་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ། ཁྱམས་བཞི་ལ་གནས་པའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པས་ཕྱག་འབྲེལ་བའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་རྒྱན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པས་བརྒྱན་པ། ཇི་ལྟར་ལེགས་པར་གནས་པའི་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་རྒྱལ་མཚན་གྱི་དར་དཔྱངས་ཀྱི་མཐར་གནས་པའི་དྲིལ་བུའི་སྒྲས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་འཁོར་བར་འཁྲོལ་བ། ཤིན་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པས་མེ་ལོང་བཞིན་དུ་སྣ་ཚོགས་པས་འཕེལ་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དང་། དྲ་བ་དང་དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་མེ་ལོང་དང་། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དང་། རྔ་ཡབ་མེ་ཏོག་གི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པ་དང་། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པའི་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ཟླུམ་པོས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་དང་། བླ་ན་མེད་པ་དང་ཟག་པ་མེད་པ་དང་གཞལ་དུ་མེད་པའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་ཡོངས་སུ་གང་བ་དང་། མཆོད་པ་ལྔས་བརྒྱན་པ་དང་། བུམ་པ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པ་དང་།

From that, emanate [light] and transform all wandering beings into Vairocana. Meditate that they then dissolve back into that very [source]. From the complete transformation of the syllable Bhrūṃ and the wheel, one should meditate on the Blessed One Vairocana, possessing the consort and endowed with the characteristics to be explained, holding a white wheel with twelve spokes. From the complete transformation of that [mandala], there is the perfect commencement of the qualities of the thirty-seven factors of enlightenment. It is perfectly endowed with four corners, four gates, and four archways, and is completely surrounded by four courtyards. In the four courtyards dwell immeasurable hosts of goddesses engaged in various offerings, adorned with various ornaments of unsurpassed jewels. At the ends of the silk streamers of victory banners stirred by a well-positioned breeze, the sound of bells rings out, revolving in all directions. It is like a mirror, utterly stainless, where the reflections of all variety reach their ultimate limit. It is beautifully adorned with nets and half-nets, moons, suns, mirrors, flower garlands, and flower-handled fly-whisks. Above, it is adorned with eight pillars decorated with wheels and the like, and completely encircled by a circular vajra garland. It is completely filled with the five unsurpassed, untainted, and immeasurable qualities of desire, adorned with the five offerings, and beautifully graced by eight vases.

རིན་པོ་ཆེ་ཁ་དོག་ལྔའི་རྩིག་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་དང་། སྟེང་དུ་རིན་པོ་ཆེ་ཡིས་ཕུབ་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་གཙང་ཁང་བྱུར་བུས་བརྒྱན་པར་བྱས་པ། རྩ་བ་གཅིག་ལ་འདབ་མ་བཅུ་དགུ་པ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་བཅས་པས་བརྒྱན་པའི་ལྷའི་གནས་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ཁ་དོག་ལྔས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་། ཡན་ལག་སོ་སོ་ལས་འཕྲོ་ཞིང་འཇུག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སྤྲོས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་དང་། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱི་རོལ་པའི་རང་བཞིན་མཉམ་པ་མེད་པ་དཔལ་ལྡན་གཞལ་ཡས་ཁང་པར་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དེའི་དབུས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཨ་ཡིག་ལ་སོགས་པ་དཀར་པོ་མགོ་གྱེན་དུ་འགྲེང་བའི་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་ལུགས་དང་མཐུན་པ་དང་། ལུགས་དང་མི་མཐུན་པ་དག་གི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གྲུབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡན་ལག་ལས་མར་མེ་ལྟ་བུར་བཀུག་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་སོར་གཅིག་གིས་འཕགས་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་ཙིཏྟ་པྲ་ཏི་བེ་དྷ་ནཾ་ཀ་རོ་མི་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་མཐར་གནས་པའི་ཝ་ཡིག་དང་ཀྵ་ཡིག་སྤངས་པའི་ཀ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བྱེད་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་རྣམས་ལུགས་དང་མཐུན་པ་དང་།

One should visualize the glorious celestial palace, which is completely surrounded by walls of five-colored jewels, topped with a jeweled canopy, and adorned with a central sanctum made of the seven types of precious gems. It is a divine abode adorned with a single stem and nineteen petals, together with the moon, sun, and a variegated lotus. It is perfected with the five colors of jewels, and by the emanation of Tathāgatas who radiate and enter from each of its parts, it performs the welfare of beings. It is of the nature of the non-dual play of the mind in various forms, an incomparable and glorious celestial palace. In the center of that, upon a moon maṇḍala, are the sixteen vowels beginning with the syllable A, white and standing upright, arranged in both forward and reverse order. Through their light rays, one draws in the limbs of the Tathāgatas established from beginningless time like a lamp, and visualizes the thirty-two marks of a Great Being. From the complete transformation of that, one visualizes a moon maṇḍala upon the moon maṇḍala, elevated by one finger-width into the sky. Having consecrated it with the mantra oṃ cittaprativedhaṃ karomi, one should resolve it as being of the nature of great wisdom. Then, upon that, are the thirty-two consonants beginning with Ka, excluding the final Va and Kṣa, arranged in both forward and reverse order.

ཡང་དེ་ཉིད་ལུགས་དང་མི་མཐུན་པ་དག་གིས་ཕྲེང་བའི་དབུས་སུ་ཡང་ཨ་ཡིག་ལ་སོགས་པའི་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་ལུགས་དང་མཐུན་པའོ། ། གསལ་བྱེད་དེ་རྣམས་དང་དབྱངས་ཡིག་རྣམས་དཀར་པོ་མགོ་གྱེན་དུ་འགྲེང་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྔོན་བཞིན་དུ་བཀུག་ལ་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་རྣམས་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དེའི་སྟེང་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་སོར་དྲུག་གཅིག་གིས་འཕགས་པར་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཏེ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བ་གཉིས་ཕན་ཚུན་གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ཡིག་རྣམས་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་དམར་པོ་རྩེ་ལྔ་པའི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧཱུྃ་ཡིག་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། དེའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་། རྗོད་པར་བྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལས་སྤྲོས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་བྱས་ནས་སླར་དེ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་ཞུགས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བར་ང་རྒྱལ་བྱེད་པ་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་ཧཱུྃ་ཡིག་རྣམས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །

Furthermore, in the reverse order, the sixteen vowels such as the letter A are placed in the center of the rosary in the forward order. Those consonants and vowels, white and standing upright, are bent as before, and one should meditate on the eighty minor marks. From the complete transformation of that, one should meditate on a second moon maṇḍala in the sky, elevated by six finger-widths above it. One should then cultivate the conviction that it is the nature of great compassion, with the mantra: oṃ bodhicittam utpādayāmi. The clear appearance of the two moons reflecting one another is the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). Their becoming one is the wisdom of equality (samatā-jñāna). Above that, from the complete transformation of white HŪṂ syllables, one should meditate on a five-pronged red vajra, in the center of whose hub is a moon maṇḍala with a HŪṂ syllable. The individual discernment of the emptiness of both the expressed and the expresser is the discerning wisdom (pratyavekṣaṇā-jñāna). From that, the emanated hosts of Vajrasattvas transform all beings into Vajradharas and then re-enter that very [source]; the pride of thinking oṃ vajrātmako ’ham is the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna). Then, from the complete transformation of the moon, the vajra, and the HŪṂ syllables, the perfect Vajrasattva arises; this is the wisdom of the utterly pure dharmadhātu (suviśuddha-dharmadhātu-jñāna).

དེ་ལྟར་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དམར་པོ་འཛིན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་གདུལ་བྱར་ཁམས་གསུམ་པ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ལ་རང་གི་རིག་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་རྩོམ་པ་དགའ་བའི་སྒྱུ་མའི་སྒྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བཀུག་ལ་རང་གི་ལུས་ཀྱི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་སྐུ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདོད་པ་དང་ལྡན་པ་རང་གི་རིག་མ་ལེགས་པ་དང་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བའི་མཆོག་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལུས་ལས་རྣམ་པར་སྤྲོས་པ་རྣམས་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་དགུའི་རིགས་སུ་གྱུར་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ལ་ཇི་སྲིད་ཐིམ་པར་བསྒོམས་ལ་མཐའ་དག་ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འདོད་པ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུར་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནས་ཞལ་དུ་ཞུགས་ཏེ། ཐུགས་ཀའི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་རེག་པས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དབང་དུ་གྱུར་པས་ཞུ་ནས་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་བྱུང་སྟེ་ལྷ་མོའི་པདྨའི་ནང་དུ་བབས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །

In that way, one should meditate on the nature of the Blessed One Vajrasattva, the embodiment of the five wisdoms such as the mirror-like wisdom, white in color and holding a red five-pronged vajra. Then, having generated an intense devotion toward the three realms as disciples to be tamed by great passion, one should summon the Tathāgatas with the illusory sound of joy as one begins the supreme delight together with one’s consort. Having entered the pores of one’s own body and become one body with the Tathāgatas, one should meditate on the Blessed One, possessed of desire, together with his excellent consort, as the supreme, unsurpassed bliss. Likewise, one should meditate on the emanations from one’s own body as the nine classes of goddesses, such as Locanā and the rest, in immeasurable numbers, until they dissolve into the Blessed Lady. Having become the nature of the entire mandala of goddesses, the Blessed Lady, possessed of desire, also perceives bliss with extreme clarity. Then, the light rays from the seed syllable of the hand-symbol at the heart of the wisdom-being (jñānasattva) summon all the Tathāgatas pervading the ten directions. They enter the mouth, and by being touched by the light rays of the seed syllable of the hand-symbol at the heart, they are brought under the power of great bliss and melt. One should visualize them emerging through the vajra path and descending into the lotus of the goddess.

དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་བསྐྱོད་པ་ལས་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཙོ་བོ་མི་བསྐྱོད་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་བདག་ཉིད་དཔལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཡིད་ཀྱིས་བསམས་ནས། དེར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཙོ་བོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བཀུག་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་བྱུང་ནས་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རེག་པས་ཇི་ལྟར་ལྷག་པར་མོས་པས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་པ་རྣམས་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྔགས་ཀྱིས་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། ཀྵཾ་ཛྲིཾ་ཁཾ་གཾ་ཥྐཾ་སཾ་ཞེས་བྱ་བས་སའི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་རྣམས་སོ། ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿ། ། ཁཾ་རཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། དྲི་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། རོ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། ལཱཾ་མཱཾ་པཱཾ་ཏཱཾ་ཞེས་བྱས་བས་སྤྱན་མ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མ་རྣམས་སོ། ། བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་རྣམས་སྤྲོས་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་གྱིས་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པའོ། །

Then, from the movement of the vajra and lotus, that mass of light completely transforms. Having mentally visualized the glorious maṇḍala wheel, the nature of which is the support and the supported—the principal deity Akṣobhya—one should cause all sentient beings to enter therein. Then, having summoned the maṇḍala wheel of the principal deity Vairocana as before, they emerge through the vajra path. By touching all sentient beings according to the oral instructions, they are generated in the forms of Kṣitigarbha and the others, who are the nature of the three kāyas according to their respective inclinations. These should be emanated with the mantras that will be explained below. With kṣaṃ jriṃ khaṃ gaṃ ṣkaṃ saṃ, [one emanates] Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Samantabhadra. With jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ khaṃ raṃ, [one emanates] Rūpavajrā, Śabdavajrā, Gandhavajrā, Rasavajrā, Sparśavajrā, and Dharmadhātuvajrā. With lāṃ māṃ pāṃ tāṃ, [one emanates] Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā. With bhrūṃ āṃ jriṃ khaṃ hūṃ, [one emanates] Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, and Akṣobhya; and with the three suchnesses, Yamāntaka and the others are emanated.

འདི་ཉིད་ཀྱིས་གཞལ་ཡས་ཁང་ཇི་སྲིད་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ་ཐིམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་གང་ནས་བྱོན་ཅིང་ཚོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་རོས་མྱོས་པར་བལྟ་སྟེ། ཞལ་དུ་ཞུགས་ནས་ཞུ་བར་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ན་པདྨར་བཅས་པར་བལྟས་ལ་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཧོ་ཡིག་དམར་པོ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་དེ་རྣམས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་མེ་འབར་བས་ཐབས་དང་། ཤེས་རབ་གཉིས་ཀྱང་གདན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པར་གསལ་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་འབར་བ་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུར་ཞུ་བའོ། ། དེ་ནས་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་བའི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གྲུབ་པའི་འཇམ་དཔའི་རྡོ་རྗེ་ལས་བཀུག་པའི་སྤྱན་མ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་གོས་དཀར་མོ་དང་སྒྲོལ་མ་དང་གནས་ཇི་ལྟ་བ་ན་གནས་པས་རང་རང་གི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་དེ་ལ་བསྐུལ་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ན་གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐུགས། ། དགའ་བའི་ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་འདོད་པས་བདག་ལ་སྐྱབས་སུ་གསོལ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་ཆགས་པས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐུགས། དགའ་བའི་ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་འདོད་པས་བདག་ལ་སྐྱབས་སུ་གསོལ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སེམས་ཅན་ཡབ་ཆེན་གཉེན་མཆོག་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། །

By means of this, one should meditate on the celestial mansion dissolving into the outer celestial mansion. Then, one should visualize Mañjuvajra—the nature of the maṇḍala circle that has arrived from the direction of space and gathered there—intoxicated by the flavor of great passion. Having entered the mouth and become liquefied, one should visualize it passing through the vajra path into the lotus. From the total transformation of that mass of light, one should visualize the three suchnesses between two red syllables HOḤ. Then, those syllables, through the blazing fire of the great passion of method and insight, cause both method and insight to appear clearly as Amitābha upon a moon maṇḍala seat; they then melt into a rainbow-like blaze of great passion. Then, one should imagine that the mass of light is exhorted by Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā—who have been summoned from the Mañjuvajra established since beginningless time by the light rays of that [blazing passion]—residing in their respective places and each uttering their own verses: "O Lord of the realm of sentient beings, you are the Vajra Mind. For the sake of the great purpose of delightful joy, please grant me refuge. O Protector, if you wish for me to remain alive this day, Through the passion of the samaya of passion, please be pleased with me. O Vajra Body, you are the Vajra Mind. For the sake of the great purpose of delightful joy, please grant me refuge. O Protector, if you wish for me to remain alive this day, O Great Father of sentient beings, supreme kinsman, please be pleased with me."

ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་དོན་དམ་རབ་ཏུ་ཕན་པར་གཟིགས། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་ཆགས་པས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུང་སྟེ་ཀུན་ལ་ཕན་ཞིང་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། འཇིག་རྟེན་དག་གི་དོན་དང་དགོངས་པ་མཛད་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། རབ་དགའི་སྤྱོད་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་འདོད་པ་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕན་དོན་ཆེ། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་མཆོག་མཉམ་ཉིད་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མང་པོའི་གཏེར་གྱུར་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། དེ་ནས་བསྐུལ་བའི་སྒྲས་རབ་ཏུ་སངས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་དེ་ལས་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞིས་བཀུག་ནས་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་བལྟའོ། །

You are the vajra wheel of command, benefiting all sentient beings. For the sake of the buddhas, you perceive the ultimate awakening as the supreme benefit. Protector, if you wish for me to remain alive this day, I pray that you take pleasure in me through the passion of the passion-samaya. You are the vajra speech, beneficial to all and compassionate. You are intensely diligent in acting for the welfare and intentions of the worlds. Protector, if you wish for me to remain alive this day, please take pleasure in me through the conduct of Samantabhadra, the Great Joy. You are the vajra desire, the great benefit of the supreme samaya. You are the lineage of the perfectly complete buddhas, the compassion of equanimity. Protector, if you wish for me to remain alive this day, please take pleasure in me, who have become a treasury of many precious qualities. Then, awakened by the sound of that exhortation, one should meditate on all phenomena as being naturally luminous. From that sphere of light, emanate rays of light that send forth Mañjuvajras; having performed the benefit of beings, they are summoned by the four goddesses, Locanā and the others, and one should visualize them entering back into that sphere of light.

དེ་ནས་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མཾ་ཡིག་བལྟས་ནས་དེ་ནས་ཡང་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རལ་གྲིའི་ཡུ་བ་ལས་ཟླ་བའི་གནས་སུ་མཾ་ཡིག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་ཡང་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ན་མཾ་ཡིག་དང་རལ་གྲི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་གུར་གུམ་ལྟ་བུའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པ་དང་། ཇི་སྲིད་ནམ་མཁའི་ཁམས་འོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ། རིགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྲོས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པར་རྩོམ་པ་རལ་གྲི་ནག་པོ་དང་། མདའ་དམར་པོ་དང་། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་དང་། གཞུ་དམར་པོ་འཛིན་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་བདག་ཉིད་མི་ཕྱེད་པ་གཟུང་བ་དང་། འཛིན་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལྷན་ཅིག་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདིར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་ཆུང་ངུའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་དང་། ཆུང་ངུའི་བསྙེན་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་མིག་འབྲས་ཀྱི་སྟེང་གཉིས་སུ་སོ་སོར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཀྵཾ་ཡིག་དཀར་པོ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའོ། །

Then, from the complete transformation of that sphere of light, one visualizes the syllable maṃ. From that, further emanations of Mañjuvajras are projected to perform the welfare of beings. Preceded by this, the syllable maṃ is blessed upon the handle of a sword at the position of the moon. Again, Mañjuvajras are emanated to perform the welfare of beings, and from the complete transformation of the syllable maṃ and the sword, one should meditate on the Blessed One Mañjuvajra, who is like saffron in color, the concordant cause of great compassion and insight, pervading the expanse of space with light, and beginning to perform the welfare of beings by emanating immeasurable families. He holds a black sword, a red arrow, a blue utpala, and a red bow. Then, the Blessed One is the nature of the maṇḍala wheel, the essence of the saṃbhogakāya. In order to realize the inseparability of all Tathāgatas and all phenomena with the dharmakāya—the indivisible nature of the saṃbhogakāya that is empty of subject and object—one should here cultivate intense conviction. Oṃ dharmadhātu-svabhāva-ātmako ’haṃ. This completion of the maṇḍala lord is the result concordant with the small [degree] and the small stage of approach. Then, upon the two eyeballs, on individual moon maṇḍalas, the white syllable kṣaṃ transforms into white eight-spoked wheels.

དེའི་ལྟེ་བའི་ནང་དུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཀྵཾ་ཡིག་དེ་ལས་སའི་སྙིང་པོ་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཀྵཾ་ཡིག་དང་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མིག་གི་དབང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཞིན་དུ་སའི་སྙིང་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྣ་བ་གཉིས་ལ་སོ་སོར་ཟླ་བ་ལས་ཛྲིཾ་ཡིག་ནག་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་བཞིན་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། སྣའི་རྩ་བར་ཟླ་བ་ལ་ཁཾ་ཡིག་སེར་པོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། ལྕེའི་དབུས་སུ་ཟླ་བ་ལ་གཾ་ཡིག་དམར་པོ་དང་པདྨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འོད་དཔག་མེད་དེ་དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གོ། ། དཔྲལ་བའི་དབུས་སུ་ཟླ་བ་ལ་ཥྐཾ་ཡིག་ལྗང་གུ་དང་རལ་གྲི་ནག་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་བཞིན་དུ་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བའོ། ། མགྲིན་པའི་རྩ་བའི་འོག་ཏུ་ཟླ་བ་ལ་སཾ་ཡིག་དཀར་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཞིན་དུ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་དབང་པོ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའོ། ། ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཛཾ་ཡིག་དཀར་པོ་དང་མེ་ལོང་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་བཞིན་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་མེ་ལོང་འཛིན་པའོ། ། ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་དང་པི་ཝང་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྒྲ་རྣམ་པར་དག་པ་མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་པི་ཝང་འཛིན་པའོ། །

In the center of that, upon a moon disc, is the syllable Kṣāṃ. From it, Kṣitigarbha is emanated to perform the benefit of beings. Preceded by this, the syllable Kṣāṃ and a wheel completely transform, and one should meditate on Kṣitigarbha as the purity of the eye faculty, like Vairocana. Likewise, in each of the two ears, from a moon disc, a black syllable Jrīṃ and a vajra completely transform into Vajrapāṇi, like Akṣobhya. At the base of the nose, from a moon disc, a yellow syllable Khaṃ and a jewel completely transform into Ākāśagarbha, like Ratnasambhava. In the center of the tongue, from a moon disc, a red syllable Gaṃ and a lotus completely transform into Amitābha, and likewise into Lokeśvara. In the center of the forehead, from a moon disc, a green syllable Ṣkaṃ and a black sword completely transform into Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, like Amoghasiddhi. Below the base of the throat, from a moon disc, a white syllable Saṃ and a red vajra completely transform into Samantabhadra, like Vajrasattva. This is the purification of the sense faculties. Similarly, in space, from a white syllable Jaṃ resting on a moon maṇḍala and a mirror completely transforming, there is Rūpavajrā, the purity of form, who holds a mirror and is of the nature of Vairocana. From a black syllable Hūṃ and a lute completely transforming, there is Śabdavajrā, the purity of sound, who holds a lute and is of the nature of Akṣobhya.

བཾ་ཡིག་སེར་པོ་དང་དྲི་ཆུས་བཀང་བའི་དུང་ཕོར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དྲི་རྣམ་པར་དག་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རང་བཞིན་དྲི་རྡོ་རྗེ་མ་དྲི་ཆུས་བཀང་བའི་དུང་ཕོར་འཛིན་པའོ། ། ཧོ་ཡིག་དམར་པོ་དང་རོའི་སྣོད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རོ་རྣམ་པར་དག་པ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་རང་བཞིན་རོ་རྡོ་རྗེ་མ་རོས་བཀང་བའི་སྣོད་དཀར་པོ་འཛིན་པའོ། ། ཁཾ་ཡིག་ལྗང་གུ་དང་གོས་སྣ་ཚོགས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རེག་བྱ་རྣམ་པར་དག་པ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མ་གོས་སྣ་ཚོགས་འཛིན་པའོ། ། རཾ་ཡིག་དཀར་པོ་དང་ཆོས་འབྱུང་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་རྣམ་པར་དག་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ཆོས་འབྱུང་འཛིན་པ་སྟེ་འདི་ནི་ཡུལ་དྲུག་རྣམ་པར་སྤྱོད་པའོ། ། ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལཾ་ཡིག་དཀར་པོ་དང་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སའི་ཁམས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྤྱན་མ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་འཛིན་པའོ། ། མཾ་ཡིག་ནག་པོ་དང་ཨུཏྤལ་དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཆུའི་ཁམས་རྣམ་པར་དག་པ་མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་མཱ་མ་ཀཱི་ཨུཏྤལ་དམར་པོ་འཛིན་པའོ། ། པཾ་ཡིག་དམར་པོ་དང་པདྨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མེའི་ཁམས་རྣམ་པར་དག་པ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་རང་བཞིན་གོས་དཀར་མོ་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་འཛིན་པའོ། ། ཏཾ་ཡིག་སེར་པོ་དང་གསེར་གྱི་ཨུཏྤལ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རླུང་གི་ཁམས་རྣམ་པར་དག་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རང་བཞིན་སྒྲོལ་མ་གསེར་གྱི་ཨུཏྤལ་འཛིན་པའོ། ། འདི་ནི་ཁམས་བཞི་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའོ། ། ། །

From the complete transformation of a yellow syllable vaṃ and a conch bowl filled with urine, there arises Gandhavajrā, the nature of Ratnasambhava and the purity of odor, holding a conch bowl filled with urine. From the complete transformation of a red syllable hoḥ and a vessel of flavors, there arises Rasavajrā, the nature of Amitābha and the purity of taste, holding a white vessel filled with flavors. From the complete transformation of a green syllable khaṃ and various garments, there arises Sparśavajrā, the nature of Amoghasiddhi and the purity of touch, holding various garments. From the complete transformation of a white syllable raṃ and a source of phenomena (dharmodaya), there arises Dharmadhātuvajrā, the nature of Vajrasattva and the purity of the sphere of phenomena, holding a source of phenomena; these are the six objects of experience. Likewise, from the complete transformation of a white syllable laṃ and an eight-spoked wheel, there arises Locanā, the nature of Vairocana and the purity of the earth element, holding an eight-spoked wheel. From the complete transformation of a black syllable maṃ and a red utpala flower, there arises Māmakī, the nature of Akṣobhya and the purity of the water element, holding a red utpala flower. From the complete transformation of a red syllable paṃ and a lotus, there arises Pāṇḍaravāsinī, the nature of Amitābha and the purity of the fire element, holding a red eight-petaled lotus. From the complete transformation of a yellow syllable taṃ and a golden utpala flower, there arises Tārā, the nature of Ratnasambhava and the purity of the wind element, holding a golden utpala flower. These are the purifiers of the four elements.

དེ་བཞིན་དུ་བྷྲཱུཾ་ཡིག་དཀར་པོ་དང་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་འཛིན་པའོ། ། ཨཱཾ་ཡིག་སེར་པོ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་རིན་པོ་ཆེ་ལྗང་གུ་འཛིན་པའོ། ། ཛྲཱྀཾ་ཡིག་དམར་པོ་དང་པདྨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་འཛིན་པའོ། ། ཁཾ་ཡིག་ལྗང་གུ་དང་རལ་གྲི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རལ་གྲི་ནག་པོ་འཛིན་པའོ། ། ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་མི་བསྐྱོད་པ་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་འཛིན་པའོ། ། འདི་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམ་པར་སྦྱོར་བའོ། ། ཆུང་ངུའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་དང་། ཆུང་ངུའི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའོ། ། ། ། ནུ་མ་གཉིས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་དེའི་དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་ནག་པོའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སླར་ཡང་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུཾ་ཡིག་སྟེ། དེ་ལས་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ནང་དུ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་དང་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Likewise, from the complete transformation of a white syllable BHRŪṂ and a wheel, there is Vairocana, the purity of the aggregate of form, holding a white eight-spoked wheel. From a yellow syllable ĀṂ and a jewel, there is Ratnasambhava, the purity of the aggregate of feeling, holding a green jewel. From a red syllable JRĪṂ and a lotus, there is Amitābha, the purity of the aggregate of perception, holding a red eight-petalled lotus. From a green syllable KHAṂ and a sword, there is Amoghasiddhi, the purity of the aggregate of formations, holding a black sword. From a black syllable HŪṂ and a vajra, there is Akṣobhya, the purity of the aggregate of consciousness, holding a black vajra. This is the purification of the five aggregates. It is the result of the minor maturation and the minor near-attainment. Below the two breasts, from the complete transformation of a black syllable HŪṂ resting upon a moon, there is a black vajra. In the center of its hub rests a black syllable HŪṂ. From its complete transformation, there is again a syllable HŪṂ resting upon a moon in the center of the vajra's hub. From that, preceded by the radiation and reabsorption of the Mind-Vajra, there is a syllable HŪṂ and a vajra; from their complete transformation, one should meditate on the Mind-Vajra in the form of Vajrapāṇi.

དེ་ནས་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྤྲོས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས་མདུན་དུ་བྱོན་ཏེ་གནས་པ་རྣམས་དང་། གདོད་མ་ནས་གྲུབ་པའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱང་མདུན་དུ་སྤྱན་དྲངས་ལ་གནས་པར་བལྟས་ཏེ། སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་པས་དགྱེས་པར་བལྟས་ལ་རང་གིས་སྤྲུལ་པ་དང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གྲུབ་པ་རྣམས་ལ་ཚིགས་སུ་གཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཐུགས་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམ་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་གནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམ་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་གནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རབ་ཏུ་དགྱེས་པས་རང་གི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་བསམས་ལ་འདིས་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་བཞིན་དུ་ནུ་མ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རལ་གྲིའི་ཡུ་བའི་དབུས་སུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་མཾ་ཡིག་དང་རལ་གྲི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་མེད་པར་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Then, from the syllable HŪṂ situated upon a moon at the center of the hub of a vajra resting on a moon at the heart of the Mind Vajra, the Mind Vajra is emanated. Having performed the benefit of beings, it arrives in front and remains. One should visualize that the Mind Vajras established from the beginningless past are also invited and remain in front. Having perfectly offered the outer, inner, and secret offerings arising from the seed syllable at the heart, one should visualize them being pleased. Then, one should make a supplication with two verses to those emanated by oneself and those established from the beginningless past: O Vajra Holder, endowed with glorious mind, Through meditating on the three indivisible vajras, Please grant your blessing upon me this day, And act with the Vajra Mind. O Buddhas dwelling in the ten directions, Through meditating on the three indivisible vajras, Please grant your blessing upon me this day, And act with the Vajra Mind. Immediately after making this supplication, one should imagine that they enter into the nature of one's own Mind Vajra with great joy, and should cultivate this superior conviction: OṂ SARVA-TATHĀGATA-CITTA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Likewise, between the two breasts, from the transformation of a sword with its hilt resting on a moon and the syllable MAṂ resting on a moon, one should meditate on the Wisdom Being (jñānasattva) just like the Commitment Being (samayasattva), without the need for a separate supplication.

དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མགྲིན་པའི་རྩ་བར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རལ་གྲིའི་ཡུ་བའི་དབུས་སུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཨ་ཡིག་དམར་པོ་དང་པདྨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་ལྷན་ཅིག་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་བཞིན་དུ་གསུང་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེར་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ནི། ཆོས་ཀྱི་གསུང་ལམ་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་གནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་གནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞུགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བཱ་ཨཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བས་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་དཔྲལ་བར་ཨོཾ་ཡིག་དཀར་པོ་དང་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ལས་ལྷན་ཅིག་སའི་སྙིང་པོ་བཞིན་དུ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་གསོལ་བ་གདབ་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཏེ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་གནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཡིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་གནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཡིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་རབ་ཏུ་ཞུགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ།

Likewise, through the very generation stage of the Mind Vajra, at the root of the throat, one should meditate on the Speech Vajra together with the Lord of the World (Lokeśvara), having made a supplication from the transformation of a red syllable A and a lotus situated upon a moon at the center of the hilt of a sword also situated upon a moon. The two verses of supplication for that are: "O glorious one, whose speech is the path of Dharma, Through meditating on the three indivisible vajras, Please grant your blessing upon me this day, And act through the Vajra Speech! O Buddhas residing in the ten directions, Through meditating on the three indivisible vajras, Please grant your blessing upon me this day, And act through the Vajra Speech!" Immediately after the Blessed One has thus resided, one should cultivate the superior resolve with: oṃ sarvatathāgata-vāk-vajra-svabhāvātmako ’ham. Then, through the generation stage of that very [Speech Vajra], at the forehead, one should meditate on the Body Vajra together with Kṣitigarbha, having made a supplication from the transformation of a white syllable Oṃ and a wheel. Regarding that, these are the two verses of supplication: "O glorious holder of the Vajra Body, Through meditating on the three indivisible vajras, Please grant your blessing upon me this day, And act through the Vajra Body! O Buddhas residing in the ten directions, Through meditating on the three indivisible vajras, Please grant your blessing upon me this day, And act through the Vajra Body!" Then, immediately after [the Body Vajra] has fully entered...

ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བས་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་ཆུང་ངུའི་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་ཆུང་ངུའི་སྒྲུབ་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སོ་སོའི་སྐུ་ལས་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་རང་རང་གི་སྐུ་མདོག་གི་རིན་པོ་ཆེའི་བུམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་བཀང་བས་ཕྱག་འབྲེལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པས་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་འབྲེལ་བའི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའི་མཐར་ཐུག་པའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པས་བདག་ཉིད་དབང་བསྐུར་བས་བལྟས་ལ་སྤྱི་བོར་བབས་པའི་ཆུའི་ལྷག་མ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་བསམས་ནས་བཀུག་པའི་བུམ་པ་རྣམས་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་བུམ་པ་རྣམས་ལ་ཐིམ་པར་བསྒོམས་ནས། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་གསང་བའི་མཆོད་པས་མཆོད་ཅིང་། དགའ་བའི་ཚོགས་བླ་ན་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་བདེ་བར་བལྟ་བའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་ཆུང་ངུའི་དྲི་མ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་ཆུང་ངུའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ལྟར་ཆུང་ངུའི་ཡན་ལག་བཞིའོ། ། ། །

One should cultivate intense conviction with the mantra: oṃ sarvatathāgatakāyavajrasvabhāvātmako ’ham. Thus, the blessing by means of the Mind Vajra and so forth constitutes the result of the "minor person-making" and the "minor accomplishment." Then, light rays radiate from the seed syllable of the hand-symbol at the heart of the wisdom-being (jñānasattva), perfectly invoking all the Tathāgatas of the ten directions. From the individual bodies of those Tathāgatas, precious vases filled with bodhicitta emanate, their respective colors corresponding to their forms. These vases are held in the hands of goddesses who fill the sky, surrounded by an immeasurable host of offering goddesses—beginning with Locanā and ending with Dharmadhātuvajrā—who hold victory banners, streamers, and other implements. Visualize that they confer empowerment upon oneself. The excess water that descends upon the crown of the head transforms into Akṣobhya, whom one should then contemplate. Meditate that the vases [of the deities] dissolve into the vases of the celestial mansion. The goddesses then make secret offerings, and through the nature of unsurpassed joy, one is conferred the empowerment of beholding supreme bliss. This is the result of the "minor stainless" and the "great minor accomplishment." Thus are the four branches of the minor [stage].

དེ་ནས་རང་གི་འོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་མའི་སེན་མོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སྐྲ་མཚམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཡན་ལག་དགའ་བ་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་བ་འཁོར་བ་མ་ཡིན་པ་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་འབྱུང་བར་བལྟས་པ་ནི་འབྲིང་གི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་དང་འབྲིང་གི་བསྙེན་པའོ། ། དེ་ནས་གོང་མ་བཞིན་དུ་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་འབྲིང་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་དང་། འབྲིང་གི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པ་མེད་པར་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་འབྲིང་གི་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་འབྲིང་གི་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམས་ནས་དབང་བསྐུར་བར་བསྒོམ་པ་ནི་འབྲིང་གི་དྲི་མ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་། འབྲིང་གི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལྟར་འབྲིང་གི་ཡན་ལག་བཞིའོ(། ,། ། )། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་སྤྱི་བོའི་ནང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་ཡིག་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོའོ། ། དེའི་ལྟེ་བའི་ནང་དུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་ཡིག་དཀར་པོའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ནུ་མ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་གི་མཚམས་ནས་སྤྱི་བོའི་མཐར་ཐུག་པར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྟེ་བའི་ནང་དུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་ཡིག་དཀར་པོའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ནུ་མ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་ནས་ནུ་མ་གཉིས་ཀྱི་བར་མཐར་ཐུག་པར་མི་བསྐྱོད་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་བལྟ་བར་བྱའོ། །

Then, visualizing the stream of nectar of unsurpassed great bliss—the non-cyclic, extremely vast joy of the limbs—arising from the fingernails of one’s own consort of insight up to the hairline, is the concordant result of the middling [stage] and the middling approach. Then, as before, the blessing of the six sense bases, such as the eyes and so forth, by means of Kṣitigarbha and the others, is the ripened result of the middling [stage] and the middling near-attainment. Then, the blessing of the mind, speech, and body without the need for a formal supplication is the result of human effort of the middling [stage] and the middling attainment. Likewise, meditating on the Blessed One Jñānasattva and then meditating on the conferral of empowerment is the stainless result of the middling [stage] and the middling great attainment. Thus are the four branches of the middling [stage]. Then, within the crown of the Blessed Lady, from the complete transformation of a white syllable OṂ resting upon a moon maṇḍala, a wheel arises. In its hub, upon a moon, is a white syllable OṂ. From its complete transformation, one should visualize [the body] from the space between the two breasts up to the crown of the head as being of the nature of the subtle particles of Vairocana. Likewise, in the navel, upon a moon, is a white syllable OṂ. From its complete transformation, one should visualize [the body] from the two breasts down to the space between the breasts as being of the nature of the subtle particles of Akṣobhya.

དེ་ནས་ལྟེ་བའི་འོག་གི་ནང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་སྭཱ་ཡིག་སེར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རིན་པོ་ཆེ་མ་ར་ག་ཏའོ། ། དེའི་ནང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་སྭཱ་ཡིག་སེར་པོའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨའི་སྟེང་ནས་ལྟེ་བའི་མཐར་ཐུག་པར་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་པདྨའི་ནང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཨཱཿཡིག་དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཁ་བྱེ་བའི་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའོ། ། དེའི་ནང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཨ་ཡིག་དམར་པོའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་ནས་བརྩམས་ཏེ་པུས་མོ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་གི་མཐར་ཐུག་པར་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་པུས་མོ་གཉིས་ཀྱི་འོག་ཏུ་སོ་སོར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཧ་ཡིག་ལྗང་གུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རལ་གྲིའོ། ། དེའི་ཡུ་བའི་ནང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཧཱ་ཡིག་གོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པུས་མོ་གཉིས་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྐང་པའི་སོར་མོའི་མཐར་ཐུག་པར་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རིགས་ལྔ་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་པས་ཡོངས་སུ་མ་ཉམས་པ་རང་གི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་གསལ་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཆུ་སྐྱེས་ལ་ཧཱུྃ་ཡིག་དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཁ་འོག་ཏུ་བལྟས་པའི་པདྨ་ལྟ་བུ་ལ་ཨཱཿཡིག་དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟེའུ་འབྲུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་མོ། །

Then, within the interior below the navel, a yellow syllable SVĀ resting upon a sun maṇḍala completely transforms into a marakata jewel. Inside that, a yellow syllable SVĀ rests upon a sun maṇḍala. From its complete transformation, one should visualize the nature of the subtle particles of Ratnasambhava, extending from the lotus up to the navel. Likewise, inside the lotus, a red syllable ĀḤ resting upon a sun maṇḍala completely transforms into an eight-petaled red lotus in full bloom. Inside that, a red syllable A rests upon a sun maṇḍala. From its complete transformation, one should visualize the nature of the subtle particles of Amitābha, beginning from the lotus and extending up to the tops of the two knees. Similarly, beneath each of the two knees, a green syllable HA resting upon a sun maṇḍala completely transforms into a sword. Inside its hilt, a syllable HĀ rests upon a sun maṇḍala. From its complete transformation, one should visualize the nature of the subtle particles of Amoghasiddhi, beginning from the two knees and extending to the tips of the toes. In this way, through the gathering of the five families into one, the Bhagavatī should be clearly visualized in her own color and form, without any impairment. Upon her lotus, a red syllable HŪṂ completely transforms into a downward-facing lotus, and from a red syllable ĀḤ completely transforming, one should meditate on the anthers.

དེ་བཞིན་དུ་ཧཱུྃ་ཡིག་དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རང་གི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཨོཾ་ཡིག་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ནོར་བུའི་ཆ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་འཕྲོག་པ་བལྟས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་དོན་བདག་ལ་བརྩམས་པར་འགྲོས་ནས་གཉིས་ཀའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནས་རང་གི་ལུས་དང་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་ཐིམ་པར་བསྒོམས་ལ་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནས་ཞལ་དུ་ཞུགས་ཏེ། མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བལྟས་ལ་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནས་ཞལ་ནས་ཞལ་དུ་ཞུགས་ཏེ་ཞུ་བར་གྱུར་པ་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་ནས་པདྨའི་ནང་དུ་གནས་པར་བལྟས་ལ་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མཾ་ཡིག་གོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་མི་བསྐྱོད་པ་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས་མཾ་ཡིག་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གཙོ་བོ་མི་བསྐྱོད་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་ཉིད་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བལྟའོ། ། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ་སོར་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་ལ་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཐོབ་ནས་རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་དབྱུང་བར་བྱའོ། །

Likewise, from the complete transformation of a red syllable HŪṂ, there is one’s own vajra. From the complete transformation of a white syllable OṂ, one visualizes the jewel portion as being like a five-pronged vajra, extremely captivating. Then, for the sake of the passion of all the Tathāgatas, one proceeds to oneself; having summoned all the Tathāgatas with light rays from the seed syllables at the hearts of both, one meditates on them dissolving into one’s own body and limbs. Having summoned all the Tathāgatas with light rays from the seed syllable at the heart, they enter the mouth. One should visualize the locations according to the oral instructions and recite the mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANURĀGAṆA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. This concludes the first samādhi, the preliminary union. Then, having summoned all the Tathāgatas with the seed syllable at the heart, they enter from mouth to mouth and melt. Having emerged through the path of the vajra, one visualizes them abiding within the lotus. From the complete transformation of that mass of light, there is the syllable MAṂ. From that, Akṣobhya is emanated, and having performed the benefit of beings, one visualizes the secret maṇḍala—the nature of the maṇḍala of the support and the supported of the principal Akṣobhya—from the complete transformation of that syllable MAṂ. Then, having individually manifested Akṣobhya and the others, and having obtained the permission of the Lord of the Family according to the oral instructions, they should be emanated with their respective mantras.

དེ་ལ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་ཉེ་བར་ཕྱུང་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་སྤྲུལ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྲོས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལ་ཐིམ་པར་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མདུན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རཏྣ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་འོད་དཔག་མེད་དོ། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་བྱང་ཕྱོགས་སུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། མོ་ཧ་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་མེའི་མཚམས་སུ་སྤྱན་ནོ། ། (དྭེཥ་,དྭེ་ཥ་)ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བདེན་བྲལ་གྱི་མཚམས་སུ་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། རཱ་ག་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་རླུང་གི་མཚམས་སུ་གོས་དཀར་མོའོ། ། བཛྲ་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་སྒྲོལ་མའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་མེའི་མཚམས་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་བཞི་དང་། ཤར་སྒོའི་བྱང་དང་ལྷོའི་འགྲམ་གཉིས་སུ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་གོ། ། ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། པྲཛྙཱ་ན་ཏ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ལྷོའི་སྒོར་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དོ། ། པདྨཱནྟ་ཏ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནུབ་ཀྱི་སྒོར་པདྨ་མཐར་བྱེད་དོ། ། བྷིགྷྣཱཾ་ཏ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་བྱང་གི་སྒོར་བགེགས་མཐར་བྱེད་དོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཕྱིའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ་གཞལ་ཡས་ཁང་དེ་ཐིམ་པར་བལྟའོ། །

In this regard, one should visualize that the mantra vajradhṛk emanates immeasurable emanations of the Blessed One Akṣobhya, who perform the welfare of beings and then dissolve into the vajra body, speech, and mind of Mañjuvajra. Similarly, with the mantra jina jik, Vairocana appears in front, preceded by the performance of the welfare of beings. Likewise, with ratnadhṛk, Ratnasambhava appears in the southern direction. With ārolik, Amitābha appears in the western direction. With prajñādhṛk, Amoghasiddhi appears in the northern direction. With moharati, Locanā appears in the southeast. With dveṣarati, Māmakī appears in the southwest. With rāgarati, Pāṇḍaravāsinī appears in the northwest. With vajrarati, Tārā appears in the northeast. With oṃ āḥ hūṃ, the six goddesses beginning with Rūpavajrā are placed respectively in the four intermediate directions starting from the southeast, and on the north and south sides of the eastern gate. With yamāntakṛt, Yamāntaka is placed at the eastern gate. With prajñāntakṛt, Prajñāntakṛta is placed at the southern gate. With padmāntakṛt, Padmāntakṛta is placed at the western gate. With vighnāntakṛt, Vighnāntakṛta is placed at the northern gate. With oṃ āḥ hūṃ, one should visualize the outer celestial mansion dissolving into that [inner] celestial mansion.

དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ས་བོན་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པས་ཐོག་མ་མེད་པའི་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་མདུན་དུ་སྤྱན་དྲངས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རབ་ཏུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར་གུར་མཚམས་དབྱེ་བ་དང་། སྒོ་ནས་ཞུགས་པ་ལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པས་བདུད་རྣམས་བསྐྲད་ནས་རྡོ་རྗེའི་གུར་སྔོན་བཞིན་དུ་བརྟན་པར་བལྟས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་ཞབས་བསིལ་དང་། ཞལ་བསིལ་དང་མཆོད་ཡོན་རྣམས་ཕུལ་ནས་ཕྱི་དང་གསང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པས་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། བཅིང་བ་དང་། དགྱེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གྲུབ་པའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་ལྷན་ཅིག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་དང་བསྙེན་པ་ཆེན་པོའོ། ། ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་རིག་མ་དང་བཅས་པར་གོང་མ་བཞིན་དུས་གཅིག་ཏུ་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་། ཆེན་པོའི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ནས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་མེད་པར་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེན་པོའི་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་། ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ནས་སོ་སོར་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམས་ནས་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དྲི་མ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་།

Then, from the seed syllable of the hand-symbol at the heart of the wisdom-being (jñānasattva), in the form of a hook of light rays, the Blessed One Mañjuvajra—the very nature of the maṇḍala of wisdom established from beginningless time—is invited to the front. In order to cause the Blessed One to enter, the boundary of the tent is opened. Having entered through the gate, Yamāntaka and the others expel the māras, and one should visualize the vajra-tent as stable as before. Having offered foot-baths, face-washing water, and drinking water to the Blessed Ones, one should perfectly worship them with outer and secret offerings. Then, Yamāntaka and the others should perform the summoning, entering, binding, and pleasing according to the oral instructions. Then, up to the point of "one should cultivate the conviction of being of an inseparable nature together with the Mañjuvajra established from beginningless time," this constitutes the great result of concordant cause and the great stage of approach (sevā). Then, the blessing of the six sense bases, such as the eyes, of the lord of the maṇḍala and the maṇḍala deities together with their respective consorts, simultaneously as before, is the ripened result and the great stage of near-attainment (upasādhana). Then, the blessing of the mind, speech, and body without having to be requested is the result of the great person's activity and the great stage of accomplishment (sādhana). Then, having meditated on the wisdom-being individually as before, the conferring of empowerment and so forth is the stainless result.

ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡན་ལག་བཞིའོ། ། ཆུ་ལྷག་མ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དང་། བགེགས་མཐར་བྱེད་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དང་། བགེགས་མཐར་བྱེད་དང་། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་། དབྱིག་པ་སྔོན་པོ་དང་། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་། མི་གཡོ་བ་དང་། གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་རྣམས་ཀྱི་དབུ་ལ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། སྤྱན་མ་དང་། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་། སའི་སྙིང་པོ་དང་། སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་། བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དྲི་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དག་ལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། གོས་དཀར་མོ་དང་། རོ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། པདྨ་མཐར་བྱེད་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་པདྨ་མཐར་བྱེད་རྣམས་ལ་འོད་དཔག་མེད་དོ། ། སྒྲོལ་མ་དང་། རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་རྣམས་ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དག་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་བསྒོམ་པའོ། །

These are the four branches known as the "Great Accomplishment of the Great." From the complete transformation of the remaining water, there arise Mañjuvajra, Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, Māmakī, Śabdavajrā, Prajñāntakṛt, Vighnāntakṛt, Vajrapāṇi, Cittavajra, Prajñāntakṛt residing in the protection wheel, Vighnāntakṛt, Ṭakkirāja, Nīladaṇḍa, Mahābala, Acala, Uṣṇīṣacakravartin, Sumbharāja, and Vajra-hūṃkāra; upon the heads of these is Akṣobhya. Locanā, Rūpavajrā, Yamāntaka, Kṣitigarbha, Kāyavajra, and Yamāntaka residing in the protection wheel are crowned by Vairocana. Gandhavajrā and Ākāśagarbha are crowned by Ratnasambhava. Pāṇḍaravāsinī, Rasavajrā, Padmāntakṛt, Lokeśvara, Vāgvajra, and Padmāntakṛt residing in the protection wheel are crowned by Amitābha. Tārā, Sparśavajrā, and Sarvanīvaraṇaviṣkambhin are crowned by Amoghasiddhi. Dharmadhātuvajrā and Samantabhadra are crowned by Vajradhara; this is the meditation on the lords of the families.

དེ་ནས་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་ན་གནས་པའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་བཀུག་ནས་ཞལ་དུ་ཞུགས་ཏེ་ཞུ་བར་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ལྷ་མོའི་པདྨར་བབས་པར་བལྟས་ལ་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བླ་ན་མེད་པ་ཟག་པ་མེད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་ཕྱག་འབྲེལ་བའི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་བ་སྤུའི་བུ་ག་སོ་སོ་ནས་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་མཆོད་ཅིང་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་ཚིམ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བལྟས་ལ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་དང་ལྷ་མོའི་ཚོགས་རྣམས་དང་། གཞན་ཡང་ཀ་བ་དང་རྩིག་པ་དང་རྟ་བབས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ནས་བསྟོད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་བསྟོད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁས་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བྱེད་དགའ་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་མཆོག་གི་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། ། རང་བཞིན་དག་པ་གོས་པ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་བརྗོད་ཅིག་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། རྡོ་རྗེ་གསུངས་ཤིག་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །

Then, visualize that light rays from the seed syllable in the heart draw in the five sensory qualities (pañcakāmaguṇa) residing in the ten directions. These enter the mouth and melt, descending through the vajra path into the lotus of the goddess. From the total transformation of that mass of light, there arises a host of goddesses—beginning with Rūpavajrā and ending with the others—who are joined with the five unsurpassed, uncontaminated, and immeasurable sensory qualities. These emanate from each of the Blessed Lady’s pores and make offerings to the deities of the maṇḍala. Visualize that they satisfy them with unsurpassed great bliss. Then, recite: oṃ sarvatathāgata pūjāvajrasvabhāvātmako ’ham. Next, one should visualize the maṇḍalas, the hosts of goddesses, and furthermore the pillars, walls, archways, and so forth, as being of the nature of praise. In this regard, there are these five verses of praise: Akṣobhyavajra, great wisdom, Vajradhātu, great in skill, Supreme Vajra Speech, the three maṇḍalas— I prostrate to the Vajradhātu. Vairocana, great purity, Vajra Pacifier, great joy, Supreme of the supreme, naturally luminous— I prostrate to the Teacher, Vajra. Ratnarāja, most profound, Vajra Sky, stainless, Naturally pure and unsullied— I prostrate to the Vajra Speaker. Vajra Indestructible, great king, Non-conceptual Sky, Vajra Holder, Attainer of the perfection of passion— I prostrate to the Vajra Speaker.

དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་མདུན་དུ་ཨཱཿཡིག་དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བྲུཾ་ལ་སོགས་པ་ས་བོན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ལྔས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་པདྨའི་སྣོད་དཀར་པོ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་མན་འཇིའི་སྟེང་དུ་བལྟའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་མཐོ་གང་ཙམ་གྱི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོའི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་དཀར་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བལྟས་ནས་པདྨའི་སྣོད་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཡཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་རླུང་གིས་སྦར་བའི་མེས་པདྨའི་སྣོད་རབ་ཏུ་དྲོས་པས་བདུད་རྩི་ལ་སོགས་པ་ཞུ་སྟེ། དེའི་རླངས་པས་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཞུ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་ལྷུང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་བདུད་རྩིས་ཡོངས་སུ་གང་བར་བལྟའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཞུ་བའི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་འབབ་པའི་ཨོཾ་ཡིག་བལྟས་ནས་དེའི་འོད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རྣམ་པ་རྣམས་བཀུག་ནས་དེར་ཐིམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་ཡིག་ཀྱང་ཞུ་བར་གྱུར་ནས་དེ་ཉིད་དུ་ཞུགས་པར་བལྟས་ནས་བདུད་རྩི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གསུམ་གྱིས་ལན་མང་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། །

Amoghavajra, the perfect Buddha, who fulfills all intentions, arisen from the very purity of nature—to Vajrasattva, I prostrate. Then, in front of Mañjuvajra, one should visualize a white lotus vessel made of the seven precious gems, filled with the five nectars consecrated by the seed-syllables bhrūṃ and so forth, and the five types of diligence, arising from the complete transformation of a red syllable āḥ. Above that, at a height of about one span, is a white syllable hūṃ resting upon a moon maṇḍala; from its complete transformation, one visualizes a white vajra, the center of which is consecrated by a white syllable hūṃ resting upon a moon maṇḍala. Below the lotus vessel, from the complete transformation of the syllable yaṃ, arises a wind maṇḍala. Above the wind maṇḍala, from the complete transformation of the syllable raṃ, one meditates on a fire maṇḍala. The fire, fanned by the wind, intensely heats the lotus vessel, causing the nectars and so forth to melt. The steam from this causes the moon, the vajra, and so forth to melt and fall into that very place; one should visualize that everything is completely filled with unsurpassed nectar. Above that, one visualizes a syllable oṃ from which a stream of melted nectar flows. Through its light, one meditates that the nectar-forms of all the Tathāgatas are summoned and dissolve into it. One visualizes that the syllable oṃ also melts and enters into that very place, thereby consecrating the nectar as suchness (tattva) many times with the three syllables.

དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཕྱག་མཚན་གྱི་དབུས་སུ་རང་རང་གི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རང་རང་གི་གཙོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སོ་སོའི་ལྕེའི་དབུས་སུ་ཧཱུྃ་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ནས་ཙམ་ནང་སྦུ་གུར་གྱུར་པ་ལྟེ་བ་ལ་ཧཱུྃ་ཡིག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་བལྟས་ནས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་གསལ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཙམ་དུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས་དྲངས་ནས་རང་གི་སྙིང་གར་གནས་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་དང་། བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཚིམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཕྱག་མཚན་གྱི་དབུས་སུ་གནས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རང་རང་གི་ས་བོན་བལྟས་ནས་མཾ་ཡིག་ལས་སྤྲོས་པའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་བྱས་ཏེ་བཀུག་ནས་མཾ་ཡིག་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་ཤིང་མཾ་ཡིག་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྲན་མའི་ཚད་ཙམ་གྱི་ནང་སྟོང་པའི་ཐིག་ལེ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ་དེའི་དབུས་སུ་ཡན་ལག་བཞི་དང་ལྡན་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་བདག་ཉིད་གཙོ་བོ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བཀུག་ནས་སྤྲོས་པའི་འོད་ཟེར་དགག་པར་མི་ནུས་པ་འཕྲོས་པ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རལ་གྲི་དང་།

Then, in the center of the hand symbols at the hearts of the wisdom beings (jñānasattva) residing at the hearts of the Blessed One and the members of the maṇḍala, the respective seed syllables completely transform. From these, the respective maṇḍala wheels of the principal deities appear. In the center of each deity’s tongue, a white hūṃ completely transforms into a five-pronged vajra, the interior of which is like a hollow tube the size of a barley grain. Its hub is blessed by the syllable hūṃ. Having visualized this, one should cultivate the firm conviction that all these diverse, illusion-like appearances are nothing but non-dual. Drawn in by the light rays of the five-pronged vajra, one should satisfy the wheel and so forth residing at one’s own heart, as well as oneself and the assembly of deities of the maṇḍala. This is the meditative absorption of the Supreme King of Maṇḍalas. Then, from the complete transformation of the maṇḍala wheels residing in the center of the hand symbols at the hearts of the wisdom beings of all [the deities], one visualizes their respective seed syllables. From the syllable maṃ, Mañjuvajra is emanated, and by his emanation, all sentient beings are transformed into Mañjuvajra. Having summoned them, they enter into the syllable maṃ. From the complete transformation of that syllable maṃ, one should meditate on a hollow drop (bindu) the size of a pea. In its center, one should instantly visualize the maṇḍala wheel of the principal deity Mañjuvajra, consisting of the support and the supported, endowed with the four limbs. Then, having summoned that maṇḍala wheel, the emanated light rays, which cannot be obstructed, radiate forth in sequence as swords and—

ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་། རལ་གྲི་གཉིས་པ་དང་། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་དང་། སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་དང་། མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་དང་། གཞལ་ཡས་ཁང་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་དང་། རྩིབས་བཅུའི་ནང་ན་གནས་པའི་ཁྲོ་བོ་བཅུས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་མྱུར་དུ་འཁོར་བའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་དང་ར་བ་དང་གུར་རྣམས་དང་། ས་དང་རླུང་དང་མེ་དང་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་དང་། དེ་ནས་ཇི་སྲིད་ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་གནས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྣམས་གསལ་བར་བྱས་ཏེ་འགྲོ་བ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་བྱས་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་རིམ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་ཞུགས་ཤིང་། དེ་ཉིད་ནས་ཡང་སྤྲོ་བ་དང་འཇུག་པ་ཇི་སྙེད་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ནས་ཐིག་ལེའི་འཁོར་ལོ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མཾ་ཡིག་བལྟས་ནས་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བཀུག་ནས་ཞལ་དུ་ཞུགས་ཤིང་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་སྤྲོས་ཏེ་ལྷ་མོའི་པདྨའི་དབུས་སུ་ཞུ་བར་རྗེས་སུ་བལྟའོ། ། དེ་ནས་འོད་ཀྱི་གོང་བུ་ལས། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་བསྐྱོད་པ་ལས་སྤྲོས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་གཅིག་དཱུར་ཝའི་ཡལ་གའི་རྩེ་མོ་ལ་ཟིལ་པའི་ཐིགས་པ་བཞིན་དུ་སྣའི་རྩེ་མོར་བལྟས་ནས་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མཾ་ཡིག་གོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ནས་འབྲུ་ཙམ་གྱི་རལ་གྲིའོ། །

The wisdom-being (jñānasattva), the second sword, the body, speech, and mind, the bodhisattvas such as Kṣitigarbha and others, the samaya-beings (samayasattva), the maṇḍala deities, the offering goddesses, the celestial palace, the double vajra, the double lotus, the mudrā of the source of phenomena (dharmodayā), and the hub and ten spokes of the wheel—all these are blessed by the ten wrathful deities (krodha) residing within them. Through this, the swift-rotating protection wheel, the vajra ground, the fence, and the tent, as well as the maṇḍalas of earth, wind, fire, and water, and finally the world systems as far as the realm of space, are made manifest. Having thus established all beings as perfect Buddhas, they enter that very maṇḍala in that same sequence. To then perform the emanation and reabsorption as many times as desired is the yoga of the drop (binduyoga). Then, from the complete transformation of that drop-wheel, one visualizes the syllable maṃ. Its light rays perfectly summon all the Tathāgatas, who enter the mouth, emerge through the vajra path, and are visualized as melting into the center of the goddess’s lotus. Then, from the mass of light, through the movement of the vajra and lotus, a single drop of bodhicitta is emanated. Visualizing it at the tip of the nose like a dewdrop on the tip of a blade of durva grass, it completely transforms into the syllable maṃ. From the complete transformation of that, there appears a sword the size of a barley grain.

དེའི་ཡུ་བའི་ནང་དུ་མཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཐིག་ལེ་ཕྲ་མོ་ནང་སྟོང་པ་ཁ་དོག་ལྔ་པ་ཡུངས་ཀར་གྱི་ཚད་ཙམ་མོ། ། དེའི་ནང་དུ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེས་གཙོ་བོ་མཛད་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་བདག་ཉིད་ཡན་ལག་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མཚན་ཉིད་མཚན་མ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མཚན་མ་ཐོབ་པའི་ཚེ་རྣམ་པར་སྤྲོས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་གཙོ་བོ་བྱས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའམ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱག་མཚན་གྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་ནི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ནས་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཨོཾ་ཨཱ་མཾཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་འདི་རྣམས་གནས་ཇི་ལྟ་བར་བལྟས་ནས་ཡི་གེ་སོ་སོར་བརྗོད་པའི་དུས་སུ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས་མདུན་དུ་བྱོན་པར་བལྟས་ལ་ཕྱི་ནང་གསང་བའི་མཆོད་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་རང་རང་གི་ས་བོན་ལ་ཐིམ་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་སོ་སོ་ལ་སྤྲོ་བ་དང་འཇུག་པ་ལྷག་པར་མོས་པ་ཤིན་ཏུ་ཐོགས་པ་དང་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བ་དང་། རྣམ་པར་གཡེང་བ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཀྱིས་བཟླས་པ་བྱེད་པ་ནི་བཟླས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ངལ་བ་ཉིད་ན་ཡུད་ཙམ་ཅིག་ངལ་བ་སོས་ལ་ལྷ་མོའི་གླུའི་སྒྲས་ཆད་པ་ལས་རྒྱལ་བ་སྟེ།

Within its handle, the syllable māṃ completely transforms into a subtle drop (bindu) resting upon a moon, hollow within and five-colored, the size of a white mustard seed. Within that, one should meditate on emptiness through the radiation and reabsorption of the four-limbed maṇḍala wheel, the nature of which is the support and the supported, with Mañjuvajra as the principal deity, until the signs are attained. When the signs are attained, one emanates the maṇḍala wheel with the five Tathāgatas as the principal, or performs the benefit of beings through the blessed hand-symbols at its center; this is the subtle yoga. Then, according to the oral instructions, one visualizes the syllables oṃ āḥ māṃ hūṃ in their respective places. At the time of reciting each syllable, one visualizes that the Vajra Body and so forth perform the benefit of beings and then return to the front, where they are perfectly worshipped with outer, inner, and secret offerings and dissolve into their respective seed-syllables. Likewise, the ritual of recitation consists of performing the recitation with a mind that is not distracted, with an intense conviction in the radiation and reabsorption at each successive moment, whether very slowly or very rapidly. Then, when one becomes weary, one rests for a moment and is victorious over the interruption of the goddesses' songs.

སྤྱི་བོའི་སྟེང་མཐོ་གང་ཙམ་གྱི་སྟེང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་བདུད་རྩིའི་རྣམ་པ་ལྔ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ཨོཾ་ཡིག་དཀར་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བདུད་རྩི་འཛག་པར་བསམས་ནས་སྲོག་དང་སྩོལ་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུས་བཀུག་ནས་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་འབབ་པས། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་སོ་སོའི་ཡན་ལག་གི་ངལ་བ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ནི་ཚིམ་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡིད་ཀྱིས་སླར་ཡང་ཐིག་ལེ་དང་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་སྔགས་བཟླས་པར་བྱ་བ་དང་། ཚིམ་པར་ཡང་བྱ་བ་སྟེ་ཇི་སྲིད་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། སེམས་ཞུམ་ན་ཡང་ལྷ་མོའི་གླུའི་སྒྲས་རབ་ཏུ་སངས་པར་བྱ་བ་དང་། རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཞི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྡང་བར་འདོད་ན་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་མཆོད་པ་དང་། བསྟོད་པ་དང་། བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱས་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རྣམས་ཧཱུྃ་ཡིག་ལ་ཐིམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། འོད་དཔག་མེད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རྣམས་ཨཱཿཡིག་ལ་ཐིམ་པར་བསྒོམ་པ་དང་། གཞན་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཧཱུྃ་ཡིག་ལ་ཐིམ་པར་བསྒོམས་ལ་བདག་ཉིད་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཨོཾ་ཡིག་ལ་སོགས་པ་ལས་དང་ཆོས་དང་དམ་ཚིག་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གནས་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ནམ་མཁའི་བདག་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། འཁྲུལ་དང་མ་འཁྲུལ་རྟོག་དང་མི་རྟོག་དང་། །

Visualize that about a span above the crown of the head, upon a moon maṇḍala, there is a white syllable OṂ, which has empowered the five types of nectar that have been thoroughly prepared. Imagine that nectar trickles down and is drawn in by the iron hooks of the light rays of the prāṇa and āyāma. As the stream of nectar flows, the exhaustion of the individual limbs of the body, such as the Vajra Body and so forth, is completely abandoned; this is the ritual of satisfaction. Then, with a mind of intense aspiration, one should once again meditate on the yoga of the bindu and the subtle, recite the mantra, and perform the ritual of satisfaction, engaging in these repeatedly as long as one desires. If the mind becomes discouraged, it should be refreshed by the sound of the goddesses' songs, and any subtle distractions should be pacified through the yoga of the subtle. Then, when wishing to arise, perform the offerings, praises, and the tasting of nectar in a mere instant. Meditate that those empowered by Vairocana dissolve into the syllable HŪṂ; meditate that those empowered by Amitābha dissolve into the syllable ĀḤ; and meditate that the other deities of the maṇḍala dissolve into the syllable HŪṂ. Then, empower oneself as the nature of Mañjuvajra, consisting of the syllables OṂ and so forth, which are the nature of the action, dharma, samaya, and mahāmudrā seals. Abide in the center of the maṇḍala as previously described, together with the offering goddesses and so forth, and cultivate the firm conviction that all diverse phenomena are non-dual, the very nature of space. Delusion and non-delusion, conceptualization and non-conceptualization...

བདེ་དང་དཀར་པོ་ལ་སོགས་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་རྣམས། ། ཤེས་རྣམས་ཐ་དད་མིན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ། སྔོན་དང་ཕྱི་མར་ཡང་ནི་དབྱེ་བ་མེད་པ་ཉིད། ། ཅེས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་ནི་(ལུས་,ལས་)ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། བསྒོམ་པར་མི་ནུས་ན་བཟླས་པ་བྱ་བ་རྣམས་བསྟན་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་མ་གཏོགས་པ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་ས་བོན་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བཅུག་པ་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་དང་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་གཞིའི་འབྱིན་པའི་སྔགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བཅུག་ལ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་བདུན་གྱི་སྔགས་བརྗོད་དེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཊཀྐི་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཨ་ཙ་ལ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་དཎྜ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་བ་ལ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་བྷྲཱུཾ་ཙ་ཀྲ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་སུཾ་བྷ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་བཛྲ་ཧཱུྃ་ཞེས་པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ནཾ། ན་མོ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷཱ་ཡ། མ་ཧཱ་དཾ་ཥྚོཊ་ཀ་བྷཻ་ར་བ་ཡ། ཨ་སི་མུ་ས་ལ་པ་ར་སུ་པཱ་ཤ་ཧ་སྟཱ་ཡ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། ཏིཥྛ་ཏིཥྛ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། གརྫྫ་གརྫྫ། བི་སྥོ་ཊ་ཡ་བི་སྥོ་ཊ་ཡ། སརྦ་བིགྷྣཱན་བི་ན་ཡ་ཀ། མ་ཧཱ་ག་ན་པ་ཏི་ཛཱི་བ་ཏ་ན་ཀ་རཱ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་སྐྱོབ་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའི་སྔགས་འདི་རྟག་ཏུ་བཟླས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པའི་ཆོ་གའོ། །

"Bliss, white, and so forth, those born of the faculties, / Are not distinct from consciousness, because they are perceived simultaneously. / Even in the past and future, there is no differentiation." As it is thus taught, this is the supreme samādhi of the King of the Body. If one is unable to meditate, the recitations to be performed are taught: for Mañjuvajra and the others, excluding the wrathful deities, one should recite the previously taught seed syllables inserted between the three tattvas, according to the oral instructions. For Yamāntaka and the others residing in the celestial mansion and the protection wheel, one should recite the foundational extraction mantras inserted between the three tattvas. Then, one should utter the mantras of the seven, such as Rāgarāja and the rest: oṃ āḥ hūṃ ṭakkini svāhā, oṃ āḥ hūṃ acala hūṃ, oṃ āḥ hūṃ daṇḍa hūṃ, oṃ āḥ hūṃ bala hūṃ, oṃ āḥ hūṃ bhrūṃ cakra hūṃ, oṃ āḥ hūṃ sumbha hūṃ, oṃ āḥ hūṃ vajra hūṃ. oṃ āḥ namaḥ samanta kāya vāka citta vajrāṇāṃ / namo vajrakrodhāya / mahādaṃṣṭrotkaṭabhairavāya / asimusala parasupāśahastāya / oṃ amṛtakuṇḍali kha kha khāhi khāhi / tiṣṭha tiṣṭha / bandha bandha / hana hana / daha daha / garjja garjja / visphoṭaya visphoṭaya / sarvavighnān vināyaka / mahāganapati jīvitāntakarāya hūṃ phaṭ svāhā hūṃ. "This mantra of Amṛtakuṇḍali, the protector from all fears, should be recited constantly"—this is the ritual of meditation.

བསྒོམས་པ་ལས་ལངས་པའི་དུས་སུ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་ལ་གནས་ནས་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་གཟུགས་ཀྱིས་སམ་སྦྱར་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ལྷག་པར་མོས་པས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་དང་ཟས་ལ་སོགས་པ་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཆོ་གས་བྱ་བ་དང་། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་རིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པར་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་མེས་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་སྐྱེས་པའི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བུད་ཤིང་བསྲེག་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མཆོད་པ་བྱ་བ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཙམ་གྱི་ཕྱིར་ལུས་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་། དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་གྲོགས་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་གསང་སྟེ་བདེ་བ་དང་མི་འགལ་བར་དམ་ཚིག་བསྟེན་པ་དང་། དམ་ཚིག་ཉམས་ན་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ལངས་ཏེ། བླ་མ་ལ་ཆེན་པོར་མི་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་བྱུང་ན་སྡོམ་པ་གཟུང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡོན་ཕུལ་ནས་བཟོད་པར་གསོལ། སོ་སོར་བཤགས་པ་དང་། ཡང་སྡོམ་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གས་ཕྱིའི་ཁྲུས་བྱ་བ་དང་། ཐུན་གྱི་མཚམས་སུ་ཡང་ལས་དང་པོ་པས་གོང་མ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་བྱའོ། ། གྲུབ་པའི་མཚན་མ་ཐོབ་ནས་རྒྱུད་དུ་བསྟན་པའི་རིམ་པས་དངོས་གྲུབ་པ་དང་། བགེགས་སོ་སོར་ཉེ་བར་བྱུང་ན་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་ཕྱེ་མར་བྱ་བ་དང་། རྒྱུ་མཐུན་པ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་བྱེད་པ་དང་། དྲི་མ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་བཞིར་ངེས་པ་དང་།

When arising from meditation, one should remain in the state of one’s own deity yoga and perform all activities with the firm conviction that the entire threefold world of the stable and the moving is the form of one’s own chosen deity, or in the forms of Rūpavajrā and the others as appropriate. One should partake of food and so forth through the ritual of tasting nectar. Through the fire of the non-conceptual, self-knowing maṇḍala circle, which is the nature of non-duality, one should burn the fuel of all thoughts arising in a single instant. One should make offerings to the Three Jewels and perform activities of the body and so forth solely for the benefit of sentient beings. One should abide by the samaya and associate with companions who abide by the samaya. One should maintain the samaya in extreme secrecy, without contradicting bliss. If the samaya is impaired, one should arise through the yoga of Amoghasiddhi; if a root downfall such as failing to show great respect to the guru occurs, one should first take the vows again, offer a gift, and request forgiveness, performing individual confession and once more taking the vows. One should perform the external purification through the ritual of empowerment. During the intervals between sessions, a beginner should practice meditative concentration as described above. Once the signs of accomplishment are attained, one achieves the siddhis according to the stages taught in the tantras. If various obstacles arise, one should reduce them to powder through the yoga of Amṛtakuṇḍalī. One should be certain of the four results: the result concordant with the cause, the ripened result, the result of human effort, and the stainless result.

བསྙེན་པ་དང་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡན་ལག་བཞིར་ངེས་པ་དང་། ལས་དང་པོ་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཅུང་ཟད་ལ་དབང་ཐོབ་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་བཞིར་ངེས་པ་དང་། སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་དང་། དུ་བ་ལྟ་བུ་དང་། མེ་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དང་། མར་མེ་ལྟ་བུ་དང་། རྟག་ཏུ་ནམ་མཁའ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་མ་ལྔར་ངེས་པ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་པོ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་དང་། ལས་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དུ་ངེས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་རྣམ་པར་ངེས་པ་དང་། ཐུགས་ཀར་ཞུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོས་ཁམས་གསལ་བར་བྱས་ཏེ་ཉལ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ཆོ་གའོ། ། ཆེ་བའི་ཆོ་ག་བརྗོད་ནས་ད་ནི་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པའི་གནས་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནོར་གྱི་ཚིག་དོན་ལྔ་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་ངེས་པར་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རྟག་པ་དང་། རྟག་མིན་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་སྒྱུ་མ་དང་སྨིག་རྒྱུ་དང་རྨི་ལམ་དང་ཆུ་ཟླ་དང་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་སོ་སོའི་རྒྱུད་མངོན་པར་འདོད་པས་གསལ་བ་སྣ་ཚོགས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ལ་བརྟེན་ཏེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་རིག་པར་ལྡོག་པར་བྱས་པའི་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་མ་དང་། གཞལ་བྱ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་དང་། སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། །

The four branches are determined as the approach (sevā), the near-attainment (upasādhana), and the great attainment (mahāsādhana); the four types of yogis are determined as the beginner, the one who has gained some mastery over wisdom (jñāna), and the one who has gained mastery over authentic wisdom; the five signs are determined as the mirage-like, the smoke-like, the firefly-like, the lamp-like, and the constant clear appearance in space; and the three meditative stabilizations (samādhi) are determined as the initial application, the supreme king of the maṇḍala, and the supreme king of activities. Having clearly manifested the maṇḍala circle that has entered the heart, one should go to sleep; this is the ritual procedure for the yoga of meditation. Having explained the great ritual, I shall now explain the five points of the meaning of the words—the wealth of all teachings—which reveal the most profound state. Here, in the definitive ultimate sense, all phenomena are free from the conceptual elaborations (prapañca) of being one or many, subject or object, cause or effect, permanent or impermanent, and so forth. Thus, they are like an illusion, a mirage, a dream, the moon in water, or a reflection. Although they are merely the non-duality of various clear appearances according to the individual mental continuums of those who aspire, one should establish the presentation of the signs, the objects of comprehension, suchness, the goal to be accomplished, and the means of accomplishment by relying on the conventional, in accordance with how the Sons of the Conquerors have reversed [delusion] through their knowledge. In this way, one should thoroughly realize awakening.

དེ་ལ་འདིར་ཚད་མ་ནི་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་སྟེ། གསལ་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་བེམས་པོ་ལས་ལོག་པའི་ཆོས་སོ། ། གཞལ་བྱ་ནི་རང་རིག་པའི་ཚད་མ་ལས་ལོག་ན་མེད་པ་ཐ་མི་དད་པའི་ངོ་བོའི་རང་བཞིན་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་དང་། བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཚོགས་སོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་སོ་སོའི་རྒྱུད་དུ་མངོན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྣ་ཚོགས་གཉིས་སུ་མེད་པ་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་གཟུང་བ་དང་། འཛིན་པ་ལ་སོགས་པར་བཏགས་པའི་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། ། ཡུལ་དང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་དམིགས་པ་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་སྟེ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བརྟགས་པ་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་རྟེན་དུ་ངེས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རུ་ཤེས་སོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་ཡང་གཙང་མའི་གནས་ཀྱི་སྟེང་ན་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་མིང་ཅན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དགའ་བའི་རང་བཞིན་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱིས་རྒྱས་པར་གྱུར་པ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་འབར་བར་གྱུར་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་བདག་ཉིད་དེ་བརྟགས་པས་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ།

In this context, valid cognition is self-reflexive direct perception. It is the nature of phenomena that is luminous, consisting of various aspects of diverse clarity, independent of anything else, and distinct from insentient matter. The object of comprehension is the collection of various aspects—the nature of form, sound, smell, taste, touch, pleasure, suffering, and equanimity—which do not exist apart from self-reflexive valid cognition and are of an inseparable essence. Suchness is the nature of the non-dual, luminous diversity intended within each individual continuum, which is liberated from the conceptual elaborations imputed as the grasped and the grasper and so forth regarding the forms of all sentient beings. Pervading all objects and entities, it is the focal point that is the cause for the arising of the qualities of all Buddhas; it is an imputed common property, like impermanence and so forth. That very suchness is also determined to be the support for the Sambhogakāya, and is known as the Dharmakāya of all the Tathāgatas. The goal to be accomplished is Buddhahood itself. Thus, above the Pure Abodes, there are the Truly Perfect Buddhas known as Ghanavyūha. Just as the Blessed One is the nature of joy, fully expanded by the mental qualities of the powers, fearlessnesses, and so forth, as well as omniscience and the rest, and blazing with the major and minor marks, he realizes the Dharmakāya, which is characterized by being empty of imputation, as the essence of the Sambhogakāya.

སྤྲུལ་པ་སྤྲོས་པས་མཚམས་མེད་པར་འགྲོ་བའི་དོན་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་། ས་དགུའི་དབང་ཕྱུག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་མི་མཐོང་བའི་སྐུ། ས་བཅུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དབང་ཕྱུག་མཆོག་གིས་ཆོས་ཉན་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བཞུགས་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱའོ། ། སྒྲུབ་ཐབས་ནི་སླར་ཡང་ལྕགས་ཀྱི་ཁང་པ་འབར་བར་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་གྱུར་པའི་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བའི་ཁམས་གསུམ་པ་ངེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཚིག་དོན་ལྔ་པོ་ངེས་པ་ལ་ཐུག་པས་ཡོན་ཏན་བཅོ་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ལ་གོམས་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པའོ། ། དཔལ་ལྡན་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་ཚུལ་ལ་ཚད་མ་དང་། གཞལ་བྱ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དེ་རྣམས་ཉིད་དོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་ཐབས་དག་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད། འོན་ཀྱང་འདིར་བྱེ་བྲག་ནི་རླུང་དང་མེ་དང་ས་དང་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཡངས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་ས་གཞི་ལ་སོགས་པའི་དབུས་ན་གནས་པའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བར་དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ནང་ན་གནས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔའི་དབང་ཕྱུག་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཡོན་ཏན་གྱིས་དག་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རང་བཞིན་དག་ཡོད་པ་ན་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པའི་རྒྱལ་བ་ལྷ་མོའི་འདོད་པས་དམ་པར་འཁྱུད་པའི་བྱ་བར་གནས་ཤིང་ཆགས་པའོ། ། དེ་ནས་གཞན་དུ་ཡང་འགྱུར་བ་སྟེ།

The body that is not seen even by the Śrāvakas, Pratyekabuddhas, or Bodhisattvas who are lords of the nine grounds, yet which perfectly accomplishes the welfare of beings through the emanation of transformations without interruption, and which remains for as long as saṃsāra exists by way of the supreme lords of the ten grounds hearing the Dharma—that is the object to be accomplished. As for the means of accomplishment: it is the state of abiding by way of the Pāramitā system, in which one has familiarized oneself with the ten perfections as a Bodhisattva endowed with the eighteen qualities, having reached the certainty of the five points of meaning through the determination of the three realms of suffering afflicted by the three types of suffering, as if having entered once again into a blazing iron house. In the system of the glorious Mantra Vehicle, the means of valid cognition, the objects of cognition, and suchness are those very same things. There is a distinction between the object to be accomplished and the means of accomplishment. In that regard, the object to be accomplished is the Blessed One himself. However, the specific detail here is that within the center of the protection wheel—which resides in the midst of the vajra ground and so forth, in the expanse of the maṇḍalas of wind, fire, earth, and water—inside the glorious source of phenomena (dharmodaya), within a celestial palace, in a magnificent and delightful place possessing mastery over the five sensory qualities, there exists the nature of the support and the supported, purified by the qualities of all Buddhas. Therein, the Victor who is the desired object of accomplishment abides in the act of being embraced by the goddess of his desire. Then, it also becomes otherwise.

མཆོག་ཏུ་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་དགའ་བ་འཇིགས་པ་དང་ཆགས་པའི་སྐལ་བ་ལྟ་བུ་དེར་དགེ་ལ་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་ཐབས་ཀྱི་བློ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བ་དེ་བས་རབ་ཏུ་གང་བ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་གང་སྐྱེས་པ། ། འདོད་པ་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམ་པ། ། བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བ་ནི། ། ཉིན་མཚན་རྒྱུན་དུ་མི་འཆད་པའོ། ། དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་རང་བཞིན། ། གསལ་བ་ཡིན་པས་རྟོགས་པ་མེད། ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་སུ་མེད་རང་བཞིན། ། ཡོད་མེད་རྟོགས་པས་རྗོད་བྱེད་ཕྱིར། ། ཐུགས་རྗེས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ། ། སྔར་གོམས་པ་ཡི་དབང་གིས་ཡིན། ། ལྷུན་གྲུབ་སེམས་ཅན་དོན་ཡིན་ཏེ། ། དེ་ནས་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བཞིན། ། དེ་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་ན། ། རྟག་ཏུ་མ་ཉམས་པ་ཡི་བློ། ། ནམ་མཁའི་མཐས་གཏུགས་འགྲོ་བ་ཡི། ། དོན་བྱེད་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག། དེ་བས་འདི་ལྟར་སྐུ་དང་ལྡན་པ་ཤེས་རབ་ལ་འཁྱུད་པ་རང་གསལ་རང་བཞིན་ཏེ། མཆོག་ཏུ་ཐུགས་རྗེས་རབ་ཏུ་རྒྱུན་ཆུད་པ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བའི་སྐུ། ། དཔེ་མེད་པ་ཡི་བདེ་གང་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རང་བཞིན་ནི། ། ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་ཡན་ལག་བདུན་དང་ལྡན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། འདི་ལྡན་ཡན་ལག་བདུན་དང་ལྡན་པའི་བཞི་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའོ། ། འདི་ཉིད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་བརྗོད་དོ། ། ཁ་ཅིག་སླར་ཡང་འདི་ལྟ་བུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་སྨྲ་སྟེ། ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གི་དུས་ན་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་སོ་སོར་བདག་ཉིད་རིག་ཅིང་། མཆོག་དགའ་དང་དགའ་བྲལ་གྱི་དུས་སུ་གནས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཅིག་ཏུ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཕྱག་དང་ཞལ་དང་ཁ་དོག་དང་།

In that state of supreme, utterly non-distraction, which is like the fortune of fear and passion, there is no conceptualization of virtue; rather, it is completely filled with the mind of skillful means and that which arises from meditative absorption. Whatever great bliss is born, the five qualities of sensory desire, which are clarified by the power of meditation, are uninterrupted day and night. The nature of its wisdom is realization; because it is luminous, it is without conceptualization. Its nature is the non-duality of the manifold; because it expresses existence and non-existence through realization, it is the radiating and withdrawing of compassion. This is due to the power of previous habituation. It is the spontaneous accomplishment of the welfare of sentient beings, and thus, like a wish-fulfilling jewel, because it is spontaneously accomplished, the mind is forever undiminished. It engages in the welfare of beings as far as the limits of space. Therefore, one who possesses such a body is the self-luminous nature embraced by insight; the body that is utterly continuous with supreme compassion and free from [duality], the nature of the support and the supported, whatever incomparable bliss—homage to the Lord of Sages who possesses the seven limbs. This fourth [empowerment], possessing these seven limbs, is the goal to be accomplished. This very thing is described as the siddhi of Mahāmudrā. Some further claim that this is the goal to be accomplished: at the time of the empowerment of insight and primordial wisdom, one individually cognizes oneself through the guru’s pith instructions; and at the time of supreme joy and the joy beyond [joy], one abides in the coemergent [nature] of all phenomena, which is one, and [devoid of] hands, faces, and colors.

དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དྲི་མ་ལས་གྲོལ་བ། ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པ་མཐའ་ཡས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་རྫོགས་པའི་བདག་ཉིད་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། གསལ་བ་ཟག་པ་མེད་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཙམ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་བླང་བར་བྱའོ། ། འདི་ཡང་རྟག་ཏུ་ཤར་བའི་ཕྱིར་མ་རིག་པ་ཙམ་རྣམ་པར་ལོག་པས་ཐོབ་པར་བྱའོ། ། མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཡང་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྫོགས་པར་བྱ་བའོ། ། འདི་ནི་ངེས་པར་གདམས་ངག་ངན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་དུ་སྤང་བར་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གཅིག་པུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཅི་ལུང་གིས་བསྒྲུབས་པས་སམ། དགག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་སམ། དེ་གཅིག་ཏུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཚོགས་པ་ཡོད་པས་སམ། དེ་གཅིག་པུ་འདོད་པ་སྲིད་པས་སམ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དུས་ན་དེ་ཙམ་རབ་ཏུ་སྣང་བས་སམ། མན་ངག་བརྒྱུད་པ་ལས་འོངས་པ་ཡིན་ཞེས་བརྟག་པ་བདུན་ནོ། ། ཁྱེད་ཀྱི་བདེ་བ་ཙམ་ལ་གཅིག་ཏུ་ལུང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ་སླར་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བརྟགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོས་གསོལ་བ། རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་འདི། ། མཆོག་གི་བདེ་བ་དམ་པར་འདོད། །

Free from the stains of all aspects such as shape and so forth, it is the nature of the perfected, precious qualities of the tathāgatas, equal to space and infinite. It acts for the benefit of all beings without exception, serving as the basis for the two bodies—the sambhogakāya and nirmāṇakāya—conventionally. Like a wish-fulfilling jewel, although free from conceptual thought, it accomplishes all desired aims. Without beginning or end, like an illusion, it is free from all conceptual elaborations. It is merely the nature of luminous, untainted great bliss. One should take this to be the identity of the dharmakāya of all tathāgatas. Furthermore, because this is always present, it is to be attained simply by reversing ignorance. Even though it is non-existent [as a construct], it is to be perfected through the power of meditation. This is certainly a poor instruction and should be rejected from afar. In this regard, there are seven points of analysis: Is it established by scripture as the sole object of attainment desired as great bliss? Is it not something to be negated? Is there a collection of factors that bring it to singular perfection? Is it possible to desire it alone? Does it appear as such at the time of the wisdom of insight? Or does it come from the lineage of pith instructions? Your position does not establish great bliss alone through scripture, but rather contradicts it. As stated in the Two-Part Tantra (Hevajra Tantra), Vajragarbha asked: "This yoga of the completion stage is asserted as the supreme, sublime bliss."

རྫོགས་པའི་བསྒོམ་པ་དམན་པ་ལ། ། བསྐྱོད་པ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཀྱེ་མ་དད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཉམས། ། ལུས་ཀྱི་དངོས་མེད་གང་ལས་བདེ། ། བདེ་བ་སྨྲ་བ་མི་འཐད་དོ། ། ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་དངོས་པོ་ཡིས། ། བདེ་བས་འགྲོ་བ་ཁྱབ་པ་ཉིད། ། ཇི་ལྟར་མེ་ཏོག་ལ་བརྟེན་དྲི། ། མེ་ཏོག་མེད་པས་རྙེད་མི་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་གཟུགས་སོགས་མེད་པས་ན། ། བདེ་བ་ཉིད་ནི་དམིགས་མི་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་གུར་ལས་ཀྱང་བསྟན་ཏེ། ཅི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལུས་དང་ལྡན་པ་སྒོམ་པ་འདི་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་བདོག། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གསང་བའི་བདག་པོ་དགོས་པ་ཡོད། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ཞིག་བརྗོད། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དོ། ། སངས་རྒྱས་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་གསོལ་བ། ལུས་དང་བཅས་པ་ཅིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལགས་སམ། འདི་ནི་བདེན་ཏེ་འདི་ཉིད་ནི། ། སྟོན་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན། ། ཁྱབ་བདག་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུར་ལྡན། ། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་མི་འདྲ་བའི། ། རྒྱུ་ཡིས་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར། ། དེ་ལྟ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་མ་བརྗོད་ཅིག། བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་ནས་འདི་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱང་བརྗོད་དོ། ། ལྟ་བ་ལས་དམན་གྱུར་པ་རྣམས། ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཚོལ་འདོད་ལ། ། བདག་ཏུ་ལྟ་བས་གསལ་བའི་ཕྱིར། ། རྒྱལ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་འདི་བསྟན། །

Regarding the inferior meditation on completion, what need is there for movement? The Blessed One said: "Alas! By the force of faith, the great bodhisattvas have declined. From what could the non-substantiality of the body be bliss? To speak of bliss is not tenable. By the entities of the pervaded and the pervader, the world is indeed pervaded by bliss. Just as fragrance depends upon a flower and is not found in the absence of a flower, likewise, in the absence of form and so forth, bliss itself will not be perceived," and so on. Similarly, it is also taught in the Vajrapañjara: "What is the purpose of this meditation on the body endowed with [form], O Blessed One?" The Blessed One replied, "Lord of Secrets, there is a purpose." "Blessed One, what is it?" The Blessed One replied, "Buddhahood itself." "What is Buddhahood like?" The Blessed One replied, "It is omniscience itself." Vajrapāṇi asked, "Is it, Blessed One, something possessed of a body?" "This is true; this very one is the Teacher with the thirty-two marks and the pervasive lord endowed with the eighty minor marks. How could that which is unlike [the body] be established by a cause? Therefore, do not speak in such a way of 'formless enlightenment' and so forth for the great bodhisattvas. Having stated the goal to be accomplished, the sādhana is also stated right here: 'For those whose view has become inferior and who desire to seek a view of self, the Victor taught this emptiness in order to clarify the view of self.'"

དེ་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོར་གྲགས། ། ཐབས་ཡིན་བདེ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ང་རྒྱལ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཡུན་མི་རིང་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཔལ་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྒྱ་ཆེས་པས་འཇིགས་པས་མ་བྲིས་སོ། ། བྱ་བ་དང་སྤྱོད་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པ་དང་རྣལ་འབྱོར་མ་ལུས་པ་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལ་ཐུག་པ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཐེག་པ་མཐའ་དག་ཏུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་སྐུའི་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བདག་གིས་ཇི་སྲིད་བྲི་བར་བྱ། ། ངག་འདི་དག་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཡང་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། ། བདེ་བ་ཉིད་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། འཁོར་ལོ་ཡང་རང་རིག་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདིས་ནི་ལུང་གིས་གསལ་བ་རེ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ། ། འདི་དག་དགག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་རིག་པའི་བདེ་བའི་རྣམ་པ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་འཁོར་ལོ་ལ་ཡང་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་སྟེ་བདེ་བ་ཉིད་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡུལ་ན་མི་གནས་པས་གནོད་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཞེ་ན་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་དང་འདྲ་བའི་སྐྱོན་དང་། ཆ་ཤས་མེད་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མེད་པར་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ཉིད་དོ། །

Therefore, it is renowned as the maṇḍala wheel; it is the method, the sādhana of bliss. Through the yoga of the pride of being a buddha, one will become a buddha before long. Thus it is said, and so forth. Furthermore, I have not written of the glorious Cakrasaṃvara and others for fear of being too prolix. In all the yogic vehicles, from the Kriyā, Caryā, and Yoga Tantras up to the Unsurpassed Yoga Tantras, the ultimate limit is the glorious Guhyasamāja; it is the locus of the family of the Blessed One, the nature of the saṃbhogakāya. How could I possibly write of it all? One should not say, "These words are also of provisional meaning." Bliss itself is the aspect of form and so forth; since the wheel is also established by the valid cognition of self-awareness, this is for the time being a point to be established through scripture. These are not to be refuted, because just as with the aspect of self-aware bliss, the aspect of form and so forth in the wheel does not contradict it. If you argue that bliss itself, being the nature of the mind, does not reside in an object and thus cannot be contradicted, that is not so; for if that were the case, it would follow that suffering and so forth are likewise [incapable of being contradicted]. Furthermore, if bliss and so forth possess parts, there is the fault of being like a composite substance; if they have no parts, they are like infinitesimal atoms. There is no other aspect besides these; to claim otherwise is merely to speak falsely without basis.

གལ་ཏེ་རང་རིག་པས་གྲུབ་པས་གནོད་པ་མེད་ན་འདི་ལྟར་རྣམ་པའི་ཚོགས་ཀྱང་རང་རིག་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེ་སྡང་ལྷག་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་དང་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ཡང་བདེ་བ་ལ་ཡིན་བཞིན་དུ་རྣམ་པའི་ཚོགས་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་པ་རང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཉིད། འདོད་པ་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྒྱས་པ་བླ་ན་མེད་པའི་སྐུ་སྤངས་ཏེ་བདེ་བ་ཙམ་ཉིད་འདོད་པ་ནི་ཕྱུགས་ལ་ཡང་མི་སྲིད་དོ། ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པ། འཁོར་ལོའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་ཤིང་། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དག་འབར་བ། ། བདག་གི་དངོས་པོ་སྤངས་པ་ཉིད། ། གལ་ཏེ་འདོད་ན་ནམ་མཁའ་ཙམ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དུས་ན་དེ་ཙམ་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། བདེ་བ་ཤར་བ་ན་ཡང་དབྱེར་མེད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཡང་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚོགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་ཞེས་པའི་རིགས་པས་སོ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ལ་རབ་ཏུ་ཞེ་སྡང་བས་མར་མེ་ལ་སོགས་པས་བསལ་ན་ཡང་། ཡང་ས་དང་ཆུ་དང་། འོག་གི་སྟན་དང་གཉིས་ཀྱི་ལུས་ལ་སོགས་པ་འཁྱུད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་རབ་ཏུ་སྣང་བ་གཞན་མི་སྲིད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པ། གང་ཞིག་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་རིག་ན། ། དེ་ཡི་ཚོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་། ། དེ་དང་ཉེ་བས་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་མ་ཡིན་ན། ། ཅུང་ཟད་གང་ལས་ཀྱང་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་མ་ཚང་བ་མེད་དེ། དེའི་སྔར་གྱི་བདེ་བ་ཡང་མི་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་སོ། ། འདི་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་དམིགས་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །

If it is argued that there is no contradiction because [bliss] is established by self-reflexive awareness (svasaṃvedana), then the collection of aspects (ākāra) is also established by self-reflexive awareness, and thus [your position] is even more contradictory. Likewise, just as the agent and the object of cognition exist in bliss, the collection of aspects is also thoroughly established by the very cause of the immediate nature of self-reflexive awareness. Furthermore, to abandon the unsurpassed body of the expansion of great bliss and desire mere bliss is impossible even for a beast. As it is said: "Unstained by the defects of the wheel, Blazing with the major and minor marks, If one desires the abandonment of one's own entity, It would be like space itself." At the time of the wisdom of insight (prajñājñāna), it is not the case that only that much appears. Even when bliss arises, it does not contradict the wheel of aspects such as form and so forth, which are indivisible, according to the reasoning that "the collection and so forth arise." If one is intensely averse to the appearance of aspects such as form, even if one dispels them with a lamp or the like, there is no other appearance possible that is free from the lack of incomplete causes, such as the embrace of earth, water, the seat below, and the two bodies. As it is said: "If one knows that which produces the result, And the collection of its causes is present, Yet the result is not possessed through proximity to it, Then it will not arise from anything at all." The producer is not incomplete; otherwise, it would follow that the bliss of the previous moment would also not arise. This is not the case, because there is no contradiction in perceiving everything in its proximity.

གཅིག་ཏུ་དེའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སེམས་དབྱེར་མེད་པར་གྱུར་པའི་སོ་སོ་རང་རིག་པ་ཙམ་ན་ཡང་བདེ་བ་ལ་ཆགས་པའི་ཕྱིར་དང་། བླ་མས་ཀྱང་དེ་ཙམ་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་དྲན་པ་སྲིད་པ་ན་དེ་ཉིད་གསལ་ཞེས་པ་ཤེས་རབ་དམན་པའི་ཐ་སྙད་དོ། ། བདེ་བ་ཙམ་གསལ་བར་གྱུར་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཅི་དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར། ནད་མི་བཟད་པ་བསྣུན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་དེ་ཙམ་རབ་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་སོ། ། འདོད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ལྷག་པའི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྐུ་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་གྲགས་སོ། ། རྩ་བ་མེད་པའི་མན་ངག་ཙམ་ནི་བག་མེད་པའི་གནས་སོ། ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པ་འདི་རྟག་ཏུ་ཤར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། ཅི་སྟེ་གང་གོམས་པར་བྱས་པ་དེ་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བདེ་བ་ཡང་དེའི་ཚོགས་པ་དམིགས་ཏེ་གོམས་པར་བྱས་པས་གསལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་བདེ་བ་ནི་ཡང་རྒྱུ་ཚོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྒོམ་པ་རབ་ཏུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པས་གསལ་བ་ཡང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཚོགས་པ་བསྒོམ་པ་དང་རབ་ཏུ་འབྲེལ་པ་མཐོང་སྟེ། ཇི་ལྟར་འདོད་ཅེ་ན་མ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་ན་ཡང་འདོད་པ་ཅན་བདེ་བ་འདོད་པས་བུད་མེད་ལ་རྟོག་པ་ནི་དང་པོར་རྒྱུ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྒོམ་སྟེ། བདེ་བ་སྐྱེས་པ་ན་དེ་ཡོངས་སུ་སྤོང་ཞེས་པ་ཡང་མི་རིགས་སོ། ། བསྒོམ་པས་རང་གི་ངང་གིས་འབྱུང་བའི་བདེ་བ་ཉིད་བཞིན་དུ་དེ་སྤོང་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །

Even in that single state, although there is only the individual self-cognition in which the various aspects of the mind have become indivisible, because of attachment to pleasure, and because the guru has also taught that only that much is to be adopted, when that is remembered, the claim that "that itself is clear" is a convention for those of inferior insight. Even if pleasure alone becomes clear, how could that much alone constitute the suchness to be accomplished? For even the suffering of being struck by a terrible disease appears very clearly to that extent, and thus it would follow that that too is suchness. This is not what is accepted, for a body with superior various aspects is renowned to all people. A mere instruction without a root is a ground for heedlessness. Furthermore, this non-perception of suffering and so forth does not arise constantly. If it is argued that whatever is familiarized becomes clear, and that pleasure also becomes clear because it is familiarized by perceiving its collection [of causes], that is not so; for pleasure is also intimately connected to the cultivation of a specific collection of causes. One sees that clarity through such cultivation is also intimately connected to the cultivation of a superior collection. If one asks how this is desired: when a woman who desires pleasure is harmed by another while experiencing the pleasure born from that [collection], it is illogical to say that she first cultivates a superior cause and then, once pleasure has arisen, completely abandons it. This is because, just like the pleasure that arises naturally through cultivation, she is free from abandoning it.

དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཅི་དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པས་ཀོའུ་ལ་དང་རིག་བྱེད་པ་སྙིང་པོར་བྱས་པས་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་དེ་སྐྱེད་པར་བྱ་བའི་བདེ་བའི་རིགས་བདེ་བ་ཙམ་བསྒོམས་པས་རིགས་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ལས་མི་སྐྱེའོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་བདེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཐུན་མོང་གི་དབང་པོ་ལྔ་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ལྔ་རྣམས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས་སོ། ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་དབང་པོ་ཅིག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཁོ་ནའི་བདེ་བ་དམིགས་ནས་གསལ་པོར་བྱས་པས་གྲུབ་པ་བདག་ཉིད་སླུ་བ་ཡིན། དེ་ལྟར་ན། ལུང་དང་རིགས་པའི་འདོད་པས་རབ་འཁྲུགས་ཏེ། ། འཁོར་ལོ་མེད་པས་རིགས་མི་མཐུན་པ་ཡི། ། ལོངས་སྤྱོད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡི་ཡོན་ཏན་དུ། ། སྒྲོ་བཏགས་དམ་བཅས་ཙམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་འགྲུབ། ། ཀོའུ་ས་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདོད་པས། ། འདི་འདྲའི་བག་མེད་པ་ཡི་གནས་ཡིན་ཏེ། ། རྟག་ཏུ་ཤར་ལ་མི་སྡུག་བྱེད་པ་ནི། ། གྲགས་ཅན་བཞིན་དུ་འདི་ནི་ཕྱུགས་ཡིན་ནོ། ། གཞན་དག་ན་རེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ཙམ་ཉིད་དོ། ། ཕུང་པོ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དམ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། ། ཡང་གཞན་དག་ན་རེ་ཅིག་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པའི་དགའ་བ་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ཙམ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་སྐྱེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ།

Even so, would it be necessary to make the koila and the Vedas the core, since one has become an outsider to such enjoyment by that much alone? For the class of pleasure that produces that collection of form and so forth does not arise from a dissimilar cause by merely meditating on pleasure. Pleasure born from the two organs alone is not [the goal]; rather, it is well known as the five pleasures born from the five common sense faculties. In that regard, by clearly focusing on and establishing only the pleasure born from a single faculty, one deceives oneself. Thus: "Agitated by the assertions of scripture and reasoning, Without a wheel, one falsely imputes The qualities born of enjoyment from a dissimilar class; By the mere assertion of this, Buddhahood is achieved. Even the kausala and others, through desire, Are in such a state of heedlessness; Always acting unpleasantly toward the East, Like the famous ones, these are but cattle." Others say that the suchness of all phenomena is the absence of intrinsic nature, and that conventionally there are merely the five aggregates. They say that the Tathāgata, whose nature is the five aggregates or merely the nature of the five aggregates of form, is the object to be achieved. Still others say that the mere manifestation of stainless joy is the nature of all phenomena, and that its very nature is the object to be achieved. Yet others say that the suchness of all phenomena is their unarisen nature.

སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་སྟེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས་སོ། ། གཞན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དམིགས་པ་སྟེ། མི་དམིགས་པ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། དེའི་བདག་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། རྟོགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ་རྫུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས་འདོད་དོ། ། དེ་ལ་དང་པོའི་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ་རྣམ་པ་དང་བཅས་པའི་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཙམ་གྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་ལང་ཀར་གཤེགས་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་རྣམ་གཞག་པ། ། སྐྱེ་བ་མེད་པར་ངས་བརྗོད་དོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མི་དམིགས་པ་དང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སེམས་ཙམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། རྫུན་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བ་ཡང་རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱི་སྣོད་དོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་བཏགས་པ་ཙམ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། ཡན་ལག་བདུན་དང་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་དང་ཁ་སྦྱར་བདེ་ཆེན་སྣ་ཚོགས་སེམས། ། སྙིང་རྗེས་ངེས་གང་རྒྱུན་མི་འཆད་དང་འགོག་པ་མེད། ། ཡན་ལག་བདག་འདོད་འདིར་ནི་བདུན་པོ་ཉིད་ལྡན་པ། །

The very nature of that Buddha is the object to be realized. Furthermore, all phenomena are the object of observation; the non-observation of even non-observation is suchness, and its nature is the object to be realized. Some maintain that suchness is the extraordinary state of inconceivable, personally experienced knowledge that transcends all conduct, and its realization is the object to be realized. Others assert that suchness is mere false consciousness, like a dream, an illusion, or a city of gandharvas, and that the Tathāgata who is of such a nature is the object to be realized. Regarding these, the second position is untenable, because it is established by the valid cognition of mere vivid clarity together with aspects. As for the position of non-arising, the Blessed One stated in the Laṅkāvatāra Sūtra: "I have taught that the mere establishment of mind-only is non-arising." Likewise, non-observation and the inconceivable state should also be understood as being merely mind-only in its various aspects. Even the assertion of falsity is the domain of the direct perception of self-awareness. Therefore, emptiness as mere designation is suchness. One should understand that the maṇḍala wheel endowed with the seven limbs is the very object to be realized, as it is said: "The Enjoyment Body, union, great bliss, the various minds, Being certain with compassion, uninterrupted, and unceasing— These seven limbs are asserted here as the nature."

བསྒྲུབ་བྱར་ཚད་མས་ཡོངས་བསྒྲུབས་བློ་ཡིས་བསྔགས། ། ཞེས་ཏེ་ཡན་ལག་བདུན་དང་ལྡན་པ་སྔར་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་བླང་བར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དབྱེར་མེད་པར་གྱུར་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་བླང་བར་བྱ་བ་སྟེ། གང་དང་གང་དུ་ཡང་དེ་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་དོན་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་བླ་ན་མེད་པའི་བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ཡང་སྒྲུབ་ཐབས་ནི་དབང་གིས་ཆོ་གར་རྟོགས་པར་བྱས་པའོ། ། ཡོན་ཏན་སུམ་ཅུ་སོ་དྲུག་གི་རིན་པོ་ཆེས་འབར་བར་གྱུར་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་ཡོན་ཏན་རྩོམ་པའོ། ། རང་རིག་པའི་ཚད་མས་རྟོགས་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གསལ་བ་རིགས་མ་ལུས་པས་བརྒྱན་པ་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡན་ལག་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་པའི་རྒྱ་ཆེ་བའི་བདེ་བས་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པ། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་བདག་ཉིད་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་གང་དེའི་བདག་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་རབ་ཏུ་གསལ་བ་སྦྱངས་པ་སྟེ། དེ་བརྗོད་པ་དེ་ལྟ་བས་ན་ཆོས་བཏགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བའི་སྣོད་དོ། ། ཁ་ཅིག་གིས་སྣ་ཚོགས་གཉིས་སུ་མེད་པ་སེམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་འདི་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ།

"Established by valid cognition as the object of accomplishment, it is praised by the intellect." Thus, the object of accomplishment should be adopted by means of the very [sādhana] previously described, which possesses the seven limbs. One should adopt that maṇḍala, which has become indivisible and is of the nature of great bliss, as that which is to be taken up; it should be illustrated in whatever way is appropriate. In every way, the purposes of the saṃbhogakāya and dharmakāya are perfected. This is to be realized through the grace of the feet of the unsurpassed guru. Furthermore, the sādhana is realized through the ritual of empowerment. It is the composition of the qualities of the thirty-seven factors of enlightenment of the Great Being, blessed by all the Tathāgatas who blaze with the jewels of the thirty-six qualities. Realized by the valid cognition of self-awareness, it is the luminous dharmadhātu, adorned by the entire family, the maṇḍala of the whole of space, the pure limb of the meaning of all the Pāramitāyāna vehicles, arisen from the stainless samādhi whose nature is method and insight, and fully expanded by vast bliss. The identity of that glorious Guhyasamāja maṇḍala-cakra, which is the nature of the support and the supported, is free from conceptual elaboration, utterly luminous, and purified. Therefore, by expressing it in that way, that very imputed dharma is the vessel in which all appearances manifest as empty of intrinsic nature. Some maintain that this wheel of the mind, which is the non-duality of the manifold, is what should be meditated upon.

བསྒོམ་པར་བྱ་བས་སྤྲོས་པ་ཞི་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མངོན་སུམ་བྱས་ན་འཁོར་བ་འཁོར་བར་མི་འགྱུར་ཇི་སྲིད་འདིའི་གནས་སྐབས་སུ། ། བླང་བྱ་དོར་བྱ་བསྒྲུབ་བྱར་འབྱུང་བ་ཡོངས་ཤེས་དེ་སྲིད་དུ་ནི་མི་གཡོ་ཡོད། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཚོགས་གཉིས་གོམས་པས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་སྐུ་དང་ཐུགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དག། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་འདི་ནི་དཔེ་མེད་པ་ཡི་གནས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཅེས་གྲགས། ། དེ་ལ་ཡང་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་གཟུང་བ་དག་གིས་དགའ་བར་རྩོམ་པའི་དགོད་པའི་རོའི་རོལ་པའི་ཤུགས་སྟོབས་ཀྱིས་གསེར་གྱི་སྐ་རགས་ཀྱི་མདུད་པ་གྲོལ་བར་རང་འོད་ཀྱིས་རིག་མའི་མཆོག་ལང་ཚོ་བབ་པ་མགྲིན་པ་དང་བཅས་པ་ཞེན་པས་གཟུང་བ་ཁྱབ་པའི་མཆོག་ཏུ་བདེ་བའི་རྩེ་མོའི་རང་བཞིན་མ་ལུས་པ་གཉིས་སུ་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་རང་རིག་པ་ལ་གཞོལ་བའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་ནུ་མ་མཁྲང་བའི་བ་སྤུའི་ཚོགས་ལངས་པའི་ལུས་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྩེ་མོར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་སྤྲོ་བ་ཆེན་པོ་ལ་གང་ཞིག་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རིམ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་དང་། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་དང་། དོན་དམ་པ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཐུགས་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཟབ་མོ་དང་། སྟོང་པ་དང་། ཞི་བ་དང་། འབའ་ཞིག་པ་དང་། དྲི་མ་མེད་པ་དང་། མཐའ་མེད་པ་དང་། ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པ་དང་། རབ་ཏུ་གསལ་བ་དང་།

This is because conceptual elaborations are pacified through meditation. If it is directly realized, one will no longer wander in saṃsāra. As long as one remains in this state, there is no movement, for one has fully understood what is to be adopted, what is to be abandoned, and what is to be accomplished. Therefore, through the transformation of familiarizing oneself with the two accumulations, the qualities of the body and mind are perfected; this Lord of Yogins is renowned as having attained enlightenment in a state beyond example. In that regard, by means of holding the supreme mudrā, through the force of the play of the flavor of laughter that initiates joy, the knot of the golden girdle is released. By one's own light, the supreme consort, in the full bloom of youth, is embraced with passion along with her throat. At the stage of being absorbed in self-awareness—the nature of the peak of supreme bliss where all dualistic conceptualization is utterly abandoned—the body, with its firm breasts and bristling pores, reaches the pinnacle of the perfect fulfillment of the welfare of oneself and others. This is the nature of the maṇḍala wheel of the Bhagavatī, who is greatly exalted throughout the three worlds. She is the coemergent, the inconceivable stage of blessing, the Great Vajra Holder, the Great Accomplishment, the siddhi of Mahāmudrā, the ultimate truth, the Perfection of Wisdom, suchness, emptiness, and the profound bodhicitta of the inseparable union of compassion and emptiness. She is the void, the peace, the solitary, the stainless, the limitless, equal to space, and utterly luminous.

དྲི་མ་མེད་པ་དང་། མ་གོས་པ་དང་། མ་བསྒྱུར་བ་དང་། གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་དང་། མ་འགག་པ་དང་། ཞི་བ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་གཞན་ཁས་ལེན་པ་ནི་བག་མེད་པའོ། ། དེ་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་ཀྱང་བློ་གྲོས་རྟུལ་པོ་རྣམས་རྟོགས་པར་མཛད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ན་ཁོ་བོ་ཅག་རིགས་པ་ལེགས་པར་འདར་བའི་རལ་གྲི་ཐོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ནུས། ཅིག་ཏུ་དད་པ་ལ་གཞོལ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ངན་པ་དང་ལྡན་པའི་ཚིག་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙིང་བརྩེ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བས་ཚད་མ་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་སུ་གཞུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཡང་དམ་པ་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ལ་དམ་བཅས་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ་སྤྲོས་པས་ཀྱང་ཁོ་བོ་ཅག་གི་བླ་མས་མཛད་པའི་གསུང་རབ་ཀྱི་ཚིག་གི་སྒྲོལ་མ་དཔལ་ལྡན་རྣམ་པ་བསྡུས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། དགེ་བ་འདི་ལས་སྣ་ཚོགས་ཀུན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བདེ་འབྱུང་གནས། ། མཐར་ཐུག་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་གྱུར། ། དེ་རྣམས་སྡིག་ཀུན་བདག་ལ་སྨིན། ། བདག་ནི་འཇམ་པའི་སྨྲ་བའི་རྒྱལ་པོ་དང་། ། འཇམ་གཞོན་རྒྱལ་བའི་ཁུར་ཁྱེར་ཤོག། གང་གི་ནང་ན་གསང་འདུས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པ་ལ། ། ཀྱེ་མ་སྐུ་ཡི་ཆ་བྱད་གནས་པ་དགེ་སློང་གཟུགས། ། སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་བདག་གིས་ཕུང་པོར་བྱས། ། འདི་ནི་བཤེས་གཉེན་ཞབས་དཔལ་ལས་ཡིན་ན། ། བྱིས་པ་ཡིན་ཡང་འཕྲལ་དུ་དོན་འདི་འགྱུར། ། བདག་གི་ཁ་ནི་ཁབ་དང་འདྲར་འགྱུར་ཀྱང་། ། འདི་ནི་རྙེད་པར་དཀའ་བའི་བདུད་རྩི་ཡིན། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱིས་མགོན་པོ་ཐོབ་པར་ཤོག།

To accept other objects of proof through terms such as "stainless," "unstained," "untransformed," "non-dual," "unborn," "unceasing," "peaceful," and "naturally luminous" is a form of negligence. In that regard, if even the Omniscient One is unable to cause those of dull intellect to realize it, how could we—who merely wield the sword of well-sharpened reasoning—be capable of it? Since those who are solely devoted to faith merely trust in words associated with an inferior suchness, we, being supremely devoted to compassion, should introduce them into the wheels of valid cognition; yet for those who follow the holy ones, this is merely a formal commitment. Furthermore, through elaboration, this has been explained in the Glorious Summary of the Words of the Sublime Speech composed by our Guru. Through this merit, may all various things become the source of bliss for Bodhisattvas, and ultimately become Mañjuvajra. May all their misdeeds ripen upon me. May I become the King of Speech, Mañjughoṣa, and bear the burden of the youthful Mañju-jina. Within which the Guhyasamāja maṇḍala resides, alas, the one who dwells in the attire of a monk’s body—this is the Buddha’s teaching that I have cast into ruin. If this were from the feet of the glorious spiritual friend, even a child would immediately understand this meaning. Though my mouth may become like a needle, this is the nectar difficult to find. May I attain the state of the Protector of the three worlds.

འགྲོ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཉམས་སྐྱོབ་དང་ཕན་པ་བགྱིད། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོས་གནས་པ་ཐུབ་པའི་རྒྱལ་པོའི་སྲས། ། ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེའི་ཚུལ་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པ་གང་ཡིན་པར། ། འདི་རྣམས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པའི་ཆོ་ག་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡིན། ། འདི་ནི་བསྟན་པའི་ནོར་ཐམས་ཅད་པ་སྟེ། པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་རཏྣ་ཀཱིརྟིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་རཏྣ་ཀཱིརྟི་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཆིངས་ཡོན་ཏན་འབར་གྱིས་བསྒྱུར།

They protect and benefit beings by perfecting their conduct. These sons of the King of Sages, who abide in great ascetic discipline and have entered the profound and vast way—this is the detailed analysis of how they have come to be. This is the treasury of all the teachings. Composed by the great paṇḍita Ratnakīrti, it is complete. Translated by the paṇḍita Ratnakīrti and the translator Ching Yönten Bar.