A Sādhana of Guhyasamāja Lokeśvara

#༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ས་མཱ་ཛ་ལོ་ཀེ་ཤྭ་ར་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྤྲུལ་པའི་འོད་ཟེར་དཔག་མེད་པ། ། འཕྲོས་པས་འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་སེལ། ། རྣམ་རྟོག་མེད་བདེའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་འདུད། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པ་སྣང་བ་ཆེ། ། རྒྱུད་རྒྱལ་རིམ་པ་ལ་བརྟེན་#ཏེ། ། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་སྒྲུབ་པ་ཡི། ། རིམ་པ་མདོར་བསྡུས་གསལ་བར་བྲི། ། དང་པོ་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བརྟན་བྱས། ། སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་བདེ་བ་#ཆགས། ། ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། ། དང་སོགས་ནོར་ནི་ཕུན་ཚོགས་རྣམས#། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་དང་མཉམ་གུས། ། དེས་བསྟན་དམ་ཚིག་སྤྱོད་པ་ནི། ། ཡོངས་སུ་སྐྱོང་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན། ། བུམ་པ་གསང་སོགས་དབང་བསྐུར་བ། ། བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་ཡང་དག་ཐོབ། ། ལུས་ངག་སེམས་རྣམས་དག་པ་ཉིད#། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་དངོས་གྲུབ་སྣོད། ། ཏིང་འཛིན་ཡན་ལག་ལས་བྱུང་བའི། ། ཚོགས་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལས། ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་གསང་སྔགས་ཚུལ་གནས་ཡིན། ། ཏིང་འཛིན་ཡན་ལག་ཉམས་གྱུར་ཅིང་། ། དེ་ཡི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གནས་ན། ། སྐྱེ་བ་བྱེ་བ་སྟོང་གིས་ཀྱང་། ། ཏིང་འཛིན་རབ་ཏུ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། དེ་བས་ཏིང་འཛིན་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་གནས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དེ་ལས་#གཞན་པའི་སེམས་སྤངས་ཏེ། །

In the language of India: Śrī-guhyasamāja-lokeśvara-sādhana-nāma. In the language of Tibet: Dpal gsang ba 'dus pa 'jig rten dbang phyug gi sgrub pa'i thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Glorious Guhyasamāja Lokeśvara). Homage to the Bodhisattva Mahāsattva, the Noble Avalokiteśvara. I bow to the glorious Vajradharma, Whose immeasurable rays of emanated light Dispel the suffering of wandering beings, And who is the very nature of non-conceptual bliss. Relying upon the stages of the King of Tantras, The glorious Guhyasamāja, the Great Illumination, I shall clearly write a concise sequence For the practice of the Protector of the World. First, arising from the power of compassion, One stabilizes the mind of perfect enlightenment. Turning one's back on attachment to the pleasures And enjoyments of cyclic existence, And regarding wealth, grain, and all such riches As equal to the Guru and the Buddha, One should be intensely diligent in Fully maintaining the conduct of the samaya taught by him. Having correctly received the vase, secret, and other empowerments Through the kindness of the Guru, The practitioner, whose body, speech, and mind are pure, Becomes a vessel for the accomplishments. From the complete perfection of the accumulations Arising from the branches of meditative concentration, One will swiftly attain the accomplishments. Thus, one abides in the way of Secret Mantra. If the branches of meditative concentration decline And one dwells in their opposing factors, Even in ten million billion lifetimes, Meditative concentration will not be achieved. Therefore, in order to thoroughly achieve meditative concentration, The yogi who abides in the conduct of Secret Mantra Should abandon all other thoughts.

གཡེང་མེད་བརྩོན་པས་འབད་པར་བྱ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡན་ལག་དང་། ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་གང་ངེས་བྱའི་ཕྱིར། ། ཏིང་འཛིན་ཡན་ལག་མི་མཐུན་ཕྱོགས། ། དེ་ནི་མདོར་བསྡུས་ནས་བཤད་བྱ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་། ། ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ལ་ལྟོས་མེད་ཅིང་། ། བཟོད་ལྡན་དམ་བཅས་བརྟན་པ་དང་། ། སྐྱེ་བོའི་འདུ་འཛི་རྣམ་པར་སྤོང་། ། ལུས་དང་ངག་ཡིད་ལས་རྣམས་ལ། ། ཤེས་བཞིན་དང་ནི་ལྡན་པ་ལ། ། སངས་རྒྱས་སྐུར་རྟོག་#དྲན་པ་ཡིས། ། ལུས་ཀྱི་རྗེས་དྲན་ཡང་དག་ལྡན། ། དུས་གང་དུ་ནི་གང་བྱ་བའི། ། རྗེས་དྲན་དེ་ལ་#བརྟན་པ་དང་། ། སྒྲིབ་པ་ལྔ་ནི་སྤོང་བ་དང་། ། ཟས་ཀྱི་ཚོད་རིག་སྤྱོད་ལམ་རན། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་སེམས་ནི་བཏང་སྙོམས་དང་། ། ཡོ་བྱད་བསྙུངས་འདི་ཡན་ལག་སྟེ། ། གོ་བཟློག་པ་ནི་མི་མཐུན་ཕྱོགས། ། ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་གནས་སུ་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་ནས་བགེགས་བསལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་གྷ་གྷ་#གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦྦ་དུཥྚཱཾ་# ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཕཊ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་བཛྲ་དྷ་རོ་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི། སརྦྦ་དུཤྚཱ་ནཱཾ་#ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། སྔགས་འདིས་ཕྱོགས་བཅུའི་བགེགས་ཐམས་ཅད་བསལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གར་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡི་གེ་ཧྲི་དམར་པོ་བསམས་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པས་རང་གི་ལུས་སྣང་བར་བྱས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་བྱས་ནས།

One should strive with undistracted diligence. In order to identify the factors of meditative concentration and their opposing factors, I shall explain the factors of concentration and their opposing factors in brief. Possessing perfect ethical discipline, being indifferent to material enjoyments, being patient and firm in one's commitments, and completely abandoning the bustle of worldly crowds; possessing alertness regarding the activities of body, speech, and mind; possessing the recollection that perceives the Buddha’s body, and thus being endowed with the correct recollection of the body; being firm in the recollection of what is to be done at what time; abandoning the five hindrances; knowing the proper measure of food and moderation in conduct; and maintaining a mind of equanimity toward all worldly phenomena and reducing one's possessions—these are the factors. The opposite of these are the opposing factors. Having sat on a comfortable seat in a place for meditative concentration that is agreeable to the mind, one should clear away obstacles. Recite: Oṃ gha gha ghātaya ghātaya sarvaduṣṭān phaṭ | kīlaya kīlaya sarvapāpaṃ phaṭ | hūṃ hūṃ hūṃ vajrakīlaya vajradhara ājñāpayati | sarvaduṣṭānāṃ kāyavākcitta kīlaya hūṃ phaṭ. With this mantra, all obstacles in the ten directions should be cleared away. Then, at one's heart, one should visualize a red syllable Hrīḥ upon a moon maṇḍala, which is the complete transformation of the first vowel. By the radiation of its light rays, one's own body is first illuminated, and then all the world systems of the ten directions are illuminated.

དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བ་#བཀུག་པ་དང་། རྗེ་བཙུན་བླ་མ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལ་དམིགས་ཏེ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་པྲ་ཎ་མེ་ན་བཛྲ་བནྡྷ་ནཾ་ཀ་རོ་མི། ཞེས་བྱ་བས་ཕྱག་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧྲི་དེ་ཉིད་ལས་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པ་སྤྲོ་བ་#སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་དང་། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཡང་དག་པར་སྤྲོས་ལ། ཨོཾ་སརྦ་#ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བཟླས་ཤིང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་#བླ་མ་ལེགས་པར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་པུས་མོའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། འདི་ལྟར་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། གང་ཞིག་ཐོག་མེད་སྲིད་པའི་ཆུ་ཀླུང་དུ། ། མ་ལུས་ཀུན་རྟོག་གིས་བསགས་རྙོག་པ་རྣམས། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེ་ལྡན་སྤྱན་སྔར་དེ་དག་ནི། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བཤགས་པར་བགྱི། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་དགེ་བ་གང་མཛད་པ། ། དེ་དག་ཀུན་ལ་ཡང་དག་ཡིད་#རང་ཞིང་། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བགྱི། ། ཡིད་ཀྱི་རོལ་པ་དྲི་མེད་ཟླ་འདྲས་བསྒྲུབས། ། སྙིང་རྗེ་དམ་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཡི་ཐབས། ། རང་གི་ཡིད་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་ལས་ངེས་གྲོལ་ཞིང་། ། སེམས་དཔའ་དམ་པ་རྣམས་ནི་#ཕུན་ཚོགས་གཞི། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་ངོ་བོ་ཉིད། ། དམ་པའི་ཆོས་ལ་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། །

One should properly summon and invite all the buddhas and bodhisattvas, who are like the wheel of a maṇḍala, and visualize the venerable guru in the sky. Then, one should prostrate with the mantra: oṃ sarvatathāgatakāyavākcittapraṇāmena vajrabandhanaṃ karomi. Next, preceded by the emanation of multicolored masses of light rays from that very syllable hrīḥ, one should emanate the assembly of offering goddesses, such as Rūpavajrā and the rest. Reciting oṃ sarvatathāgatapūjāvajrasvabhāvātmako ’ham, one should properly make offerings to the buddhas, bodhisattvas, and the guru. In their presence, kneeling with the kneecaps on the ground and palms joined, one should perform the confession of misdeeds and so forth as follows: Whatever turbidities have been accumulated through all conceptual thoughts without exception in the river of beginningless existence, I confess them all according to the ritual in the presence of those endowed with great compassion. Whatever virtue has been performed by the perfect buddhas, the bodhisattvas, and other noble beings, I rejoice in all of it and dedicate it entirely toward enlightenment. I always go for refuge to the Sugatas, who are established by the stainless moon-like play of the mind, whose method is infinite and sublime compassion, and who abide within their own minds. I always go for refuge to the sublime Dharma, which is the basis of excellence for the noble beings, which is definitively liberated from all conceptualization without exception, and whose nature is the single taste of all phenomena.

འཆིང་བ་རྣམས་ལས་ཡང་དག་གྲོལ་འགྱུར་ཞིང་། ། སྙིང་རྗེ་མཆོག་གིས་#བསྐྲུན་པའི་དཔལ་དང་ལྡན། ། རབ་ཏུ་དགའ་སོགས་ས་ལ་རབ་བཞུགས་པ། ། བརྟུལ་ཞུགས་དབང་པོའི་ཚོགས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བསམ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དག་གྱུར་པ། ། སྒྲིབ་པ་ཀུན་གྱི་བག་ཆགས་ཡང་དག་འབྱིན། ། ལྷག་པར་མོས་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ཡི། ། སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་དམ་པར་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། བདེ་གཤེགས་སྲས་བཅས་རྣམས་ཀྱི་ལམ་གཅིག་པུ། ། སྦྱིན་སོགས་རྣམ་བཅུ་དཀར་པོའི་ཡོན་ཏན་ཚུལ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་བདག་མ་ལུས་ངོ་བོ་བློས། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་ད་ནི་གནས་པར་བགྱི། ། དེ་ལྟར་ལམ་ལ་གནས་པའི་བར་དུ་བྱས#། ། དེ་ནས། ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་ཕྱིར་སྟོང་པ་སྟེ། ། རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་མཚན་མ་མེད། ། རྟོག་པ་རྣམས་དང་བྲལ་ཕྱིར་དངོས་པོ་ནི། ། མ་ལུས་སྨོན་པ་ལས་ནི་ངེས་པར་གྲོལ། ། ཞེས་བྱ་བས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ཁམས་གསུམ་པོ་མ་ལུས་པ་སྟོང་པར་བསྒོམས་ལ། འདིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་#པ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅་#ཧཾ། དེའི་འོག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱ་བའི་དོན་སྟོང་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་དེ་ཉིད་ཡི་གེ་ཨ་#དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་བསམ#། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ནག་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ནག་པོ་ཁ་གྱེས་པ་ལྟེ་བའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་གིས་མཚན་པ་ཉི་མ་ལ་གནས་པ་བསམ་མོ། །

I take refuge in the assembly of the lords of ascetic discipline, who are perfectly liberated from all fetters, who possess the glory produced by supreme compassion, and who dwell upon the stages such as the Joyous. With my intentions and karmic ripening purified, I shall completely eliminate the habitual tendencies of all obscurations. Adorned with exceptional devotion, I shall generate the mind set upon supreme enlightenment. I shall now abide in the very reality of the tenfold virtuous qualities, such as generosity, which are the sole path of the Sugatas and their heirs, and the essence of all the perfect Buddhas without exception. Having thus proceeded up to the point of abiding in the path, one should then meditate on the three realms in their entirety as empty, free from all conceptual elaborations such as subject and object, by means of the following: "Because it is devoid of intrinsic nature, it is empty; because it is devoid of a causal nature, it is signless; because it is devoid of conceptualizations, all things are definitively liberated from aspirations." By this, the blessing into emptiness is shown: oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. Following that, for the purpose of purifying the buddha-field, one should visualize that very mind, which is of the nature of emptiness, as a red syllable āḥ that completely transforms into the form of a sun maṇḍala. Upon that, one should visualize a black hūṃ that completely transforms into a black five-pronged vajra with its prongs spread apart, marked at its hub by the syllable hūṃ and resting upon the sun.

དེ་ནས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་ཟེར་ཕྱོགས་བཅུར་ཀུན་དུ་འཕྲོས་པས་བགེགས་ཐམས་ཅད་བསལ་ལ། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་ཟེར་དེ་ཉིད་ལས་རྡོ་རྗེ་ར་བ་དང་དྲ་བ་དཔངས་དཔག་ཚད་བརྒྱ་#སྟོང་དུ་མ་ཡོད་པ། བདུད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་#བསྒྲོད་པར་མི་ནུས་པ། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་#ཁྱབ་པའི་ཕྱི་རོལ་ན་དུས་མཐའི་མེའི་ཕུང་པོ་འབར་བ་ལྟ་བུས་བསྐོར་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་སའི་འོག་གི་མཐར་ཐུག་པ་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཆོས་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་གྱེན་ཀར་གནས་པ་སྟེང་ཡངས་པ། འོག་དོག་པ། ནམ་མཁའི་ཁམས་རྒྱ་ཆེ་བ་ཁོངས་སུ་ཆུད་པ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་བར་#བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་པཾ་སེར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་རྒྱ་ཆེ་བ། དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ནག་པོ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་བྲུཾ་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་གཉིས་པ་དེའི་ལྟེ་བར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་བྲུྃ་བསམས་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐུ་མདོག་#དཀར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དམར་པོ་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པར་མཛེས་པ། ཕྱག་དྲུག་པ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་བའི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་ཀྱི་གཉིས་པ་ན་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ། གསུམ་པ་ན་རལ་གྲི། ཕྱག་གཡོན་གྱི་གཉིས་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ། གསུམ་པ་ན་པདྨ་དམར་པོ་བསྣམས་པ། རལ་པ་དང་ཅོད་པན་མངའ་བ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། འོད་ཟེར་དཀར་པོའི་ཚོགས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་བསམས་ལ།

Then, light rays of vajra nature emanating from that radiate in all ten directions, clearing away all obstructors. From those very light rays of vajra nature, one should visualize a vajra fence and lattice, hundreds or thousands of leagues in height, which all the māras are unable to traverse. Its exterior is surrounded on all sides by a blazing mass of fire like that at the end of an eon, and one should visualize a vajra-nature earth maṇḍala reaching down to the very limits of the subterranean realm. In its center is the mudrā of the source of phenomena (dharmodaya), standing upright, wide at the top and narrow at the bottom, encompassing the vast expanse of space, and white like the autumn moon. In its center, from a yellow syllable paṃ, arises a vast multicolored lotus. In its center, from a black syllable hūṃ, arises a multicolored vajra. In its center, from a white syllable bhrūṃ resting upon a moon, a twelve-spoked wheel is produced; in its hub, one should visualize a syllable bhrūṃ resting upon a moon. From the total transformation of that, one should visualize the Blessed One Vairocana, beautiful with three colors—white, blue, and red—having six arms. With his first two hands, he embraces a consort similar to himself. In his second right hand is a white wheel, and in the third is a sword. In his second left hand is a jewel, and in the third he holds a red lotus. He possesses matted locks and a crown, sits upon a multicolored lotus and moon in the vajra posture, and radiates a mass of white light rays.

དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་རིམ་པ་གཉིས། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན། ཕྱིའི་རིམ་པ་ཟུར་བཞི་པ་སྒོ་བཞི་པ། རྟ་བབས་བཞིས་བརྒྱན་པ། བ་དན་དང་རྒྱལ་མཚན་ཁ་དོག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་དྲིལ་བུ་བཏགས་པ་རླུང་གིས་#བསྐྱོད་པ་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་། རྔ་ཡབ་དང་། དྲ་བ་དང་། དྲ་བ་ཕྱེད་པས་ཉེ་བར་མཛེས་པ། ཕྱི་རོལ་ན་གཟུགས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་ཁ་ཁྱེར་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་ཉེ་བར་མཛེས་ཤིང་ཡིད་དུ་འོང་བའོ། ། ནང་གི་རིམ་པ་ཟླུམ་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཛེས་པ། སྡོང་བུ་དང་བཅས་པའི་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་འདབ་མ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་དང་། ཉི་མ་བདུན་གྱི་གདན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བསམས་ནས། དེར་དབུས་མའི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ཀ་ལ་སོགས་པ་གསལ་བྱའི་ཡི་གེ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་དང་ད་དྷ་ཌ་ཌྷ་ཡ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་དྲུག་གིས་བསྣན་པ་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱས་པ་དཀར་པོ་བརྒྱད་ཅུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་སྐྱེད་#པར་བྱེད་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་བསྒོམས་པ་ལས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གནས་གྱུར་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་རྟོགས་པས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །

From the total transformation of that, there arises a two-storied palace, its nature being the luminosity of various precious gems. The outer tier is square with four doors, adorned with four archways, and beautified by banners and victory standards of various colors with bells attached that are stirred by the wind, as well as garlands of flowers, fly-whisks, lattices, and half-lattices. On the outside, the perimeter of the form-abode is beautified by vajra-jewels and is delightful. The inner tier is circular, completely surrounded by a garland of vajras and beautified by eight pillars. One should visualize twelve moon seats and seven sun seats situated upon the petals of a multicolored lotus together with its stalk. There, upon the central moon seat, the sixteen vowels are doubled and completely transformed; one should visualize a moon maṇḍala that serves as the cause for the thirty-two marks of a great being. Above that, the thirty-four consonants beginning with ka, plus the six letters da, dha, ḍa, ḍha, ya, and la, are doubled to make eighty white letters. From their total transformation, one should visualize a second moon maṇḍala that produces the eighty minor marks. Through meditating in this way on the two moon maṇḍalas, which are the nature of insight and method, the ālaya-vijñāna (all-basis consciousness) is transformed. By realizing all phenomena to be like reflections, the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna) arises.

དེ་ནས་ཟླ་བ་དེ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་རང་བཞིན་གྱིས་རྟོགས་#པའི་དབྱེ་བ་མེད་པས། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་གནས་གྱུར་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དམར་པོ་བསམས་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་དམར་པོ་དེའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དམར་པོ་དང་བཅས་པར་བསམས་ལ། རྗེད་པ་#དང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གནས་གྱུར་པ་ལས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དེ་དང་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་རྣམས་#རྣམ་པར་སྦྱངས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣམ་པར་བསྐྱེད་དེ། ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་#ཧཱུྃ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེར་བཅུག་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅་#ཧཾ། ཞེས་བྱ་བས་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། དེ་ནི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གནས་གྱུར་པའི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་ཤེལ་གོང་#དག་པ་འདྲ་བ་ཞལ་གསུམ་པ། ཞལ་དང་པོ་དཀར་པོ། གཡས་སྔོན་པོ། གཡོན་དམར་པོ། ཕྱག་དྲུག་པ། རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་བའི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གཉིས་པས་རྡོ་རྗེ་དམར་པོ། གསུམ་པས་#རལ་གྲི། གཡོན་གྱི་ཕྱག་གཉིས་པས་རིན་པོ་ཆེ། གསུམ་པས་པདྨ་བསྣམས་པ། རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ཅན། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་དག་པ་དང་བྲལ་བས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྐྱེད་པ་#རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་ཉིད་བསམས་ལ།

Then, as those two moons become one, there is no distinction in their natural realization; this is the wisdom of equality (samatājñāna), which is the transformation of the afflicted mind (kliṣṭamanas). Upon that very moon maṇḍala, one should visualize a red syllable HŪṂ. From its total transformation, one visualizes a red vajra with a red syllable HŪṂ at its hub. From the transformation of the conceptualizations of the subject and the object of expression, there is the wisdom of individual discernment (pratyavekṣaṇājñāna). Then, with a mass of light rays arising from that vajra and the syllable HŪṂ, one purifies all beings and generates the form of Vajrasattva. One should dissolve [the visualization] into the vajra at the hub together with the syllable HŪṂ and cultivate the divine pride (ahaṃkāra) with the mantra: OṂ VAJRAĀTMAKO ’HAṂ. This is the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhānajñāna), which is the transformation of the engaging consciousness (pravṛttivijñāna). Then, preceded by the total transformation of the moon, the vajra, and the syllable HŪṂ, one visualizes oneself as the body of Vajrasattva, resembling a pure crystal orb, with three faces: the central face white, the right blue, and the left red; with six arms; the two primary hands embracing a consort similar to oneself; the second right hand holding a red vajra, the third a sword; the second left hand holding a jewel, and the third a lotus; wearing a jewel crown; and having generated the essence of the utterly pure expanse of phenomena (dharmadhātu) by being free from the impure conceptualizations of the apprehended object and so forth—one visualizes oneself as Vajrasattva.

འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་འདུལ་བའི་འཇིག་རྟེན་ལ་བལྟས་ཏེ་དེ་ཡང་དག་པར་སྦྱང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྣམ་པར་སྦྱང་བའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སྒྲས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་#ཐམས་ཅད་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ལ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ནས་རེག་རྡོ་རྗེའི་མཐར་ཐུག་པའི་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་ཕྱུང་ལ། རང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སླར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞུ་བར་གྱུར་པ་རང་དང་འདྲ་བའི་པདྨའི་ལྟེ་བར་ཧཱུྃ་གི་#བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞུ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་བ་ལས་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་བཅུ་དགུའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་གཙོ་བོར་གྱུར་པར་བསམས་ལ། དེར་སེམས་ཅན་རྣམས་བློས་བཅུག་ནས། ཡང་དེ་བཞིན་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞུ་བར་གྱུར་པ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་སྟེ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་དབང་བསྐུར་ནས། ཀྵིཾ་ཛྲིཾ་ཁཾ་གཾ་ཥྐཾ་སཾ་གི་ས་བོན་ལས་མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། ཡིད་ཀྱི་དབང་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན། འོག་ནས་བཤད་པའི་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་དང་ལྡན་པའི་སའི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་།

Having observed the world to be tamed by great passion, one should thoroughly purify it. In that regard, the sequence for purifying the realm of sentient beings to be tamed by great passion is as follows: with the sound of "Great Joy," one should cause all the tathāgatas residing in the expanse of space to enter one's own body, and then, having emanated them in the forms of goddesses from Locanā up to Sparśavajrā, one should cause them to enter the body of one's own insight. Then, once again, having caused the assembly of tathāgatas to enter one's own body, one should visualize the melted bodhicitta as a maṇḍala of melted bodhicitta blessed by the syllable HŪṂ at the center of a lotus similar to oneself. From the total transformation of that, one should visualize the maṇḍala of the support and the supported, consisting of nineteen deities with Vajradhara as the principal. Having mentally placed the sentient beings therein, and then likewise, having caused the tathāgatas to enter one's own body, and likewise having caused the melted bodhicitta to emerge through the vajra path, one should empower the sentient beings who have entered the secret maṇḍala with the nectar of bodhicitta. From the seed syllables KṢIṂ, JRĪṂ, KHAṂ, GAṂ, ṢKAṂ, and SAṂ, [one should visualize] those whose nature is the sense faculties of the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind, possessing the colors and hand-symbols explained below: Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, and Sarvanīvaraṇaviṣkambhin.

ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་རྣམ་པར་བསྐྱེད་དེ་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿཁཾ་རཾ་གྱིས་#ས་བོན་ལས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་དང་། སྒྲ་རྡོ་རྗེ་དང་། དྲི་རྡོ་རྗེ་དང་། རོ་རྡོ་རྗེ་དང་། རེག་རྡོ་རྗེ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པ་གཟུགས་དང་། སྒྲ་དང་། དྲི་དང་། རོ་དང་། རེག་བྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན། འོག་ནས་བཤད་པའི་སྐུ་མདོག་དང་ཞལ་དང་ཕྱག་དང་ལྡན་པ་དབྱུང་#བར་བྱའོ། ། ལཱཾ་མཱཾ་པཱཾ་ཏཱཾ་#གིས་ས་བོན་ལས། ས་དང་། ཆུ་དང་། མེ་དང་། རླུང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་སྤྱན་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མ་འོག་ནས་བཤད་པའི་སྐུ་མདོག་དང་ཞལ་དང་ཕྱག་དང་ལྡན་པ་དབྱུང་#བར་བྱའོ། ། བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱིཾ་#ཁཾ་ཧཱུྃ་གི་ས་བོན་ལས། གཟུགས་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་བསམས་ལ། དེའི་འོག་ཏུ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་གསུམ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ནག་པོ་དང་། སྐུ་དང་། གསུང་དང་། ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན། སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཧོཿདམར་#པོ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་བསམས་ལ། ཁའི་སྒོ་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། རང་དང་འདྲ་བའི་རིག་མའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་#མེས་ཞུ་བར་གྱུར་པས་རང་གི་རྡོ་རྗེའི་#ལམ་ནས་ཕྱུང་སྟེ།

One should emanate and bring forth Samantabhadra. From the seed syllables jaḥ hūṃ baṃ hoḥ khaṃ raṃ, one should emanate the forms of Rūpavajrā, Śabdavajrā, Gandhavajrā, Rasavajrā, Sparśavajrā, and Dharmadhātuvajrā, who are the nature of form, sound, smell, taste, touch, and the sphere of phenomena, and who possess the body colors, faces, and hands described below. From the seed syllables lāṃ māṃ pāṃ tāṃ, one should emanate Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā, who are the nature of earth, water, fire, and wind, and who possess the body colors, faces, and hands described below. From the seed syllables bhrūṃ āṃ jrīṃ khaṃ hūṃ, one should emanate Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, and Akṣobhya, who are the nature of the aggregates of form, feeling, perception, mental formations, and consciousness. Then, one should contemplate that entire maṇḍala of the support and the supported as empty and like space. Following that, one should visualize in the sky before oneself the three syllables oṃ āḥ hūṃ, white, red, and black, which are the nature of the Vajra Body, Speech, and Mind, and which are enclosed within two red hoḥ syllables, the nature of compassion and insight. Having entered one's own body through the gateway of the mouth, they melt through the fire of passion of the consort who is similar to oneself, and are then emitted through the path of one's own vajra.

རང་དང་འདྲ་བའི་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ལྟེ་བའི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བསམས་ལ། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་རིག་མ་དང་བཅས་པ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཞུ་བར་གྱུར་ནས། དངུལ་ཆུའི་ཚོགས་ལྟར་འོད་གསལ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འདུལ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་དག་པར་འཛིན་པའི་དོན་དུ། རང་གི་རྒྱུད་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་བྱམས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། དགའ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད། ལྷ་མོ་སྤྱན་མ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མས་བསྐུལ་བའི་གླུས་རབ་ཏུ་སད་བཞིན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ན་གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་#ཐུགས། ། དགའ་བའི་ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་འདོད་པས་བདག་ལ་བསྐྱབ་#ཏུ་གསོལ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སེམས་ཅན་ཡབ་ཆེན་གཉེན་(མ་ཆོག་,མཆོག་)བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་#སྐུ་ཁྱོད་བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་དོན་དམ་རབ་ཏུ་ཕན་པར་གཟིགས། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་ཆགས་པས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ཁྱེད་ནི་རྡོ་རྗེའི་གསུང་སྟེ་ཀུན་ལ་ཕན་ཞིང་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། འཇིག་རྟེན་དག་ནི་དོན་དང་དགོས་པ་མཛད་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། དགའ་བའི་སྤྱོད་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། །

Visualize that [the deities] are contained within the center of a lotus identical to oneself. Through the power of that, one should view oneself and the consort as melting through the samādhi of great passion, becoming as luminous as a mass of mercury. Then, for the sake of perfectly assuming a form body (rūpakāya) that accords with the various types of disciples to be tamed, one should meditate on the awakening of the Blessed One—the very nature of the dharmadhātu—by the songs of exhortation from the goddesses Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā, who are the essence of love, compassion, joy, and equanimity inseparable from one’s own continuum: "O Lord, Sovereign of the realm of sentient beings, you are the Vajra Mind. For the sake of great purpose, you who are delightful and joyful, please protect me! O Protector, if you wish for me to remain alive today, O Great Father of sentient beings, supreme kinsman, please be pleased with me! O Vajra Body, your wheel of command benefits all sentient beings. For the sake of the Buddhas, you perceive the ultimate awakening as supreme benefit. O Protector, if you wish for me to remain alive today, Through the passion of the samaya of passion, please be pleased with me! You are the Vajra Speech, beneficial to all and compassionate. You are intensely diligent in performing the welfare and needs of the worlds. O Protector, if you wish for me to remain alive today, Through the conduct of joy, Samantabhadra, please be pleased with me!"

ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕན་དོན་ཆེ། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་མཆོག་མཉམ་ཉིད་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མང་པོའི་གཏེར་གྱུར་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། དེ་ལྟར་གླུས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བའི་འོག་ཏུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསམས་ལ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གི་སྐུར་བདག་ཉིད་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཞུ་བ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿདམར་#པོའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་དམར་པོའི་#དབུས་ན་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་#ཧྲཱིཿའོད་ཟེར་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་#ཁམས་མ་ལུས་པ་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། གདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམ་པར་སྦྱངས་ནས། འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འོག་ནས་བཤད་པའི་སྐུ་མདོག་དང་ཞལ་དང་། ཕྱག་དང་། མཚན་མ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ལ། པདྨ་དམར་པོ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿས་#མཚན་པ་དེ་ཉིད་དུ་བཅུག་ནས་པདྨ་དང་། ཟླ་བ་དང་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿ#དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ཞལ་གསུམ་པ། ཕྱག་དྲུག་པ། སྐུ་ཐམས་ཅད་དང་ཞལ་དང་པོ་དམར་བ། ཞལ་གཡས་བ་སྔོ་ཞིང་གཡོན་པ་དཀར་བ། རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་བའི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གཉིས་པ་ན་པདྨ།

You are the supreme vajra desire, of great benefit for the sake of the samaya. You are the supreme lineage of the perfectly complete buddhas, with a heart of compassion and equanimity. O Protector, if you wish for me to remain alive this day, please be pleased with me, who have become a treasury of many precious qualities. After being thus perfectly exhorted by the song, one should contemplate all phenomena as being like an illusion. In order to generate oneself in the form of the noble Avalokiteśvara, adorned with the major and minor marks of a great being, in accordance with those to be tamed through great passion, that melted substance completely transforms into the red syllable HRĪḤ. One should visualize that from its complete transformation, there is a red lotus, in the center of which is the syllable HRĪḤ resting upon a moon, radiating rays of light. The masses of light rays arising from that illuminate the entire world system without exception, and having purified the various realms of sentient beings to be tamed, they transform them into Tathāgatas like the noble Avalokiteśvara, possessing the body color, faces, hands, and hand-symbols to be explained below. Having dissolved that very red lotus marked with the syllable HRĪḤ into that [visualization], from the complete transformation of the lotus, moon, and syllable HRĪḤ, there arises the Blessed One, the noble Avalokiteśvara, with three faces and six arms. His entire body and the first face are red; the right face is blue and the left face is white. With his two primary hands, he embraces a consort who resembles himself. In his second right hand is a lotus.

གསུམ་པ་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ། གསུམ་པ་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ། རལ་པ་དང་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པར་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསམས་ལ། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་#མི་གནས་པའི་དོན་དུ་སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་དྷརྨྨ་#དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅་#ཧཾ། འདི་དག་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་དང་བསྙེན་པའི་ཡན་ལག་ཆུང་ངུ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་མིག་གཉིས་སུ་ཨ་དཀར་པོ་ལས་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཀྵིཾ་དང་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། སའི་སྙིང་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ཅན་ཞལ་དང་ཕྱག་དང་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འདྲ་བ་སྟེ་དེའི་འོག་མ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བ་གཉིས་སུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཛྲིཾ་#སྔོན་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་འོག་ནས་བཤད་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུའོ། ། སྣ་ལ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཁཾ་སེར་པོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལྗང་གུ་ཆ་དགུ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལྟ་བུའོ། ། ལྕེ་ལ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་གཾ་དམར་པོ་དང་པདྨ་དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཐོད་པའི་ནང་དུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཀྵཾ་ལྗང་གུ་དང་རལ་གྲི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དོན་ཡོད་པར་#གྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། ། ལྟེ་བར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་སཾ་དཀར་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་དམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྔར་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལྟ་བུ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ།

In the third [hand] he holds a sword; in the two left hands he holds a jewel, and in the third he holds a wheel. Visualizing oneself as possessing matted locks and a crown, one should recite this mantra for the sake of abiding neither in saṃsāra nor in nirvāṇa: OṂ DHARMADHĀTU SVABHĀVĀTMAKO ’HAṂ. These constitute the result concordant with the cause and the minor branch of the approach. Following that, from a white letter A in the two eyes, there arises a moon disc upon which the letter KṢIṂ and a wheel are completely transformed. From this, Kṣitigarbha appears, wearing a jewel crown, with faces, hands, and attributes identical to the Blessed One Vairocana; the same applies to the subsequent deities. Likewise, in the two ears, from a blue letter JRĪṂ and a vajra resting on a moon disc, Vajrapāṇi appears as described below, like Akṣobhya. In the nose, from a yellow letter KHAṂ and a nine-faceted green jewel resting on a moon disc, Ākāśagarbha appears like Ratnasambhava. In the tongue, from a red letter GAṂ and a red lotus resting on a moon disc, Lokeśvara appears like Amitābha. Inside the crown of the head, from a green letter KṢAṂ and a sword resting on a moon disc, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin appears like Amoghasiddhi. At the navel, from a white letter SAṂ and a red vajra resting on a moon disc, one should meditate on Vajrasattva as previously described.

འདི་དག་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ཆུང་ངུའོ། ། དེ་ནས་ཆོས་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་གསུམ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་#ལྟེ་བར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བསམས་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྒོ་ལས་བྱུང་བའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་སྤྲུལ་པའི་ཚོགས་རྣམས་#ཀྱིས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པ་བསྐྱེད་པ#། ཡང་སྙིང་གར་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དེ་ཉིད་དུ་བཅུག་ནས། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དང་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་#རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ཅན་བསམས་ལ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་སྔོན་པོ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྒོ་རྣམས་ལས་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཚོགས་རྣམ་པར་སྤྲོས་ལ་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་#ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གྲུབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཚོགས་སྤྱན་དྲངས་ལ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་དུ་དགང་ངོ་། ། དེ་ལས་ཧཱུྃ་དེ་ཉིད་#ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། ཐུགས་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་#པའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་#ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། །

These are the minor results of maturation and the minor accomplishments. Then, for the purpose of generating the three bodies—the dharma body, the enjoyment body, and the emanation body—one should perform the blessing of the secret of the mind and so forth in this way: visualize at one's own heart a five-pronged vajra resting upon a moon, with the syllable HŪṂ at its hub. From the gateway of its light rays, emanate hosts of mind-vajra emanations that generate all beings in the form of the mind-vajra. Then, having reabsorbed them back into that very syllable HŪṂ at the heart, visualize the mind-vajra, such as the Vajra of Hatred, wearing a precious crown, arisen from the complete transformation of the syllable HŪṂ, the moon, and the vajra. From the gateways of the light rays arising from the blue syllable HŪṂ resting on the moon at his heart, emanate hosts of mind-vajras and, with those light rays, invite the hosts of tathāgatas of the mind-vajra who have been established since beginningless time, filling the entire expanse of space. Then, the goddesses such as Rūpavajrā, who have arisen from that very syllable HŪṂ, should make perfect offerings, and one should make a supplication for the purpose of blessing the mind-vajra: "O glorious holder of the vajra mind, By meditating on the three indivisible vajras, Having blessed me this very day, Please act with the vajra mind! O Buddhas residing in the ten directions, By meditating on the three indivisible vajras..."

དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་#སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། དེ་ནས་རང་གི་སེམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་རྡོ་རྗེར་#བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་#ལྷག་པར་མོས་ཤིང་། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅་#ཧཾ། ཞེས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་ལྐོག་མའི་འོག་ཏུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་པདྨ་དམར་པོའི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿདམར་#པོ་བསམས་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནས་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿ#ལས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿ#དེ་ཉིད་དུ་བཅུག་ལ་དེ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསམ་ཞིང་། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རང་གི་ས་བོན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་གོང་དུ་#ལྐོག་མར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཨཱཿདམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་དམར་པོ་དེའི་དབུས་སུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨཱཿབསམས་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པའི་སྒོ་ནས་བྱུང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གསུང་རྡོ་རྗེ་སྤྲུལ་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་རྣམས་གསུང་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པར་བསྐྱེད་ལ། ཡང་ལྐོག་མར་གནས་པའི་ཨཱཿདེ་ཉིད་དུ་བཅུག་ནས་ཡི་གེ་ཨཱཿདང་ཟླ་བ་དང་པདྨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། གསུང་རྡོ་རྗེ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་བསམས་ལ། དེའི་ལྐོག་མར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཨཱཿདམར་པོ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྒོ་རྣམས་ལས་གསུང་རྡོ་རྗེའི་ཚོགས་རྣམས་སྤྲོས་ལ།

"Now, having bestowed your blessing upon me, I pray that you act with the vajra mind." Then, one should visualize one's own mind as being blessed as the vajra mind of all the tathāgatas, and recite: oṃ sarvatathāgatacittavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Above that, beneath the throat, one should visualize a red syllable hrīḥ upon a moon disk at the center of a red lotus. From that, light rays emanate, summoning all the tathāgatas. From the syllable hrīḥ, the goddesses of form and so forth are emanated, who perfectly make offerings to them. These are then absorbed back into the syllable hrīḥ, and from the total transformation of all these, one should visualize the wisdom being (jñānasattva). In its heart, one should meditate on one's own seed-syllable resting upon a moon disk. Prior to that, at the throat, one should visualize a red āḥ upon a moon maṇḍala, which transforms into a red lotus. In the center of that, one should visualize a syllable āḥ resting upon a moon disk. Through the radiation of its light rays, the emanated hosts of the tathāgatas of the vajra speech generate all beings in the form of the vajra speech. Then, having absorbed them back into that very āḥ residing at the throat, from the total transformation of the syllable āḥ, the moon, and the lotus, one should visualize the Vajra Speech as the Vajra Passion, adorned with a precious crown. From the gateways of the light rays emanating from the red āḥ resting upon the moon at his throat, the hosts of the vajra speech are emanated.

དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་#སྔོན་གྲུབ་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་གཏོས་བཀང་ལ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པས་དེ་རྣམས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། རང་ཉིད་གསུང་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་གསུང་ལམ་དཔལ་དང་ལྡན། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་#སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་#སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་རང་གི་གསུང་རྡོ་རྗེར་#བཅུག་ལ་འདི་ལྟར་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅་#ཧཾ། དེ་ནས་མགོ་བོར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་དཀར་པོ་བསམས་ལ། དེ་ལས་#སྤྲོས་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྒོ་ལས་བྱུང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའི་གཏོས་གང་བར་བསམས་ལ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས་དེ་རྣམས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། མགོ་བོའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་དུ་བཅུག་ལ་སྐུ་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་# སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུས་ནི་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། །

With its rays of light, the buddhas of the past fill the expanse of space, and likewise, Rūpavajrā and the others perfectly worship them. One should then offer a supplication for the purpose of blessing oneself as Vāgvajra: "O glorious one, whose speech is the path of Dharma, Through meditating on the three indivisible vajras, Please bless me this very day And act with the vajra speech! O buddhas residing in the ten directions, Through meditating on the three indivisible vajras, Please bless me this very day And act with the vajra speech!" Then, having absorbed them into one's own Vāgvajra, one should cultivate the divine pride in this way: oṃ sarvatathāgatavāgvajrasvabhāvātmako ’ham. Then, at the crown of the head, one should visualize a white syllable oṃ resting on a moon at the hub of a wheel, which itself rests upon a moon. From the gateway of the light rays emanating from that, one should visualize the Tathāgata Kāyavajra and the Kāyavajras of all the Tathāgatas filling the expanse of space as before. Then, having worshipped them perfectly with Rūpavajrā and the others as before, one should absorb them into the syllable oṃ at the head and offer a supplication for the purpose of blessing oneself as Kāyavajra: "O glorious holder of the vajra body, Through meditating on the three indivisible vajras, Please bless me this very day And act with the vajra body! O buddhas residing in the ten directions, Through meditating on the three indivisible vajras..."

དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་#སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུས་ནི་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེས་#བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས། རང་ཉིད་སྐུ་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅་#ཧཾ། འདི་དག་ནི་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་སྒྲུབ་པ་ཆུང་ངུ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་བཀུག་ལ། མདུན་གྱི་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་བཞུགས་པར་བསམས་ནས། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ལ། ། མཆོད་ཆེན་ཇི་ལྟར་མཛད་པ་ལྟར། ། བདག་ཀྱང་རྟོག་#པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་དེང་བདག་སྩོལ#། ། ཞེས་བྱ་བས་# དབང་བསྐུར་བར་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་དབང་བསྐུར་བར་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལས་བྱུང་བའི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་རིན་པོ་ཆེའི་བུམ་པ་བསྣམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་དང་། རོལ་མོ་དང་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གླུ་རྣམས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཅ་ཅོ་འདོན་པས་བདག་ཉིད་ལ་#དབང་བསྐུར་བར་བསམས་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་དབུའི་སྟེང་གི་ཅོད་པན་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་དབང་གི་འབྲས་བུ་ཆུང་ངུ་དང་། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་ཆུང་ངུ་ཡིན་ནོ། །

"Today, having bestowed your blessing, please act through the vajra body." Then, through the blessing of the vajra body of all the tathāgatas, one should bless oneself as the vajra body: oṃ sarvatathāgatakāyavajrasvabhāvātmako ’haṃ. These are the minor result of human effort and the minor stage of accomplishment. Then, light rays emanating from the seed syllable in the heart of the wisdom being (jñānasattva) summon the hosts of tathāgatas. Visualizing them seated in the space before you, one should supplicate for empowerment with the verse: "Just as the Buddha, the Vajra of Awakening, performed the great offering, so too, for the sake of my realization, grant me the Vajra of Space today." Immediately following this supplication for empowerment, one should visualize that goddesses such as Locanā, who have emerged from the bodies of the tathāgatas and hold precious vases completely filled with the nectar of wisdom, perform the offering of Rūpavajrā and others, and bestow empowerment upon oneself amidst the various sounds of music and auspicious songs. One should then visualize the Blessed One Amitābha upon the crown of the Blessed One Lokeśvara, which has arisen from the complete transformation of that bodhicitta. This is the minor result of empowerment and the minor branch of the great accomplishment.

དེ་ནས་རང་དང་འདྲ་བའི་རིག་མ་ཡང་བདག་ཉིད་སྔར་བསྙེན་པ་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུ་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། ཡན་ལག་བཞི་པ་བར་མ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་རིགས་ལྔ་དང་བསྲེ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་#འདི་ཡིན་ཏེ། ནུ་མ་ཡན་ཆད་ནས་མགོ་བོའི་བར་དུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནུ་མའི་འོག་ནས་ལྟེ་བ་ཡན་ཆད་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་སྔོན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན། ལྟེ་བའི་འོག་ནས་རྐེད་པའི་བར་དུ་ཡི་གེ་སྭཱ་(སར་,སེར་)པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན། པདྨ་ནས་བརླ་གཉིས་སུ་ཡི་གེ་ཨཱཿདམར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན། པུས་མོ་གཉིས་ནས་བརྩམས་ཏེ། རྐང་མཐིལ་གཉིས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པར་ཡི་གེ་ཧཱ་ལྗང་གུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དོན་ཡོད་པར་#གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་རང་གི་རིག་མ་ལ་རིགས་ལྔ་དང་བསྲེ་བ་དམིགས་ལ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རང་གི་རྡོ་རྗེ། ཨོཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ནོར་བུ། བུ་གར་ཕཊ་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། རང་གི་རིག་མ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ། ཡི་གེ་ཨཱཿ ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལྟེ་བར་#བསམ་མོ། །

Then, one should likewise bless the consort who resembles oneself through the stages of the minor approach and so forth, blessing the eyes and other sense organs, blessing the mind, speech, and body as vajras, and receiving empowerment from all the Tathāgatas. Having thus completed the intermediate four branches, one should merge with the five families. The sequence for this is as follows: from the breasts up to the head, the white syllable OṂ completely transforms into the nature of the subtle particles of Vairocana. From below the breasts up to the navel, the blue syllable HŪṂ completely transforms into the nature of the subtle particles of Akṣobhya. From below the navel up to the waist, the yellow syllable SVĀ completely transforms into the nature of the subtle particles of Ratnasambhava. From the lotus to the two thighs, the red syllable ĀḤ completely transforms into the nature of the subtle particles of Amitābha. Starting from the two knees and extending to the soles of the two feet, the green syllable HĀ completely transforms into the nature of Amoghasiddhi. Having thus visualized the merging of the five families with one's own consort, one then visualizes the syllable HŪṂ completely transforming into one's own vajra, and the syllable OṂ completely transforming into the jewel. The opening is blessed with the syllable PHAṬ. On the consort, one visualizes the syllable HŪṂ completely transforming into a lotus, and the syllable ĀḤ completely transforming into its center.

དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ལ་ཡང་དག་པར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཆོད་པའི་དོན་དུ་རང་དང་འདྲ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་དགའ་བ་ཙམ་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅#་ཧཾ། འདི་དག་ནི་དང་པོའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སྒྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་ཁར་བཅུག་ལ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་མེས་ཞུ་བར་གྱུར་ནས་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་ལ། རང་དང་འདྲ་བའི་རིག་མའི་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ནང་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞུ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿདམར་#པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བསམས་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བདག་པོར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ལ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་དུ་སྤྲོ་བར་བྱ་སྟེ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་པས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་དང་། ཞལ་དམར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དཀར་པོ་ཞལ་གསུམ་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་དྲུག་པ་རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་བ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གཉིས་པ་ན་པདྨ་དམར་པོ། གསུམ་པ་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་གཉིས་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ། གསུམ་པ་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ་ཕྱུང་ལ་སྤྲོས་པས་འགྲོ་བ་རྣམས་གསུང་གི་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པར་བྱས་ནས། དེའི་སྐུར་བཅུག་ལ་#དེ་ཡང་རང་གི་ལུས་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཞུག་#པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བར་བྱའོ། །

Then, for the purpose of the offering that perfectly enjoys the unsurpassed bliss of all the tathāgatas, one should bless oneself as being in mere joy together with one’s own consort. Oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’ham. This is the meditative absorption known as the "Initial Application." Following that, by the sound of intense joy, the five tathāgatas are drawn into the mouth and, having been melted by the fire of great passion, are emitted through the path of the vajra. One should visualize the maṇḍala of the melted bodhicitta within the lotus of the consort, who is similar to oneself, as being blessed by the red syllable hrīḥ. From the complete transformation of that, one should manifest the maṇḍala wheel with the Blessed One Amitābha as its lord. In order to perfectly accomplish the welfare of oneself and others, one should emanate it outwardly. With the mantra ārolik, one emanates Amitābha, who is red in color, with three faces—red, blue, and white—and six arms. The two primary hands embrace a consort similar to oneself; the second right hand holds a red lotus, and the third holds a sword; the second left hand holds a jewel, and the third holds a wheel. Having emanated him, and having transformed all beings into the form of Vajra Speech, one should dissolve them into his body, and then dissolve that into one’s own body through all its constituent parts. In this same manner, one should perform the emanation and reabsorption in all instances.

དེ་ནས་ཛི་ན་(ཛི་ཀ་,ཛིཀ་)ཅེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྔ་མ་ལྟ་བུ་ཕྱུང་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་རཏྣ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་སྐུ་མདོག་སེར་པོ། ཞལ་གསུམ་སེར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་ལྡན་པ་ཕྱག་དྲུག་པ་རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་བ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གཉིས་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ་ལྗང་གུ། གསུམ་པ་ན་#རལ་གྲི་བསྣམས་པ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་གཉིས་པ་ན་འཁོར་ལོ། གསུམ་པ་ན་པདྨ་བསྣམས་པ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བས་མི་བསྐྱོད་པ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ། ཞལ་གསུམ་པ་སྔོ་བ་དང་། དཀར་བ་དང་། དམར་བ་ཕྱག་དྲུག་པ། རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་བ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གཉིས་པ་ན་ཞི་བའི་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ། གསུམ་པ་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། གཡོན་གྱི་ཕྱག་གཉིས་པ་ན་ནོར་བུ། གསུམ་པ་ན་པདྨ་བསྣམས་པ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་ཞལ་གསུམ་པ། ལྗང་གུ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དཀར་པོ་ཕྱག་དྲུག་པ་རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་མ་ལ་འཁྱུད་པ། ཕྱག་གཡས་པའི་གཉིས་པ་ན་རལ་གྲི། གསུམ་པ་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ། ཕྱག་གཡོན་པའི་གཉིས་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ། གསུམ་པ་ན་པདྨ་བསྣམས་པ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞི་པོ་ནི་ཉི་མའི་གདན་དང་ཉི་མའི་འོད་མངའ་བ། རལ་པ་དང་ཅོད་པན་ཅན་ཡིན་ལ།

Then, with the syllable Jina (or Jik), Vairocana should be emanated as before and placed upon the moon in the eastern direction. Following that, with the syllable Ratnadhṛk, Ratnasambhava is to be placed upon the solar maṇḍala in the southern direction; he is yellow in color, with three faces—yellow, blue, and white—and six arms. With his two primary hands he embraces a consort identical to himself; in his second right hand he holds a green jewel, and in the third a sword; in his second left hand he holds a wheel, and in the third a lotus. Then, with the syllable Vajradhṛk, Akṣobhya is to be placed upon the solar maṇḍala in the western direction; he is blue in color, with three faces—blue, white, and red—and six arms. With his two primary hands he embraces a consort identical to himself; in his second right hand he holds a black peaceful vajra, and in the third a sword; in his second left hand he holds a jewel, and in the third a lotus. Following that, with the syllable Prajñādhṛk, Amoghasiddhi is to be placed upon the solar maṇḍala in the northern direction; he is green in color, with three faces—green, blue, and white—and six arms. With his two primary hands he embraces a consort; in his second right hand he holds a sword, and in the third a wheel; in his second left hand he holds a jewel, and in the third a lotus. These four Tathāgatas possess solar seats and solar radiance, and they wear matted locks and crowns.

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཟླ་བའི་གདན་དང་ཟླ་བའི་འོད་མངའ་བའོ། ། དེ་ནས་མོ་ཧ་རཱ་ཏི་ཞེས་བྱ་བས་ལྷ་མོ་སྤྱན་ཞལ་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འདྲ་བ་མེའི་ཕྱོགས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་#ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དྭེ་ཥ་རཱ་ཏི་ཞེས་བྱ་བས་མཱ་མ་ཀཱི་ཞལ་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་འདྲ་བ་བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རཱ་ག་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བས་ལྷ་མོ་གོས་དཀར་མོ་ཞལ་དང་ཕྱག་#ལ་སོགས་པ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་འདྲ་བ་རླུང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཛྲ་རཱ་ཏི་ཞེས་བྱ་བས་སྒྲོལ་མ་ཞལ་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་འདྲ་བ་རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཐབས་ལ་འཁྱུད་པ་ཕྱག་གཉིས་པ་ན་ཨུཏྤལ་སེར་པོ་ཁ་ཕྱེ་བ། གསུམ་པ་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། གཡོན་པའི་ཕྱག་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ། གསུམ་པ་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཨོཾ་ཨཱཿརཱུ་པ་བཛྲ་ཧཱུྃ། ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་མིང་བཅུག་ལ། རེ་རེའི་སྔགས་བརྗོད་ནས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེའི་བར་གྱི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་རིམ་#བཞིན་དུ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་དང་། སྒྲ་རྡོ་རྗེ་དང་། དྲི་རྡོ་རྗེ་དང་། རོ་རྡོ་རྗེ་དང་། རེག་རྡོ་རྗེ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་གོ་རིམ་#བཞིན་དུ་སྐུ་མདོག་དཀར་པ་དང་། སྔོ་བ་དང་། སེར་བ་དང་། དམར་བ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དཀར་པོ་ཕྱག་དྲུག་པ། རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ཐབས་ལ་འཁྱུད་པ།

Vairocana has a moon seat and possesses moonlight. Then, with the mantra moharati, the goddess Locanā—whose faces, hands, and so forth are similar to Vairocana—should be placed upon a moon maṇḍala in the fire direction. Then, with the mantra dveṣarati, Māmakī—whose faces, hands, and so forth are similar to Akṣobhya—should be placed upon a moon maṇḍala in the direction of the Nairṛta. Then, with the mantra rāgarati, the goddess Pāṇḍaravāsinī—whose faces, hands, and so forth are similar to Amitābha—should be placed upon a moon maṇḍala in the wind direction. Then, with the mantra vajrarati, Tārā—whose faces, hands, and so forth are similar to Ratnasambhava, with her two primary hands embracing the consort, holding a blooming yellow utpala in one hand, a sword in the third, a jewel in the two left hands, and a wheel in the third—should be placed upon a moon maṇḍala in the direction of Īśāna. Following that, inserting the name between the three syllables oṃ āḥ rūpavajra hūṃ, and reciting each respective mantra, the offering goddesses from Rūpavajrā up to Dharmadhātuvajrā should be arranged in order: Rūpavajrā, Śabdavajrā, Gandhavajrā, Rasavajrā, Sparśavajrā, and Dharmadhātuvajrā, with body colors white, blue, yellow, red, green, and white respectively, each having six arms and embracing the consort with the two primary hands.

ཕྱག་གཡས་པའི་གཉིས་པ་ན་མེ་ལོང་དང་། པི་ཝང་དང་། དྲིའི་དུང་ཕོར་དང་། རོའི་སྣོད་དང་། གོས་དང་། ཆོས་འབྱུང་བའི་མཚན་མ་བསྣམས་པ། ཕྱག་ལྷག་མ་རྣམས་ན་རིམ་བཞིན་དུ་རལ་གྲི་དང་། ནོར་བུ་དང་། པདྨ་བསྣམས་པ། རྒྱན་དང་ན་བཟའ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ་ཟླ་བའི་གདན་དང་ཟླ་བའི་འོད་མངའ་བ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་ལེགས་པར་བཞུགས་པ། རིམ་པ་གཉིས་པའི་མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་རྣམས་དང་། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ལོགས་གཉིས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་ཞལ་གསུམ་པ་ནག་པོ་དང་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ། རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་(བལ་,བ་ལ་)འཁྱུད་པ། ཕྱག་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་དང་། རལ་གྲི་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་བསྣམས་པ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕྱུང་ལ་སྤྲོ་#བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བས་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་སྐུ་མདོག་དམར་#པོ་ཞལ་གསུམ། དཀར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། དམར་པོ་ཕྱག་དྲུག་པ། རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་བ་ལ་འཁྱུད་པ། ཕྱག་ལྷག་མ་རྣམས་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱིག་#པ་དཀར་པོ་དང་། རལ་གྲི་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་བསྣམས་པ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་(པདྨཱ་ནྟཀྲྀཏ་,པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་)ཅེས་བྱ་བས་པདྨ་མཐར་བྱེད་སྐུ་མདོག་དམར་བ། ཞལ་གསུམ་པ་དམར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་དང་།

In the second right hand, he holds a mirror, a lute, a conch bowl of fragrance, a vessel of flavors, a garment, and the symbol of the source of phenomena (dharmodaya). In his remaining hands, he holds in sequence a sword, a jewel, and a lotus. Adorned with ornaments, robes, and so forth, he sits perfectly in the vajra posture upon a moon seat, possessing a moon-like radiance. In the intermediate directions of the second tier, beginning with the southeast, and on both sides of the eastern gate, one should arrange [the deities] upon moon maṇḍalas as before. Following that, with the mantra Yamāntakṛt, one should emanate Yamāntaka, who is black in color, with three faces—black, white, and red. With his two primary hands, he embraces a consort identical to himself. In his remaining hands, he holds a vajra-hammer, a sword, a jewel, and a lotus. Having performed the emanation and other preliminary rites as before, he should be placed in the eastern gate upon a sun maṇḍala. Similarly, with the mantra Prajñāntakṛt, one should emanate Prajñāntakṛt, who is red in color, with three faces—white, blue, and red—and six arms. With his two primary hands, he embraces a consort identical to himself. In his remaining hands, he holds a white vajra-staff, a sword, a jewel, and a lotus. Having performed the emanation and other rites as before, he should be placed in the southern gate upon a sun maṇḍala. Similarly, with the mantra Padmāntakṛt, one should emanate Padmāntakṛt, who is red in color, with three faces—red, blue, and...

དཀར་པོ་མངའ་བ། ཕྱག་དྲུག་པ། རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་བ་ལ་འཁྱུད་པ། ཕྱག་ལྷག་མ་རྣམས་ན་པདྨ་དམར་པོ་དང་། རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕྱུང་ལ། སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། ནུབ་ཀྱི་སྒོར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞག་པ་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བིགྷྣཱནྟ#་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བས་བགེགས་མཐར་བྱེད་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་ཞལ་གསུམ་ནག་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་#། ཕྱག་དྲུག་པ། རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་བ་ལ་འཁྱུད་པ། ལྷག་མ་རྣམས་ན་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་ཁ་གྱེས་པ་དང་། རལ་གྲི་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་བསྣམས་པ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕྱུང་ལ། སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དབུ་སྐྲ་དམར་སེར་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ། གསུས་པ་འཕྱང་བ། ཤིན་ཏུ་གདུག་པ། སྤྱན་དམར་ཞིང་ཟླུམ་པ། མིའུ་ཐུང་གི་གཟུགས་ཅན། སྟག་གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་ཅན། ཀླུ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ཞལ་གྱི་མཆེ་བ་གཙིགས་པ། ལྗགས་བསྐྱོད་ཅིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཉི་མའི་འོད་ཤས་ཆེར་འབར་བའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་བརྟན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་#དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ལ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་བསམས་ཏེ་རང་གི་སྒོ་སྲུང་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་བགེགས་བསྐྲད་ལ་ཡང་དག་པར་བསྲུངས་ཏེ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་#པར་སྤྲོས་ཏེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས།

White in color, with six arms, the two primary hands embrace a consort identical to himself. The remaining hands hold a red lotus, a sword, a wheel, and a jewel. Emanating him as before, and having performed the radiation and so forth, he should be placed upon a sun maṇḍala at the western gate. Likewise, by means of the mantra Vighnāntakṛt, Vighnāntakṛt is emanated. He is black in color, with three faces—black, white, and red—and six arms. The two primary hands embrace a consort identical to himself, while the remaining hands hold a black, open vajra, a sword, a jewel, and a lotus. Emanating him as before, and having performed the radiation and so forth, he should be placed upon a sun maṇḍala in the northern direction. All the wrathful deities have orange-red hair bristling upward, pendulous bellies, and are extremely fierce. Their eyes are red and round, and they have the form of dwarfs. They wear tiger-skin lower garments and are adorned with great nāgas. Their fangs are bared, their tongues are flickering, and they are terrifying, blazing intensely with the light of the sun. In this way, the entire maṇḍala circle should be generated and meditated upon with stability. Then, by the light of the seed syllable of the wisdom-being’s heart, the wisdom maṇḍala is invited and visualized in the space before one. One’s own gatekeepers expel any obstructors and provide perfect protection. Having offered the water for the feet with one’s own mantra, and having emanated Rūpavajrā and the others to perform the perfect offerings, [the ritual continues].

ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་གོ་རིམ་#ཇི་བཞིན་དུ་དགུག་པ་དང་། གཞུག་པ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། མཉེས་པར་བྱ་བ་ནི། རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་དང་། བསྙེན་པའི་ཡན་ལག་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་དང་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོའི་འོད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྐུལ་ལ་#བཀུག་སྟེ། མདུན་གྱི་#ནམ་མཁའ་ལ་བསམས་ནས། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་#རྣམས་ཀྱི་སྐུ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་མོ་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་རིན་པོ་ཆེའི་བུམ་པ་ཐོགས་པས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བ་རྣམས་ཀྱི་དབུ་ལ་རང་གི་བདག་པོར་གྱུར་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུ་ལ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་དབུ་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། སྤྱན་དང་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་དང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་དབུ་ལ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། མཱ་མ་ཀཱི་དང་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དང་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱི་དབུ་ལ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། །

Through the syllables jaḥ hūṃ baṃ hoḥ, one performs, in their proper sequence, the summoning, the entering, the subjugating, and the pleasing; these are the great result of concordant cause and the great branch of approach. Furthermore, the blessing of the eyes and so forth, as before, is the great result of ripening and the great branch of near-attainment. Then, the blessing of the body, speech, and mind according to the previously explained sequence is the great attainment and the great result of human effort. Then, the light from the essence-mantra of the wisdom-being (jñānasattva) at the hearts of all the maṇḍala deities invokes and summons the Tathāgatas. Visualizing them in the space before one, one should offer perfect worship with Rūpavajrā and the others, and make a supplication for the purpose of conferring empowerment. Then, the goddesses such as Locanā, who emerge from the bodies of the Tathāgatas, hold precious vases completely filled with the nectar of wisdom and confer empowerment. One should visualize that the lords of the respective maṇḍalas appear upon the heads of the deities. In this regard, Akṣobhya is upon the heads of all the Tathāgatas. Upon the head of Akṣobhya is Vajrasattva. Upon the heads of Locanā, Rūpavajrā, and Yamāntaka is Vairocana. Upon the heads of Māmakī, Śabdavajrā, Dharmadhātuvajrā, Prajñāntakṛt, and Vighnāntakṛt is Akṣobhya.

གོས་དཀར་མོ་དང་རོ་རྡོ་རྗེ་དང་རྟ་མགྲིན་གྱི་དབུ་ལ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། སྒྲོལ་མ་དང་རེག་རྡོ་རྗེའི་དབུ་ལ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། དྲི་རྡོ་རྗེའི་དབུ་ལ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། སའི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་དབུ་ལ་ནི་གོ་རིམ་#བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་དང་བཅས་ཤིང་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པའི་མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་འདི་དག་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་དང་དབང་གི་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་#གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ན་གནས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་དང་འདྲ་བའི་རིག་མའི་སྙིང་གར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཅུག་ལ་རང་དང་འདྲ་བའི་པདྨའི་ནང་དུ་ཞུ་བར་གྱུར་པ་#བསམས་ནས། དེའི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་#ལྷ་མོའི་ཚོགས་རྣམས་དང་། ཕྱིའི་མཆོད་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། མཆོད་པ་དང་མཆོད་པ་བྱེད་པ་པོ་དབྱེར་མེད་དུ་ང་རྒྱལ་བྱས་ནས། ཨོཾ་སརྦྦ་#ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅་#ཧཾ།

On the heads of Pāṇḍaravāsinī, Rasavajrā, and Hayagrīva is Amitābha. On the heads of Tārā and Sparśavajrā is Amoghasiddhi. On the head of Gandhavajrā is Ratnasambhava. On the heads of Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Samantabhadra, one should visualize, in order, Vairocana, Akṣobhya, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, and Akṣobhya. All these members of the maṇḍala, including the principal deity of the maṇḍala wheel and so forth, should be visualized as being together with the lords of their families, having the nature of wisdom and method, and being the essence of supreme, stainless, and sublime bliss. In this way, these constitute the "great of the great" stage of accomplishment and the great fruit of empowerment. Then, with the mass of light rays from the seed syllable in the heart of the wisdom-being (jñānasattva), all objects such as forms and so forth residing in the expanse of space are inserted into the hearts of the consorts who are similar to oneself, according to the ritual. Having visualized them melting within a lotus similar to oneself, one should perfectly worship the maṇḍala wheel with the hosts of goddesses such as Rūpavajrā, who have arisen from those light rays, and with the various outer offerings. Having cultivated the divine pride of the inseparability of the offering and the offerer, recite: oṃ sarvatathāgata pūjā-vajra-svabhāva-ātmako ’ham.

དེ་ནས་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་པ་དང་བཅས་པ་ལ་འདི་ལྟར་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁར་#རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་#ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་མཆོག་གི་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། ། རང་བཞིན་དག་པ་གོས་པ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁས་ཆེན་པོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་གསུམ་ཡི་གེ་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དོན་ཡོད་རྒྱལ་པོ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ལས་བྱུང་བ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཆོ་ག་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། མདུན་དུ་ཡི་གེ་ཡཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུའི་དབྱིབས་ཅན་བ་དན་གྱིས་མཚན་པ་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་རབ་ཏུ་འབར་བའི་གཟུགས་ཅན་དམིགས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཐོད་པ་དེའི་ནང་དུ་བདུད་རྩི་ལྔ་བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱིཾ་#ཁཾ་ཧཱུྃ། ཞེས་བྱ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ས་བོན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམས་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་བསྲེག་པ་དང་འབར་བ་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་ལ། ཨོཾ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་#པར་བསམས་ནས། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་བསམ་མོ། །

Then, one should offer praise to oneself and the members of the maṇḍala in this way: Homage to the Vajra Speech, the great immortal king, Non-conceptual, the Vajra-holder in the sky, Who has attained the perfection of passion. Homage to the Teacher, the Vajra Body, Vairocana, the great purity, The Vajra Peace, the great joy, The supreme of the supreme, naturally luminous. Homage to the Vajra Form, The King of Jewels, most profound, The Vajra Sky, stainless, Naturally pure and unsullied. Homage to the Vajra Expanse, Akṣobhya Vajra, great wisdom, The great sage of the Vajra Expanse, The three syllables of the supreme maṇḍala. Homage to Vajrasattva, The King of Amoghasiddhi, the perfect Buddha, Who fulfills all intentions, Arisen from the naturally pure. Then, the ritual for tasting the nectar should be performed as follows: Visualize in front of you the syllable YAṂ, which completely transforms into a wind maṇḍala in the shape of a bow, marked with banners. Above that, visualize the syllable RAṂ, which completely transforms into a triangular fire maṇḍala of blazing form. Above that, visualize the syllable A, which completely transforms into a skull cup. Inside it, visualize the five nectars being blessed by the seed syllables of the five Tathāgatas: BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, KHAṂ, and HŪṂ. Following that, they are thoroughly purified by burning, blazing, and so forth. Visualize them being blessed by OṂ, and above that, visualize a vajra arising from HŪṂ.

དེ་ནས་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་བཀུག་ལ། བདུད་རྩི་ལྔ་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྲེག་པ་དང་འབར་བས་ཡི་གེ་ཨོཾ་དང་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་དུ་ཞུ་བར་གྱུར་པར་བསམས་ལ། དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་བདུད་རྩི་དེ་ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་བཀོད་པའི་ལྕེ་བཟང་པོ་དང་། རོ་རྡོ་རྗེས་བསྟབས་པས་བདག་ཉིད་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱིན་པ་ནས་བདུད་རྩི་མྱོང་#བའི་བར་དུ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ནོ། ། སེམས་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཐོབ་ན་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་ཀྱིས་#འགྲོ་བའི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐིག་ལེ་#རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་སེམས་བརྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་#ཁམས་གསུམ་པོ་སྣང་བར་བྱས་ནས་རང་གི་ལྷའི་རྣམ་པར་བྱས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ནི་བདག་ཉིད་ལ་གཞུག་གོ། ། བདག་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་གཞུག་གོ། ། #ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི་མཚན་མར་རོ། ། མཚན་མ་ནི་ཙ་ན་ཀའི་ཚད་ཀྱི་ཐིག་ལེར་བཅུག་ལ། ཐིག་ལེའི་དབུས་སུ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འདིར་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆེན་པོའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། ། ཙ་ན་ཀའི་འབྲས་བུའི་ཚད་ཙམ་དུ་དེ་ལྟར་བསྒོམས་ལ།

Then, with the light rays of the syllable OṂ, the nectar of wisdom of all the tathāgatas is summoned and should be inserted into those very five nectars. Then, through burning and blazing, one should visualize that the syllable OṂ and the vajra melt into that very [substance]. Having thus generated the nectar, one should satisfy oneself and the members of the maṇḍala by placing a fine tongue, formed from the syllable HŪṂ, upon the tongue and offering it with the taste-vajra. From the emergence of the maṇḍala up to the tasting of the nectar, this is the meditative stabilization known as the Supreme King of Maṇḍalas. This is because, once mastery over the mind is attained, one should accomplish the welfare of beings through activities such as pacification and so forth. Since one must meditate on the yoga of the bindu, one should meditate on the Supreme King of Activities in order to stabilize the mind. Therefore, the light rays from the seed syllable at the heart of the wisdom-being illuminate the three realms, transform them into the form of one's own deity, and cause them to enter the maṇḍala circle. The maṇḍala circle is absorbed into oneself; oneself is absorbed into the wisdom-being; the wisdom-being is absorbed into the sign; and the sign is absorbed into a bindu the size of a chickpea. In the center of that bindu, one should meditate on the maṇḍala circle in an instant through the generation stage. Here, the terms "approach" and so forth are used in the sense of "great." Having meditated in that way to the size of a chickpea, [one should proceed].

ཡང་ཐིག་ལེའི་དབུས་སུ་ཆུད་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་#ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ལས་ས་བོན་དུ་བསམ་མོ། ། ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ལས་མཚན་མ་མཚན་མའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ལས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔར་བསམ་མོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པ་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་བདག་ཉིད་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་#བདག་པོའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྣང་བ་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གནས་པར་བསམས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དེ་ཀུན་དུ་སྤྲོས་པའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་པ་མ་ལུས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་བསྒོམས་ནས། ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཐིག་ལེའི་བར་དུ་བསྡུ་ཞིང་སླར་སྤྲོ་བ་དང་། སླར་ཡང་ཐིག་ལེའི་བར་དུ་བསྡུ་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་ཇི་སྲིད་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་བྱས་པ་ནི་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པའི་རིགས་ལྔའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁར་བཅུག་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་རང་དང་འདྲ་བའི་པདྨའི་ལྟེ་བར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞུ་བའི་ཐིག་ལེར་བསམས་ལ་དེར་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿ#ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་པདྨ་ཙ་ན་ཀའི་འབྲས་བུའི་ཚད་ཙམ་དུ་བསྒོམས་ལ། པདྨའི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་སྐད་ཅིག་གིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འདིར་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆེན་པོའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། ། འདི་ལ་ཇི་སྲིད་དུ་སེམས་བརྟན་པར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོ་བར་མི་བྱའོ། །

Furthermore, one should visualize the seed-syllable from the appearance of a mass of light rays contained within the center of the drop (bindu). From the light rays of the seed-syllable, one should visualize the signs; from the light rays of the signs, one should visualize the wisdom-being (jñānasattva). From the radiation of the wisdom-being’s light rays, one should visualize the identity of the lord of the maṇḍala. Then, from the appearance of the light rays of the lord of the maṇḍala, one should visualize the maṇḍala wheel abiding as before. Having meditated that the three realms without exception are pervaded by the hosts of Tathāgatas through the light rays radiated from that entire maṇḍala wheel, one should again withdraw [the visualization] back into the drop, radiate it out again, and withdraw it back into the drop. Meditating on the maṇḍala wheel in this manner for as long as desired is the yoga of the drop. Following that, one should place the Tathāgatas of the five families residing in space into one’s own mouth. From the melting of the bodhicitta, it is emitted through the vajra path. As before, one should visualize it as a drop of melted bodhicitta in the center of a lotus similar to oneself. There, from the complete transformation of the syllable Hrīḥ, one should meditate on a lotus the size of a chickpea. In the center of the lotus’s navel, one should meditate on the maṇḍala wheel instantaneously through the stage of generation. Here, the approach (sevā) and so forth are designated by the term "great." In this regard, one should not radiate [the visualization] extensively for as long as the mind has not become stable.

སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་ནས་ནི་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བར་བྱ་བ་ནི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ནས་བསྒོམས་#པས་སྐྱོ་ན། ཡི་གེ་དགུ་པོ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་#ས་བོན་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཏེ་གནས་པ་ལ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་མ་ཎི་པདྨེ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཟློས་ཤིང་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རེ་རེ་ཞིང་ངམ་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་དང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་དེའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་ལྷན་ཅིག་ལྔ་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་བསམས་ལ། དེ་རེ་རེ་ཞིང་འབྱིན་པ་དང་འཇུག་པའི་རླུང་གིས་རིམ་གྱིས་སམ་ཅིག་ཅར་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བར་བྱ་ཞིང་། མྱུར་བ་དང་ངལ་ཆེས་པའི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བར་སྔགས་ཀྱི་#དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་མོས་པས། གསང་སྔགས་ཡི་གེ་དགུ་པོ་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ་འདི་ནི་བཟླས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་བསྒོམ་པ་དང་བཟླས་པས་དུབ་པ་བསལ་#བའི་དོན་དུ་ལྷ་མོའི་གླུས་བསྐུལ་ལ། སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་མཐོ་གང་ཙམ་(གྱི་ས་,གྱིས་)དཔགས་#པར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ཨོཾ་དཀར་པོ་གནས་པར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་ལས་བདུད་རྩི་འབབ་པས་བདག་ཉིད་ཚིམ་པར་བྱས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་ཡང་ངལ་བསོ་#ལ་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་མོས་པས་ཇི་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། །

Once the mind has become stable, the emanation and reabsorption of the tathāgatas is the subtle yoga. Then, when weary from meditation, one should perform the recitation of the nine syllables that remain completely encircling the seed syllable in the heart of the wisdom-being (jñānasattva). Reciting the mantra: OṂ ĀḤ OṂ MAṆI PADME HŪṂ HŪṂ, one should contemplate each of the vajra body, speech, and mind, or the nature of the vajra mind, together with the wisdom-being and the vajra body, speech, and mind of that [wisdom-being]—thus the nature of these five. One should emanate and reabsorb each of these sequentially or simultaneously with the exhalation and inhalation of the breath, free from the faults of being too fast or too slow, and with intense devotion to the suchness (tattva) of the mantra. This is the ritual of recitation. Then, in order to dispel fatigue from meditation and recitation, one should be exhorted by the song of the goddess. Visualizing a white OṂ situated upon a moon maṇḍala at a distance of about one span above the crown of the head, one should meditate that nectar flows from it, satisfying oneself. This is the ritual of stabilization. Then, resting again, one should perform the recitation for as long as desired, with intense devotion to the suchness of the mantra.

དེ་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་འདོད་ན་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྤྲོས་ལ་མདུན་གྱི་#ནམ་མཁའ་ལ་བསམས་ཏེ་མཆོད་པའི་སྤྲིན་སྤྲོས། དེས་བདག་ཉིད་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཨོཾ་ཀྲྀ་ཏོ་བ་སརྦྦ་སཏྭཱརྠ#། སིདྡྷི་མ་དཏྟཱ་#ཡ་ནུ་ག། གཙྪ་ཏྭཱཾ་#བུདྡྷ་བི་ཥ་ཡཾ། ཕུན་ར་ག་མ་ན་ཡཙྪཿ#། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེའི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་བདག་ཉིད་ལ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསོད་ནམས་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཕྱིར་འདི་ལྟར་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཆེན་པོའི་དཔལ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དགྱེས་པ་ནི། ། དགེ་བ་འདི་ཡིས་ཐོབ་གྱུར་ནས། ། འགྲོ་བས་ཀྱང་ནི་དེ་ཐོབ་ཤོག། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དོན་གྲུབ་ཕྱིར། ། སྤྱོད་གང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྔགས་པ། ། འགྲོ་བའི་དོན་ནི་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སྤྱོད་དེ་ཉིད་དང་བདག་ལྡན་ཤོག། དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཐབས་གང་གིས། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་གོ་འཕང་#བརྙེས། ། དག་ཅིང་ཡན་ལག་ཀུན་རྫོགས་པ། ། ཐབས་དེ་དང་ནི་བདག་ལྡན་ཤོག། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་ཟད་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྔགས་#ཤེས་རབ་གང་། ། རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་ཉིད་ཀུན་བྱའི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་#ཤེས་རབ་དེ་ཐོབ་ཤོག། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རབ་མཉམ་གཞག་སྟེ་གནས་པར་བྱ། ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཚུལ་དུ། ། ཁམས་གསུམ་པོ་ནི་བལྟ་#བར་བྱ། ། བཟའ་དང་བཏུང་བ་དུས་སུ་ནི། ། སྐད་ཅིག་མ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷར་བསམས་ཏེ། །

Then, if one wishes to request the departure [of the deities], one should emanate light rays from one’s own wisdom-being (jñānasattva) and project them outside the maṇḍala circle. Visualizing them in the space before one, emanate clouds of offerings. Having perfectly made offerings to oneself and the maṇḍala circle, request the wisdom maṇḍala to depart with this: oṃ kṛto vaḥ sarvasattvārthaḥ siddhiṃ madattāya nugaccha tvaṃ buddhaviṣayaṃ punarāgamanāya yacchaḥ. One should then dissolve its emanations back into oneself. Then, in order to fully dedicate the merit, one should make this aspiration: "By this virtue, may I attain the glory of the great Vajradhara, which delights all Buddhas; and may all wandering beings also attain it. For the sake of accomplishing the goal of Mahāmudrā, may I possess that very conduct praised by the Buddhas, in order to act for the benefit of wandering beings. By whatever means the Tathāgatas attained the state of omniscience—pure and with all limbs complete—may I possess that very means. For the sake of completely exhausting all obscurations, may I attain that wisdom of the Buddhas, the mantra-wisdom, in order to perform all that is to be done for omniscience. Through the yoga of one’s own deity, one should remain in perfect meditative equipoise. One should view the three realms in the manner of one’s own maṇḍala. At the time of eating and drinking, through the yoga of the single instant, one should visualize them as one’s own chosen deity."

བཟའ་དང་བཅའ་སོགས་རྣམ་#སྦྱངས་ལ། ། བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཆོ་ག་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་ལྕེ་ཡི་སྦྱོར་#བ་ཡིས། ། རང་གི་ལྷག་ལྷག་#གཙོ་བོར་གྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་གར་བསམས་ནས་སུ། ། རང་སྔགས་བྱིན་བརླབས་རོ་ཡིས་ནི། ། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་སོགས་ཚིམ་བྱ། ། མཆོད་པ་འདི་ཉིད་དམ་པ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་རབ་ཏུ་བསྔགས། ། འདི་ཉིད་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་ནི། ། ཡིན་པར་གསང་འདུས་ལས་བཤད་དོ། ། ཁྲུས་ཀྱི་དུས་སུ་སྤྱན་སོགས་ཀྱིས། ། དབང་བསྐུར་ལྟ་བུར་རྣམ་པར་སྤྱད། ། དྲན་པ་བརྗེད་སོགས་ཉེས་པ་ཡིས། ། གལ་ཏེ་དམ་ཚིག་ཉམས་གྱུར་ན། ། དེ་ཚེ་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས། ། བྱ་བ་རང་གི་སྙིང་གར་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་ཡི་གེ་ཁཾ། ། མཚན་མའི་#དབུས་སུ་ཆུ་དབང་#བསམ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སོགས། ། ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་དགོད་པར་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབུས་ཆུད་པའི། ། དེ་ཡི་ས་བོན་ཁ་ནས་བཟླས། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པའི་ཉེས་པ་ནི། ། སྦྱོང་འདོད་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། གསང་སྔགས་ཡོངས་སུ་བཟླས་ནས་ནི། ། བསྒོམ་པའི་མཐར་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཉལ་བའི་དུས་སུ་རང་གི་ནི། ། སྙིང་གར་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པའམ། ། ཡང་ན་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་ནས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་ཅི་བདེར་ཉལ། ། གཉིད་སད་པ་ཡི་དུས་སུ་ནི། ། ལྷ་མོས་བསྐུལ་བ་དྲན་བྱས་ལ། ། མལ་ནས་ལངས་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་སྤྱད། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་རྗེས་འབྲངས་ཏེ། ། འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་དབང་སྒྲུབ་ཐབས། ། བྱང་ཆུབ་འོད་ཀྱི་ངོར་མཛད་དེ། ། མར་མེ་མཛད་ཀྱིས་འདི་བྱས་སོ། །

Having purified the foods, snacks, and so forth, the ritual for tasting the nectar is also performed through the application of the vajra tongue, whereby one becomes the principal deity of one's own chosen deity. Having visualized the maṇḍala at the heart, one should satisfy the Vajra Body and the others with the flavor of the self-mantra's blessing. This very offering is sublime and is highly praised by all the Buddhas. It is explained in the Guhyasamāja that this is the inner fire offering (homa). At the time of bathing, one should practice as if receiving empowerment from Locanā and the other goddesses. If the samaya is impaired by faults such as forgetting mindfulness, then one should meditate on the one called Samayavajra at one's own heart. At his heart, one should visualize the syllable Khaṃ in the center of the sign, and the water empowerment. One should then arrange the Vajra Body, Speech, and Mind and so forth according to the ritual. Recite the seed syllable of that which is contained within the center of the Body, Speech, and Mind from the mouth. Desiring to purify the fault of impaired samaya, one should fully recite the secret mantra with Samayavajra and, at the end of the meditation, request him to depart. At the time of sleep, the yogi should either visualize the maṇḍala at his own heart or meditate on emptiness and then sleep as he pleases. At the time of waking, the yogi should remember the exhortation by the goddess, rise from the bed, and practice meditative concentration as before. Following the glorious Guhyasamāja, this Sādhana of Noble Avalokiteśvara was composed by Dīpaṃkara for the sake of Bodhiprabha.

སྒྲུབ་ཐབས་འདི་ནི་ལེགས་བྲིས་#པ། ། བདག་གིས་(དག་,དགེ་)བ་གང་ཐོབ་པ། ། དེ་ཡིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གནས་ཐོབ་ཤོག། འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རིམ་པས་བསྒྲུབས་# པ། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དཔལ་མར་མེ་མཛད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དཱི་པཾ་ཀཱ་ར་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་#བ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ། ། #

By whatever merit I have gained through composing this sādhana, may all wandering beings attain the state of Vajradharma. The Sādhana of the Noble Avalokiteśvara, accomplished according to the stages of the Śrī Guhyasamāja Tantra, composed by the great master, the glorious Dīpaṃkaraśrījñāna, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Dīpaṃkaraśrījñāna and the chief editor and translator, the monk Rinchen Zangpo.