A Consecration Ritual

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་ཏིཥྛ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པ་པོ། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་མཆོག། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། སྤྱན་དབྱེའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ། ། སྙིང་པོའི་ཞལ་སྔ་སོགས་མཁྱེན་པའི། ། དེ་བཞིན་བློ་ཡི་དོན་མཆོག་རྣམས། ། མང་པོ་ཡིས་ནི་བསྔགས་པའི་ཕྱིར། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་དང་རྗེས་མཐུན་པའི། ། གང་དུ་སྐུ་གཟུགས་བྱས་ཟིན་པ། ། མ་མཆོད་ཡུན་རིང་རབ་བཞག་པ། ། དེ་སྲིད་གཞག་པར་མི་ཤིས་པས། ། ཇི་སྲིད་མ་མཆོད་ལེགས་མི་འགྱུར། ། གང་དུ་རབ་གནས་མ་བྱས་པ། ། ཕྱག་འཚལ་མཆོད་པ་དེ་བཞིན་དུ། ། གསང་སྔགས་དམན་པའི་སྦྱིན་སྲེག་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཉམ་འཇུག་རྗེས་འགྲོ་རབ་གནས་པ། ། དེ་བཞིན་ཆོས་དང་བདེ་གཤེགས་གླེགས་བམ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ། ། མགོན་པོ་དོན་དམ་འདི་དག་མི་ཤེས་འཇིག་རྟེན་རྣམས། ། འཇིག་རྟེན་ཕན་པར་འདོད་པ་རབ་གནས་བྱེད་པར་འགྱུར། ། སློབ་དཔོན་མཚན་དང་ལྡན་པ་དང་། ། བསྟན་བཅོས་ཀུན་ལ་འཇིགས་མེད་པ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རྗེས་གནང་བ། ། ཆུ་སོགས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡི། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་བས། ། སློབ་དཔོན་རང་གིས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་པར་བྲི་བར་བྱ། ། རྒྱུད་དང་གསང་སྔགས་ཆོ་ག་ཤེས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཏིང་འཛིན་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། སྟང་སྟབས་འདུག་སྟངས་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ། སྔགས་དང་བཟླས་བརྗོད་མཆོད་པའི་ལས། ། དགོད་པ་དང་ནི་བསྡུ་བ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་བཅུ་པོ་ཤེས་པ་ཡིས། །

In the language of India: Pratiṣṭhāvidhiḥ. In the language of Tibet: Rab tu gnas pa’i cho ga (The Ritual of Consecration). Homage to the glorious Mañjuvajra! Having prostrated to the Great Vajra-Holder, who abides in non-abiding nirvāṇa and is the supreme, without beginning or end, I shall explain the ritual of opening the eyes. Because the presence of the heart [of the deity] and other such things are praised by many who possess knowledge, and because the supreme objects of the intellect are likewise [praised], I shall describe that which accords with the glorious Guhyasamāja. Wherever an image has been fashioned but remains unoffered for a long time, it is inauspicious to leave it so; as long as it is not offered, it will not become excellent. Wherever consecration has not been performed, prostrations and offerings, as well as the fire offerings of the lower secret mantras, will become fruitless. The consecration that enters into and follows the expanse of space, as well as the Dharma, the Sugatas, the volumes of scripture, the vajra, and the bell—these are the ultimate protectors. Those in the world who do not know these, yet desire the welfare of the world, perform the consecration. The master, possessing the [required] marks and being fearless in all the treatises, having received the authorization according to the ritual, and having first performed the preliminary rites of water and so forth, should be empowered by the wisdom-knowledge empowerment (prajñājñānābhiṣeka). Having empowered himself as the master, he should properly draw the maṇḍala. Knowing the tantras and the rituals of the secret mantras, and knowing the maṇḍala, meditative absorption, mudrās, postures, movements, fire offerings, mantras, recitations, the rites of offering, the arrangement, and the withdrawal—by knowing these ten essential points, [one is qualified].

ལྷ་ཁང་མཆོད་རྟེན་དམ་ཆོས་ཀྱི། ། གླེགས་བམ་སྐུ་གཟུགས་རས་རིས་སོགས། ། བྱས་ཟིན་མཚན་དང་ལྡན་པ་དག། ཆ་བཞིན་གསལ་ཏེ་མཛེས་པ་དག། མཚན་དེ་ངེས་པར་ཤེས་པ་ཡིས། ། རབ་གནས་བྱ་བར་རིགས་པ་ཡིན། ། བསོད་ནམས་སྤེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། དད་པས་ཇི་ལྟར་ཆོ་ག་བཞིན། ། ཆོ་ག་དམན་པས་མི་བྱ་སྟེ། ། རབ་གནས་རྟག་ཏུ་སྨད་པས་ན། ། ཚེ་འདིར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་དང་། ། ཕ་རོལ་དུ་ཡང་འཇིགས་པ་ཆེ། ། དེ་ལྟར་ཀུན་དུ་འབད་པ་ཡིས། ། གྲུབ་པར་འདོད་པས་བྱ་བ་ཡིན། ། བྱ་བ་རང་གིས་ནུས་པ་ཡིས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོགས་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་བསོད་ནམས་ཆེ། ། མཐོང་དང་མ་མཐོང་ཀུན་དུ་སྐྱེ། ། ལྷ་ཡི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡང་། ། བྱིན་གྱིས་རློབ་ཅིང་ཉེ་བར་འགྱུར། ། དེ་ལ་དད་པ་དང་བས་གསོལ། ། སློབ་མས་ལན་གྲངས་ཁྱད་པར་དུ། ། ཉི་མ་སྐར་མ་བཟང་པོ་དང་། ། གཟའ་དང་འབྱོར་པ་ལྡན་པ་ལ། ཤིན་ཏུ་སར་པའི་གོས་གྱོན་ཅིང་། ། དྲི་དང་བདུག་པས་རབ་བསྒོས་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་རྒྱན་གྱིས་ཡན་ལག་མཛེས། ། དྲི་ཞིམ་མེ་ཏོག་གིས་མཆོད་ནས། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ཐོགས་ནས། ། སློབ་མ་དང་བཅས་མཆོད་པར་བྱ། ། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་བ་དན་སོགས། ། བླ་རེ་རྒྱ་ཆེར་བྲི་བར་བྱ། ། བུམ་པ་གང་སོགས་དེ་བཞིན་གཞག། བཀྲ་ཤིས་རྫས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་དང་། ། པི་ཝང་གླིང་བུ་རྫ་རྔ་སོགས། ། གླུ་དང་གར་དང་དགའ་སྟོན་ཆེ། ། སྣ་ཚོགས་མེ་ཏོག་རྒྱ་ཆེར་བཀྲམ། ། ཙནྡན་ཨ་ཀ་རུ་ཡིས་བདུག། དྲི་ཞིམ་ཙནྡན་བཟང་པོས་བྱུག། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཁྲུ་བཞི་པ་ལ་གྲུ་བཞི་པ། ། དཔངས་སུ་དེ་ཡི་ཕྱེད་དུ་བྱ། །

Temples, stupas, and the sacred Dharma— Voluminous scriptures, statues, and painted scrolls, Once completed, possessing the proper marks, And being clear and beautiful in their proportions, One should perform the consecration By knowing those specific characteristics. In order to increase merit, One should act with faith according to the ritual. It should not be done with an inferior ritual, For a consecration performed poorly is always censured; It brings great suffering in this life And great terror in the next. Thus, those who desire success Should act with every effort. To the best of one's own ability, One should complete the ritual entirely according to the rules. By doing so, great merit is born In both the seen and the unseen worlds. Even the great deities themselves Will grant blessings and draw near. With faith and devotion, the disciple Should especially request [the master] many times. On an auspicious day, under a favorable star, With a planet and wealth in harmony, Wearing brand-new clothes, Thoroughly anointed with perfumes and incense, And with all limbs beautified by ornaments, Having offered fragrant flowers, Holding a vajra and bell in hand, The disciple and the master should perform the offering. Parasols, victory banners, streamers, and so forth, And vast canopies should be displayed. Vases filled with water and the like should be placed accordingly, Adorned with auspicious substances. Lutes, flutes, clay drums, and so on, With songs, dances, and great festivities, Various flowers should be strewn extensively. Incense of sandalwood and agarwood should be burned, And one should be anointed with fine, fragrant sandalwood. One should perform the protection with Amṛtakuṇḍalī. The mandala should be four cubits square, And its height should be half of that.

རབ་ཏུ་དབེན་ཞིང་ཡིད་དགའ་བ། ། མཛེས་པའི་ཀ་བས་བརྒྱན་པ་ཡི། ། གནས་སུ་འབད་པས་རབ་ཞུགས་ནས། ། རབ་གནས་ཆོ་གའི་གནས་སུ་ནི། ། འཇམ་ལ་རབ་གཙང་མཐོ་བ་ཡི། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་ནས་ནི། ། རབ་གནས་དཔལ་ལྡན་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་ལྡན་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། ས་ནི་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱ། ། བགེགས་མེད་ཕྱིར་ནི་ཕུར་བུས་གདབ། ། ཕྱོགས་མཚམས་བཅིང་བར་བྱ་བ་དང་། ། དྲ་བ་ར་བ་མཁས་པས་བྱ། ། བསྙེན་པ་བུམ་པའི་ཆོ་ག་བཞིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བར། ། གོས་བཟང་གིས་ནི་མགུལ་པ་བཅིང་། ། ཨ་མྲའི་ལོ་མས་ཁ་དགབ་སྟེ། ། བུམ་པ་དཀྱིལ་འཁོར་སྔགས་ཀྱིས་བསྙེན། ། འབྲུ་ལྔ་སྨན་དང་རིན་ཆེན་དང་། ། ཙནྡན་ཆུ་ཡིས་དགང་བྱས་ཏེ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བཅིངས་རྡོ་རྗེ་གཞག། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོས་རྣམ་རྒྱལ་བཟླས། ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ཡང་དག་མཆོད། ། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་བཀྲམ་པ་དང་། ། ལྷ་ཡི་མདུན་དུ་གནས་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་རྫོགས་བྱས་ནས། ། ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱི་མཆོག་ལྡན་པ། ། མཉམ་པའི་སེམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། དབུ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་རང་གི་ནི། ། མཛེས་པའི་ཤེས་རབ་དགའ་བ་ཡིས། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་མཐར་ཐུག་པར། ། ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་རྫོགས་པར་བྱ། ། ནམ་མཁའི་མཐར་ཐུག་སྤྲོ་བྱས་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཚོགས་ནི་མདུན་དུ་བལྟ། ། མཆོད་ཡོན་ཞལ་བསིལ་རང་སྔགས་ཀྱིས། ། འཐོར་འཐུང་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་བྱ། ། བགེགས་མཐར་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པའི་ཆུས། ། མཆོད་པ་ཀུན་ལ་བསང་གཏོར་བྱ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་ཅི་འབྱོར་དང་། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་གཟུགས་སོགས་ཀྱིས། ། ཀུན་དུ་ཡང་དག་མཆོད་པར་བྱ། །

Having diligently entered a place that is utterly secluded, delightful, and adorned with beautiful pillars, one should sit upon a soft, clean, and high comfortable seat at the site of the consecration ritual. The master, possessing the three meditative absorptions and being the glorious self of the consecration, should take possession of the ground. To eliminate obstacles, one should drive in ritual daggers, bind the cardinal and intermediate directions, and the wise should construct the lattice and the enclosure. The approach retreat and the vase ritual should be performed according to the maṇḍala ritual. One should tie the necks of the vases with fine cloth and cover the openings with mango leaves. The vases are then approached with the maṇḍala mantras. Filling them with the five grains, medicinal herbs, precious gems, and sandalwood water, one should place a vajra upon a flower garland. The principal deity of the maṇḍala should recite the mantra of the "Victorious" vase. Having offered the drinking water and performed the perfect offerings, one scatters white flowers and establishes the presence before the deities. Having completed that, with a mind of equanimity toward the maṇḍala, one should complete the ritual according to the procedure until the end of the great accomplishment, with the three faces and six arms of one's own beautiful and joyful insight. Emanating [light] to the ends of space, one should gaze upon the assembly of Buddhas before oneself. With one's own mantras, one should offer the drinking water, the water for the face, and the sprinkling water in the same manner. With water consecrated by the "Vighnāntaka" mantra, one should sprinkle all the offerings. One should perform the perfect offerings everywhere with whatever flowers and so forth are available, as well as with vajras, forms, and the like.

བདུད་རྩི་མྱང་སོགས་མཁས་པས་བྱ། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། མེ་ཏོག་གཏོར་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སུ་ལ་ལི་ཏ་བི་ལཱ་སྱ། ན་མི་ཏ་ན་མིཿཏྭཱཏ། བྷ་ག་ཝཱན་ཏཾ་ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿ། པྲ་ཏཱིཙྪ་ཀུ་སུ་མཱཉྫ་ལི་ནཱ་ཐཱ་ཧོ་ས་མ་ཡ་(སྟཱཾ་,སྟྭཾ་)མ་ཧཱ་མི་ཏི། དེ་ནས་སྤོས་ཀྱིས་མཆོད་བྱ་སྟེ། ། ས་ལ་པུས་མོ་བཙུགས་ནས་ནི། ། མགོན་པོ་འདིར་གཤེགས་སྤྱན་འདྲེན་ཞེས། ། དེ་ལྟར་ཚིག་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། རིག་སྔགས་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་སྤྱན་དབྱེ་བར། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་བགྱིད་པར་འཚལ། ། སློབ་མ་ལ་ཡང་ཕན་པ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། བཅོམ་ལྡན་བགྱིད་པར་འཚལ་ལགས་ན། ། དེ་བས་མགོན་པོ་གནང་བའི་རིགས། ། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དག། དགའ་ལྡན་གནས་ན་བཞུགས་པ་ལས། ། ལྷ་མོ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ལྷུམ་གཤེགས་ལྟར། ། དེ་བཞིན་གནས་འདིར་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། མགོན་པོ་གནས་འདིར་རྟག་ཏུ་ཡང་། ། བཞུགས་ནས་མེ་ཏོག་སྤོས་འདི་དག། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རབ་འཕེལ་ཕྱིར། ། འདི་ཡི་དོན་དུ་བཞེས་སུ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། འགྲོ་བའི་འཁོར་བའི་དོན་དུ་ནི། ། འབྲས་གནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། གང་ཡང་གསང་སྔགས་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འབྱུང་པོ་ཡང་དག་རྫོགས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་བདག་ལ་དགའ་ཀུན་དང་། ། གཞན་ཡང་ལྷ་ཡི་སྤྱན་མངའ་བ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེ་བདག། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་འདི་ཡི་ནི། ། ཅི་ནས་རབ་གནས་བགྱིད་ལགས་ན། །

The wise should perform the tasting of the nectar and so forth. Joining the palms in homage, they should scatter flowers and speak these words: OṂ SARVA-TATHĀGATA-SULALITA-VILĀSYA NAMITA NAMAS-TVĀT BHAGAVĀN TAṂ JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ PRATĪCCHA KUSUMĀÑJALINĀ THĀ HO SAMAYA (STĀṂ, STVAṂ) MAHĀMITI. Then, one should make an offering of incense. Kneeling on the ground, one should speak these words: "Protector, please come here; I invite you." "I prostrate to the Blessed One, the King of Vidyā-mantras. O Protector, I wish to perform the opening of the eyes with great compassion. For the benefit of the disciples and for the sake of making offerings to you all, I, the Blessed One, wish to perform this. Therefore, Protector, it is right that you grant your permission. Just as all the Buddhas, while residing in the Tuṣita heaven, descended into the womb of the goddess Māyādevī, so too, I pray that you come to this place. Protector, remaining here forever, please accept these flowers and incense for the sake of this [ritual], so that the bodhicitta may flourish. Buddhas, please turn your attention to me. For the sake of the beings in saṃsāra, may the Bodhisattvas who abide in the fruit, the deities of the Secret Mantra, the world-protecting deities, the spirits, and all those who delight in the perfectly enlightened Buddhas, as well as others who possess the divine eye— I, the Vajra-holder named [so-and-so], am performing the consecration of this King of Vidyā-mantras. May it be so."

བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། དུས་གསུམ་དུ་ནི་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་རབ་མཆོད་ནས། ། རོལ་མོ་དྲིལ་བུས་ཡང་དག་བསྟོད། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་སྤྱན་དྲངས་ནས། ། བདག་ཉིད་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། དེང་བདག་སྐྱེ་བ་འབྲས་བུ་ཡོད། ། དེང་བདག་འཚོ་བ་འབྲས་བུར་བཅས། ། དམ་ཚིག་ལྷ་དང་མཉམ་པར་ནི། ། བདག་ཉིད་གྱུར་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། བདག་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་གྱུར། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སྐྱེས་པར། ། དེང་བདག་གྱུར་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། བདག་གི་ཉི་མ་དེང་མཆོག་ཡིན། ། དེང་གི་མཆོད་པ་བླ་ན་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་པས། ། དེང་གི་འདུས་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོང་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། འབད་པས་སློབ་མ་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཁྲོ་བོ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བཟླས་པའི། ། སྐུད་པས་དཔུང་པ་བཅིང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་བསང་བྱས་དྲི་ཡིས་བྱུག། སྙིང་གར་ཞི་བའི་རིགས་པས་བསྲུང་། ། ལྷ་རྣམས་རབ་གནས་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བས་བསྲུངས་ཏེ་ཉལ། ། སློབ་མ་ཡི་ནི་བསྙུང་བར་བྱ། ། ཆོ་ག་ལྷན་ཅིག་བྱས་ནས་ནི། ། ཇི་སྐད་བསྒོམ་པ་བཞིན་བྱས་ཏེ། ། བླ་མའི་ཚིག་བཞིན་མཆོད་ལ་སོགས། ། གཡོ་མེད་པས་ནི་རབ་བྱས་ན། ། མཆོད་སྦྱིན་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། འདི་ནི་བསྙེན་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ཕྱེད་ཉིན་ནང་པར་ནི། ། ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་བསག། མ་ལ་ཏིལ་དང་མ་ལི་ཀ། ནཱ་ག་གེ་སར་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་གོས་གཙང་བགོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཛེས་པར་བྱ། །

Please grant your blessings! Having invited [the deities] of the three times and made offerings as before, one should offer praise with music and bells. Then, one should taste the nectar. Having likewise invited them, one should generate enthusiasm within oneself: "Today my birth has borne fruit; today my life is fruitful. There is no doubt that I have become equal to the samaya deities. Through the mind of a bodhisattva, I have become irreversible. There is no doubt that today I have been born into the family of the Tathāgatas. Today is my supreme day; today is my unsurpassed offering. By having invited all the Buddhas, today is the supreme assembly." Then, one should give the torma to the guardians of the directions and diligently protect the disciples. One should bind their upper arms with a thread over which the wrathful Amṛtakuṇḍalī has been recited. Then, having performed the purification, one should anoint them with fragrance and protect their hearts with the peaceful vidyā-mantra. In order to perform the consecration of the deities, one should sleep protected by Amṛtakuṇḍalī. The disciples should observe the fast. Having performed the ritual together, and having acted exactly as visualized, if one performs the offerings and so forth without wavering according to the guru’s instructions, one will obtain the fruit of the sacrificial offering. This is the ritual of the approach. Then, at midday or the following morning, one should gather all the necessary requisites. Adorned with garlands of mālatī, tila, and mālikā, and nāgakesara, one should wear clean clothes as before and beautify oneself with ornaments.

ཨ་ཀ་རུ་ལ་སོགས་པས་བདུག། སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་ལྷར་བསྐྱེད་ནས། ། གསང་སྔགས་ཀྱིས་ནི་བུམ་པ་བཟླས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། སྐུ་གཟུགས་མདུན་དུ་འདུག་བྱས་ཏེ། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་པོ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། བཀྲ་ཤིས་ཚིགས་བཅད་དོན་བྱ་ཞིང་། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྟོད་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་རོལ་མོའི་སྒྲ་ཡང་དཀྲོལ། ། རྒྱལ་པོའི་དབང་བསྐུར་ཚུལ་དུ་ནི། ། གདུགས་དཀར་ལ་སོགས་གཟུང་བར་བྱ། ། སྐུ་གཟུགས་ཤར་དུ་བསྟན་བྱས་ཏེ། ། རས་ཡུག་སེར་པོ་ཟུང་གིས་དགབ། ། ཡན་ལག་བཞི་པ་ལས་བྱུང་ཞིང་། ། བསྙེན་པ་ལ་སོགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་བྱ་བ་དང་ལྡན་པས། ། ཡི་གེ་གསུམ་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལེགས་བཞག་ནས། ། རིག་པས་ལེགས་པར་སྦྱང་བར་བྱ། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ལག་པ་ཡིས། ། ཡུངས་ཀར་དག་ཀྱང་གཟུང་བྱ་སྟེ། ། ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མིན་བཟློག་ནས་ནི། ། བསྐོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་མེ་ལ་གཏོར། ། ལན་གསུམ་བྱས་ནས་ཆུ་ལ་གཏོར། ། གྲོ་གའམ་ལོ་མའི་སྣོད་དུ་ནི། ། འབྲས་ཆན་ཆུ་ཡིས་སྦྱང་བར་བྱ། ། ཡུངས་ཀར་གྱི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་དེ་ཡི་གསང་སྔགས་དང་། ། རབ་གཙང་དཱུར་ཝའི་པིར་གྱིས་ནི། ། འབྲུ་མར་དྲི་ནི་ཞིམ་པོས་བསྐུ། ། སྔགས་ལ་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ཡ་བི་ཤོ་དྷ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། འཁར་བའི་སྣོད་དུ་འདག་ཆལ་དང་། ། དེ་བཞིན་བུམ་པས་ཁྲུས་བྱའོ། ། ལག་ན་སྤྱན་སོགས་བུམ་པ་ཡིས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་ཞིང་། ། སྟོན་པའི་བདག་ཉིད་བརྗོད་བྱ་སྟེ། ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁྲུས་གསོལ་བ། །

Incense such as agarwood should be burned. The master, having generated himself as the deity, should recite the secret mantra over the vase. He should offer the torma according to the ritual. Sitting before the image, he should generate the three meditative stabilizations. He should perform the verses of auspiciousness and offer praises again and again. He should also play various musical instruments. In the manner of a royal empowerment, he should hold the white parasol and so forth. Having turned the image to face the east, he should cover it with a pair of yellow cotton cloths. Having performed the approach and so forth arising from the four branches, he should consecrate it with the three syllables, being endowed with all the necessary activities. Having placed it properly as before, he should thoroughly purify it with awareness. With the right and left hands, he should hold white mustard seeds and, having turned them toward the cardinal and intermediate directions, scatter them into the fire in a circumambulatory manner. Having done this three times, he should scatter them into water. In a vessel of birch bark or leaves, he should wash rice with water. The mantra for the white mustard seeds is: OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA SVĀHĀ. Then, with its secret mantra and a very pure brush of dūrvā grass, he should anoint it with fragrant oil. The mantra is: OṂ SARVA TATHĀGATĀYA VIŚODHANI SVĀHĀ. In a bronze vessel, he should perform the cleansing with cleansing paste and likewise with the vase. With the vases of Locanā and the others in his hands, he should confer the empowerment according to the ritual. He should proclaim the nature of the Teacher: "Just as at the very moment of birth, the Tathāgatas were bathed..."

ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཁྲུས་གསོལ་ལོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏེ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུྃ། རི་མོར་བྲིས་པ་མེ་ལོང་ལ། ། སྐུ་གཟུགས་རྣམས་ནི་ཉིད་ལའོ། ། དང་པོར་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དང་། ། དེ་ནས་རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་དང་། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བུམ་པ་དང་། ། དེའི་འོག་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་། ། ཐ་མར་གཤིན་རྗེ་གཤེད་སོགས་ཀྱིས། ། མཁས་པ་རིམ་བཞིན་ཁྲུས་གསོལ་ལོ། ། གཙང་མའི་གོས་ཀྱིས་སྐུ་ཕྱིའོ། ། ཡང་ན་ལག་པས་ཕྱི་ཡང་རུང་། ། གུར་ཀུམ་གྱིས་ནི་བྲིས་པ་ཡི། ། རས་ཡུག་དཀར་པོ་ཟུང་ཡང་དབུལ། ། ཨོཾ་དི་བྱ་བཱ་ས་སྱེ་སྭཱ་ཧཱ། ཤིན་ཏུ་དྲི་ཞིམ་གླ་རྩིའམ། ། དེ་བཞིན་གཞན་ཡང་གུར་གུམ་སོགས། ། སྔགས་དང་བཅས་པས་བྱུག་པ་དབུལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་གནྡྷེ་ཧཱུྃ། རྒྱན་རྣམས་ཀྱང་ནི་དབུལ་བྱ་ཞིང་། ། དེ་བཞིན་ཅོད་པན་དབུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ་ཏྲཾ། ། དེ་བཞིན་མེ་ལོང་བསྟན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་ཏྭ་ཨ། གསེར་ལས་བྱས་པའི་ཐུར་མ་ཡིས། ། དེ་ནས་སྤྱན་ཡང་དབྱེ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཙཀྵུ་ཙཀྵུ་ས་མནྟ་ཙཀྵུ་བི་ཤོ་དྟ་ནི་སྭཱ་ཧཱ། སོ་རྩི་གི་ཝང་མེ་ཏོག་རྣམས། ། ཐ་མར་ཕུལ་ནས་གཞུག་པར་བྱ། ། བྲིས་པ་དང་ནི་བསམས་པའམ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་འཁོར་ལོ་བསང་། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་སོགས་རང་སྔགས་སམ། ། ཡང་ན་ཡི་གེ་ལྔ་པོ་བཟླས། ། ཨ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུྃ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཡན་ལག་འདུས། ། རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པ་རང་གིས་བྱ། ། བླ་མའི་མན་ངག་གིས་བསྐྱེད་པའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་ནི། ། སྐུ་གཟུགས་དེ་ཡི་ནང་དུ་གཞུག། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ། །

With the pure water of the gods, I likewise perform the ritual bath. OṂ SARVA-TATHĀGATA-ABHIṢEKATA-SAMAYA-ŚRIYE HŪṂ. For images drawn in a painting or those reflected in a mirror, First, the Victorious One (Vaijayantī), Then Vairocana and the others, The vases of Locanā and the rest, Below that, the forms and so forth, And finally, Yamāntaka and the others— The wise should perform the bath in this sequence. Wipe the body with a clean cloth, Or it is also appropriate to wipe it with the hands. Offer a pair of white cotton cloths Drawn with saffron. OṂ DIVYAVĀSASYE SVĀHĀ. Offer an ointment of highly fragrant musk, Or likewise saffron and other such substances, Accompanied by the mantra: OṂ ĀḤ VAJRA-GANDHE HŪṂ. Offer the ornaments and likewise offer the crown: OṂ VAJRA-RAKTA TRAṂ. Likewise, show the mirror: OṂ VAJRA-SATTVA AḤ. Then, with a probe made of gold, Open the eyes: OṂ CAKṢU CAKṢU SAMANTA-CAKṢU VIŚODHANI SVĀHĀ. Finally, offer tooth-sticks, bezoar, and flowers, And then insert them. Whether it be a painted image or one visualized, Purify the maṇḍala with Amṛtakuṇḍalī. Recite the respective mantras of Yamāntaka and the others, Or otherwise, recite the five syllables: A KHAṂ VĪRA HŪṂ. Then, the union of the branch of insight, The yogi should perform himself. The maṇḍala of blissful nature, Generated through the guru’s pith instructions, Should be inserted into the interior of that image. Then, that wisdom maṇḍala...

མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་དགུག། ཐུགས་ཀྱི་ས་བོན་འོད་ཟེར་ལྡན། ། བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱིས་བགེགས་རྣམས་གཞོམ། ། ཀུན་དུ་བསྐྲད་ནས་བསྲུང་བྱ་སྟེ། ། ཙནྡན་ལ་སོགས་མེ་ཏོག་བཅས། ། གསང་སྔགས་བཟླས་པའི་མཆོད་ཡོན་དབུལ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་སོགས་ཀྱིས་དགུག་གནས། ། གཞུག་དང་བཅིང་དང་མཉེས་པར་བྱ། ། མིག་སོགས་ལུས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དེ་ནས་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། མཆོད་ཡོན་སོགས་པས་མཆོད་པར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་རང་སྔགས་དང་ལྡན་པའི། ། མཆོད་པ་རྣམས་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་དབུལ་བའི་སྔགས། ། མེ་ཏོག་འདི་ནི་མཆོག་གྱུར་པ། ། དེ་བཞིན་ཆུ་སྐྱེས་ཐང་སྐྱེས་དག། དད་པ་མཆོག་གིས་དབུལ་ལགས་ན། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྤེ་ཧཱུྃ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དང་སྦྱར་བ་ཡི། ། བདུག་སྤོས་དམ་པ་འདི་དག་ནི། ། དད་པ་མཆོག་གིས་དབུལ་ལགས་ན། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བཞེས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷཱུ་པེ་ཧཱུྃ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དང་སྦྱར་བ་ཡི། ། དྲི་མཆོག་དམ་པ་འདི་དག་ནི། ། དད་པ་ལ་སོགས་ཀུན་ལ་སྦྱར། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་གནྡྷེ་ཧཱུྃ། མུན་པའི་ཚོགས་ནི་འཇོམས་བྱེད་ཅིང་། ། ཕྱོགས་ཀུན་གསལ་བའི་མར་མེ་འདི། ། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་གསལ་བའི་ཕྱིར། ། དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བགྱི། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ཨཱ་ལོ་ཀེ་ཧཱུྃ། ཁ་དོག་དྲི་དང་རོ་ལྡན་པའི། ། བཟའ་དང་བཅའ་བ་ཡང་དག་ལྡན། ། ཐམས་ཅད་སྦྱར་བའི་བཤོས་འདི་དག། དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བགྱི། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ནི་ཝི་ཏྱེ་ཧཱུྃ། དེ་ནས་འཐོར་འཐུང་འབུལ་བར་བྱ། །

Summon them to abide in the space before you. With the seed syllable of the heart possessing rays of light, Vighnāntaka destroys the obstructors. Having driven them away in every direction, they are to be protected. With sandalwood and so forth, together with flowers, offer the water for the feet while reciting the secret mantra. Yamarāja and the others perform the summoning, entering, binding, and pleasing. The eyes and so forth of the body are blessed. Then, with water and so forth, the empowerment is likewise conferred. One should offer the water for the feet and so forth. Just as with one's own mantra, the various offerings should be presented. The mantras for offering flowers and so forth are: "This flower is supreme; Likewise, these water-born and land-born flowers, I offer with the highest faith; Please accept them as you please." OṂ VAJRA PUṢPE HŪṂ. "These sublime incenses, both innate and compounded, I offer with the highest faith; Please accept them as you please." OṂ ĀḤ VAJRA DHŪPE HŪṂ. "These sublime, supreme fragrances, both innate and compounded, I offer with the highest faith and so forth." OṂ ĀḤ VAJRA GANDHE HŪṂ. "This lamp, which destroys the mass of darkness And illuminates all directions, For the sake of illuminating omniscient wisdom, I offer with a pure mind." OṂ ĀḤ VAJRA ĀLOKE HŪṂ. "These foods and snacks, possessing color, fragrance, and taste, Perfectly prepared and combined, I offer with a pure mind." OṂ ĀḤ VAJRA NAIVIDYE HŪṂ. Then, the water for sipping should be offered.

སྤོས་ཆུ་ཡིས་ནི་བསང་བར་བྱ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་མཆོད། ། བསྟོད་དང་དེ་བཞིན་བདུད་རྩི་མྱང་། ། ཆགས་པ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དེ་ཉིད། ། དེ་ཉིད་རིག་དད་བདེན་པ་བརྗོད། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བཟླས་པ་ཡིས། ། བརྟན་པར་བྱས་ནས་གསོལ་བ་གདབ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན། ། མཛད་ནས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་མཛོད། ། དེ་ནས་ཐ་མ་ཕྱོགས་སྐྱོང་སྦྱིན། ། ཇི་སྐད་གསུངས་བཞིན་མཆོད་བྱ་ཞིང་། ། དེ་ཉིད་ཤེས་པས་མཉེས་པའི་ཕྱིར། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཁ་ཁྱེར་སོར་བཞི་བོར་བ་ཡི། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་པདྨ་བྱ། ། ཁུང་བུ་རྒྱར་ནི་ཁྲུ་གང་ལ། ། དེ་ཡི་ཟབས་སུ་ཁྲུ་ཕྱེད་བྱ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའམ་འཁོར་ལོ་བཞིན། ། མཚན་མ་དཀྱུས་དང་དཔངས་སུ་ནི། ། སོར་ནི་བརྒྱད་དང་གཅིག་བྱས་པའི། ། འཁོར་ལོ་ཁུང་བུའི་དབུས་སུ་བྲི། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཆུ་སྐྱེས་དང་། ། རལ་གྲི་དབུས་སུ་བྲི་བར་བྱ། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་ར་བས་བསྐོར། ། སློབ་དཔོན་ཤར་དུ་ཁ་བལྟས་ནས། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པས་བསྲུང་བར་བྱ། ། གཡོན་དུ་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་གཞག། ཡོ་བྱད་བཀོད་པ་བསང་བར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་རབ་གནས་བྱ། ། རང་སྔགས་ལས་ནི་ཁུང་བུ་བསྐྱེད། ། གཙང་མའི་རྩྭ་སྐམ་དང་བཅས་ལས། ། ཞི་རྒྱས་ཆོ་ག་ལས་གསུངས་བཞིན། ། ཆོ་ག་ཤེས་པས་མེ་བཅུག་སྟེ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་སྤོས་ཆུ་དང་། ། ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོས་བསང་བ་བྱས། ། ཁྲོ་བོ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་སྔགས་སམ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་ལན་གསུམ་གདབ། ། འོ་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ལས་སྦར། ། རླུང་ཡབ་ཀྱིས་ནི་སྦར་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཛྲ་ལ་ཛྲ་ལ་ཧཱུཾ།

One should purify with scented water and make perfect offerings of form and so forth. One should offer praise and likewise taste the nectar. Generating great passion, one should recite the reality and the truth. By reciting the hundred-syllable mantra, one stabilizes [the deity] and makes the request: "Having accomplished the welfare of all sentient beings, please perform all [their] tasks." Then, finally, one should offer to the guardians of the directions. One should make offerings as previously described, and for the sake of pleasing them through knowledge of reality, one should perform the fire ritual according to the ritual manual. Outside, leaving a space of four finger-widths, one should draw a lotus. The pit should be one cubit in width and half a cubit in depth. Like the "all-acting" [mandala] or the wheel, the symbols should be eight finger-widths in length and one in height; one should draw the wheel in the center of the pit. One should draw a vajra, a jewel, a lotus, and a sword in the center. The exterior is surrounded by a vajra fence. The master, facing east, should perform the protection with the "all-acting" [mantra]. To the left, one should place the water for the offering and so forth. One should purify the arrangement of the ritual implements. The yogi should perform the consecration. One generates the pit from one's own mantra. Together with clean dry grass, as taught in the rituals for pacifying and increasing, the one who knows the ritual should insert the fire. Having purified it with the scented water of the "all-acting" [mantra] and the tips of kuśa grass, one should strike it three times with the mantra of the wrathful Amṛtakuṇḍalī or the three syllables. One should kindle it with wood that has sap and fan it with a bellows. Oṃ jvala jvala hūṃ.

རང་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་པ་ཡི། ། བླུགས་གཟར་གང་བའི་མར་གྱིས་ནི། ། དེ་ཡི་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། སྔོ་ལ་ཤིན་ཏུ་མི་རིང་བ། ། གཙང་མའི་ཀུ་ཤ་དགྲམ་པར་བྱ། ། དང་པོར་རྩེ་མོ་ཤར་དུ་བསྟན། ། གཡས་ནས་བསྐོར་ཞིང་དགྲམ་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྟེང་དུ་དགབ། ། གསང་སྔགས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨི་མེ་ཀུ་ཤཱ་ཤུབྷ་དི་བྱཱཿབི་ཏྲ་བྲ་ཧྨ་བི་ཏྲེ་ནེ། བུདྡྷ་དྷརྨྨཱ་སངྒྷ་ར་ཀ་པྲྀ་ཐི་བཱི་སཉྫ་ཏ་གརྦྷ། ཨ་བི་གྷྣཾ་མཱཾ་ཤཱནྟིཾ་ཀུརྦནྟུ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་ཏྭ་ཨ་ཞེས་བྱ་བའམ། ཡི་གེ་འབྲུ་གསུམ་གྱིས་བྱའོ། ། དེ་འོག་ཁུང་བུའི་དབུས་གནས་པ། ། པདྨ་ལ་གནས་གྲུ་གསུམ་རཾ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡོངས་གྱུར་པ། ། རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེ་བསམ་མོ། ། སྐུ་མདོག་སེར་པོ་དབུ་གསུམ་པ། ། ཤ་རྒྱས་ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད། ། གུནྡྷེ་མི་འཇིགས་དབྱུག་པ་དང་། ། ཕྲེང་བ་འཛིན་པ་འབར་བའི་ལུས། ། ལས་དང་རྗེས་མཐུན་གོས་རྒྱན་བཅས། ། མཁའ་ནས་ཡེ་ཤེས་མེ་བསམས་ཏེ། ། དེ་འདྲ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་བཀུག། ཡི་གེ་གསུམ་དགོད་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། བགེགས་རྣམས་བསྐྲད་ནས་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་གདན་ལ་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། དེའི་སྔགས། ཨེ་ཧྱེ་ཧི་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་དེ་བ་རྀ་ཥི་དྭི་ཛ་ས་ཏ་མ། གྲྀ་ཧི་ཏྭཱ་ཨ་ཧུ་ཏི་མ་ཧཱ་རཾ་ཨསྨིནྶནྣི་ཧི་ཏོ་བྷ་བཱ། ཞེས་བྱ་བས་ཁུང་བུར་བཞུགས་སུ་གསོལ་ནས་ནི། ། ཀུ་ཤ་ལ་སོགས་དགྲམ་པར་བྱ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་དགུག་པ་དང་། ། གཞུག་སོགས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིས། ། མཉེས་པ་དང་ནི་བལྟ་བར་བྱ། །

With the self-mantra recited seven times, one should increase its splendor with ghee filling the pouring ladle. One should spread pure kuśa grass that is green and not too long; first, the tips should be pointed toward the east, and one should spread them circling from the right. One should cover the top with that very same grass, preceded by the secret mantra: OṂ ĀḤ I ME KUŚĀŚUBHA DIVYĀ VITRA BRAHMA VITREṆE BUDDHA DHARMA SAṄGHA RAKA PṚTHIVĪ SAÑJATA GARBHA AVIGHNAṂ MĀṂ ŚĀNTIṂ KURVANTU HŪṂ. Or one should use "OṂ VAJRASATTVA A" or the three syllables. Below that, situated in the center of the pit, is a triangle resting on a lotus with the syllable RAṂ. One should visualize the fire arising from RAṂ, which is the complete transformation of Vajrasattva. Yellow in color and with three heads, his body is robust and he embraces a consort of insight. Holding a bell, the gesture of fearlessness, a staff, and a rosary, his body is ablaze. Adorned with garments and ornaments appropriate to his activity, one visualizes the wisdom fire from the sky and summons it with the King of Desire. By placing the three syllables, one blesses it, expels obstructors, and performs protection. Then, one requests it to sit upon the seat. Its mantra is: EHI EHI MAHĀBHŪTA DEVA ṚṢI DVĪJA SATAMA GṚHĪTVĀ AHUTIṂ MAHĀRAṂ ASMINSANNIHITO BHAVA. Having requested it to sit in the pit with this, one should spread the kuśa grass and so forth. Preceded by the summoning, entering, and so on performed by Yamāntaka, one should please and gaze upon it.

ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་ཨཱ་དི་བྱཱ་བི་ཥ་མ་ཧཱ་ཤྲི་ཡེ་ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་བཱ་ཧཱ་ཎ་ཡ་དྲྀ་ཤྱ་ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ་མ་ཧཱ་ཨི་ཏི། དེར་ནི་བལྟ་བར་བྱས་ན་ནི། ། མཆོད་ཡོན་ཞལ་བསིལ་འཐོར་འཐུང་དང་། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་མཆོད་པ་རྣམས། ། འབུལ་གྱིས་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བས། ། ཡོ་བྱད་དག་ནི་ཉེ་བར་དགོད། ། དགང་བླུགས་འབྲུ་ཡི་བྱེ་བྲག་སྔགས། ། ཤུབ་བུས་ཡམ་ཤིང་ལ་སོགས་པ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པས་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ནི་མིག་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དབང་བསྐུར་ནས། ། མཆོད་ཡོན་ཞབས་བསིལ་འཐོར་འཐུང་དབུལ། ། བསང་ནས་རིམ་བཞིན་མཆོད་པ་འབུལ། ། ཕྱི་ཡི་མཆོད་པ་མེ་ཏོག་སོགས། ། རྡོ་རྗེ་གཟུགས་སོགས་དེ་བཞིན་ཏེ། ། བསྟོད་དང་བདུད་རྩི་མྱང་བ་དང་། ། ལག་པ་བཀྲུས་ནས་འཐོར་འཐུང་བྱ། ། ལན་གསུམ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཡིས། ། བཟླས་པའི་ཆུ་ཡིས་དེ་བཞིན་བྱ། ། དེ་ཡི་ཞལ་ལས་འབར་བའི་རཾ། ། ཆོ་ག་ཤེས་པས་དགོད་པར་བྱ། ། བླུགས་གཟར་གྲུ་བཞི་སོར་བཞི་པ། ། སོར་གཉིས་ཟབ་བརྐོས་རྡོ་རྗེས་མཚན། ། མདུན་དུ་པདྨའི་འདབ་འདྲ་བའོ། ། དགང་གཟར་ཆུ་སྐྱེས་འདབ་འདྲ་བའི། ། སོར་གཉིས་ཕྱེད་བརྐོས་རྡོ་རྗེས་མཚན། ། ལྷ་ཡི་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་ནས། ། དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་གྱི་དབུས་སུ། ། རབ་ཏུ་འབར་བའི་ཧཱུྃ་བསྒོམས་ནས། ། དེ་ལ་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བྱ། ། འབར་བར་ཤེས་ནས་མཚན་མ་བརྟག། དགང་བླུགས་དབུལ་བའི་སྔགས། ཨོཾ་ན་མཿས་མནྟ་བྷུདྡྷཱ་ནཱཾ། ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མི་ཤིས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བཟླ་ཞིང་། ། དེ་ཡིས་བགེགས་ཀྱང་བསྐྲད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བསང་གཏོར་བྱས་ནས་ཀྱང་། །

OṂ AGNAYE ĀDI-VYĀVIṢA MAHĀŚRIYE HAVYA-KAVYA-VĀHĀṆĀYA DṚŚYA JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ SAMAYA STVAṂ MAHĀ ITI. Having visualized him there, one should present the water for the mouth, the water for rinsing the face, and the water for sipping, as well as the offerings of flowers and so forth, saying "SVĀHĀ," and thus arrange the ritual requisites. With the mantra for the specific grains, one should offer the ladle and the fuel wood in a whisper, as desired. Then, one should bless the eyes and other faculties, and likewise confer the empowerment. One should offer the water for the mouth, the water for the feet, and the water for sipping; having purified [the area], one should present the offerings in sequence. The outer offerings are flowers and so forth, as well as the vajra-forms and the like. One should offer praise, partake of the nectar, wash the hands, and perform the sipping. One should likewise do so with water over which the mantra of Amṛtakuṇḍalī has been recited three times. The practitioner who knows the ritual should place a blazing RAṂ at the deity's mouth. The pouring ladle (sruva) is four finger-widths square, with a depth of two finger-widths, marked with a vajra, and its front is like a lotus petal. The filling ladle (darvī) is like a lotus petal, with a depth of one and a half finger-widths, marked with a vajra. Having generated the seed-syllable of the deity, one should meditate on a blazing HŪṂ in the center of the filling and pouring ladles, and then offer the ladle-libations into it. Once the blazing is known, one should examine the signs. The mantra for offering the ladle-libations is: OṂ NAMAH SAMANTA BUDDHĀNĀṂ AGNAYE SVĀHĀ. While reciting the Amṛtakuṇḍalī mantra, one should also expel obstructing spirits. Then, having performed the purification with sprinkled water—

འོད་གསལ་དེ་ཉིད་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། རབ་འབར་མེ་ལ་ཡམ་ཤིང་འབྲས། ། མར་དང་ཏིལ་དང་དཱུར་ཝ་དང་། ། ཟས་མཆོག་ཀུ་ཤ་ཆོ་ག་བཞིན། ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མར་གྱི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཏིལ་གྱི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། དཱུར་ཝའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲས་མ་གྲུགས་པའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་སཾ་པ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཟས་མཆོག་གིའོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲ་ལ་ཏཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུ་ཤའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཛཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲས་སོ་བའིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བེ་གཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ནས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བ་ལཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། མ་ཤའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་ར་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། གྲོ་དབུལ་བའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བི་ཛཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨུ་དུམྺཱ་རའིའོ། ། ཨོཾ་བོ་དྷི་བྲྀཀྵཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་ཤྭདྠའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། པླཀྵའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀུ་བེ་རཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ནྱ་གྲོ་དྷའིའོ། ། ཨོཾ་ཧ་ས་ཀ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ཨ་མྲའིའོ། ། རྒྱས་དང་ཞི་དང་དབང་དང་དགུག། གསད་དང་བསྐྲད་དང་མངོན་སྤྱོད་རྣམས། ། ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཧོ་ཛྫཿཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ། སྔགས་ཀྱི་མཐའ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཞུ་བའི་རྫས་ཐམས་ཅད་ནི་ཞལ་དུའོ། ། ཡམ་ཤིང་དང་རུས་ཕྱེ་ལ་སོགས་པ་ནི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའོ། ། ཟས་མཆོག་དང་ཏིལ་དང་འབྲས་ཡོས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱག་ཏུའོ། ། དཱུར་ཝའི་མྱུ་གུ་དང་། འབྲས་མ་གྲུགས་པ་དང་། མེ་ཏོག་ནི་དབུ་ལའོ། ། དྲི་ནི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། བདུག་སྤོས་དང་མར་མེ་དང་། མཆོད་ཡོན་ནི་མདུན་ནའོ། ། ཞབས་བསིལ་ནི་ཞབས་ལ་དབུལ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་འོག་དགང་བླུགས་སྦྱིན་བྱ་སྟེ། །

One should meditate upon that very luminosity. As for the blazing fire, the sacrificial fuel, and the results: ghee, sesame, dūrvā grass, the supreme food, and kuśa grass, according to the ritual procedure. OṂ AGNAYE SVĀHĀ. This is the mantra for ghee. OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRĀYA SVĀHĀ. This is the mantra for sesame. OṂ VAJRA ĀYUṢE SVĀHĀ. This is for dūrvā grass. OṂ VAJRA PUṢṬAYE SVĀHĀ. This is for unbroken rice. OṂ SARVA SAṂPADE SVĀHĀ. This is for the supreme food. OṂ APRATIHATA VAJRA LATĀYA SVĀHĀ. This is for kuśa grass. OṂ VAJRA VIJAYĀYA SVĀHĀ. This is for barley. OṂ MAHĀ VEGĀYA SVĀHĀ. This is for wheat. OṂ MAHĀ BALĀYA SVĀHĀ. This is for masha beans. OṂ VAJRA GHAṢMARĀYE SVĀHĀ. This is for offering wheat. OṂ VAJRA VIJAYĀYA SVĀHĀ. This is for udumbara fruit. OṂ BODHIVṚKṢĀYA SVĀHĀ. This is for aśvattha. OṂ VAJRĀYA SVĀHĀ. This is for plakṣa. OṂ VAJRA KUBERĀYA SVĀHĀ. This is for nyagrodha. OṂ HASAKARA SVĀHĀ. This is for mango. For the rites of enrichment, pacification, magnetizing, summoning, slaying, expelling, and wrathful activities, one should also utter the end of the mantra: OṂ SVĀHĀ HO JJAḤ HŪṂ HŪṂ PHAṬ. All substances that are to be dissolved are offered into the mouth. The sacrificial fuel, bone powder, and so forth, are offered into the maṇḍala of light. The supreme food, sesame, parched rice, and so forth, are offered into the hands. The sprouts of dūrvā grass, unbroken rice, and flowers are offered upon the head. Fragrance is offered at the heart. Incense, lamps, and the water for the hands are offered in front. One should visualize the water for the feet being offered at the feet. Thereafter, the ladle and the pouring vessel should be presented.

མཆོད་ཡོན་འཐོར་འཐུང་སྔ་མ་བཞིན། ། མཆོད་དང་བསྟོད་དང་བདུད་རྩི་མྱང་། བྱས་ནས་དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་ནི། ། རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི། ། རབ་གནས་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ། ། ལྕེ་ལ་མཛེས་ཤིང་ཕྲ་བ་ཡི། ། ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་བསམ། ། ཕྱི་ཡི་མཆོད་པ་སྔ་མ་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་གཟུགས་སོགས་ཀྱིས་དེ་བཞིན། ། བསྟོད་དང་བདུད་རྩི་ཡང་དག་མྱང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་འཐོར་འཐུང་བྱ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་དགང་བླུགས་དབུལ། ། སྲེག་རྫས་ཡམ་ཤིང་རིམ་བཞིན་དབུལ། ། སློབ་མའི་ལག་གཡས་མཐེ་བོང་ནི། ། ལག་པ་གཡོན་པས་གཟུང་བྱ་སྟེ། ། མར་གྱིས་གང་བའི་སྦྱིན་བླུགས་ཏེ། ། སློབ་མ་གཞུག་པའི་དོན་དུ་ནི། ། མགོ་ལ་གཡས་ནས་བསྐོར་བྱས་ཏེ། ། ཞི་བའི་ཕྱིར་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། གསུམ་མམ་བདུན་ནམ་ཡང་ན་གཅིག། རྒྱལ་པོའམ་ནི་ས་བདག་དང་། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་བདག་ཉིད་ཞི་བའི་ཕྱིར། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་གསོལ་བ་གདབ། ། སློབ་མ་ཤིན་ཏུ་འབད་པ་ཡིས། ། སློབ་དཔོན་རབ་ཏུ་མཉེས་པར་བྱ། ། བུ་མོ་རིན་ཆེན་ནོར་བུས་བརྒྱན། ། གླང་ཆེན་རྟ་ནི་མྱུར་འགྲོ་དང་། ། བ་ཞོན་བཟང་དང་ས་གཞི་རྣམས། ། དད་པས་ཡོན་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། སློབ་དཔོན་ཡོངས་སུ་མཉེས་བྱས་ནས། ། དེས་ན་ལས་ཀུན་འགྲུབ་འགྱུར་ཞིང་། ། རང་སྔགས་ལྷ་ཡང་མཉེས་པར་འགྱུར། ། གཞན་ཡང་ཟླ་བ་ལྷག་བསྒོམས་ནས། ། དགང་བླུགས་དག་ཀྱང་དབུལ་བར་བྱ། ། ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བ་འཁོར་ལོ་ལྕེ། ། དེ་བཞིན་མཐར་ནི་དགང་བླུགས་བྱ། ། དེ་ཡི་ལག་པར་དྲི་དང་ནི། ། སོ་རྩི་དེ་བཞིན་ན་བཟའ་ཡིས། ། རབ་མཆོད་ནས་ནི་བསྟོད་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ཡང་དག་བཟླ། །

The water for the mouth and the rinsing water are as before. Having performed the offerings, the praise, and the tasting of the nectar, one should meditate on one’s own maṇḍala of consecration arising from its own seed-syllable in the heart of that [deity]. On the tongue, one should imagine a beautiful and slender vajra arising from the syllable HŪṂ. The outer offerings are as before, and likewise with the vajra-forms and so forth. One should perform the praise and the authentic tasting of the nectar, and likewise perform the rinsing. As before, one should offer the filling and the pouring ladles, and offer the fire-offerings and the fuel sticks in sequence. Grasping the right thumb of the disciple with the left hand, one should take the ladle filled with ghee and, for the purpose of admitting the disciple, circle it clockwise around the head; thus, one should perform the fire-offering for the sake of pacification. Three, seven, or even just one [offering] should be made. Having performed the fire-offering for the sake of pacifying the king, the local lord, or the guardians of the directions, one should make a request. The disciple, with great diligence, should thoroughly please the preceptor. With a daughter adorned with jewels, swift elephants and horses, excellent cattle, and lands, one should offer the fee with faith. Having fully pleased the preceptor, all activities will be accomplished, and the deity of one’s own mantra will also be pleased. Furthermore, having meditated on the moon in the heart and the wheel, and likewise on the tongue, one should finally offer the filling and pouring ladles. Having made excellent offerings to the disciple’s hands with perfumes, tooth-sticks, and likewise with garments, one should offer praise. One should also correctly recite the hundred-syllable mantra.

ཆོ་ག་ཉམས་པ་གང་བགྱིས་པ། ། མགོན་པོ་བདག་ལ་བཟོད་པར་མཛོད། ། མི་ཤེས་པ་དང་མ་འབྱོར་པ། ། གང་ཕྱིར་ལུས་ཅན་སྐྱབས་གྱུར་པས། ། ཆོ་ག་དམན་ལ་བཟོད་པར་གསོལ། ། དེ་སྐད་བརྗོད་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་ཀུན་མཛད། ། དངོས་གྲུབ་སྩལ་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ནི། ། སླར་ཡང་གཤེགས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། རང་གི་ལུས་སུ་རབ་བཅུག་ནས། ། ཆོ་ག་ལས་ནི་བཤད་པ་བཞིན། ། རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་སྲེག་རྫས་ཀྱི། ། དེ་བཞིན་ལྷག་མ་མེ་ལ་དབུལ། ། ཆོ་ག་སྔོན་བཞིན་གཤེགས་གསོལ་ནས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་གཏོར་མ་དབུལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུ་ཏྤནྣཏྭཱཏ་མུཿཨི། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་སྔགས་སོ། ། སྲེག་རྫས་ལྷག་མ་འོ་མ་མར། ། སྦྲང་རྩི་ཀ་ར་ལྡན་པ་རྣམས། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཆ་རུ་བསྐོལ། ། རང་གི་བདག་པོའི་སྔགས་འདི་བཟླས། ། ཨོཾ་དེ་བ་ཨནྣེ་ས་མཱ་དྷི་དྷྱཱ་ན་པཱི་ན་ནི་སྭཱ་ཧཱ། གསེར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་ནི། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། གན་རྐྱལ་ཁ་སྦུབ་ཡོན་པོར་མིན། ། བརྟན་ཅིང་དྲང་པོར་སྐུ་བཞག་ནས། ། སྐུ་ཡི་སུམ་ཆའི་ཚད་ཙམ་གྱི། ། གདན་ལ་བཟོ་བོ་མཁས་པས་གཞག། དྲི་གཙང་ཁང་དུ་མ་བཅུག་ན། ། ཉེས་པ་དག་ནི་འཕེལ་བར་འགྱུར། ། བཞུགས་སུ་གསོལ་བའི་སྔགས། ཨོཾ་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲེ་སྭཱ་ཧཱ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་མཆོད་བྱས་ཏེ། ། བདུད་རྩི་ཡང་ནི་མྱང་བར་བྱ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བཟླས་པ་ཡིས། ། བརྟན་པར་བྱ་ཞིང་བཟོད་པར་གསོལ། ། འགྲོ་བའི་འཁོར་ལོའི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ། །

Whatever ritual impairments I have committed, O Protector, please grant me your forbearance. Because of ignorance or lack of resources, I pray for your forbearance regarding any deficiency in the ritual, for you are the refuge of all embodied beings. Having spoken thus, request them to depart: "You have accomplished all the benefit of wandering beings; having bestowed the accomplishments, please depart. Having gone to the realm of the Buddhas, please return once again." Then, having fully dissolved [the deities] into one's own body, the yogi should offer the remaining burnt offerings into the fire just as explained in the ritual. Having requested departure according to the previous ritual, offer the torma according to the ritual. OṂ ĀḤ AKĀRO MUKHAṂ SARVADHARMĀṆĀM ĀDYANUTPANNATVĀT MUḤ. This is the mantra for requesting departure. The remaining burnt offerings—milk, ghee, honey, and sugar—should be boiled into a portion right there. Recite this mantra of one's own lord: OṂ DEVA-ANNI-SAMĀDHI-DHYĀNA-PĪNANI SVĀHĀ. In a vessel of gold or the like, one should offer it to the deities. The image should be placed on a seat that is stable and straight, neither lying on its back, face down, nor tilted, but positioned by a skilled artisan at a height of one-third the body's measure. If it is not placed in a fragrant chamber, faults will increase. The mantra for requesting to remain is: OṂ SUPRATIṢṬHA VAJRE SVĀHĀ. Having made offerings as before, one should also taste the nectar. By reciting the hundred-syllable mantra, one should stabilize [the practice] and request forbearance: "For the sake of the wheel of wandering beings, I request the Perfect Buddhas to grant their forbearance."

འབྲས་བུ་གནས་དང་སེམས་དཔའ་དང་། ། གཞན་ཡང་གསང་སྔགས་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འབྱུང་པོ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། བསྟན་པ་ཀུན་ལ་དགའ་བ་དང་། ། གང་དག་ལྷ་ཡི་སྤྱན་མངའ་བ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མ་འབྱོར་པ། ། གང་ཞིག་ལུས་ཅན་སྐྱབས་གྱུར་པས། ། མཆོག་ཏུ་ཡོན་བདག་གཞན་ལ་ཡང་། ། ཀུན་དུ་བདེ་ལེགས་ཞི་མཛད་ནས། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་གཤེགས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། བསྐལ་པའམ་ནི་བསྐལ་པ་བརྒྱར། ། སྐུ་འདི་ལྷག་པར་གནས་གྱུར་ཅིག། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྲུང་བར་ཤོག། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་རླུང་གི། འཇིགས་པ་ལས་ཀྱང་སྐྱོབ་པ་དང་། ། ཐམས་ཅད་དགའ་ཞིང་ཚིམ་གྱུར་ནས། ། རང་གི་གནས་སུ་ལེགས་པར་གཤེགས། ། སློབ་དཔོན་སློབ་མར་བཅས་པ་དག། བུ་དང་ཚ་བོ་བསྲུང་གྱུར་ཅིག། དེ་ནས་སློབ་མ་བོས་བྱས་ཏེ། ། བླ་མ་སྙིང་རྗེས་འདི་སྐད་བརྗོད། ། གང་ཞིག་ཁྱོད་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ། ། རབ་གནས་སྡིག་པ་དང་བྲལ་བ། ། ད་ལྟ་ང་ཡིས་ལེགས་པ་བྱས། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་མཆོད་པར་གྱིས། ། སྔགས་ཀྱིས་གཙང་བྱས་ཞལ་ཟས་འདི། ། སློབ་མ་ལ་ཡང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལྷག་མ་འདི། ། ཟོ་ཤིག་སྡིག་པ་བྱང་བར་འགྱུར། ། ལྷག་མ་གཞན་ལ་སྦྱིན་བྱ་ཞིང་། ། བྱིན་ནས་དེ་བཞིན་རང་གིས་བཟའ། ། སློབ་མ་གུས་པར་ཤེས་ནས་ནི། ། སླར་ཡང་ཡོན་ནི་བསླང་བར་བྱ། ། དེ་ཡིས་ཡོན་ཡང་ཕུལ་ནས་ནི། ། གུས་པས་སློབ་དཔོན་མཉེས་པར་བྱ། ། མཆོད་ནས་དེ་འོག་བསྐོར་བར་བྱ། ། ལེགས་པར་ལྷ་ལ་ཕྱག་བཙལ་ནས། ། སློབ་མ་རང་གི་གནས་འགྲོ་ནས། ། དགེ་འདུན་ལ་ཡང་ཆོས་སྟོན་བྱ། །

The deities of the result, the bodhisattvas, and furthermore the deities of the secret mantra, the deities who protect the world, and the spirits who delight in all the teachings of the perfect Buddha; those who possess the divine eye, and those who have become a refuge for embodied beings; having brought supreme well-being and peace to the patrons and others as well, and having departed to the realm of the Buddha, I pray that you return once more. May this body remain especially for an eon or even a hundred eons. May the deities also protect it. Protecting it from the dangers of earth, water, fire, and wind, and having made everyone joyful and satisfied, may you depart well to your own abodes. May the master and the disciples, along with their children and grandchildren, be protected. Then, having called the disciples, the guru speaks these words out of compassion: "That which you requested—the consecration free from negativity—has now been properly performed by me. Make offerings as you please." This food, purified by mantra, should also be given to the disciples. "Eat this, the remains of the Tathāgata; your negativity will be purified." The remains should be given to others, and after giving, one should eat them oneself. Knowing the disciples to be respectful, the master should again request a dakṣiṇā. Having offered the dakṣiṇā, they should please the master with devotion. After making offerings, they should perform circumambulations. Having prostrated well to the deities, the disciples should go to their own places and teach the Dharma to the Saṅgha.

ཇི་ལྟར་རང་ནི་ནུས་པ་བཞིན། ། ཉིན་མཚན་དུ་ནི་དགའ་སྟོན་བྱ། ། གླུ་དང་གར་དང་རོལ་མོ་དང་། ། རྩེ་དང་དགོད་དང་དགའ་བས་གནས། ། འབད་པས་བཟོ་བོ་དགའ་བར་བྱ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་འཁོར་གཞན་དང་། ། མགོན་མེད་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་དང་། ། ཡོན་ཡང་རབ་ཏུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནི་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ། རབ་ཏུ་གནས་པས་ཡོ་བྱད་ཀུན། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་སློབ་དཔོན་དབང་། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཡིན་པར། ། བྱ་བ་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས། ། གལ་ཏེ་རབ་གནས་བྱེད་པ་ཡིས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བདག་ཉིད་གཟུགས། ། ཁྱད་པར་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་གསུངས། ། འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས་གཞན་དུ་མིན། ། གང་ཞིག་རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་གཞན་གྱིས། ། མངོན་སུམ་རང་དགའ་བདེ་ཆེན་མིན། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་དང་བཅས་པའི། ། རབ་གནས་ཆོ་ག་གསལ་ཕྱེ་བས། ། བྱས་པའི་བསོད་ནམས་གང་ཡོད་དེས། ། འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་བདེར་གནས་ཤོག། རབ་ཏུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་སློབ་དཔོན་ཟླ་བའི་འོད་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པུཎྱ་ཀཱིརྟི་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་བསོད་ནམས་རྒྱལ་བས་བསྒྱུར་བའོ། །

Just as one is able, one should hold a festival day and night. One should dwell in song, dance, music, play, laughter, and joy. With diligence, one should please the artisans, and likewise the other retinues. One should teach the Dharma to the protectorless and also bestow gifts. The maṇḍala, the fire offering, and the consecration—all these materials belong to the master. That he is the Vajradhara himself is taught in the Kriyā and Caryā Tantras. If, while performing the consecration, one possesses the form of the nature of method and insight, it is taught that a special result will be attained; this is not otherwise than in the Guhyasamāja Tantra. That which is not the direct, spontaneous great bliss of other Yoga Tantras—by clarifying the ritual of consecration together with the fire offering ritual, whatever merit is produced by this, may all these beings dwell in happiness. The Ritual of Consecration composed by the master Candraprabha is complete. Translated by the Indian abbot Puṇyakīrti and the Tibetan translator, the monk Sönam Gyalwa.