The Ten Suchnesses

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ད་ཤ་ཏཏྟྭ། བོད་སྐད་དུ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་ཇི་ལྟ་བར། ། རབ་ཏུ་བརྟག་པར་སུ་ཡིས་ནུས། ། རང་གི་འཁོར་ལོ་གནས་བསྙེན་པ། ། བྱས་ནས་དེ་འོག་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ནི་སྦྱང་བྱ་བ། ། ཕྱི་རོལ་མཆོད་པའི་ཡོན་གྱིས་ཏེ། ། དགོངས་ཀ་ནང་གིས་དག་པ། ། བཏབ་ནས་ས་གཞི་ཡོངས་སུ་གཟུང་། ། ལྷག་པར་གནས་པ་ཉིད་གཉིས་པ། ། རབ་གནས་ཆོ་གས་བུམ་པ་དང་། མེ་ལོང་ཨ་རྒྷ་བླ་རེ་སོགས། ། ལས་ནི་ཐམས་ཅད་པ་ཡི་སྣོད། ། སྲོད་ལ་སློབ་མ་དམ་པ་དང་། ། ས་དང་འཁོར་ལོ་གཙོ་སྐྱོབ་པ། ། ཡེ་ཤེས་སྲད་བུ་སྦྱངས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་ཚོན་ཡང་དགྱེ་བྱ་སྟེ། ། ཉིན་གསུམ་པ་ལ་མཚན་མ་ནི། ། དགོད་པ་ལ་སོགས་རྫོགས་པར་བལྟ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཚན་མོ་བསྒྲུབ་བྱ་ཞིང་། ། གསོལ་གདབ་ཕྱོགས་སྐྱོང་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། གདོང་གཡོགས་ལ་སོགས་ཆོ་ག་བཞིན། ། སོ་སོར་རང་སྔགས་ལྡན་པ་ཡིས། ། བླ་མ་བདག་པོ་བློ་ཡིས་ནི། ། འཇུག་པར་སློབ་དཔོན་ཡང་དག་བྱ། ། ཆུ་དང་ཅོད་པན་རྡོ་རྗེ་བདག། མིང་དང་བུམ་པ་གསང་བ་དང་། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་བ། ། ཡང་དག་བརྗོད་དེ་དེ་བཞིན་ཡང་། ། བརྟུལ་ཞུགས་ལུང་བསྟན་དབུགས་དབྱུང་ལ། ། རྗེས་གནང་མཐའ་ཡི་རིམ་པས་ཀྱང་། ། དེ་ནས་འདི་ལྟར་སློབ་མ་གཞུག། ཡོན་བླངས་ནས་ནི་དབང་བསྐུར་ཞིང་། ། ཐོག་མ་དབུས་དང་མཐའ་མ་རུ། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་འཁོར་ལོ་གཤེགས། ། གསང་བའི་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ཡི། ། བཅུ་པོ་འདི་དག་བླ་མས་ཀྱང་། ། གཞན་དུ་མི་འགྱུར་སློབ་མ་ལ། །

In the language of India: Daśatattva. In the language of Tibet: De kho na nyid bcu pa (The Ten Suchnesses). Homage to the Blessed One, Mañjuśrī Kumārabhūta. Who is able to correctly examine the maṇḍala as it truly is? Having performed the service of abiding in one’s own wheel, one should thereafter draw the maṇḍala. The ground of the maṇḍala is to be purified by means of external offerings and by internal purity at night; having performed this, the site is fully taken hold of. The second is the actual consecration itself: through the ritual of consecration, the vases, mirrors, argha water, canopies, and so forth, as well as the vessels for all activities, are prepared. At dusk, the sublime disciple, the earth, the wheel, and the protector are purified by the wisdom cord; then the colors are to be applied. On the third day, the placement of the signs and so forth should be seen as complete. The maṇḍala is to be accomplished at night; one should offer the request and the torma to the guardians of the directions. According to the ritual, such as the blindfolding and so forth, the master should correctly enter with his own respective mantra, through the mind of the lord guru. The water, the crown, the vajra, the name, the vase, the secret, the insight-wisdom empowerment, and likewise the conduct, the prophecy, the encouragement, and the permission—through these final stages, the disciple is then to be introduced. Having received the fee, the empowerment is bestowed; having performed the fire offering at the beginning, middle, and end, the wheel is dismissed. These ten, known as the secret words, the guru should also [bestow] upon the disciple who does not change into another.

མན་ངག་དག་ནི་བསྟན་པར་བྱ། ། བསྲུང་དང་ཕྱིར་བཟློག་འཁོར་ལོ་དང་། ། ཁ་སྦྱར་དབྱེ་དང་གཏོར་མ་དང་། ། མ་དང་སྔགས་བཏུ་བཟླས་བརྗོད་དང་། ། དྲག་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པའོ། ། སློབ་དཔོན་ལས་ནི་བྱས་པ་ཡིས། ། བདག་གིས་དགེ་བ་གང་ཐོབ་པས། ། འཇིག་རྟེན་འགྲོ་དོན་གྱིས་བརྒྱན་ཞིང་། ། དཔལ་ལྡན་གསང་འདུས་ལ་གནས་ཤོག། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཅུ་པའོ། ། བརྟན་ཞིང་དུལ་ལ་བློ་གྲོས་ལྡན། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ལྡན། ། སློབ་མའང་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟ་བུ། ། ཅུང་ཟད་དམན་པས་གསོལ་བ་གདབ། ། དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་སྔགས་ཚུལ་བཤད། ། ཐར་རྒྱལ་འབྲས་བུ་འདོད་པས་བྱ། ། གཞན་དུ་བླ་མ་སློབ་མ་དང་། ། ངེས་པར་ཉམས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ལ་སློབ་མས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས། དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བའི་གནས་ལ་བདག་གིས་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ལྷག་པའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་ལ། ། སློབ་མ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པར་བྱས་སམ་འོན་ཏེ་མ་བྱས་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ཅུང་ཟད་ནི་ཚོགས་སོ། ། ཅུང་ཟད་ནི་མ་ཚོགས་སོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེའི་ཚེ་དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཧཱུཾ་གི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་སྙིང་གར་གནས་པའི་ཀཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྡིག་པ་ཁ་དོག་གནག་པ་མི་སྡུག་པ་ཤ་ཟ་ལྟ་བུ་སྣའི་རྩེ་མོར་བྱུང་བ་དང་། ཧཱུཾ་དེ་ཡང་སྙིང་གར་ཕྱིན་ཏེ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ནས་བྱུང་སྟེ།

I shall now teach the pith instructions: the protection wheel and the wheel of reversal, the union and the separation, the torma offering, the extraction of the mother and the mantra, the recitation, and the accomplishment of the wrathful maṇḍala. Through whatever virtue I have gained by performing the duties of a master, may the world be adorned with the welfare of beings, and may all abide in the glorious Guhyasamāja. This is the tenth verse. The disciple should also possess such qualities as being stable, disciplined, and endowed with intelligence. If they are slightly inferior in these qualities, they should make the request. Then, the glorious way of mantra should be explained; it should be done by one who desires the fruit of liberation. Otherwise, both the guru and the disciple will certainly suffer ruin. In that regard, after the disciple has requested the master two or three times for the purpose of drawing the maṇḍala, the master should then generate the superior intention, thinking: "I shall establish all these realms of sentient beings in the state of unsurpassed bliss." He should then ask the disciple: "Have you gathered all the necessary materials, or have you not?" If the disciple says, "Some are gathered, but some are not," then at that time, the rays of light from the syllable HŪṂ, which resides upon a sun maṇḍala at the disciple's navel, cause a black, ugly, flesh-eating-like sin to emerge from the syllable KAṂ located at the heart. That HŪṂ also reaches the heart, transforms into the form of Amṛtakuṇḍalī, and emerges.

ཨོཾ་ཨཱ་ན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཎཱཾ་ན་མོ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཟ་རུ་བཅུག་ནས་སློབ་མ་དེ་ཡང་སཾ་ལས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་དེ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་ཕུར་བུས་དེའི་སེམས་ཀྱི་བགེགས་ལ་བཏབ་ནས་བགེགས་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས་འདི་བཟླས་པར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། བདག་ཀྱང་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་བསྐྱེད་དེ་ཐུན་བཞིར་བཟླས་པས་འཁོར་ལོ་ཅན་སྔགས་འབུམ་བཟླས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གྲངས་བཟུང་བ་ལ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པས་སེམས་ཀྱི་སྦྱོང་པ་རྩེ་གཅིག་པས་བྱའོ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པའི་ཕྱིར་ས་ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། གཙུག་ལག་ཁང་ངམ་མཆོད་རྟེན་དང་འདུ་ཁང་ལ་སོགས་པ་གནས་ཤེས་པ་རྣམས་སུ་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བས་བརྐོ་ཞིང་སླར་དགང་བ་ལ་སོགས་པའི་བཤད་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་དུ་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པ་བརྩིག་པར་བྱའོ། ། ཟུག་རྔུའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། ། གལ་ཏེ་དབྱུང་བར་མ་ནུས་ན། ། ལག་པས་མནན་ཞིང་ཡི་གེ་གསུམ། ། སྔགས་བཟླས་སླར་ནི་བརྐོ་བར་བྱའོ། ། ཁང་ཐོག་དང་ནི་རྡོ་ལེབ་དང་། ། བ་ལང་ལྷས་དང་གཙུག་ལག་ཁང་། ། མཆོད་རྟེན་དྲུང་དང་འབབ་ཆུའི་འགྲམ། ། ས་གཞི་སྔར་ནི་ཡོངས་སྦྱངས་པས། ། ཁུང་བུ་བཀང་བ་ལ་སོགས་པས། ། སླར་ནི་སྦྱང་སོགས་བྱ་མི་དགོས། ། ཕྱིའི་ས་སྦྱང་བའི་ཆོ་གའོ། །

Having made [the disciple] consume [the food] with the mantra beginning with oṃ ā namaḥ samanta kāya vāk citta vajrāṇāṃ namo vajra krodhāya, one should generate that disciple in the form of Samantabhadra from the syllable saṃ. Then, having struck the obstacles of his mind with the Amṛtakuṇḍalī kīla, one should give him this Amṛtakuṇḍalī mantra to recite in order to pacify the obstacles. Furthermore, in order to perform the preliminary service (pūrvasevā), one should generate the three meditative stabilizations (samādhi) and perform the recitation in four sessions, counting the number according to the instructions such as "recite one hundred thousand [times] of the mantra of the Wheel-Holder." Alternatively, one should perform the mental training with one-pointedness by abiding in the yoga of the subtle [drop] and the yoga of the drop (bindu). This is the ritual of the preliminary service. Then, the ground outside the maṇḍala house should be thoroughly examined. In places known to be suitable, such as temples, stūpas, or assembly halls, one should perform the explanations regarding digging and refilling according to the ritual procedures such as the offering of the argha water. The maṇḍala house should then be constructed. "If all defects of thorns and the like cannot be extracted, One should press down with the hand and recite the three-syllable mantra, Then dig again." "On rooftops, on stone slabs, In cow-pens, in temples, Near stūpas, or on riverbanks— Since the ground has already been purified, There is no need to perform purification and so forth By refilling the pits and the like." This is the ritual of purifying the external ground.

མཚན་མོ་དེར་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་སྦྱོར་བས་གནས་ཏེ་ས་གཞི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་ནང་གི་ས་གཞི་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ཐིག་འདེབས་པའི་སྲད་བུས་ཐིག་བཏབ་ལ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པའི་དབུས་སུ་འདུག་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་བསྒོམས་ལ་སྒོ་སྲུང་གི་རང་གི་སློབ་མ་བཞི་སློབ་དཔོན་དུ་བསྐོས་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཁ་ལོས་སྒྱུར་བ་ལ་ཐུག་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རེ་རེ་འདོན་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ཡིད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་བཏེག་ལ། རང་གི་ལྷ་ཁྲོ་བོའི་སྦྱོར་བ་བསྒྱིངས་པ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་འགྲོས་ཀྱིས་གར་བྱེད་ཅིང་ལྷ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནས་གདོན་མི་ཟ་བ་ལ་ཐུག་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བགེགས་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕུར་བུས་བཏབ་ལ་རྡོ་རྗེ་ར་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་དབང་ཆེན་དང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་གིས་ཕྱོགས་དང་མཚམས་བཅིང་བ་བྱས་ནས་མཉམ་པར་བཞག་པས་དེ་ཉིད་དུ་ཉལ་བར་བྱའོ། ། དང་པོ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། ཉི་མ་གཉིས་པ་ལ་བུམ་པ་བཅུ་དགུ་ལ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ལ་རང་གི་འཁོར་ལོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ལྷ་བཅུ་དགུའི་མཚན་མ་རྣམས་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་སྤྱན་གྱི་ནི་མིག་གོ། ། མཱ་མ་ཀཱིའི་ནི་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོའོ། །

That night, one should abide in the application of the maṇḍala of Amṛtakuṇḍalin and bless the ground into the nature of vajra; this is the ritual for completely purifying the inner ground. Then, having laid out the lines with the cord for marking, the yogin should sit in the center of the maṇḍala and the maṇḍala house as described. Having meditated on the application of the three samādhis, the four disciples appointed as gatekeepers should be made to recite each verse beginning with "All Tathāgatas are peaceful" and ending with "the Controller." Then, the master should mentally lift the emanated maṇḍala into the sky and, performing the dance with the vajra-step while assuming the majestic posture of his own wrathful deity, he should recite the verses beginning with "The gods and so forth" and ending with "without doubt." To eliminate obstacles, he should drive in the ritual daggers and bind the directions and intermediate points with the maṇḍalas of Mahendra and Fire outside the vajra fence; then, remaining in meditative equipoise, he should sleep right there. This is the first ritual: the ritual of complete appropriation. On the second day, one should draw a maṇḍala corresponding to the nineteen vases, upon which are placed various lotuses, moon, and sun disks, with the symbols of the nineteen deities drawn according to their respective maṇḍalas. Furthermore, for Locanā, it is an eye; for Māmakī, it is a blue vajra.

བུམ་པ་བཅུ་བྱེད་ན་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་ཁའི་སྟེང་དུ་གཙོ་བོའི་མཚན་མ་དང་ངོས་བཞིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞིའི་མཚན་མ་དང་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་གཞན་གཅིག་ལའོ། ། ལྷག་མ་བརྒྱད་ལ་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་དང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་དགོད་པའོ། ། བུམ་པ་ལྔ་བྱེད་ན་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་བཞིའི་མཚན་མ་རྣམས་བུམ་པ་གཅིག་ལ་བྲི། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་དང་། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དང་། པདྨ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་གཅིག་ལ་བྲི། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་མཚན་མ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་ལ་བྲི། བུམ་པ་ལྷག་མ་གཉིས་ལ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བདུན་གྱི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེ་བྲི་སྟེ། རིགས་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གླེགས་བམ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་ལྷ་མོ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལས་གླེགས་བམ་གྱིས་ཕྱེས་ནས་ཐུགས་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། ། མཆོད་རྟེན་ནི་འཁོར་ལོ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གླེགས་བམ་གཞན་དག་ནི་པདྨའི་མཚན་མ་སྟེ། གསུང་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་ཀྱང་ཀུན་ནས་འཁོར་བར་བཞག་ལ་དེ་རྣམས་སུ་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་ལས་སྤོས་ཆུ་ཅུང་ཟད་བཅུག་ནས་རང་རང་གི་འཁོར་ལོ་བསམས་ལ་མཆོད་པ་ལྔས་མཆོད་དེ། རང་རང་གི་ས་བོན་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། འཁོར་ལོའི་དབང་པོ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ལ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པ་ལ་རིག་པའི་བདག་པོ་དང་། རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་དང་། རིགས་ཀྱི་རིག་མ་རྣམས་ཀྱིས་བཟླས་པར་བྱའོ། །

If ten vases are to be prepared, the insignia of the principal deity should be placed upon the rim of the Victory Vase (vijaya-kalaśa), the insignia of the four Tathāgatas on its four sides, and those of Rūpavajrā and the others on one [side]. On the remaining eight, the insignia of Locanā and the others, as well as Yamāntaka and the others, should be arranged. If five vases are to be prepared, the insignia of the four goddesses, Locanā and the others, should be drawn on one vase. The insignia of Yamāntaka, Prajñāntaka, and Padmāntaka should be drawn on one [vase]. The insignia of Amṛtakuṇḍalī should be drawn on the All-Accomplishing Vase. The remaining two vases are to be treated as before. The insignia of the seven Tathāgatas is the vajra; the same applies to those whose family (kula) is unknown. The Prajñāpāramitā manuscript is the insignia of the Prajñāpāramitā and the goddess, for since they are non-dual, the manuscript is distinguished as being subsumed within the Mind [Family]. The stūpa is the insignia of the Wheel, because it belongs to the Tathāgata family. Other manuscripts are the insignia of the Lotus, because they are the essence of Vāgvajra. These should also be placed in a circle. Having poured a little scented water from the offering vessel into them, one should visualize their respective wheels, perform the fivefold offering, and recite the three-syllable seed-mantra within them. For the All-Accomplishing [Vase], one should recite the Lord of Knowledge (vidyāpati), the family essence (hṛdaya), and the family knowledge-consorts (vidyā).

དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་མི་བསྐྱོད་བའོ། ། རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ནི་ཧཱུཾ་ཡིག་གོ། ། རིགས་ཀྱི་རིག་མ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་པ་དང་། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་པ་དང་། མཱ་མ་ཀཱིའི་སྔགས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་དང་། རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་དང་རིགས་ཀྱི་རིག་མ་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་ལ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། བཟླས་བརྗོད་བྱས་ནས་སྣོད་གཅིག་ཏུ་ཡང་མཆོད་ཡོན་སྩོལ་བ་བླ་ན་ཡོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱི་རོལ་མཆོད་པ་དང་། རབ་གནས་ཀྱི་ཆོ་གར་བཤད་པའི་རིམ་པས་བུམ་པ་(ལེག་,ལེགས་)པར་གནས་པ་དང་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ། ། ཉེ་བར་མཁོ་བ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དགོངས་ཀའི་དུས་སུ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པའི་སྔ་ཁང་ངམ་ཁྱམས་སུ་སློབ་དཔོན་འདུག་སྟེ། མདུན་དུ་འདུག་པའི་སློབ་མ་ཕྲེང་བ་ཐོགས་པ་དགེ་བསྙེན་མ་ཡིན་པ་ལ་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པ་བྱིན་ནས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འབྲས་བུ་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་རང་གི་ལུས་སུ་བཅུག་སྟེ་རང་གི་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་ནས་རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ནང་དུ་དེ་བཅུག་ལ་འགྲོ་བའི་ལུས་བཞིན་དུ་དབང་བཀུར་ཏེ། སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ཕྱུང་ནས་དགའ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་འཇུག་པར་འཚལ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ལན་གསུམ་འདོན་དུ་གཞུག་གོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནས།

The lord of the glorious Heruka family is Akṣobhya. The essence of the family is the syllable HŪṂ. The consort of the family is Māmakī. The mantra vajradhṛk inserted within the three syllables, the mantra HŪṂ inserted within the three syllables, and the mantra of Māmakī inserted within the three syllables are to be recited over the all-purpose vase of the lord of the family, the essence of the family, and the consort of the family. Having performed the recitation, one should present the water for the face in a single vessel along with the outer offerings, and consecrate the vase—properly established according to the sequence explained in the ritual for consecration—with the three syllables on a mirror and so forth. This is the ritual for the preliminary consecration of the necessities. At the time of evening, the master sits in the front room or courtyard of the maṇḍala house. To the disciple sitting before him who holds a rosary and is not yet a lay practitioner (upāsaka), he grants the lay practitioner vows and, in order to inspire enthusiasm, should explain the passage from "Of the maṇḍala..." up to "the fruit is vast." Then, having caused that [disciple] to enter his own body and emerge through his own vajra path, he places him within the lotus of his own insight (prajñā). Having conferred empowerment upon him just as upon the bodies of living beings, he causes him to emerge like Kṣitigarbha and so forth, and has him recite three times the passage from "Great Joy..." up to "I wish to enter." The master also [recites] from "You are of great conduct..." up to...

བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བར་གྱིས་ཚིག་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལན་གསུམ་བརྗོད་པས་གཟེངས་བསྟོད་ལ། གང་ཞིག་ཐོག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནས་ད་ནི་གནས་པར་བགྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པས་ལྷར་བསྐྱེད་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དྲི་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མཆོད་ནས་ཐལ་མོ་དེ་རྣམས་ལ་སོ་ཤིང་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེས་ཀྱང་མཆོད་ནས་མདུན་དུ་བའི་ལྕི་བས་བྱུགས་པའི་གྲུ་བཞི་པའི་ས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་དོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཆུ་དེ་ཉིད་བཟླས་ལ་འཐོར་འཐུང་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པའི་སྐྱོར་ཆུ་ལན་གསུམ་འཐུང་དུ་བཅུག་ལ་བོས་ནས་མདུན་དུ་བཞག་སྟེ། སྲད་བུ་སུམ་བསྒྲིལ་མདུད་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་དཔུང་པ་གཡས་པར་བཅིངས་ལ། ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཀུ་ཤ་སར་པ་མ་ཉམས་པ་གཅིག་ནི་སྔས་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན། གཉིས་པ་ཡང་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་དེ་འོག་ཏུ་སྟན་དུ་གདིང་བའི་ཕྱིར་བྱིན་ལ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྲུངས་ཏེ་ཆོས་བསྟན་པས་གཟེངས་བསྟོད་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་ལ་ནང་པར་ང་ལ་རྨི་ལམ་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་སྟེ། ཁང་པ་གཞན་དུ་སེང་གེའི་ཉལ་ཐབས་ཀྱིས་ཉལ་དུ་གཞུག་གོ། ། སློབ་དཔོན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་སློབ་མ་ལ་ནི། ཐུབ་པ་ཉི་མ་མ་ལུས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བྱ། །

"Son, apply this wisdom!" and so forth; with these words, one should inspire them by reciting them three times to uplift them. Then, one should recite the passage beginning with "That which is beginningless" and ending with "Now, I shall abide." Next, having generated the deity through the branches of approach and so forth, and having made offerings of external perfumes and the like, one should give a tooth-stick to them with palms joined. They, in turn, should offer it and then cast it away without hesitation onto a square patch of ground smeared with cow dung in front of them. Then, having consecrated water generated from the syllable HŪṂ with the mantra, one should give it to them for rinsing and drinking. Having had them drink the rinsing water three times, consecrated with the mantra OṂ HRĪḤ and so forth, and having called them and seated them in front, one should tie a triple-stranded thread with three knots on their right arm. One should give a fresh, unblemished kuśa blade generated from HŪṂ to serve as a pillow, and a second one generated from HŪṂ to serve as a mat to be spread beneath them. Having protected them perfectly with the Amṛtakuṇḍalī mantra, one should uplift them by teaching the Dharma, reciting the verses beginning with "In this world..." and ending with "They shall become Tathāgatas." Then, instructing them, "Tell me your dreams tomorrow morning," one should have them sleep in another room in the lion’s posture. For a disciple who is earnestly seeking the master, one should recite from "All the Sages and Suns..." up to "One should also perform the work of offering as much as one is able."

ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་འཁོར་ལོ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་སྡོམ་པ་བྱིན་ལ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཞེས་བརྗོད་ལ་དེ་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་སྡོམ་པ་བསྒྲགས་ཤིང་དེ་བཞིན་དུ་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། ། སློབ་མ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་དེ་ལས་གཞན་པའི་སློབ་དཔོན་བཞི་དང་བཅས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པར་ཞུགས་ལ་ཕྱོགས་སུ་ཕུར་བུས་ཡང་དག་པར་གདབ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ར་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་དབང་ཆེན་དང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱོགས་མཚམས་བཅིང་བ་བྱས་ལ་འདི་ལས་བཤད་པའི་སའི་ལྷ་མོ་རྣམས་མཆོད་ལ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། སའི་ལྷ་མོ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའ་ན་གནས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིད་ཀྱིས་བཀུག་ལ་བདུད་རྩི་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུ་དགུ་ལ་རང་རང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཅུག་སྟེ། ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བསྟོད་ཅིང་བདུད་རྩི་ལྔ་བསྟབས་ཏེ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ནས་སྤོས་ཁང་ཐོགས་ལ་བཅོམ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལན་གསུམ་བརྗོད་པ་འདིས་ནི་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་དང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་སྣོད་ལྔ་ལ་གཞག་པའི་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་པའི་སྲད་བུ་ལ། རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་རྣམས་བཀོད་དེ།

Up to that point, having bestowed the vows of the empowerment of the irreversible wheel, one should say, "You must always guard them," and proclaim the specific vows to them. Likewise, one should cause them to perform the confession of misdeeds and so forth. This is the ritual for the preliminary consecration of the disciples. Then, the guru, together with four other masters, enters the maṇḍala house. They should firmly drive stakes into the cardinal directions. Outside the vajra fence, the cardinal and intermediate directions are bound by the two maṇḍalas of Mahendra and Fire. Having made offerings to the earth goddesses explained in this context, one should make the supplication with the passage beginning with "O Protectors, Buddhas" and ending with "draw the maṇḍala." This is the ritual for the preliminary consecration of the earth goddesses. Then, having mentally summoned the maṇḍala residing in space and dissolved it into the nineteen maṇḍalas of the five nectars according to their respective forms, one should make perfect offerings. Then, praising with the verses beginning with "Akṣobhya" and so forth, and offering the five nectars, one should place the right knee on the ground, hold an incense burner, and recite three times the verses beginning with "Bhagavān" and ending with "please act." By this, the principal of the wheel and all the Buddhas are to be preliminarily consecrated. This is the ritual for the preliminary consecration of the deities of the maṇḍala. Then, regarding the five-colored threads placed in the five vessels as previously described, one should arrange the principal deities of the wheel, such as Vairocana and the others.

རང་གི་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པའི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་དེ་ཁ་དོག་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་འོད་ཟེར་སྲད་བུར་བསམས་ཏེ། ཨོཾ་ཨཱཿཔཉྩ་ཤཱ་ཤྭ་ཏ་སུ་ཏྲཾ་སཱ་ཙཀྲ་སུ་ཏྲ་ནཱ་ཡ་ཧཱུཾ། ཞེས་བརྗོད་པས་འདིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གནས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གསོལ་བ་གདབ་པས། མཉེས་པ་དེ་རྣམས་གཞུག་པའི་སྲད་བུ་ལ་རྫི་མ་མྱུར་བར་འདེགས་ཤིང་མིག་འགུལ་བའི་འབར་བའི་ལྟ་བས་བཀུག་སྟེ། ལྔ་པོ་འདི་ལྟར་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་བསྒྲིལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨ་ནྱོ་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏ་སརྦྦ་དྷརྨཱ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨ་སྥ་ར་སྥ་ར་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦྦ་དྷརྨྨ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱཿཨཱ་ཏྱནྟ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཧཱུཾ། ཞེས་བརྗོད་དེ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྦྱོར་བས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཐོགས་པའི་སློབ་མ་སྲད་བུ་མཐའ་ནས་འཛིན་པ་དང་བཅས་པས་སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་ཐོགས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྲད་བུ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བཟུང་སྟེ། ཛཿཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ལ་སློབ་མ་ལ་བཏང་ནས། ཛཿཛཿཛཿཞེས་བརྗོད་ཅིང་སློབ་མ་ཡང་འགྲོ་བར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ་འདུག་ལ་ཚངས་པའི་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་གཡས་ཕྱོགས་སུ་བསྐོར་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་སོང་སྟེ་བྱང་དུ་བལྟས་ཏེ་འདུག་ལ། ཚངས་པའི་ཐིག་གཉིས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་དུ་ཤར་ལྷོ་མཚམས་སུ་སོང་སྟེ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ་འདུག་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། །

Visualize the essence residing in one's own direction, such as the permanent [deity] and so forth, as threads of light endowed with colors. Recite: Oṃ āḥ pañcaśāśvatasūtraṃ sācakra sūtranāya hūṃ. In this context, the Blessed One Ratnasambhava and the others should be applied in the same manner as the Blessed One Vairocana. By making such a supplication, those pleased [deities] are summoned with a blazing gaze, raising the lashes quickly and moving the eyes, and are drawn into the threads of entry. Having unified these five in this way, they should be twisted together. Recite: Oṃ āḥ anyonyānugata sarvadharmā hūṃ, Oṃ asphara sphara anupraviṣṭa sarvadharmā hūṃ, and Oṃ āḥ ātyanta anupraviṣṭa sarvadharmā hūṃ. Then, through the application of Amṛtakuṇḍalī, the disciples holding vajras and bells take hold of the ends of the threads. The master, holding a vajra, grasps the wisdom thread with the left fist, recites jaḥ three times, and hands it to the disciple. Reciting jaḥ jaḥ jaḥ, the disciple should also proceed. The master sits at the western gate facing east and should strike the Brahma-line. Then, circling to the right, he goes to the southern gate and sits facing north, and should strike the second Brahma-line. Likewise, staying in that very place, he goes to the southeast corner, sits facing north, and should strike the eastern line.

དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཕྱོགས་སུ་སོང་སྟེ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ནས་འདུག་ལ་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ་འདུག་ལ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཤར་ལྷོ་མཚམས་སུ་སོང་སྟེ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ནས་འདུག་ལ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་འདུག་སྟེ་ནུབ་བྱང་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ལ་མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་སོང་སྟེ་ལྷོ་ནུབ་མཚམས་སུ་འདུག་ལ་བྱང་ཤར་མཚམས་སུ་བལྟས་ལ་མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་ཡང་བསྐོར་ཕྱོགས་སུ་སོང་སྟེ། དེ་ཡང་དེར་སློབ་དཔོན་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ནས་གདབ་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྲད་བུ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་དང་གདབ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཚོན་རྩི་ལྔ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོན་གང་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཀུག་སྟེ། གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་ལ་སློབ་དཔོན་ནང་དུ་གནས་ནས་ཤར་དུ་བལྟས་ཏེ། བྱང་ཤར་མཚམས་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཡས་སུ་བསྐོར་ཞིང་སོ་སོར་ཚོན་རྩི་དགྱེ་བར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་གཞན་དག་ནི་སློབ་མ་སློབ་དཔོན་བཞི་དང་བཅས་ཏེ་དགྱེ་བར་བྱའོ། ། ཉི་མ་གསུམ་པ་ལ་ཚོན་རྩི་དགྱེ་བ་དང་མཚན་མ་དགོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་རྫོགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ཞུགས་ལ་བསྐོར་བ་བྱ་སྟེ། བལྟས་ལ་མ་ཚང་བ་དང་ལྷག་མའི་ཉེས་པ་བསྐང་བའི་ཕྱིར་ཞི་བའམ་རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། །

Then, in the same manner, one should go to the north, sit facing south, and strike the western line. Likewise, staying in that same place, one should face east and strike the northern line. Then, in the same manner, one should go to the southeast, sit facing west, and strike the southern line. Then, staying in that same place, one should face the northwest and strike the intermediate line. Then, in the same manner, one should go to the southwest, sit there, face the northeast, and strike the intermediate line. The disciple should also go in a clockwise direction and strike the lines while facing the preceptor. This is the preparation and striking of the wisdom cord. Likewise, the five pigments, which are the wisdom colors of the Blessed One Vairocana and the others, should be summoned and their splendor generated. The preceptor, remaining inside and facing east, should begin from the northeast and, circling to the right, apply the pigments individually. Thereafter, the others, including the disciple and the four preceptors, should apply them. On the third day, once the application of the pigments, the placement of the symbols, and so forth are perfectly completed, one should enter with the yoga of Vajra Hūṃkāra and perform a peaceful or enriching fire offering to rectify any defects of omission or excess observed during the circumambulation.

བུམ་པ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་ལོའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚམས་སུ་བཞག་ལ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་དང་ཉེ་བའི་གནས་ཀྱི་ཆ་སྒོའི་ཕྱི་རོལ་དུ་གཞག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལ་ལ་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོའི་ཕྱི་རོལ་དུ་གཞག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཞན་དག་ནི་ཁྲིའི་སྟེང་དུ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་བདག་པོའི་གཡས་དང་བདུད་རྩི་ལྔའི་སྣོད་དབུས་སུ་གཞག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། འཇུག་པར་འདོད་པས་ཀུ་ཤའི་ཆུན་པོ་དང་བཅས་པའི་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་བུམ་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པའི་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་ཅིང་སློབ་དཔོན་གྱི་སྟན་ཡང་བཏིང་ལ་དགོངས་ཀའི་དུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབས་ལ། བླ་ན་ཡོད་པ་དང་བཅས་པའི་མཆོད་པས་མཆོད་ལ། མགོན་པོ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་འགྲོ་བ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མཛོད་ཅིག་ཅེས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱིར་བྱུང་ལ་འདི་ལས་བཤད་པའི་གཏོར་མ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་མ་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སློབ་དཔོན་ཞུགས་ལ་སོ་སོར་ཕྱག་བྱ་སྟེ། དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱིས་བླངས་ནས་རང་གི་བདག་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པ་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། འཁོར་ལོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་དྲི་མ་མེད་མཐོང་ཤོག་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་སྐལ་བ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལུགས་དང་ལྡན་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་གདོང་གཡོགས་དམར་པོས་གདོང་བཀབ་སྟེ།

The vases should also be placed at the intermediate points outside the wheel; it is said that the vijaya vase should be placed outside the door, in the area near the eastern gate. Some say it should be placed outside the southern gate. Others say that the vijaya vase should be placed on a throne to the right of the principal deity, and the vessel for the five nectars in the center. Those wishing to enter should place the vase of Amṛtakuṇḍalī, together with a bundle of kuśa grass, in the eastern direction of the maṇḍala house, and having spread out the master’s seat, they should accomplish the maṇḍala at the time of evening. They should make offerings with the sottara offerings and make this supplication: "O Protector, for the sake of all sentient beings wandering outside, please grant all accomplishments!" Then, having gone outside, they should consecrate the bali offering as explained in the ritual. Following that, the master should enter according to the ritual for the entry of the disciples and perform prostrations to each. Having mentally received the empowerment and so forth, one should visualize that the master has become the identity of one's own lord and perform all the activities. One should also understand the suchness of the wheel to be like a reflection of the nature of phenomena (dharmatā), and recite from "arisen from space" up to "may I see the stainless." Then, the disciples, possessing the attire of great fortune, should have their faces covered outside with a red veil.

ཐལ་མོས་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་གཅིག་ཐོགས་ལ་སྐྱེས་བུའི་རིག་པས་ཁྲིད་ལ་ཡོལ་བ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཐེམ་པ་ལ་བཞག་སྟེ། བླ་མས་ཧཱུཾ་གིས་ཡོལ་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་བཏེག་ནས་ཀུ་ཤའི་ཆུན་པོས་བསང་གཏོར་བྱས་ལ་སྡུག་པ་ཁྱོད་སུ་ཡིན་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། ། དེས་ཀྱང་བདག་ནི་སྐལ་བ་བཟང་པོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པར་བཅུག་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུཏྤ་ད་ཡ་མི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དམ་པ་བསྐྱེད་ལ་དེའི་སྙིང་གར་ས་བོན་ལས་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་ལ། ཨོཾ་སུ་ར་ཏ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བྱ་བ་ནས་མ་དད་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་ཅིང་། ཛཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་ཀྱིས་ཡིད་ཀྱིས་བཀུག་ལ་དེར་གཞུག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གར་བཤད་པའི་ཡི་གེ་ལྔ་པོ་ཨ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། འཇུག་པའི་སྒོའི་སྟན་གྱི་སྟེང་དུ་བཞག་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་བར་དུ་བཞག་ནས་དེང་ཁྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནས་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་ལ་དེའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་ནས། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ལྔ་དུང་ཆོས་ལས་མཐེ་བོ་སྲིན་ལག་དེའི་ཁར་མངོན་དུ་བྱིན་ལ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཋ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་དེ། འཐུང་དུ་བཅུག་ལ་སློབ་མའི་དམ་བཅའ་བ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེང་ཕྱིན་ཆད་ཅེས་བྱ་བ་ནས་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ།

Holding a single white flower in the palms, the person should be led by the ritual master and placed upon the threshold between two curtains. The guru, lifting one side of the curtain with the syllable HŪṂ, should sprinkle it with water from a bundle of kuśa grass and ask, "Who are you, noble one?" The candidate should reply, "I am one of good fortune," and after being properly honored, they are led into the maṇḍala house. Reciting OṂ SARVA-YOGA-CITTA-UTPĀDAYĀMI, they should generate the sublime bodhicitta. At their heart, a vajra is generated from a seed syllable. Then, from OṂ SURATA-SAMAYA-STVAṂ up to "do not be faithless," the words are spoken. With the two syllables JAḤ and HŪṂ, they are mentally summoned and made to enter. Reciting the five syllables of the maṇḍala ritual, A KHAṂ VĪRA HŪṂ, they are placed upon the seat at the entrance door. Between Vairocana and Yamāntaka, they are positioned, and from "Now you..." up to "lest your samaya be impaired," the words are spoken. Placing a vajra at their heart, the verse beginning with OṂ VAJRASATTVA ADYA TVAM and so forth should be recited. Then, the five nectars from the conch vessel are placed directly into the candidate's mouth with the thumb and ring finger. Reciting from "This is..." up to ṬHA, they are made to drink it. To stabilize the disciple's commitment, from "From now on..." up to "lest it be impaired," the words should be spoken. Then, may all the tathāgatas grant their blessings.

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ལ་འབབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨྲར་བཅུག་ལ་སློབ་མ་རླུང་དང་ཆུ་དང་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞག་སྟེ། ཧ་ཨ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་བཀོད་པ་དང་། རྐང་པ་གཉིས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཛྷཻཾ་ཞེས་བྱ་བ་རླུང་དང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་ནས་ཛྷཻཾ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སྒོ་སྲུང་གི་སློབ་མ་བཞིས་ཀྱང་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་ལྕེ་ལ་ཨ་དམར་པོ་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བསམས་ཏེ་བབས་པར་གྱུར་པ་དང་། བྲུ་ཧི་བཛྲ་ཤུ་བྷ་ཨ་ཤུ་བྷ་དྲི་བ་དང་བབས་པ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཏིཥྛ་བཛྲ་ཞེས་བརྗོད་པས་ཉེ་བར་བསྡུ་བ་ནི་དབབ་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧོཿ། ཞེས་འདོན་དུ་བཅུག་ལ་དེའི་ལག་པ་ན་གནས་པའི་མེ་ཏོག་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འདོར་བཅུག་ནས་མེ་ཏོག་དེ་གང་གི་རིགས་སུ་བབས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། བླངས་ནས་དེའི་མགོ་ལ་བཅིངས་ལ་པྲ་ཏི་གྲྀཧྞ་སྟྭཾ་མི་མཾ་སཏྭ་མ་ཧཱ་བ་ལ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱས་ནས་རྒྱུད་གཞན་ལས་བཤད་པའི་ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་མིག་གཉིས་ལ་ཨོཾ་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་དེ། གདོང་གཡོགས་(པ་ཀྲོལ་,བཀྲོལ་)ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ལས་བརྩམས་ཏེ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་བར་དུ་བརྟན་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་འཇུག་པའི་ཆོ་གའོ། ། སྟན་དེ་ཉིད་ལ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བསྟན་ནས་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་འདུག་ཏུ་བཅུག་སྟེ།

Have the student say, "May Vajrasattva descend upon me!" Then, place the student upon the maṇḍalas of wind, water, and the great earth. Arrange the essence-mantras of body, speech, and mind—HA, Ā, and HŪṂ—and visualize the syllable JHAIṂ, representing wind and fire, beneath both feet. Ringing the bell, recite the sequence from ĀVEŚAYA to JHAIṂ three times. The four gate-guarding students should also ring their bells. Then, visualize a red letter A and the deity Amitābha upon the student's tongue. Once the descent has occurred, to stabilize it, recite "TRUHI VAJRA ŚUBHA AŚUBHA DRĪVA" and "TIṢṬHA VAJRA" to perform the withdrawal. This is the ritual of the descent. Then, have the student recite "PRATĪCCHA VAJRA HOḤ" and have them throw the flower held in their hand into the maṇḍala. One should identify the family into which the flower has fallen. Having retrieved it, bind it to the student's head and recite "PRATIGṚHṆA STVAṂ MIMAṂ SATVA MAHĀBALA," and then confer the garland empowerment as explained in other tantras. Then, visualize an OṂ at the student's two eyes and recite the verse beginning, "Vajrasattva, today for you..." and so forth. Remove the blindfold and, starting from the Lord of the Maṇḍala down to Amṛtakuṇḍalī, perform the stabilization. This is the ritual for the entry of the student. Then, have the student sit in the cross-legged posture upon that very seat, facing the east.

སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་སྟེང་དུ་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་བཞག་པའི་ནང་དུ་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཆུ་ཉུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་ཐུག་ལ་ལོ་མའི་ཆུན་པོས་བླངས་པའི་ཆུ་དང་། སློབ་མ་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་རང་གི་ལྷར་བསྐྱེད་པའི་མགོ་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་ཆུའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། གོས་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པའི་ཅོད་པན་དེའི་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོས་མཚན་པར་བསམས་ལ་དེའི་མགོ་ལ་བསྐོན་ལ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་སོ། ། ཅོད་པན་དང་དར་དཔྱངས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་ལ་དེས་ལག་པ་གཡས་པས་བཟུང་ནས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། རང་གི་བདག་པོའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པ་ལས་དེའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བཟུང་ནས་ལག་པ་གཡས་པ་དང་གཡོན་གྱིས་འཁྱུད་ཅིང་། ཨོཾ་བཛྲ་ཨདྷི་བ་ཏི་སྟྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་བདག་པོའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པ་དེའི་མགོ་ལ་དེའི་ལག་པ་བཞག་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་ཏྭ་སྟྭཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་ཀྱེ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ལ་ལ་དག་ནི་མེ་ཏོག་གང་དུ་བབས་པ་དེའི་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་མིང་གདགས་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནས་རང་གི་བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་ཡང་འདི་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་ཅིང་ཆོས་བཤད་དེ།

Upon the previously described Victorious Vase, place the vessel for the offering water. Inside it, pour a small amount of water from all the other vases and take some with a bunch of leaves. Then, while reciting "Oṃ vajra abhiṣiñca," bestow the water empowerment upon the head of the disciple who has been generated as their own deity through the stages of approach and so forth. Visualize the crown, adorned with garments and the like, as being marked by the principal deity of that family, and place it upon the disciple's head; these are the crown and silk-scarf empowerments to be explained later. Place a vajra at the disciple's heart, and while holding it with the right hand, recite the verse beginning with "Of all the Buddhas..." This is the vajra empowerment. Possessing the union of one's own lord, hold the vajra and bell at the disciple's heart and embrace them with the right and left hands, reciting: "Oṃ vajra-adhipati-tvaṃ abhiṣiñcāmi tiṣṭha vajra-samaya-tvaṃ." This is the lord empowerment. Placing the hands of the disciple—who holds the vajra and bell—upon their own head, recite: "Oṃ vajrasattva-tvaṃ abhiṣiñcāmi vajra-nāma-abhiṣekata [Name]," and so forth. This is the name empowerment. Some say that the name should be assigned in accordance with the family of whichever flower the disciple's flower fell upon. Then, recite from "one's own lord" up to "this is also the empowerment," and explain the Dharma.

དབང་བསྐུར་ལྔ་པོས་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་རིག་པའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དབང་བསྐུར་བ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་སློབ་མ་མི་ཕྱེད་པར་གྱུར་ཅིང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁམས་སོ། ། རིགས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་འགྱུར་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ལ་དབང་བའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་ལུང་བསྟན་པ་དང་དབུགས་དབྱུང་བ་དག་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་ལ་དེའི་ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་བྱིན་ཏེ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ནས་དེའི་ལག་པ་གཡས་པར་འཛིན་དུ་གཞུག་སྟེ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། ། དེ་ནས་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བླ་མས་བརྗོད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འདི་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་ལ་ལག་པ་གཡོན་པར་དྲིལ་བུ་འཛིན་དུ་བཅུག་ནས། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་དུ་བཅུག་ལ། སྙིང་པོ་བསྙེན་པ་སོགས་བཤད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས་བསྒོམ་པས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཐབས་བསྟན་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་བསྐུར་བ་མི་བྱེད་ན་ལུང་བསྟན་པ་དང་དབུགས་དབྱུང་བ་དག་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་རིག་པའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་བབས་ལ་སློབ་དཔོན་ལ་མཆོད་ལ།

Through the five empowerments, one should understand the purity of Akṣobhya and the others. This is the empowerment of the vidyā. By means of those empowerments, the five resultant primordial wisdoms are perfected; thus, the disciple becomes indivisible and becomes the element of emptiness. One becomes the birthplace of the family and possesses the fortune to have mastery over enlightenment. Then, the vajra conduct, the prophecy, and the encouragement should be shown to them. Reciting the verse beginning with "This is..." and so forth, the vajra is placed in their hand. Reciting "Oṃ sarvatathāgata..." and so forth, they are made to hold it in their right hand; this is the vajra conduct. Then, the guru recites the verse beginning with "Without beginning or end..." and so forth, and the vajra should be held with suchness. Then, reciting the verse beginning with "This is that..." and so forth, they are made to hold the bell in their left hand. Reciting the verse beginning with "Existence is pure by its very nature..." and so forth, and from "The explanation of the essence, the approach, and so forth" up to "by means of meditation," it should be recited. Having thus shown the method for the complete purity of the enjoyments of existence, if the empowerment of non-retrogression is not to be performed, then the prophecy and encouragement are given. This is the ritual connected to the empowerment of the vidyā. Then, having descended, one should make offerings to the master.

བླ་མ་ལ་བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་མགུ་བས་སྡོམ་པ་བཞི་བྱིན་ནས་སྟན་དེ་ཉིད་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འདུག་ཏུ་བཅུག་ནས། ཡན་ལག་བཞིའི་ཆོ་གས་རང་གི་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བྱ་སྟེ། རང་གི་སྙིང་ག་ལས་སྤྲུལ་པའི་རིག་མ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཟློས་པས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བལྟས་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྟན་ལ་འདུག་ཏུ་བཅུག་ལ་མི་མཉམ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ་འདི་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། གལ་ཏེ་གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་མི་སྟེར་ན་དེའི་ཚེ་འདིར་ལུང་བསྟན་པ་དང་། དབུགས་དབྱུང་བ་བྱིན་ལ་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་བྱ་བའི་རྒྱུད་དང་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་དབང་བར་གྱུར་ཏེ། འདིའི་མིང་ནི་སློབ་དཔོན་དུ་དབང་བསྐུར་བ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་ཤེས་རབ་གཏད་ནས། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་སྟེ། དེས་སྡོམ་པ་བཞི་བྱིན་ལ་སློབ་མ་ཡོལ་བས་བར་དུ་བཅད་པར་བཞག་ནས་གསང་བའི་མཆོད་པ་ནི་མཐར་ཡོལ་བའི་མཐའ་མ་བཏེག་སྟེ། མཐེ་བོང་དང་སྲིན་ལག་གིས་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ནས་གསང་བའི་དབང་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེས་ཀྱང་ཀྱེ་མ་བདེའོ་ཞེས་བརྗོད་དེ་མྱང་བར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ཕྱིར་ལོག་ནས་པདྨ་ལ་གནས་པ་རང་གིས་མྱང་སྟེ།

One should recite the verses beginning with "To the Guru, Bodhivajra," and so forth. Then, the Guru, being pleased, bestows the four vows and has the disciple sit upon that very seat as before. One should perform the application of one's own mantra through the ritual of the four limbs. The empowerment conferred by the offering goddesses emanated from one's own heart should be bestowed by reciting the verse beginning with "Great Vajra." Then, having looked at the maṇḍala and had the disciple sit on the seat as before, one should teach the section from "Without inequality" up to "the perfections and so forth." This is the empowerment of non-retrogression. If the secret empowerment and the wisdom-gnosis empowerment are not to be given, then at that time, one should grant the prophecy, the encouragement, and the authorization. This constitutes the authority to teach the Kriyātantra, Caryātantra, Yogatantra, and so forth; this is called the "Master Empowerment." Then, having made perfect offerings and entrusted the wisdom consort, one should supplicate the Guru with the verse beginning with "Bodhivajra." The Guru bestows the four vows and places the disciple behind a curtain. For the secret offering, finally lifting the edge of the curtain, the Guru should hold the vajra with the thumb and ring finger and bestow the secret empowerment. The disciple should then say, "O, how blissful!" and taste it. The Master himself returns and tastes what remains in the lotus.

དེས་ཀྱང་ཁ་ཡིས་རང་གི་རྡོ་རྗེ་མྱང་དུ་བཅུག་ནས་རང་གི་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལ་འདུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕན་ཡོན་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཞུགས་པར་གྱུར་པའི་སློབ་མ་ལ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཀུན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ལ་ལ་དག་ནི་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་འདུག་པ་དེ་དག་གི་ལག་པ་གཡས་པ་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་བཞག་སྟེ། མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་རབ་ཡན་ལག་འདུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པར་བསམས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཡོལ་བའི་ནང་དུ་བསངས་ཏེ་འདུག་ནས་གསང་བའི་མཆོད་པ་ལ་གནས་པའི་སློབ་མ་ལ་བལྟས་ཏེ། གལ་ཏེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པའམ། དེའི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྤྲོ་བ་ནི། རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པའི་ལུས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཆ་བྱད་དུ་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དག་ལས་བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་འབབ་པར་བསམས་ལ་འབབ་པ་དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཟླ་བའི་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པས་དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བར་བསམས་ནས། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སློབ་མ་དེ་ཉིད་ལ་ཐིམ་པར་བྱས་ལ་མར་གྱི་བུམ་པ་བཞིན་དུ་ཞུགས་པར་སེམས་ཀྱིས་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་རིགས་གཞན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་དེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་སྤྲོས་ཏེ། དེའི་རིགས་ཀྱི་མདོག་དང་ལྡན་པའི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱ་ཞིང་། གཏི་མུག་ཅེས་བྱ་བ་ནས་རང་ཉིད་གྱུར་ཅེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

He should also cause the disciple to taste his own vajra with the mouth and then sit upon his own cushion, such as one stuffed with cotton. Then, the benefits should be proclaimed, saying: "To the disciple who has entered, this is by all the Vajra-holders," and so forth. Some say that in that same way, a supplication should also be made. Then, having placed the right hands of those sitting in front upon their left hands, one should recite from "Wisdom and means are directly united" up to "visualize them as being included." Having entered within the curtain and sat down, one looks at the disciple who abides in the secret offering. If the practitioner is a yogi of Vairocana or of his family, then at that time, having performed the yoga of Vairocana, one emanates Vairocana from one's own heart. One should visualize the body in the guise of great bliss while embracing the consort, and imagine a stream of nectar flowing from the vajra and lotus. Visualizing that very stream as the Blessed One, possessing the color of the moon, one should imagine it conferring empowerment upon the disciple, and then visualize Vairocana dissolving into that very disciple, entering like a vessel of melted butter. Alternatively, if the practitioner is a yogi of another family, then at that time, one should emanate the deity of that family and visualize the conferral of empowerment by a stream of nectar possessing the color of that family. One should then recite from "Delusion" up to "become oneself."

མཐར་བླ་མ་ཡོལ་བ་ནས་བྱུང་སྟེ། རང་གི་སྟན་ལ་འདུག་པ་དེ་དག་མདུན་ན་ཙོག་ཙོག་པོར་འདུག་པ་ལ། དེ་དག་གི་རིག་མའི་ལག་པ་གཡོན་པ་སློབ་མའི་ལག་པ་གཡས་པར་བཞག་པ་བཟུང་ནས་རང་གི་ལག་པ་གཡས་པ་སློབ་མའི་མགོ་བོར་བཞག་ནས། ཐབས་གཞན་གྱིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནས་མཆོག་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དང་། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ཐོབ་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་དེ་ལྷ་ལས་བབས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས་འདི་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནས། བདེ་བར་གཤེགས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། རྗེས་སུ་གནང་བ་ཡང་བྱིན་ནས་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་ལ། དབུགས་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་དང་ནི་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གཞན་དག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདིར་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་བླ་མའི་ཞབས་གཉིས་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གཙོ་བོས་ཇི་ལྟར་བཀའ་སྩལ་པ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་བགྱིད་པར་འཚལ། ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་ལེགས་པར་གནས་སོ། ། ཞེས་བཀྲ་ཤིས་པའི་ཚིག་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འདི་ལ་གསང་བའི་གནས་བསླབ་པར་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་བཛྲ་ཀྲི་ཏ་བྷུ་མེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་གུར་གྱི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་དབང་ཆེན་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་ནི་བསྲུང་བ་ཡིན་པར་ལ་ལ་དག་འདོད་དེ།

Finally, the guru emerges from behind the curtain and sits upon his own seat. While the disciples remain crouching before him, the guru takes the left hand of the consort and places it in the right hand of the disciple. Then, placing his own right hand upon the disciple’s head, he recites the passage from "By other means..." up to "...is not supreme," and from "Other conduct of awakening..." up to "...will not be attained." Then, the master, possessing the mudrā of the descent from the gods, should recite the passage from "This very..." up to "...Sugata." Having also granted the authorization, he should recite the passage from "In whatever way..." up to "...will become supreme awakening." To grant encouragement, he should recite the passage from "Seeing and entering..." and so forth, up to "...will become." Others say that the passage beginning with "The mudrā is blessed..." should also be recited here. Then the disciple prostrates at the feet of the guru and should say: "Just as the Lord has commanded, so shall I act." He should also recite the auspicious words: "Homage and well-established." Then, the secret place should be taught to him. Some maintain that the four maṇḍalas of Mahendra and so forth are the protection outside the vajra fence and canopy, by means of the mantra "HŪṂ VAJRA KṚTA BHŪME HŪṂ."

ས་བོན་ལཾ་སེར་པོ་ལས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟུར་བཞི་པ་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་མ་དང་། ཡཾ་སྔོན་པོ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུ་ལྟ་བུ་བ་དན་གྱིས་མཚན་པ་དང་། དེའི་ཕྱི་རིམ་དུ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ས་བོན་བཾ་ལས་བྱུང་བ་མདོག་དཀར་པོ་དང་། དེའི་ཕྱི་རིམ་དུ་ས་བོན་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་བསམ་མོ། ། མཆོག་ཏུ་བསམ་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་འོད་ཟེར་སེར་པོ་དང་ལྡན་པ་བསམས་ནས། བྷྲཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་མདོག་སེར་པོ་རྩིབས་བཅུ་པ་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་བསམས་ཏེ། དེས་ལྷ་ཆེན་པོ་དང་ཨུ་མ་མནན་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ཡང་། གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་སྟེ། ། གཡོན་ན་ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས། ། སྒེག་པ་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་འཆང་ཞིང་། ། ཁམས་གསུམ་དག་ནི་འདུལ་བར་བརྩོན། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་སོགས་ཁྲོ་བོ་རྣམས། ། མཁས་པས་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་ལ་བསམ། ། འདོད་རྒྱལ་དབྱིག་སྔོན་སྟོབས་མི་གཡོ། ། ཤར་ལྷོ་མཚམས་སོགས་རྩིབས་ལ་བསམས། ། གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་སྟེ། ། གནོད་མཛེས་འོག་སྟེ་རིམ་བཞིན་བསམ། ། ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཁྲོ་བོ་བཅུའི་ས་བོན་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་སྟེ་གཞན་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ས་བོན་ནི་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་མོ། ། གཞན་དག་ནི་པྲཾ་དང་ཧཱུཾ་དག་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་དང་། སྟོབས་པོ་ཆེའི་ས་བོན་ཡིན་པར་འདོད་དོ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་གནོད་མཛེས་དང་། ། མི་གཡོ་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་དང་བཅས་པ། །

From the yellow seed-syllable laṃ arises the earth maṇḍala, square in shape and marked at the corners with three-pronged vajras. From the blue yaṃ arises the wind maṇḍala, bow-shaped and marked with banners. Beyond that, one should visualize the water maṇḍala, white in color and arising from the seed-syllable vaṃ. Beyond that, one should visualize the red fire maṇḍala arising from the seed-syllable raṃ. For the supreme visualization, one should visualize the syllable bhrūṃ, yellow in color and endowed with rays of light, resting upon a sun maṇḍala in the sky. From bhrūṃ, one visualizes a yellow ten-spoked wheel. In its center, one visualizes the glorious Vajra-Hūṃkāra, who is visualized as trampling upon Mahādeva and Umā. Furthermore: "In the right hand, a vajra and a sword; In the left, a noose and a hook. Bearing a graceful and wrathful form, He strives to subdue the three realms. The wise should visualize the wrathful deities, Yamāntaka and the others, on the spokes of the directions. Takkirāja, Nīladaṇḍa, Balabhadra, and Acala Are visualized on the spokes of the southeast and other intermediate directions. Uṣṇīṣacakravartin and Sumbharāja Are visualized in the upper and lower positions, respectively." Thus it is explained. Regarding that, the seed-syllable for the ten wrathful deities is the letter hūṃ, while the seed-syllable for Uṣṇīṣacakravartin is the letter bhrūṃ. Others maintain that praṃ and hūṃ are the seed-syllables for Aparājita and Balabhadra. "Takkirāja, Sumbharāja, Acala, and Uṣṇīṣacakravartin, Together with the lords of the wheel," [it is said].

ཨག་ཚོམ་མེད་པར་རིན་ཆེན་གཅོད། ། གཞན་དག་དེ་ལས་བཟློག་པའོ། ། ཀུན་ཀྱང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། གཡོན་བརྐྱང་ནས་ནི་བཞུགས་པའོ། ། ཉི་མའི་འོད་དང་ལྡན་པ་ལ། ། རང་སྣང་རིག་པའི་བདེ་མྱོང་དང་། ། ལྡན་པ་འཁྱུད་པ་ཡི་ནི་ལུས། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་པདྨ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་ཞལ་དང་པོ་དང་། སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཞལ་གཡས་ནག་པོ་གཡོན་དཀར་པོའོ། ། གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ཞལ་དང་པོ་དང་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཞལ་གཡས་སྔོན་པོ་གཡོན་དཀར་པོའོ། ། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་ཞལ་དང་པོ་དང་། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ལ་ཞལ་གཡས་སྔོན་པོ། གཡོན་དམར་པོའོ། ། གང་གཞན་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོར་བཞུགས་པ་དེ་དག་གི་ཞལ་གཡས་དཀར་པོ་གཡོན་དམར་པོ་སྟེ། ཞལ་དང་པོ་སྐུའི་མདོག་དང་མཐུན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཅོད་པན་ལ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་བཞུགས་པ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཅོད་པན་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། པདྨ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་ཅོད་པན་ལ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བཞུགས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་ཕྱག་གཡས་ན་རལ་གྲི། ཕྱག་གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ། པདྨ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་ཕྱག་གཡས་གཉིས་ན་པདྨ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་གཉིས་ན་འཁོར་ལོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པའོ། ། རྩིབས་བཅུ་ལ་གནས་པའི་ཁྲོ་བོ་བཅུ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་གཡས་ཀྱི་དང་པོ་ནི་རྩ་བའི་ཕྱག་མཚན་(ཐོབ་,ཐོ་བ་)དང་། ལྕགས་ཀྱུ་དང་དབྱིག་པ་དང་། དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་དང་། པདྨ་དང་རྩེ་གསུམ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་སེར་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་རྩིབས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། །

Without a beard, they sever the jewel; others are the reverse of that. All of them dwell with their left legs extended upon sun maṇḍalas. Possessing the light of the sun, they have bodies embraced by the experience of the bliss of self-manifesting awareness. The great wrathful Padmāntakṛt has a first face and a red body, with a black face to the right and a white face to the left. Uṣṇīṣacakravartin has a first face and a yellow body, with a blue face to the right and a white face to the left. Prajñāntakṛt has a first face and a white body, with a blue face to the right and a red face to the left. Those others who dwell with a blue body have a white face to the right and a red face to the left; their first face corresponds to the color of their body. Akṣobhya resides in the crown of all of them. Vairocana resides in the crown of Yamāntaka. Amitābha resides in the crown of Padmāntakṛt. In the right hands of all, there is a sword. In the two left hands, there is a jewel and a lotus. In the two right hands of Padmāntakṛt, there is a lotus and a sword; in the two left hands, he holds a wheel and a jewel. The first right hands of the ten wrathful deities residing on the ten spokes hold their primary implements: a hammer, a hook, a staff, a blue club, a lotus, a trident, a vajra, a sword, a yellow wheel, and a vajra. Yamāntaka and the others should be visualized on the spokes of the east and so forth, exactly as they are.

ཁྲོ་བོ་མི་གཡོ་བའི་ཁྱད་པར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པ། གཡོན་ན་འཁོར་ལོ་དང་ཞགས་པ་བསྣམས་པ། སྤྱན་ཡོ་བ་བྱིས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། སྤྱན་ཡོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི། ། མི་གཡོ་བྱིས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། འདིའི་མཚོན་ཆ་གཙོ་བོ་ནི་རྡོ་རྗེར་ཁ་ཅིག་འདོད་དོ། ། མི་གཡོ་བའི་མཚོན་ཆའི་གཙོ་བོ་ནི་རལ་གྲི་ཡིན་པར་ཁ་ཅིག་འདོད་དོ། ། འོག་གི་ཆའི་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་ལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ཕྱག་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་བསྣམས་པའོ། ། སྟེང་གི་རྩིབས་ལ་བཞུགས་པའི་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ཕྱག་གཡས་ན་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་བསྣམས་པ་འོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཅན་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་འཇིགས་ཕྱག་ལྡན་པས་ཁྱབ། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བས་འཁྲུག་པའི་འོད། ། མི་འགྱུར་ལྟ་བུའི་ཤུགས་ཀྱིས་ནི། ། གཡས་ཕྱོགས་བསྐོར་བས་འཁོར་བར་འགྱུར། ། ཕྱོགས་བཅུར་གནས་པའི་ཁྲོ་བོ་ནི། ། སྟོབས་ཆེན་ཕ་རོལ་གནོན་པ་སྟེ། ། དེ་རྣམས་གཡོ་བ་མེད་པ་ནི། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདེ་བའི་བདག། བསྲུང་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པས་བརྟགས་བསམ། ། ཐེག་པ་དམན་པར་ལྷུང་རྣམས་ལ། ། སྲུང་བའི་དོན་དུ་འཁོར་ལོ་དང་། ། ལྟེ་ནང་ཁོང་སྟོང་གནས་པ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་སྙིང་དབུས་སུ། ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཕྱག་རྒྱ་དེར། ། གཞལ་ཡས་ཁང་སོགས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་སེར་པོ་རྩིབས་བཅུ་ལ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས་བརྗོད་པའི་དབུས་ཀྱི་སྒྲའི་དགོས་པ་ནི་འདིས་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །

The specific characteristics of the wrathful deity Acala shall now be explained. One should visualize him holding a vajra and a sword in his right hands, and a wheel and a noose in his left hands. His eyes are askance, and he is adorned with the ornaments of a child. As it is said: "The vajra-holder with askance eyes, Acala, adorned with the ornaments of a child." Some maintain that his primary weapon is the vajra, while others maintain that his primary weapon is the sword. On the spokes of the wheel in the lower section is the king Sumbharāja, holding a black vajra in his right hand. On the upper spoke, one should visualize Uṣṇīṣacakravartin seated, holding an eight-spoked wheel in his right hand, surrounded by a circle of light. "Pervaded by wrathful deities with terrifying hands, With light agitated by garlands of blazing fire, By a force like that of the Unchanging One, It revolves, circling toward the right. The wrathful deities residing in the ten directions Are of great power and subdue the enemy; That they are immovable Is the nature of the bliss of wisdom and method. To protect, the yogi should contemplate them thus. For the sake of protecting those who have fallen into the Lesser Vehicle, The wheel and the hollow interior of the navel Are also situated there; In the center of the heart, within the dharmodaya mudrā, One should meditate on the celestial mansion and so forth. Upon a yellow ten-spoked wheel, One should meditate in its center." This explains the purpose of the word "center" as stated in the eighteenth chapter.

དེ་བཞིན་གང་ཚེ་དེས་འཁོར་ལོ། ། དབུས་སུ་གཙུག་ཏོར་གྱིས་བརྒྱན་ན། ། སྟེང་གི་རྩིབས་ལ་ཧཱུཾ་མཛད་དེ། ། གཡོན་དུ་འཁོར་བར་བསམ་པར་བྱ། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་སྔོན་བྱས་ནས། ། མཚན་མོ་ངག་ནི་ལན་གསུམ་ཞིག། གསང་སྔགས་བརྗོད་དེ་མཆོད་བྱས་ནས། ། ཕྱིར་ཟློག་ཞེས་བྱར་གྱུར་པ་ཡིན། ཨོཾ་ཨཿཨུཥྞཱི་ཥ་བཛྲ་ཙཀྲ་བརྟི། སརྦ་ལོ་ཀོཏྟ་རཱ་མནྟྲ་ཏནྟྲ། ཙུརྞ་པྲ་ཡོ་གི་ནཱི་སརྦ་བི་ཥ་བི་ཙུརྞ་ཡ། མ་མ་ཀྲྀ་ཏ་ཡེ་ན་ཀེ་ན་ཙིཏ། ཀྲྀ་ཏེ་ནི་ཀ་རི་ཎི་པ་ཏཱ་ནི་སརྦྦ་ནི། ཚིནྡ་ཚིནྡ། བྷིནྡ་བྷིནྡ། ཀཾ་པ་ཀཾ་པ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། བི་དྷྭ་ནྶ་ཡ། བི་དྷྭ་ནྶ་ཡ། ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲ། བི་ཙུརྞ་ཡ་བི་ཙུརྞ་ཡ། ཨུཥྞཱི་ཥ་བཛྲ་ཙཀྲ་བརྟི། བྷྲཱུཾ་བྷྲཱུཾ་བྷྲཱུཾ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཞེས་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས། རྣལ་འབྱོར་པའམ་འགའ་ཞིག་གནོད་པ་བྱ་བར་རྩོམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་དེ་ཐམས་ཅད་དབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱིར་བཟློག་པའོ། ། གྲོ་ག་ལ་སོགས་པ་ལ་འཁོར་ལོ་གཉིས་བྲིས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ལྡན་པས་གྲོ་གའམ་དར་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེས་པ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་གུར་གུམ། བུད་མེད་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ནི་གི་ཝང་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཟུར་བཞི་པ། སྒོ་བཞི་པ་རྟ་བབས་བཞི་དང་ལྡན་པ་བྲིས་པ་དེའི་ནང་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་བཅུ་གཉིས་པའི་ལྟེ་བ་ལ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དེའི་ལྟེ་བ་ལ་གསུམ། སྟེང་དུ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ལ་ཐིག་ལེས་བརྒྱན་པ། ལ་ལ་ནས་དྲུག་པར་འགྱུར་བའི་ས་བོན་ནི་ཧ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ།

Likewise, when that wheel is adorned with the uṣṇīṣa in the center, one should visualize Hūṃkāra on the upper spoke, rotating to the left. Having first performed the offerings and so forth, if one recites the mantra three times at night and makes offerings, it becomes known as the "Repeller." Oṃ aḥ uṣṇīṣavajracakravarti sarvalokottaramantratantra cūrṇaprayoginī sarvaviṣavicūrṇaya mama kṛtayena kenacit kṛtena kāriṇi pātāni sarvāṇi chinda chinda bhinda bhinda kaṃpa kaṃpa hana hana daha daha paca paca vidhvaṃsaya vidhvaṃsaya śatasahasra vicūrṇaya vicūrṇaya uṣṇīṣavajracakravarti bhrūṃ bhrūṃ bhrūṃ hūṃ hūṃ hūṃ. Having recited this three times during the day and three times at night, whatever harm any yogi or anyone else intends to inflict will be brought down upon them. This is the "Repeller." Regarding the meaning of the phrase "having drawn two wheels on birch bark and so forth": possessing the application of Vairocana as appropriate, one should draw a four-cornered, four-gated maṇḍala with four archways on birch bark or silk and so forth. For the protection of a man, use saffron; for the protection of a woman, use bezoar. Inside that, in the hub of a twelve-spoked crossed-vajra, draw an eight-spoked wheel. In its hub, there are three [elements]: above, a half-moon adorned with a drop (bindu). According to some, the seed syllable that becomes the sixth is the syllable ha.

དེའི་ནང་དུ་ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ན་ཛིཀ་ཆེ་གེ་མོ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་བྲིའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱུང་བའི་སྔགས་བྲི་བར་བྱའོ། ། མེ་ལ་སོགས་པ་མཚམས་ཀྱི་རྩིབས་ལ་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ཕྱུང་བའི་སྔགས་བྲིའོ། ། འཁོར་ལོའི་མུ་ཁྱུད་ལ་ནི་ཨོཾ་ཨཿཨོཾ་ཧཱུ་ལུ་ཧུ་ལུ། ཏིཥྛ་ཏིཥྛ། ཆེ་གེ་མོའི་ཨུ་པ་དྲ་བ་དི་ཀཾ་བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། ཨ་མྲྀ་ཏེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་མགོ་ནང་དུ་བསྟན་ལ་གཡས་ཕྱོགས་སུ་བསྐོར་ནས་འཁོར་བར་བྲིའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་བཞིར་ནི། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་ཕྱུང་བའི་སྔགས་བྲིའོ། ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་དྲུག་གི་གནས་སུ་ནི་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་གསུམ་མམ། རང་རང་གི་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྟེ། ཨོཾ་ཛཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དར་ལ་སོགས་པ་དེ་རིམ་པ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པར་ལྟེ་བ་ལ་སྦུ་གུ་ལ་དཀྲིས་ནས་སྲད་བུས་དཀྲིས་ཏེ། རྒྱ་སྐྱེགས་ལ་སོགས་པས་བྱུགས་ལ། རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱས་ནས་དཔུང་པའམ་མགུལ་དུ་གདགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷའི་ཐུགས་ཀར་བཤད་མ་ཐག་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་འཁོར་ལོ་དེར་གནས་ཇི་ལྟ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་བཅུ་དགུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་དང་ལྡན་པ།

Inside that, one should write: OṂ ĀḤ JINA JIK [Name] ŚĀNTIṂ KURU HŪṂ. In the center of the spokes in the directions of the east and so forth, one should write the mantras of the emanations of Akṣobhya and the others. On the spokes in the intermediate directions of the southeast and so forth, one should write the mantras of the emanations of Locanā and the others. On the rim of the wheel, one should write clockwise, starting from the inside: OṂ ĀḤ OṂ HŪLU HŪLU TIṢṬHA TIṢṬHA [Name]'s UPADRAVADIKAṂ BANDHA BANDHA HANA HANA DAHA DAHA AMṚTE HŪṂ PHAṬ. In the four gates of the east and so forth, one should write the mantras of the emanations of Yamāntaka and the others. In the locations of the six goddesses, such as Rūpavajrā and the rest, one should write either the three syllables OṂ ĀḤ HŪṂ or their respective seed syllables, such as OṂ JAḤ HŪṂ and so forth. Having wrapped a tube around the hub in eight layers or more of silk and the like, and having bound it with thread, anointed it with lac and so forth, and performed the consecration, it should be worn on the upper arm or the neck. Then, the master, endowed with the three samādhis, should visualize within the heart of his chosen deity the aforementioned celestial mansion, inside of which is the wheel. Within that, according to their respective positions, are the mantras that are the very essence of the nineteen deities, such as the Blessed One Vairocana and the others.

མུ་ཁྱུད་ལ་བཀོད་པའི་ཡི་གེ་རེ་རེའི་འོད་ལས་བྱུང་བའི་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་འཚེ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཇིགས་ཤིང་དེའི་ལྟེ་བའི་རང་གི་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསམས་ནས། དེའི་ཤེས་པ་བཀུག་སྟེ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ཡི་གེ་ཧཾ་གི་ཆོ་གས་གོ་བསྐོན་པའི་ལུས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འབྱིན་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ལས་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་འཛག་པས་ལུས་ཁྱབ་པར་བསམས་ལ། འོད་ཀྱི་སྒོ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་དང་ལྡན་པའི་ལྷའི་ཚོགས་བུམ་པ་དཀར་པོ་ལས་བདུད་རྩིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཡང་ན་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་སམ། ཡང་ན་ཞུ་བར་གྱུར་ནས་བདག་ཉིད་ལ་ཞུགས་པའི་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བསམས་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གསང་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ནས་བླ་ན་ཡོད་པ་དང་བཅས་པའི་མཆོད་པ་བྱས་ལ། ལྷའི་མཆོད་པའི་གནས་སུ་ཁ་སྦྱར་ལ་གཞག་པའམ། མགུལ་ལ་སོགས་པར་གདགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དེ་ནས་ཞི་བར་འགྱུར་བ་ནི་ཞི་བའི་ལས་ཡིན་ལ་ལས་ཐམས་ཅད་ནི་འདི་ནང་དུ་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ་མངོན་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞི་བའི་བསྲུང་བའོ། ། རིག་པའི་དོན་དུ་ནི་ཕྱིར་བཟློག་པའི་འཁོར་བའོ། ། གང་ཞིག་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གནོད་བྱེད། ། མི་གང་སློབ་དཔོན་ལ་འཁུ་དང་། ། ཕ་དང་མ་ནི་གནོད་བྱེད་དང་། ། དེ་བཞིན་གཞན་ཡང་རྟག་གསོད་པ། ། དེ་ལ་རྣལ་དབང་མགོན་པོས་ནི། ། བརྩེ་བས་གཞན་དབང་འགྱུར་སེམས་ཀྱིས། ། སྦྱིན་དང་བརྗོད་པས་ལས་དེ་ལས། །

From the light of each syllable arranged upon the rim, a host of Noble Amṛtakuṇḍalī emerges, utterly destroying all harm. Visualizing the object of accomplishment arising from the first syllable of one's own name at the center, one summons their consciousness and unifies it. Then, having armored the body through the ritual of the syllable Haṃ, one visualizes a stream of nectar dripping from the mantra garland that emanates the Blessed One Vairocana, pervading the entire body. From the gateway of light, a host of deities with white bodies confer empowerment with nectar from white vases. Alternatively, one is empowered by the bodhicitta arising from perfect union, or by the empowerment of the melted [nectar] entering oneself. Visualizing that one is freed from all faults, one should repeatedly recite the secret mantra and perform offerings along with the supreme [offerings]. One should then place [the object] in the deity's place of offering, either in a sealed union or suspended around the neck and so forth. That which pacifies [the object] from that point is the activity of pacification (śāntika); all activities are subsumed within this, for it is the protection of pacification that pacifies all unwanted faults. For the sake of knowledge, it is the wheel of reversal. Whoever harms the Three Jewels, whoever is hostile toward the preceptor, whoever harms father and mother, and likewise whoever constantly kills others—for them, the Lord of Yogis, with a mind of compassion and mastery over others, grants [protection] through giving and recitation from that activity.

བཟློག་པར་བྱ་ཞིང་གསོལ་བ་གདབ། ། གལ་ཏེ་རྨོངས་པ་མི་ལྡོག་ན། ། དེ་ཚེ་ལས་འདི་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཁ་སྦྱོར་དབྱེ་བ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཐུན་མཚམས་དང་པོའི་མཐར་རང་གི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལེགས་པར་བསླབས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐད་ཅིག་གིས་བྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ལས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚོགས་སྤྲོས་ལ་འོད་ཟེར་དེ་ཉིད་ལས་བསྒྲུབ་བྱ་སྤྲོས་ཏེ། རང་གི་མདུན་དུ་ཡང་སྤྲོས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ཕྱོགས་བཅུར་གནས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚོགས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེས་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་དུམ་བུ་བརྒྱར་བྱས་ཤིང་ཕྱེ་མར་བྱས་པ་དང་ཁྲོས་པའི་སེམས་དང་ངག་རྩུབ་པོས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱས་པར་བསམས་ལ་སེམས་ཅན་གདུག་པ་དེ་ང་ནི་སངས་རྒྱས་གསོད་པའོ་ཞེས་འགྱོད་པ་སྐྱེས་ཤིང་དམྱལ་བའི་འཇིགས་པས་སྐྲག་ཅིང་སྐྱབས་མེད་པར་བལྟས་ནས་དེ་གནོན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཁྲོ་བ་བསྐྱེད་ལ། དེ་ལས་གང་བྱས་པ་རང་གི་བདག་པོ་ལ་གསང་བར་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་བདག་པོ་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྔོན་པོར་གྱུར་པ་ལ། མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་དང་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱས་ནས་ལས་ཡང་དག་པར་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་མཚན་མ་ལ་གནས་པའི་སྙིང་པོའི་འོད་ཟེར་གྱིས་གཙོ་བོ་དྲངས་ལ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཞུ་བར་གྱུར་པས་ཆུ་སྐྱེས་སུ་གནོད་མཛེས་ལྟ་བུར་བྱུང་བར་བསམ་མོ། ། ལ་ལ་དག་ནི་འདིའི་ཕྱག་ན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། རལ་གྲི་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། ཞགས་པ་བསྣམས་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །

One should repel [the obstacle] and offer supplications. If the deluded one does not turn back, then one should undertake this rite. The method for separating the union is explained as follows: at the end of the first session, having instantly formed the yoga of one’s own deity together with a well-trained mudrā, one emanates the assembly of all Buddhas from the seed syllable in the heart of the wisdom being (jñānasattva). From those very light rays, one emanates the object of accomplishment. One should then imagine that the emanated bodies of the Buddhas in front of oneself, as well as the assembly of all sentient beings dwelling in the ten directions, tear the object into a hundred pieces and grind them to powder with various weapons. Furthermore, one should imagine that they inflict harm with a wrathful mind and harsh speech. Then, seeing that malicious sentient being feel remorse, thinking, "I am a killer of Buddhas," and being terrified by the fear of hell and left without refuge, one should generate wrath through great compassion in order to suppress them. One should then secretly report what has been done to one’s lord. Thereafter, when that lord and the maṇḍala have turned blue, one should perform offerings, praises, and the tasting of nectar (amṛta), and then correctly commence the rite. One should draw forth the principal deity with light rays from the insignia located at the heart of one’s own wisdom being. Imagine that, having melted through the vajra path, he emerges in the lotus like the deity Ucchuṣma. Some say that in his hands he holds a hook, a sword, a jewel, and a noose.

གཞན་དག་ནི་གནོད་མཛེས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ལ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་བསྲུང་བ་ཕྲོགས་པར་བློ་དང་ལྡན་པས་བསམ་པར་བྱའོ། ། སྟེང་འོག་གི་ཆར་ཡང་ཧཱུཾ་དང་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཁ་སྦྱོར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མགོ་དང་རྐང་པ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིའི་བསྲུང་བའི་ཁ་སྦྱོར་དང་མགོར་གནས་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཐ་མ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དྲངས་ཏེ། གནོད་མཛེས་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་པོའི་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ལ། དེ་ནས་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་དེ་བཅུག་ནས། སྙིང་གར་གནས་པའི་མི་བསྐྱོད་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་མདུན་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་དཔལ་ལྡན་གནོད་མཛེས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་རིགས་པ་མང་པོས་གསོལ་བ་གདབ་སྟེ། གང་ཞིག་ལས་ནི་འདི་ལྟ་བུ། ། གནས་གྱུར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཕྱིས་ལེགས་འགྱུར་ཕྱིར་སྤང་དུ་གསོལ། ། འདི་ནི་མ་དད་པར་སྨྲ་བ། སློབ་དཔོན་ལ་སྨོད་པ། སངས་རྒྱས་མང་པོ་གསོད་པར་བྱེད་པ་ལགས་ཀྱིས། འདི་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་དང་བསྲུང་བ་སྤང་དུ་གསོལ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཁྱེད་རྣམས་ནི་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། རང་གིས་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་ངེད་ཀྱིས་ནི་འདིའི་ལུས་བཏང་གིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་ཤིང་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དགྱེས་ན་ནི། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ལུས་ལས་གཤེགས། ། གནོད་མཛེས་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ། ། ཁ་སྦྱར་འབྱེད་ཅིང་གསོད་པར་བྱེད། ། ཇི་ལྟ་བུའི་ཁ་སྦྱར་བཀུག་ནས་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་པ་དེ་ལྟ་བུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ།

Others say that the term "Hārītī" (or "Gnod mdzad," the Subduer) refers to Vajra-Hūṃkāra. The wise should contemplate that he has seized the protection of the one to be accomplished. Furthermore, from the syllables HŪṂ and BAṂ, the outer protective union (sandhi) located at the head and feet arises respectively in the upper and lower parts. Having drawn forth the variegated vajra (viśvavajra) located at the head, which is produced from the final vowel and blessed by HŪṂ, the Subduer himself is placed to the left of the practitioner. Then, having inserted him through the vajra-path of the one to be accomplished, the glorious Subduer, who resides in front of the wisdom-being (jñānasattva) Akṣobhya located at the heart, makes a request to the wisdom-being with many logical arguments: "Whatever such a person is, who has become transformed in every way, please abandon them so that they may later become well-disposed. This one speaks without faith, reviles the master, and slays many Buddhas; therefore, please abandon the blessing and protection of this one. If it were otherwise, you would be speakers of falsehood and would have transgressed the samaya you yourselves proclaimed. Therefore, we shall release this body; do as you wish!" Having spoken thus, he gives his word. If the wisdom-being is pleased, he departs from the body of the one to be accomplished. In that very instant, the Subduer opens the union and kills. The manner in which the union was summoned and brought forth shall now be explained.

རྡོ་རྗེའི་ཁ་སྦྱར་དང་། རལ་གྲིའི་ཁ་སྦྱར་དང་། པདྨའི་ཁ་སྦྱར་དང་། ནོར་བུའི་ཁ་སྦྱར་དང་། འཁོར་ལོའི་ཁ་སྦྱར་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྟེང་འོག་གི་ཆར་ཁ་སྦྱར་གྱི་དབུས་སུ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་ལྷན་ཅིག་བཀུག་ལ་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་གཏད་ནས། དེ་ཉིད་དུ་རང་གི་ལྷ་མོའི་པདྨ་ལ་བསྲུང་བ་དང་། འཁྲུལ་འཁོར་དང་། སྔགས་དང་། ཡམས་དང་། འཚེ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པ་ཞུ་བར་གྱུར་ནས། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱི་ཕུར་བུའི་གཟུགས་ཀྱིས་གཙོ་བོའི་ས་བོན་གྱིས་དྲངས་ལ་ལག་པ་གཡོན་པས་མགུལ་ནས་བཟུང་བའི་ཕུར་བུ་འདེབས་བྱེད་ཀྱི་ལག་པ་གཡས་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བས་བརྡུངས་ནས་དེའི་སྔགས་གསལ་པོར་བརྗོད་ཅིང་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་བསམས་ལ། ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྔགས་ནི་ཨོཾ་གྷ་གྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་ལུས་ལ་ཏིལ་མར་གྱིས་བསྐུས་པ། གོས་མེད་པ། སྐྱབས་མེད་པ། འཇིགས་པས་ཉེན་པ། སྐྲ་གྲོལ་བ། ནུས་པ་དང་བྲལ་བ། མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མདུན་ན་གནས་པ། བསྲུང་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་བསམས་ལ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་སྙིང་པོའི་འོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་ཚོགས་བཀུག་ལ་རང་གི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཞི་བའི་ཚུལ་ལས་ཁྲོ་བོའི་ཉམས་དང་ཆ་ལུགས་སུ་བསྒྱུར་ཏེ། ཤིན་ཏུ་ཚ་བའི་ཏིལ་མར་གྱི་ནང་དུ་ཆུ་བསིལ་བཞུགས་པ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ཅིང་། ཤིན་ཏུ་འབར་བ་ཁྲོ་བས་འཁྲུགས་པར་རྣམ་པར་འགྱུར་ཞིང་། གཙིགས་པ་འཇིགས་སུ་རུང་བ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་པ་བསྣམས་པ་སྤྲོས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་གཏུབས་པ་དང་།

One should summon the wisdom-being (jñānasattva) together with the vajra-union, sword-union, lotus-union, jewel-union, and wheel-union, respectively, as they abide in the center of the union in the upper and lower parts. Directing [the visualization] to the left, one should imagine that the protection, yantras, mantras, epidemics, and harms within the lotus of one’s own goddess in that very place are dissolved. Then, drawn by the seed-syllable of the principal deity in the form of the Vighnāntaka-kīla through the vajra-path, one should strike with the vajra-hammer held in the right hand—the hand that holds the kīla by the neck with the left hand—while clearly reciting its mantra and imagining that everything has been abandoned. The mantra for this is "Oṃ gha gha," and so forth. Then, one should imagine the body smeared with sesame oil, naked, without refuge, oppressed by fear, with hair disheveled, devoid of power, and standing before a fire-maṇḍala, with all protections abandoned. By the light of the essence-mantra (hṛdaya) from the heart of the wisdom-being, one should summon clouds of Buddhas and cause them to enter one’s own body. Then, transforming from a peaceful manner into the expression and attire of a wrathful deity, one should emanate [deities] who are completely transformed—like cool water placed within extremely hot sesame oil—becoming intensely blazing and agitated by wrath, with bared fangs and a terrifying appearance, and wielding various weapons such as vajras. With these, one should cut [the obstacles].

ཅེ་སྤྱང་ལ་སོགས་པས་ཟོས་པ་དང་། ནད་ཀྱིས་གདུངས་ཤིང་ཕྱེ་མར་བྱས་ནས་བསད་པར་བསམས་ལ། འཁྲུལ་འཁོར་དང་སྔགས་ལ་སོགས་པས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསད་ནས། བསམ་གཏན་དང་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱིས་ཞུ་བའི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་དང་། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐུལ་ལ། དེའི་ཚེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པས་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེའམ། གཞན་དག་ཏུ་སྔགས་པས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ་ཕུར་བུ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་རང་གི་ས་བོན་གྱི་ལྕགས་ཀྱུས་དྲངས་པའི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་རིག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཅན་ལ་དབང་བསྐུར་ཞིང་རིག་པ་དེ་ཉིད་དུ་ཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཅན་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་གར་བཞག་སྟེ། ཡང་དེ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་ལ། དེ་ཞུ་བར་གྱུར་ནས་ཞུགས་པ་དང་། དེ་མི་བསྐྱོད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བྱ་སྟེ། མཆོད་ཅིང་བསྟོད་པ་དང་བདུད་རྩི་མྱང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཡང་དག་གསུངས་པས་ཇི་སྐད་དུ། ། བཤད་པའི་ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ནི། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། ཞིང་དུ་སྡིག་ཅན་ཁྲིད་འགྱུར་ཏེ། ། རྨོངས་པ་འདི་ཡིས་འཆི་བ་ནི། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཏགས་པར་ཟད། ། ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གིས། ། གང་གིས་ལོག་པར་བཟུང་གྱུར་ནས། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ནི་གསོད་བྱས་ན། ། འོག་ཏུ་བལྟས་ཏེ་མནར་མེད་སྐྱེ། །

One should visualize that [the victim] is devoured by jackals and the like, or is tormented by disease and ground into powder and killed. This should be performed by means of ritual diagrams (yantra), mantras, and so forth. Having thus killed the object of the rite, one should visualize that through the activities of meditative concentration, mantras, and so forth, [the victim] becomes a substance that has been melted. Then, all the goddesses should thoroughly exhort [the practitioner]. At that time, the practitioner should act as Akṣobhyavajra, or as others, by means of a vajra marked with the syllable HŪṂ arising from HŪṂ. Then, one should recite OṂ ĀḤ VAJRA KĪLI KĪLAYA HŪṂ and drive in the ritual stake (kīla). Then, one should visualize that the consorts, such as Locanā and the others, who are drawn in by the hooks of their respective seed-syllables, bestow empowerment upon the one possessing the wisdom-vajra (jñānavajrin) and enter into that very awareness. Then, having placed that very one possessing the wisdom-vajra at the heart, one should again bestow empowerment in the same manner. Once that has melted and entered, one should make it the nature of Akṣobhya, and perform offerings, praises, the tasting of nectar (amṛta), and so forth. As it was correctly taught: "By this explained ritual, The sinful one is led to the buddha-field of Akṣobhyavajra. This death of the deluded one Is merely a perverted designation. If those who have grasped wrongly Through attachment, aversion, and ignorance Kill living beings, They will look downward and be born in the Avīci hell."

གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་གདུག་པའི་འདོད་པའི་ལྷ་ཤེས་ན་དེའི་ཚེ་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་དཔའི་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་སྦྱོར་གྱི་ནང་ན་གནས་པའི་རིམ་གྱིས་རང་གི་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མཚན་མའི་ཁ་སྦྱར་ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པ་མཆོག་ཏུ་ཁ་སྦྱར་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེའི་ལྷག་པའི་ལྷ་མ་ཤེས་ན་དེའི་ཚེ་མི་བསྐྱོད་པའི་གཟུགས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། གཞུང་གཞན་དག་ནི་རང་གི་མཚན་མ་གཅིག་གི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའོ་ཞེས་འདོད་དོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་ལས་འདི་བྱས་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མཉེས་པར་བྱས་ནས་སྡིག་པ་སྦྱང་བའི་ཐབས་ཉམས་སུ་མ་བླངས་ན་འཆི་བའི་འོག་ཏུ་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་ཞིག་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཐོབ་ཅིང་། ཤིན་ཏུ་ཤེས་པ་དག་གིས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་བྱ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་། གང་གིས་ཐོག་མཐའ་དབུས་དག་ཏུ། ། སྙིང་རྗེ་ཉམས་པར་མ་གྱུར་ཅིང་། ། གང་གིས་སྙིང་རྗེ་སྔོན་བྱས་ལ། ། དེ་ཡིས་བྱ་ཡི་གཞན་གྱིས་མིན། ། དེ་ལ་དང་པོ་ཁོ་ནར་སྔགས་པས་བཟའ་བ་དང་། བཅའ་བ་དང་། གཞིབ་པ་དང་། བལྡག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་པོ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། དྲི་དང་། ཕྲེང་བ་དང་། བྱུག་པ་དང་། ཕྱེ་མ་དང་། གོས་དང་། གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་དང་། དྲིལ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་། རོལ་མོའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་ལྔ་བཞག་ལ།

If one knows the deity of the malevolent being’s desire, then, from the hūṃ and so forth of such a being, the vajra and so forth arising from them will abide within a union; through this sequence, the union of the signs corresponding to one’s own family will be externally formed as a supreme union. If one does not know that deity’s specific tutelary deity, then one should visualize it in the form of Akṣobhya. Other texts maintain that the wisdom being is contained within a single sign of one’s own. If one performs this rite for the sake of the object to be accomplished but does not please the spiritual friend and does not practice the methods for purifying misdeeds, one will be reborn in the lower realms after death. The Blessed One has authorized the performance of wrathful rites only by those who have attained clairvoyance and possess profound knowledge. Furthermore: "By whom compassion has not declined in the beginning, middle, and end, And who have previously cultivated compassion— By such a person should this be done, and not by others." In that regard, first of all, the mantra practitioner should arrange various kinds of food, snacks, drinks, and delicacies, along with perfumes, garlands, ointments, powders, garments, parasols, victory banners, flags, bells, and so forth, in their entirety, together with the five great sounds of music.

གཏོར་མ་མདུན་དུ་གཞག་པ་ནི་ཤིང་རྟའམ་ཙེལ་པོའམ་ཁུར་བུ་གཞག་པའམ་ཐ་ན་སྙིམ་པ་གསུམ་ཡན་ཆད་ཅི་འབྱོར་པའམ་མ་འབྱོར་ན་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་ལ་གཏོར་མ་ལ་བལྟས་ཏེ་སྐད་ཅིག་མ་རང་གི་ལྷ་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་དང་ལྡན་པས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་སྙིང་པོའི་འོད་ཟེར་གྱིས་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ལ་རང་རང་གི་གཟུགས་ཀྱིས་རང་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་བཞག་སྟེ། རང་གི་སྙིང་གའི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་ཕུར་བུ་བཅུའི་སྟེང་དུ་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་དབྱིབས་སུ་གནས་པ་ལ་ལྟེ་བ་མན་ཆད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པ་ལྟ་བུ་ཤེས་རབ་དམ་པ་ལ་འཁྱུད་པ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོར་བཤད་པའི་མཚོན་བྱ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། སྤྲོས་ནས་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་མཆོག་ཁྲོས་ནས་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་བསྣམས་པ། གཡོན་པས་ཕུར་བུའི་མགུལ་ནས་བཟུང་སྟེ་སྤྱི་བོ་ནས་བརྡུངས་ཤིང་སྤྱི་བོ་ནས་རྐང་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་བར་དུ་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་ཕུར་བུ་གདབ་པར་བྱའོ། ། གསང་སྔགས་འདི་ཡང་བསྒྱིངས་པ་དང་བཅས་པས་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་སརྦ་དུཥྚ་ཨིནྡྲོ་པིཎྜཱན་ས་པ་རི་བཱ་ར་ཎ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱཿཔྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་སརྦ་དུཥྚ་ཡ་མཱན་ས་པ་རི་བཱ་རཱན་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱཿཔདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་སརྦ་དུཥྚ་ནཱ་གཱན་ས་པ་རི་བཱ་རཱན་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱཿབིགྷྣཱཾ་ཏ་ཀྲྀཏ་སརྦ་དུཥྚ་ག་ན་པ་ཏི་ཀུ་བེ་རཱ་ཎ་ས་པ་རི་བཱ་རཱ་ན་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཊཀྐཱི་རཱ་ཛཱན་སརྦ་དུཥྚ་ཨགྣི་ན་ས་པ་རི་བཱ་རཱན་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

Place the torma offerings in front. Whether it be a chariot, a cart, a load, or even as few as three handfuls—whatever is available—or if nothing is available, generate them all mentally. Looking at the torma, in an instant, one’s own deity appears with a black body. From the light rays of the essence-mantra at the heart of the wisdom-being, all the world-protectors are summoned. They are placed in their respective directions in their own forms. From the light rays of one’s own heart, ten ritual daggers (kīla) emerge, upon which the wrathful deities of one’s own directions abide in form. From the navel downward, they are like single-pointed vajras, embracing supreme insight. One should emanate them as they are described in the protection wheel, with their weapons and so forth. Having emanated them, one’s own supreme meditational deity becomes wrathful, holding a vajra hammer in the right hand and grasping the neck of a ritual dagger with the left. Striking from the crown of the head down to the soles of the feet, one should drive the daggers into the world-protectors. This secret mantra should also be recited with a majestic bearing: OṂ ĀḤ YAMĀNTAKṚT SARVA DUṢṬA INDROPENDRĀN SAPARIVĀRĀN KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀḤ PRAJÑĀNTAKṚT SARVA DUṢṬA YAMĀN SAPARIVĀRĀN KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀḤ PADMĀNTAKṚT SARVA DUṢṬA NĀGĀN SAPARIVĀRĀN KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀḤ VIGHNĀNTAKṚT SARVA DUṢṬA GANAPATI KUBERĀN SAPARIVĀRĀN KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀḤ HŪṂ ṬAKKIRĀJĀN SARVA DUṢṬA AGNIN SAPARIVĀRĀN KĪLAYA HŪṂ PHAṬ.

ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ནཱི་ལ་དཎྜ་སརྦ་དུཥྚ་ནཻ་ཪྼྀ་ཏྱ་ན་ས་པ་རི་བཱ་རཱན་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་མ་ཧཱ་བ་ལ་སརྦ་དུཥྚ་བ་ཡུ་ན་ས་པ་རི་བཱ་རཱན་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཨ་ཙ་ལ་སརྦ་དུཥྚ་ཨཱི་ཤ་ནཱན་ས་པ་རི་བཱ་རཱན་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱཿབྲུཾ་ཙཀྲ་སརྦ་དུཥྚ་ཙནྡྲ་ཨརྐ་པ་ཏི་མ་ཧཱ་ན་ས་པ་རི་བཱ་རཱན་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་སུཾ་བྷ་སརྦ་དུཥྚ་བེ་མ་ཙི་ཏྲ་པྲྀ་ཐྭི་དེ་བ་ཏཱན་ས་པ་རི་བཱ་རཱ་ན་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་ལྟར་ཕུར་བུ་བཏབ་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་གསང་བ་འདུས་པའི་ལྷའི་རྣམ་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་འདི་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཚོན་ཆ་ནི་ལུས་དང་གདོང་དང་པོ་སེར་པོ། གཡས་ནག་པོ། གཡོན་དཀར་པོ། ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་ཐོགས་པ། ཟླ་བའི་སྟེང་ན་འདུག་པ། རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་གྱི་སྟེང་དུ་མི་བསྐྱོད་པས་མཚན་པ། མིག་སྟོང་དང་ལྡན་པ་ཤར་དུ་གནས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་དང་ཧ་ཅང་མི་རིང་བའི་གཡོན་ལོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྒྱུ་མ་སྔོན་པོ། གདོང་གཡས་དཀར་པོ། གཡོན་དམར་པོ། ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་འཁོར་ལོ་དང་རལ་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་དུང་དང་པདྨ་ཐོགས་པ། ཉི་མའི་སྟན་ལ་གནས་པ། ཉི་མའི་འོད་ཡོད་པ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། མེའི་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་མེ། གདོང་དང་པོ་དང་ལུས་མདོག་དམར་པོ། གདོང་གཡས་སྔོན་པོ། གཡོན་དཀར་པོ། ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་བགྲང་ཕྲེང་དང་མི་འཇིགས་པ་སྟེ། ལག་པ་གཡོན་གཉིས་ན་དབྱིག་པ་དང་གུནྡྷེ་ཐོགས་པ་མིག་དམར་བ།

OṂ ĀḤ HŪṂ NĪLA DAṆḌA SARVA DUṢṬĀN NIRṚTYĀN SAPARIVĀRĀN KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀḤ HŪṂ MAHĀBALA SARVA DUṢṬA VĀYUN SAPARIVĀRĀN KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀḤ HŪṂ ACALA SARVA DUṢṬĀN AIŚĀNĀN SAPARIVĀRĀN KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀḤ BHRŪṂ CAKRA SARVA DUṢṬA CANDRĀRKA-PATI-MAHĀNASAPARIVĀRĀN KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀḤ HŪṂ SUMBHA SARVA DUṢṬA VEMACITRA-PṚTHIVĪ-DEVATĀN SAPARIVĀRĀN KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. Immediately after the ritual daggers have been driven in, they transform into the forms of the deities of the Guhyasamāja. Then, their symbols and so forth shall be explained. One should visualize Vajrāyudha in the east: his first body and face are yellow, the right is black, and the left is white. His two right hands hold a vajra and a sword; his two left hands hold a jewel and a lotus. He stands upon a moon disk, is marked by Akṣobhya atop a jeweled crown, and possesses a thousand eyes. Not far to his left is Vajramāyā, blue in color. His right face is white and his left is red. His two right hands hold a wheel and a sword; his two left hands hold a conch and a lotus. He stands upon a sun seat, possesses the radiance of the sun, and wears a crown of Akṣobhya. In the direction of fire (southeast) is Vajrānala, blue in color. His first face and body are red; his right face is blue and his left is white. His two right hands hold a rosary and the gesture of fearlessness; his two left hands hold a staff and a ghuṇḍe vessel. His eyes are red.

ཉི་མའི་སྟན་ལ་འདུག་པ། ཉི་མའི་འོད་ཡོད་པ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་གཏུན་ཤིང་མདོག་ནག་པོ། གདོང་གཡས་དཀར་པོ། གཡོན་དམར་པོ། ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་གྲི་གུག་དང་རལ་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་ཁྲག་གིས་བཀང་བའི་ཐོད་པ་ཐོགས་པ། སྐྲ་ཁམ་པ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ། ཨག་ཚོམ་གྱི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་མཛེས་པ། ཉི་མའི་སྟན་ལ་གཡོན་བརྐྱང་བས་གནས་པ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ། གདོང་གཡས་སྔོན་པོ། གཡོན་དམར་པོ། ལག་པ་གཉིས་ན་སྦྲུལ་གྱི་ཞགས་པ་དང་རལ་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་ཐོགས་པ། ཟླ་བའི་སྟེང་དང་པདྨའི་འོད་ཡོད་པ་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་རླུང་མདོག་ལྗང་གུ་གདོང་གཡས་སྔོན་པོ། གཡོན་དམར་པོ། ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་གོས་དང་རལ་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་ཐོགས་པ། ཟླ་བའི་སྟན་དང་ཟླ་བའི་འོད་ཡོད་པ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། དེ་དང་ཧ་ཅང་མི་རིང་བའི་གཡོན་ལོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྣ་མདོག་དཀར་པོ། གདོང་གཡས་སྔོན་པོ། གཡོན་དམར་པོ། ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་ལ་དུ་དང་རལ་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་ཆང་གིས་བཀང་བའི་ཁམ་ཕོར་ཐོགས་པ། ཟླ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་ཅིང་ཉི་མའི་འོད་ཡོད་པ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་མདོག་སེར་པོ། གདོང་གཡས་ནག་པོ། གཡོན་དཀར་པོ། ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་བི་ཛ་པཱུ་ར་དང་རལ་གྲི་ཐོགས་པ།

Seated upon a solar seat, possessing the radiance of the sun, and crowned with Akṣobhya. In the direction of Nairṛti is Vajramusala, black in color, with a white face to the right and a red face to the left. His two right hands hold a curved knife and a sword; his two left hands hold a jewel and a skull-cup filled with blood. His tawny hair is bristling upward, and he is beautifully adorned with a garland of beard. He stands upon a solar seat with his left leg extended, and is crowned with Akṣobhya. In the western direction is Vajra, white in color, with a blue face to the right and a red face to the left. His two hands hold a snake-noose and a sword; his two left hands hold a jewel and a lotus. He is upon a moon and possesses the radiance of a lotus, and is crowned with Amitābha. In the direction of Vāyu is Vajravāyu, green in color, with a blue face to the right and a red face to the left. His two right hands hold a garment and a sword; his two left hands hold a jewel and a lotus. He is upon a moon seat and possesses the radiance of the moon, and is crowned with Amoghasiddhi. Not far to his left is Vajragandha, white in color, with a blue face to the right and a red face to the left. His two right hands hold a laḍḍu sweetmeat and a sword; his two left hands hold a jewel and a clay bowl filled with liquor. He sits upon a moon seat and possesses the radiance of the sun, and is crowned with Akṣobhya. In the northern direction is Vajrabhairava, yellow in color, with a black face to the right and a white face to the left. His two right hands hold a vijapūra fruit and a sword.

གཡོན་གཉིས་ན་པདྨ་དང་ནེའུ་ལེ་ཐོགས་པ། ཉི་མའི་སྟན་ལ་འདུག་ཅིང་ཉི་མའི་འོད་ཡོད་པ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་མདོག་དཀར་པོ། གདོང་གཡས་སྔོན་པོ། གཡོན་དམར་པོ། ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་རྩེ་གསུམ་དང་རལ་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་བསྣམས་པ། མིའི་རུས་པའི་རྒྱན་ཅན་ཟླ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་ཅིང་ཟླ་བའི་འོད་དང་རྒྱན་ཡོད་པ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། སྟེང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ལ་རྡོ་རྗེ་འོད་མདོག་དཀར་པོ། གདོང་གཡས་སྔོན་པོ། གཡོན་དམར་པོ། ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་པདྨ་དམར་པོ་དང་རལ་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་འཁོར་ལོ་ཐོགས་པ། ཟླ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་ཅིང་ཟླ་བའི་འོད་ཡོད་པ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་གཡོན་ལོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པ་མདོག་དམར་པོ། གདོང་གཡས་སྔོན་པོ། གཡོན་དཀར་པོ། ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་པདྨ་དམར་པོ་དང་རལ་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་འཁོར་ལོ་ཐོགས་པ། ཉི་མའི་སྟན་ལ་འདུག་ཅིང་ཉི་མའི་འོད་ཡོད་པ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། འདི་ཉིད་ཀྱི་གཡོན་ལོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་མི་སྨྲ་བ་མདོག་སེར་པོ། ། གདོང་གཡས་ནག་པོ། གཡོན་དཀར་པོ། ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་པདྨ་སེར་པོ་དང་། རལ་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་འཁོར་ལོ་ཐོགས་པ། ཟླ་བའི་གདན་ལ་འདུག་ཅིང་ཟླ་བའི་འོད་ཡོད་པ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། འོག་ཏུ་ཐགས་བཟང་རིས་མདོག་སྔོན་པོ། གདོང་གཡས་དཀར་པོ། གཡོན་དམར་པོ།

The two left hands hold a lotus and a mongoose. He sits upon a solar seat, possesses solar radiance, and wears a crown of Akṣobhya. In the direction of Īśāna is Vajrakrodha, white in color, with a blue face to the right and a red face to the left. His two right hands hold a trident and a sword; his two left hands hold a jewel and a lotus. He is adorned with ornaments of human bone, sits upon a lunar seat, possesses lunar radiance and ornaments, and wears a crown of Amitābha. In the upper direction is Vajraprabha, white in color, with a blue face to the right and a red face to the left. His two right hands hold a red lotus and a sword; his two left hands hold a jewel and a wheel. He sits upon a lunar seat, possesses lunar radiance, and wears a crown of Akṣobhya. To his left is Vajrāvarta, red in color, with a blue face to the right and a white face to the left. His two right hands hold a red lotus and a sword; his two left hands hold a jewel and a wheel. He sits upon a solar seat, possesses solar radiance, and wears a crown of Ratnasambhava. To his left is Vajramūka, yellow in color, with a black face to the right and a white face to the left. His two right hands hold a yellow lotus and a sword; his two left hands hold a jewel and a wheel. He sits upon a lunar seat, possesses lunar radiance, and wears a crown of Vairocana. Below is Vemacitrin, blue in color, with a white face to the right and a red face to the left.

ལག་པ་གཡས་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་ཐོགས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་ཐོགས་པ། ཉི་མའི་གདན་ལ་འདུག་ཅིང་ཉི་མའི་འོད་ཡོད་པ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། དེའི་གཡོན་ལོགས་སུ་སའི་ལྷ་མོ་མདོག་སེར་བ། གདོང་གཡས་སྔོ་བ། གཡོན་དཀར་བ། ལག་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་སྣང་བ་ལ་འཁྱུད་པ་ལྷུར་བྱེད་པ། གཡས་གཉིས་ན་པདྨ་སེར་པོ་དང་། རལ་གྲི་ཐོགས་པ། གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་འཁོར་ལོ་ཐོགས་པ། ཟླ་བའི་གདན་ལ་འདུག་ཅིང་ཟླ་བའི་འོད་ཡོད་པ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་ན་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། ལག་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་སྣང་ལ་འཁྱུད་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་དང་ལྷའི་གོས་དང་ཕྲེང་བ་དང་། བྱུག་པ་དང་ལྡན་པ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཉེ་བར་འབར་བ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དང་འདྲ་བར་བསམས་ལ། འདོད་པའི་ལྷ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ཏེ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མདོག་དང་ལྡན་པའི་འདོད་པའི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མཆོད་པར་བཤད་པའི་ཆོ་གས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བ་སྤུ་རེ་རེ་ནས་བྱུང་བ། འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་འཐོན་པ་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་དང་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱིའི་དྲི་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་མཆོད་ལ། སྔར་ཡང་དག་པར་བརྟགས་པའི་གཏོར་མ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ལ་གཏོར་མའི་སྔགས་མངོན་པར་བཟླས་པས་ཚིམ་པར་བྱ་ཞིང་། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཆེ། །

In his two right hands he holds a vajra and a wheel; in his two left hands he holds a jewel and a lotus. He sits upon a sun seat, possesses the radiance of the sun, and is crowned with Akṣobhya. To his left is the goddess Pṛthivī, yellow in color, with a blue face on the right and a white face on the left. With her first two hands she is intent on embracing her own manifestation; in her two right hands she holds a yellow lotus and a sword; in her two left hands she holds a jewel and a wheel. She sits upon a moon seat, possesses the radiance of the moon, and is crowned with Vairocana. All of these sit in the vajra posture upon a multicolored lotus, with their first two hands embracing their own manifestations, and are adorned with jeweled crowns. They are adorned with all the ornaments, and possess divine garments, garlands, and ointments. They blaze with the major and minor marks and are sealed with the four mudrās. Having visualized them in such a way, similar to the Sugatas, the deity of desire transforms into a blue body. Then, according to the ritual explained for making offerings to the maṇḍala wheel of the deity of desire possessing the innate color, one should offer with the goddesses such as Rūpavajrā, who emerge from the pores of the Prajñā and arise from the emission of vast, multicolored rays of light, as well as with all the external offerings such as perfumes. One should satisfy them by reciting the torma mantra over the previously prepared torma containing the five nectars. "Akṣobhya is great wisdom..."

ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བསྟོད་ལ། དགའ་ཞིང་མགུ་ནས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་བརྩོན་པ་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་བཟོད་པ་གསོལ་ཏེ་སྔགས་འདིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱ་དྱ་ནུ་ཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཧཱུཾ་མུཿཞེས་པས་སོ། ། ཚོན་དང་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་དང་། སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿསརྦ་ཏྲཻ་དྷྭ་ཛ་ད་ཤ་དི་ཀ་ལོ་ཀ་དྷཱ་ཏུ་ཨཱ་ནནྟ་ག་ག་ན། ས་མུ་དྲ་མེ་གྷ་བྱཱུ་ཧ་པྲ་ས་ར་པ་ར་མཱ་ནུ་ཛོ་མཎྜལ། པ་རཾ་པ་ར་ཨནྟརྒ་ཏ་ས་མ་པཏྟྱཱ་བ་སྠཱི་ཏཱཿ། དྷཱརྨ་དྷཱ་ཏུ་སཾ་བ་ས་ར་ཨཱ་ཀཱ་ཤ་དྷཱ་ཏུ་པརྱ་བཱ་ས་ན། སརྦ་ཏྲྱ་དྷྭ་ཛ་ད་ཤ་དི་ཀ་ལོ་ཀ་དྷཱ་ཏུ་ཨཱ་ནནྟ་ག་ག་ན། ས་མུ་དྲ་མེ་གྷ་ན་བྱཱུ་ཧ་པྲ་ས་ར་ག་ག་ན་ས་མཱ། སརྦ་ལོ་ཀ་པཱ་ལ་སརྦ་སཏྭཱཤྩ། ཏདྱ་ཐཱ། བཛྲཱ་ཡུ་དྷ། མཱ་ཡ་བཛྲ་བཛྲཱ་ན་ལ། བཛྲ་ཀཱ་ལ། བཛྲ་མུ་ཥ་ལ། ནཱ་ག་བཛྲ། བཛྲཱ་ནཱི་ལ། བཛྲ་ཤོཎྜ། བཛྲ་བྷཻ་ར་བ། བཛྲ་ཀྲོ་དྷཱ། བཛྲ་པྲ་བྷཱ། བཛྲ་ཀུཎྜ་ལི། མཱུ་ན་བཛྲ། བི་མ་ཙི་ཏྲ། པྲྀ་ཐྭཱི་དེ་བ་ཏཱ། ས་པ་རི་བཱ་ར་ཨི་དན། པུཥྤ། དྷཱུ་པ། དཱི་པ། གནྡྷ། ནཻ་བི་དྱཱ་དི་སཾ་ཡུ་ཀྟཾ། བ་ལིཾ་ཨུ་པ་ཧ་རཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ། ཨུ་པ་བྷུ་ཛྱ་མ་མ་སརྦ་སཏྭཱ་ནཱཉྩ། ཧི་ར་ཎྱ་སུ་བརྞ། དྷ་ན་དྷཱ་ནྱ། ཨཱ་ཡུཿཡོ་བ་ན་ཨ་རོ་གྱ། སཏྶུ་ཁ་ཨཱ་པ་ཧ་ར་ཀཱན་སརྦ་བིགྷྣཱཾ་བི་ནཱ་ཡ་ཀཱན། སརྦ་དུཥྚཱན་པྲ་དུཥྚཱན། མ་ནུཥྱ་ཨ་མ་ནུཥྱཱ་ན། ཛཾ་བྷ་ཡ་སྟཾ་བྷ་ཡ། བནྡྷ་ཡ། བིདྷྭནྶཱ་ཡ་མ་མ་ཧི་ར་ཎྱ་སུ་བརྞ། དྷ་ན་དྷཱ་ནྱ། ཨཱ་ཡུཿཡོ་བ་ན། ཨ་རོ་གྱ།

Having offered praise with this verse, and having supplicated those who are joyful and delighted and who strive to bestow the desired siddhis, one should ask for forgiveness and request their departure with this mantra: Oṃ āḥ oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt hūṃ muḥ. With this very [mantra], the colored powders, the symbols of the deities, the essence mantras, and so forth, should be requested to depart. Oṃ āḥ sarvatraidhātukadaśadik-lokadhātu-anantagaganasamudrameghavyūhaprasaraparamāṇumandala, paramparam-antaragatasamāpattyāvasthitāḥ, dharmadhātusambhāra-ākāśadhātuparyavasāna, sarvatraidhātukadaśadik-lokadhātu-anantagaganasamudrameghavyūhaprasaragagana-samā, sarvalokapālāḥ sarvasattvāśca, tadyathā: vajrāyudha, māyāvajra vajrānala, vajrakāla, vajramuṣala, nāgavajra, vajrānīla, vajraśauṇḍa, vajrabhairava, vajrakrodhāḥ, vajraprabhā, vajrakuṇḍali, mūnavajra, vicitra, pṛthivīdevatā saparivāra, idam puṣpa, dhūpa, dīpa, gandha, naivedyādisaṃyuktaṃ baliṃ upahāraṃ pratīccha, upabhujya mama sarvasattvānāñca hiraṇyasuvarṇa, dhanadhānya, āyuryauvana-arogya, satsukha-āpahārakān sarvavighnān vināyakān, sarvaduṣṭān praduṣṭān, manuṣyāmanuṣyān, jambhaya stambhaya, bandhaya vidhvaṃsaya mama hiraṇyasuvarṇa, dhanadhānya, āyuryauvana, arogya.

སཏྶུ་ཁཱ་ནི་མ་ཧཱ་སུ་ཁཱ་ནི། པྲ་བྲྀདྡྷ་ཡེ། ཡཱ་བ་ད་ཨཱ་བོ་དྷི་མཎྜ་པརྱནྟཾ། ཌྷཽ་ཀ་ཡ་ཏྱ་མ་ཏ་ས་ཧ་ཡི་ཏྭཾ། ཤཱནྟིཾ་རཀྵཱཉྩ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱ་དྱ་ནུཏྤ་ནྣ་ཏྭཱཏ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུཾ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱོགས་དང་མཚམས་རྣམས་སུ་མཎྜལ་ཟླུམ་པོ་བྱའོ། ། དབང་ལྡན་དང་དབང་པོའི་མཎྜལ་གྱི་བར་དུ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་། ཚངས་པ་ཆེན་པོའི་མཎྜལ་གཅིག་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྲིན་པོ་དང་། ཆུ་ལྷའི་མཎྜལ་གྱི་དབུས་སུ་ཐགས་བཟང་རིས་དང་། ས་ཡི་ལྷ་མོའི་མཎྜལ་གཅིག་བྱའོ། ། དེར་རྡོ་རྗེ་མཚོན་ཆ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ། གཏོར་མ་དང་། དྲི་དང་། མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་དང་། མར་མེ་དང་། ཆང་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། རིག་པའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་བསྐུར་བ་འདི་གཉིས་ནི་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། དང་པོར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཀྱེ་མ་བདེ་བ་ཞེས་བརྗོད་དེ། སེམས་ཀྱི་དམ་པ་མྱང་བ་ནི་གཉིས་པའོ། ། རྨོངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་ཉམས་སུ་བླང་བ་གསུམ་པའོ། ། བདག་གི་སྟོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་བྱེད་པས་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་ཡང་བཤད་པ་ནི་བཞི་པའོ། ། སྔར་བཤད་པའི་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ། ཡིད་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ། རས་ཀྱི་རི་མོ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་རུང་སྟེ།

Satsukhāni mahāsukhāni pravriddhaye yāvad bodhimaṇḍaparyantaṃ dhaukayaty amatasahāyitvaṃ śāntiṃ rakṣāṃ ca kuru hūṃ. Oṃ āḥ oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt hūṃ phaṭ svāhā hūṃ. Outside the maṇḍala house, one should prepare circular maṇḍalas in the cardinal and intermediate directions. Between the maṇḍalas of Īśāna and Indra, one should make a maṇḍala for the Moon, the Sun, and Mahābrahmā. Likewise, in the center of the maṇḍalas of Rākṣasa and Varuṇa, one should make a maṇḍala for Vemacitrin and the Earth Goddess. There, having consecrated vajra weapons and so forth with mantras, one should offer torma, fragrance, flowers, incense, lamps, liquor, and so on. These two—the knowledge empowerment and the irreversible empowerment—are the vase empowerment, which was explained first. Then, by saying "O, bliss!" and experiencing the supreme mind, that is the second. Practicing the meaning of the verse beginning with "Delusion" is the third. By performing the meaning of the verse beginning with "My teacher," and explaining the meaning of the verse beginning with "That also," that is the fourth. Whether it be the previously described painted maṇḍala, the wisdom maṇḍala visualized by the mind, or focusing on a cloth painting, it is appropriate.

གཙང་ཞིང་ཉམས་དགའ་བ་རྣམ་པར་དབེན་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བ་ཐོབ་པའི་སློབ་མ་སྔགས་དང་རྒྱུད་ལེགས་པར་བསླབ་པ་བཞིན་ལེགས་པ་མི་གཡེངས་བ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རིག་པ་ལ་བརྩོན་པ་དང་དམ་ཚིག་བསྲུང་བ་ལ་བརྩོན་པ། རང་གི་རིགས་སམ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། རྒྱུད་ལས་བཤད་པའི་བདེན་པའི་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་གཡོན་ལོགས་སུ་གནས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བཞུགས་པའི་བླ་མ་ལ། འོ་མ་དང་མར་མེ་དང་བསྙེན་བཀུར་བ་དང་། དྲི་དང་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོས་མཆོད་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡོ་བྱད་བླ་ན་ཡོད་པའི་མཆོད་པ་དང་བཅས་པས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ལ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱེད་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། བླ་མེད་བྱ་བ་བདག་གིས་རིག། དེ་ཡང་དབང་བསྐུར་རིན་ཆེན་གྱིས། ། མགོན་པོ་རྗེས་སུ་བཟུང་བར་མཛོད། ། བདེ་ཆེན་དཔལ་གྱི་མགོན་པོ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་སྐྱོབ་པ་ཇི་ལྟར་ནི། ། བདག་པོའི་དེ་ཉིད་སྟོན་མཛད་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་ལ་མགོན་དགྱེས་མཛོད། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་གྱི་གནས་གྱུར་པའི། ། དམྱལ་ལས་གཙོ་བོས་གདོན་དུ་གསོལ། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་བཅད་པ་དང་། ། མགོན་མེད་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་མཛོད། ། ཁྱོད་ཞབས་པདྨ་སྤངས་ནས་ནི། ། གཙོ་བོ་གཞན་ལ་སྐྱབས་མ་མཆིས། ། འགྲོ་ན་དཔའ་བོ་ཐུབ་ཆེན་པོ། ། དེ་བས་སངས་རྒྱས་མཆོག་བརྙེས་མཛོད། ། དེ་ལྟར་གསོལ་བའི་ཆོ་ག་མཆོག། དམ་པ་དེ་ནི་ཐོས་གྱུར་ནས། ། བླ་མ་དཔལ་ལྡན་ཡོན་ཏན་མཚོས། ། སྙིང་རྗེ་སློབ་པ་ལ་བསྐྱེད་ལ། །

In a clean, delightful, and secluded place, a student who has received the vase empowerment and has properly trained in the mantras and tantras should, without distraction, diligently apply themselves to the knowledge of suchness and the observance of the samaya. Whether they are of their own family or another, they should offer to the vajra master all the causes of truth explained in the tantras. Then, while the student remains to the left, they should present extensive offerings to the guru who is seated together with them—milk, lamps, service, perfumes, garlands, and so forth. Having also made perfect offerings of external, surpassable requisites, they should place their right knee on the ground, join their palms, and make this supplication to the great master: "By the grace of your feet, I have understood the unsurpassed activity. Therefore, O Protector, please accept me by means of the precious empowerment. Just as the Buddha, the Protector of Great Bliss, taught the suchness of the Lord, so may you, O Protector, be pleased with me. I pray that the Lord may deliver me from the hells, which are the abode of all suffering. Cut through all suffering and show compassion for those without a protector. Having abandoned the lotus of your feet, O Lord, I have no other refuge. Therefore, O Hero, Great Sage, lead me to the attainment of supreme Buddhahood." Having heard this supreme and sacred ritual of supplication, the glorious guru, an ocean of qualities, should generate compassion for the student.

བཞིན་ནི་རབ་ཏུ་དང་གྱུར་པས། ། རང་གི་བརྩེ་བ་རབ་དགའ་ཞིང་། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བའི་མཆོག། དམ་ཚིག་བཟང་པོ་བསྟན་པར་བྱ། ། སྲོག་ཆགས་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་སོད་ཅིག། རྫུན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་སྨྲ་བར་བྱ། ། མ་བྱིན་པར་ཡང་བླང་བར་བྱ། ། གཞན་གྱི་ཆུང་མ་བསྟེན་པར་བྱ། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་མཆོག་བཞི་ནི། ། བཟང་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྐྱང་བར་བྱ། ། དྲི་ཆུ་བཤང་དང་ཤ་མཚལ་ཆེན། ། ལྔ་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང་། ། ཁྱི་མི་རྟ་དང་གླང་ཆེན་བ། ། སྦྱང་བ་ལ་སོགས་ཆོ་གས་ནི། ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བཟའ་བྱ་སྟེ། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་རྨད་བྱུང་བའོ། ། དེ་ནས་སྔར་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་བསྒོམས་པས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སློབ་དཔོན་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་གནས་ཏེ་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པས་རང་གི་རིག་མའི་པདྨར་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་བཅུག་སྟེ། མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། ། དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་སྤྲོས་ནས་དེས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ་བཀུག་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། དེའི་རྣམ་པར་གྱུར་པས་སློབ་མ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། མིག་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ལྷ་དང་ལྡན་པར་བསྒོམས་ཏེ། རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་ག་རྣམས་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚོགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ནས་ལས་ལ་གནས་པ་ཞུ་བར་གྱུར་ཏེ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ནི་གནས་སྐབས་ན།

With a face that has become utterly serene, and with your own compassion and great joy, I shall teach the excellent samaya that arises from the Yoga Tantras. "O child, you must kill living beings; you must also speak words of falsehood; you must take what is not given; and you must consort with the wives of others. You must maintain these four excellent and supreme samaya vows. You must always consume urine, feces, meat, blood, and the fifth, which arises from the mind, along with the dog, human, horse, elephant, and cow, having purified them through the ritual procedures. This samaya is truly marvelous." Then, having meditated upon the maṇḍala as previously explained, the master abides in the center of the maṇḍala of all the deities. Possessing the yoga of his own chosen deity (iṣṭadevatā) in its proper form, he places the five nectars into the lotus of his own consort. Possessing the yoga of that according to the oral instructions, he emanates his own chosen deity to be consecrated, causes that deity to act for the benefit of sentient beings, and then, having summoned them, causes them to enter his own body. Through that transformation, he blesses the disciple to be of that same nature. Having meditated on the eyes and so forth as being endowed with their respective deities, he invites all the Tathāgatas who pervade the entire expanse of space with a multitude of light-ray hooks emerging from the pores of his own body. Having caused them to enter his own body, they melt and abide in the activity; at that moment, supreme joy arises.

རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་བྱུང་ནས་མཐེ་བོ་དང་སྲིན་ལག་གིས་བཟུང་སྟེ། སློབ་མའི་ཁ་རུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མས་བདེ་བ་ཆེ་ཞེས་བརྗོད་ནས་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འདི་བཏུང་བར་བྱའོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཀུན་གྱི། ། དབང་བསྐུར་ཆོ་ག་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། སྔགས་འདི་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་དང་། ། ལས་ཀྱི་མཆོག་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཉིས་པའོ། ། དེ་ནས་པདྨ་ལ་གནས་བླ། ། མེ་ཏོག་དང་ལྡན་སེམས་བྱུང་བ། ། རང་གི་ཁ་ཡིས་མཆོད་དོན་དང་། ། རྡོ་རྗེར་སོན་པའི་རིག་མའི་ཁས། ། མི་ཡི་ཐོད་པའི་ནང་བླུགས་པ། ། དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་ཤ་ལྡན་པ། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་དེའམ་གཞན་ཤིན་ཏུ་དད་པ་དང་ལྡན་པ། ཤེས་རབ་ཆེ་བ། གཟུགས་བཟང་བ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་དགའ་བ། སྦྱོར་བ་གཅིག་པའི་བྱ་བ་ལ་གོམས་པ། དམ་ཚིག་ཤེས་ཤིང་ལེགས་སྤྲས་པ། ། བླ་མ་ལ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོས། ། ཡོན་གྱི་དོན་དུ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཡང་སློབ་མས་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། བླ་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་སློབ་པའི་ཆེད་དུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་དམ་ཚིག་ལྡན། ། སངས་རྒྱས་སོགས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། དེ་དང་རྣལ་འབྱོར་སྙོམས་འཇུག་ཅིང་། ། བླ་ན་ཡོད་དང་བཅས་པས་མཆོད། ། སློབ་མ་ཕྱི་རོལ་མཆོད་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ནི་གཉིས་པ་བཞིན། ། བཀྲ་ཤིས་སྣ་ཚོགས་སྒྲོགས་པ་དང་། ། རོལ་མོའི་སྒྲ་ནི་དུ་མ་དང་། རྔ་ཡབ་རྒྱལ་མཚན་གདུགས་ལ་སོགས། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བཟང་ཙནྡན་སོགས། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་སྦྱོར་བ་ཡིས། །

Having emerged through the vajra path, one should grasp it with the thumb and ring finger and place it in the disciple’s mouth. The disciple, possessing the yoga of Vairocana, should say, “Great Bliss,” and drink this mental derivative. This is the supreme empowerment ritual of all Vajra-holders; through this mantra, all [attainments] are accomplished, and the supreme of activities will be achieved. This is the second [section]. Then, the guru residing in the lotus, possessing flowers, the mental derivative, and the purpose of offering with one’s own mouth—from the mouth of the consort who has entered the vajra—pour into a human skull-cup the feces, urine, and meat. These should be offered to the deities. Then, that [consort] or another who is extremely faithful, possesses great insight, has a beautiful form, delights in the practitioner, is habituated to the practice of the single union, knows the samaya, and is well-adorned, should be offered by the practitioner to the guru as a fee. Furthermore, the disciple should supplicate the guru and perform offerings and so forth. Having been blessed by the guru, that mudrā should be given for the sake of training. Possessing the samaya of flowers and so forth, and blessed as the Buddhas and so on, one enters into union with her in yoga and offers with the supreme and the mundane. The disciple, through external offerings, is like a second Vajradhara. Various auspicious sounds are proclaimed, along with the sounds of many musical instruments, yak-tail whisks, victory banners, parasols, and so forth, as well as fine flower garlands, sandalwood, and the like, while in the vajra posture of yoga.

བརྟན་ཞིང་མཉམ་པར་བཞག་ནས་སུ། ། དེ་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དབང་བསྐུར། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་ཐོགས་བཞི་ཐལ་སྦྱར། ། དེར་སློབ་དཔོན་རང་གི་བདག་པོའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་སློབ་མ་ཡང་དེའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པར་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ནས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་སའི་སྤྲིན་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་ཆུ་ཤེལ་གྱི་བུམ་པ་ཐོགས་པ་སྤྲོས་ཏེ། དེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཕབ་པས་དབང་བསྐུར་བ་སྩོལ་ནས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མཆོག་ཏུ་བདེ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་ཞུ་བར་གྱུར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རྣམ་པར་རེད་ནས་སློབ་མའི་ལུས་ལ་ཞུགས་པ་དང་དེ་ཡང་ལྷའི་ལུས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། རྨོངས་པའི་གཏི་མུག་སྦྱོར་བ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་གསུམ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་གནས་པའི་རིག་མ་ཡི། ། དེ་ཚེ་བླ་མས་ལག་བཟུང་ནས། ། སློབ་མ་ཡི་ནི་ལག་ཏུ་གཏད། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དབང་དུ་སྩོལ། ། བདག་གིས་དེ་རིང་ནས་བརྩམས་ནས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་བུ་མོ་གཏད། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཁྱེན་པར་གསོལ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་ལ། གཟུངས་མ་དེ་ཉིད་ཉམས་དགའ་བ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ལག་པར་གཏད་ནས་ཞེས་པ་ནས་མཆོག་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་བར་ཏེ་འདི་ནི་བཞི་པའོ། ། དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་དེ་ལ་ནི། ། གསང་བའི་མཆོག་ནི་བཤད་པར་བྱ། ། རྒྱུད་ཀུན་དུ་ནི་གང་སྦས་པ། །

Having become stable and composed, one should confer the empowerment upon them according to the ritual. Holding a garland of flowers and with palms joined, the master, possessing the yoga of his own lord, causes the disciple to likewise possess that yoga. Then, having become composed, he emanates clouds of the ground of his own family, holding crystal vases completely filled with the water of bodhicitta. By causing the stream of bodhicitta to descend, he bestows the empowerment. All of them then enter into meditative equipoise in the samādhi of supreme bliss and melt. One should contemplate that, having become the form of the nectar of wisdom, it enters the body of the disciple, and that body also becomes the very essence of the deity’s body of great bliss. This is the meaning being shown. From the words, "Possessing the yoga of deluded ignorance," up to "one becomes the nature of the wisdom of insight," this is the third [empowerment]. Then, the master takes the hand of the consort who is thus situated and places it in the hand of the disciple, saying: "O Tathāgata, please grant the empowerment! From this day forward, I entrust this girl to the practitioner for the sake of accomplishing great enlightenment. O Tathāgata, please take this into your knowledge." Then, to the disciple, he says: "This consort, who is so delightful, you must always practice with her." From "having placed [the hand] in the hand" up to "is not supreme," this is the fourth [empowerment]. From that point onward, the supreme secret should be explained to them—whatever has been concealed in all the tantras.

ཡི་གེ་ཕྱག་རྒྱ་སྦས་རྣམས་ཀྱང་། ། བཤད་མ་ཐག་པའི་ཆོ་གས་འདི་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་དེ་ལ་བླ་མས་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་མ་རུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྤྲུལ་པའི་བདག་ཉིད་བླ་མ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་དཔག་མེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་དང་སྦྱིན་པ་སྤེལ། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་འབྱིན་པའི་སྔགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་དང་སྤེལ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷྲྀཀ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྙིང་པོའི་ས་བོན་ཡང་། ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་ན་སྔགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཨོཾ་ཨཱཿབྲུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྙིང་པོ་མི་ཤེས་པ་དག་ནི་མིང་གི་ཡི་གེའི་ནང་ན་གང་དང་པོ་ཡོད་པ་དེ་ཐིག་ལེ་དང་བཅས་ནས་སྙིང་པོའི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་བ་དཏྟྭ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཀྱང་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་ན་སྔགས་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་ཐོབ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་རུ་རུ་སྥུ་རུ་ཛྭ་ལ་ཏིཥྛ་སིདྡྷ་ལོ་ཙ་ནི་སརྦཱརྠ་སཱ་དྷ་ནཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་ལ་ལ་འདོད་དོ། ། གཞན་དག་ནི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་རྣམས་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་ནི་སྭཱ་ཧཱའི་གནས་སུ་ཨོཾ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་ཨོཾ། ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། སིདྡྷི་མེ་བ་ཤིཾ་ཀུ་རུ་ཧོ། ། ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛཿབཻ་དེ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨུཙྪ་ཊ་ཡ་ཕཊ། ཨུཙྪ་ཊ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨུཙྪ་ཊ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡང་རུང་བའོ། ། མཱ་ར་ཡ་ཕཊ།

The syllables, mudrās, and hidden [mantras] should also be consecrated in this [disciple] by the ritual just explained, and then the guru should bestow them upon them. This is because it is said, "This is proclaimed as the Buddha-mother," and because it is for the sake of immediately enjoying the connection with the guru, who is the emanation of the Vajra-holder. The meaning of the passage beginning with "The realms of sentient beings are immeasurable" is as follows: "Combine the three suchnesses with the gift" means that the mantra of extraction should be combined with the three suchnesses, such as: OṂ ĀḤ VAJRA-DHṚK HŪṂ, and so forth. Even the seed-syllable of the essence becomes a mantra if combined with the three syllables, such as: OṂ ĀḤ BHRŪṂ HŪṂ, and so forth. For those who do not know the essence, whichever letter is first within the name becomes the seed-syllable of the essence when accompanied by the bindu, such as "DEVA-DATTA" becoming "DE" and so forth. Some maintain that even the garland-mantras receive the name "mantra" if combined with the three syllables, such as: OṂ ĀḤ OṂ RURU SPHURU JVALA TIṢṬHA SIDDHA LOCANI SARVĀRTHA SĀDHANAṂ SVĀHĀ HŪṂ. Others say that the garland-mantras should be used according to their literal meaning. At the time of enrichment and so forth, the position of SVĀHĀ is replaced by OṂ and the others: PUṢṬIṂ KURU OṂ; ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ; SIDDHIṂ ME VAŚIṂ KURU HOḤ; ĀKARṢAYA JAḤ; VAIDEŚAYA HŪṂ; UCCHĀṬAYA PHAṬ; UCCHĀṬAYA HŪṂ; UCCHĀṬAYA HŪṂ PHAṬ—whichever is appropriate. MĀRAYA PHAṬ.

དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་པ་རྒྱས་པ་དང་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་མཐའ་མར་བསྐུལ་བའི་ཚིག་གཞུག་པར་བཤད་པ་ནི་འདི་དག་གིས་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་མིང་ནང་དུ་ཆུད་པས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མར་འདི་དག་སྤེལ་བར་བྱའོ་ཞེས་ཕྱོགས་གཉིས་པ་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ། སྭཱ་ཧཱ་དེ་བ་དཏྟྭ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པའི་ལས་རྣམས་ལ་ཡང་ངོ་། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པའི་སྔགས་ཉིད་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་དེ། པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤེལ་བར་གཞན་དག་གོ། ། ཡང་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་བསྐུལ་བའི་དབང་གིས་ལས་གང་བྱེད་པར་གྱུར་པ་དེ་ནི་རིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ན་ཛིཀ་ཆེ་གེ་མོ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཀྱང་རིག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལས་བཤད་པའི་ལས་རྣམས་བྱེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རླུང་དང་ཆུ་དང་། དབང་ཆེན་དང་། མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་ལ་ལ་ཟེར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་མི་ཤིགས་པ་ཡིན་པས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་ནོ། ། གསལ་བ་ཞེས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ཡིན་པས་ཟླ་བའི་གཟུགས་སོ། ། དེར་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟན་དེར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ས་བོན་གང་སྔར་གནས་པའི་ཟླ་བའི་གདན་ནམ་ཉི་མའི་གདན་ནོ། ། དེ་སྐད་དུ་ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས་བཟླས་པ་ལ་ནི་སྤྲོ་བ་དང་། བསྡུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་དེ་ཉིད་བསྐུལ་བར་སྨྲ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །

Regarding the statement that the extensive and pacifying [mantras] and so forth are to be joined with the words of exhortation at the end of the mantra, it is said that these [syllables] should be used. The word "also" (yang) indicates a second position, namely that these should be interspersed at the beginning and the end by being included within the name [of the person]. For example, for the rites of enrichment, one says: svāhā devadattāya śāntiṃ kuru svāhā, and so forth. All [rites] are performed from the mantra as it naturally abides; others [say] that one should intersperse [the name] with puṣṭiṃ kuru and so forth. Furthermore, whatever action is performed by the power of the exhortation for pacifying and so forth is called "knowledge" (vidyā); for example: oṃ āḥ jina jik [name] śāntiṃ kuru hūṃ, and so forth. The "garland mantra" is also called "knowledge," as it performs the actions explained therein, and so forth. Regarding the phrase "the vajra is clear" and so forth, some say that one should visualize the seed syllables of the body and so forth upon the maṇḍalas of wind, water, the great powerful one (earth), fire, and so forth. "Vajra" means indestructible, like the moon maṇḍala. "Clear" is also like that. "Dharma" means that which holds its own characteristic, thus it is the form of the moon. There, the "wheel" refers to the seat upon which the seed syllable of the wisdom-being (jñānasattva) previously resides, whether it be a moon seat or a sun seat. This is because it is said in the eighteenth chapter, regarding recitation: "emitting and withdrawing," and so forth, up to "it is the exhortation of that very [essence]."

སྣ་ཚོགས་ཞེས་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ས་བོན་ནོ། ། དུས་གསུམ་ས་བོན་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཟླས་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་ལས་གསུངས་པ། དམ་ཚིག་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ། ། དབུ་མའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། བཟླས་པ་མ་ནིང་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་སོ། ། དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདའ་བར་མི་བྱ་བའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ས་བོན་ཏེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པའོ། ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཅན་རྣམས་ནི། ། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ལ། སྙིང་པོ་དང་འབྱིན་པ་དང་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཀྱང་དབུས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཨོཾ་ཨཱཿམཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་བརྗོད་མ་ཐག་པའི་ཆོ་ག་སྟེ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་བཤད་དོ། ། ཡང་ན་གཞན་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཡང་ཡིད་བཞིན་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དབྱེར་མེད་པའི་ལྷ་ལ་དམིགས་པའི་ངོ་བོའོ། ། དེའི་དེ་ཉིད་ནི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ལྷ་མོའི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་དག་གི་དབུས་སུ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེའི་ཞེས་པ་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། འདོད་ཆགས་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་ནི། ། ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གཉིས་སྤངས་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་འདོད་ནས་གསུངས་པའོ། །

"Various" refers to the seed syllable of the wisdom-being (jñānasattva), which is of a manifold nature. "The seed syllable of the three times" refers to reciting it together with the three syllables. As stated in the thirteenth chapter: "That samaya is the three vajras; The samaya of the middle is the vajra-holder. The recitation of that very samaya-vajra Is called 'neuter' (napuṃsaka)." The "three vajras" are the body, speech, and mind. "Samaya" means that which is not to be transgressed. "Suchness" (tattva) is the seed syllable, namely oṃ āḥ hūṃ. The "samaya-vajra-holders" are the suchness of the samaya-beings (samayasattva); the essence, extraction, and garland mantras also become the center, such as oṃ āḥ maṃ hūṃ, and so forth. "That very" refers to the ritual just described, which should be applied to all deities. It is explained in that way. Alternatively, it may be explained otherwise: because this king of tantras is like a wish-fulfilling jewel, the "samaya of the three vajras" is the essence of focusing on the deity in whom body, speech, and mind are inseparable. Its "suchness" is the transformation into the form of the goddess of indivisible insight (prajñā). The "great bliss" (mahāsukha) arises from their perfect union in the center. The "samaya-vajras" are the deities of the delusion family. As it is also said: "The woman born of passion Is the abandonment of both hatred and delusion." This was spoken with the desire to show that suchness is common to all.

དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། བུད་མེད་དང་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་མ་ནིང་གི་བཟླས་པ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པ། རྒྱ་མཚོ་ཆུ་རུ་པད་ཆེན་པོ། ། འོད་ཟེར་འབར་བས་ཡང་དག་འཁྲུག། དེ་རྣམས་རིག་མ་དང་ལྡན་པ། ། རྨི་ལམ་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་མཐོང་། ། དེ་རུ་གང་དེ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། ། རྫུན་དང་བདེན་པ་སྤངས་པའོ། ། འདི་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རང་བཞིན་རྟོགས་བྱ་མཁས་པ་ཡིས། ། ཞེས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་དོན་མེད་ཀྱང་དཀར་པོ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་ལས་དཀར་པོ་དང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། བག་ཆགས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་སད་པ་ལས་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། ། གང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། གང་གི་ཅུང་ཟད་དེ་ཉིད་ནི། ། གང་གི་བག་ཆགས་སད་བྱེད་ཡིན། ། དེ་ལ་བློ་ནི་ངེས་པ་སྟེ། ། ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན། ། གང་ཞིག་གང་གི་རྣམ་པར་བསྒོས། ། དེ་ནི་དེ་ཡི་རྣམ་པར་བསྐྱེད། ། གང་དང་གང་གི་དངོས་པོ་ཡིས། ། མི་རྣམས་ཡིད་ནི་ཡང་དག་སྦྱར། ། དེ་རྣམས་དེ་ཡི་རང་བཞིན་འཐོབ། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་ནོར་བུ་བཞིན། ། ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གང་གི་ཚེ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཟུགས་དེས་རབ་ཏུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་བདེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བརྗོད་དེ། རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐམས་ཅད་ཉིད་འཁོར་བར་འགྱུར་ཏེ་བདེ་བ་འདོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །

"Reality" refers to the deities of the families of all the Vajra-holders. Because it is free from the conceptualization of female and male, it is called the "neuter recitation." Thus, Jñānapāda said: "In the ocean of water, a great lotus Is perfectly stirred by blazing rays of light. Those [deities] are endowed with consorts; They are seen clearly in a dream. Whatever is born there Is free from both falsehood and truth. In this way, the wise should realize The nature of all phenomena." Although there are no external objects, from a consciousness that has the aspect of white, bliss, and so forth, a consciousness with the aspect of white, bliss, and so forth arises. This is because the primary factor is the awakening of habitual tendencies, just as in dreams and the like. As stated in the Pramāṇavārttika: "For whatever [consciousness] is the cause That awakens a particular habitual tendency, The mind is certain of that; It does not depend on an external object. Whatever is infused with the aspect of something, That is produced in that very aspect. By whatever entity The minds of people are truly joined, They attain the nature of that, Just like a multifaceted gem." Furthermore, whenever a form corresponding to an aspect such as blue appears, at that time it is described as having the essence of bliss and so forth, because its nature is that of being apprehended and so on. Everyone indeed wanders in saṃsāra because they desire happiness and wish to be free from suffering.

ལན་ནི་དེས་ན་འདི་རྣམས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནའི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་རྣམ་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ཡང་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཏེ། བདེ་བའི་ངོ་བོ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དྲི་མ་མེད་པ་ཡི། ། ཏིང་འཛིན་ལས་བྱུང་དམ་པའི་བདེས་གང་བར། ། འཁོར་ལོ་བསམས་ནས་ཞེས་པ་དང་། རྟོག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་མཆོག། བདེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཞེས་ཀྱང་ངོ་། ། འདིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་འབྱུང་ནང་གནས་པ། ། ཇི་ལྟར་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྗོད་པར། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་དབང་ཕྱུག། ཡིད་འོང་གནས་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། བསྒོམས་ཏེ་རྒྱལ་བའི་སྙོམས་འཇུག་འདོད། ། དགའ་བས་ཟབ་མོའི་ལས་གནས་པ། ། དེ་ཡི་རྗེས་ལ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་དགོད་ལ་འདོད། ། འཇིག་ཆགས་ཆེན་པོ་དང་ནི་འདྲ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། དེ་དག་དེ་རུ་རྟོག་མེད་པ་དེ་ཐབས་དང་བློ། ། ཏིང་འཛིན་ཡང་དག་བྱུང་བས་རབ་ཏུ་བདེ་བས་གང་། ། གང་ཞིག་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེས། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རང་བཞིན། ། བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བ་ནི། ། ཉིན་དང་མཚན་དུ་རྒྱུན་མི་ཆད། ། དེ་ཤེས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། གསལ་བར་སྣང་བ་རྟོག་པ་མེད། ། མ་དཔྱད་ཉམས་དགར་ཡོད་པ་སྟེ། ། འདིར་ནི་བརྗོད་མེད་རྟོག་བྲལ་བས། ། སྔར་གྱི་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། སྙིང་རྗེས་སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་ཡིན། ། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་སེམས་ཅན་དོན། །

The response is as follows: Therefore, these [appearances] are the specific transformations of the nature of supreme joy itself, and they become clear through the power of meditation. Thus, the consciousness of the nature of bliss, such as blue and so forth, becomes suchness. As Jñānapāda has said: "Filled with the sublime bliss arising from the samādhi of the stainless nature of wisdom and method, one should contemplate the wheel." And: "By those who are the cause of bliss, who are completely liberated from all conceptualization, and supreme." Here, the verses are as follows: "Abiding within the glorious source of phenomena (dharmodaya), just as the celestial mansion is described, the sovereign of the five sensory qualities, the delightful place is perfect. Having meditated, one desires the meditative absorption of the Victors; abiding in the profound activity of joy, one then desires to be established in the Great [State]. It becomes like the great dissolution and formation. There, those who are non-conceptual, through method and wisdom, are filled with the bliss arising from perfect samādhi. That which is born as great bliss is the nature of the five sensory qualities. Through the power of meditation, it is clear, day and night without interruption. Because its nature is the realization of that knowledge, it is a clear appearance free from conceptualization. Existing as a delightful experience when unexamined, here it is inexpressible and free from thought. Furthermore, by the power of previous habituation, through compassion, there is the emanation and withdrawal [of light]; the benefit of sentient beings is spontaneously accomplished."

དེ་ཕྱིར་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བཞིན། ། འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། ། ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ལོག་གིས། ། དབང་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློགས་ཏེ། ། བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་རིགས་པ་ལས་སོ། ། དེ་ནི་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། ། བུད་མེད་སྐྱེས་པའི་རྟོག་སྤངས་པ། ། དེ་ནི་མ་ནིང་བཟླས་པ་ཡིན། ། ཕྱི་རོལ་དགའ་བ་སྐད་ཅིག་སྟེ། ། དཔེ་དང་བྲལ་བས་བརྗོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་འདུས་པ་ལས། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པ། ། གང་ཞིག་འདི་ནི་བསྒོམས་པ་ལས་སོ། ། བདེན་པ་གསུངས་པས་མངོན་སུམ་བརྗོད། ། དེ་ནི་ལས་དང་སེམས་ཅན་གྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྟན་པ་ལ། ། གང་ལ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྤངས། ། གཞན་དུ་མཚོན་པ་ནུས་མ་ཡིན། ། རྟོགས་པ་དང་པོའི་ལས་ཅན་གྱིས། ། གཞན་དུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། བཟང་པོའི་གནས་ལ་དེ་ནུས་པ། ། ཐོག་མཐའ་བར་དུ་དྲི་མེད་ལ། ། འདི་ལྟར་དེ་ནི་མཆོག་ཞི་བ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་གྲགས་པར་གནས། ། རྡོ་རྗེ་པདྨའི་སྦྱོར་བ་ནི། ། ཡང་དག་རབ་སྦྱིན་ལས་ཀྱང་ཐོབ། ། དང་པོའི་ལས་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས། ། མཚོན་ཆ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་ཁམས་སྦྱོར་དང་། ། རིག་པ་ལས་ཀྱང་རྨད་བྱུང་ཆེ། ། གང་དེ་བདེ་བ་སྐྱེད་བྱེད་པ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་པ་པོ། ། དེ་ཟད་པ་ལས་དགའ་བྲལ་ཏེ། ། བྲལ་དགའ་མཐའ་ཡིན་དེ་ནི་མཆོག། རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་དུ་མེད། ། ཅུང་ཟད་དེ་རུ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། ། དབང་པོ་ཀུན་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན། ། རྩོད་མེད་མཆོག་ཏུ་ཞི་བ་པོ། ། ཁྱབ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡི། ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་གནས་མཆོག་གོ། ། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོར་གྲགས་པ་བཟང་། །

Therefore, like a wish-fulfilling jewel, non-violence and the authentic reality cannot be overturned, even if they are seized by the power of misconceptions, because the intellect holds to that side. Thus it is from the Rigpa (Knowledge). That is the non-conceptual dharma: "Having abandoned the concepts of female and male, That is the recitation of the neuter. External joy is momentary; It is to be described as beyond analogy. From the union of the vajra and lotus, Through the possession of the action seal (karmamudrā), Whosoever meditates upon this, It is spoken of as manifest by the Truth-Speaker. Regarding the teaching on the bodhicitta of karma and sentient beings: For whomsoever the action seal is abandoned, It cannot be illustrated otherwise. For those with the karma of the first realization, It is not logical otherwise. That which is capable in the excellent state, Stainless in the beginning, middle, and end, Is thus the supreme peace, Abiding as renowned in the expanse of space (ākāśadhātu). The union of the vajra and lotus Is also obtained from the perfect bestowal. For sentient beings of the initial karma, It is the weapon that produces conviction. The union of the vajra and the expanse of space, Is even more marvelous than knowledge (vidyā). That which generates bliss, The producer of supreme joy, From the exhaustion of that, there is the joy of separation; The joy of separation is the limit, and that is supreme. Its own essence is inexpressible. Whatever little arises therein, It is liberated from all the sense faculties. The peerless, supreme peace, Pervasive and without substantial entity— That is the supreme state of enlightenment. Renowned as Samantabhadra, it is excellent."

བྲལ་དགའ་མཐའ་རུ་རྣམ་པར་གནས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡི་མཆོག་གསང་སྟེ། ། དེ་ནི་གྲོལ་བ་གནས་སུ་བསྒྲགས། ། གཞན་དག་གི་བརྗོད་པ་ནི་དགའ་བ་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་། དགའ་བྲལ་དུ་གྲགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དགའ་བྲལ་གྱི་དབུས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དྲུག་པ་ནི་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། ། གཞན་དག་བརྗོད་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དང་། ཕྲ་བ་དང་རྟེན་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གནོན་པའི་མཐའ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཏོད་པར་བྱེད་པ་ཞེས་པ་སྟེ། དགའ་བའི་སྐད་ཅིག་མའི་ངོ་བོ་ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ལས་གཞན་པ་ནི་དགའ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་སྟེ། དོན་དམ་པར་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དང་། སྒྲས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དྲུག་པའོ། ། དགའ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་འདི་རྣམས་ནི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམས་པས་བརྟན་པར་བྱས་པའི་སེམས་རྣལ་འབྱོར་པ་བསྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་གི་རིག་པའི་སྐད་ཅིག་མ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་གསུངས་པ་ནི། པདྨར་རྡོ་རྗེ་སྦྱར་བྱས་ནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གཏང་མི་བྱ། ། བསྐྱེད་པར་བྱས་ནས་དགའ་བ་དེ། ། སེམས་ཀྱིས་གང་བྱས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཇི་སྲིད་གཏོང་བར་མི་བྱེད་པ། ། དེ་སྲིད་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ནི། ། དགའ་བ་ཅུང་ཟད་འབྱུང་བ་བདེ། ། དེ་ཉིད་དང་ལྡན་བདག་ཉིད་ནི། ། བསྒོམས་པས་ངེས་པར་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ལྷུང་གྱུར་ན། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་གཏེར་གྱུར་པ། །

It abides at the limit of the joy of separation; it is the supreme secret of the practitioner. That is proclaimed as the state of liberation. Others say that the three moments known as joy, supreme joy, and the joy of separation arise sequentially, and that the sixth Tathāgata is in the midst of the joy of separation. Others say it is the moment, the subtle, the support, the limit of the conquest, and the bestowing of all phenomena; this is the essence of the moment of joy. Other than those, the moment of joy is that which is ultimately inexpressible and cannot be expressed even by sound; that is the sixth Tathāgata. These moments of joy arise as the aspect of the clarity of one's own awareness through the power of meditation for the yogi who delights in meditation, having stabilized the mind by practicing the yoga of the subtle, and so forth. Regarding the occasion of the conduct of awareness, it is said: Having joined the vajra to the lotus, One should not let the bodhicitta go. Having generated that joy, One should meditate on whatever the mind has produced. As long as the yogi’s bodhicitta Is not allowed to be emitted, For that long, the uninterrupted stream Of slight joy arising is blissful. One who possesses that very state Will certainly be liberated through meditation. If the bodhicitta should fall, It is the treasury of all accomplishments.

མ་སྨད་དངོས་གྲུབ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ལྡན་པ་གང་། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་མྱོང་བྱེད་པ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་དེ་ཉིད་མཆོག། དེ་ནི་སྨྲ་བར་ནུས་ཉིད་མིན། ། གུས་པར་བསྒོམས་པས་གོ་བྱ་གང་། ། རང་རིག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པ། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་མཛད་པ་པོ། ། རྒྱུའི་གནས་སྐབས་སུ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སྦྱང་བར་བྱ་སྟེ། འདིས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བརྗོད་དོ། ། དོན་དམ་པར་ནི་ཡུལ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་བདེ་བའི་སེམས་ལས་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་དག་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་བདེ་བ་དང་བདེ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ནི་རང་རིག་པའི་མཐར་ཐུག་པ་སྦ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་གསལ་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་གཞན་དག་གོ། ། མི་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གསུངས་པ། འཛིན་པ་གཞན་ན་དེ་གཞན་མིན། ། ཁྱོད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ང་ཡང་གཞན། ། ཀྱེ་སྙིང་ཁྱོད་ཀྱང་མཉམ་གྱུར་ན། ། ང་ཡིན་ཞེས་ནི་སུ་ཡིས་ཤེས། ། འདོད་ཆགས་མ་ཡིན་ཆགས་བྲལ་མིན། ། དབུ་མར་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། བུད་མེད་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ཕྱག་རྒྱ། ། དམིགས་མེད་ཐེག་པ་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་སྡོམ་པ་ལས་སོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྗེས་སུ་དམིགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སེམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ།

How will the irreproachable siddhi arise? That which possesses the Mahāmudrā and experiences great bliss is the supreme nectar of wisdom; it cannot be expressed in words. That which is to be understood through devoted meditation is the self-characteristic of self-awareness. It is endowed with the excellence of all aspects and performs the emanation and reabsorption. At the stage of the cause, one should train in the wisdom that has the form of the maṇḍala wheel, characterized by supreme joy. Through this, becoming the very essence of that nature is described as the awakening of the nature of joy. In the ultimate sense, it is impossible for bliss to arise from a mind of bliss together with an object, because at that time there are no conceptualizations of bliss or non-bliss. However, others say that through the power of habituation, the aspect of clarity is the very clarity that cannot be hidden, reaching the limit of self-awareness. Because it is non-conceptual, yogic direct perception is like sensory direct perception. For that very reason it is said: "The grasper is not other than that; you are likewise, and I am also other. O heart, if you are equalized, who would know 'I am'?" "It is not passion, nor is it free from passion; it is not perceived as the middle. All women are the causal mudrā; the non-referential is the unsurpassed vehicle." Thus, from the Saṃvara. One should meditate with the mind on the maṇḍala wheel that follows great bliss.

དེ་ཡང་མ་ནིང་གི་རྟགས་ཡིན་པས་མ་ནིང་གི་བཟླས་པར་བརྗོད་དོ། ། དགའ་བྲལ་གྱི་ནི་དབུས་སུ་ནི། ། གང་དུ་མཚོན་བྱ་རབ་ཏུ་གནས། ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་རྣམ་བྲལ་བ། ། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཁ་ཅིག་གོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་སྙོམས་པར་འཇུག། ལྷ་རྣམས་དམིགས་པ་མེད་པ་ནི། ། རྟེན་མེད་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ནི། ། ནུས་པར་མིན་ཞེས་གཞན་སྨྲའོ། ། རེག་ལས་སྐྱེས་ཀྱི་དགའ་མཚུངས་པ། ། བདེ་དང་བསྒྲུབ་པ་ཟག་པ་མེད། ། ཇི་ལྟར་གཞན་ཡང་རྒྱུ་ལས་ནི། ། དེ་འདྲའི་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་འདོད། ། ཅེས་སོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཐུན་མཚམས་བཞིར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ལ་བརྩོན་པ། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ལ་གནས་ཏེ། མཚན་མ་ཐོབ་ནས་ཟླ་བ་དྲུག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདོད་པའི་ལྷ་མ་གྲུབ་ན་སླར་ཡང་ཆོ་ག་མ་ཚང་བ་མེད་པས། དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་ཏེ་སླར་ཡང་ཟླ་བ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་ན་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་མཐར་དྲག་པོའི་སྦྱོར་བ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། གང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཁ་དོག་ནག་པོ་དང་ལྡན་པ་སྦྱངས་པའི་ཤེས་རབ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་དང་། གཞལ་ཡས་ཁང་ཡང་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ནག་པོར་བསྒོམས་ཏེ་མཆོད་པ་དང་། བསྟོད་པ་དང་བདུད་རྩི་མྱང་བ་བྱས་ནས་དེའི་རྗེས་ལ་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་བཀུག་སྟེ།

Furthermore, because it is a neuter sign, it is called the "neuter recitation." "In the center of the 'beyond-joy' [stage], where the symbol is firmly established, some say one should meditate on that which is free from blue and other colors. Others say that it is impossible to meditate on the deities without an object of observation, as they lack a support, through the union of the two organs. How can a result such as that be desired from a cause that is similar to the joy born of touch, which is blissful, accomplished, and untainted?" Thus it is said. Endowed with the application of the three samādhis, one should strive to perform the consecration during the four sessions according to the ritual as explained. Abiding by the samayas and vows, one should meditate for six months after obtaining the signs. Even so, if the desired deity is not accomplished, one should again abide by the samayas and so forth and meditate for eighteen months without any ritual omissions. Even so, if it is still not accomplished, one should initiate the fierce application at the end of the sessions. In that regard, a practitioner of Vairocana, possessing a black color, together with a refined consort in non-dual union, should meditate on the maṇḍala deities, the moon maṇḍala, and so forth, as well as the celestial palace, in black according to the ritual of wrathful activity. Having performed the offerings, praises, and the tasting of nectar, one should thereafter summon the assembly of Tathāgatas with the seed syllable at one's own heart.

ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ཆུ་སྐྱེས་སུ་ཕབ་ནས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འཇིགས་ཤིང་འདར་བ་དང་ལྡན་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་འབར་བས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་བཀུག་སྟེ། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ཞུ་བར་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་སྟེ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་ཕུར་པའི་གཟུགས་སུ་བྱས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དག་གི་བདག་པོ་ཁ་དོག་ནག་པོ་ཁྲོས་པ་རྡོ་རྗེ་ནས་ཕྱུང་སྟེ། ཕྱག་གཡོན་པས་སྐེ་ནས་བཟུང་ནས་ཕྱུང་བའི་ཕུར་པའི་མགོ་བོར་བརྡུངས་པ་ནི་གཡས་པའི་ཕྱག་གི་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བས་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། བསྒྱིངས་པ་དང་བཅས་པས་སྔགས་ཟློས་ཤིང་ངོ་། ། ཨོཾ་ཨཱཿཚིནྡ་ཚིནྡ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ་དྷི་པ་ཏི་ཙཀྲ་བཻ་རོ་ཙ་ན་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པའོ། ། ཕུར་བུ་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེས་མནན་པ་དང་ལྡན་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲོད་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་སྔགས་བརྗོད་པས་ཕུར་པ་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ཁ་དོག་གིས་གནས་ཏེ་རང་གི་ས་བོན་གྱིས་བསྐུལ་བའི་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཨོཾ་རུ་རུ་སྥུ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ཕུར་པས་བཏབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པས་དེའི་རིགས་རྣམས་ཀྱིས་དྲག་པོའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་བལྟ་བར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དྲག་པོའི་བསྒྲུབ་པའོ། །

Through the union of insight and method, having caused [the seed] to descend into the lotus, one should visualize the maṇḍala in the form of the deity as it was meditated upon, trembling and fearing within the fire maṇḍala. Then, by the blazing light rays of the seed syllable at the heart, the hosts of tathāgatas are summoned. Through the union of insight and method, they melt and are emitted through the vajra path, taking the form of the kīla of Yamāntaka. Likewise, the lords of the others—black and wrathful—are emitted from the vajra. Grasping them by the neck with the left hand, one should strike the heads of the emitted kīlas with the vajra-hammer in the right hand, while reciting the mantra with a majestic bearing: OṂ ĀḤ CHINDA CHINDA HANA HANA DAHA DAHA DHIPATI CAKRA VAIROCANA VAJRA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. One should visualize that kīla as being pressed down by the vajra, and thereby it becomes an accomplishment. Then, by reciting the mantra OṂ ĀḤ VAJROD KĪLAYA HŪṂ, the kīla should be extracted. Then, abiding in one's own color, the [deities] such as Locanā, exhorted by their respective seed syllables, should recite the mantra OṂ RURU SPHURU and so forth, and bestow the empowerment upon the maṇḍala wheel that was struck by the kīla. Following this, the fierce sādhana methods of those families should be observed. This is the fierce sādhana of the Vairocana family.

དེ་བཞིན་དུ་ཁ་དོག་ནག་པོ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ཟླ་བའི་གདན་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བསྒོམས་ཏེ། པདྨ་མཐར་བྱེད་ཁ་དོག་དམར་པོའི་ཕུར་བས་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧྲི་བྷུར་བྷུ་བཿཨ་མྲྀ་ཏཱ་བྷཾ་ཀཱི་ལ་ཡ་དེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་རུང་སྟེ། ཧཱུཾ་ཕཊ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་དེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དྲག་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་སོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་དང་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ཁ་དོག་ནག་པོར་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པར་བསྒོམས་ནས་འདི་རྣམས་ཀྱི་རིགས་དང་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཕུར་བ་སྔགས་འདིས་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་རཱ་ཛ་ཨ་ཀྵི་བྱ་ཀཱི་ལ་ཡ་དེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་རུང་། ཧཱུཾ་ཕཊ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དྲག་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་སོ། ། གདབ་པར་བྱ་བ་དང་ཕུར་བུ་དང་འདེབས་པར་བྱེད་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པས་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དྲག་པོའི་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་གཉིས་པར་བསྒོམ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལྔ་རྣམས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱི་བོ་དང་ལྐོག་མ་དང་ཐུགས་ཀ་དང་ལྟེ་བ་གསུམ་འདུས་གསང་བ་རྣམས་སུའོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་དམ་ཚིག་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། འཁོར་ལོ་ཡང་དག་ལེགས་བྲིས་ལ། །

Likewise, one should meditate simultaneously upon the black-colored deities of the maṇḍala of Amitābha, along with their moon seats, celestial palaces, and so forth. One should then strike them with the red-colored kīla of Padmāntakṛt, using the mantra: OṂ ĀḤ HRĪḤ BHŪR BHUVAḤ AMṚTĀBHAṂ KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. This is the wrathful sādhana for Amitābha and the deities of his family. Through the application of Akṣobhya, Ratnasambhava, and Amoghasiddhi, one should meditate on the black-colored maṇḍala and its deities, and strike them with the kīla of Amṛtakuṇḍalī of their respective families using this mantra: OṂ ĀḤ VAJRARĀJA AKṢOBHYA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. This is the wrathful sādhana for Akṣobhya, Ratnasambhava, and Amoghasiddhi and their families. In all these instances—the object to be struck, the kīla, and the striker—one must act without any conceptual attachment; otherwise, success will not be achieved. During the time of wrathful practice, one should meditate on Vajrasattva as the crown ornament of the Tathāgatas. One should also meditate on the King Sumbharāja as the second crown ornament of the Tathāgatas. Alternatively, one should meditate on the Vajra-holder at the five places of the Buddhas: the crown of the head, the throat, the heart, the navel, and the secret place. Then, from the words "The supreme samaya of yoga..." and so forth, up to: "Having properly and beautifully drawn the wheel..."

སྔར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཚོན་རྩི་དགྱེ་བ་དང་། མཚན་མ་དགོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་། འོད་ཀྱིས་བསྐོར་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པའི་ས་གཞི་བའི་ལྕི་བས་བྱུགས་ལ་སྤོས་ཆུས་ཆག་ཆག་བཏབ་སྟེ། མེ་ཏོག་གི་སིལ་མ་གཏོར་ལ་བུམ་པ་རྣམས་གཞན་དུ་བཞག་སྟེ། བླ་རེས་ལ་སོགས་པ་བྲེ་བ་དང་། མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པས་རྒྱ་ཆེར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཆོ་ག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་སྟན་ཤིན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ་སློབ་དཔོན་ཤིན་ཏུ་ཁྲུས་བྱས་པ་ཡན་ལག་དྲིས་བྱུགས་པ་ཕྲེང་བ་དང་གོས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ལྷ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་འདུག་སྟེ། ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པ་རྒྱུད་ལས་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུད་མེད་ཡོད་པར་གྱུར་ན་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྙོམས་པར་ཞུགས་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་གའི་རིམ་པས་དང་པོའི་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། དེ་ནས་རང་འོད་ཀྱི་ཆུ་སྐྱེས་སུ་ཡིད་ཀྱིས་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་ནས་སྙིང་པོ་འོད་ཀྱིས་དྲངས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། ཞུ་བར་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་ལམ་ནས་བཏོན་ཏེ།

The meaning of the text beginning with "Previously" and so forth is as follows: Once the application of colors, the placement of symbols, and so on are complete, the ground of the maṇḍala house—situated outside the vajra fence and the surrounding light—is smeared with cow dung and sprinkled with scented water. Scattered flowers are strewn about, and the vases are set aside. Canopies and the like are draped, and one should perform extensive offerings of the five types of offerings and outer and inner offerings. The ritual for this is as follows: At the eastern gate, the master, having bathed thoroughly, anointed his limbs with fragrant unguents, and adorned himself with garlands and robes, sits upon an excellent seat facing the deity. If there is an external woman of twelve years of age who possesses the characteristics described in the tantras, he should enter into union with her. Possessing the application of the three samādhis, he should then accomplish the maṇḍala. The sequence for this is as follows: For the accomplishment of the colored-powder maṇḍala, one performs the initial application exactly according to the sequence of the sādhana ritual. Then, having mentally generated the celestial palace within the lotus of one's own light, the assembly of Tathāgatas is drawn in by the light of the essence-mantra and absorbed into one's own body. Having melted, they are emitted through the vajra path.

སྤྲུལ་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ན་གནས་པའི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་གདན་བཅུ་དགུ་ལ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་མདོག་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་སུ་བསམས་ལ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་བཅུ་དགུའི་བདག་ཉིད་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ནས་དེར་སློབ་མ་འཇུག་པའི་ཆོ་གས་ཞུགས་ཏེ། དབང་བསྐུར་བ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པའི་འོག་ཏུ་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཐོབ་ནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཕྱུང་སྟེ་རང་གི་མཚན་མ་ཇི་ལྟ་བའི་གནས་སུ་བཞག་ནས་རྡོ་རྗེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་བསྐྱོད་པའི་ཕཊ་ཀྱི་སྒྲས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀུག་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་ངོས་ལ་བཞག་ཅིང་འཁོར་ལོ་ཅན་དང་ལྷན་ཅིག་འོངས་པའི་བགེགས་རྣམས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བས་བསྐྲད་ལ་རྡོ་རྗེ་ར་བ་ཁ་གྱེས་པའི་མཚམས་ཡིད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་བརྟན་པར་གྱུར་པར་བལྟའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿམཾ་པྲ་བཱ་ར་སངྐཱ་ར་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་འདི་ཡིས་དེ་ལ་ཨརྒྷ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿམཾ་པ་ཏྱཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཞབས་བསིལ་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པས་མཆོད་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་ལ་སྒོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྒོའི་བྱ་བའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཡ་མནྟ་ཀྲྀཏྟ་ཛྙཱ་ན་མཎྜལ་ཨ་ཀཪྵ་ཡ་ཛཿཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་མདུན་ན་གནས་པའི་འཁོར་ལོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་དགུག་པར་བྱའོ། །

Within the emanated celestial palace, one should visualize nineteen seats resting upon a moon and sun disk atop a multicolored lotus. These seats are in the form of drops of bodhicitta, possessing the colors of their respective families. From the complete transformation of these, one should visualize the maṇḍala as previously described, consisting of the nature of the nineteen deities arising from the seed syllables of the central lord of the wheel. Having entered by means of the ritual for the entry of the disciples, and after all the empowerments have been received, one obtains the subsequent authorization. Then, having emerged in the proper manner and placed the respective hand symbols in their appropriate positions, one summons the wisdom maṇḍala with the sound of "phaṭ" while moving the vajra and lotus. One should place it on the side of the maṇḍala wheel and, using the application of Yamāntaka and the other deities, expel the obstructors who have arrived together with the wheel-bearer. One should then visualize the boundary of the vajra fence, with its opening, as being stabilized in an instant by means of the mind. Then, one should offer the argha water to it with: OṂ ĀḤ MAṂ PRĀVĀRA-SAṄKĀRA PRATĪCCHA HŪṂ. One should offer the foot-washing water with: OṂ ĀḤ MAṂ PĀDYAṂ PRATĪCCHA HŪṂ. Then, having made offerings by emanating Locanā and the others, one should offer praise with "Akṣobhya is..." and so forth, and the gatekeepers perform the functions of the gates. Reciting OṂ ĀḤ YAMĀNTAKṚT JÑĀNA-MAṆḌALA ĀKARṢAYA JAḤ HŪṂ, one should summon the maṇḍala situated in front by means of the light rays of Yamāntaka.

ཨོཾ་ཨཱཿཔྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏྟ་ཛྙཱ་ན་མཎྜ་ལ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཔདྨཱནྟ་ཀྲྀཏྟ་ཛྙཱན་མཎྜ་ལ་བྷནྡ་ཡཾ་བཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབི་གྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏྟ་ཛྙཱ་ན་མཎྜ་ལ་ཏོ་ཥ་ཡ་ཧོཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྷན་ཅིག་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོར་འགྱུར་ཏེ་འདི་ནི་ཆེན་པོའི་བསྙེན་པའོ། ། རང་འོད་ཀྱི་ལྷ་མོའི་སྙིང་གའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་མ་ནི་བདག་པོ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཆེན་པོའི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་དང་། སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་མེ་ཏོག་དང་། བདུག་པ་དང་། མར་མེ་དང་། ཕྲེང་བ་དང་། བྱུག་པ་དང་། ཕྱེ་མ་དང་། ཆོས་གོས་དང་། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་དང་། བླ་རེས་དང་། རྔ་ཡབ་ལ་སོགས་པ་དང་། བཟའ་བ་དང་། བཅའ་བ་དང་། བལྡག་པ་དང་། གཞིབ་པ་དང་། བཏུང་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏོར་མའི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་དང་། གླུ་དང་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་དང་། གླུ་དང་གར་དང་རོལ་མོ་དང་རྒྱན་དང་རང་གིས་བརྟགས་པའི་གླང་པོ་ཆེ་དང་། རྟ་དང་བ་ལང་གི་ཁྱུ་ལ་སོགས་པ་བསྟབས་ཏེ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་པ་བྱའོ། །

With "OṂ ĀḤ PRAJÑĀNTAKṚT JÑĀNA-MAṆḌALA PRAVEŚAYA HŪṂ HŪṂ," the wisdom maṇḍala should be made to enter the samaya maṇḍala. With "OṂ ĀḤ PADMĀNTAKṚT JÑĀNA-MAṆḌALA BANDHAYA VAṂ HŪṂ," the wisdom maṇḍala should be bound to the samaya maṇḍala. With "OṂ ĀḤ VIGHNĀNTAKṚT JÑĀNA-MAṆḌALA TOṢAYA HOḤ HŪṂ," the light rays of Amṛtakuṇḍalī should be directed toward the maṇḍala deities so that they grant the siddhis. Having unified the wisdom maṇḍala with the samaya maṇḍala into one, the wisdom being also becomes the lord of the maṇḍala; this is the great approach. The wisdom female being at the heart of the goddess of one's own light is without a lord. Having perfectly worshipped the maṇḍala endowed with the great near-attainment, the attainment, and the great attainment, one should offer flowers, incense, lamps, garlands, ointments, powders, religious robes, parasols, victory banners, flags, canopies, fly-whisks, and so forth; as well as the offerings of the torma consisting of food, snacks, things to be licked, things to be sucked, drinks, and so on; and the offerings of song, dance, music, ornaments, and herds of elephants, horses, and cattle as conceived by oneself. Then, ringing the bell, one should offer praise with the verses beginning with "Akṣobhyavajra."

སྒོ་སྐྱོང་བཞི་ཡིས་ཀྱང་བརྗོད་མ་ཐག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་དང་། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་བསྟོད་པ་ལ་ཐུག་པ་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱའོ། ། ཕྱི་ནས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཆུ་སྐྱེས་ལ་གནས་པ་རང་གི་ཁས་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པའི་རང་གི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་བླངས་ཏེ་རང་གི་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པ་ཡང་རིག་པའི་ཁ་ཡིས་བླངས་ནས་ཙནྡན་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་པདྨའི་སྣོད་དུ་བླུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་བསྐྱེད་པ་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། མགོན་པོ་རྣམས་དང་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་ལ་ཡང་ཕྱག་བྱ་སྟེ། བཟོད་པར་གསོལ་ནས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛོད་ཅིག་ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཞག་སྟེ། ཕྱིར་བྱུང་ལ་གཏོར་མ་བཏང་ནས་འདི་སྐད་བརྗོད་པའི་རིམ་གྱིས་སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་གས་སློབ་དཔོན་ཉིད་འཇུག་པར་བྱའོ། ། སླར་ཡང་། བཟང་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་དོན། ། སྒོ་རྣམས་ཀུན་དུ་ཤེས་བྱས་ལ། ། རང་གི་འཁོར་ལོར་རབ་གསལ་བར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རིག་མ་མེད་ན་ཡང་འདི་ཁོ་ན་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། སྔགས་བཏུ་བ་དང་གཏོར་མ་བསྲུང་། ། ཕུར་བུས་གདབ་དང་འཁོར་ལོ་སྒྲུབ། ། ཁ་སྦྱར་དབྱེ་དང་དབང་བསྐུར་བཟླས། ། ཕྱིར་བཟློག་པ་ནི་གཉིས་སུ་གྲགས། ། གང་ཡང་བདག་བློ་གཏི་མུག་པས། ། ལེགས་སྤྱད་འདི་ལ་ཉེས་བྱས་གང་། ། གང་ཕྱིར་ལུས་ཅན་སྐྱབས་གྱུར་པ། ། དེ་ནི་མགོན་པོས་བཟོད་པར་མཛོད། ། གཙོ་བོ་ནུས་པ་མ་མཆིས་ཤིང་། ། མ་རྙེད་པ་དང་མ་འབྱོར་པ། །

The four gatekeepers should also perform all the previously mentioned rituals for accomplishing the maṇḍala, up to the ringing of the bell and the offering of praise. Subsequently, one should take the flower together with one’s own mouth from the water-born lotus of the action mudrā, which resides within one’s own [partner], and having taken it with the mouth of awareness from one’s own vajra, one should pour it into a lotus vessel containing excellent sandalwood and other substances. This should be offered for the purpose of generating the wisdom nectar. One should also prostrate to the Protectors and to one’s own emanations, request forbearance, and supplicate them, saying, "Please act for the benefit of sentient beings following all the siddhis." Having placed the supreme companion of accomplishment within the maṇḍala, one should go outside, offer the torma, and then the master himself should enter according to the ritual for admitting disciples through the sequence of reciting these words. Furthermore, this is the meaning of the passage stated by Bhadrapāda: "Having understood all the gates, [one should visualize] clearly within one’s own wheel," and so forth. Even if there is no external consort, the maṇḍala should be accomplished in this very way. The extraction of mantras, the protection of the torma, the striking with kīlas, the accomplishment of the wheel, the separation of the union, the empowerment, the recitation, and the two types of repelling are renowned. Whatever faults have been committed in this well-performed practice due to the delusion of my mind, may the Protectors, who are the refuge of embodied beings, grant forbearance. I am without power as the principal [deity]; whatever was not found or was not obtained...

འདིར་ནི་བྱ་བ་གང་བྱས་རྣམས། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བཟོད་པར་མཛོད། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་པ་སློབ་དཔོན་རྒྱན་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དར་མ་གྲགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ། །

Whatever actions have been performed here, may you grant forgiveness for them all. This concludes the Daśatattva composed by the master Ālaṃkāra. It was translated, edited, and finalized by the Tibetan translator, the monk Dar ma grags.