A Quick and Easy Sādhana for the Realization of the Glorious Guhyasamāja

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སཾ་ཀྵིཔྟ་སུ་བོ་དྷཾ་ཤྲཱི་ས་མཱ་ཛ་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་རྟོགས་སླ་ཞིང་མདོར་བསྡུས་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འདས་དང་མ་བྱོན་ད་ལྟར་གྱི། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐུ། ། སྙིང་རྗེས་འཁོར་བའི་སྲིད་གནས་པའི། ། འཇམ་དཔལ་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འདིར་བསྒོམ་པ་ལ་དབང་བའི་སྔགས་པས་ནང་པར་སྔར་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པའི་གླུ་ཡིས་བསྐུལ་བས་སད་པར་ལྷག་པར་མོས་པས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པ་གུར་གུམ་བཟང་པོ་ལྟ་བུ་ཅུང་ཞིག་དམར་བའི་མཾ་གྱི་ཡི་གེ་བལྟས་ནས། གདོང་དག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། དེའི་རྗེས་ལ་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ས་ཕྱོགས་གང་ཞིག་ཏུ། ཉི་མ་དང་། ཟླ་བ་དང་། ཆུ་དང་། སྨན་དང་། དྲི་རྣམས་ཀྱིས་མཎྜལ་གྲུ་བཞི་བྱས་ལ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་པ་གཅལ་དུ་དགྲམ་མོ། ། མེད་ན་ཐམས་ཅད་ཡིད་ཀྱིས་བྱས་ནས་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་སྟན་བདེ་བ་ལ་ཉེ་བར་གནས་ནས། སྙིང་རྗེ་དང་བྱམས་པ་དང་བཏང་སྙོམས་རྣམས་ཇི་སྐད་དུ་གང་གསུངས་པའི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་བྱས་ནས་སྙིང་རྗེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་རེག་པས་བྱོན་པའི་བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནམ། ནམ་མཁའི་ངོས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བལྟས་ནས། ས་བོན་དེའི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་དགུ་ཡིས་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་སྣ་ཚོགས་པས་མཆོད་དེ། སྡིག་པ་བཤགས་ཤིང་སླར་ཡང་བསྡམ་པར་བྱའོ། །

In the language of India: Saṃkṣiptasubodhaśrīsamāja-sādhana-nāma. In the language of Tibet: Dpal gsang ba 'dus pa rtogs sla zhing mdor bsdus pa'i sgrub thabs zhes bya ba (The Concise and Easy-to-Understand Sādhana of the Glorious Guhyasamāja). Homage to the glorious Mañjughoṣa! Homage to Mañjuśrī, the wisdom body of the perfect Buddhas of the past, future, and present, who remains within the existence of saṃsāra out of compassion. Here, the mantra practitioner who is empowered for meditation should rise from their seat at dawn, having been awakened by the songs of Māmakī and the other goddesses, and with intense devotion. Visualizing at their heart center upon a moon disc the syllable Māṃ, which is like fine saffron and slightly reddish—the seed of the qualities of all the Buddhas—they should perform the purification of the face and so forth. Thereafter, in a location that is agreeable to the mind, they should prepare a square maṇḍala using sun, moon, water, medicinal herbs, and fragrances, and scatter various kinds of flowers upon it. If these are unavailable, they should be created mentally. Then, sitting upon a comfortable seat as it is found, they should manifest the nature of compassion, love, and equanimity as they have been taught. Having visualized the maṇḍala circle of the gurus, Buddhas, and Bodhisattvas—who have arrived through the touch of the light rays of compassion—or who pervade the entire expanse of space, they should make offerings with the various offering substances produced from the light rays of that seed syllable, such as the goddesses Rūpavajrā and the rest. Then, they should confess their misdeeds and undertake the vow of restraint.

བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བསྐུལ་བ་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་གྱིས་ལམ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པས་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པའོ། ། དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བས་ན་མཚན་མ་མེད་པའོ། ། དངོས་སུ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ལ་སྨོན་པ་མེད་པའོ། ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་དམ་པའི་འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ནས། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བས་བརྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སེམས་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཨཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་སྔོན་པོ་མགོ་གྱེན་དུ་བལྟས་པའི་ལྟེ་བར་ཧཱུྃ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་རྡོ་རྗེ་ནས་ཀྱི་ཚད་ཙམ་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱི་ས་གཞིའོ། ། དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ར་བ་དང་གུར་ཡང་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་ཀུན་དུ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་གྲུ་གསུམ་དམར་པོ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རཾ་གྱིས་མཚན་པས་ཕྱོགས་བཅིང་བར་བྱའོ། །

One should rejoice in all merit, exhort all buddhas to turn the wheel of Dharma for as long as saṃsāra endures, take refuge in the Three Jewels, generate the mind of awakening, and rely upon the path that is the nature of the maṇḍala circle. The accumulation of merit arising from offerings and so forth should be fully dedicated as the very nature of Śrī Mañjuvajra, through the non-apprehension of the three spheres. Following that, it is empty because it is devoid of the nature of subject and object and so forth. It is signless because it is devoid of the entities of ultimate cause and effect. In reality, because all phenomena are non-conceptual, there is no aspiration for any living beings whatsoever. Having generated the mind of awakening, the sublime entry into the essence of the three doors of liberation, one should stabilize it with: oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Then, that very mind, as emptiness, completely transforms into the syllable aṃ, from which arises a sun maṇḍala. Above that, from hūṃ, a five-pronged vajra arises; at its hub is a blue syllable hūṃ facing upward, its hub blessed by hūṃ. One should meditate on vajras the size of barley grains radiating from that, forming a vajra ground. One should also visualize a fence and a canopy of that same nature. Outside of that, one should bind the directions with a red triangular fire maṇḍala arising from raṃ, marked by raṃ.

དེའི་ནང་དུ་ལཾ་སེར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཟུར་བཞི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པའི་ཟུར་བཞི་པ་སེར་པོ་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་མཚམས་བཅིང་ངོ་། ། བཾ་དཀར་པོ་ལས་བྱུང་ཞིང་དབུས་སུ་བུམ་པས་མཚན་པའི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དཀར་པོ་འབར་བའི་མེའི་གཟི་བརྗིད་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེའི་གུར་གཡོགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ར་བ་དང་གུར་གྱི་ནང་དུ་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་ལ་མ་རེག་པའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་པ་སེར་པོ་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་ལ་གནས་པའི་མི་གཡོ་བའི་ཁྲོ་བོ་བཅུའོ། ། ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་གནས་པས་བགེགས་སྐྲོད་པར་བྱེད་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྔར་གསུངས་པའི་ཤར་གྱི་རྩིབས་ལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཁ་དོག་ནག་པོ་ཞལ་གཡས་གཡོན་གཉིས་དཀར་བ་དང་དམར་བའོ། ། འདིར་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་གཙོ་བོ་གཉིས་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། ཕྱག་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་དང་རལ་གྲི་སྔོ་བསངས་དང་ནོར་བུ་ཆ་དགུ་པ་ལྗང་གུ་དང་། པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་རྣམས་འཛིན་པའོ། ། ལྷོའི་རྩིབས་ལ་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཁ་དོག་དཀར་པོ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་སྔོ་བ་དང་དམར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་དབྱུག་པ་དཀར་པོ་དང་སྔར་གསུངས་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་འཛིན་པའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་ལ་པདྨ་མཐར་བྱེད་དམར་པོ། གཡས་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་སྔོ་བ་དང་དཀར་བའོ། ། པདྨ་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་འཛིན་པའོ། ། བྱང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་ལ་བགེགས་མཐར་བྱེད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལྟ་བུའོ། ། ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པའོ། །

Within that, from the complete transformation of a yellow laṃ, one should visualize a yellow square earth maṇḍala marked at its four corners by three-pointed vajras, which binds the boundaries. From a white vaṃ, a white water maṇḍala arises, marked in the center by a vase and covered by a vajra canopy possessing the brilliance of a blazing fire. Following that, within the enclosure and the canopy, upon a vajra ground that does not touch [the maṇḍala], is a yellow ten-spoked wheel. Upon the spokes of the wheel are the ten wrathful deities, Acala. One should visualize Vajra-Hūṃkāra residing in the hub, expelling obstructors. Regarding those, on the eastern spoke as previously described is Yamāntaka, black in color, with right and left faces that are white and red. Here too, the two principal hands of all [deities] embrace the consort. The remaining hands hold a vajra hammer, a dark blue sword, a nine-faceted green jewel, and a red eight-petaled lotus. On the southern spoke is Prajñāntaka, white in color, with right and left faces that are blue and red. He holds a vajra hook, a white staff, a sword of the form previously described, and a jewel. On the western spoke is Padmāntaka, red, with right and left faces that are blue and white. He holds a lotus, a sword, a jewel, and an eight-spoked wheel. On the northern spoke is Vighnāntaka, similar to Yamāntaka. He holds a wrathful vajra, a sword, a jewel, and a lotus.

མེའི་མཚམས་ཀྱི་རྩིབས་ལ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་ཞལ་གཉིས་ཁ་དོག་དེ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་རོལ་པའི་ཁྲོ་བོའོ། ། ལྕགས་ཀྱུ་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་རྩིབས་ལ་དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་འདྲ་བ་སྟེ། དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། རླུང་གི་མཚམས་ཀྱི་རྩིབས་ལ་སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། རྩེ་གསུམ་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། འདི་རྣམས་ལས་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་མ་གཏོགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་དྲུག་ནི་གཙིགས་པའི་ཁྲོ་བོ་སྟེ་འཇིགས་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་མ་གཡོ་ཞིང་ཁྲོ་གཉེར་དང་བཅས་པའི་ཀླུ་མཐའ་ཡས་སྔོན་པོས་གྱེན་དུ་བརྫེས་པའི་སྐྲ་སེར་པོ་བཅིངས་པའོ། ། འཇོག་པོ་དཀར་པོས་རྣ་རྒྱན་བྱས་པའོ། ། པདྨ་དཀར་པོས་དོ་ཤལ་བྱས་པ། ཀརྐོ་ཊ་ལྗང་གུས་སེ་རལ་ཁར་བྱས་པ། རིགས་ལྡན་ཁྲོ་བོས་དཔུང་རྒྱན་བྱས་པ། དུང་སྐྱོང་སེར་པོས་གདུ་བུ་བྱས་པ། ནོར་རྒྱས་དཀར་པོས་སྐེ་རགས་བྱས་པ། པདྨ་དཀར་པོས་རྐང་གདུབ་བྱས་པ། སྤྱན་རྩ་དམར་ཞིང་ཟླུམ་ལ་འཁྱིལ་བ། སྨ་ར་སེར་ཞིང་ཞལ་གདངས་པ་ལྗགས་འདྲིལ་ཞིང་མཆེ་བ་གཙིགས་པ། གད་མོ་ཆེན་མོ་ཅན་ཚད་ཐུང་ཞིང་གསུས་པ་འཕྱང་བ་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ཀྱི་རྩིབས་ལ་མི་གཡོ་བ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་མཚུངས་པ་རལ་གྲི་དང་རྡོ་རྗེ་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། སྟེང་དུ་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཁ་དོག་སེར་པོ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་སྔོ་བ་དང་དཀར་བ་སྟེ། འཁོར་ལོ་སེར་པོ་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པའོ། །

On the spoke in the southeast is Takkirāja, with two faces and a color similar to that [of the central deity], though he is a playful wrathful one. He holds a hook, a sword, a jewel, and a lotus. On the spoke in the southwest is Nīladaṇḍa, similar to Yamāntaka, holding a blue staff, a sword, a jewel, and a lotus. On the spoke in the northwest is Mahābala, similar [to Yamāntaka], holding a trident, a sword, a jewel, and a lotus. Among these, the six beginning with Yamāntaka, excluding Takkirāja, are fierce wrathful deities with terrifying expressions, their eyebrows moving, and their yellow hair tied upward by the blue nāga Ananta, who is adorned with a frown. They have white Takṣaka as their earrings, white Padma as their necklaces, green Karkoṭaka as their sashes, the wrathful Kulika as their armlets, yellow Śaṅkhapāla as their bracelets, white Vasuki as their belts, and white Padma as their anklets. Their eyes are red, round, and swirling; their beards are yellow; their mouths are wide open, their tongues are curled, and their fangs are bared. They have great laughter, are short in stature, and have protruding bellies. On the spoke in the northeast is Acala, similar to Takkirāja, holding a sword, a vajra, a jewel, and a lotus. Above is Uṣṇīṣacakravartin, yellow in color, with a blue face to the right and a white face to the left, holding a yellow wheel, a sword, a jewel, and a lotus.

འཁོར་ལོ་འབར་བས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། འོག་ཏུ་གནོད་མཛེས་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་ལ་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཧཱུྃ་མཛད་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་དང་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་འཛིན་པ་སྟེ། གཡོན་ངོས་སུ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ནི་གན་རྐྱལ་དུ་བསྒྱེལ་བའི་རྣ་བ་གཡོན་པ་ཞབས་གཡས་པས་མནན་པ། གཡས་ངོས་སུ་དེ་བཞིན་དུ་བསྒྱེལ་བའི་གཽ་རཱིའི་ནུ་མ་ཞབས་གཡོན་གྱིས་མནན་པའོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱང་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་ལྔ་ནི། རོལ་པའི་ཁྲོ་བོ་སྟེ་ཅུང་ཞིག་མཆེ་བ་གཙིགས་པར་སྣང་བ། སྨ་ར་མེད་ཅིང་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ཅན་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཀྱང་བརྒྱན་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་ཞབས་གཡས་པ་བསྐུམ་ཞིང་ཞབས་གཡོན་བརྐྱང་བས་གནས་པ། ཟླ་བའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་ཁ་དོག་དང་མཚུངས་པའི་ཞལ་དང་པོས་བཙུན་མོའི་མཆུ་འཇིབ་པ་སྡུག་བསྔལ་དང་། ཀུན་འབྱུང་དང་། འགོག་པ་དང་། ལམ་དང་། ཟད་པ་དང་། མི་སྐྱེ་བ་དང་། ཆོས་དང་། རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་དང་ཡོངས་སུ་རྒྱལ་བ་ཤེས་པ་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཡང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ནི་ཡེ་ཤེས་བཅུ་པོ་འདི་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས།

He is completely surrounded by a blazing wheel. Below is Sumbharāja, who is like Takkirāja, holding a vajra, a sword, a jewel, and a lotus. In the center of the wheel is Hūṃkāravajra, similar to him, holding a vajra, a sword, a hook, and a noose. On the left side, he tramples upon the left ear of Maheśvara, who is cast down on his back, with his right foot. On the right side, he likewise tramples upon the breast of Gaurī, who is cast down, with his left foot. These five, beginning with Takkirāja, are the playful wrathful ones; they appear with slightly bared fangs, are beardless, wear jeweled crowns, and are adorned with various precious gems. All of these, beginning with Yamāntaka, stand upon lotuses and sun disks with their right legs bent and left legs extended. They possess moonlight maṇḍalas, and their first faces, which match their respective colors, kiss the lips of their consorts. They are the purity of the sufferings, origins, cessations, paths, exhaustion, non-arising, dharma-knowledge, subsequent knowledge, conventional knowledge, and the knowledge of total victory. Furthermore, Vajrahūṃkāra is the nature of the ten wisdoms, the essence of wisdom according to the literal sense. Then, from the complete transformation of Vajrahūṃkāra, who is the nature of the form of Vajrasattva—

སྟེང་ཡངས་ཤིང་འོག་ཕྲ་བ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་གྲུ་གསུམ་པ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་གྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་གནས་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཅན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ། རི་བོང་ཅན་ལྟར་དཀར་བའི་ཆོས་འབྱུང་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་བྲུཾ་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་རྣམ་པར་དག་པའི་རྩིབས་བཅུ་གཉིས་པའི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་ལ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་བྲུཾ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རིག་མ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གྲུ་བཞི་པ་སྒོ་བཞི་པ། རྟ་བབས་བཞིས་བརྒྱན་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱི་རྩིབས་ཅན་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁ་དོག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ས་གཞི་དང་སྟེང་གཡོགས་ཤེལ་དག་པ་ཇི་ལྟ་བུའི་མཆོད་རྟེན་གྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པ། སྟེང་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པས་མཚན་པའི་དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་བརྒྱན་པ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱམས་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་རྩིག་པ་ལ་སོགས་པར་རབ་ཏུ་འཕྱང་བའི་དྲ་བ་དང་དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། མེ་ལོང་དང་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་རྔ་ཡབ་དང་།

One should meditate on the mudrā of the source of phenomena (dharmodaya), which is white like the moon, triangular in shape—broad at the top and narrow at the base—representing the purity of body, speech, and mind, and situated in the center of the nature of space. Upon a multicolored lotus resting in the center of this is a crossed vajra (viśvavajra) from which radiate the light rays of the assembly of buddhas. In the hub of that crossed vajra, a white syllable bhrūṃ completely transforms into a twelve-spoked wheel, the purity of the twelve links of dependent origination. In its hub, upon a moon disc, is a bhrūṃ from which the emanation of the Tathāgatas and so forth precedes the transformation of the wheel and other elements into a celestial palace (vimāna). This palace is square with four doors, adorned with four archways (toraṇas), and possesses spokes of the nature of the five precious gems. Its floors and ceilings correspond to the colors of the Tathāgatas as they are situated, and it is beautifully adorned with stūpas made of pure crystal. The upper part is completely encircled by a garland of vajras, and it is adorned with eight pillars of white, yellow, and other colors, marked with wheels and other symbols. It is surrounded by four courtyards containing offering goddesses, and from the walls hang nets and half-nets, mirrors, moons, suns, and fly-whisks.

ཕྲེང་བ་དང་བ་དན་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པས་གཡེར་ཀའི་སྒྲ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་སུ་སྒྲོགས་པ་དང་ལྡན་པ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་ལྔས་བརྒྱན་པའི་སྙིང་པོ་གཅིག་པ་ཡུ་བ་དང་བཅས་པ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་བཅུ་དགུ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མ་བདུན་དང་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་གདན་གནས་ཇི་ལྟ་བར་གནས་པ་དང་ལྡན་པ་བུམ་པ་གང་བ་བརྒྱད་དང་། ཐུབ་པའི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འཕྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་རྣམ་པར་དག་པའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེའི་ཕུང་པོ་གཞལ་ཡས་ཁང་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ལུགས་ལས་འབྱུང་བ་དང་བཟློག་པ་ལས་ཕྲེང་གཉིས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། བླ་ན་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཟླ་བ་རྣམ་པར་བསམས་ནས། དེའི་སྟེང་དུ་སོ་དང་མཆུ་ལས་བྱུང་བའི་བ་དང་ཀྵ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཀ་ལ་སོགས་པ་ཉིས་འགྱུར་གསལ་བྱེད་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞི་ཕྲེང་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་གནས་པ། དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་ཡི་གེ་བརྒྱད་ཅུ་ལས་བྱུང་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདི་གཉིས་ཀྱང་ཕན་ཚུན་སོ་སོར་སྣང་བས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །

One should visualize a celestial palace, a mass of the precious qualities of all the Tathāgatas, which is adorned with the five types of offering materials endowed with the qualities of desire. It possesses the sound of tinkling bells produced by garlands and banners stirred by the wind, proclaiming at the gates of the directions. It rests upon a single central core, supported by nineteen multicolored lotuses, and is situated according to the proper positions of seven sun and twelve moon seats. It is accompanied by eight full vases and an immeasurable radiance of the assembly of Sages, emitting rays of light that are the complete purity of the thirty-seven factors of enlightenment. In the center of that, upon the seat, one should visualize a moon disk, the nature of unsurpassed insight, which arises from the complete transformation of two garlands of the thirty-two vowels that perfect the thirty-two marks of a Great Being, arranged in forward and reverse order. Above that, one should visualize another moon maṇḍala, the nature of great compassion, arising from eighty letters. This is formed by the thirty-four consonants, such as ka, doubled and situated in the center of two garlands, with the sixteen vowels complete, thus arising from eighty letters and perfecting the eighty minor marks. These two are the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna) because they appear distinctly to one another. Their becoming one is the wisdom of equality (samatā-jñāna).

དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་དཀར་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་པདྨ་རཱ་ག་ལྟར་དམར་བ་དང་། དེའི་ལྟེ་བའི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྤྲོས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྗེས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་ང་རྒྱལ་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་ཟླ་བ་དང་ཕྱག་མཚན་དང་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཞལ་གསུམ་པ་སྟེ། ལུས་དང་རྩ་བའི་ཞལ་ནི་དཀར་པོ། གཡས་པ་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོའོ། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ནི་ཕྱག་དྲུག་གོ། ། རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཕྱག་གཙོ་བོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་བའི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་ཞལ་གྱི་རོ་མྱང་བ་ལ་དགྱེས་པ་ལྷག་མ་བཞིས་རྡོ་རྗེ་དམར་པོ་དང་། རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ཅན། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་གནས་ལ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེའི་རང་བཞིན་ལས་གྲུབ་པར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྣམ་པ་ལྔའོ། ། དེ་ནས་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། སྒྱུ་མའི་བདེ་བའི་སྲས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚོགས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ལ་བཅུག་པས་བདག་ཉིད་རྒྱས་པའི་ལྷ་མོས་མཉེས་པར་བྱས་ནས།

Above that, one should visualize a five-pronged vajra born from a white HŪṂ, red like a ruby, with a syllable HŪṂ at its hub resting upon a moon disc. This HŪṂ is to be contemplated as the nature of primordial wisdom (jñāna), transcending the entities of the expressed and the expresser. Then, following the emanation of the Tathāgatas and so forth, one should take the divine pride (ahaṃkāra) with the mantra: OṂ VAJRA-ĀTMAKO ’HAṂ. Having thus established the nature of the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna), one instantaneously transforms the moon, the hand-symbol, and the seed-syllable into the three faces completely purified by the three doors of liberation: the central and root face is white, the right face is blue, and the left face is red. The six arms are the nature of the six perfections (pāramitā). Adorned with various ornaments, the two principal hands embrace a consort identical to oneself, delighting in the savor of the faces. The remaining four hands hold a red vajra, a sword, a jewel, and a lotus. Wearing a crown of Akṣobhya, seated in the vajra posture, one should meditate on oneself as being established from the nature of the glorious Vajrasattva—the essence of the pure dharmadhātu, the nature of wisdom and method. These are the five aspects of manifest enlightenment (pañcābhisambodhi). Then, in order to care for beings to be tamed through passion, the host of Buddhas, the sons of illusory bliss, are absorbed into one’s own body, and one is pleased by the goddesses of expansion.

ཡང་དེས་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་དེ་ཕྱུང་བས་རང་དང་མཚུངས་པའི་ནང་དུ་བསྒོམས་ནས། བདག་ཉིད་མཉེས་ཤིང་གཉི་གའི་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱས་ནས། དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ལ་ཞུགས་ཏེ། སྙིང་རྗེའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་རེག་པས་ཟླ་བ་གཞན་པའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ནས། རང་གི་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་རིག་མའི་པདྨར་ལྷུང་བར་བལྟས་ཏེ། སྐད་ཅིག་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མི་བསྐྱོད་པས་གཙོ་བྱས་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ཏེ། བློ་ཡིས་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་དབུགས་དབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སྙིང་རྗེའི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཞལ་དུ་ཞུ་བས་དེ་རྣམས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དེའི་མཐུས་དེ་རྣམས་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་བལྟས་ནས། ཀྵཾ་ཛྲཱིཾ་ཁཾ་གཾ་ཥྐཾ་སཾ་གི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པས་སའི་སྙིང་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་རྣམས་སོ། ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿཁཾ་རཾ་གྱི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱིས། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་སོ། ། ལཾ་མཱཾ་པཾ་ཏཱཾ་གི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱན་མ་མཱ་མ་ཀཱི་གོས་དཀར་མོ་སྒྲོལ་མ་རྣམས་སོ། །

Furthermore, having emanated the goddesses such as Locanā and so forth, and having meditated upon them as being identical to oneself, one should please oneself and cause both to become mutually passionate. In that same way, the Tathāgatas of the maṇḍala circle enter one’s own body; touched by the light rays of the seed-syllable of compassion, they transform into the form of another moon. Visualizing them falling from one’s own vajra-path into the lotus of the consort, one should contemplate the maṇḍala of the support and the supported, with Akṣobhya as the principal, arising from the complete transformation of that instant. With the intention of providing relief to the masses of beings, one should cause them to enter therein. Following that, the Tathāgatas, summoned by the light rays from the seed-syllable of compassion, melt into the mouth, and one should confer empowerment upon them. Subsequently, through that power, one should visualize them as the complete nature of the maṇḍala circle of the Bodhisattvas such as Kṣitigarbha and so forth. In sequence, from the seed-syllables KṢAṂ, JRĪṂ, KHAṂ, GAṂ, ṢKAṂ, and SAṂ, there are Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Samantabhadra. From the seed-syllables JAḤ, HŪṂ, BAṂ, HOḤ, KHAṂ, and RAṂ, there are the Vajra goddesses of Form, Sound, Smell, Taste, Touch, and the Dharmadhātu. From the seed-syllables LAṂ, MĀṂ, PAṂ, and TĀṂ, there are Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā.

བྲུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱིཾ་ཁཾ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་མི་བསྐྱོད་པ་རྣམས་བཏོན་ནས་ཐམས་ཅད་དེ་དང་དེའི་དོན་བྱེད་པར་དམིགས་ནས། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ས་བོན་བཏོན་པའི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ་ཞུགས་པར་བསམ་མོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་དྲི་ཟའི་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཅན་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་དུ་ཞུགས་ནས་སྙིང་གར་ཞུ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ནས་བཏོན་ནས། རང་དང་མཚུངས་པའི་རིག་མའི་པདྨའི་ནང་དུ་ལྷུང་བས་དམར་ཞིང་འབར་བའི་ཁྲོ་བོ་གཉིས་ཀྱིས་བརྟེན་པའི་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་བལྟས་ནས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་མེས་བཞུ་སྟེ། དེ་དང་རེག་པས་བདག་ཉིད་དང་རིག་མ་དང་བཅས་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ། དབང་པོའི་གཞུ་དང་མཚུངས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་པའི་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པར་བྱས་པའི་མི་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མཱ་མ་ཀཱི་དང་སྤྱན་མ་དང་གོས་དཀར་མོ་དང་སྒྲོལ་མ་རྣམས་རང་རང་གི་གནས་ནས་གནས་པས་འདི་ལྟར་བསྐུལ་བར་བསམ་མོ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ན་གནས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐུགས། ། དགའ་བའི་ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་འདོད་པས་བདག་ལ་བསྐྱབ་ཏུ་གསོལ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། །

By reciting Bhrūṃ Āṃ Jrīṃ Khaṃ Hūṃ, one should visualize Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, and Akṣobhya being summoned, and imagine that they all perform their respective activities. One should then contemplate entering the celestial mansion, the nature of all phenomena, which is the secret maṇḍala produced from the seed syllables of the three tattvas. Following that, Mañjuvajra, together with the maṇḍala, enters the mouth of the gandharva-like being who is the nature of great passion. He melts in the heart and is expelled through the vajra, falling into the lotus of a consort identical to oneself. One should view this as the nature of the three syllables Oṃ Āḥ Hūṃ, supported by two red, blazing wrathful deities. Melted by the fire of passion, oneself and the consort appear upon a moon maṇḍala as a moon maṇḍala of bodhicitta, resembling a rainbow. Then, one should contemplate that the Tathāgatas, exhorted by its light rays, emerge from those rays. Māmakī, Locanā, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā—whose natures are great non-referential compassion, loving-kindness, and so forth—reside in their respective places and exhort him thus: "O Lord, Sovereign of the realm of sentient beings, you are the Vajra Mind. For the sake of great purpose and delightful joy, please protect me! O Protector, if you wish for me to remain alive this day, [then grant your blessing]."

སེམས་ཅན་ཡབ་ཆེན་གཉེན་མཆོག་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཁྱོད་བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཕན་པར་གཟིགས། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་ཆགས་པས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་གསུང་སྟེ་ཀུན་ལ་ཕན་ཞིང་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། སེམས་ཅན་འཇིག་རྟེན་དག་ནི་དོན་མཛད་པ་ལ་རྟག་ཏུ་བརྩོན། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སྤྱོད་པ་དྲི་མེད་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་པས་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕན་དོན་ཆེ། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་མཆོག་མཉམ་པ་ཉིད་གཟིགས་པ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མང་པོའི་གཏེར་གྱུར་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཅེས་བྱ་བའི་གླུའི་དོན་ཐོས་པས་སྒྲ་བརྙན་ལྟར་བསམས་ནས། སྙིང་རྗེ་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒུད་པ་ལྟར་བསམས་ཏེ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བལྟས་ནས། ཟླ་བ་ཞུ་བ་ལས་གྱུར་པའི་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འཕྲོ་བའི་མཾ་གི་ཡི་གེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ཏེ། དེ་ནས་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རལ་གྲིའི་ཡུ་བར་གནས་པའི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་གསལ་བའི་མཾ་གི་ཡི་གེ་ལས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ཏེ་ཕྱུང་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱས་ནས།

"O Great Father, supreme kinsman of sentient beings, please be pleased with me! O Vajra Body, your wheel of command benefits all sentient beings. For the sake of the Buddhas, you have clearly perceived the supreme benefit of supreme enlightenment. O Protector, if you wish for me to remain alive this day, please be pleased with me through the passion of the passion-samaya. You are the Vajra Speech, beneficial to all and compassionate. You are ever-diligent in acting for the benefit of the worlds of sentient beings. O Protector, if you wish for me to remain alive this day, please be pleased with me through the stainless conduct of Samantabhadra. You are the Vajra Desire, of great benefit through the supreme samaya. You perceive the equality of the supreme lineage of the perfectly complete Buddhas. O Protector, if you wish for me to remain alive this day, please be pleased with me, the treasury of many precious qualities." Having heard the meaning of this song and reflected upon it like an echo, and having reflected upon the decline of the samādhi of emptiness through the power of compassion for others, he viewed all wandering beings without exception as being like an illusion. Then, through the melting of the moon, he became the nature of the syllable Māṃ, from which intense rays of light radiated. Then, from that which had completely transformed into the handle of a sword, upon a moon, from the clear syllable Māṃ, he emerged as Mañjuvajra. Having done so, he performed the benefit of sentient beings.

དེ་ཉིད་དུ་ཞུགས་ཏེ་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྐུ་མདོག་དང་ཞལ་གཙོ་བོར་གུར་གུམ་གཞོན་ནུ་ལྟར་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་མཛེས་པ་གཡས་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་སྔོ་བ་དང་དཀར་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྒྱན་གྱིས་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཅོད་པན་ཅན། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་དང་འདྲ་བའི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པ་ཕྱག་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རལ་གྲི་དང་མདའ་དང་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་དང་གཞུ་འཛིན་པ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚོགས་འཕྲོས་པས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པ་དབུས་ཀྱི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་ཉེ་བར་གནས་པའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པས་བདག་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་ཆུང་ངུའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་དང་ཆུང་ངུའི་གཉེན་པོའོ། ། དེ་ནས་མིག་འབྲས་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་ཟླ་བ་ལ་ཀྵིཾ་དཀར་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའི་ལྟེ་བའི་གནས་ན་གནས་པའི་ཀྵིཾ་གི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་སའི་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས། འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས་ས་བོན་ལ་ཞུགས་ཏེ་དེ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སའི་སྙིང་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ཅན་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མཚུངས་པ། ལྷའི་མིག་གིས་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Entering into that very state, one should meditate on oneself as Mañjuvajra, arisen from the complete transformation of the sword and so forth. His body color and principal face are as lovely and beautiful as young saffron, while the right and left faces are blue and white. He is adorned with various ornaments and wears a crown of precious gems. With his first two hands, he embraces a consort who resembles himself; with his remaining hands, he holds, in order, a sword, an arrow, a blue utpala lotus, and a bow. Emanations of the assembly of buddhas, such as Vairocana and others, pervade the sky. He is seated in the vajra posture upon a central moon seat. Following that, by reciting oṃ dharmadhātu-svabhāva-ātmako ’haṃ, one realizes oneself as the nature of the dharmadhātu. This is the result concordant with the cause of the small stage and the antidote of the small stage. Then, within the two eyeballs, from a white kṣiṃ on a moon, an eight-spoked wheel arises. At the center of this wheel resides a kṣiṃ, from whose light rays the maṇḍala of Kṣitigarbha emerges. Having performed the benefit of beings, they dissolve back into the seed syllable. From the complete transformation of all that, one should meditate on Kṣitigarbha, wearing a precious crown and resembling Vairocana as will be described, the very essence of the clairvoyance of the divine eye.

དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བ་གཉིས་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཛྲཱིཾ་སྔོན་པོ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མི་བསྐྱོད་པའི་ངོ་བོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་རྣ་བའི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། སྣ་ལ་ཁཾ་སེར་པོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་མཚུངས་པའི་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ལྕེ་ལ་གཾ་དམར་པོ་དང་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་མཚུངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དཔྲལ་བར་ཥྐཾ་ལྗང་གུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལྟ་བུའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་མངོན་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ནུ་མ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་མགྲིན་པའི་འོག་ཏུ་སཾ་དཀར་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལྟ་བུའི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཟག་པ་ཟད་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཡང་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རང་རང་གི་མཚན་མའི་དབུས་ཀྱི་ཟླ་བར་གནས་པའི་ཇི་ལྟ་བུའི་ས་བོན་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་པའི་རང་བཞིན་ཆུང་ངུའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་དང་། ཆུང་ངུའི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ནས་ནུ་མ་གཉིས་ཀྱི་འོག་རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་ཧཱུྃ་གིས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཧཱུྃ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བསམས་ཏེ།

Likewise, in the two ears, from a blue jriṃ syllable resting upon a moon maṇḍala, there arises a vajra and so forth; through their complete transformation, there is Vajrapāṇi in the essence of Akṣobhya, which is the purity of the clairvoyance of the ear. In the nose, from a yellow khaṃ and a jewel and so forth, there is Ākāśagarbha, similar to Ratnasambhava, which is the nature of the clairvoyance of knowing the minds of others. In the tongue, from a red gaṃ and an eight-petaled lotus and so forth, there is Lokeśvara, similar to Amitābha, which is the nature of the clairvoyance of recollecting former abodes. At the forehead, from the complete transformation of a green ṣkaṃ, there is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, similar to Amoghasiddhi, which is the nature of the clairvoyance of the bases of miraculous power. Above the two breasts, below the throat, from the complete transformation of a white saṃ, there is Samantabhadra, similar to Vajrasattva, which is the nature of the clairvoyance of the exhaustion of contaminants. Furthermore, one should meditate on the respective seed syllables resting upon the moon in the center of their respective hand-symbols, which rest upon moons at their hearts; this is the ripened fruit of the minor stage of omniscience and the minor stage of near-attainment. Then, below the two breasts, upon the moon at one's own heart, one should visualize a subtle vajra generated from a hūṃ at the hub of a vajra produced by a hūṃ resting on a moon, which is blessed by the hūṃ.

དེའི་འོད་ཟེར་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྙིང་གའི་ཟླ་བའི་མཚན་མའི་ལྟེ་བ་ལ་ཆོས་སྐུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་མཚུངས་པ་དེའི་སྙིང་གར་ཡང་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བའི་ཧཱུྃ་ལས་སྤྲོས་པ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་། གདོད་མ་ནས་གྲུབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས་གང་བར་བསམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཧཱུྃ་གི་འོད་ཟེར་ལས་འཕྲོས་པ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། རང་དང་འདྲ་བའི་རིག་མའི་ནང་དུ་ཞུགས་པས་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ལའོ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་རླབས་གོ་འཕང་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་པ་ནི་ཐོག་མ་ནས་གྲུབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པ་རྣམས་ཏེ། གསོལ་བ་བཏབ་པས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ནང་དུ་ཞུགས་པར་བལྟའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་བརྟན་པར་བྱའོ། །

From its light rays, preceded by the emanation of tathāgatas and so forth, one should visualize the heart-moon of the subtle vajra and so forth. At its center is the essence of the Great Seal (mahāmudrā), the utterly pure dharmakāya, identical to Vajrapāṇi. At his heart, from the syllable HŪṂ at the center of a vajra resting upon a moon, emanate the Mind Vajra and the tathāgatas established from the beginning, filling the expanse of space. These are preceded by various offerings made by Rūpavajrā and the others, who emanate from the light rays of the HŪṂ. By entering into a consort identical to oneself, one should bless the mind through the nature of passion. Recite: "Glorious Holder of the Vajra Mind, Through meditating on the three indivisible vajras, Having blessed me this very day, Please act with the Vajra Mind!" This is for one's own emanation. Recite: "Buddhas residing in the ten directions, Through meditating on the three indivisible vajras, Please grant me the state of blessing With the Vajra Mind this very day!" This refers to those residing in the hearts of the tathāgatas established from the beginning. By making this supplication, visualize that they enter into one's own Mind Vajra. Bless and stabilize it with: OṂ SARVA-TATHĀGATA-CITTA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ.

དེ་བཞིན་དུ་ནུ་མ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་རང་གི་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རལ་གྲིའི་ཡུ་བ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པར་བསམས་པས་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་རང་བཞིན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མགྲིན་པར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཨཱཿལས་སྐྱེས་པའི་པདྨ་ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རང་བཞིན་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ལྟ་བུའི་གསུང་རྡོ་རྗེ་བསམས་ཏེ། མཆོད་པ་དང་གསོལ་བ་བཏབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་གསུང་ལམ་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་རླབས་གོ་འཕང་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་རླབས་གོ་འཕང་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཝཱཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེའི་རྗེས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་སྤྱི་བོར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་ལ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་འཁོར་ལོ་ཕྲ་མོའི་ལྟེ་བར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་དང་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རང་བཞིན་སའི་སྙིང་པོ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་བལྟ་སྟེ། སྔར་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་རླབས་གོ་འཕང་ནི། །

Likewise, between the two breasts, one should meditate on the wisdom being (jñānasattva), who is of the nature of the samaya mudrā, like the samayasattva, by visualizing a supplication to the moon situated upon the hilt of a sword born from one’s own seed-syllable and so forth. At the throat, as before, one should contemplate the speech-vajra, such as Lokeśvara, who is of the nature of the dharma mudrā and the purity of the saṃbhogakāya, arising from the complete transformation of a subtle lotus born from ĀḤ and so forth. Preceded by offerings and supplications, one should perform the consecration: "O glorious one, whose speech is the path of Dharma, Through meditating on the three indivisible vajras, I pray that you grant me today the state of Blessing through the vajra speech. O Buddhas residing in the ten directions, Through meditating on the three indivisible vajras, I pray that you grant me today the state of Blessing through the vajra speech." OṂ SARVA-TATHĀGATA-VĀK-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Following that, likewise at the crown of the head, one should visualize the vajra of Kṣitigarbha, who is of the nature of the karma mudrā and the purity of the nirmāṇakāya, arising from the complete transformation of the moon situated at the hub of a subtle eight-spoked wheel born from OṂ, which is itself born from the OṂ situated upon a moon. One should perform the consecration as before: "O glorious holder of the vajra body, Through meditating on the three indivisible vajras, I pray that you grant me today the state of..."

རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཡིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་རླབས་གོ་འཕང་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཡིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡི་གེ་བཞིའི་རྒྱས་བཏབ་པས་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི། ཆུང་ངུའི་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་ཆུང་ངུའི་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་རེག་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ལག་པས་བཟུང་བའི་རང་གི་རིགས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཁ་དོག་སྟེ། དེའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་བུམ་པས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རོལ་མོ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་། མཆོད་པ་དང་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གླུ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། བདག་ཉིད་ལ་དབང་བསྐུར་བ་ལས། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཅོད་པན་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ལྷག་མ་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་ཆུང་ངུའི་དྲི་མ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་། ཆུང་ངུའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་དང་མཚུངས་པའི་ཁ་དོག་དང་། ཕྱག་ལ་ལྟ་བའི་འབྲིང་གི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་དང་། འབྲིང་གི་གཉེན་པོའོ། ། སྔར་བཞིན་དུ་དེའི་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་འབྲིང་གི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་དང་།

Please grant the vajra body! All buddhas residing in the ten directions, through the meditation on the three indivisible vajras, please grant me today the state of the vajra body’s blessing! OṂ SARVA-TATHĀGATA-KĀYA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Regarding the statement: "The mind-vajra and so forth should be meditated upon as being devoid of characteristics and lacking intrinsic nature, having been sealed by the four syllables that are the nature of the four mudrās residing at their respective centers," this is the result of the activity of the lesser person and the lesser accomplishment. Then, through the touch of light rays from the seed syllable in the heart of the wisdom-being (jñānasattva), goddesses such as Locanā, who have emerged from the light rays of the assembly of Tathāgatas, hold in their hands vases of precious jewels completely purified by the bodhicitta of their respective pure families. Preceded by various musical offerings such as Rūpavajrā, as well as offerings and auspicious songs, they confer empowerment upon oneself. Then, one should meditate on Akṣobhya arising from the remainder of the bodhicitta upon one’s own crown. This is the stainless result of the lesser person and the great accomplishment of the lesser person. Following that, the innate [deity] of the same color and the same number of arms is the result of concordance with the cause of the middling person and the antidote of the middling person. As before, the blessing of the eyes and so forth is the ripened result of the middling person.

འབྲིང་གི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའི་འབྲས་བུའོ། ། གསོལ་བ་བཏབ་པ་མེད་པར་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་འབྲིང་གི་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་། འབྲིང་གི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། སྔར་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྐུལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་། འབྲིང་གི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ནས་དེའི་སྤྱི་བོ་ནས་སྙིང་ག་ལ་ཐུག་པའི་བར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་དང་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ། སྙིང་ག་ནས་ལྟེ་བ་ལ་ཐུག་པར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་དང་རྡོ་རྗེ་ལས་སྐྱེས་པ་མི་བསྐྱོད་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ལྟེ་བ་ནས་གསང་བ་ལ་ཐུག་པར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་སྭཱ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། གསང་བ་ནས་པུས་མོ་ལ་ཐུག་པར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཨཱཿདང་པདྨ་ལས་སྐྱེས་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། པུས་མོ་ནས་རྐང་པའི་མཐིལ་ལ་ཐུག་པར་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧཱ་དང་། རལ་གྲི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན། རྩ་བའི་ཁ་དོག་མ་ཉམས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་པདྨ་ཧཱུྃ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ལ་ཨ་ལས་ཟེ་འབྲུ་སྣ་ཚོགས་ཅན་གྱི་གསང་བའོ། །

This is the result of the middling near-attainment. The blessing of the mind, speech, and body without having to make a formal request is the result of the person’s activity of the middling stage and the great accomplishment of the middling stage. As before, through the gateway of invoking the Tathāgatas by means of the light rays from the seed syllable at the heart of the wisdom-being (jñānasattva) and so forth, the stainless result of empowerment and so forth is the great accomplishment of the middling stage. Then, from the crown of the head down to the heart, upon a moon maṇḍala, the syllable OṂ and a wheel completely transform into the nature of the subtle particles of Vairocana. From the heart down to the navel, upon a sun disk, the syllable HŪṂ and a vajra give rise to the nature of the subtle particles of Akṣobhya. From the navel down to the secret place, upon a sun disk, the syllable SVĀ and a jewel completely transform into the nature of the subtle particles of Ratnasambhava. From the secret place down to the knees, upon a sun disk, the syllable ĀḤ and a lotus give rise to the nature of the subtle particles of Amitābha. From the knees down to the soles of the feet, upon a sun disk, the syllable HĀ and a sword completely transform into the nature of the subtle particles of Amoghasiddhi. One should meditate on these without losing their root colors. Then, from the transformation of the HŪṂ at its lotus, there is a red eight-petaled lotus; from the syllable A, the secret place has a multicolored anther.

བདག་ཉིད་ཀྱི་ཧཱུྃ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རང་བཞིན་ཁ་དོག་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་གཅིག་པ་ཨོཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་ནོར་བུ་དམར་པོ་ཅན་གྱི་བུ་གར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕཊ་སེར་པོ་བསམས་ཏེ། གཉིས་པའི་ལུས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བློས་བཅུག་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་སོ་སོ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། མཐར་ཚད་མེད་ཅིང་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་བསམ་པས་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བསམས་ཏེ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པས་ང་རྒྱལ་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བའི་རལ་གྲིའི་ཡུ་བར་གནས་པའི་མཾ་གི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་ཞལ་ནས་བཅུག་སྟེ། ཞུ་བར་གྱུར་ནས་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནས་བཏོན་ཏེ་ལྷ་མོའི་པདྨའི་ནང་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཡི་གེ་མཾ་གྱི་ས་བོན་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་ན་གནས་པའི་ལྷ་བཅུ་དགུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མི་བསྐྱོད་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱས་ནས། རིམ་པས་རེ་རེ་ནས་རང་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་པས་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལུས་དང་རྩ་བའི་ཞལ་སྔོན་པོ་མཆེ་བ་ཅུང་ཞིག་གཙིགས་པ།

From the complete transformation of one’s own hūṃ, there arises a single-pointed vajra of its natural color, possessing a red jewel born from oṃ at its tip. To cause the bodhicitta to abide therein, one should visualize a yellow phaṭ. Then, one should mentally cause all the tathāgatas to enter the body of the second [consort] and intensely visualize each subtle particle as being the nature of the maṇḍala wheel. Finally, with the intention of passion for all the tathāgatas of immeasurable and unsurpassed great bliss, one should visualize the vajra and lotus in union, and maintain the divine pride with the mantra: oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’haṃ. This is the meditative absorption of the first application. Then, by the light rays of the syllable maṃ residing on the hilt of the sword upon the moon in the heart of the wisdom-being (jñānasattva), the hosts of tathāgatas are summoned. They enter through the mouth, melt, and are emitted from one’s own vajra to be viewed within the lotus of the goddess. From the complete transformation of that, preceded by the emanation of the tathāgatas from the seed-syllable maṃ, one should clearly manifest the maṇḍala wheel—headed by Akṣobhya as the principal deity and consisting of nineteen deities residing in the celestial palace—with its respective colors and so forth. Then, one should gradually emanate them by reciting their individual mantras. In that regard, Akṣobhya is the purity of the aggregate of consciousness, the nature of the wisdom of the utterly pure dharmadhātu. His body and primary face are blue, with his fangs slightly bared.

གཡས་པ་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་དཀར་བ་དང་དམར་བའོ། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཕྱག་བཞི་ན་རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་དང་། རལ་གྲི་དང་། ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་པས་བསྐུལ་ཞིང་བཏོན་ཏེ། ཅི་ལྟར་རིགས་པའི་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་སྤྲུལ་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས་བསྡུས་ཏེ། བདག་ཉིད་ལ་ཞུགས་པར་བསམ་མོ། ། ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་པས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཁ་དོག་དང་ཞལ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དཀར་པོ་དང་། རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པ་རང་གིས་གདུལ་བར་བྱ་བ་བཏུལ་ནས། སླར་འོངས་ཏེ་སྔར་གྱི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཞུགས་སོ། ། རཏྣ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བས་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཙོ་བོ་དང་མཚུངས་པའི་ཁ་དོག་རིན་པོ་ཆེ་ཆ་དགུ་དང་རལ་གྲི་དང་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་འཛིན་པ་སྔར་བཞིན་དུ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་ལ་བཞུགས་སོ། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་པས་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལུས་ཐམས་ཅད་དང་རྩ་བའི་ཞལ་དམར་པོ། ། གཡས་པ་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་སྔོ་བ་དང་དཀར་བའོ། ། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་འཁོར་ལོ་འཛིན་པ་སྔར་བཞིན་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་ལའོ། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་པས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལུས་ཐམས་ཅད་དང་རྩ་བའི་ཞལ་ལྗང་གུ།

The right and left faces are white and red, respectively. Reciting "Vajradhṛk," one should invoke and emanate [the deity] from the four hands, which hold a blue vajra, a sword, a jewel, and a lotus. Having performed the benefit of beings through immeasurable emanations as appropriate, they are withdrawn and visualized as entering into oneself. Reciting "Jinajik," the aggregate of form is purified as the nature of mirror-like wisdom. One emanates a white eight-spoked wheel, holding a sword, a jewel, and a lotus, possessing the color, faces, and so forth of Vajrasattva. Having subdued those to be tamed by oneself, it returns and sits upon the previously mentioned variegated lotus and moon seat. Reciting "Ratnadhṛk," the aggregate of feeling is purified as the nature of the wisdom of equality. Possessing a color similar to the principal deity, holding a nine-faceted jewel, a sword, a wheel, and a lotus, it sits as before in the southern direction upon a lotus and sun seat. Reciting "Ārolik," the aggregate of perception is purified as the nature of discerning wisdom. The entire body and the principal face are red; the right and left faces are blue and white, respectively. Holding an eight-petaled lotus, a sword, a jewel, and a wheel, it sits as before upon a variegated lotus and sun seat. Reciting "Prañjādhṛk," the aggregate of formations is purified as the nature of all-accomplishing wisdom. The entire body and the principal face are green.

གཡས་དང་གཡོན་སྔོ་བ་དང་དཀར་བའི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ཕྱག་ན་རལ་གྲི་དང་འཁོར་ལོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་འཛིན་པ། བྱང་དུ་སྔར་བཞིན་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་ལའོ། ། འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཛེས་པའི་རལ་པའི་ཅོད་པན་ཅན། རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་འཁྱུད་པའི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཅོད་པན་ཅན། རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མཛེས་པའི་རང་དང་མཚུངས་པའི་རིག་མའི་མཆུའི་རོ་མྱང་བའོ། ། མོ་ཧ་ར་ཏཱི་ཞེས་བྱ་བས་སའི་ཁམས་རྣམ་པར་དག་པ་བྱམས་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིག་མ་དང་མཚུངས་པའི་སྤྱན། སྔར་བཞིན་དུ་མེའི་མཚམས་སུའོ། ། དྭེ་ཥ་ར་ཏཱི་ཞེས་པས་ཆུའི་ཁམས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་མི་བསྐྱོད་པའི་རིག་མའི་གཟུགས་ཅན། ཨུཏྤལ་དམར་པོ་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པའི་མཱ་མ་ཀཱི་དེ་བཞིན་དུ་བདེན་བྲལ་དུའོ། ། རཱ་ག་ར་ཏཱི་ཞེས་བྱ་བས་མེའི་ཁམས་རྣམ་པར་དག་པ་དགའ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རིག་མ་དང་འདྲ་བའི་གོས་དཀར་མོ་དེ་བཞིན་དུ་རླུང་གི་མཚམས་སུའོ། ། བཛྲ་ར་ཏཱི་ཞེས་བྱ་བས་རླུང་གི་ཁམས་རྣམ་པར་དག་པ་བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན། ལུས་ཐམས་ཅད་དང་རྩ་བའི་ཞལ་སེར་པོ་གཡས་དང་གཞན་མའི་ཞལ་ནི་སྔོ་བ་དང་དཀར་བ། ཨུཏྤལ་སེར་པོ་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པའི་སྒྲོལ་མ་སྔར་བཞིན་དུ་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུའོ། །

To the right and left are Amoghasiddhi, blue and white in color, holding a sword, a wheel, a jewel, and a lotus. In the north, as before, they are upon a seat of a variegated lotus and a sun disk. All of these possess beautiful locks of hair in a crown, are adorned with various ornaments, and have two arms embracing [their consorts] who wear crowns of various jewels and are beautified by various ornaments, as they taste the lips of their respective consorts who are similar to themselves. By the mantra moharati, there is Locanā, the consort of Vairocana, who is the nature of loving-kindness and the purification of the earth element; she is as before, in the southeast. By dveṣarati, there is Māmakī, who has the form of the consort of Akṣobhya, the nature of great compassion and the purification of the water element; she holds a red utpala, a sword, a jewel, and a lotus, and is likewise in the southwest. By rāgarati, there is Pāṇḍaravāsinī, who is similar to the consort of Amitābha, the nature of great joy and the purification of the fire element; she is likewise in the northwest. By vajrarati, there is Tārā, who is the nature of great equanimity and the purification of the wind element; her entire body and principal face are yellow, while her right and other faces are blue and white, and she holds a yellow utpala, a sword, a jewel, and a lotus, as before, in the northeast.

དེ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་མེ་ལོང་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པ་སྤྱན་མ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ཕྱིའི་འཕར་མའི་མེའི་མཚམས་སུའོ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་སྒྲ་རྣམ་པར་དག་པའི་པི་ཝང་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པ་མཱ་མ་ཀཱི་དང་མཚུངས་པ་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་བདེན་བྲལ་གྱི་མཚམས་སུའོ། ། བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་དྲི་རྣམ་པར་དག་པའི་དྲིའི་དུང་ཆོས་སེར་པོ་དང་། རལ་གྲི་དང་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་འཛིན་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རིག་མ་དང་མཚུངས་པའི་དྲི་རྡོ་རྗེ་མ་རླུང་གི་མཚམས་སུའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་རོ་རྣམ་པར་དག་པ་རོས་གང་བའི་ལྷུང་བཟེད་དམར་པོ་དང་། རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་འཁོར་ལོ་འཛིན་པ་གོས་དཀར་མོ་དང་མཚུངས་པ་རོ་རྡོ་རྗེ་མ་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུའོ། ། བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་རེག་རྣམ་པར་དག་པ་ན་བཟའ་སྣ་ཚོགས་དང་། རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རིག་མ་དང་མཚུངས་པའི་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མ་སྔར་བཞིན་དུ་བྱང་ཕྱོགས་སུའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་འབྱུང་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་རལ་གྲི་དང་ནོར་བུ་དང་པདྨ་འཛིན་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རིག་མ་དང་མཚུངས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་སྔར་བཞིན་དུ་ལྷོའི་སྒོའི་ངོས་སུའོ། ། དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱང་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་བཏོན་ལ།

Likewise, in the southeast corner of the outer enclosure is Rūpavajrā, who is of the nature of the perfection of generosity and is the purity of the object of form; she holds a mirror, a sword, a jewel, and a lotus, and is like Locanā. In the southwest corner is Śabdavajrā, who is of the nature of the perfection of ethical discipline and is the purity of sound; she holds a lute, a sword, a jewel, and a lotus, and is similar to Māmakī. In the northwest corner is Gandhavajrā, who is of the nature of the perfection of patience and is the purity of smell; she holds a yellow perfume conch, a sword, a wheel, and a lotus, and is similar to the consort of Ratnasambhava. In the northeast corner is Rasavajrā, who is of the nature of the perfection of diligence and is the purity of taste; she holds a red alms bowl filled with flavors, a sword, a jewel, and a wheel, and is similar to Pāṇḍaravāsinī. In the north, as before, is Sparśavajrā, who is of the nature of the perfection of meditative concentration and is the purity of touch; she holds various garments, a sword, a jewel, and a lotus, and is similar to the consort of Amoghasiddhi. In the south, as before, is Dharmadhātuvajrā, who is of the nature of the perfection of wisdom and is the purity of the sphere of phenomena; she holds the mudrā of the source of phenomena (dharmodaya), a sword, a jewel, and a lotus, and is similar to the consort of Vajrasattva. These six are also to be invoked with the three syllables OṂ ĀḤ HŪṂ.

གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དྲུག་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱང་རང་དང་འདྲ་བའི་ཐབས་ལ་འཁྱུད་པ་ཞལ་གྱི་རོ་མྱང་བར་འདོད་པའི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་ཅོད་པན་ཅན་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དད་པའི་རང་བཞིན་སྔར་གསུངས་པའི་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པ་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་རུའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་རུའོ། ། པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བས་དྲན་པའི་རང་བཞིན་པདྨ་མཐར་བྱེད་ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་རུའོ། ། བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རང་བཞིན་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་རུའོ། ། ནང་གི་གཞལ་ཡས་ཁང་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་བཏོན་ལ་ཕྱིའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ་བསྟིམ་པར་བྱའོ། ། སྒོ་སྐྱོང་བ་འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་ལ་གཡོན་བརྐྱང་བས་གནས་པ་ཉི་མའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་ནོ། ། གཞན་ནི་རང་རང་གི་གདན་གྱི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བལྟས་ནས་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུས་བཀུག་པའི་གདོད་མ་ནས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མདུན་གྱི་རྡོ་རྗེ་གུར་གྱི་སྟེང་དུ་བལྟས་ཏེ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་སྤྲོས་པས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འོངས་པའི་བགེགས་རྣམས་བསྐྲད་ཅིང་མངོན་པར་བསྲུངས་ཏེ།

These six, beginning with Form, should also be visualized as embracing their respective consorts, desiring to savor the flavor of the [deity's] face, adorned with crowns of various jewels, and seated upon variegated lotuses and moon discs. With the mantra Yamāntakṛt, Yamāntaka, the nature of faith, possessing the colors previously described, is placed at the eastern gate. Likewise, with Prajñāntakṛt, Prajñāntakṛti, the nature of diligence, is at the southern gate. With Padmāntakṛt, Padmāntakṛti, the nature of mindfulness, is at the western gate. With Vighnāntakṛt, Vighnāntakṛti, the nature of meditative concentration, is at the northern gate. That very inner celestial palace (vimāna) should be extracted by the three [syllables] and dissolved into the outer celestial palace. All these gatekeepers stand with their left legs extended upon variegated lotuses and sun discs, possessing mandalas of solar light. The others possess mandalas of light from their respective seats. One should visualize all of them facing toward the maṇḍala and the lord of the maṇḍala. Having thus beheld the complete maṇḍala, one should look upon the primordially established wisdom maṇḍala above the vajra tent in front, summoned by the hook-like light rays from the seed syllable at the heart of one’s own wisdom being (jñānasattva). Then, by emanating any one of the deities, such as Yamāntaka, the obstructors who have arrived together with them are expelled and the [maṇḍala] is thoroughly protected.

རང་གི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཟླ་བ་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས། ཨོཾ་ཨཱཿཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཛཿཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་བཀུག་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿཔྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་པྲ་བེ་ཤཱ་ཡ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཞེས་བྱ་བས་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཀྱིས་བཅུག་ནས། ཨོཾ་ཨཱཿཔདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་བནྡྷ་ཡ་བཾ་ཧཱུྃ། ཞེས་པས་པདྨ་མཐར་བྱེད་ཀྱིས་བཅིངས་ཏེ། ཨོཾ་ཨཱཿ་བི་གྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཏོ་ཥ་ཡ་ཧོཿཧཱུྃ། ཞེས་པས་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་དང་རབ་ཀྱི་བསྙེན་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བ་སོ་སོའི་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་རབ་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་དང་། རབ་ཀྱི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའོ། ། གསོལ་བ་བཏབ་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་བརྗོད་པ་སྤངས་པའི་ཐུགས་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་རབ་ཀྱི་སྐྱེས་བུས་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་རབ་ཀྱི་སྒྲུབ་པའོ། ། སྔར་བཞིན་དུ་ཡང་དབང་བསྐུར་བ་ནི་རབ་ཀྱི་དྲི་མ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་རབ་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་མཱ་མ་ཀཱི་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། སྤྱན་དང་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་སའི་སྙིང་པོ་དང་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་དང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་།

Having offered the water for the feet and other offerings, such as flowers, while reciting one’s own mantra for the month, one should summon [the deity] with oṃ āḥ yamāntakṛt ākarṣaya jaḥ hūṃ. Having caused [the deity] to enter with oṃ āḥ prajñāntakṛt praveśaya hūṃ hūṃ, one should bind [the deity] with oṃ āḥ padmāntakṛt bandhaya vaṃ hūṃ. One should then please [the deity] with oṃ āḥ vighnāntakṛt toṣaya hoḥ hūṃ. This is the result of the concordant cause of the supreme [stage] and the supreme approach (sevā). The blessing of the eyes and so forth of each of the maṇḍala deities is the result of the maturation of the supreme [stage] and the supreme near-attainment (upāsā). The blessing of the mind and so forth, omitting the verses of supplication and the recitation of the blessing mantras, is the result of the activity of the supreme person and the supreme accomplishment (sādhanā). The empowerment as before is the result of the stainlessness of the supreme [stage] and the supreme great accomplishment (mahāsādhanā). In that regard, Vajrasattva is upon the crown of Akṣobhya. Furthermore, Akṣobhya is upon Vajrasattva, Vairocana, and the other Tathāgatas; upon the Mind Vajra, Māmakī, Vajrapāṇi, Śabdavajrā, and the wrathful deities such as Prajñāntakṛt. Locanā, the Body Vajra, Kṣitigarbha, Rūpavajrā, and Yamāntakṛt and the others have Vairocana [upon their crowns]. Ākāśagarbha and...

དྲི་རྡོ་རྗེ་མའི་རིན་ཆེན་དབང་ངོ་། ། གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་གོས་དཀར་མོ་དང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་རོ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་པདྨ་མཐར་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་རེག་རྡོ་རྗེ་མ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་དག་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་བཀུག་ནས་སྙིང་གར་ཞུགས་ཏེ། ཟླ་བ་ཞུ་བའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ནས་རྡོ་རྗེ་ནས་བྱུང་ཞིང་པདྨར་སོང་བར་བལྟས་ཏེ། དེ་ལས་རིག་མའི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱུང་ཞིང་སྤྲུལ་པས་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་སྣ་ཚོགས་ལ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་འོད་ལས་བྱུང་བའི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པས་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་མཁས་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་མཆོག་གི་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མེད་མཁའ། ། རང་བཞིན་རྣམ་དག་གོས་པ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། །

This is the precious empowerment of Gandhavajrā. Vāgvajra, Pāṇḍaravāsinī, Lokeśvara, Rasavajrā, and Padmāntakṛt are Amitābha. Sarvanīvaraṇaviṣkambhin and Sparśavajrā are Amoghasiddhi. Samantabhadra and Dharmadhātuvajrā are Vajrasattva. Then, the light rays from the seed syllable at the heart summon the five sensory qualities, which enter the heart and transform into the form of molten moon. Visualize that they emerge from the vajra and enter the lotus. From there, through the gateway of the mass of light rays emerging from the pores of the consort, emanations of various offering materials are produced. The goddesses, such as Rūpavajrā and the others, present these—supremely excellent forms and so forth arising from the light of the celestial mansion—as offerings to oneself and the maṇḍala. One should cultivate this with the visualization: oṃ sarvatathāgata pūjāvajrasvabhāvātmako ’ham. Following that: Akṣobhyavajra, great wisdom, Great scholar of the Vajradhātu, Supreme of the three vajras, the three maṇḍalas— Homage and praise to Vajraghoṣa! Vairocana, great purity, Vajra peace, great bliss, Supreme of the supreme, naturally luminous— Homage and praise to the Teacher, Vajra! Ratnarāja, most profound, Vajra sky, stainless space, Naturally pure and unstained— Homage and praise to the Vajra Body!

རྡོ་རྗེ་འོད་དཔག་མེད་རྒྱལ་པོ། ། མི་རྟོག་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། ། དག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཅེས་བྱ་བས་གཞལ་ཡས་ཁང་ན་གནས་པའི་ཀ་བ་དང་བུམ་པ་རྣམས་བདག་ཉིད་ལ་བསྟོད་པ་བྱེད་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་ཡཾ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་པོ་མཐའ་གཉིས་ན་གཡོ་བའི་བ་དན་སྔོན་པོས་མཚན་པ་གཞུའི་རྣམ་པའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་རཾ་དམར་པོས་མཚན་པ་གྲུ་གསུམ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྱེད་པུ་ལ་གནས་པ། ཨ་དཀར་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་པདྨའི་སྣོད་ཀྱི་ནང་དུ་གནས་པ། བི་ར་ཤུ་མ་མུ་ཞེས་པའི་མིང་ཅན་གྱི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་རིམ་པས་བྲུཾ་ཨཱྃ་ཛྲཱིཾ་ཁཾ་ཧཱུྃ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན་ཡང་བསམས་ཏེ། དེའི་ཁ་ཆོད་ལྟ་བུའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པའི་ལྟེ་བར་དེ་དང་ལྡན་པ་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་བལྟས་ནས། བྲུཾ་ལ་སོགས་པའི་འོད་ཟེར་ནི་རྣམ་པར་བཞུ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་ཞུགས་པར་བསམས་ནས། རླུང་གིས་སྦར་བའི་མེ་སྦར་བས་བསྲོ་ཞིང་ཞུ་བས་བླ་ན་མེད་པའི་རོའི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ཏེ། དེ་རུ་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཨོཾ་དཀར་པོའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་རྣམས་བཅུག་ནས་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་ལན་མང་དུ་བསྔགས་ཏེ།

King Vajra Amitābha, who holds the non-conceptual vajra of space, has attained the perfection of passion; I prostrate to the Vajra Speech. Amoghasiddhi Vajra, the perfect Buddha, who fulfills all intentions, arisen from the very nature of purity; I prostrate and praise Vajrasattva. With these words, one should imagine the pillars and vases situated within the celestial mansion offering praise to oneself. Then, in front, from yaṃ arises a blue wind maṇḍala marked at its two edges with fluttering blue banners, in the shape of a bow. Upon it, from raṃ arises a red raṃ marking a triangular fire maṇḍala, upon which rests a precious tripod. Inside a lotus vessel arisen from a white a, there are the five nectars named vi ra śu ma mu, consecrated in sequence by bhrūṃ āṃ jrīṃ khaṃ hūṃ. Likewise, one should visualize go ku da ha na. Upon the moon maṇḍala acting as its lid, one visualizes a white five-pronged vajra with its hub arising from a hūṃ. The light rays of bhrūṃ and the others melt [the substances], and one imagines them entering into that very [vessel]. The fire fanned by the wind blazes, heating and melting [the contents], and one should cultivate the conviction that they have become the nature of unsurpassed flavor. Then, the light rays of the brilliant white oṃ arranged therein summon the wisdom nectars of the Tathāgatas, which are inserted [into the vessel]. One then recites the three [syllables] many times over it.

དེ་ཡིས་རང་རང་གི་ལྕེའི་རྩེ་མོ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ལས་སྐྱེས་པའི་ལྟེ་བར་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནས་ཀྱི་ཚད་ཙམ་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོའི་སྦུ་གུས་དྲངས་པས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་རང་རང་གི་དབུ་རྒྱན་ལ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་བསམས་ཏེ་ཚིམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། ། དེ་ནས་སེམས་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་མཚན་མའི་ལྟེ་བར་གནས་པའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་སངས་རྒྱས་སུ་བྱས་ནས་དེའི་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ་དེའི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་སྲན་མའི་ཚད་ཙམ་གྱི་ཐིག་ལེའི་ནང་དུ་འཕྲོ་བའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལྟར་རྒྱུ་མཐུན་པ་དང་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པ་མོས་པ་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བས་རང་གི་རྟེན་རལ་གྲི་དང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་དང་། སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་སྣང་བར་བྱས་ཤིང་། འཇིག་རྟེན་གསུམ་མ་ལུས་པར་སྣང་བར་བྱས་ཏེ་ཡང་དང་ཡང་དུ་དེ་ཉིད་དུ་ཐིམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་ཞལ་དུ་བཅུག་སྟེ། ཞུ་ནས་ཞུ་བའི་ཐིག་ལེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ནས་ཀྱི་ཚད་ཙམ་གྱི་རལ་གྲི་དང་རང་གི་རིག་པའི་པདྨའི་སྣ་རྩེར་བལྟས་ཏེ།

By means of that, from the hūṃ residing at the tip of one’s own tongue, a white vajra the size of a barley grain is drawn forth from the navel, which has been blessed by that. Through the complete transformation of the seed syllable at the heart of one’s own wisdom being (jñānasattva), one should satisfy oneself and the maṇḍala circle, as well as the deities of the maṇḍala, by visualizing the lord of the family upon each of their respective crowns. This is the meditative stabilization known as the "Supreme King of Maṇḍalas." Then, in order to bring the mind under control, one should meditate on the yoga of the drop (bindu) and so forth. In that regard, from the light rays of the seed syllable residing at the center of the sign at the heart of the wisdom being, the Tathāgatas emerge and transform all wandering beings without exception into Buddhas. Having entered into them, the seed syllable is completely transformed, and within a drop the size of a pea, one should stabilize the conviction in the concordant cause and the approach (sevā) and so forth, which are like a wheel consisting of the nature of the support and the supported. Through the garland of light rays from that, one’s own support—the sword, the wisdom being, and so forth—as well as Kṣitigarbha and the others, are gradually made to appear, and the three worlds without exception are made to appear; then, one should repeatedly cause them to dissolve back into that very same [drop]. This is the yoga of the drop. Following that, the assembly of Tathāgatas is drawn into the mouth and melts. From the complete transformation of the melted drop, which is the size of a barley grain, one views the sword and one’s own awareness (vidyā) at the tip of the lotus.

དེའི་ཡུ་བར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་མཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཉུངས་ཀར་གྱི་ཚད་ཙམ་དུ་ཕྲ་བའི་རིན་པོ་ཆེ་ཁ་དོག་ལྔ་པའི་དབུས་སུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རང་བཞིན་བདག་ཉིད་འཁོར་ལོ་ཆུང་ངུ་དང་། འབྲིང་དང་། རབ་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་དང་། བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་བཞི་དང་ལྡན་པར་མོས་པས་སེམས་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྨིག་རྒྱུ་དང་། དུ་བ་དང་། མཁའ་སྣང་དང་། མར་མེ་དང་ནམ་མཁའི་རྣམ་པ་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་མཚན་མ་ཐོབ་ནས། སེམས་བརྟན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་རང་གིས་རིག་པའི་བདག་ཉིད་དེའི་འོད་ལས་བྱུང་བའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའམ། དེའི་མཚན་མ་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་རིམ་པ་རིམ་གྱིས་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ནས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་། གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་མཚན་མའི་ལྟེ་བ་རྣམས་ལ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་དང་ཨཱཿདང་མཾ་དང་ཧཱུྃ་གི་ཡི་གེ་རྣམས་བལྟ་སྟེ། མྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་བརྗོད་པས། ཨོཾ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་ལས་རང་གི་ཇི་ལྟ་བའམ། ཅིག་ཅར་དུ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། མཾ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་སྲོག་གི་རླུང་གིས་སྤྲོས་ཏེ། ཡན་ལག་བཞི་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་མོས་པས་ཐུགས་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལྟ་བུར་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པས་ཡོངས་སུ་མཉེས་ཏེ། རྩོལ་བའི་རླུང་གིས་རྟེན་དེ་ཉིད་ལྷག་པར་མོས་པས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པར་བལྟས་ཏེ།

At its handle, upon a moon, the syllable maṃ completely transforms; from this, one should meditate with conviction to bring the mind under control, visualizing a small, medium, or great wheel—the nature of the support and the supported—in the center of a five-colored jewel the size of a mustard seed, endowed with the four branches of approach and so forth, which are the results concordant with the cause. Then, having obtained any of the signs from among the mirage, smoke, fireflies, lamp, or the appearance of space, and having realized the stability of the mind, one should gradually perform the sequence of emanating and reabsorbing the self-aware nature of that light, such as Mañjuvajra and so forth, or their symbols, such as the sword and so forth; this is the subtle yoga. Then, one should visualize the syllables oṃ, āḥ, maṃ, and hūṃ residing upon moons at the centers of the symbols of the Vajra Body, Vajra Speech, Vajra Mind, and the Wisdom Being (jñānasattva). By reciting them without the faults of being too fast and so forth, the Vajra Body and so forth arise from the seed syllables oṃ and so on, either individually or simultaneously. From maṃ, the five Tathāgatas are emanated by the life-sustaining wind; through intense conviction in their being endowed with the four branches, the mind and so forth are blessed. They are then fully pleased by offerings from Rūpavajrā and the others, and one should visualize that very support being perfectly gathered back through the effort of the wind and intense conviction.

ཇི་སྲིད་སྐྱོ་བའི་བར་དུ་བཟླས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཟླས་པའོ། ། ངལ་ན་མཐོ་གང་ཙམ་གྱིས་སྤགས་པར་སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གྲུབ་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་ཨོཾ་དཀར་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་བདུད་རྩི་འཛག་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ནས་སྲོག་དང་རྩོལ་བས་བཀུག་པའི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དབབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པས་ཚིམ་ཞིང་ངལ་སོས་ནས། སླར་ཡང་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་འདོད་ན་ཡང་སྔར་བཞིན་དུ་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་དང་བདུད་རྩི་མྱང་བ་བྱས་ནས། ཨོཾ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་ལ་རིགས་ཇི་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་བསྡུས་ཏེ། ཡི་གེ་གསུམ་པོ་དེ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། འཇམ་དཔལ་ཇི་ལྟར་མཁྱེན་ཅིང་དཔའ་(བ་,བོ་)དང་། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ། དེ་དག་གི་ཡང་རྗེས་སུ་བདག་སློབ་ཅིང་། ། དགེ་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བསྔོ། ། དུས་གསུམ་གཤེགས་པ་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བསྔོ་བ་གང་ལ་མཆོག་ཏུ་བསྔགས་པ་ལྟར། ། བདག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འདི་དག་ཀྱང་། ། བཟང་པོ་སྤྱོད་ཕྱིར་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བགྱི། ། ཞེས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ནས། ལངས་ཏེ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གནས་པར་བྱའོ། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དེའི་རྣམ་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་དུའོ། །

"Recite until weariness" refers to the recitation. When weary, one should imagine a moon maṇḍala situated about a span above the crown of the head, upon which the five co-emergent nectars are blessed by a white OṂ, causing the nectar to drip. Then, by drawing in the nectar stream with the vital winds and effort, one should cause it to descend into the Vajra Body and so forth; thus, being satisfied and rested, one should again perform the recitation preceded by the meditation on the bindu and so forth. If one wishes to request the deities to depart, one should again perform the offerings, praises, and tasting of nectar as before. Then, having dissolved the maṇḍalas of the respective families into the three syllables, OṂ and so forth, one should meditate on those three syllables as being the nature of non-dual wisdom. This is the samādhi called the "Supreme King of Activities." "Just as Mañjuśrī knows and is heroic, And Samantabhadra is likewise, Following in their footsteps, I train; I fully dedicate all these virtues. Just as the dedication Praised as supreme by all the Victors Who have gone in the three times, I also fully dedicate these roots of virtue For the sake of the Excellent Conduct." Having thus fully dedicated the entire mass of merit arising from the three samādhis, one should arise and abide in the divine pride of Mañjuvajra. All wandering beings are of the nature of Vajrasattva in that very form.

ཇི་ལྟར་རིག་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོའམ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསམས་ཏེ་གནས་པར་བྱའོ། ། ལུས་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཡང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བྱའོ། ། བདག་དང་གཞན་ཡང་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་མོས་པས་ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་ཡོངས་སུ་མཉེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱིའི་མཆོད་པ་བྱེད་པར་འདོད་པས་ཀྱང་ཙནྡན་ལ་སོགས་པས་བྱུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཀྱིས་བཀུག་པའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོའི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟ་བར་བྱས་ཏེ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་བརྟེན་པའི་རྩ་བའི་སྔགས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་དང་། སྒོ་སྲུང་བ་བཞི་རང་རང་གི་འབྱིན་པའི་སྔགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་བརྟན་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མཆོད་པ་བྱའོ། ། ཁྲུས་བྱེད་པས་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གས་སོ། ། ཟས་ཟ་བར་འདོད་པས་ཀྱང་ཁ་ཟས་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་དང་སྒྲོན་མ་རྣམ་པ་ལྔའི་རྣམ་པར་ལྷག་པར་མོས་ཤིང་སྔར་བཞིན་དུ་སྙིང་གར་འཁོར་ལོའི་བདག་པོ་བསྐྱེད་ནས་ཅོད་པན་ལ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའོ། ། ལྕེ་ལ་སྔར་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་བསམ་པས་བཟའ་བར་བྱའོ། ། ཐུན་མཚམས་གཞན་ལ་ཡང་སྔར་བཞིན་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་སྐད་ཅིག་གིས་མངོན་དུ་བྱས་ནས་ཐིག་ལེ་དང་ཕྲ་མོའི་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་གནས་པར་བྱའོ། །

One should abide by contemplating the essence of Vairocana and the other [deities] as they are known, or their nature as Rūpavajrā and the others. Furthermore, one should dedicate all activities of the body and so forth for the benefit of beings in a manner that is consistent with that. With the firm conviction that oneself and others are Mañjuvajra himself, one should fully satisfy them with the five sensory qualities as they are obtained. If one wishes to perform external offerings, one should prepare a maṇḍala anointed with sandalwood and the like. Having performed the yoga of the Mañjuvajra maṇḍala circle as it is, one should make offerings preceded by the presentation of flowers and the like, as well as the water for the feet and so forth. This is done using the root mantra supported by the three [syllables], and the mantras of the four gatekeepers supported by the three [syllables] in the nature of their respective emanation mantras. The bathing is also performed according to the ritual of empowerment. If one wishes to eat, one should visualize the food as the five types of nectar and the five types of lamps. Having generated the Lord of the Wheel in the heart as before, and the Lord of the Family upon the crown, one should visualize a white vajra on the tongue as before. Then, with the intention of satisfying the maṇḍala circle, one should eat. During other sessions as well, one should abide by instantaneously manifesting the three samādhis as before, preceded by the meditations on the drop and the subtle [point].

དགོངས་ཀྱི་ཐུན་མཚམས་སུ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་ཉལ་བར་འདོད་པས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་འཁོར་ལོ་བསྡུས་ནས་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེར་ལྡན་པས་ཉལ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཉི་མ་གཞན་ཐམས་ཅད་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ་མཚན་མ་དང་། ས་བོན་དང་ལྷ་རྣམས་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ན་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ཇི་ལྟ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་ཁཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ནང་ན་གནས་པའི་ཁཾ་གི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བསྐུལ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ཟླ་བར་གནས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་སྔར་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། བླ་མ་ལ་བརྙས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ལ་ནི་སྟོན་མོ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་འབྱོར་པ་ཇི་ལྟ་བས་བླ་མ་ལ་ཡོན་ཆེན་པོ་ཕུལ་ཏེ། བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྡོམ་པ་གཟུང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་གསོ་བའོ། ། དེ་ལྟར་གུས་པ་དང་བཅས་ཤིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པ་ལས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་མ་ལན་བདུན་ཐོབ་ནས་སྔར་གསུངས་པའི་འཁོར་ལོར་གནས་པས་སྔར་བཞིན་དུ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་མཆོད་ནས། བཟང་པོའི་ཞབས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་མངོན་པར་འདོད་པའི་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཉེ་བར་འོངས་པའི་བགེགས་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་འཁོར་ལོར་གནས་ཏེ་དེའི་སྔགས་མང་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། འདི་ཡི་དབུས་སུ་གནས་འགྱུར་གང་། ། འཁོར་ལོའང་དེ་ཡི་ཡིན་པར་འདོད། །

During the evening session, having fully perfected the three meditative absorptions, if one wishes to sleep, one should sleep endowed with insight and compassion after dissolving the wheel into the heart of the wisdom-being (jñānasattva). Likewise, on all other days, one should cultivate intense devotion toward the nature of non-dual meditative absorption, as well as the signs, seed-syllables, and deities, as appropriate. If the samaya is impaired, one should possess the yoga of Amoghasiddhi as it is; then, with the light rays of the syllable khaṃ residing within a crossed vajra born from khaṃ upon the moon at the heart of the wisdom-being, one should first invoke the Tathāgatas and so forth, and then confer empowerment upon oneself as previously described, abiding on a moon upon a variegated lotus. Regarding faults such as disparaging the guru, one should first perform a feast offering and, according to one's means, present a great gift to the guru; then, preceded by confession and so forth, one should take the vows—this is the restoration of the samaya. Through such practice, being respectful and continuous over a long period, once the signs of accomplishment have been obtained seven times, one should abide in the previously mentioned wheel and, as before, worship the vajra body, speech, and mind. Then, according to the ritual taught by Bhadrapāda, one should accomplish the desired accomplishments, such as the sword and so forth. In order to pacify approaching obstacles, one should abide in the wheel of Amṛtakuṇḍalī and recite his mantra many times. "Whatever is situated in the center of this, the wheel is also asserted to be that."

རྟོག་པ་ལ་སོགས་དབུས་གནས་པ། ། མི་བསྐྱོད་དེ་ཡི་གནས་སུ་གནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཙོ་ཡིན་ན། ། རང་རིག་བདག་པོ་རང་ལ་འཇུག། གཞན་ཡང་ཞལ་གཡོན་སྔོན་པོ་མིན། ། གཡས་པ་དམར་པོ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་པའོ། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། འདུས་ཤིང་རྟོགས་སླ་མངོན་བརྗོད་པས། ། སྐྱེ་བར་ལེགས་བྱས་ཇི་སྙེད་པ། ། དེས་ནི་འགྲོ་བ་དེ་མཚུངས་ཤོག། འདུས་ཤིང་རྟོགས་སླ་བའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སུ་ན་ཡ་ཤྲཱི་མི་ཏྲ་པཎྜི་ཏས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་དེ་ཉིད་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཀློག་སྐྱ་གཞོན་ནུ་འབར་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་པའོ། ། ། །

Abiding in the center of conceptualization and the rest, Akṣobhya dwells in that very place. If the Bodhisattva is the principal, the self-aware lord enters into himself. Furthermore, the left face is not blue, nor is the right face red. Thus it is said. This Sādhana of Mañjuvajra, composed through concise and easy-to-understand terminology, may whatever merit has been well-accumulated by it cause all beings to become just like him. The Sādhana of Mañjuvajra, concise and easy to understand, composed by the glorious great scholar Sunayaśrīmitra Paṇḍita, is hereby complete. It was translated and edited by that very Paṇḍita and the translator Lokya Zhönnu Bar.