A Beautiful Sādhana

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲི་ཡ་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དགའ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པ་ཡི། ། སྐུ་གསུམ་རྣམ་པར་གནས་གྱུར་པ། ། འཇམ་དཔལ་ཡང་དག་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་རིམ་བཤད་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་གསང་འདུས་ལ་བརྟེན་ནས། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཀུན་བྱེད་པ། ། བླ་མས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་ལམ་བསྟན་པས། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི། ། ཤེས་སྒྲུབ་ལྡན་པའི་སེམས་དག་ལ། ། ཕལ་ཆེར་གསལ་བའི་སྒྲ་ཡི་དོན། ། བདག་མཉམ་བློ་ལྡན་ལ་ཕན་པར། ། བླ་མ་རྙེད་དཀའ་འཇིག་རྟེན་ན། ། དལ་འབྱོར་ཤིན་ཏུ་གཡོ་བ་སྟེ། ། སྣོད་ལ་ཤེས་རབ་ཐབས་འདི་ནི། ། དེ་ཕྱིར་སེམས་ཀྱིས་བྱ་བར་རིགས། ། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་མཉམ་ལྡན་པས། ། སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་བསྐྱེད་བྱས་ལ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རབ་ཟབ་པའི། ། ཚུལ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པའི་ཡིད། ། སྦྱིན་དང་ཁྲིམས་སོགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། སྲིད་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཕྱིར་ཕྱོགས། ། སེམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྐྱོ་མེད། ། ལྷ་རྣམས་བསྟེན་པ་བྱེད་གྱུར་པ། ། ཆུ་དང་ཅོད་པན་རྡོ་རྗེ་དང་། ། བདག་པོ་མིང་དང་སློབ་དཔོན་གསང་། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བརྟུལ་ཞུགས་སོགས། ། བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཆེར་འཆར་བའི། ། དཔལ་ལྡན་གསང་འདུས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཇི་ལྟར་རིགས་པར་དབང་བསྐུར་བ། ། བླ་མ་ཡོངས་སུ་མཉེས་པ་ཡིས། ། དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་སེམས་བརྟན་པ། ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་ནུས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རི་བོ་ལ་སོགས་ཡིད་འོང་བར། གནས་བྱས་མགོན་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །

In the language of India: Priyasādhana-nāma. In the language of Tibet: dGa’ ba’i sgrub pa’i thabs zhes bya ba (The Sādhana of Joy). Homage to the glorious Mañjuvajra. To the one who abides as the three bodies—Dharma, Enjoyment, and Emanation—to Mañjuśrī, I pay perfect homage, and shall explain the stages of his sādhana. Relying upon the glorious Guhyasamāja, which accomplishes all perfections, and following the path shown by Jñānapāda as taught by the Guru, I shall explain the meaning of the words, mostly clear, for the benefit of those with intelligence equal to my own, whose minds possess the realization of wisdom and method. In this world, a Guru is difficult to find, and the freedoms and endowments are extremely unstable. Therefore, for those vessels who possess this wisdom and method, it is right to apply the mind to this practice. Endowed with equal love and compassion, one should generate the mind of enlightenment (bodhicitta). With a mind of supreme devotion to the most profound system of the Buddhas, and possessing the perfections of generosity, ethical discipline, and so forth, one should turn away from worldly existence and enjoyments. Without weariness even toward the suffering of the mind, one should rely upon the deities. Having received the empowerments of water, crown, vajra, master, name, secret, wisdom-knowledge, and the conduct, which cause great merit and wisdom to arise, one should be properly empowered in the maṇḍala of the glorious Guhyasamāja. Through fully pleasing the Guru, the empowerment of Vajrasattva is stabilized. The yogi, capable of yogic conduct, should dwell in a pleasing place such as a mountain and accomplish the Protector.

བསམ་གཏན་སོགས་པ་ལ་བརྩོན་པ། ། མཚན་མོ་ཕྱེད་ཀྱི་ལྷག་མ་ལ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ལངས་བྱས་ལ། ། སྙིང་ཟླར་དེ་ཉིད་མཾ་འོད་ལྡན། ། གདོང་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཆུ་བཟང་སྨན་དང་ནི། ། མེ་ཏོག་ག་པུར་ཙནྡན་གྱིས། ། བསམ་གཏན་གནས་ནི་ཡང་དག་གནས། ། བསམས་པས་ཀྱང་ནི་ཡིད་འོང་བྱ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་གནས་ནས་ནི། ། ལེགས་བརྟན་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་། ། དེ་རུ་ཡང་ན་བདེར་གནས་པས། ། བསམ་གཏན་རབ་ཏུ་བསམ་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ཀུན་དུ་བླ་མར་བཅས་པ་ཡི། ། དུས་གསུམ་གཤེགས་པས་ཡོངས་གང་བ། ། ནམ་མཁར་མངོན་སུམ་བཞིན་བལྟས་ལ། ། ས་བོན་མཾ་བྱུང་གཟུགས་སོགས་པས། ། དེ་བཞིན་རིན་ཆེན་ཕུང་པོ་ཡིས། ། མཆོད་སོགས་རྟོག་པ་སྤང་བྱས་ནས། ། རབ་ཏུ་འབད་པས་དེ་རྣམས་མཆོད། ། དེ་རྣམས་སྤྱན་སྔར་གནས་བྱས་ལ། ། པུས་མོ་བཙུགས་ཏེ་ཐལ་སྦྱར་ནས། ། དམིགས་པ་མེད་པར་བྱས་ནས་ནི། ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། གང་ཞིག་ཐོག་མེད་སྲིད་པའི་ཆུ་ཀླུང་དུ། ། མ་ལུས་ཀུན་རྟོག་གིས་བསགས་རྙོག་པ་རྣམས། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེར་ལྡན་སྤྱན་སྔར་དེ་དག་ནི། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བཤགས་པར་བགྱི། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་དགེ་བ་གང་མཛད་པ། ། དེ་དག་ཀུན་ལ་ཡང་དག་ཡི་རང་ཞིང་། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བགྱི། ། ཡིད་ཀྱི་རོལ་པ་དྲི་མེད་ཟླ་འདྲས་བསྒྲུབས། ། སྙིང་རྗེ་དམ་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཡི་ཐབས། ། རང་གི་ཡིད་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་ལས་ངེས་གྲོལ་ཞིང་། །

Exerting oneself in meditative concentration and the like, during the remainder of the night, one should rise according to the ritual procedure. With the syllable Māṃ possessing light in the heart-moon, one should purify the face and so forth. Then, with excellent water, medicinal herbs, flowers, camphor, and sandalwood, one should thoroughly prepare the site of meditation and make it pleasing through visualization. Seated upon a comfortable cushion in the stable vajra posture, or remaining there in a relaxed manner, one should intensely contemplate meditative concentration. Visualizing the Buddhas, Bodhisattvas, and all the Gurus, filling the sky as if present before one's eyes, one should offer worship and so forth with the syllable Māṃ as the seed, and with heaps of jewels, having abandoned conceptual thoughts. With great effort, one should worship them. Standing before them, kneeling with palms joined, and having rendered the mind free of objective reference, one should perform the confession of misdeeds and so forth: "Whatever turbidities have been accumulated through all conceptual thoughts without exception in the river of beginningless existence, I confess them all according to the ritual procedure in the presence of those endowed with great compassion. Whatever virtue has been performed by the perfect Buddhas, Bodhisattvas, and other Noble Ones, I rejoice in all of it and dedicate it entirely toward enlightenment. I always take refuge in the Sugatas who abide in their own minds, accomplished through the stainless moon-like play of the intellect and the means of infinite, sublime compassion. Completely liberated from all conceptual thoughts without exception..."

སེམས་དཔའ་དམ་པ་ཀུན་གྱི་ཕུན་ཚོགས་གཞི། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་ངོ་བོ་ཉིད། ། དམ་པའི་ཆོས་ལ་རྟག་པར་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། འཆིང་བ་རྣམས་ལས་ཡང་དག་གྲོལ་འགྱུར་ཞིང་། ། སྙིང་རྗེ་མཆོག་གིས་བསྐྲུན་པའི་དཔལ་དང་ལྡན། ། རབ་ཏུ་དགའ་སོགས་ས་ལ་རབ་བཞུགས་པ། ། བརྟུལ་ཞུགས་དབང་པོའི་ཚོགས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བསམ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དག་གྱུར་ཅིང་། ། སྒྲིབ་པ་ཀུན་གྱི་བག་ཆགས་ཡང་དག་འབྱིན། ། ལྷག་པར་མོས་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ཡི། ། སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་དམ་པར་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། བདེ་གཤེགས་སྲས་བཅས་རྣམས་ཀྱི་ལམ་གཅིག་པུ། ། སྦྱིན་སོགས་རྣམ་བཅུ་དཀར་པོའི་ཡོན་ཏན་ཚུལ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་བདག་མ་ལུས་ངོ་བོའི་བློས། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་ད་ནི་གནས་པར་བགྱི། ། འཇིག་རྟེན་མཐར་འབྱིན་བསམ་པ་དང་། ། ལོག་པར་ལྟ་བའི་བསྒོམ་པ་དང་། ། ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་པའི། ། ཉེས་པས་འགྲོ་བ་འདི་བསྐྱེད་པས། ། སྙིང་རྗེ་ཐམས་ཅད་དམིགས་བྱས་ཏེ། ། དོན་དམ་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཚིགས་བཅད་དོན་འདི་བསམ་བྱ་སྟེ། ། ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་ཕྱིར་སྟོང་པ་སྟེ། ། དེ་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་མཚན་མ་མེད། ། རྟོག་པ་རྣམས་དང་བྲལ་ཕྱིར་དངོས་པོ་ནི། ། མ་ལུས་སྨོན་པ་ལས་ནི་ངེས་པར་གྲོལ། ། དེ་ལྟར་སྟོང་པ་དང་ལྡན་པར། ། འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་བལྟ་བྱས་ནས། ། ཇི་སྲིད་སེམས་ནི་བརྟན་འདོད་པས། ། སྔགས་འདི་ཉེ་བར་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སྟོང་ཉིད་རོ་གཅིག་གང་སེམས་དཔའོ། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། །

The basis of excellence for all sublime beings, the single-taste essence of all phenomena, I take constant refuge in the sublime Dharma. To those who are perfectly liberated from all bonds, endowed with the glory produced by supreme compassion, and who dwell upon the stages such as the Joyous, I take refuge in the assembly of those with disciplined conduct. With my intentions and karmic ripening purified, and having thoroughly uprooted the habitual tendencies of all obscurations, I shall generate the mind of supreme enlightenment, adorned with exceptional devotion. The sole path of the Sugatas and their heirs, the manner of the ten white qualities such as generosity, I shall now abide in as the very reality, with a mind that perceives the essence of all perfect Buddhas without exception. Since this world is produced by the faults of the intention to transcend the world, the meditation on wrong views, and the supreme adherence to mere ethical discipline and asceticism, I shall take all beings as the object of my compassion and meditate upon the supreme bodhicitta exactly as it is in the ultimate sense. One should contemplate the meaning of these verses: "Because it is devoid of intrinsic nature, it is empty; therefore, because it is devoid of causes, it is signless; and because it is devoid of conceptualizations, all things are definitively liberated from aspirations." Having thus viewed all these beings as possessing emptiness, and desiring the mind to remain steadfast for as long as necessary, one should recite this mantra: Oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. The being who is the single taste of emptiness is the unchanging supreme enlightenment.

གནས་དང་གཞལ་ཡས་བདག་ཉིད་དེ། ། རང་གི་སེམས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་དུ་ནམ་ཡང་ནི། ། མ་དག་པ་ཡིས་འཚང་མི་རྒྱ། ། དེ་ཡིས་དང་པོར་ཞིང་དག་ཕྱིར། ། རང་སེམས་ཉི་མར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་རུ་ཧཱུྃ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཁ་གྱེས་སྔོན་པོ་འོད་འབར་བ། ། དེ་ཡི་དབུས་གནས་ཧཱུྃ་ཡིག་ལས། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་རྣམ་སྤྲོ་བྱ། ། འོག་དང་སྟེང་དང་ཕྱོགས་བཞི་རུ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་གུར་དང་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རང་བཞིན་ས་གཞི་བྱ། ། བསྲུང་བའི་དོན་དུ་བསམ་པར་བྱ། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་ཤེས་པ་དང་། ། འགོག་པ་དང་ནི་ལམ་དང་ནི། ། ཟད་དང་མི་སྐྱེ་ཆོས་དང་ནི། ། དེ་བཞིན་རྗེས་དང་ཀུན་རྫོབ་དང་། ། སྔོན་གྱི་གནས་འགྲོ་ཤེས་པ་དང་། ། ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་རྣམ་པར་ཤེས། ། ཆོས་དབྱིངས་ཐ་དད་མེད་པ་རྣམས། ། ཤེས་པ་འདི་རྣམས་སུ་འགྱུར་རོ། ། འདི་ལྟར་ཤེས་པ་བཅུ་གཅིག་ནི། ། ལེགས་པར་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ། རྩིབས་བཅུ་ལ་ནི་ཁྲོ་བོ་བཅུ། ། ལྟེ་བར་མཆོག་ནི་བཅུ་གཅིག་པ། ། ཤར་སོགས་ཕྱོགས་ནི་དེ་རྣམས་སུ། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དེ་རྣམས་ལ། ། གཤིན་རྗེ་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་བསྒོམ། ། པདྨ་བགེགས་ནི་མཐར་བྱེད་ཀྱང་། ། མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་རྣམས་སུ། ། འདོད་སྔོན་སྟོབས་དང་མི་གཡོ་རྣམས། ། སྟེང་དུ་གཙུག་ཏོར་རྒྱལ་པོར་འགྱུར། ། འོག་ཏུ་གནོད་མཛེས་འདྲེན་པའོ། ། ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་དཔལ། ། རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ཡང་འགྱུར། ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་ཡང་འདིར། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཁ་ཅིག་འདོད། ། ཐོ་བ་ལྕགས་ཀྱུ་དབྱིག་པ་དང་། ། དབྱུག་པ་པདྨ་རྩེ་གསུམ་དང་། །

The abode and the celestial palace are the nature of oneself; one should perform this with one’s own mind. In a Buddha-field, one never attains enlightenment through impurity. Therefore, first, in order to purify the field, one should meditate on one’s own mind as the sun. Therein, from the syllable HŪṂ, a blue, open vajra blazing with light arises. From the syllable HŪṂ situated in its center, one should emanate subtle vajras. Below, above, and in the four directions, one should create a vajra fence, a canopy, and a ground of vajra nature; one should contemplate this for the sake of protection. The knowledge of suffering and its origin, of cessation and the path, of exhaustion and non-arising, as well as the dharma, the subsequent, and the conventional, the knowledge of former abodes and of the death and rebirth of beings, and the knowledge of how things were heard—these are the knowledges of the undifferentiated sphere of phenomena. These eleven knowledges are the causes for perfect completion. Upon the ten spokes are the ten wrathful deities, and in the hub is the supreme eleventh. In the directions such as the east and so forth, one should meditate on them in their proper order: Yamāntaka, Prajñāntaka, Padmāntaka, and Vighnāntaka. In the intermediate directions such as fire and so forth, there are Takkirāja, Śakti, and Acala. Above is the King Uṣṇīṣa, and below is the Leader Sumbharāja. In the hub is the glorious Vajra-Hūṃkāra, who also becomes the eternal one and so forth. Some yogins assert that one’s own chosen deity is also present here. [They hold] the mallet, the hook, the staff, the club, the lotus, and the trident.

རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་གཡས་ན་འཛིན། ། ཕྱག་གཡས་ཐམས་ཅད་རལ་གྲི་སྟེ། ། གཡོན་ན་རིན་ཆེན་པདྨའོ། ། སྤྱན་གཡོན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་འགྱུར། ། མི་གཡོ་བྱིས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། རྩ་བའི་ཕྱག་མཚན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། གཡས་ཉིད་ན་ནི་ཡང་དག་གནས། ། གང་གི་གཡས་ན་པདྨ་ཡོད། ། དེ་ཡི་གཡོན་དུ་འཁོར་ལོའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་གཡོན་དུ། ། ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྱག་འབར་བ། ། ཨུ་མ་དང་བཅས་བདེ་བྱེད་ནི། ། ཞབས་ཀྱིས་མནན་ནས་ཡང་དག་གནས། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་དཀར་པོར་འགྱུར། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་དམར་པོ་སྟེ། ། གཙུག་ཏོར་ཁ་དོག་སེར་པོར་འགྱུར། ། ལྷག་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ནག་པོ། ། དམར་དང་སེར་དང་ལུས་དཀར་རྣམས། ། གཡས་པའི་གདོང་ནི་ནག་པོ་མཛེས། ། དཀར་དང་དཀར་མིན་དམར་བ་ནི། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་གཡོན་དུ་བསྒྲགས། ། ཁྲོ་བོ་ནག་པོ་རྣམས་ཀྱི་ནི། ། དབྱེ་བས་ཁ་དོག་ཤེས་པར་བྱ། ། ནས་ཀྱི་མྱུ་གུ་དང་འདྲ་བ། ། གཡོན་པ་དམར་པོའི་རྣམ་པ་སྟེ། ། གཡས་པ་དཀར་པོར་འདོད་པ་ཡིན། ། བདེན་བྲལ་དང་ནི་རླུང་གི་མཚམས། ། གང་ཞིག་ཕྱོགས་སུ་གནས་པ་རྣམས། ། ཐམས་ཅད་མི་སྡུག་ཐུང་བ་སྟེ། ། གདོང་འཇིགས་གསུས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། སྨ་ར་སྨིན་མ་སྐྲ་སེར་བ། ། གད་རྒྱངས་བཞད་པར་བྱེད་པའོ། ། སྟག་གི་པགས་པས་གོས་མཛད་ཁྲོ། ། སྦྲུལ་གྱི་རྒྱན་ནི་འཛིན་པའོ། ། མགུལ་དང་ལག་པ་རྣ་བ་ལ། ། རིགས་ལྡན་དུང་དང་འཇོག་པོ་རྣམས། ། དམར་སེར་མདངས་ལྡན་ནོར་རྒྱས་ནི། ། སྐ་རགས་སུ་ནི་རྣམ་པར་གནས། ། རྐང་པ་དཔུང་པར་དཀར་བ་ཡི། ། པདྨ་པདྨ་ཆེན་པོ་གནས། ། ཀརྐོ་ཊ་དང་མཐའ་ཡས་དག།

He holds a vajra, a sword, and a wheel, and a vajra in his right hands. All his right hands hold swords, while the left hold jewels and lotuses. The left eye becomes the holder of the vajra. Acala is adorned with the ornaments of a child. The primary hand-emblem is the vajra, which is correctly positioned in the right hand itself. Wherever there is a lotus in the right, there is a wheel in the left. To the left of Vajra-Hūṃkāra are the blazing hands holding a noose and a hook. He stands correctly treading upon Śaṃkara together with Umā. Aparājita is white; Padmāntaka is red; and Uṣṇīṣa is yellow in color. The remaining Vajradharas are black. Those who are red, yellow, and white have beautiful black faces on the right. White, non-white, and red are proclaimed to be on their left. One should understand the colors of the black wrathful deities through their distinctions. Like a sprout of barley, the left side is red in appearance, while the right is held to be white. Those who abide in the directions of the southwest and the northwest are all ugly and short, with terrifying faces and large bellies; their beards, eyebrows, and hair are yellow, and they let out loud, laughing roars. Fierce, they wear tiger-skin garments and bear ornaments of snakes. On their necks, arms, and ears are the Kulika, Śaṅkha, and Takṣaka. The reddish-yellow, radiant Vāsuki is positioned as a belt. On the feet and upper arms dwell the white Padma and Mahāpadma. Karṇika and Ananta...

ལྗང་སྔོ་སེ་རལ་མགོ་ལའོ། ། མཆེ་བས་ཅུང་ཟད་མཆུ་མནན་ཏེ། ། ཞལ་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། ཞི་བའི་རྒྱན་དང་གོས་བཟང་སྟེ། ། གཟུགས་མཛེས་གཞན་ནི་མཚམས་ཐུང་བ། ། སྔ་མ་སྐུ་ནི་གྱེན་འགྲེང་ཚོགས། ། གཞན་ནི་རིན་ཆེན་དབུ་བརྒྱན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་སྨིན་མ་ཁྲོ་གཉེར་འཁྱོག། ཞལ་ནི་གཉེར་མས་མཚན་མ་སྟེ། ། སྣ་ཚོགས་ཆུ་སྐྱེས་ཉི་མ་ལ། ། གཡོན་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་ཡང་དག་གནས། ། ཕྱོགས་སུ་ཁྲོ་བོའི་རིགས་སྤྲོ་བ། ། སྡང་ཚོགས་ཐམས་ཅད་འཇིགས་བྱེད་པ། ། འོག་མ་བར་དང་མཐར་བྲལ་བ། ། སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཙམ་ལ་བརྟེན། ། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་གོ་འཕང་གནས། ། འདི་ནི་ཤེས་པ་ཇི་ལྟར་ཐོབ། ། གྲུབ་ནས་ཡོངས་སུ་གནས་པའོ། ། འཁོར་ལོར་ཆོས་འབྱུང་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། གྲུ་གསུམ་དཀར་པོ་སྟེང་གནས་པ། ། དབུས་གནས་སྣ་ཚོགས་པད་རྡོ་རྗེ། ། ནང་གི་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འོད་འཕྲོར་ལྡན། ། ཕྱོགས་ནི་མཐའ་ཡས་གསལ་བལྟ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་བསྒོམ། ། ཟླ་བར་བྷཱུཾ་ནི་ཡང་དག་འབར། ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་ནི་བཅུ་གཉིས་པ། ། མ་རིག་ལ་སོགས་ཡན་ལག་དག། ས་བོན་བཅས་པ་དེ་གྱུར་ནས། ། རྟག་པ་རིག་མར་བཅས་ལ་བྱུང་། ། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། ། རྣམ་དག་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་མིན། ། མཉམ་ཕྱིར་གྲུ་བཞིར་གནས་པའོ། ། དེ་ཡི་རྣམ་དག་རྣམ་བསྟན་ཕྱིར། ། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལས། ། དྲན་པ་དག་པ་ཤར་ཕྱོགས་སྒོར། ། གང་ཕྱིར་དྲན་པ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། དགེ་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་པར་འགྱུར། །

Greenish-blue, with a scarf upon the head; the fangs slightly pressing the lips, the face is beautifully adorned. With peaceful ornaments and fine garments, the form is beautiful, while the others have short intervals. The former bodies are gathered in an upward-standing mass; the others have jewel head-ornaments. All have curved, wrathful eyebrows; the faces are marked with wrinkles. Upon a variegated lotus and sun, they stand perfectly with the left leg extended. Emanating the families of wrathful deities in all directions, they terrify all hosts of the hateful. Free from the lower, the middle, and the end, they have utterly abandoned arising and ceasing. All rely upon wisdom alone, abiding in the state of the reality of phenomena. How is this knowledge attained? Once accomplished, it remains entirely. In the wheel, the mudrā of the source of phenomena is a white triangle situated above. In the center is a variegated lotus and vajra; within the nature of space, the perfect Buddha is endowed with radiating light. Beholding the infinite directions clearly, one should meditate on the variegated vajra. Upon the moon, the syllable BHRŪṂ blazes perfectly. The wheel has twelve spokes; the branches such as ignorance, together with their seed-syllables, having transformed, arise as the eternal one with the consort. One should meditate on the pure wheel of the factors of enlightenment. In that, the Buddha is neither Buddha nor non-Buddha; because of equality, it abides as a square. To demonstrate its purity, from the factors of enlightenment: pure mindfulness is at the eastern gate, because mindfulness is the precursor by which one engages in virtue.

དགེ་དང་མི་དགེའི་ཆོས་རྣམས་ནི། ། བསྐྱེད་དང་མི་བསྐྱེད་པ་ཡི་ཕྱིར། ། རྩོམ་དང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་ཡིན་ཏེ། ། སོ་སོར་རྟོག་དང་བྱ་ལྷུར་ལེན། ། འདི་ནི་བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་དག་པས། ། དེས་ན་ལྷོ་ཡི་སྒོ་རུ་འགྱུར། ། འདུན་པ་བརྩོན་འགྲུས་དེ་བཞིན་སེམས། དཔྱོད་པ་ཞེས་བྱ་འདི་དག་པས། ། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་བཞི་ཡིན་ཏེ། ། དེ་བས་ནུབ་ཕྱོགས་སྒོ་རུ་འགྱུར། ། དད་པ་བརྩོན་འགྲུས་དྲན་པ་ཉིད། ། ཏིང་འཛིན་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ། ། དབང་པོ་ལྔ་པོ་དེ་དག་པས། ། བྱང་ཕྱོགས་སྒོར་ནི་འདི་འགྱུར་རོ། ། རྟོག་དང་དཔྱོད་དང་དགའ་བ་དང་། ། བདེ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ནི། ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ཡན་ལག་ལྔ། ། གཉིས་པ་ཡན་ལག་བཞི་ཡིན་ཏེ། ། རྟོག་པ་དང་ནི་དཔྱོད་པ་དང་། ། ནང་ནི་རབ་ཏུ་དང་བ་དང་། ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཡན་ལག་མཐས། ། དེ་ཡིས་གང་ནི་ལྡན་གྱུར་པའོ། ། བཏང་སྙོམས་དྲན་པ་དང་འབྲེལ་པ། ། ཤེས་བཞིན་དང་ནི་བདེ་བའི་རྟེན། ། དེ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་ལྡན། ། ཡན་ལག་ལྔ་ལྡན་གསུམ་པ་ཡིན། ། བཏང་སྙོམས་དྲན་པ་ཡོངས་སུ་དག། བདེ་སྡུག་མིན་པའི་ཚོར་བ་དང་། ། སེམས་རྩེ་གཅིག་དང་ལྡན་པས་ན། ། ཡན་ལག་བཞི་ལྡན་བཞི་པ་ཡིན། ། གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་བསམ་གཏན་ནི། ། བཞི་པོ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིས། ། འདི་དག་སྒོ་སྒོར་གྱུར་པ་ཡི། ། རྟ་བབས་གཟུགས་ཀྱིས་མཛེས་པར་བྱས། ། དཔའ་འགྲོ་ནམ་མཁའ་མཛོད་དུ་གྲགས། ། དྲི་མེད་སེང་གེ་རྣམ་རོལ་པའི། ། ཏིང་འཛིན་འདི་རྣམས་རྣམ་དག་པ། ། ཁྱམས་ནི་བསྐོར་བར་གྱུར་པའོ། ། ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་ཞེས་སོགས། ། བཟོད་དང་ཆོས་དང་དོན་སྔགས་ཀྱི། །

Because they produce or do not produce virtuous and non-virtuous phenomena, They are the undertaking and the complete purification, Namely, analytical discernment and the application of activity. Through this pure diligence, it becomes the southern gate. Through the purity of aspiration, diligence, likewise mind, And what is called investigation—these are the four bases of miraculous power. Therefore, it becomes the western gate. Faith, diligence, mindfulness itself, Concentration, and insight—through the purity of these five faculties, It becomes the northern gate. Initial thought, sustained thought, joy, Bliss, and concentration—these are the five branches of the first dhyāna. The second has four branches: Initial thought, sustained thought, Internal clarity, and The culmination of the branches of the first dhyāna, By which it is endowed. Equanimity associated with mindfulness, Vigilance, and the basis of bliss— That is endowed with one-pointedness of mind. Possessing five branches, it is the third. Equanimity and mindfulness are completely pure; With the feeling that is neither pleasure nor pain, And being endowed with one-pointedness of mind, It is the fourth, possessing four branches. Through the complete purity of these four dhyānas In their proper sequence, These become the gates, Beautifully adorned with the form of archways. The Śūraṅgama and the renowned Gaganagañja, The Vimala and the Siṃhavikrīḍita— Through the purity of these concentrations, The surrounding verandas are formed. "Oṃ ākāro mukhaṃ..." and so forth; Through the patience, the dharma, the meaning, and the mantra,

གཟུགས་རྣམས་དག་ཅིང་དག་པ་ཡིས། ། མཆོད་བཟང་གིས་ནི་ལག་སྦྲེལ་བའི། ། དེ་དག་ཁྱམས་རྟེན་ལྷ་མོ་ཡིས། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའོ། ། སེམས་ཅན་འདོད་པ་རྫོགས་བྱེད་པས། ། སྣ་ཚོགས་རིན་ཆེན་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། མདོ་དང་དབྱངས་དང་ལུང་བསྟན་དང་། ། ཚིགས་བཅད་ཆེད་བརྗོད་གླེང་གཞི་དང་། ། དེ་ལྟ་བུར་བྱུང་ཤིན་ཏུ་རྒྱས། ། སྐྱེས་པའི་རབས་རྣམས་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ། སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ཡན་ལག་དགུ། ། ཕྱོགས་བཅུ་རབ་ཏུ་སྐོར་བར་བྱེད། ། འདི་ནི་རླུང་གིས་སྐྱོད་པའོ། ། བ་དན་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་སྒྲོགས་ལྡན། ། དྲན་པ་ཤེས་རབ་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་དང་དགའ་བཏང་སྙོམས། ། བརྩོན་འགྲུས་ཞེས་པ་འདི་བདུན་པ། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་རྣམ་དག་པས། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཉི་ཟླ་དང་། ། ཕྲེང་བཟང་མེ་ལོང་རྔ་ཡབ་མཛེས། ། ཇི་ལྟར་གནས་སུ་བཀོད་པ་ཡི། ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཛེས་བྱས་པའོ། ། སྟོང་ཉིད་ལ་སོགས་རྣམ་པ་དང་། ། གཟུགས་ཅན་གཟུགས་རྣམས་ལྟ་བྱེད་པ། ། ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས་རབ་ཏུ་ཤེས། ། དེ་ནི་རྣམ་ཐར་དང་པོ་ཡིན། ། ནང་ནི་གཟུགས་མེད་འདུ་ཤེས་པས། ། ཕྱི་རོལ་གཟུགས་ལ་སྔར་བཞིན་དུ། ། མཐོང་བ་ཞེས་པ་གཉིས་པ་སྟེ། ། རྣམ་པར་ཐར་པ་ཡང་དག་བརྗོད། ། སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར་ལུས་ཀྱིས་ནི། ། གཟུགས་དང་ལྡན་པ་ཉིད་བརྗོད་པས། ། མངོན་སུམ་བྱས་ནས་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་དང་། ། ཅི་ཡང་མེད་པ་གཞན་ཡིན་ཏེ། ། འདུ་ཤེས་མེད་མིན་འདུ་ཤེས་མེད། ། སྐྱེ་མཆེད་བདུན་གྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། འགོག་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ནི། ། བརྒྱད་པ་ཉེ་བར་བརྗོད་པ་སྟེ། །

With pure and pristine forms, they are joined by hands in excellent offerings. These are completely surrounded on all sides by goddesses who support the porticoes. Because they fulfill the desires of sentient beings, they are adorned with various precious ornaments. Proclaiming the sounds of the nine branches of the Teacher’s doctrine—the Sūtras, Geyas, Vyākaraṇas, Gāthās, Udānas, Nidānas, Itivṛttakas, Jātakas, and Vaipulyas—these are set in motion by the wind. Possessing the resonance of banners and bells, they are beautified by the seven factors of enlightenment: mindfulness, insight, meditative concentration, pliancy, joy, equanimity, and diligence. With pure lattices and half-lattices, suns and moons, beautiful garlands, mirrors, and yak-tail fans, these are arranged in their respective places to create a magnificent array. Regarding the aspects of emptiness and so forth, by perceiving forms within forms and then mastering them, one thoroughly knows them; this is the first liberation. With the perception of being formless internally, one perceives external forms as before; this is called the second liberation. By possessing the body and expressing the liberation of the beautiful, one realizes and perfects it. Then there are the spheres of infinite space, infinite consciousness, nothingness, and the sphere of neither perception nor non-perception. Through these seven divisions, the eighth is described as the meditative attainment of cessation.

ཡིད་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡིས། ། རྣམ་པར་ཐར་པར་དེས་འདོད་དོ། ། འདི་ལྟར་རྣམ་ཐར་བརྒྱད་རྣམས་ནི། ། གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་རྣམ་དག་པས། ། འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་མཚོ་སྐྱེས་དང་། ། རལ་གྲི་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ཀུན་དུ་བར་ཆད་མེད་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་རབ་བསྐོར་བས། ། ཀ་བའི་སྟེང་དུ་གནས་གྱུར་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ཟླུམ་པོས་བསྐོར། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག། རབ་ཏུ་ཞི་བས་བླ་མེད་པའི། ། ཚད་མེད་པ་དང་ཡང་དག་སྤངས། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་འདི། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ལས་གྲུབ་པ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ཡིས་དགྱེས། ། ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་རྣམ་པར་གསོལ། ། འགྲོ་བ་ཀུན་དང་ཐ་མི་དད། ། ཉེས་པས་གང་ལ་མ་གོས་པ། ། གནས་འདི་དག་ནི་བཅུ་དགུ་རུ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨས་བརྒྱན་བྱས་པའོ། ། རྨོངས་དང་རབ་རིབ་གཞིར་གྱུར་པ། ། འདམ་ནི་རྣམ་པར་སྐེམས་པས་ན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མྱུ་གུ་དག། སྨིན་པའི་དོན་དུ་ཡང་འདི་ཡིན། ། སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་ཉི་བཟང་པོ། ། བདུན་གྱིས་ཡོངས་སུ་བརྒྱན་པའོ། ། དབུས་ཀྱི་སྟན་དང་མདུན་སྤངས་ཏེ། ། ཕྱོགས་དང་སྒོ་ན་རྣམ་པར་གནས། ། དགེ་བའི་རྩ་བ་འཕེལ་བ་དང་། ། ཉོན་མོངས་གདུང་བ་ཞི་བའི་ཕྱིར། ། ཤེས་རབ་བདག་ཉིད་མངོན་ཁྱབ་པ། ། ལྷག་མ་ནུབ་མོ་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཚོགས་གཉིས་ཡང་དག་རྫོགས་འགྱུར་བས། ། གྲུབ་པར་བསྟན་པའི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། སྙིང་རྗེས་བརླན་པས་ཡང་དག་གང་། ། བུམ་པ་གང་བས་འདི་བརྒྱན་བྱས། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས། ། དེ་བཞིན་རིན་ཆེན་ལྔ་ཡི་གཟུགས། ། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་རྣམ་པ་ནི། །

Through the complete liberation of the mind, that is asserted to be liberation. In this way, the eight liberations, being pure in their proper sequence, are adorned with a precious wheel, a lotus, a sword, and eight pillars. Because the Vajrayāna is perfectly turned without any interruption, it is surrounded by a circular vajra garland resting upon the pillars. Through the complete pacification of errors such as form and so forth, the unsurpassed, immeasurable, and authentic abandonments are attained. These five sensory qualities are established from utter purity and are adorned by the dharmadhātu. They are pleased by the five types of offerings and are presented according to the ritual. Indistinguishable from all wandering beings and unstained by any faults, these nineteen locations are adorned with various lotuses. Because the mud that is the basis of delusion and cataracts is completely dried up, this is also for the sake of ripening the sprouts of bodhicitta. The excellent sun of the nature of compassion is fully adorned by the seven [limbs]. Having set aside the central seat and the front, they are situated in the directions and at the gates. For the sake of increasing the roots of virtue and pacifying the torment of the afflictions, the essence of insight pervades clearly; the remainder acts as the night. Because the two accumulations are perfectly completed, for the sake of demonstrating the meaning of accomplishment, this is adorned by full vases that are perfectly filled and moistened by compassion. By the nature of the five primordial wisdoms, there are likewise the forms of the five jewels. Such is the form of the celestial mansion.

རང་གི་སེམས་ནི་རྣམ་དག་པའོ། ། དེ་དབུས་གདན་གྱི་ཟླ་བ་ལ། ། ཉིས་འགྱུར་དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་སྟེ། ། མཚན་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཚོགས། ། བསྐྱེད་པར་ནུས་པས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ལུགས་དང་མཐུན་དང་མི་མཐུན་པའི། ། ཕྲེང་གཉིས་དག་ནི་དགོད་པར་བྱ། ། དག་པའི་ཟླ་བ་ཤེལ་འདྲ་བས། ། འོད་ཟེར་ཕྲེང་བ་སྤྲོ་བར་བྱེད། ། འདི་ལྟར་གཞན་ཡང་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་ལས་བྱུང་བ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཕངས་པས་ན། ། གང་ཕྱིར་སེམས་ནི་འདི་ལྟར་འགྱུར། ། དེས་ན་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་འདི། ། རི་བོང་ཅན་དུ་ཡང་དག་མཚོན། ། ཤེས་རབ་ཡང་ནི་གཉིས་མེད་ཤེས། ། བཅུ་དྲུག་སྟོང་པ་ཉིད་གསུངས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཚོགས་ནི་དག་ཆེན་པོ། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད། ། གནས་ངན་ལེན་ནི་ཀུན་ནས་གྲོལ། ། རྟོག་པ་སྤངས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཉོན་མོངས་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དག། ཟླ་བ་མཐོང་བ་སྔོན་འགྲོ་བ། ། འདིར་ནི་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་ཀུན། ། ཨ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་གནས། ། ཨ་ཨཱ། ཨི་ཨཱི། ཨུ་ཨཱུ། རྀ་རཱྀ། ལྀ་ལཱྀ། ཨེ་ཨཻ། ཨོ་ཨཽ། ཨཾ་ཨཱཿ། འདི་དག་བཅུ་དྲུག་ཚོགས་པས་ནི། ། བྱུང་བ་ངེས་པར་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་གསལ་བ་རུ། ། ཡེ་ཤེས་ཞབས་ནི་ཉིད་ཀྱིས་སུ། ། དེར་གནས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྒྲ། ། དབྱངས་ཡིག་བཅུ་དྲུག་སྨྲ་བ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་དབྱངས་ཡིག་གིས། ། བསིལ་བའི་འོད་ཟེར་རབ་བསྒྲུབ་པ། ། འདི་རྣམས་འདི་ལྟར་གྲུབ་པ་ནི། ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཡིན་ནོ། ། སྐུ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་འགྱུར་བ། ། གང་ཕྱིར་འདི་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དྷ་ད་ཡ་ལ་ཝ་བསྣན་བྱ། །

One’s own mind is utterly pure. In its center, upon a moon seat, are the sixteen vowels, doubled; through the power of generating the collection of the thirty-two marks, one should meditate. One should arrange two garlands, in both forward and reverse order. The pure moon, like crystal, radiates garlands of light rays. Furthermore, one should meditate in this way: arising from the sixteen vowels, because it is impelled by emptiness, the mind becomes thus. Therefore, this nature of insight is perfectly symbolized by the moon. Insight is also the knowledge of non-duality; the sixteen emptinesses are taught as the great pure assembly of the maṇḍala, stainless like space, completely liberated from the predispositions of negative tendencies, and the supreme abandonment of conceptualization. All stains of the afflictions are purified. Preceded by the vision of the moon, all the qualities of a Buddha abide here in the form of the letters beginning with A: A Ā, I Ī, U Ū, Ṛ Ṝ, Ḷ Ḹ, E AI, O AU, AṂ AḤ. Through the collection of these sixteen, the manifestation is definitively shown. In the clarity of Samantabhadra, the venerable Jñānapāda himself, abiding there, according to the ritual, by pronouncing the sixteen vowels, through the vowels as they are spoken, the cool light rays are thoroughly accomplished. The fact that these are accomplished in this way is the mark of a Great Being. The body is blessed, for it arises from this. The letters Dha, Da, Ya, La, and Va are to be added.

ཀ་སོགས་ཉིས་འགྱུར་བྱས་པ་ལས། ། དེ་སྟེང་རི་བོང་ཅན་བལྟ་སྟེ། ། དཔེ་བྱད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་པས། ། སྙིང་རྗེ་རྩ་བའི་རང་བཞིན་གྲགས། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ནི་ཡང་དག་རྫོགས། ། ཡིད་ལས་བྱུང་ཡང་རྙོག་པ་བྲལ། ། འཇིག་རྟེན་རབ་གྲགས་གྲངས་ཀྱིས་ནི། ། གཟུགས་བརྙན་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ལས། ། སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་ལུས། ། འདིར་ནི་ཀ་ལ་སོགས་པས་གསལ། ། ཡང་གསུངས་པ། སྙིང་རྗེ་ཆགས་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་འཛིན་བྱེད་པ། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་ཡང་དག་རྫོགས། ། ཉོན་མོངས་ཀུན་ལ་ངེས་གནོད་པ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་ཟླ་བ་གཉིས་པའོ། ། འདིར་ཡང་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་རྣམས། ། ཀ་སོགས་གཟུགས་ཀྱིས་ཡང་དག་འཇུག། གཟུགས་བརྙན་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་སོ། ། ཞེས་སོ། ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་གྱུར་བ་ལས། ། འདི་ནི་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་གྲགས། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་སུ་བརྗོད་པ། ། རྣམ་པ་དང་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིད་གྱུར་པ་ལས། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད། ། དེར་ཡང་ཧཱུྃ་བྱུང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། དམར་གསལ་བ་ཡི་འོད་ཅན་ནོ། ། ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་རྣམ་དག་པས། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་རུ་བསྟན་པ་ཡིན། ། སྟེང་དུ་གནས་པ་དེ་ཡི་ནི། ། ལྟེ་བར་ཧཱུྃ་ཡིག་ཟླ་གཉིས་གནས། ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ལས་འདས་ཏེ། ། ཆོས་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་པས་ན། ། དེ་ནི་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ལས། ། སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པར་བསྒོམ། ། དེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་སྤྲོས་པས། ། འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་ཕན་བྱས་ནས། ། སངས་རྒྱས་གང་དེ་འདིར་བསྡུས་པ། ། དེ་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་ནོ། །

From the doubling of the letters beginning with ka, one should visualize the moon above them; this accomplishes the minor marks. Because it is the nature of bodhicitta, it is renowned as the nature of the root of compassion. The accumulation of merit is perfectly complete; though arising from the mind, it is free from turbidity. Through the numbers renowned in the world, by means of the application of reflections, the body of all the Buddha’s qualities is here clarified by the letters ka and so forth. It is also said: Arisen perfectly from attachment and compassion, It cares for sentient beings, Perfectly completing the virtuous dharmas, And definitively harming all afflictions. In the center of the moon maṇḍala, Is the second moon of awakening. Here too, the qualities of the Buddha Perfectly enter through the forms of ka and so forth, By means of the application of reflections. Thus it is said. From the transformation of the ālaya-vijñāna, This is known as the second moon. It is described as the mirror-like wisdom, And is the very first aspect. From the transformation of the afflicted mind, It is the essence of the wisdom of equality. There, from the syllable hūṃ, a vajra arises, Radiant with a brilliant red light. Through the complete purification of the five aggregates, The five wisdoms are revealed. Abiding above that, at its center, The syllable hūṃ and the second moon reside. Transcending both the expressed and the expresser, Because the nature of phenomena is thoroughly realized, Through that realization, One meditates on the discerning wisdom. From that, the Tathāgatas are emanated, Who bring benefit to all wandering beings; The gathering of those Buddhas here Is the wisdom of all-accomplishing action.

བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་གང་དག་པ་ནི། ། བླ་མེད་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་རྣམས་དག་ནི་རང་བཞིན་གཟུགས། ། བརྟན་པས་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། འདི་ལྟར་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམ་བྱས་ནས། ། རང་གཟུགས་ཐ་དད་མེད་པའི་དངོས། ། རྡོ་རྗེ་ཇི་ལྟར་བསྟན་མཐོང་ནས། ། དེ་ལ་བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བྱ། ། དེ་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་འདི་ནི། ། སྣང་བ་མེད་ཅིང་གནས་མེད་པ། ། མ་སྐྱེས་མ་བྱས་དག་པ་སྟེ། ། རང་བཞིན་ལ་སོགས་རྣམ་པར་སྤངས། ། མི་ཆོད་མི་ཕྱེད་སྲེག་ཏུ་མེད། ། ལྷག་མ་མེད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། རྡོ་རྗེ་བདག་ཉིད་ཡང་དག་འབྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ནི་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། རང་གི་སེམས་ཀྱི་འཕེན་པ་ཡིས། ། བྱང་སེམས་ཤར་བ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་དག་ལ་ནི། ། བརྟན་པར་བྱེད་འདོད་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་སུ་མཉམ་འགྲོ་བ། ། རྒྱུད་གཞན་ལས་ཀྱང་གསུངས་པ་ཡིན། ། སྔགས་ནི་འདི་རྣམས་འདིར་བརྗོད་པ། ། གང་ཞིག་སྔགས་ནི་རིག་པས་སོ། ། དེ་ལ། ཨོཾ་ཙིཏྟ་པྲ་ཏི་བེ་དྷཾ་ཀ་རོ་མི། ཨོཾ་བོ་དྷི་ཙིཏྟཾ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ། ཨོཾ་པ་ར་བཛྲ། ཨོཾ་སཾ་ཧ་ར་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཡ་ཐཱ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཏ་ཧྲཱ་ཨ་ཧཾ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་ཟླ་སོགས་ཡོངས་གྱུར་པས། ། སྐད་ཅིག་ཡེ་ཤེས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོར་བདག་ཉིད་ནི། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་རྒྱལ་བ་ཡིན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་མགོན། ། རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་ནི་ཞལ། ། སྔོན་པོ་དཀར་པོ་དམར་པོར་ལྡན། ། གཡས་དང་དབུས་དང་གཡོན་རྣམས་སོ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ནི་བདག་ཉིད་སྐུ། །

The conduct of awakening is the unsurpassed wisdom of the Buddha. These are the natural forms; through stability, they become the vajra itself. Having meditated thus with the mind, seeing the reality of one’s own form as non-different from the vajra as it has been taught, one should cultivate the pride of "I am that." Furthermore: This body of all the Buddhas is without appearance and without location. It is unborn, uncreated, and pure, completely free from nature and so forth. Indivisible, inseparable, and unburnable, it is the remainderless dharmakāya, the perfect arising of the vajra nature. Thus it is said: "The vajra body is unsurpassed." Through the impetus of one’s own mind, the arising of the bodhicitta is supreme. For the sake of stabilizing the processes of emanation and reabsorption, one should perform the blessing. "Proceeding in equality with the perfect Buddhas" is also taught in other tantras. The mantras to be recited here are those known through the knowledge of mantra: Oṃ cittaprativedhaṃ karomi. Oṃ bodhicittaṃ utpādayāmi. Oṃ tiṣṭha vajra. Oṃ para vajra. Oṃ saṃhara vajrātmako ’ham. Oṃ yathā sarvatathāgata-tathatāham. Then, through the complete transformation of the moon and so forth, by the instantaneous application of wisdom, one is the self of Samantabhadra, the Victorious One who generates the Victors. The Protector, the nature of all Buddhas, has faces of the three doors of liberation: blue, white, and red, corresponding to the right, center, and left. The body is the nature of wisdom and method.

རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ནོར་བུ་པད། ། གཉིས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ལ་འཁྱུད་པ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་གནས། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡིས་སྤྱི་བོར་བརྒྱན། ། རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། ཞི་དང་སྒེག་པའི་གཟུགས་འཛིན་པ། ། ཕུན་ཚོགས་ཀུན་བྱེད་མགོན་པོ་སྟེ། ། མཚན་མོ་བྱེད་པའི་འོད་བྱེད་པ། ། ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་པའི། ། རང་བཞིན་དུ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་འདུལ་བ་ཡི། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ལ་ཀུན་དུ་ནི། ། སྣོད་ལྡན་ལ་ནི་བལྟས་ནས་ནི། ། གསང་བ་འདུས་པའི་དོན་བསྟན་ཕྱིར། ། དག་པའི་སྒྱུ་མའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས། ། ལུས་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་བཅུག་སྟེ། ། བདེ་བ་རྫོགས་པ་ཡང་དག་གྲུབ། ། ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་གཅིག་གཟུགས་གྱུར། ། སྤྱན་དང་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སོགས། ། གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་ཕྱུང་བ་རྣམས། ། དེ་རྣམས་རང་གི་རིག་མ་ལ། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཡང་དག་གཞུག། དེ་བཞིན་འཁོར་ལོའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། བཅུག་སྟེ་ཞུ་བར་གྱུར་པ་རྣམས། ། ལྷ་མོའི་པདྨར་སྤྲོ་བྱས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་གནས་པར་བལྟ། ། དེ་དག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་སེམས། ། རྟེན་དང་བརྟེན་བཅས་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། མི་བསྐྱོད་གཙོ་བོ་བསྒོམ་བྱས་ལ། ། སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ནི་ཡང་དག་གཞུག། རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་གཞུག། བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་ཞུ་ལྡན་པས། ། དེ་ཡིས་སྐྱེ་བ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། འགྲོ་ལ་འོད་ཟེར་རེག་གྱུར་པས། ། སྟོན་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་དབང་གིས། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་བདེ་ཐོབ་པ། །

Holding a vajra, sword, jewel, and lotus, He embraces the Wisdom Consort with two arms. Seated in the vajra posture, He is adorned on the crown by Akṣobhya And graced with a topknot of matted hair. Adorned with all the ornaments, He assumes a peaceful and graceful form. The Protector who brings about all excellence, He radiates light like the maker of night. One should meditate on him as the very nature Of the utterly pure dharmadhātu. To subdue the realm of sentient beings Who are bound by great passion, He gazes upon those who are worthy vessels In order to teach the meaning of the Guhyasamāja. Through the sounds of pure illusion, He causes the Buddhas to enter the body, And the perfection of bliss is truly accomplished. All become the single form of the Buddha. Locanā, Rūpavajrā, and the others, Having emanated in form, are brought forth; These are correctly inserted Into his own consort as appropriate. Likewise, the Buddhas of the wheel Are inserted and then melted; They are projected into the lotus of the goddess, And one should visualize them abiding as the Vajra-holder. That which is the total transformation of these is the mind, The maṇḍala of the support and the supported. Having meditated on Akṣobhya as the principal, The assembly of beings is correctly inserted. The Buddhas, Vairocana and the rest, Are likewise inserted by the Vajra-holder. Through the melting into bodhicitta, One should perform the empowerment of birth. Then, by the bodhicitta Touching the rays of light upon beings, Through the power of the Teacher’s blessing, They attain the bliss of perfect enlightenment.

ཐམས་ཅད་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་སྟེ། ། ས་སྙིང་ལ་སོགས་ངོ་བོ་ཉིད། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ཅན་གྱུར་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལྡན། ། དེ་ཕྱིར་དེ་རྣམས་མཉམ་པར་ལྡན། ། དེར་གནས་སངས་རྒྱས་མཁས་པ་ཡིས། ། སེམས་ཀྱིས་མང་པོ་གདོན་པར་བྱ། ། གཉུག་མའི་ས་བོན་ཇི་ལྟ་བས། ། དམ་པའི་མིག་དང་རྣ་བ་སྣ། ། ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་རྣམས་ཀྱིས། ཡོངས་སུ་དག་པའི་རང་བཞིན་ནི། ། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་བཟང་ཤར་བ། ། ས་སྙིང་ལ་སོགས་དྲུག་པོ་ཡི། ། ས་བོན་ལ་སོགས་རིམ་བཞིན་ཡིན། ། ཀྵིཾ་ཛྲཱིཾ་ཁཾ་གཾ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཥྐཾ་སཾ་ཞེས་པ་ཡི་གེའི་རིམ། ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿདེ་བཞིན་དུ། ། ཁཾ་རཾ་ས་བོན་རིམ་འདི་རྣམས། ། གཟུགས་སོགས་རྡོ་རྗེ་དྲུག་རྣམས་ཀྱིས། ། གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་བདག་ཉིད་དོ། ། ལཾ་མཱཾ་པཾ་ཏཱཾ་འདི་ཞེས་བྱ། ། ས་བོན་ས་བོན་རིག་པས་བརྗོད། ། སྤྱན་མ་ལ་སོགས་བཞི་པོ་ནི། ། ས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན། ། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་འདུ་ཤེས་དང་། ། འདུ་བྱེད་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་། ། རྟག་ཏུ་རྣམ་པར་དག་གྲུབ་པའི། ། རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་གསལ་ལོ། ། བྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱིཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ས་བོན། ། འདི་རྣམས་གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་འགྱུར། ། འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་ཕྱུང་ནས་ནི། ། ལྷག་པའི་ལྷ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་ལྷག་པའི་ལྷ་རྣམས་ནི། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ཅན། ། སྔོན་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྐུལ་བས། ། རང་གི་ཁ་རུ་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བྱས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ནས་ནི་སོན་པར་བལྟ། ། རིག་མའི་པདྨའི་ནང་སོང་བ། ། ཁ་དོག་གཟུགས་སུ་གྱུར་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ཆགས་ཆེན་གྱི།

All have three faces and six arms, The very essence of Kṣitigarbha and the rest. Having become the maṇḍala wheel, They possess the qualities of all the Buddhas. Therefore, they are endowed with equality. The wise Buddhas dwelling there Should mentally recite the many [mantras]. Just as the innate seeds are, The sublime eyes, ears, and nose, Tongue, body, and mind— Their nature is completely pure. That is the arising of excellent wisdom. The seeds of the six, Kṣitigarbha and the rest, Are the seeds and so forth in sequence: KṢIṂ, JRĪṂ, KHAṂ, GAṂ, likewise, ṢKAṂ, SAṂ—this is the sequence of syllables. JAḤ, HŪṂ, BAṂ, HOḤ, likewise, KHAṂ, RAṂ—these are the sequences of seeds. By means of the six Vajras, form and so forth, They are the nature of the sense bases of form and so forth. LAṂ, MĀṂ, PAṂ, TĀṂ—these are called The seeds, expressed through the knowledge of seeds. The four, Locanā and the rest, Are the nature of earth and the other elements. Form, feeling, perception, Formations, and consciousness— Established as eternally pure, They are clearly the [Buddhas] such as Vairocana. BRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, KHAṂ, HŪṂ are the seeds; These occur in their proper order. Having thus brought forth all, One should accomplish the additional deities. There, the additional deities Are the Buddhas of the maṇḍala wheel. The yogi, having exhorted them as before, Should cause them to enter his own mouth. Having made that into bodhicitta, One should visualize it emerging from the vajra. Having entered the lotus of the consort, It becomes color and form. Through the great passion of wisdom and method,

། རང་བཞིན་ཕྱིར་ན་འོད་གསལ་བའོ། ། དེ་རུ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་བསམ་མོ། ། ཧོཿདམར་གཉིས་ཀྱི་དབུས་བཅུག་ལ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི། ། མེ་འབར་བས་ནི་ཞུ་བར་བྱས། ། འོད་ཀྱི་ཚོགས་སུ་གྱུར་པ་ཡི། ། འོད་ནི་འབར་བས་ཡབ་ཡུམ་ཡང་། ། ཟླ་བ་དང་འདྲ་ཞུ་བའི་གཟུགས། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། མྱ་ངན་འདས་པའི་ལམ་བཞིན་གནས། ། དོགས་མེད་རང་ཉིད་ཀྱིས་བལྟས་ལ། ། བྱམས་པ་སྙིང་རྗེའི་རྒྱུ་མཐུན་དང་། ། དགའ་དང་བཏང་སྙོམས་རང་བཞིན་གྱི། ། མཱ་མ་ཀཱི་དང་སྤྱན་མར་གྲགས། ། གོས་དཀར་སྒྲོལ་མ་མཉམ་པ་རུ། ། མི་དམིགས་པ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དེ་ཡི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བ། ། འདི་རྣམས་རང་གི་གནས་བཞུགས་པས། ། བསྐུལ་བས་རྩོལ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ན་གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས། ། དགའ་བའི་ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་འདོད་པས་བདག་ལ་སྐྱབས་སུ་གསོལ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སེམས་ཅན་ཡབ་ཆེན་གཉེན་མཆོག་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཁྱོད་བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་དོན་དམ་རབ་ཏུ་ཕན་པར་གཟིགས། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་ཆགས་པས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་གསུང་སྟེ་ཀུན་ལ་ཕན་ཞིང་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། འཇིག་རྟེན་དག་ནི་དོན་དང་དགོངས་པ་མཛད་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། །

Because of its nature, it is luminosity. There, one should visualize OṂ ĀḤ HŪṂ. Placing them between two red HOḤ syllables, they are melted by the blazing fire of the nature of insight and method. Having become a mass of light, the Father and Mother also melt into a form like the moon. In the center of the moon maṇḍala, they abide like the path to nirvāṇa. Looking at oneself without doubt, through the concordant causes of love and compassion, and the nature of joy and equanimity, they are known as Māmakī and Locanā. Together with Pāṇḍaravāsinī and Tārā, through the yoga of non-apprehension, these arise from its light rays. Abiding in their respective places, one should meditate on the exertion of exhorting them: "O Lord of the realm of sentient beings, you whose mind is vajra, please grant me refuge out of your desire for the great purpose of delightful joy. O Protector, if you wish for me to remain alive today, please be pleased with me, the supreme kinsman and great father of sentient beings. O Vajra Body, you whose wheel of command benefits all sentient beings, you who behold the ultimate awakening for the sake of the buddhas, please be pleased with me through the passion of the samaya of desire. O Vajra Speech, you who benefit all and are compassionate, you who are diligent in acting for the purpose and intention of the worlds, O Protector, if you wish for me to remain alive today..."

དགའ་བའི་སྤྱོད་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕན་དོན་ཆེ། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་མཆོག་མཉམ་ཉིད་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མང་པོའི་གཏེར་གྱུར་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། འདི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བསྐུལ་བའི་སེམས། ། ཞུ་བའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་དོན་ཉམས་མཐོང་བས་ན། ། བདག་ཉིད་ཕུན་ཚོགས་ཉམས་པ་འདྲ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་མོས་པ་ཡིས། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བརྟག་པར་བྱ། ། ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་སངས་རྒྱས་སྤྲོས། ། ཞུ་བ་ཡི་གེ་མཾ་དུ་བསྒོམ། ། དེ་ཡོངས་གྱུར་པས་རལ་གྲི་སྟེ། ། ས་བོན་མཾ་འབར་ཡུ་བར་ནི། ། བདག་གི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་བསྒོམ། ། སེམས་བརྟན་དེ་ཉིད་རིག་པས་སོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་ཚོགས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་པར་བལྟ་བར་བྱ། ། སླར་ཡང་དེ་རུ་ཞུགས་གྱུར་ནས། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྤྲོ་བྱ་རྒྱན་དང་ཅོད་པན་ཅན། ། གུར་གུམ་རློན་པའི་འོད་ལྡན་པ། ། རལ་གྲི་མདའ་དང་ཆུ་སྐྱེས་སྔོ། ། གཞུ་ཡིས་མཚན་པ་བཞི་པོ་དང་། ། རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་འཁྱུད་པ། ། ཤེས་རབ་འདི་ཞལ་མྱང་བས་འགྱིང་། ། ཟླ་བར་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོས་གནས། ། ན་བཟའ་དམ་པས་རྒྱན་གྱིས་མཛེས། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཞལ་དག་ནི། ། སྔོ་དཀར་སྒེག་པའི་གཟུགས་འཛིན་པ། ། སངས་རྒྱས་ཚོགས་ནི་མ་ལུས་སྤྲོ། ། སྲིད་གསུམ་མ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲུབས། ། སྲིད་པ་སྡུག་བསྔལ་དབང་སོང་བ། ། ཉོན་མོངས་ཀུན་སྐྱེས་བསལ་བར་མཛད། །

I pray that you, Samantabhadra of joyful conduct, be pleased with me. You are the Vajra of Desire, the great benefit of the supreme samaya. You are the supreme lineage of the perfectly complete Buddhas, with a heart of equanimity and compassion. O Protector, if you wish for me to remain alive this day, be pleased with me, who have become a treasury of many precious qualities. With these, the mind of exhortation should be meditated upon in the form of a request. Seeing the welfare of sentient beings decline, it is as if my own excellence has perished. With the conviction that all things are like an illusion, one should examine all phenomena. Having completely transformed, the Buddhas are emanated; the melted [essence] is meditated upon as the syllable MĀṂ. From its complete transformation comes a sword, with the blazing seed-syllable MĀṂ at its hilt; one should meditate on one's own nature in that way, through the awareness of that very stable mind. One should view the assembly of Buddhas arising from that as benefiting wandering beings. Having entered back into that once more, one should meditate on Mañjuvajra. He is to be emanated with ornaments and a crown, possessing the luster of fresh saffron. He is marked by a sword, an arrow, a blue lotus, and a bow—these four—and with his two primary hands he embraces [his consort]. He is majestic from tasting this wisdom [consort], abiding in the vajra posture upon a moon. He is beautiful, adorned with supreme garments and ornaments. His right and left faces are blue and white, assuming a graceful form. He emanates the entire assembly of Buddhas without exception, having thoroughly accomplished the three realms of existence. He clears away the afflictions born from the three realms of existence that have fallen under the power of suffering.

བདག་ཉིད་བདེ་བ་དང་མཉམ་པས། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས། ། རབ་ཏུ་རྟོགས་པའི་སྣོད་རུང་བ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བྱས་ཏེ། ། སྙིང་རྗེ་ཆགས་མེད་ངོ་བོ་ཡིས། ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཐབས་བསྟན་ཏོ། ། མྱ་ངན་འདས་ཀྱང་ཚུལ་བཞིན་དུ། ། ཡང་དག་མ་ཡིན་སྒྲོ་འདོགས་སྲིད། ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོར་བདེན་འགྱུར་བའི། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱེད། ། གང་ཞིག་འདིར་ནི་མོས་བྱེད་པ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའོ། ། རྣམ་པར་བྱང་ལ་ཞུགས་པ་ཡི། ། སྤང་བར་བྱ་ཕྱིར་འདི་བརྗོད་དོ། ། ཨོཾ་དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཆུང་ངུའི་གཉེན་པོའི་ཡན་ལག་ཉིད། ། ཆུང་ངུའི་རྒྱུ་མཐུན་འབྲས་བཟང་པོ། ། དེ་ནས་མིག་སོགས་བྱིན་བརླབ་པ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་ཕྱིར་བྱ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པ། ། ཀྵིཾ་ཡིག་དཀར་དང་འཁོར་ལོ་ལས། ། ཕྱག་དང་ཞལ་དང་མཚོན་ཆ་ཉིད། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རང་བཞིན་ཅན། ། མིག་ཏུ་ས་ཡི་སྙིང་པོར་གྲགས། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རྣ་བར་སོན། ། ཟླ་བར་ཛྲཱིཾ་ཡིག་རྡོ་རྗེ་ལས། ། བྱུང་བ་མི་བསྐྱོད་པ་འདྲའི་གཟུགས། ། ཟླ་བར་ཁཾ་དང་རིན་ཆེན་སྐྱེས། ། སྣ་ཡི་ནང་དུ་མཁའ་སྙིང་པོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་འདྲ་བར། ། ཁ་དོག་མཚན་མ་ཞལ་རྣམས་སོ། ། སྒྲོལ་མའི་བདག་པོར་ཡང་དག་གནས། ། གཾ་དང་མཚོ་སྐྱེས་ལས་བྱུང་བ། ། འཇིག་རྟེན་མགོན་པོ་ལྕེ་ལའོ། ། ཁ་དོག་ལ་སོགས་དཔག་མེད་འདྲ། ། མཚན་མོ་བྱེད་བཟང་གཟུགས་སྟེང་གནས། ། ཡི་གེ་ཥྐཾ་མཆོག་རལ་གྲི་ལས། ། ཞལ་སོགས་དོན་ཡོད་དང་འདྲ་བར། ། མགོ་བོར་སྒྲིབ་པ་རྣམ་སེལ་གཙོ། །

Being equal in nature to bliss, one completely abandons all suffering. Having acted for the benefit of all sentient beings who are suitable vessels for thorough realization, one teaches the conventional means through the essence of non-attached compassion. Even though one has passed into nirvāṇa, there may still be improper superimpositions of the unreal; one pacifies all the sufferings that are perceived as true by ordinary beings. Whoever has devotion here is pervaded by the dharmadhātu. This is spoken in order to abandon that which has entered into the purified state. OṂ DHARMADHĀTU SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ. This is the branch of the antidote for the small [degree of defilement], the excellent result concordant with the small cause. Then, for the sake of attaining omniscience, one should perform the blessing of the eyes and so forth. Abiding in the center of a moon maṇḍala, from a white syllable KṢIṂ and a wheel, there arises the nature of Vairocana, with hands, faces, and implements. He is renowned as Kṣitigarbha in the eyes. Vajrapāṇi resides in the ears. From a moon, a syllable JRĪṂ, and a vajra, there arises the form of Akṣobhya. From a moon, a syllable KHAṂ, and a jewel, there arises Ākāśagarbha within the nose, similar to Ratnasambhava in color, signs, and faces. He resides perfectly as the lord of Tārā. From the syllable GAṂ and a lotus, there arises Lokeśvara on the tongue, similar to Amitābha in color and so forth. Abiding upon the form of the excellent night-maker (the moon), from the supreme syllable ṢKAṂ and a sword, there arises Amoghasiddhi in faces and so forth. The lord Sarvanīvaraṇaviṣkambhin is at the head.

འོད་དཀར་གདན་ལ་སཾ་སྐྱེས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་གཟུགས་འདྲ་བ། ། སྙིང་གར་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོར་གྲགས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་། ། རབ་འཕྲོ་རིན་ཆེན་ཅོད་པན་ཅན། ། ཤེས་རབ་དམ་པས་འཁྱུད་ཞི་བ། ། ཟླ་བཟང་ལ་བརྟེན་འོད་གསལ་བ། ། རང་གི་ཁ་དོག་ས་བོན་བསྒྲུབས། ། སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རང་རང་སྐྱེ་མཆེད་བདག་ཉིད་གཟུགས། ། རང་རང་རྣམ་པར་ཡང་དག་གནས། ། དེ་བཞིན་མཚན་རང་ས་བོན་ལས། ། རང་གི་གདན་ལ་གནས་པའི་གཟུགས། ། གཟུགས་སོགས་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སོགས། ། ས་སོགས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས། ། རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་རྣམས། ། བསྒོམ་བྱ་ངེས་པར་མོས་པ་ཡིས། ། སེམས་ནི་བརྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། འདི་དག་ཉེ་བའི་སྒྲུབ་པ་དང་། ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུར་བྱེད། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པ་ཡི། ། སྐུ་ཡི་དོན་དུ་འདི་བསྒོམ་བྱ། ། སྙིང་ཟླར་གནས་པའི་ཧཱུྃ་ཡིག་ལས། ། ཡང་དག་བྱུང་བའི་རྡོར་དབུས་སུ། ། དེ་བཞིན་ཧཱུྃ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཕྲ་མོ་བསྒོམ་བྱ་ཧཱུྃ་དང་བཅས། ། དེ་ཡི་སངས་རྒྱས་འོད་ཟེར་གྱིས། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱས་ཡོངས་གྱུར་ནས། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་བསྒོམ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་མཆོག། ཐུགས་རྡོར་རང་སྙིང་ས་བོན་གྱི། ། འོད་ཟེར་ལས་སྤྲུལ་གཟུགས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་གང་ཁྱབ་པ། ། ཕྱོགས་གནས་ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། སྙིང་གའི་ས་བོན་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ཀུན་དུ་ཡང་དག་སྤྲུལ་པའོ། ། གཟུགས་སོགས་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པ་ཡིས།

On a white light seat, born from the syllable Saṃ, Resembling the form of the Vajra-holder, Known as Samantabhadra at the heart, One should meditate on the Bodhisattva. All are in the vajra posture, Wearing crowns of radiant jewels, Peaceful, embraced by supreme insight, Radiant, resting upon a beautiful moon. Having accomplished their respective colors and seed-syllables, Through the application of emanating and absorbing, The forms of the sense bases themselves Abide perfectly in their respective aspects. Likewise, from their own signs and seed-syllables, The forms abiding upon their own seats— Form and so forth, as Vajrarūpā and the rest, Earth and so forth, as Locanā and the rest, And the Buddhas such as Vairocana— These five aggregates, form and so forth, Should be meditated upon with firm conviction. By means of a stable mind, These constitute the near-attainment And produce the ripened fruit. For the sake of the Dharmakāya, Saṃbhogakāya, and Nirmāṇakāya, One should meditate on this. From the syllable Hūṃ residing in the heart-moon, Perfectly arisen in the center of the vajra, Likewise, the subtle vajra born from Hūṃ Should be meditated upon together with the Hūṃ. Through the light rays of that Buddha, Having accomplished the welfare of sentient beings, One meditates on the Lord Cittavajra, Supreme, resembling Vajrapāṇi. From the light rays of the seed-syllable Of Cittavajra’s own heart, emanated forms Pervade all that is encompassed by Cittavajra; The perfect Buddhas residing in all directions Are perfectly emanated everywhere By the light rays of the heart-seed-syllable, Through the transformation of form and so forth into vajras.

། དེ་རིགས་ནང་ཞུགས་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། མཆོད་བྱས་དེ་རྣམས་ཐུགས་རྡོ་རྗེ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ། ། ཚིགས་བཅད་འདི་གཉིས་རྟོགས་བྱས་ལ། ། ཐམས་ཅད་བདེ་བྱེད་བརྗོད་པར་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཡོན་ཏན་གྱིས་ནི་མཉམ་གྱུར་པ། ། དེ་ཡིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཐུགས། ། སེམས་སུ་བརྟན་པར་རྣམ་པར་བལྟ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི། ། བདག་པོ་དང་མཉམ་བལྟ་བར་བྱ། ། ཐུགས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པ་ནི་སྔགས་སོ། ། དེ་སྟེང་ནུ་མའི་དཀྱིལ་དུ་ནི། ། མཚན་མའི་དཀྱིལ་དུ་གསོལ་གདབ་མེད། ། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་དང་འདྲ་བ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ལྐོག་མར་ཨཱཿསྐྱེས་ཆུ་སྐྱེས་ལ། ། ཨཱཿལས་བྱུང་བའི་པདྨ་ནི། ། ཕྲ་མོ་ས་བོན་བཅས་པ་བསྒོམ། ། གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་བསམ་པར་བྱ། ། སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་དེ་འདྲ་བསྒོམ། ། མཁའ་གནས་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་བསྣམས། ། ཡང་དག་མཆོད་བྱ་གསོལ་བ་གདབ། ། དེ་ཡི་ཚིགས་བཅད་གཉིས་བརྗོད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་གསུང་ལམ་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། །

Having entered that family and made offerings, one should supplicate them in order to receive the blessing of the Mind Vajra. Having understood these two verses, one should recite the "All-Bringer of Bliss" (Sarvaśubhakara): "O glorious holder of the Mind Vajra, through meditating on the three indivisible vajras, please bless me today and act with the Mind Vajra. O Buddhas residing in the ten directions, through meditating on the three indivisible vajras, please bless me today and act with the Mind Vajra. Through the minds of all Buddhas, which are equal in qualities, look upon the mind as the stable mind blessed by that. One should view it as equal to the Lord of the Mind Vajra of the Perfect Buddhas. Blessed by the mantra of the Mind, one should recite the vajra words: OṂ SARVA-TATHĀGATA-CITTA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. This is the mantra." Above that, in the center of the breasts, in the center of the sign, there is no supplication; one should meditate on the Wisdom Being (Jñānasattva) similar to the Samaya Being (Samayasattva). At the throat, on a lotus born from ĀḤ, one should meditate on a subtle lotus arisen from ĀḤ together with its seed-syllable. One should contemplate the Speech Vajra. Meditate on [him] as similar to Avalokiteśvara. The Speech Vajra residing in space should be honored and supplicated. Recite those two verses: "O glorious path of the Dharma Speech, through meditating on the three indivisible vajras..."

དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། དབྱངས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཀུན་ཕུན་ཚོགས། ། རང་གི་ངག་ནི་མོས་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་གསུང་དང་མཉམ་གྱུར་པ། ། སྔགས་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཝཱ་ཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སྤྱི་བོར་ཟླ་གནས་ཨོཾ་ལས་ནི། ། བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ། ། ཨོཾ་དང་འཁོར་ལོ་པྲ་ལས་བྱུང་། ། ས་སྙིང་དང་འདྲ་དེ་བལྟས་ནས། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཕྱོགས་གནས་ལ། ། ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས་སྐུ་རྡོར་ཚོགས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུས་ནི་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུས་ནི་མཛད་དུ་གསོལ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་སྐུ་བལྟས་ལ། ། མཚན་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་འབར། ། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་ཕུན་ཚོགས་པ། ། མཉམ་པར་བྱ་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ས་སྙིང་ལ་སོགས་སྐུ་མཐར་ཐུག། མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་དག་པ། ། འདི་ལྟར་མདོར་བསྡུས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡིས་རྒྱས་བཏབ་པའོ། ། ཆུང་ངུའི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་དང་། །

Having blessed me today, please act with the vajra speech. Buddhas residing in the ten directions, through the meditation on the three indivisible vajras, having blessed me today, please act with the vajra speech. One should cultivate devotion in one’s own speech, which is the perfection of all branches of melody. Equal to the speech of the Buddhas, it should be blessed by this mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-VĀK-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. From the syllable OṂ situated on a moon at the crown of the head, an eight-spoked wheel arises. Having visualized the one who is like Kṣitigarbha, arisen from the OṂ and the wheel, one should supplicate the Buddhas residing in the ten directions to bless the vajra body with these two verses: Glorious holder of the vajra body, through the meditation on the three indivisible vajras, having blessed me today, please act with the vajra body. Buddhas residing in the ten directions, through the meditation on the three indivisible vajras, having blessed me today, please act with the vajra body. Having visualized the body as blessed, one should recite to make it equal to the blazing thirty-two major marks and the perfection of the minor signs. OṂ SARVA-TATHĀGATA-KĀYA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. From Kṣitigarbha and the others up to the end of the body, the eyes and so forth are purified; this should be understood in brief as being sealed by the four mudrās. This is the branch of the minor accomplishment.

ཆུང་ངུའི་སྐྱེས་བུའི་བྱེད་འབྲས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཆོས་རྒྱལ་དབང་བསྐུར་བ། ། དེ་བཞིན་འདིར་ནི་དྲན་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་འོད་ཀྱིས། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བསྐུལ་ནས་ནི། ། འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་རིག་མ་རྣམས། ། བར་མེད་ཁྱབ་པ་གང་རྣམས་ཀྱིས། ། པདྨའི་ཕྱག་ནི་ནུས་པ་ཡིས། ། རིན་ཆེན་བུམ་པ་ཡིད་འོང་བ། ། རང་ལུས་རྣམ་དག་ཁ་དོག་བཟང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་རབ་གང་བས། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེས་ཀྱང་། ། མཆོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིས། ། བདག་ཉིད་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བཞིན་དུ། ། དེ་ཉིད་རིག་པས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། སྤྱི་བོར་མི་བསྐྱོད་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱག་སོགས་ལྡན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་དམ་པའི་ཆུ། ། ཡོངས་སུ་གྱུར་བས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་མཐུར་ཤེས་བྱ། ། ཆུང་ངུའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་དང་། ། འབྲས་བུ་ཡང་ནི་དྲི་མེད་ནི། ། ཆུང་ངུའི་ངོ་བོར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། རྒྱུ་མཐུན་རྒྱུ་དང་འདྲ་བ་སྟེ། ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལྷག་འབྲས་བུ། ། གང་གིས་སྟོབས་ལས་གང་སྐྱེས་པ། ། འབྲས་བུ་དེ་ནི་སྐྱེས་བུར་འདོད། ། དྲི་མེད་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་སྟེ། ། གང་ཕྱིར་ཆོས་ཀུན་བདག་པོའོ། ། མ་ལུས་སེམས་ཅན་ཕུན་ཚོགས་དོན། ། སྣ་ཚོགས་དྲི་མ་འཁྲུ་བས་སོ། ། དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་མདུན་བལྟས་ལ། ། རང་སྙིང་བདག་ཉིད་མཉམ་བྱས་པ། ། དེ་ནི་སྔར་བཞིན་བསྒོམས་ནས་ནི། ། མིག་ལ་སོགས་པ་སྦྱང་བའོ། ། སླར་ཡང་འདི་ཡི་བྱེ་བྲག་ནི། ། རྣམ་པ་གཞན་དག་བརྗོད་པར་བྱ། ། སྐུ་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ། ། ཚིགས་བཅད་བརྗོད་པ་སྤངས་པའོ། །

This is the result of the activity of the person of small capacity. Just as a Dharma King is consecrated, so should it be remembered here. By the light from the heart of the wisdom-being (jñānasattva), the perfect Buddhas are exhorted. From those rays of light, the knowledge-consorts (vidyā) emerge, pervading everywhere without interval. With the power of their lotus hands, they hold beautiful, precious vases. Their own bodies are pure and of excellent color, completely filled with the bodhicitta. Preceded by offerings of form and the other sense objects, one should be consecrated by the knowledge of reality, just like a universal monarch. At the crown of the head is the perfect Buddha Akṣobhya, possessing the hands and so forth that will be described. One should meditate on the transformation of the supreme water of bodhicitta. This should be understood as the power of great wisdom. The great accomplishment of the small, and the stainless result, are proclaimed as the essence of the small. The result concordant with the cause is similar to the cause; the ripened result is the superior fruit. That which arises from the power of something is considered the "person" result. The stainless result is the result of separation, because it is the master of all dharmas. It is for the sake of the excellence of all sentient beings without exception, by washing away various stains. Likewise, having looked toward wisdom and made oneself equal to the self in one's own heart, having meditated as before, the eyes and so forth are purified. Furthermore, the distinctions of this will be stated in another way. Regarding the blessing of the body and so forth, the recitation of verses is omitted.

དེ་ནི་འབྲིང་གི་བསྙེན་སོགས་དང་། ། ལྡན་པར་ཉེ་བར་བརྟག་པར་བྱ། ། ཐབས་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡིན་ཀྱང་། ། ཤེས་རབ་ཆགས་པ་དག་གྱུར་ཏེ། ། དཔལ་ལྡན་གསང་འདུས་རྫོགས་བྱང་ཆུབ། ། སྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་སེམས་ལ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་འདོད་པས། ། བཏང་སྙོམས་ལམ་ལ་ཞུགས་གྱུར་པ། ། དཀར་དང་དཀར་མིན་ལྗང་སེར་དང་། ། དམར་པོ་ལྗང་སྔོན་འོད་འདྲ་བ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་དང་ཨཱཿཧཱ་ར་བཅས། ། གོ་རིམ་འདིས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། སྙིང་མིན་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེར་གྲགས། ། ལྟེ་མིན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། གསང་མིན་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། གསང་བར་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའོ། ། བརླ་ནས་རྐང་པ་ལ་གཏུགས་ལ། ། དོན་ཡོད་བལྟས་ཏེ་ཡི་གེ་དེས། ། ལྷ་མོའི་ཁ་དོག་དབྱིབས་རྣམས་ནི། ། དེ་ལ་དེ་རྣམས་བརྟག་པར་བྱ། ། ཧཱུྃ་སྐྱེས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ། ། དེ་ནི་དམར་པོ་འོད་ཕྲེང་བ། ། གསང་ཡིན་རང་གི་གསང་བ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་རྣམ་པར་བསམ། ། ཡི་གེ་ཨཱཿདང་ཨོཾ་ལས་བྱུང་། ། དེ་དག་ཟེ་འབྲུ་ནོར་བུ་དང་། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ནི་དུ་མ་རུ། ། བདག་ཀྱང་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། ། འདོད་ཆགས་ཆགས་པའི་སྤྱན་གྱིས་བལྟ། ། དེ་ནས་དེ་དང་བདེ་འདོད་པས། ། རྒྱལ་བའི་རྗེས་ཆགས་བྱ་བ་ཡི། ། ལུགས་ཡིན་ཞེས་ནི་བྱས་པའི་སེམས། ། མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འོད་ཟེར་ཞགས་པས་བཀུག་ནས་ནི། ། སྔགས་པས་དགའ་བ་བརྩམ་པར་བྱ། ། རང་འདྲའི་ནང་དུ་ལྷུང་གྱུར་པས། ། འདོད་ཆགས་ཉེས་བ་སྤངས་ནས་ནི། ། སྐལ་བཟང་མ་དང་རྗེས་ཆགས་བྱ། ། སངས་རྒྱས་མཆོད་ཕྱིར་ང་རྒྱལ་བྱ། ། སྔགས་འདི་ཉེ་བར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

One should examine this in conjunction with the approach and other stages of the intermediate [practice]. Although the method consists of the five wisdoms, when insight has become purified of attachment, for the mind that desires to accomplish the perfect enlightenment of the glorious Guhyasamāja, and wishing to manifest awakening, one enters the path of equanimity. With light resembling white, non-white, green-yellow, red, and green-blue, together with Oṃ, Hūṃ, Svā, Āḥ, and Hā, one should consecrate [the body] in this sequence. That which is not the heart is known as the Vajra Body; that which is not the navel is the Vajra Holder; that which is not the secret place is Ratnasambhava; and at the secret place is the Vajra of Passion. From the thighs down to the feet, one should look at Amoghasiddhi and, with those syllables, examine the colors and shapes of the goddesses therein. A red eight-petaled lotus born from Hūṃ, surrounded by a garland of light, is the secret place; one should clearly visualize one's own secret place as also becoming a vajra. Arising from the syllables Āḥ and Oṃ, one should also meditate upon oneself as the various forms of the Buddhas at the anthers and the jewel. Gazing with eyes of passionate attachment, and then desiring bliss with her, one should generate the thought: "This is the tradition of the Conquerors' passion." Through the application of the wisdom of equality, having summoned [the deities] with the noose of light rays, the mantrin should initiate the joy. Having fallen into the likeness of oneself, and having abandoned the faults of passion, one should engage in passion with the Fortunate Lady. To make offerings to the Buddhas, one should cultivate the divine pride and recite this mantra.

ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཏིང་འཛིན་རང་དོན་བསྒོམ་པའོ། ། འདི་ནི་དང་པོའི་སྦྱོར་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག། གཞན་གྱི་དོན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་ཟླ་ཡི། ། ཡི་གེ་མཾ་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་ཚོགས་ལ་གསོལ་བཏབ་ནས། ། རང་གི་ས་བོན་ནང་གཞུག་བྱ། ། རང་རིག་པདྨའི་ཁོངས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ནས་ནི་གདོན་པར་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཞུ་གྱུར་ནས། ། རང་གི་འོད་ནི་འབར་བ་ལས། ། དེ་དག་གྱུར་པ་ས་བོན་ཏེ། ། རང་གི་འོད་ཟེར་འབར་བ་ལས། ། དེ་གྱུར་རང་གི་ས་བོན་དགོད། ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྟེན་དང་བརྟེན་པ་རྣམ་པར་གསལ། ། གཅིག་ཉུང་ཉི་ཤུའི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། དེ་རུ་བརྟན་པར་བྱས་ནས་ནི། ། རྗེས་གནང་ཐོབ་བྱ་རིགས་བདག་ལས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོ་གདོན། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་སྔགས་བརྗོད་པས། ། བདེན་མིན་སྒྲོ་འདོགས་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེ་སྡང་རྒྱུན་ནི་དག་པ་ཡིས། ། མ་འདྲེས་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་འོད། ། ཕྱག་མཚན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དང་མཚུངས། ། རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་ལས་གྲུབ་པ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས། ། ཅུང་ཟད་འགྲོ་བའི་ཉམས་ཚུལ་ལྡན། ། སངས་རྒྱས་སྟོང་ནི་སྤྲོ་བྱེད་པ། ། དམར་དང་གནག་དང་དཀར་པོའི་གཟུགས། ། གཡོན་དང་དབུས་དང་གཡས་རྣམས་སོ། ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་གིས་ཡང་དག་བསྐུལ། ། མི་བསྐྱོད་གཙོ་བོ་གདོན་པར་བྱ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཞེ་སྡང་རིགས། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་བྱས། ། ཡིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རིག་བྱས་ནས། ། བསྡུས་ནས་བདག་ལ་བསྟིམ་པར་བྱ། །

OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANURĀGAṆA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. This is the meditation on the samādhi for one’s own benefit. This is the initial application. Therefore, the supreme king of maṇḍalas should be meditated upon for the benefit of others. By the light rays of the syllable MAṂ on the moon at the heart of the wisdom-being (jñānasattva), one should supplicate the assembly of Buddhas and cause them to enter into one’s own seed-syllable. Within the interior of one’s own lotus, one should draw forth [the deities] from the vajra. Once the bodhicitta has melted, from the blazing of one’s own light, they become the seed-syllables; from the blazing of their own light rays, they transform, and one should arrange one’s own seed-syllables. One should meditate on one’s own maṇḍala, with the support and the supported clearly manifest—the twenty deities in their single form. Having stabilized it there, one should obtain the permission from the Lord of the Family and draw forth the wheel according to the ritual. By the practitioner reciting the mantra, that which arises from the superimposition of the unreal, the stream of hatred is purified. It is the unmixed light of sapphire, with hand-symbols equal to Vajrasattva, accomplished from pure wisdom, and from the nature of the dharmadhātu, possessing a slight appearance of movement. One emanates a thousand Buddhas in red, black, and white forms, on the left, center, and right. Properly exhorted by VAJRADHṚK, Akṣobhya, the principal, should be drawn forth. Having made the sentient beings of the directions of the hatred family into the nature of Vajra-hatred, and having recognized them as such with the mind, one should gather them and dissolve them into oneself.

གཟུགས་ཕུང་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས། ། གཏི་མུག་ལུས་ནི་རྣམ་དག་པ། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་པ། ། འཁོར་ལོ་རལ་གྲི་ནོར་བུ་པད། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་རྣམ་པ་ཡི། ། ཞལ་དང་ཁ་དོག་རྗེས་སུ་བྱེད། ། སླར་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་གདོན་པར་བྱ། ། ཛི་ན་ཛིཀ་གིས་རྟག་པའོ། ། འགྲོ་བའི་གཏི་མུག་བཅོམ་ནས་ནི། ། མ་ལུས་དེ་ཡི་ངོ་བོར་བྱས། ། དེ་བསྡུས་ནས་ནི་བློ་ལྡན་གྱིས། ། མདུན་དུ་རི་བོང་དཀྱིལ་འཁོར་དགོད། ། ང་རྒྱལ་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡོད་ཚོར། ། ཕུང་པོ་རྣམ་པར་དག་གྱུར་པ། ། མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་ལྡན། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཞལ། ། རཏྣ་དྷྲྀཀ་གིས་རིན་ཆེན་དབང་། ། འཛམ་བུའི་ཆུ་བོའི་དང་མཚུངས་འོད། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་གདོན་པར་བྱ། ། རིན་ཆེན་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་པད། ། དེ་ཡིས་མ་ལུས་འཇིག་རྟེན་འདི། ། གཟིགས་ནས་བདག་དང་མཉམ་པར་མཛོད། ། ཡང་དག་བསྡུས་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཆར། ། དེ་ནི་ཉི་མར་དགོད་པར་བྱ། ། འདུ་ཤེས་ཕུང་པོ་དག་འདོད་ཆགས། ། རྣམ་རྟོག་ཤེས་པ་དག་གྱུར་པ། ། སོ་སོར་ཡང་དག་རྟོག་པར་བྱ། ། པདྨ་རལ་གྲི་ནོར་འཁོར་ལོ། ། གཡས་དང་གཡོན་གྱི་ཞལ་དག་ནི། ། འཇམ་པའི་ཆ་བྱད་དང་འདྲའོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཤིན་ཏུ་དམར། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་གིས་གདོན་པར་བྱ། ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ལས་འདས་པའི། ། ཆོས་ཉིད་རབ་ཏུ་སྟོན་བྱེད་པས། ། འདོད་ཆགས་སེམས་ཅན་དག་བྱས་ནས། ། བཟློག་པ་ལས་ནི་ཡང་དག་བྱུང་། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་ཡང་དག་བཟུང་། ། རྒྱབ་ཏུ་པདྨ་ཉི་དཀྱིལ་དུ། ། དེར་བྱོན་གནས་པར་ཡང་དག་བལྟ། ། ཕྲག་དོག་ལ་ཞུགས་རྣམ་པར་ཤེས། །

The aggregate of form and the ālayavijñāna, The body of delusion, are completely purified. They are the perfect mirror-like wisdom, Taking the form of the Great Vajra-Holder, With faces and colors corresponding to the wheel, sword, jewel, lotus, And vajra. One should again recite them mentally: "Jina-jik," which is the Constant One. Having conquered the delusion of beings, He makes them all, without exception, his own essence. Having gathered them, the wise one Should place a moon maṇḍala in front. The conceit of afflicted existence and the aggregates, When completely purified, are endowed with the perfect Wisdom of equality. Like the face of Mañjuvajra, "Ratna-dhṛk" is the Lord of Jewels, With a light like the Jambu River gold. The Great Being should recite: Jewel, sword, wheel, and lotus. Having beheld this entire world without exception, He makes it equal to himself. Having perfectly gathered them, in the southern direction, He should place it upon a sun disk. The aggregate of perception, desire, And the consciousness of conceptualization are purified. One should contemplate the wisdom of individual discernment. Lotus, sword, jewel, and wheel; The faces on the right and left Are similar to the appearance of Mañjuśrī. Amitābha is intensely red; "Ārolik" should be recited. Because he perfectly demonstrates the nature of phenomena Which transcends the expressed and the expresser, He purifies sentient beings of desire, Arising perfectly from the reversal [of that desire]. Abiding in great passion, The practitioner should perfectly grasp it. In the back, upon a lotus and sun disk, One should correctly visualize him arriving and remaining there. The consciousness that has entered into envy...

འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་དག་པ་ཡིས། ། གཅིག་ཏུ་ལྗང་གུ་མཐའ་ཡས་འོད། ། རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་ནོར་བུ་པད། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་གིས་དོན་ཡོད་གྲགས། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་བདེན་པའི་ལམ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་མཛད་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཕྲག་དོག་གཙོ་བོའི་ཕྲག་དོག་ལ། ། ཟློས་པས་རིམ་གྱིས་བཏུལ་ནས་ནི། ། བྱ་ནན་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པར། ། འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་བྱས་ནས་ནི། ། བསྡུས་ནས་བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་ནི། ། མཚོ་སྐྱེས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། སླར་ཡང་བཞུགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྩེ་གཅིག་ཡིད་ཀྱིས་གསལ་བར་བསྒོམ། ། ཀུན་ཀྱང་དམ་པའི་ཤེས་རབ་འཁྱུད། ། ལེགས་བརྒྱན་རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བསྒོམ་བྱ། ། རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། ས་དང་སྙིང་པོ་ཐབས་དང་ནི། ། སྟོང་པ་ཉིད་སྒོའི་རང་བཞིན་ཅན། ། རྟག་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་སྤྱན་མ་ནི། ། མོ་ཧ་ར་ཏཱི་ཞེས་པས་གདོན། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་བརྩོན་པ་དང་། ། སྙིང་རྗེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ། ། རང་གི་ཉེས་སྤོང་བསམ་གཏན་དང་། ། ཡང་དག་པ་ཡི་ལས་དང་ནི། ། མྱུར་བར་བདེ་བའི་བྱང་ཆུབ་དང་། ། མ་ལུས་ཐབས་ནི་གསུམ་དག་དང་། ། འགྲོ་བ་རིང་དུ་སོང་བ་ལས། ། ཇི་ལྟའི་སྟོབས་ཀྱིས་གཞག་བྱས་ནས། ། ཉེས་དང་འཇིགས་པས་ཀུན་ཉེན་ལ། ། ཕན་ཕྱིར་དེ་ནི་ཡང་དག་གནས། ། བསྡུས་ནས་ཡིད་ཀྱིས་བལྟ་བྱས་ཏེ། ། མེ་རུ་ཞི་བ་སྒྲུབ་བྱེད་མའོ། ། བྱམས་དང་སྨོན་ལམ་ཡང་དག་ལྡན། ། ཆུ་ཁམས་མཚན་མ་མེད་པ་ཡིས། ། རྣམ་དག་ལྷ་མོ་མཱ་མ་ཀཱི། ། མི་བསྐྱོད་རང་འོད་དང་མཚུངས་པ། ། དྭེ་ཥ་ར་ཏཱི་ཞེས་བསྐུལ་ནས། །

Through the purification of the aggregate of formations, He is entirely green with infinite light. Holding a sword, wheel, jewel, and lotus, He is Amoghasiddhi, the prajñādhṛk. He is the path of truth, the performance of activities, Acting for the benefit of all sentient beings. One should emanate him to pervade the expanse of space. Having gradually subdued the envy of the lord of envy through recitation, And having endowed him with the wisdom of performance, One should transform the nature of migratory beings. Then, having gathered them back, in the northern direction, Upon a lotus and sun maṇḍala, One should meditate on him residing once more. With a one-pointed mind, meditate clearly. All are embraced by sublime insight. Well-adorned, with the two primary hands, One should meditate in the vajra posture. Adorned with a topknot of matted hair, He is the nature of the earth, the essence, the method, And the door of emptiness. With a permanent form, Locanā is invoked By the mantra moharatī. Diligent in the welfare of sentient beings, The door of compassion and emptiness, The meditative concentration that abandons one's own faults, And the activity of the authentic, Swift awakening and bliss, Together with the three methods without exception, Having established them through whatever power is appropriate For those who have gone far into the migrations, And for the sake of benefiting those afflicted by faults and fears, He truly abides. Having gathered them and viewed them with the mind, She is the one who accomplishes the pacification of fire. Possessing love and authentic aspiration, Through the water element and the signless, The pure goddess Māmakī, Equal to the self-light of Akṣobhya, Is invoked by the mantra dveṣaratī.

ཀུན་ནས་འོད་ཟེར་མི་མཉམ་དང་། ། ཚོགས་ནི་སོགས་པར་རྩོམ་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་རྗེས་འབྲེལ་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་ནི་རྣམ་དག་དང་། ། འདིར་ནི་སྨོན་ལམ་གསུམ་དག་དང་། ། མི་གཡོ་བ་ལ་ངེས་བཞུགས་ནས། ། བྱམས་སོགས་དམ་པ་ལ་བཞུགས་ནས། ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་དོན་བྱས་ཏེ། ། འགྲོ་བ་དེ་དེ་འོད་འབར་བྱས། ། བསྡུས་ནས་བདེན་བྲལ་དུ་བཀོད་པ། ། ཡང་དག་འཇིགས་པ་འཇོམས་བྱེད་མའོ། ། སྟོབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དང་མེ། ། དགའ་བ་དང་ནི་སྨོན་པ་མེད། ། དག་པའི་གོས་དཀར་མོ་གདོན་བྱ། ། འོད་དཔག་མེད་པའི་བཙུན་མོར་མཚུངས། ། རཱ་ག་ར་ཏཱི་ཞེས་བསྐུལ་ནས། ། སྒེག་པའི་ཉམས་དང་དམ་པའི་དགའ། ། དགའ་བ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་དང་། ། རང་ལས་ཉོན་མོངས་བདུད་སོགས་ལས། ། རྣམ་པར་བཟློག་ལ་དགོད་པ་སྟེ། ། དེ་ཡིས་འགྲོ་ལ་ཕན་པར་བྱས། ། འདིར་ནི་སྟོབས་ནི་རྣམ་གསུམ་དང་། ། ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ལ་གཞག་པ། ། ཇི་ལྟར་བྱས་ནས་ཡང་དག་འོངས། ། འོད་མཛེས་འཁྲིགས་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། རླུང་དུ་རྒྱས་པ་འཕེལ་མཛད་མ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བཞུགས་པར་བསྒོམ། ། བཏང་སྙོམས་ཡེ་ཤེས་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། རླུང་དང་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ། ། རྣམ་དག་སྒྲོལ་མ་གདོན་པར་བྱ། ། བཙོ་མའི་གསེར་གྱི་འོད་དང་ལྡན། ། བཛྲ་ར་ཏཱི་ཞེས་སྔགས་ཀྱིས། ། རིན་ཆེན་དབང་གི་ཞལ་མཛེས་མ། ། འགྲོ་བའི་བྱ་ཀུན་རང་གི་ནི། ། བཏང་སྙོམས་ཡོན་ཏན་སོགས་ཀྱིས་མཛད། ། མི་རྟོག་པ་དང་རྣམ་རྟོག་དག། མཉམ་པར་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་ཐབས་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རྗེས་འཇུག་ལ། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་སྦྱར། །

With incomparable light rays radiating from all sides, She begins the accumulation of the two gatherings, Is connected to the welfare of sentient beings, And purifies the Buddha-fields. Here, through these three pure aspirations, And abiding unwaveringly, She dwells in the sublime qualities of love and so forth, And having accomplished the welfare of all beings, She causes those beings to blaze with light. Summarized, she is arranged in the southwest, The one who truly overcomes fear. The perfection of power, fire, Joy, and the wishless— One should recite the pure Pāṇḍaravāsinī, Equal to the consort of Amitābha. Having invoked her as Rāgarati, With a graceful expression and sublime joy, And the qualities of joy and so forth, She turns beings away from their own afflictions, Māras, and the like, And establishes them in the reversal of those states; Thus she brings benefit to the world. Here, the three powers Are established in the stage of Sadhumati. Having acted in this way, she has truly come, Possessing a garland of beautiful, dense light. She causes increase and expansion in the northwest; The yogi should meditate on her as she dwells there. Equanimity, the perfection of wisdom, Wind, and the nature of clear light— One should recite the pure Tārā, Possessing the luster of refined gold. With the mantra Vajrarati, She is the beautiful-faced one of the Lord of Jewels. She performs all the activities of beings through her own Qualities of equanimity and so forth. Non-conceptuality and the purification of conceptual thought, The thorough realization of equality, And the excellence of the means for the welfare of sentient beings— For those who follow what is hidden, She definitively joins all beings [to liberation].

ཡེ་ཤེས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ཡུམ་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི། ། ས་ལ་ཡང་དག་བཞུགས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་སྣ་ཚོགས་ཡོན་ཏན་རྟེན། ། བསྒོམས་ནས་སྦྱོར་བས་བསྡུ་བྱས་ཏེ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་ལྷ་མོ་དེ། ། དབང་གི་ལས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་བཞུགས། ། ཐམས་ཅད་རིན་ཆེན་ཅོད་པན་མཚན། ། ལང་ཚོ་སར་པས་འགྱིང་བག་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། ཟླ་མཛེས་གདན་དང་དེ་ཡི་འོད། ། བདག་འདྲའི་ཐབས་ལ་ཡང་དག་འཁྱུད། ། མཛེས་མ་དགའ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས། ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ད་ལྟར་བྱུང་། ། འཁོར་ལོ་ཨུཏྤལ་དམར་པོ་པད། ། ཨུཏྤལ་སེར་པོ་དང་འདྲ་བ། ། ཕྱག་མཚན་འདི་རྣམས་གཙོ་བོར་འགྱུར། ། ལྷག་མ་རང་གི་བདག་པོར་མཚུངས། ། སེར་སྣའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིས། ། སྤྱན་མ་གཉིས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དག་པ། ། འདི་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གདོན། ། ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་གྲགས། ། ཇི་ལྟར་ནུས་པས་སྦྱིན་པ་ལ། ། སེར་སྣའི་དྲི་མ་ལས་གྲོལ་ཕྱིར། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་དགོད་པར་བྱ། ། རབ་ནི་སྔོན་སོང་དགའ་བའི་སར། ། འགྲོ་བའི་དམ་པ་བཞག་ནས་ནི། ། ཕྱི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མཚམས་ཀྱི། ། མེ་ཡི་མཚམས་སུ་གཞག་པར་བྱ། ། རྣམ་དག་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་གྲུབ་པ། ། མཱ་མ་ཀཱི་དང་མཚུངས་པ་དེ། ། སྒྲ་རྡོ་རྗེ་གྲགས་གདོན་པར་བྱ། ། ངན་སོང་གིས་འཇིགས་སྐྲག་བྱེད་པ། ། སྡོམ་དང་ཤིན་ཏུ་སེམས་ཅན་དོན། ། དམ་ཆོས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་དང་། ། འདིར་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་གསུམ་ལ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ལ་ཞུགས་པ་དག། སྣོད་ནི་ཇི་ལྟར་གཞག་པར་བྱ། །

One should cause them to dwell perfectly upon the stages, which are the nature of the Mother, the Perfection of Wisdom, and the Cloud of Dharma. Then, having meditated upon the support of various qualities and gathered them through application, that goddess dwells in the northeast, performing the activity of magnetizing. All are characterized by jeweled crowns, possessing the grace of fresh youth, and endowed with the yoga of the vajra posture. Upon beautiful moon seats and their respective light, they perfectly embrace a consort like themselves; one should meditate on these beautiful ladies with joy. Having accomplished the welfare of beings in the directions, just as they have arisen in the present, these hand-symbols—the wheel, the red utpala, the lotus, and the yellow utpala—become the primary [attributes]. The remaining [symbols] are similar to their respective lords. As the antidote to avarice, the second Locanā is present; she is the purity of the perfection of generosity. Thus, one should invoke the Vajra of Form. Through the giving of Dharma, material goods, fearlessness, and renown, according to one's ability, in order to be freed from the stain of avarice, one should establish all beings without exception in [generosity]. Having placed the supreme beings on the stage of joy that preceded [the path], one should place [the deity] in the southeast corner of the outer maṇḍala. Accomplished through pure ethical discipline, she is similar to Māmakī; one should invoke the renowned Vajra of Sound. She terrifies those who fear the lower realms, and through vows and the supreme benefit of sentient beings, she fully upholds the sublime Dharma. Here, regarding the three types of ethical discipline, how should those who have entered into impaired discipline be placed as the vessel?

དེ་བཞིན་དྲི་མེད་ས་ལ་བཞག། སླར་ནི་ཇི་ལྟར་གཤེགས་བལྟས་ལ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་ཡིད་འོང་མའོ། ། དེ་བཞིན་བཟོད་པ་རྣམ་དག་མཆོག། རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་ཤེས་རབ་མཚུངས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་ལྡན་པ། ། དྲི་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་གདོན། ། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ཕུན་ཚོགས་དང་། ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ལྷག་གནས་དང་། ། གཞན་གྱིས་གནོད་པ་ལ་བཟོད་ལ། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་བཀོད་བྱས་ཏེ། ། དེས་ནི་འོད་བྱེད་ས་ལ་ནི། ། རྟག་ཏུ་བརྟེན་པར་བྱེད་པའོ། ། རླུང་དུ་མཛེས་པའི་གཟུགས་ཅན་ཏེ། ། བྱོན་ནས་གནས་པར་བལྟ་བར་བྱ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཕུན་ཚོགས་རྣམ་དག་པ། ། གོས་དཀར་མོ་དང་འདྲ་བ་གཞན། ། སླར་ཡང་འོད་དཔག་མེད་འཛིན་མ། ། རོ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་འབྱུང་། ། གོ་ཆ་བཞི་དང་རབ་སྦྱོར་དང་། ། ཡོངས་སུ་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། འདིར་ཡང་བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་གསུམ་དང་། ། སེམས་ཅན་འོད་འཕྲོ་ལ་འགོད་དེ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་ཚིམ་བྱེད་པས། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་བྱེད། ། དེ་བྱོན་ནས་ནི་དབང་ལྡན་དུ། ། ཡང་དག་གནས་པར་མཁས་པས་བསྒོམ། ། བསམ་གཏན་རྣམ་དག་ཡང་དག་གྲུབ། ། དོན་ཡོད་རང་འོད་རྗེས་བྱེད་མ། ། འཇིག་རྟེན་རྣམ་གཡེང་ཞི་བའི་ཕྱིར། ། རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་གདོན། ། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་གནས་པ་དང་། ། ཉེས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་དང་། ། ཁྱབ་བདག་དམ་པའི་བསམ་གཏན་ལ། ། སྐྱེ་བོ་མ་ལུས་ངེས་སྦྱར་ཏེ། ། ཀུན་ཀྱང་སྦྱང་དཀའི་ས་ལ་ནི། ། བརྟན་པར་ཡང་དག་སྦྱར་བྱས་ཏེ། ། ཤར་གྱི་སྒོ་ཡི་བྱང་དུ་ནི། ། བྱོན་ནས་ཡང་དག་གནས་པར་བསྒོམ། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྣམ་དག། རང་བཞིན་ཞི་བའི་གཟུགས་ཅན་མ། །

Likewise, having placed [the deity] on the Stainless ground, one should observe how [the deity] departed. In the southwest is the charming one; likewise, the supreme, pure patience is equal to the wisdom of Ratneśvara. Possessing the benefit of all sentient beings, one should truly invoke the Gandhavajrī. Through the excellence of focusing on the Dharma, the abiding in the suffering of sentient beings, and the patience toward harm from others, one establishes all wandering beings without exception. Thus, one always relies upon the Radiant ground. In the northwest is the one of beautiful form; having arrived, one should visualize her abiding there. The pure excellence of diligence is like the other, Pāṇḍaravāsinī. Furthermore, the holder of Amitābha, the Rasavajrī, truly arises. Through the application of the four armors and becoming thoroughly stable, here too, by means of the three types of diligence, one establishes sentient beings on the Radiant ground. By satisfying them with the nectar of wisdom, one satisfies all wandering beings. Having arrived, the wise should meditate on her truly abiding in the northeast. The pure, perfect accomplishment of meditative concentration follows the self-radiance of Amoghasiddhi. For the sake of pacifying worldly distractions, one should truly invoke the Sparśavajrī. Abiding in the Dharma of the present life and eliminating faults, one definitively joins all people without exception to the supreme meditative concentration of the Pervasive Lord. Having firmly joined them all to the Difficult to Conquer ground, one should visualize her having arrived and truly abiding to the north of the eastern gate. The pure Perfection of Wisdom is the one whose form is naturally peaceful.

ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་རིག་མ་འདྲ། ། དེ་ནས་ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་གདོན། ། སྦྱར་བྱ་ཐོས་དང་བསམ་པ་དང་། ། བསྒོམ་པ་ལ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ། ། གཏི་མུག་མུན་པའི་སྐྱེ་བོ་ཀུན། ། མངོན་དུ་གྱུར་ལ་བརྟན་པར་བྱས། ། ཤར་སྒོའི་ལྷོ་ཡི་ཆ་ལ་ནི། ། དམ་པའི་ལམ་མཆོག་གསལ་བྱེད་མ། ། མཐའ་ཡས་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་ནི། ། བློ་དང་ལྡན་པས་གནས་པར་བསྒོམ། ། ཐམས་ཅད་འདི་ལ་ཤེས་བྱས་ཏེ། ། ཐབས་དང་རྒྱན་དང་ཅོད་པན་དག། འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་ནི། ། རྩ་བའི་མཚན་མའི་ཁྱད་པར་ནི། ། མཛེས་པའི་མེ་ལོང་པི་ཝང་ཅན། ། དྲི་ཡིས་རབ་གང་དུང་དང་ནི། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིས་གང་བ་ཡི། ། རོ་ཡི་སྣོད་ནི་ཤིན་ཏུ་མཛེས། ། སྣ་ཚོགས་ཁ་དོག་གོས་དང་ནི། ། ཆོས་འབྱུང་གི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཕྱག་ནི་གཡས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། ཕྱག་རྒྱ་མཆོག་ནི་ཡིན་ཕྱིར་འཛིན། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། རིགས་ཀྱི་རིམ་པས་དགོད་པར་བྱ། ། གང་ཕྱིར་འདི་སྐད་ལེའུ་ནི། ། བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས་ཡང་གསུངས་པ། ། ཀུན་ཀྱང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་དགོད་པའི་ཕྱིར། ། དེ་རྣམས་གཞན་དུ་ཐོས་གྱུར་པས། ། དེ་རྣམས་འབྱིན་པ་ཡིག་གསུམ་འདོད། ། མ་དང་ཕུང་པོ་འཇིག་ཚོགས་ལྟ། ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཟད་ཅེས་བྱ། ། དད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་དག་གྲུ། ། ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་ནི་ཡང་དག་སྤྲོས། ། གདུལ་དཀའ་འདུལ་ལ་རབ་བརྩོན་པ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་འཇིགས་པའི་གཟུགས། ། ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་པས་ཁྲོ། ། གཤིན་རྗེ་འཇོམས་བྱེད་སྤྲོ་བར་བྱ། ། རང་གི་ཡོན་ཏན་ལ་བཀོད་ནས། ། རྣམ་མནན་རིམ་པ་བསྒོམས་པ་ལས། །

Like the consort of Samantabhadra, one should then invoke the Vajra Dharmadhātu. Regarding the specific distinctions of what is to be applied—namely hearing, reflection, and meditation—for all beings shrouded in the darkness of ignorance, one should bring [the deity] to manifestation and stabilize it. In the southern portion of the eastern gate, one should meditate with a discerning mind upon the one who illuminates the supreme, sublime path, an ocean of infinite qualities. Understanding all of this, the specific characteristics of the root symbols for all of these—including the methods, ornaments, and crowns—are as follows: a beautiful mirror, a lute, a conch filled with fragrance, and an exquisite vessel of taste filled with the nectar of primordial wisdom (jñāna). There are also garments of various colors and the mudrā of the source of phenomena (dharmodaya). Because they are supreme mudrās, they are held in the right hands. According to the divisions of body, speech, and mind, they should be arranged according to the sequence of the families. For this reason, it is also stated in the eighteenth chapter: "In order to arrange all as perfect Buddhas within the maṇḍala, those who have heard of them elsewhere desire the three syllables that emanate them. The 'mother' is the view of the transitory collection of the aggregates; it is said that the cognitive obscurations are exhausted. The true ship, whose nature is faith, emanates the assembly of wrathful deities. Those who are intensely diligent in subduing the difficult to tame, possessing terrifying forms in every respect, the wrathful Yamāntakṛt should be emanated. Having established them in their own qualities, one should meditate on the sequence of the treading down."

དེ་ནི་ཤར་ཕྱོགས་སྒོར་གནས་བསམ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུའོ། ། ལེ་ལོ་ཉོན་མོངས་བདུད་དང་ནི། ། མཐར་འཇིགས་ལྟ་བ་མི་མཐུན་ཕྱོགས། ། རྣམ་དག་བརྩོན་འགྲུས་ཡང་དག་འབྱུང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དོན་དུ། ། མ་ལུས་སྡང་བའི་ཚོགས་དག་ནི། ། གདུལ་བའི་དོན་དུ་ཡང་དག་བརྩོན། ། བསྐལ་པ་འབར་བའི་མེ་དང་མཚུངས། ། དེ་ཡི་འོད་ཟེར་ནམ་མཁའ་ཁྱབ། ། ལྷ་དང་ལྷ་མིན་སྤྱི་བོ་ཡིས། ། རིན་པོ་ཆེ་ཡིས་ཞབས་གཉིས་བརྒྱན། ། པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་པས་ཁྲོ། ། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཅེས་པས་གདོན། ། རང་གི་བརྩོན་འགྲུས་སོགས་ལྡན་པར། ། འགྲོ་བ་འདིར་བྱས་བྱོན་གྱུར་པ། ། ལྷོ་ཡི་སྒོ་རུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མཚོ་སྐྱེས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། འཆི་བདག་བརྗེད་ངས་ལོག་པར་ལྟ། ། སྐྱེ་བའི་སྒྲིབ་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས། ། རྣམ་དག་དྲན་པ་ལས་སྐྱེས་པ། ། པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཀྱིས་ཁྱབ་བདག། གདོན་བྱ་ཕྱོགས་སུ་སེམས་ཅན་དོན། ། བྱས་པས་དྲན་སོགས་མཆོག་གྱུར་པས། ། བྱོན་ནས་ནུབ་ཕྱོགས་སྒོ་རུ་ནི། ། ཉི་དཀྱིལ་ཡང་དག་གནས་པ་བསྒོམ། ། རྣམ་གཡེང་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན། ། ལྷ་ཡི་བདུད་དང་ལས་སྒྲིབ་དག། རྣམ་པར་གཡེང་ལ་རབ་གཏུམ་གཟུགས། ། ཏིང་འཛིན་དམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི། ། བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་པས་གྲོལ། ། བགེགས་འཇོམས་པ་ནི་གདོན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་བྱས། ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཟད་ལས་དེ་གྲུབ། ། དེ་ནི་བྱོན་ནས་ཡང་དག་གནས། ། བྱང་གི་སྒོ་ཡི་ཉི་མ་ལའོ། ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་མ་ལུས་པ། ། ཀུན་དུ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའོ། ། འདི་དག་ཞལ་མདོག་མཚོན་ཆ་རྣམས། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོར་བརྗོད་པ་ཡིན། །

One should visualize him stationed at the eastern gate, in the center of a sun maṇḍala. He is the purification of laziness, the afflictions, the māra of the aggregates, and the discordant side of views regarding the extremes. He is the source of pure diligence. For the sake of benefiting all sentient beings, he exerts himself perfectly to subdue the entire host of those who are hostile. He is like a fire blazing at the end of an aeon, his light rays pervading space. The gods and asuras honor him with their crowns, and his two feet are adorned with jewels. He is the wrathful one called Prajñāntakṛt; he is the one who banishes [obstacles] called "Wisdom-Ending." Endowed with his own diligence and other qualities, he has come to this world of beings. One should meditate on him at the southern gate. Upon a lotus and sun maṇḍala, he is the purification of the Lord of Death, forgetfulness, wrong views, and the obscurations of birth—the discordant side. He is born from pure mindfulness. He is the sovereign called Padmāntakṛt. Having performed the welfare of sentient beings in the direction of the demons, and having become supreme through mindfulness and so forth, he arrives and one should meditate on him perfectly stationed upon the sun maṇḍala at the western gate. He is the purification of distraction, the view of holding [extremes] as supreme, the māra of the gods, and the obscurations of karma. He has a most fierce form for those who are distracted. He is the liberation called Vighnāntakṛt; he is the one who banishes obstructors. Then, having performed the activities for beings, he accomplishes that through the exhaustion of the discordant side. Having arrived, he is perfectly stationed upon the sun at the northern gate. He is the one who utterly destroys the entire host of obstructors without exception. These [deities], with their facial colors and weapons, are described as the protection wheel.

དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་འཕྲལ་དུ་ནི། ། བསྒོམ་བྱ་དེ་རྣམས་འདིར་མ་བརྗོད། ། དགུག་པ་དང་ནི་གཞུག་པ་དང་། ། བཅིང་བ་དང་ནི་མཉེས་པ་ཡང་། ། ཉམས་པ་མེད་པའི་བྱ་བ་དག། འདི་རྣམས་བྱེ་བྲག་ཤེས་པར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་གདན་ལ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ནི། ། བཅས་པས་ཡང་དག་གནས་པ་རྣམས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་ལ་མངོན་ཕྱོགས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདིར་མི་འདོད། ། གཞན་དག་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ངོ། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ནི་གཡོན་བརྐྱང་གིས། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་འདིར་གནས་སོ། ། འདི་ལྟར་ཐམས་ཅད་དུ་གྲུབ་པ། ། དམ་ཚིག་དཀྱིལ་འཁོར་བལྟས་ནས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་འོད་ཀྱིས། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་པར་བྱ། ། བགེགས་ནི་མཐར་བྱེད་ལ་སོགས་པས། ། བགེགས་བསྐྲད་ཡང་དག་བསྲུངས་ནས་ནི། ། མཆོད་ཡོན་དབུལ་བྱ་རང་སྔགས་ཀྱིས། ། དམ་པའི་ཙནྡན་ལ་སོགས་པའི། ། དགུག་པ་ལ་སོགས་ལས་རྣམས་ནི། ། མན་ངག་གིས་ནི་རིག་པར་བྱ། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་སོགས་ཁྲོ་བོས། ། ཇི་ལྟར་སླར་ཡང་རིམ་བཞིན་དུའོ། ། འདི་ནི་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་མཐུན་གྱིས། ། ཡང་དག་འབྲས་སྐྱེས་དམ་པ་དང་། ། ཆེན་པོའི་བསྙེན་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། བསྒོམ་པ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས། ། སོ་སོར་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱིས། ། མིག་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ན། ། ཆེན་པོའི་རྣམ་སྨིན་འབྲས་དོན་དང་། ། ཆེན་པོའི་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཐུགས་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལས། ། ཆེན་པོ་ཡི་ནི་སྒྲུབ་པ་དང་། ། ཆེན་པོ་དེ་ལས་གྲུབ་གྱུར་པ། ། འབྲས་བུའང་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའོ། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དབང་ཐོབ་པ། ། ཆེན་པོར་སོན་པར་གྱུར་པ་སྟེ། །

Therefore, those objects of meditation are not described here for the time being. One should understand the specific details of summoning, entering, binding, and pleasing, which are the activities of the undecaying. All [deities] are correctly situated upon their seats in the cross-legged posture, facing the lord of the maṇḍala. Here, the Bodhisattvas are not intended [to be in that posture]; others are in the sattvaparyaṅka. The wrathful deities, however, abide here specifically in the pratyālīḍha posture. Thus, having visualized the samaya-maṇḍala established in all respects, one should summon the wisdom-maṇḍala with the light from the heart of the wisdom-being (jñānasattva). Having expelled the obstructors and properly protected [the site] with Yamāntaka and the others, one should offer the arghya water with one's own mantra. The activities of summoning and so forth, using sublime sandalwood and the like, should be understood through the oral instructions. This is done by the wrathful deities such as Yamāntaka in their proper sequence. This should be known as the great "service" (sevā), which is the sublime result born of the concordant cause of the great. Through the nature of the three meditations, by the individual deities of the maṇḍala blessing the eyes and so forth, it is the great "ripened result" and the great "near-attainment" (upāsādhana). From the blessing of the mind and so forth, it is the great "attainment" (sādhana), and the result produced from that great [attainment] is the "human-made result" (puruṣakāra). Having obtained the power of perfection, one has reached the great state.

འདིར་ཡང་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དེ་ཡང་དྲི་མེད་འབྲས་བུར་གྲགས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། མཱ་མ་ཀཱི་དང་སྒྲ་རྡོར་དག། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་རྣམས་ལས། ། པདྨ་གཤིན་རྗེ་མ་གཏོགས་པའི། ། སྤྱི་བོར་མི་བསྐྱོད་དོན་གྱིས་སོ། ། དེ་ལའང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་གནས། ། ཐུགས་གསུང་སྐུ་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི། ། མི་བསྐྱོད་དཔག་མེད་རྟག་པ་རྣམས། ། ཁ་ཅིག་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་སྨྲ། ། རྣམ་པར་མ་སྤྲོས་རང་བཞིན་ལ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་གཅིག་རང་བཞིན་པས། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་རུ་བསྒྲགས་པ་ཡིན། ། ས་ཡི་སྙིང་པོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། སྤྱན་དང་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། སྤྱི་བོར་རྟག་པ་རིན་ཆེན་དབང་། ། དྲི་ཡི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་སྙིང་ལའོ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་པད་མཐར་བྱེད། ། གོས་དཀར་རོ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། སྤྱི་བོར་འོད་དཔག་མེད་པར་འགྱུར། ། གཙུག་ཏུ་ནོར་བུ་བཞིན་དུ་གསལ། ། སྒྲོལ་མ་སྒྲིབ་པ་རྣམ་སེལ་དང་། ། རེག་བྱའི་རྡོ་རྗེ་ཅོད་པན་ཡང་། ། དབང་བསྐུར་གོ་འཕང་ཐོབ་གྱུར་ནས། ། འདྲེན་པ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་བཞུགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི། ། སྤྱི་བོར་ཡང་ནི་གསལ་གྱུར་པ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའོ། ། གང་གིས་གང་ལ་དབང་བསྐུར་འདིར། ། དེ་ཡི་དེ་ནི་བདག་པོར་འདོད། ། དབང་གི་གོ་འཕང་གནས་གྱུར་པ། ། སྤྱི་བོར་རང་གི་བདག་པོས་མཚན། ། དེ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་མི་བསྒོམ། ། ལྷག་མ་ནང་བདག་དཀྱིལ་འཁོར་མིན། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཡིས་མཚན་པ་དང་། ། རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་དབང་བསྐུར་མིན། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་མིན། ། གང་རྣམས་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་མིན། །

Here, too, is the great accomplishment, which is renowned as the stainless fruit. For the Buddhas, Vajrasattva, Māmakī, and Śabdavajrā; and for the wrathful deities of Vajrapāṇi, with the exception of Padma and Yamāntaka, Akṣobhya is placed on the crown by way of the ultimate meaning. In that regard, the Great Vajradhara resides; for the Vajras of Mind, Speech, and Body, Akṣobhya, Amitābha, and Vairocana are [the lords]. Some assert [the lord] to be Vajradhara. In the nature that is without conceptual elaboration, because the five primordial wisdoms are of a single nature, they are proclaimed as the five Buddhas. Kṣitigarbha and Yamāntaka, with Locanā and Rūpavajrā, have Vairocana and Ratnasambhava on their crowns. Gandhavajrā and Ākāśagarbha [have the same]. Lokeśvara and Padmāntaka, with Pāṇḍaravāsinī and Rasavajrā, have Amitābha on their crowns, shining like a jewel upon the crown. Tārā, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Sparśavajrā, having attained the state of empowerment, have the Guide Amoghasiddhi residing [on their crowns]. Samantabhadra, for the Dharmadhātu, has the Great Vajradhara shining upon the crown. Whichever [deity] is empowered by whom, in this context, that [empowerer] is asserted as the lord. Having attained the state of empowerment, they are marked on the crown by their own respective lords. These are not to be meditated upon in this maṇḍala; the remainder are not the internal self-maṇḍala. They are not marked by the four mudrās, nor are they empowered by the lords of the families, nor are they of the nature of wisdom and method, nor do they have three faces and six arms.

གང་གིས་གང་ལ་ཕྱོགས་བཅུ་རུ། ། འགྲོ་བའི་དོན་ནི་བྱེད་པ་མིན། ། དབང་བསྐུར་གྱི་ནི་རྗེས་ཐོགས་ལ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་མཆོད་པར་བྱ། ། ཚོགས་གཉིས་པོ་ནི་འཕེལ་ཕྱིར་དང་། ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི། ། འོད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ནས་བཀུག། དེ་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ། ། རང་གི་སྙིང་གར་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཞུ་བར་གྱུར་བསམས་ལ། ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་རྣམ་པར་འབྱུང་། ། ལྷ་མོའི་པདྨར་བལྟ་བར་བྱ། ། དེ་ནི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས། ། འོད་ཟེར་གཟུགས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་དབྱུང་། ། དེ་རྣམས་འོད་ཟེར་སྒོ་དབྱུང་བ། ། རྒྱན་ནི་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་རྣམས། ། རྟོག་པ་ལས་ནི་གྲོལ་འགྱུར་བས། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་རྒྱུ་ཡིས། ། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་ཡང་དག་བལྟ། ། འཇིག་རྟེན་ལྟ་ལ་མཁས་པ་རྣམས། ། ནམ་མཁར་མ་ལུས་སྤྲུལ་བྱས་ལ། ། མཆོད་པ་འཛིན་པས་བྲེལ་བའི་ཕྱིར། ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་སོགས་ལྷ་མོའི་ཚོགས། ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་མཉམ་གྱུར་པས། ། ཀུན་ནས་དེ་ལས་བྱུང་གྱུར་པ། ། ལྷ་རྫས་སྤོས་ནི་ཡིད་འོང་བ། ། སྣ་ཚོགས་ཕྱི་ཡི་མེ་ཏོག་སོགས། ། རང་གི་བདེ་བར་གཤེགས་ཀྱང་མཆོད། ། མཆོད་པའི་བདག་ཉིད་མཉམ་སོན་པར། ། མཆོད་པ་ཉིད་དུ་སེམས་ཀྱིས་བསམ། ། མི་བརྟན་པ་ནི་རབ་ཞི་ཉིད། ། སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཐམས་ཅད་སྒྲ་བརྙན་དང་མཉམ་པར། ། སྒྲ་ཡི་ཚོགས་ནི་ངེས་བསམས་ཏེ། ། ཆོས་རྣམས་རང་ལས་དབྱེར་མེད་པས། ། འདོད་པའི་ལྷ་ཡིས་བསྟོད་པར་བྱ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། །

Whoever, in the ten directions, does not act for the benefit of beings, should, immediately following the empowerment, perform offerings with a discerning mind. In order to increase the two accumulations and to generate the essence of wisdom, one should summon everything from all sides with the light from the seed syllable of wisdom at the heart. There, the objects such as forms and so forth should be made to enter one’s own heart. Then, imagining them to have melted, they emerge through the vajra path. One should look upon them in the lotus of the goddess. From the pores of the skin, they are emitted in the form of light rays. Those who are emitted through the gateway of light rays, bearing all ornaments, become liberated from conceptual thought. Through the cause of the bliss of the perfect Buddha, one should correctly view them as illusions and the like. Those skilled in the views of the world, having emanated them throughout the entirety of space, should, because they are busy holding offerings, [be seen as] the assembly of goddesses such as Rūpavajrā, who have become equal to space. From all of them, delightful divine incense and various external flowers and so forth emerge. One should also make offerings to one’s own Sugata. With a mind that has reached the equality of the nature of the offering, one should contemplate the offering itself. The unstable is utterly pacified; one should recite this mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. All sounds are equal to echoes; having definitely contemplated the collection of sounds, since all phenomena are inseparable from oneself, one should praise the desired deity: Akṣobhyavajra, great wisdom...

རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁས་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་མཆོག་གི་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མེད་མཁའ། ། རང་བཞིན་དག་པ་གོས་པ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་དཔག་མེད་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་གནས་ཟླ་བ་ལ། ། གནས་པའི་ཧཱུྃ་སྐྱེས་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་བཅས་སོ། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་འདི་བསམ་བྱ། ། དུང་མདོག་གཞུ་དབྱིབས་རྒྱལ་མཚན་ལྡན། ། ཡཾ་སྐྱེས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་དབུས་རཾ་སྐྱེས་དམར་པོ་ནི། ། ཟུར་གསུམ་མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་སྟེང་ཨ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། པདྨའི་སྣོད་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི། ། བི་མུ་མ་ར་ཤུ་དང་བཅས། ། གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན་དང་ལྔའོ། ། སངས་རྒྱས་ས་བོན་བུམ་སོགས་ཀྱིས། ། གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དེ་རུ་རྡོ་རྗེ་དབབ་པར་བྱའོ། ། ཞུ་གྱུར་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཞུ་བྱས་ཏེ། ། མེ་ནི་རབ་ཏུ་གསལ་བྱས་སོ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་དེ་རུ་དགོད། ། སྟོན་ཟླའི་འོད་ཟེར་ཕུང་པོ་འདྲ། ། དེ་འོད་ཀྱིས་བཀུག་སངས་རྒྱས་ཀྱི།

Vajradhātu, the great wise one, The three maṇḍalas of the supreme three vajras, To Vajraghoṣa, I prostrate and offer praise. Vairocana, the great purity, Vajra Peace, the great joy, The supreme of the supreme, naturally luminous— To the Teacher Vajra, I prostrate and offer praise. Ratnarāja, the most profound, Vajra Sky, the stainless expanse, Naturally pure and unstained— To the Vajra Body, I prostrate and offer praise. Vajra Amitāyus, the great king, Non-conceptual Sky, the Vajra Holder, Who has attained the perfection of passion— To the Vajra Speech, I prostrate and offer praise. Amoghasiddhi Vajra, the perfect Buddha, Who fulfills all intentions, Arisen from the very nature of purity— To Vajrasattva, I prostrate and offer praise. One should meditate on a HŪṂ born from a moon Situated in the direction of space. That is the Vajra together with HŪṂ. Below that, one should contemplate this: A conch-colored bow-shaped banner, The wind maṇḍala born from YAṂ. In its center, a red triangle Born from RAṂ, the fire maṇḍala. Above that, in the center of a lotus vessel Arisen from A, are the syllables VI, MU, MA, RA, and ŚU, Along with the five: GO, KU, DA, HA, and NA. With the seed syllables of the Buddhas and the vases, Consecrate them in their proper order. There, one should cause the vajra to descend. Having melted, by means of the light rays, Then everything is made to melt, And the fire is made intensely bright. Place the syllable OṂ there, Resembling a mass of autumn moonlight. By its light, the Buddhas are summoned.

། བདུད་རྩི་མ་ལུས་ནང་དུ་གཞུག། བློ་དང་ལྡན་པས་བདུད་རྩི་བཞིན། ། དེ་ནི་འོད་ཟེར་གྱིས་གང་ལྟ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་ཡི། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། རང་གི་སྙིང་ཟླར་འཁོར་ལོ་ནི། ། དཔའ་བོའི་བློ་ཡིས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱིས། ། ལྕེ་ལ་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་སྟེ། ། ཡང་དག་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ནས་འབྲས་སྐྱེས། ། རྩེ་ལྔ་དཀར་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རང་བཞིན་སྤྱི་བོར་བསམས་ནས་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱ། ། རྟོག་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། བློ་དང་ལྡན་པས་འདི་བསམ་མོ། ། ལྕེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་སྦུ་གུ་ཡིས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་བཀུག་པར་བྱ། ། བདག་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱང་། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་ཆུ་དེས་ཚིམ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འབྱིན་པ་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཆོ་ག་ནི། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་གི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཡོངས་སུ་གནས། ། རང་སེམས་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་བསྒོམ། ། ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། ལས་ཀྱི་རྒྱལ་མཆོག་སྒྲུབ་པ་ལའོ། ། གཅིག་དང་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཡིས། ། ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་ཡོད་མ་ཡིན། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ཡིས་འཛིན་པ་མེད། ། རྣམ་པར་ཤེས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། ། དེ་ཕྱིར་འདི་དག་རང་ཡིད་དངོས། ། བག་ཆགས་ཀྱིས་དཀྲུགས་རྨི་ལམ་བཞིན། ། འགྲོ་བ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་མིན། ། འདི་དག་རབ་ཏུ་རྟོགས་པར་བྱ། ། འདི་ལྟར་སྤྱད་བྱས་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། ཡེ་ཤེས་སྙིང་གའི་ས་བོན་རྣམས། ། སྤྲོས་པས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ། ། དེས་ནི་རྫོགས་སངས་རྒྱས་སུ་བྱས། །

All the nectars should be drawn inside. With a discerning mind, like nectar itself, one should view it as filled with light rays. It is consecrated by the three syllables: OṂ ĀḤ HŪṂ. With a heroic mind, one should meditate on a wheel within the moon at one’s own heart. As for oneself and the members of the maṇḍala, a blazing vajra is on the tongue; one should meditate on a white five-pronged [vajra] arising from the perfect HŪṂ. Having visualized the nature at the crown, one should satisfy the Tathāgatas. With a mind free of conceptualization, the wise should contemplate this. With the hollow tube of the tongue-vajra, the wise should draw [the nectar] in. Both oneself and the members of the maṇḍala are satisfied by that water of wisdom nectar. This ritual of tasting the nectar, preceded by the emergence of the maṇḍala, is fully established as the meditative absorption of the Supreme King of the Maṇḍala. In order to bring one’s own mind under control, one should meditate on the yoga of the bindu and so forth. One should meditate as appropriate for the accomplishment of the Supreme King of Activities. External entities do not exist as either one or many; therefore, there is no grasping of them. Even consciousness does not exist. Therefore, these are the actual nature of one’s own mind, like a dream disturbed by habitual tendencies. One should thoroughly realize that beings are not as they appear. By practicing in this way, one becomes a perfect Buddha. Through the radiation of the seeds of wisdom at the heart, all beings without exception are thereby made into perfect Buddhas.

སླར་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་བཀུག་ནས་ནི། ། རང་གི་སྙིང་གར་གཞུག་པར་བྱ། ། ཙ་ན་ཀ་གནས་དབང་གྱུར་ལྟ། ། རང་སྔགས་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། དེ་ཡི་ནང་སོང་བལྟ་བར་བྱ། ། བདག་ཉིད་ལྷ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་དེ་འོད་ཀྱིས། ། ཐུགས་ལ་སོགས་པ་སད་པར་བྱ། ། སླར་ཡང་དེ་ཡིས་ཐམས་ཅད་ནི། ། བར་མེད་རབ་ཏུ་གསལ་བར་རོ། ། བ་སྤུའི་ཁུང་བུ་ལས་སོང་བ། ། འོད་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་གསལ་ལོ། ། སླར་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་བསམས་ཏེ། ། རབ་ཞུགས་གསལ་བའི་གཟུགས་སུ་ལྟ། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ལྟར་སེམས་རྩེ་གཅིག། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་འབབ། ། འདི་ནི་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། སྔར་བཞིན་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་བས། ། སངས་རྒྱས་ཚོགས་ནི་ཡང་དག་གཞུག། རང་གི་ས་བོན་རྟག་ལས་གྲུབ། ། ཞུ་བར་གྱུར་ཅེས་བསམ་པར་བྱ། ། རང་རིག་གསང་བའི་སྣ་རྩེ་ལ། ། ནས་ཙམ་གྱི་ནི་ཚད་དག་ནི། ། རལ་གྲི་རང་ས་བོན་སྐྱེས་ལྟ། ། དེ་དབུས་ཡུངས་ཀར་དང་མཉམ་པའི། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། ཁ་དོག་ལྔ་ལྡན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་དེའི་དབུས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དང་པོ་སྨིག་རྒྱུ་འདྲ་བ་སྟེ། ། དུ་བ་ལྟ་བུ་གཉིས་པ་ཡིན། ། མཁའ་སྣང་ལྟ་བུ་གསུམ་པ་ཡིན། ། མར་མེ་ལྟར་འབར་བཞི་པ་ཡིན། ། སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ནི། ། རྟག་ཏུ་སྣང་བ་ལྔ་པ་ཡིན། ། འདི་ལྟར་མཚན་མ་ལྔ་རྣམས་ནི། ། སེམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བརྟན་གྱུར་པར། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ཤེས་པར་བྱ། ། འགྲོ་བའི་དོན་ནི་རབ་སྒྲུབ་ཕྱིར། ། སྤྲུལ་པ་ཡི་ནི་དབང་གྱུར་པར། ། ཕན་སེམས་སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་ཡིས། །

Once again, having summoned [the deities] with the mind, one should cause them to enter one’s own heart. Like a chick that has gained mastery over its dwelling, they take the form of the bindu of one’s own mantra. One should visualize them having entered within that. Through the light of the wisdom-being (jñānasattva) of the deity maṇḍala of oneself, the heart and so forth are awakened. Furthermore, by that, everything becomes clearly manifest without interruption. The various lights that have issued from the pores of the skin also shine forth. Again, having contemplated that very [state], one should visualize the form as clearly entered. When the yogi’s mind is thus one-pointed, the nectar of wisdom flows. This is the yoga of the bindu. As before, being exhorted by light rays, the assembly of Buddhas is perfectly summoned. One should contemplate that they have become dissolved, established from one’s own seed-syllable. At the tip of the secret nose of self-awareness, the size of a barley grain, one should visualize a sword born from one’s own seed-syllable. In its center, because it is the nature of the five wisdoms, one should meditate on that which possesses five colors, equal in size to a mustard seed. In the center of that which was just described, one should meditate on the complete maṇḍala. First is like a mirage; the second is like smoke; the third is like fireflies in the sky; the fourth is like a blazing lamp; and the fifth is the constant appearance like a cloudless sky. The yogi should understand these five signs as they become firmly stabilized by the mind. For the sake of perfectly accomplishing the welfare of beings, one should gain mastery over emanations through the intention of compassion and the altruistic mind.

གཟུང་བ་ལ་སོགས་མ་མྱོང་བས། ། བདག་ཉིད་རིག་ལ་བསྟན་ནས་ནི། ། སངས་རྒྱས་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་སྟེ། ། མཚན་མའམ་འོད་ཟེར་ལས་སྤྲུལ་པས། ། འདི་ནི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། སྐུ་གསུང་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་རྣམས་ནི། ། བདག་ཉིད་བསྒོམ་ལ་རབ་བརྩོན་པ། ། རང་མཚན་ལྟེ་བར་གནས་གྱུར་པ། ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་རང་བསྟན་ལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿམཾ་ཧཱུྃ་ཞེས་གསལ་བར། ། བལྟ་བྱ་དེར་གནས་བློ་ཡིས་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་བྱ། ། འདིར་ནི་ཁ་ཅིག་ཡང་དག་གནས། ། རླུང་དང་ཆུ་དང་དབང་ཆེན་དང་། ། མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་དག་ཏུ། ། སྐུ་སོགས་ས་བོན་གཞན་དག་ནི། ། གཞུང་ལུགས་སྨྲ་བས་བརྗོད་པའོ། ། དེ་རྗེས་རང་གི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། མཁས་པས་རང་སྔགས་དབྱེ་བ་མེད། ། རིང་མིན་ཐུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། སྔགས་ནི་འདི་ལྟར་གདོན་པར་བྱ། ། སྲོག་གི་རླུང་གིས་ཁྱབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་གྱི། ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་ཐུགས་སོགས་བྱིན་རླབས་བཞིན། ། དེ་རྣམས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་སོགས་ཀྱིས། ། དེར་གནས་མཆོད་པ་བྱས་ནས་ནི། ། བལྟ་བྱ་བདེ་མཆོག་ཐོབ་པ་ཡིས། ། རྩོལ་བའི་རླུང་གིས་བཀུག་ནས་ནི། ། རང་རང་ས་བོན་དུ་གཞུག་བྱ། ། རིམ་པ་འདི་ལྟར་བྱ་བ་ནི། ། སོ་སོར་རིམ་ནི་གསུམ་སྤྲོ་བ། ། བརྗོད་པས་མ་ལུས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། སྔགས་ཀྱི་བློ་ནི་བསྡུས་བྱས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་ས་བོན་ཡེ་ཤེས་ལ། ། ཀུན་ནམ་རྟག་ཏུ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། འདིར་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཁ་ཅིག་གིས། ། ཐིག་ལེ་ཕྲ་མོར་ཡང་དག་ལྡན། ། ཆུང་ངུ་སོགས་དབྱེ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དང་པོར་མ་སྐྱེས་རང་བཞིན་དུ། ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བརྟག།

Since one has not experienced the apprehended object and so forth, having demonstrated the self-awareness, one should emanate the buddhas. Emanated from signs or rays of light, this is the subtle yoga. Exerting oneself in meditating on the body, speech, wisdom, and mind as one's own nature, they abide at the navel as their own characteristics. Just as they are shown to oneself, one should clearly visualize "Oṃ Āḥ Maṃ Hūṃ" and, with a mind abiding there, perform the ritual of mantra recitation. In this regard, some correctly abide in the center of the maṇḍalas of wind, water, the great powerful earth, and fire; other seed-syllables for the body and so forth are spoken by those who propound the scriptural systems. Thereafter, abiding in one's own meditative concentration, the wise person should recite their own mantra without distinction, neither too long nor too short. The mantra should be recited in this way: it should be pervaded by the life-force wind. From the seed-syllables such as "Oṃ" and so forth, the body and so forth should be emanated. Just as all are blessed as the mind and so forth, having made offerings there with Rūpavajrā and the others, and having attained the vision of the supreme bliss, one should draw them in with the effort-wind and cause them to enter their respective seed-syllables. The procedure to be performed in this sequence is the emanation of the three stages individually. By means of the recitation, all should be emanated without exception. Having gathered the mind of mantra, one should emanate the wisdom seed-syllable into wisdom at all times or constantly. In this regard, some yogis are perfectly endowed with the subtle drop. Through the application of the divisions of the small and so forth, they first conceptualize the body and so forth as being of an unarisen nature.

རང་གི་ས་བོན་བྱང་ཆུབ་བརྟག། བསམ་གཏན་བཟླས་པའི་ཆོ་གས་གནས། ། འདི་ནི་བཟླས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ཞུམ་པའི་སེམས་དང་ལེ་ལོ་དང་། ། རྒོད་པ་ལ་ནི་ལྷག་མཐོང་བྱ། ། འདི་ལྟར་ཞུམ་པས་གཟུང་གྱུར་ནས། ། ལྷ་མོའི་གླུ་ཡིས་བསྐུལ་བ་སྟེ། ། རྒོད་པ་ཐིག་ལེའི་སྦྱོར་སོགས་ཀྱིས། ། དེ་ཉིད་བསྒོམ་པས་ཞི་བར་བྱ། ། དངོས་པོ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཡིས། ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཡིད་ལ་བྱ། ། བསྒོམ་པས་བསྐྱོད་པས་ངལ་གྱུར་ན། ། དེ་རྣམས་ཞི་བར་བྱ་ཉིད་ལ། ། འདི་ལྟར་ཚིམ་པའི་ཆོ་ག་བྱ། ། ཉམས་སྟོབས་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སྤྱི་བོར་མཐོ་གང་གིས་སྤགས་པར། ། བདུད་རྩི་དཀྱིལ་འཁོར་བདུད་རྩིར་བཅས། ། ཨོཾ་ཡིག་དཀར་པོ་དང་ལྡན་ལྟ། ། བདུད་རྩི་འཛག་པའི་འོད་དང་བཅས། ། དེ་ནས་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་རྒྱུན། ། རྟག་ཏུ་འཛག་པར་བྱེད་པ་ནི། ། སྲོག་རྩོལ་འོད་ཀྱིས་བཀུག་བྱ་སྟེ། ། བློ་ལྡན་གྱིས་སྐུ་སོགས་ལ་དབབ། ། འདི་ནི་ཚིམ་བྱེད་ཆོ་གའོ། ། འདི་ལྟར་ཐང་ཅིག་ངལ་བསོ་སྟེ། ། བདེ་ཞེན་གྱིས་ནི་མ་དཀྲུགས་པར། ། ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། མ་(ཞན་,ཞེན་)པ་ཡིས་སྔགས་བཟླས་བྱ། ། གང་ཚེ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དང་། ། བསྒོམ་པ་གཏོང་བར་འདོད་པ་ཡིས། ། དེ་ཚེ་མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས། ། མཚན་མའི་ས་བོན་ལ་བསྡུས་བྱ། ། སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རིམ་གྱིས་སོ། ། གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་མ་གོས་པ། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་ནོ། །

Examine one’s own seed of awakening; abide by the ritual of meditative concentration and recitation. This is the ritual of recitation. When the mind is despondent, lazy, or agitated, one should apply special insight (vipaśyanā). If one is thus seized by despondency, one should be exhorted by the songs of the goddesses. Agitation should be pacified by meditating on reality (tattva) through the application of the drops (bindu) and so forth. By means of the analytical investigation of phenomena, one should bring emptiness (śūnyatā) to mind. If one becomes weary from the movement of meditation, in order to pacify those [distractions], one should perform the ritual of satisfaction. To increase one’s strength and vigor, one should visualize a nectar maṇḍala, together with nectar, one thumb-breadth above the crown of the head, accompanied by a white syllable OṂ and radiant light from which nectar drips. Then, the stream of the nature of nectar, which is constantly dripping, should be drawn in by the light of the vital winds (prāṇāyāma) and caused to descend upon the body and so forth by the wise. This is the ritual of satisfaction. Having rested for a moment in this way, without being disturbed by attachment to bliss, one should recite the mantra without clinging, preceded by the drops and so forth. When one wishes to depart or wishes to conclude the meditation, at that time one should perform the offerings, praises, and the tasting of nectar according to the ritual. Then, the vajras of body, speech, and mind should be dissolved into the seed syllables of the signs. All the emanated maṇḍalas should be [dissolved] gradually according to the ritual. One should meditate on that which is primordially unborn, the very nature of body, speech, and mind, unstained like space, the nature of non-dual wisdom (jñāna).

འདི་ནི་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་མཆོག་གི། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས། ། སླར་ཡང་སྨོན་ལམ་གདབ་བྱ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་ཉེར་འཕེལ་ཕྱིར། ། བདག་གིས་བསོད་ནམས་གང་བསགས་དང་། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་བསྟེན་པ་ཡིས། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་བདག་གྱུར་ནས། ། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་སྒྲོལ་གྱུར་ཅིག། སེམས་ཅན་དོན་ཐབས་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བས་ལེགས་གྲུབ་ཤོག། སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ། ། དེ་སྲིད་འགྲོ་ལ་ཕན་བྱེད་ཤོག། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པ་ཡིས། ། སྐུ་གསུམ་རྣམ་པར་གནས་པ་དང་། ། བདག་ལ་འགྲོ་བ་རེ་བ་དང་། ། འདོད་པ་བདག་ལ་སྒྲུབ་པར་ཤོག། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ཐམས་ཅད་ན། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། གདུལ་བའི་ཐབས་ནི་རིག་པ་ཡིས། ། སྣོད་དང་སྣོད་མིན་བསྐང་བར་བྱ། ། གདུལ་བྱ་མ་ཡིན་ཁ་ཅིག་ནི། ། ཁམས་གསུམ་དག་ཏུ་བྱུང་གྱུར་ན། ། ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ལམ་ལ་ནི། ། དེ་རྣམས་བདག་གིས་གཟུང་བར་བགྱི། ། འདི་ནི་སྨོན་ལམ་མོ། ། ལྷག་པའི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་ནས་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་ཡིད་ནི་ཆགས་མེད་པས། ། སྣང་བའི་གོ་འཕང་ལ་གནས་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་རང་གི་ལྷ་གཟུགས་སམ། ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་རྗེས་རིམ་མམ། ། གཟུགས་སོགས་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོའམ། ། རང་རང་དག་པར་རྣམ་པར་གནས། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་བདག་ཉིད་རྣམས། ། ཇི་ལྟར་ཐོབ་པའི་ཡུལ་རྣམས་ནི། ། དོག་པ་མེད་པ་ཉེ་བར་སྤྱད། ། འདི་ནི་མཐའ་ཡས་མཆོད་མཆོག་ཏུ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་གསུངས། ། རྟག་ཏུ་བར་མེད་སྦྱོར་བས་ན། །

This is proclaimed as the samādhi of the supreme king of activities. Furthermore, one should make aspiration prayers for the sake of increasing the welfare of sentient beings: "By whatever merit I have accumulated and by relying upon Mañjuvajra, may I become Mañjuvajra and liberate sentient beings from suffering. May I be perfectly accomplished through the victory of the means for the welfare of sentient beings. For as long as sentient beings remain in saṃsāra, may I continue to benefit them. Through the Dharmakāya, Sambhogakāya, and Nirmāṇakāya, may I abide in the three bodies; may all beings place their hopes in me, and may I fulfill their desires. In all world systems, at every moment and in every way, through the knowledge of the means of training, may I satisfy those who are vessels and those who are not. If there are some who are not to be trained and who have arisen within the three realms, I shall lead them all onto the path of enlightenment." This is the aspiration prayer. Having arisen from the samādhi through the application of the meditational deity, the yogi, with a mind free of attachment, abides in the state of appearance. All things abide as the forms of one's own deity, or as the sequence of one's own family, or as the vajra nature of form and so forth, each abiding in its own purity. By the nature of non-dual primordial wisdom, the great Vajradhara identities himself with all things. He should enjoy the objects as they are attained without any sense of restriction. This is the supreme, infinite offering, as perfectly taught by the Buddhas. Through constant and uninterrupted application, [one should practice].

བྱང་ཆུབ་འབྲས་བུ་སྟེར་བར་བྱེད། ། ཟས་ལ་སྦྱོར་ན་སྔར་བཞིན་དུ། ། བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཆོ་གས་བརྟེན། ། འདི་ནི་ཕྱི་ཡི་སྦྱིན་སྲེག་གམ། ། གཞན་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་བསྒྲེ་བར་བྱ། ། ཡིད་ཀྱིས་བསམ་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། ལེགས་པར་བརྟེན་པས་དེ་བཞིན་སྤྱོད། ། ཕུང་པོའི་བུད་ཤིང་བསྲེགས་པ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་མེ་རུ་བླ་ན་མེད། ། བདག་ཉིད་མཆོད་པ་ཉིད་ནི་བྱ། ། གཞན་ནམ་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྟག་ཏུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱིས། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་བདེ་གཤེགས་བཞེད། ། སྡོམ་ལ་གནས་པས་ཇི་ལྟར་རྙེད། ། བདག་ཉིད་དམ་ཚིག་མ་ཉམས་པས། ། རྙེད་པས་ཉིན་མོའམ་མཚན་མོ་རུ། ། ལེགས་པར་སྤྲོས་པས་ཡང་དག་སྤྱད། ། གང་གིས་སེམས་ཅན་མཉམ་མེད་དོན། ། སངས་རྒྱས་མཆོད་པ་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། གང་ཡང་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ལས། ། སྙིང་རྗེའི་བསམ་པས་རྒྱལ་བ་སྟེ། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། དེ་ཀུན་དེ་ཡིར་འགྱུར་བ་སྟེ། ། ལྷག་པའི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བདག་ཉིད། ། གང་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་བྱ་སྟེ། ། འདིའམ་གཞན་དུ་སྨན་པའམ། ། ཕ་ཡིས་བུ་ལ་བསླབ་ཆེད་དུ། ། འབྲས་བུ་མེད་ལ་ཕན་བསམས་པས། ། ལས་ཀྱི་གནོད་པ་རྩོམ་པར་བྱེད། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་དང་། ། དངོས་ཀུན་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིས། ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་མཉམ་པའི་སེམས། ། གཉིས་མེད་རྣལ་འབྱོར་མིན་ཞེས་འགྱུར། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། དེ་ཡི་འཁོར་ལོའི་དབུས་གནས་ཏེ། ། ཇི་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་དབང་བསྐུར་བ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པ་བླང་བར་བྱ། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་ཟླ་རུ། ། ཁམས་སྐྱེས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེར་གནས། ། ཟླ་བར་ཁཾ་ཡིག་བཅས་བསམས་ནས། །

It bestows the fruit of enlightenment. When applying it to food, one should rely on it according to the previous procedure of tasting the nectar. This should be understood as an external fire offering, or it may be applied by other means as well. Even by merely intending it with the mind, one should practice in that way through proper reliance. By burning the fuel of the aggregates, one should perform the supreme offering of oneself in the fire of primordial wisdom. Whether it be another or one's own meditational deity, this samaya of the constant qualities of desire is the intention of the Sugatas. Abiding by the vows, whatever is obtained, one should properly enjoy it by day or night without violating the samaya of oneself. That which accomplishes the peerless benefit of sentient beings is the supreme offering to the Buddhas. Furthermore, whatever actions of the body and so forth are performed with a compassionate intention, they become the Victors' own through the nature of mantra and mudrā. One should perform everything as the yoga of the meditational deity. Whether in this life or another, for the sake of benefiting those without fruit, a father might initiate harmful actions toward his son. Through the ritual of wisdom and method, and by knowing the nature of all things, the mind becomes equal to space; this is what is called non-dual yoga. Possessing the yoga of Amoghasiddhi, one abides in the center of his wheel. Having received the empowerment in the proper manner, one should restore any impaired samaya. Within the moon of one's own wisdom mind, the various elements abide as the Viśvavajra; having visualized the syllable Khaṃ upon the moon, [one should proceed].

འོད་ཟེར་གྱིས་ནི་རྒྱལ་བ་བསྐུལ། ། སླར་ཡང་འདི་ནི་ཁྱད་པར་ཏེ། ། དབང་བསྐུར་སྔོན་དུ་སོང་བ་ཡིས། ། བླ་མ་བརྙས་ལ་སོགས་ཉེས་པ། ། བཤགས་དང་སྦྱིན་དང་མཆོད་སྟོན་ནོ། ། སྔར་གྱི་དབང་བསྐུར་བཞིན་དུ་ཁྲུས། ། རང་གི་འཁོར་ལོའི་བདག་སྦྱོར་ལྡན། ། ཐུན་མཚམས་གསུམ་དུ་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། ལས་དང་པོ་ཡིས་མཉམ་མར་བྱ། ། རང་གིས་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། སྔར་བཞིན་དུ་ནི་ཉེར་བསྡུས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོར་མཉམ་སོན་པས། ། ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེར་ལྡན་པས་ཉལ། ། ནང་པར་ཉལ་བས་ལྡང་བ་ན། ། ལྷ་མོའི་གླུ་ཡིས་བསྐུལ་བ་སྟེ། ། སྔར་བཞིན་བསྒོམ་པ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། རྟག་ཏུ་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བརྩམ། ། ཉེ་བའི་སྒྲུབ་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་ཅུང་ཟད་ཐོབ་བདག་པོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟུལ་ཞུགས་ལྡན། ། དང་པོའི་ལས་དང་འདྲ་བར་བསྒོམ། ། སྤྲོ་བ་དང་ནི་བསྡུ་བར་ལྡན། ། སླར་ཡང་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་སོ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཡེ་ཤེས་རྫོགས། ། མཚན་མིན་རྣལ་འབྱོར་ཡང་དག་བསྟེན། ། སོ་སོར་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ། ། རྟག་ཏུ་སྣང་བས་ཕན་པ་བསྒོམ། ། འཁོར་ལོ་བདག་ཉིད་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། མཚན་མ་གཉིས་ནི་ཐོབ་གྱུར་པ། ། དང་པོའི་ལས་ཅན་འདིར་ཤེས་བྱ། ། དེ་ནས་རེ་རེ་འཕེལ་བ་ནི། ། ལྷག་མའི་རྣལ་འབྱོར་པར་ཤེས་བྱ། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་ནི་ཡོངས་རྫོགས་པ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལས་དང་པོའི། ། འབྱིན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་སོང་བ། ། ལྷག་མའི་མཚམས་ལ་བསྒོམ་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱིན་པ་དང་། ། སླར་ཡང་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་སྡུད་པ། ། གང་ཚེ་ཉལ་བར་འདོད་གྱུར་ཞེས། །

The light rays exhort the Victors. Furthermore, this is the distinction: having preceded it with empowerment, one should perform the confession, giving, and offering feasts for faults such as disparaging the guru. One should bathe as in the previous empowerment, possessing the yoga of the lord of one's own maṇḍala, and meditate during the three sessions; the beginner should practice with equanimity. Having dissolved the maṇḍala emanated by oneself as before, and having entered into the wisdom maṇḍala, one should sleep endowed with insight and compassion. When rising from sleep in the morning, one is exhorted by the songs of the goddesses; having preceded it with meditation as before, one should always begin the recitation of the mantra. Starting from the "near-attainment" (upāsādhana), the master who has attained a slight degree of wisdom and possesses the mantra vows and ascetic observances should meditate as in the stage of the beginner. Possessing the emanation and withdrawal, there is again the authentic wisdom. In an instant, wisdom is perfected; one relies perfectly upon the yoga of the signless. Abiding in the individual maṇḍalas, one should always meditate on the benefit of appearance. By means of the form of the lord of the maṇḍala, the two signs are attained; this should be known here as the beginner. Then, as each [stage] increases, one should be known as a yogi of the remainder. The three samādhis are fully perfected; as before, for the beginner, the emanation of the maṇḍala has preceded it. In the remaining intervals, one meditates on the emanation of the wisdom maṇḍala and the withdrawal of the emanated retinue. When one wishes to go to sleep—

རྣལ་འབྱོར་བ་ནི་གཞན་དག་སྨྲ། ། རྡུལ་ཚོན་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའམ། ། ཡིད་ཀྱིས་སྤྲུལ་པར་བྱ་བ་ཡང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་ལེགས་མཆོད་པ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དེར་མཆོད་ནས། ། རང་འདོད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་ཡང་དག་གནས། ། འདོད་པའི་དངོས་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་རྒྱུ་ལ་སེམས་བརྟན་པས། ། སྔར་གསུངས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་སྤྲོ་བའི་ཁྲོ་བོའི་འོད་ཟེར་ནམ་མཁར་འབར། ། འཁོར་ལོའི་བདག་པོ་ཤེས་བྱ་ཆོ་ག་ཡིས་ནི་རང་ཉིད་དེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། ངེས་པར་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་མཆོག་ཉིད་ཅེས་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱ། ། ལོག་འདྲེན་བགེགས་ནི་སུན་ཕྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་དབང་ནི་བསྐུར་བར་བྱ། ། མི་བསྐྱོད་པས་དབེན་སླར་ཡང་གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་དེ་ཡི་བདག་པོར་འགྱུར། ། འཁོར་ལོའི་བདག་པོ་དེ་ཡི་གནས་ཞུགས་དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བའི་ཆ་ལ་ལྡན། ། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་མི་བསྐྱོད་ཅེས་སུ་གསལ་བར་གཞན་གྱིས་གཞུང་དག་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང་། ། གསང་བར་ཡང་ནི་འཁོར་ལོའི་བདག་པོ་གསང་བ་དེ་ཡང་འགྱུར་ཞེས་འདིར་སྨྲ་མི་རིགས་མིན། ། འདིར་ནི་དག་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་མེ་ལོང་ལ་སོགས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་པར་བརྗོད། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཡི་བདག་པོར་གྱུར་པས་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་རིག་པར་འདོད། ། སྤྱིར་བཏང་ལས་གཞན་འདིར་ནི་གཞན་དག་ནི། ། ཉམས་མྱོང་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་དེ་ཁོ་ནས། ། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་ཉིད་དུ་མཉམ། ། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་མིན་པར་ཇི་ལྟར་རྟེན། ། ཞི་དང་འཁྲུལ་པའི་དྲི་མའི་རྙོག་པས་གོས་པའི་ཡིད་ནི་དག་པས་དཀར་བའི་གཟུགས། །

Other yogis say: Having drawn a maṇḍala of colored powders or even one emanated by the mind, and having made excellent offerings to the body, speech, and mind according to the ritual, one should abide perfectly in the center of the wheel through the yoga of one’s chosen deity and accomplish the desired object. With a mind stable in that cause, the blazing light rays of the wrathful Amṛtakuṇḍalī, previously described, radiate into the sky. Through the ritual of knowing the Lord of the Wheel, one should possess that very yoga. One should understand that this is indeed the supreme luminosity, the nature of phenomena. The Blessed One should subdue the misleading obstructors and confer empowerment upon oneself. If one is separated from Akṣobhya, one will again become the Lord of those Buddhas. Entering the abode of that Lord of the Wheel, one possesses the central hub. Although others clearly state in their treatises that this is the Blessed One Akṣobhya, it is not incorrect to say here that the Lord of the Wheel is also the secret one. Here, those of pure intellect describe the mirror-like [wisdom] and so forth as the purity of form and so forth. Since consciousness is the Lord of those, it is held to be known upon the central seat. Generally, others here say that apart from that, through the single experience itself, Buddhas and non-Buddhas are equal. How can a Buddha be a non-Buddha? The mind, stained by the turbidity of the impurities of peace and delusion, becomes a white form through purification.

སེམས་ཅན་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཡིད་ཀྱིས་རྒྱས་པ་སེར་བའི་འོད། ། དམར་པོ་འདོད་ཆགས་རྣམ་དག་ཀུན་གྱི་དབང་གིས་ཆོ་ག་ལ་ནི་སྦྱོར་གྱུར་པ། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་ཞེས་བྱའི་ངོ་བོར་གྱུར་པས་བཻ་ཌཱུརྱ་ཡི་ཁ་དོག་འབར། ། ཞེ་སྡང་ཉོན་མོངས་རྣམ་དག་ཀྱང་ནི་ཤིན་ཏུ་སྡང་བ་རྣམས་ལ་གནག་པའི་འོད། ། མེ་ལོང་ལ་སོགས་མི་འདོད་པས་ན་ཇི་ལྟར་ཡང་འདིར་ཞེ་སྡང་དག། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་མེ་ལོང་སོགས་སུ་གྱུར་པ་སྔོན་པོའི་གཟུགས་སུ་གང་གིས་ཡིན། ། ཅིའི་ཕྱིར་དབུས་སུ་ཞེ་སྡང་རྣམ་དག་གྲུབ་སྐུ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་མཛེས་པར་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་སྤྱིར་བཏང་ལ་ཡང་འདི་ནི་ནང་འདུས་རང་གི་བདག་དང་མི་བསྐྱོད་གཉིས། ། དེའི་ཕྱིར་བདེ་བར་གཤེགས་པར་གཅིག་གྱུར་གཞན་མིན་དེ་ཡི་གཟུགས་མི་བསྟེན། ། འདི་ལྟར་གཞན་དུ་འགལ་བ་སྤང་བའི་བློ་རྣམས་ཇི་ལྟར་ཡང་དག་གསུངས། ། ཐ་དད་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བྱས་གྱུར་པས་ཇི་ལྟར་སྒྲོལ་མ་ལ་སོགས་གཉིས་སུ་རྟོགས། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་རྣམས་ནི་འདི་རྣམས་ངེས་པར་ཡེ་ཤེས་སོ་སོ་སྟེ། ། ལྷག་པར་གྲགས་པ་གང་གིས་གང་དུ་མྱུར་བ་ཡེ་ཤེས་དེའི་དག་པ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འགྱུར་ཁ་དོག་གནས་པ་རྟོག་པས་གལ་ཏེ་ཁ་དོག་ཡིན་གྱུར་ན། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་འཇམ་དཔལ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བདག་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་ལུགས་ནི་གལ་ཏེ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་བདེ་གཤེགས་གནས་ལ་བརྟེན། ། རང་རིགས་དབང་ཕྱུག་དང་ནི་རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་འཁོར་ལོའི་བདག་པོར་གནས་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་བདག་ཉིད་ངོར་མཚོན་གང་ཞིག་གསང་བའི་འཁོར་དབང་ཕྱུག།

With a mind that completely fulfills the intentions of sentient beings, the yellow light of the Saṃbhoga [body] is expansive; red, through the power of the purification of desire, is applied to the ritual. Having become the essence of what is called "diligent activity," it blazes with the color of lapis lazuli. Even the purification of the affliction of hatred is a black light for those who are extremely hateful. Since the mirror and so forth are not desired, how is it that hatred is purified here? By what means does the Vajra-holder become the blue form within the mirror and so forth? Why is the body of the purified hatred in the center established as white and so forth, appearing beautiful? Just as in the general rule, this is the inclusion of the internal self and Akṣobhya. Therefore, the Sugata is one and not other; one does not rely on that form. In this way, the minds that avoid contradiction have been correctly taught. Since they are produced by distinct wisdoms, how are Tārā and the others understood as two? These, which are the nature of the five wisdoms, are certainly individual wisdoms. By whatever is renowned, wherever it is swift, that is the purity of that wisdom. If the color established by wisdom were to become a conceptual color, then Mañjuśrī, the lord of the maṇḍala, would certainly become the lord himself in clarity. If there is any system of the Vajra-holder, it relies on the state of the Sugata. One should abide as the lord of the wheel, the sovereign of one's own family, and the son of the Victor. The secret lord of the retinue is characterized by the perspective of the Buddha and the non-Buddha self.

མི་བསྐྱོད་ངེས་པར་བདག་པོར་གྱུར་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་གཉིས་སུ་འགྱུར། ། དཔལ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱི་ལམ་ཞུགས་བླ་མ་རྗེས་བསྟེན་པས། ། བདག་གིས་མན་ངག་ཁྱད་པར་གང་ཞིག་ཅུང་ཟད་ཐོབ་གྱུར་པ། ། འདི་ནི་དེ་ཡི་དྲན་པ་ཉམས་པར་མ་གྱུར་ཞེས་ཕྱིར་དང་། ། དེ་ཕྱིར་འདི་ནི་ཡང་དག་སྤེལ་བ་བདག་མཉམ་བློ་ལ་ཕན་ཕྱིར་རོ། ། ལེགས་པར་བསྡུ་བྱས་བདེ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་བྱང་ཆུབ་ལམ་ཐོབ་པ། ། འདིར་ནི་བདག་གིས་གང་ཞིག་མཉམ་པ་མེད་པའི་བསོད་ནམས་གྲངས། ། དཔལ་ལྡན་གསང་བ་འདུས་པའི་ཆོ་ག་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོན་སྤངས་པ། ། དེ་ཡིས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་གོ་འཕང་སྐྱེ་བོས་ཐོབ་པར་ཤོག། རྒྱལ་དང་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་མ་ཡིན་སྤངས་གྱུར་པ། ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་རྣམས་ལ་ཕྱོགས་བཅུར་གནས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས། ། དེ་ཡིས་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་རྒྱལ་བས་བྱིན་ཞེས་པས། ། དགའ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་གྲགས་འདི་ནི་བདག་གིས་བཀོད། ། དགའ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་རྒྱལ་བས་བྱིན་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་པདྨ་ཀ་ར་ཝརྨ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་རིན་ཆེན་བཟང་པོའི་འགྱུར། །

If Akṣobhya is the lord, then Vairocana and the others become two. Having entered the path of the glorious Jñānapāda and followed the guru, I have obtained some slight portion of the special oral instructions. This is so that his memory may not fade, and for the sake of benefiting the minds of those equal to me, I have correctly propagated it. This well-composed sādhana of bliss, which attains the path to enlightenment, contains a measure of incomparable merit. By this very ritual of the glorious Guhyasamāja, which is free from faults, may beings attain the state of supreme enlightenment. Those beings who are not to be tamed by the Victors or the Sons of the Victors, and those inconceivable sentient beings dwelling in the ten directions—for the sake of their attainment of enlightenment, the Victor bestowed this. Thus, I have composed this work known as the Ānandapradīpa-sādhana. The Ānandapradīpa-sādhana, composed by the great master Jinasuta, is complete. Translated by the Paṇḍita Padmakaravarma and the translator Rinchen Zangpo.