A Maṇḍala Ritual

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མཎྜལ་བི་དྷི། བོད་སྐད་དུ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མི་ཤེས་མུན་པའི་བགེགས་སེལ་ཅིང་། ། འགྲོ་བའི་ཕུན་ཚོགས་མཆོག་གྱུར་པ། ། འཇམ་མཆོག་བླ་མ་ལ་བཏུད་དེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་གསལ་བཤད་བྱ། ། ངོ་ཚ་ཡང་ནི་རྣམ་སྤངས་ཏེ། ། སློབ་མ་བློ་དམན་ལ་བརྩེ་བས། ། ཕན་ཕྱིར་ཆོ་ག་འདི་བརྩམས་ཀྱིས། ། སྐྱེ་བོ་དམ་པ་བཟོད་མཛད་རིགས། ། ཐོག་མར་རེ་ཞིག་སྔགས་པ་གྲགས་པ་དང་། མ་གྲགས་པ་དང་། རྙེད་པ་དང་། མ་རྙེད་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། བསྟོད་པ་དང་། སྨད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱིས་སེམས་མ་འཕྲོགས་པ། འཇིགས་པ་མེད་པ། གཡོ་དང་བྲལ་བ། ལུས་དང་སྲོག་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་དང་། གཏོང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས། ཐུན་བཞིས་དང་པོའི་སྦྱོར་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་དང་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་བསྒོམས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བས་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ན་ནི་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་མི་བསྐྱོད་པའི་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་འབུམ་བྱའོ། ། གསུང་དང་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྔགས་དེ་བཞིན་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་སྔགས་འབུམ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་སྔགས་རེ་རེ་ཞིང་ཁྲི་ཁྲི་བཟླའོ། ། ཡང་ན་འཁོར་ལོ་ཅན་གྱི་བཀའ་ཐོབ་ན་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱའོ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་རིམ་པའོ། །

In the language of India: Maṇḍalavidhi. In the language of Tibet: dKyil ’khor gyi cho ga (The Ritual of the Maṇḍala). Homage to the Blessed One Mañjuvajra. I bow to the supreme Guru Mañjuśrī, who dispels the obstacles of the darkness of ignorance and is the supreme excellence for wandering beings. I shall clearly explain the drawing of the maṇḍala. Having cast aside even a sense of shame, and out of compassion for disciples of inferior intellect, I have composed this ritual for their benefit. Noble beings should grant me their forbearance. First, the practitioner—whether renowned or unknown, whether experiencing gain or loss, pleasure or pain, praise or blame—must not be captivated by these eight worldly concerns. Possessing the characteristics of being fearless, free from deceit, and indifferent to body and life, and endowed with qualities such as generosity, one should first perform the preliminary service (pūrvasevā) by delighting in the meditation of the three samādhis: the initial application, the supreme king of maṇḍalas, and the supreme king of activities. In that regard, if it is the maṇḍala of the Mind, one should perform one hundred thousand recitations of the mantra of Akṣobhya, the principal of the wheel. For the maṇḍalas of Speech and Body, one should likewise recite the mantras of Amitābha and Vairocana, the principals of those wheels. Furthermore, one should recite one hundred thousand of the mantra of one’s own chosen deity (iṣṭadevatā) and ten thousand of each mantra of the deities of the maṇḍala. Alternatively, if one has received the command of the Wheel-Holder (the Buddha), one should draw the maṇḍala. This is the sequence of the preliminary service.

དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པར་ཞུགས་ལ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཆུས་བསང་ཞིང་བྱུག་པ་བྱས་ལ། སའི་ལྷ་མོ་ལ་ཡང་དམ་ཚིག་གིས་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་པ་བསྒོམས་ཏེ་བགེགས་རྣམས་བསྐྲད་ནས། འབྱོར་བ་ཅི་ཡོད་པས་མཆོད་པ་དང་། གཏོར་མ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ་སའི་ལྷ་མོ་བློས་ནམ་མཁའ་ལ་བཞག་སྟེ། པུས་མོ་ནུབ་ཙམ་བརྐོས་ནས། གྱོ་མོ་ལ་སོགས་པ་བསལ་ཏེ། ས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁུང་བུ་དགང་བར་བྱའོ། ། ཡང་གསང་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་ལས། པུས་མོ་ནུབ་ཙམ་བརྐོས་ནས་ནི། ། ས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དགང་བར་བྱ། ། གལ་ཏེ་ལྷག་པར་གྱུར་ན་ནི། ། དེ་ཚེ་དངོས་གྲུབ་ཡོད་པར་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁུང་བུ་དགང་བའི་དུས་སུ་ཡང་མཆོད་པ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་དང་གཏོར་མ་བྱའོ། ། ཕྱིའི་ས་སྦྱང་བའོ། ། ཡང་སློབ་དཔོན་རང་གི་སློབ་མ་དང་བཅས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པར་མཆོད་པ་དང་། ས་སྦྱང་བ་བྱས་ལ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་པའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པའམ། རང་གི་འདོད་པའི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ཨོཾ་བྷཱུ་ཁཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་ས་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ལ། ཧཱུྃ་ལཾ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བསམས་ལ། ཨོཾ་མེ་དཱི་ནཱི་བཛྲཱི་བྷ་ཝ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུྃ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ས་སྦྱང་བའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་དབུས་སུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས། རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཆང་བ་ལ།

Then, having entered the maṇḍala house, one should purify and smear it with water consecrated by reciting the mantra of Amṛtakuṇḍalī. One should also make a request to the Earth Goddess (Pṛthivīdevī) by means of the samaya. Then, having meditated on a ten-spoked wheel and expelled the obstructing spirits, one should perform offerings, torma offerings, and fire rituals with whatever resources are available. One should then mentally place the Earth Goddess in the sky, dig a pit knee-deep, remove shards of pottery and the like, and fill the pit with that very same earth. As it is said in the Guhyatattvatantra: "Having dug knee-deep, One should fill it with that very earth. If there is an excess, Then it is explained that siddhi will be attained." At the time of filling the pit, one should also perform offerings, fire rituals, and torma offerings. This is the purification of the external earth. Furthermore, the master together with his disciples should perform offerings and the purification of the earth in the maṇḍala house. Then, either through the application of the ten-spoked wheel or through the application of one's own chosen deity, one should meditate on the earth as having the nature of space with the mantra oṃ bhū khaṃ. One should contemplate it as having the nature of vajra with hūṃ laṃ hūṃ. One should then consecrate the earth with oṃ medinī vajrībhava vajrabandha hūṃ. This is the sequence for the purification of the earth as an internal identity. Then, the Vajra Master, possessing the application of the three samādhis, stands in the center of the maṇḍala site while holding a vajra and bell.

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་བཞི་པོ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་འཛིན་ཅིང་ཕྱོགས་བཞིར་གནས་པས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞིས་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མཚན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་པ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞི་བའི་ཆོས་ནི་མཆོག་ལས་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་བ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་དག་པ་དྲི་མ་མེད། ། ཀུན་བཟང་ཐུགས་མཆོག་ཁ་ལོ་སྒྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། གསོལ་བ་བཏབ་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྣམས་ཉོན་མོངས་པས་ཁྱབ་པ་ལ་བལྟས་ལ། ཉོན་མོངས་པ་ལ་ཁྲོས་པས་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྦྱོར་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་བསྒོམས་ཏེ། ཧཱུྃ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཏིཥྛ་ཞེས་བྱ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ནམ་མཁར་བཏེག་ནས། ཡི་གེ་མཾ་གྱིས་མིག་གཡོན་པར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར། ཊ་ཞེས་བྱ་བ་མིག་གཡས་པར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ནས། ཕྱོགས་བཅུའི་འགྲོ་བ་དུས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པ་རྣམས་ལ་བལྟས་ཏེ། ལངས་ནས་རྐང་པའི་འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་དང་བཅས་པ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ཟློས་ཤིང་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ།

The four disciples, endowed with the application of Vairocana and the others, holding vajras and bells and stationed in the four directions, should make the supplication with these four verses: "O Peace of all Tathāgatas, Abode of all Tathāgatas, Supreme selflessness of all phenomena, Please explain the sublime maṇḍala. Perfectly complete with all the marks, Completely free from all that is not a mark, Samantabhadra, supreme of bodies, Please explain the sublime maṇḍala. Arisen from the supreme peaceful dharma, Purifying the conduct of wisdom, Samantabhadra, supreme of speech, Please explain the sublime maṇḍala. Great mind of all sentient beings, Naturally pure and stainless, Samantabhadra, supreme of mind, the charioteer, Please explain the sublime maṇḍala." This is the supplication for the purpose of drawing the maṇḍala. Immediately after the supplication has been made, one should look upon the realms of sentient beings pervaded by afflictions. Becoming enraged at the afflictions, one should meditate on oneself as having the nature of the application of Amṛtakuṇḍalin. With the mantra "HŪṂ VAJRA CAKRA TIṢṬHA," one should lift the maṇḍala wheel into the sky. Then, visualizing a moon maṇḍala at the left eye with the syllable MAṂ, and a sun maṇḍala at the right eye with the syllable ṬA, one should look upon the beings of the ten directions belonging to the three times. Rising up, one should meditate on a blazing vajra beneath one's feet and, reciting the syllable HŪṂ, begin from the direction of Īśāna.

རྡོ་རྗེའི་འགྲོས་ཀྱིས་གར་བྱེད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་(གྱིས་,གྱི་ས་)གཞི་བསྐོར་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་གཞི་ལ་གནས་པའི་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་རྣམས་བསྐྲད་པར་བྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉོན། ། ང་ནི་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་རབ་སྦྱོར་བ། ། གལ་ཏེ་བདག་བསྒོས་ལས་འདས་ན། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་གཟུགས་ལྡན་པ། ། སྐུ་གསུམ་བྱུང་བས་དགས་བྱ་སྟེ། ། འཇིག་འགྱུར་འདིར་ནི་གདོན་མི་ཟ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདིས་བསྐྲད་པར་བྱའོ། ། ས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའོ། ། དེ་ནས་ཡང་བགེགས་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་དབུས་སུ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་སྐུ་སྨད་རྩེ་གཅིག་པ་འདྲ་བ་ལ། སྐུ་སྟོད་ཁྲོ་བོའི་སྐུའི་རྣམ་པ་ཕྱོགས་བཅུར་བསམས་ལ། ཨོཾ་གྷ་གྷ། གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦྦ་དུཥྚཱན་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦྦ་པཱ་པཾ་ཕཊ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་བཛྲ་དྷ་རོད་ཨཱཛྙཱ་པཱ་ཡ་ཏི། ཀཱ་ཡ་ཝཱ་ཀཱ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བའི་ཕུར་བུའི་སྔགས་ཀྱིས་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ས་གཞི་བགེགས་དང་བྲལ་བ་འབར་བའི་ཕྲེང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཁྱབ་པར་བསམས་ལ། ཕུར་བུའི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྡོ་རྗེའི་ར་བའི་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པ་བསམ་མོ། ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྡོ་རྗེ་ར་བ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁ་དོག་སེར་པོ་ཟུར་བཞི་པས་ཕྱོགས་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ནས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་གྲུ་གསུམ་པས་མཚམས་བཅིང་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སའི་ལྷ་མོ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས།

Dancing with the vajra-step, one should circumambulate the site of the maṇḍala and expel the obstructing spirits, such as the gods who dwell upon the ground of the maṇḍala. With these words, one should expel them: "Listen, you entire hosts of obstructors who dwell in body, speech, and mind! I am the glorious Vajradhara, who perfectly employs the wheel of command. If you transgress my injunction, you shall be struck by the emergence of the three bodies, possessing the form of blazing vajras; you will undoubtedly be destroyed here." This is the complete taking of possession of the site. Then, in order to pacify the obstructors, one should visualize at the center of the maṇḍala ground the deity Amṛtakuṇḍalī, whose lower body is like a single-pointed spike and whose upper body has the form of a wrathful deity facing the ten directions. With the kīla-mantra: OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀN PHAṬ | KĪLAYA KĪLAYA SARVA PĀPAṂ PHAṬ | HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRA KĪLAYA VAJRA DHĀRODĀJÑĀPAYATI | KĀYA VĀKA CITTA VAJRA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ | one should drive in the kīlas. Then, one should visualize the ground as being free of obstructors and pervaded by rays of light from a garland of flames. Outside the kīlas, one should visualize a vajra fence together with rays of light. Outside of that, a vajra fence; outside of that, the yellow four-cornered maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra) binds the directions. Then, one should visualize a red triangular maṇḍala of fire binding the intermediate directions. Following that, one should perfectly worship the Earth Goddess with flowers and so forth.

སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བདུད་ཀྱི་སྡེ། ། ཕམ་པར་བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ལ། དེར་མེ་ཏོག་སིལ་མ་བཀྲམ་ལ། ས་གཞི་དེ་ལ་བདུད་རྩི་ལྔ་པོ་ལེགས་པར་སྦྱངས་པ་དང་བཅས་པའི་དྲིས་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུ་དགུ་བྱས་ནས། ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་ཞེས་བྱ་བས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དྲི་ཞིམ་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཅུག་ནས། ཡང་མཚམས་དང་ཕྱོགས་བཅིང་བ་བྱས་ལ། འབྱོར་བ་ཅི་ཡོད་པས་ཕྱི་དང་ཡིད་ཀྱིས་མཆོད་པ་བྱས་ལ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་པ་དང་། བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཆོ་ག་བྱའོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ། མགྲིན་པ་རིང་བ། མཆུ་འཕྱང་བ། གསུས་པ་ཆེ་བ་ལ། ནས་དང་། གྲོ་དང་། མ་ཤ་དང་། འབྲས་སོ་བ་དང་། ཏིལ་ཏེ་འབྲུ་ལྔ་དང་། བྲི་ཧ་ཏི་དང་། ཀཎྜ་ཀ་རི་དང་། གི་རི་ཀརྞི་དཀར་པོ་དང་། ས་ཧ་དང་། ས་ཧ་དེ་བ་སྟེ་སྨན་ལྔ་དང་། གསེར་དང་། བྱི་རུ་དང་། མུ་ཏིག་དང་། དུང་དང་། ནོར་བུ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྤོས་ཆུས་གང་བ་མགྲིན་པ་གོས་སར་པས་དཀྲིས་པ། ཡལ་ག་དྲི་ཞིམ་པོས་ཁ་བརྒྱན་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ།

"O Goddess, you are the witness to the specific modes of conduct of all the Buddhas, the Protectors, and to the stages and the perfections. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, conquered the hosts of Māra, so shall I defeat the hosts of Māra and draw the maṇḍala." With these words, one should perform the consecration. Following that, one should smear the maṇḍala with fragrant substances and scatter loose flowers upon it. Having prepared nineteen maṇḍalas on that ground with scents mixed with the five nectars, one should perform the consecration with the words, "Draw the maṇḍala residing in the sky." Having placed [the deities] into the fragrant maṇḍala exactly as they are, one should again perform the binding of the boundaries and directions. With whatever wealth is available, one should perform outer and mental offerings, offer praise with "Akṣobhyavajra, great wisdom," and so forth, and perform the ritual of tasting the nectar. Then, as for the consecration of the vases: the victory vase should have a long neck, a hanging lip, and a large belly. It should be filled with scented water and contain the five grains—barley, wheat, beans, rice, and sesame; the five medicines—vṛhatī, kaṇṭakārī, white girikaṇṇī, sāha, and sāhadeva; and the five precious gems—gold, coral, pearl, conch, and jewel. Its neck should be wrapped with a new cloth and its mouth adorned with fragrant branches. This is the sequence for its consecration.

རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་བསམས་ཏེ། གསང་བ་དང་། མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ལ། མེ་ཏོག་དང་། སྤོས་དང་། མར་མེ་དང་། དྲིས་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་པ་ཡང་བྱས་ནས། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་དཀྲིས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་ཁར་བཞག་ལ། བདག་པོའི་སྔགས་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་བ་དེ་ལ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་བུམ་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱང་སྤོས་ཆུས་བཀང་ལ། ཨ་མྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡལ་ག་དང་ལྡན་པ། མགུལ་པ་རས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་དཀྲིས་པ་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་སྔགས་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་བ་ཐུན་གསུམ་དུ་མངོན་པར་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཡང་བུམ་པ་གཞན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསང་གཏོར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས། ཨོཾ་ཨཱཿབིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་བཟླའོ། ། གཏོར་མ་ཡང་སྦྱིན་ནོ། ། བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་སྤོས་སྣོད་ཐོགས་ལ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་མཆོག། རིག་སྔགས་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྣམས་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་ནི་འདྲི་བར་འཚལ། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་ནི་གུས་པ་ལ། ། དེ་ནི་གནང་བར་མཛད་པའི་རིགས། ། སངས་རྒྱས་འགྲོ་འཁོར་བྱ་དོན་སྩོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འབྲས་གནས་དང་། ། གང་ཡང་གསང་སྔགས་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའི་ལྷ་རྣམས་དང་། །

Visualize the principal deity of the maṇḍala wheel within the victory vase. Present the secret [offerings], the water for the mouth, and so forth. Having made offerings of flowers, incense, lamps, and perfumes, and having also offered praise, place a vajra wrapped in a garland of flowers upon the mouth of the victory vase. One should then recite the mantra of the principal deity interspersed with the three syllables. Furthermore, fill the eighteen other maṇḍala vases with scented water; they should be provided with branches of the mango tree and the like, and their necks should be wrapped with various cloths. One should clearly recite the mantras of the maṇḍala deities interspersed with the three syllables during the three sessions. Moreover, for the purpose of sprinkling all sentient beings, one should clearly recite the mantra of Amṛtakuṇḍalī: OṂ ĀḤ VIGHNĀNTAKṚT HŪṂ. One should also present the torma. This is the sequence for the consecration of the vases. Then, holding an incense burner and resting the right knee on the ground, one should perform the consecration of the principal deities of the maṇḍala, such as the Buddhas and so forth: "Homage to the supreme Mañjuvajra, the king of vidyā-mantras. Out of compassion for the disciples and for the sake of making offerings to you, I, whose nature is compassion, wish to draw the maṇḍala. O Blessed One, it is fitting that you grant your permission to me, who am devoted. O Buddha, bestow your activity for the sake of wandering beings, along with the bodhisattvas who abide in the fruit, the deities of the secret mantra, and the deities who protect the world."

གང་ཡང་འབྱུང་པོ་མཐུ་ཅན་དང་། ། གང་ཡང་ལྷ་ཡི་སྤྱན་མངའ་བ། ། སེམས་ཅན་བསྟན་ལ་དགའ་བ་རྣམས། ། བདག་ལ་དགོངས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་འབྱུང་བ་འདི། ། འགྲོ་བ་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཡོ་བྱད་ཅི་འབྱོར་པས་འདྲི་ན། ། བདག་དང་སློབ་མར་བཅས་པ་ལ། ། ཐུགས་ནི་བརྩེ་བར་དགོངས་ནས་སུ། ། ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་དུ་གསོལ། ། ལྷ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱང་ཅི་ནུས་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སློབ་མ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཐོགས་ལ། ཡིད་གཞུངས་སྤྲོ་བ་ཆེ་བ་དང་། ། བྱས་པ་གཟོ་ཞིང་ང་རྒྱལ་མེད། ། རིགས་མཐོ་ཡོན་ཏན་ལྡན་ཞིང་དད། ། གཟུགས་དང་ཁ་དོག་ལང་ཚོར་ལྡན། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསང་སྔགས་ནི། ། སྒྲུབ་ལ་དོན་གཉེར་མངོན་བརྩོན་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། གཟུགས་ངན་ཡོན་ཏན་མེད་པའམ། ། དམན་པའང་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་མ་ཕལ་པ་རྣམས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཆོ་ག་ལས། ། འཁོར་བཞིའི་ཆར་ཡང་རྗེས་སུ་གནང་། ། རང་གི་བསླབ་དང་ཤིན་ཏུ་ལྡན། ། ཐེག་ཆེན་ལ་དགའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། ལ་ལ་གསང་སྔགས་སྒྲུབ་དོན་གཉེར། ། འདི་ན་དཀྱིལ་འཁོར་འཇུག་པར་བྱེད། ། བསོད་ནམས་འདོད་པས་དེ་ལས་གཞན། ། གཞན་དག་འཇིག་རྟེན་གཞན་དོན་གཉེར། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་གཉེར་བའི། ། དད་པ་མང་དུ་བྱེད་པ་ཡི། ། བློ་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་འཇུག་བྱ་ཡི། ། ཚེ་འདིའི་འབྲས་བུ་འདོད་མི་བྱ། ། ཚེ་འདི་འདོད་པར་གྱུར་པ་ལ། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་མི་འགྲུབ།

Whatever powerful spirits there may be, and whatever deities possess the divine eye, all you beings who delight in the Teaching, please turn your attention toward me. I, who am called [name], in order to purify wandering beings, am drawing this maṇḍala ritual according to my available resources. Out of compassion for me and my disciples, please grant your blessings so that the entire assembly may enter the maṇḍala. This is the ritual for the preliminary consecration of the deities. Thereafter, one should perform the recitation as much as possible. Following that, each disciple should hold a garland of flowers. [They should be] intelligent and full of enthusiasm, grateful and free of pride, of noble lineage, endowed with good qualities and faith, and possessed of a fine form, complexion, and youth. Regarding the statement, "If one is intensely diligent in seeking the accomplishment of the Secret Mantra of the Sugatas," this refers to the characteristics of the disciple. Regarding the statement, "Even one of poor form or lacking qualities, or even one who is inferior, should be established [in the practice]," this refers to ordinary disciples. From the ritual of the maṇḍala, permission is also granted to the fourfold assembly. Those who are fully endowed with their own training, whose nature is to delight in the Mahāyāna, and some who seek the accomplishment of Secret Mantra—these are the ones who enter the maṇḍala here. Others, desiring merit, and others who seek the welfare of the next world—those who seek the welfare of the world beyond and who possess great faith—such wise ones should enter the maṇḍala; they should not desire the fruits of this life. For one who desires this life, the welfare of the next world will not be accomplished.

། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་གཉེར་སྐྱེས། ། འཇིག་རྟེན་འདི་ཡི་འབྲས་བུ་རྒྱས། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། སློབ་མ་དེ་བློས་རང་གི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཕྱུང་ནས། རང་གི་སོ་སོར་སྣང་བའི་རིག་མའི་པདྨར་གནས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཞུ་བའི་ཚུལ་དུ་གྱུར་པས་དབང་བསྐུར་བར་བསམས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པའི་སྒོར་འདུག་ནས་གསོལ་བ་འདེབས་པར་བྱའོ། ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་སྩལ་དུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་འཇུག་པར་འཚལ། ། ཞེས་བྱ་བས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མའི་གཙོ་བོ་གཅིག་ལ་དམིགས་ཏེ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་ནི། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མགོན་པོ་རྣམས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་དག། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་མཆོག་བཟང་འདི་མཁྱེན་ནས། ། དཔའ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཚན་མེད་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་དེ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག།

"Seeking the welfare of the next world, the fruits of this world will flourish," he says. Then, having mentally brought the disciple inside himself and drawn him out from his own vajra, he visualizes the disciple abiding in the lotus of the consort appearing to him. He imagines that the Tathāgatas, having melted, confer the empowerment. Then, standing at the door of the maṇḍala house, the disciple should make this supplication: "O Great Joy, you are my teacher; O Master, please attend to me. I seek the Great Protector who reveals the way of great awakening. Please grant me the reality of the samaya. Grant me the bodhicitta. Grant me the Three Refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, I wish to enter the supreme city of great liberation." Having thus supplicated, the master focuses on the principal disciple and says: "Come, child! I shall correctly teach you the ritual of the conduct of Secret Mantra of the Mahāyāna. All the perfect Buddhas of the past, those yet to come, and the Protectors of the present who abide for the benefit of beings—all of them, having realized this supreme and excellent ritual of Secret Mantra, attained the signless omniscience at the foot of the Bodhi tree. The Protector, the Lion of the Śākyas, through this peerless application of Secret Mantra, conquered the extremely fierce and great hosts of Māra. Therefore, child, apply your intelligence in this way in order to attain omniscience."

ཅེས་བརྗོད་ལ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། བསོད་ནམས་ཀུན་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་། ། ཞེས་བྱ་བའི་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལན་གསུམ་ཟློས་སུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བསྲུངས་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་ག་དང་ལྐོག་མ་དང་སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་། འཁོར་ལོ་བསམས་ལ། མཚན་མ་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ཧཱུྃ་ཨཱཿཨོཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་གསུམ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཡས་པས་བཟུང་ལ་བཏེག་སྟེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མའི་སྙིང་ག་དང་སྤྱི་བོ་དང་ལྐོག་མར་གཏུགས་ལ། ཧཱུྃ་ཨོཾ་ཨཱཿཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་མེ་ཏོག་དང་། མདུན་དུ་སྤོས་དང་། མར་མེ་དང་། སྙིང་གར་དྲི་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཨ་ཤྭཏྠ་ལ་སོགས་པའི་སོ་ཤིང་སོར་བཅུ་གཉིས་པ། ཡོན་པོ་མ་ཡིན་པ། རྩེ་མོའི་ཆ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་དཀྲིས་པ་ལ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས་བཟླས་པ་སློབ་མ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཤར་རམ་ནུབ་ཏུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། སོ་ཤིང་དེ་བཅས་ལ་བ་ལང་གི་ཀོ་བ་ཙམ་གྱི་སའི་ཆ་བའི་ལྕི་བས་བྱུགས་ལ། སོ་ཤིང་ལྟོས་པ་མེད་པར་དོར་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་སོ་ཤིང་གི་རྩེ་མོ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ན། ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཡོད་པར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་སྐྱོར་ཆུ་གསུམ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿབི་ཤུདྡྷཿདྷརྨྨ་སརྦྦ་པཱ་པཾ་ནི་ཤྩ་སཾ་ཤོ་དྷ་ཡ། སརྦྦ་བི་ཀལྤཱན་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུྃ།

Having said that, have them recite three times the verse for taking refuge in the Three Jewels: "I take refuge in the Three Jewels. I confess each and every misdeed. I rejoice in all merit. I hold the awakening of the Buddhas in my mind." Then, having protected them with the mantra of Amṛtakuṇḍalī, visualize a vajra at their hearts, a lotus at their throats, and a wheel at their crowns. Meditate on the three syllables HŪṂ, ĀḤ, and OṂ in the centers of those very symbols. Then, holding a vajra in the right fist and raising it, the preceptor should touch the students' hearts, crowns, and throats while reciting HŪṂ OṂ ĀḤ. Next, offer flowers to the students' crowns, incense before them, a lamp, and perfume at their hearts. Following that, give the students tooth-sticks made of aśvattha wood or similar, twelve finger-widths long, not crooked, with their tips wrapped in a garland of flowers, over which the mantra of Amṛtakuṇḍalī has been recited. The students, facing either east or west, should chew the tooth-stick and then cast it onto a patch of ground the size of an ox-hide that has been smeared with cow dung. If the tip of the tooth-stick points toward the east or other directions, it indicates that the accomplishments of pacification and so forth will be attained. Then, give them the three sipping waters with the mantra: OṂ HRĪḤ VIŚUDDHA DHARMA SARVA PĀPAṂ NIŚCAYA SAṂŚODHAYA SARVA VIKALPĀN APANAYA HŪṂ.

ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཆུ་དེས་ཁ་བཀྲུ་བར་བྱའོ། ། ཡང་དེ་འདུག་པ་ལ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཀུ་ཤ་སྔས་དང་སྟན་གྱི་ཕྱིར་བྱིན་ལ། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས་བཟླས་པའི་སྲུང་སྐུད་ཀྱིས་སློབ་མ་རྣམས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། དཔུང་པ་གཡས་པར་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ལས། ། སྲད་བུས་གཡས་པར་བཅིང་བྱ་ཞིང་། ། ཀུ་ཤ་དག་ནི་ལག་པར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས། འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་རྣམས། ། ཨུ་དུམྦཱ་རའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་རེས་འགའ་ཞིག། འབྱུང་འགྱུར་ཡང་ན་མི་འབྱུང་ངོ་། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འབྱུང་བ། ། དེ་བས་ཀྱང་ནི་དཀོན་པ་སྟེ། ། གང་གིས་མཉམ་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། བསྐལ་བ་བྱེ་བ་དུ་མ་རུ། ། སྡིག་པ་བགྱིས་པར་འགྱུར་བ་གང་། ། དེ་ཀུན་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་འདྲ་བ། ། མཐོང་བས་འབྱང་བར་འགྱུར་ལགས་ན། ། གྲགས་པ་མཐའ་ཡས་སྔགས་སྤྱོད་པའི། ། ཚུལ་ལ་གནས་པ་སྨོས་ཅི་འཚལ། ། སྐྱོབ་པའི་གསང་སྔགས་བཟླས་ན་ནི། ། གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པར་འགྱུར། ། གང་དག་སྤྱོད་པ་མཆོག་འདི་ལ། ། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་མི་གཡོ་བ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ངན་འགྲོའི་རྒྱུན། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་རབ་ཏུ་བཅད། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། རྙེད་པ་མཉམ་མེད་དེ་རིང་རྙེད། ། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་པ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱིས་ནི། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ་སྐྱེ་བཞིན་པ། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱེད་རྣམས་ཐེག་ཆེན་ལ། ། སང་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །

One should rinse the mouth with the water over which that mantra has been recited. Furthermore, while the student is seated, one should give them kuśa grass for a pillow and a mat over which the mantra of Amṛtakuṇḍalī has been recited. To protect the disciples, a protection cord over which the mantra of Amṛtakuṇḍalī has been recited should be tied around the right arm. As it is said in the Māyājāla Tantra: "The cord should be tied on the right, and the kuśa grass in the hand." Then, recite: "In this world, the Omniscient Ones are as rare as the udumbara flower; they appear only once in a great while, or perhaps not at all. The way of practicing the Secret Mantra is even rarer than that, for it is capable of accomplishing the peerless welfare of sentient beings without passing into nirvāṇa. Whatever sins have been committed over many tens of millions of eons, they will all be purified by merely seeing a maṇḍala such as this. What need is there to mention those who abide in the way of the Secret Mantra of infinite renown? If one recites the mantras of the Protector, the unsurpassed state will be attained. Those whose intellects are utterly unwavering in this supreme conduct have severed the stream of the lower realms and the origin of all suffering. You, great beings, have today obtained an incomparable find, for you have all been taken into the care of all the great beings, the Victors and their Sons, within this teaching. Therefore, you will be born into the Mahāyāna tomorrow."

ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་འདིར་ནི་དོང་བས་ནི། ། རང་བྱུང་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་པ། ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། ཞེས་ཆོས་བཤད་པ་བསྒྲག་པར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བའི་སློབ་མ་ནི། ། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུངས་ཏེ་བཞག་ལ། ཁྱད་པར་གྱི་སྡོམ་པ་འཛིན་དུ་གཞུག་གོ། ། མི་ལྡོག་འཁོར་ལོའི་དབང་བསྐུར་བ། ། སྩལ་བའི་མགོན་པོ་བདག་ལ་གསུངས། ། འཁོར་ལོ་ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་དང་། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་ལས་རྣམས་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་དང་། ། སྡོམ་དང་གསང་བ་དམ་ཚིག་གསུམ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བགྱིད་ཕྱིར། ། བདག་ནི་རྟག་ཏུ་སློབ་དཔོན་འགྱུར། ། ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། སློབ་མ་དེ་ཀུ་ཤའི་སྟན་ལ་ཉལ་དུ་གཞུག་གོ། ། སློབ་མ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ཡང་སློབ་དཔོན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པར་ཞུགས་ལ། བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ནང་པར་གྱི་དུས་སུ་ཕྱིར་བྱུང་ལ་སློབ་མ་བོས་ཏེ། དེ་རྣམས་ལ་རྨི་ལམ་དགེ་མི་དགེ་དྲི་བར་བྱའོ། ། མི་དགེ་བ་མཐོང་ན་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་ནང་པར་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པ་དང་། བསྟོད་པ་དང་བདུད་རྩི་མྱང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། དྲིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་གཤེགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བློས་བཏེག་ལ་ནམ་མཁར་གཞག་པར་བྱའོ། །

"This supreme path, which arises from the Great Vehicle, is glorious. By entering here, you will become self-arisen ones of great fortune, Tathāgatas who are omniscient of all worlds." Thus should the explanation of the Dharma be proclaimed. The disciples who seek the status of an ācārya should be protected with the mantra of Amṛtakuṇḍalī and then made to take the special vows: "O Protector, grant me the empowerment of the irreversible wheel. The reality of the deities of the wheel, the activities of the ācārya, the samaya of all the Buddhas, the vows, and the three secret samayas—for the sake of benefiting all sentient beings, may I always become an ācārya." Having made this supplication, the disciples should be made to sleep on a seat of kuśa grass. This is the ritual for the preliminary residence of the disciples. Then the ācārya enters the maṇḍala house and should recite the mantra of Amṛtakuṇḍalī repeatedly for the sake of protection. Furthermore, having gone outside at the time of dawn, he should call the disciples and ask them about their dreams, whether they were auspicious or inauspicious. If any inauspicious signs are seen, they should be protected with the mantra of Amṛtakuṇḍalī. Then, again at dawn, having performed the offerings, praises, the tasting of amṛta, and so forth, he should mentally lift the maṇḍala circle residing upon the fragrant maṇḍala and place it in the sky in order to dismiss it.

དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཟུར་བཞི་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིའི་སྲད་བུས་ཐིག་གདབ་བོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྔགས་པས་རེ་ཞིག་དང་པོར་ཚངས་པའི་ཐིག་གཉིས་པ་མི་ཡོ་བ་དང་། དེའི་རྗེས་ལ་ཁྲུ་གང་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ཀྱིས་ཟུར་བཞི་པའི་ཐིག་མི་ཡོ་བ་དང་། དེའི་འོག་ཏུ་མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གཉིས་པ་གདབ་བོ། ། འཁོར་ལོ་ཟུར་བཞི་པའི་བརྒྱད་ཆའི་ཚད་ནི་སྒོའི་སའི་ཆའི་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་ཚོན་སྣ་ལྔའི་ས་ལ་སོགས་པའི་ཚད་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། ལྷའི་སྣམ་བུའི་སའི་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེའི་ནང་གི་ཟུར་བཞིའི་ནང་དུ་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིའོ། ། ཟུར་བཞིའི་སྒོའི་ཚད་ཙམ་ནི་ཚོན་སྣ་ལྔའི་སའི་ཚད་དོ། ། ཀ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པས་མཚན་མ་དང་ལྡན་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ་བྲི་བའམ་འདྲིར་གཞུག་གོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་རྟ་བབས་སྒོའི་ཆའི་སུམ་འགྱུར་དུ་བྱས་ལ། དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚད་ཀྱི་ལྕགས་རི་ཇི་ལྟར་མཛེས་པར་བྲིའོ། ། སའི་ཐིག་གདབ་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་གི་ཚོན་སྣ་ལྔའི་སྲད་བུ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ལ་རྫི་མ་བསྐྱོད་ཅིང་གཡོ་བའི་འབར་བའི་ལྟ་བས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས་དྲངས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྲད་བུས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའོ། ། དེ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལས། རབ་ཏུ་མྱུར་བར་མིག་བསྒུལ་ཞིང་། ། མིག་གི་རྫི་མ་འགུགས་བྱེད་པ། ། ལྟ་བ་གཟི་ཅན་ཡིན་པར་བཤད། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་འགུགས་བྱེད་པའོ། །

Then, the outer lines of the four-cornered maṇḍala and so forth should be laid out with the cord. The sequence for this is as follows: first, the mantra practitioner should lay the two Brahmā lines without deviation. Following that, using a measurement of one cubit or the like, the four-cornered lines should be laid without deviation. After that, the two intermediate lines should be laid. The measurement of one-eighth of the four-cornered wheel is the line for the area of the gates. Then, the lines for the areas of the five-colored powders and so forth should be laid exactly as explained. The lines for the area of the deity’s pedestal should be laid. Inside the four corners of that, the essential maṇḍala should be drawn. The measurement of the five-colored powder area is the same as the measurement of the four-cornered gates. The pillars should be marked with signs such as vajras and jewels, and should be drawn or commissioned to be drawn surrounded by vajra garlands. Outside, the archways (toraṇa) should be made three times the measurement of the gates, and outside of that, an enclosure wall should be drawn as beautifully as possible, with a measurement corresponding to the maṇḍala. This is the sequence for laying the ground lines. Then, for the wisdom lines, the five-colored cord endowed with the five wisdoms is blessed by the wisdom cords drawn from the hearts of Vairocana and the other deities, while flicking the eyelashes and using the blazing gaze. As it is said in the Tattvasaṃgraha: "Moving the eyes very swiftly, drawing up the eyelashes—this is explained as the majestic gaze that summons all beings."

ཞེས་བཤད་པ་དང་ཡི་གེ་ཛ་ལས་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་མིག་སྔགས་པས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་དེ་ཆུར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཉིས་འགྱུར་ལ། སྦོམས་སུ་སྒོའི་ཉི་ཤུ་ཆའི་ཚད་ནི་སྲད་བུ་དེ་ཟླུམ་པོར་བྱ་ཞིང་དྲི་དང་བདུད་རྩི་ལྔས་བྱུགས་ལ། ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་བའི་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུངས་ནས། བྷ་ག་བཱན་པྲ་ཡཙྪ་ཤ་ཤྭད་ཏཾ་སཱུ་ཏྲཾ་སྭ་ཙཀྲ་སཱུ་ཏྲ་ན་ཡ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་འདིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ནས་མི་བསྐྱོད་པའི་བར་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་ཨ་ནྱོ྅་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏ། སརྦྦ་དྷརྨྨ་སྥ་ར་སྥ་ར་སརྦྦ་དྷརྨྨ། ཨ་ཏྱནྟ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦྦ་དྷརྨྨ། ཞེས་བྱ་བས་ཐིག་འཛིན་པའི་སློབ་མ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ལྷན་ཅིག་བསྒྲིལ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སློབ་དཔོན་ནུབ་སྒོར་འདུག་སྟེ། བདག་ཉིད་ཛཿཛཿཛཿཞེས་བྱ་བ་ཟློས་ཤིང་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པས་ཐིག་བཟུང་ལ་ལྟེ་བར་བཞག་སྟེ། སློབ་མས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་གནས་པ་ལ་ཛཿགསུམ་གྱིས་དེའི་ལག་ཏུ་བཏང་ལ། ཨོཾ་(བཛྲས་,བཛྲ་ས་)མ་ཡ་སཱུ་ཏྲ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུྃ། ནམ་མཁའ་གང་བའི་བདེ་གཤེགས་རྣམས། ། ཁྱེད་ཀྱི་འགྲོ་དོན་མཛད་དུས་ལགས། ། ཐིག་གི་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་ནས་ནི། ། དེ་རྣམས་འདིར་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་དེ། ནམ་མཁར་ཐིག་གདབ་ལ། ཐིག་གི་སྒྲ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྐུལ་ནས་བྱོན་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་བསྐོར་ཕྱོགས་སུ་སོང་སྟེ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་སོང་ལ་དེར་འདུག་སྟེ།

Thus it is said, and the practitioner should meditate on the eyes of the moon and sun arising from the syllable ja. That wisdom thread should be twice the length of the maṇḍala in its span, and its thickness should be one-twentieth of the door measurement. Having made that cord circular and anointed it with fragrance and the five nectars, one should protect it with the mantra of Amṛtakuṇḍalī interspersed with the three syllables. Then, by means of the following formula: bhagavān prayaccha śāśvataṃ sūtraṃ svacakrasūtraṇāya, and so forth, one should make a request to the Tathāgatas, from Vairocana down to Akṣobhya. Thereafter, with the mantra anyonyānugataḥ sarvadharmāḥ sphara sphara sarvadharmāḥ atyanta-anupraviṣṭaḥ sarvadharmāḥ, the disciple who holds the thread, endowed with the application of Amṛtakuṇḍalī, should twist it together with the master. Following that, the master sits at the western door, reciting jaḥ jaḥ jaḥ and holding the thread with his left fist, placing it at his navel. He then hands it to the disciple stationed at the eastern door with the three jaḥs. Reciting the mantra: oṃ vajrasūtramātikrama hūṃ, and: "O Sugatas who fill the expanse of space, the time has come for you to act for the benefit of beings. Being exhorted by the sound of the thread, I pray that you all come here," one should strike the thread in the sky. One should visualize that the sound of the thread exhorts the Tathāgatas and that they arrive. Following that, one should proceed in a clockwise direction and go to the southern side, where one should sit.

སློབ་མ་བྱང་ཕྱོགས་སུ་འདུག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཐིག་གདབ་པོ། ། འོག་ཏུ་ཐིག་གདབ་པ་ལ་ཡང་རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་མེའི་ཕྱོགས་སུ་སོང་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་འདུག་སྟེ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ལ། སློབ་མ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་སྟེ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཤར་གྱི་ཆའི་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་སོང་ལ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ། སློབ་མ་བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་གནས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ནུབ་ཀྱི་ཆའི་ཐིག་གདབ་པོ། ། ཡང་བསྐོར་ཕྱོགས་སུ་སོང་སྟེ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་ལ་སློབ་མ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱང་གི་ཆར་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དེ་བཞིན་དུ་མེའི་ཕྱོགས་སུ་སོང་སྟེ། དེ་ཉིད་དུ་འདུག་ལ་སློབ་མ་བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ལྷོའི་ཆའི་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེ་ཉིད་དུ་འདུག་ལ་སློབ་མ་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་སོང་ལ་ལྷན་ཅིག་བྱང་གི་མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེ་ཉིད་དུ་འདུག་ལ་སློབ་མ་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་འདུག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་སོང་ལ། སློབ་མ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་སོང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་བྱང་གི་མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པོ། ། ཐིག་དེ་ཉིས་ལྡབ་ཏུ་བྱས་ལ་སློབ་དཔོན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་པས་བཟུང་ལ། སློབ་མས་ཐིག་གི་ཕྱོགས་གཅིག་ནས་བཟུང་སྟེ།

The master and the disciple should lay the lines together while the disciple sits in the northern direction. The same sequence applies to laying the lines below as well. Then, having gone to the direction of fire (southeast), the master sits there in the same manner and looks toward the north; the disciple sits in the direction of Ishana (northeast) and looks toward the south, and together they should lay the line for the eastern section. Then, having gone to the direction of wind (northwest), the master looks toward the south; together with the disciple who is stationed in the direction of Nairriti (southwest), they should lay the line for the western section. Again, having gone in a clockwise direction, the master sits in the direction of wind, and together with the disciple sitting in the direction of Ishana, they should lay the line for the northern section. Following that, having likewise gone to the direction of fire, the master sits there, and together with the disciple sitting in the direction of Nairriti, they should lay the line for the southern section. Sitting in that same place, together with the disciple sitting in the direction of wind, they should lay the intermediate line. Then, having gone to the direction of Nairriti, together they should lay the intermediate line for the north. Sitting in that same place, together with the disciple sitting in the direction of wind, they should lay the intermediate line. Then, having gone to the direction of Nairriti, and the disciple having gone to the direction of Ishana, together they should lay the intermediate line for the north. Having doubled that line, the master should hold it while sitting in the center of the maṇḍala, and the disciple should hold one end of the line.

དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ནས་གཡས་ཕྱོགས་ནས་བསྐོར་ཏེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཕྱིའི་ཐིག་གདབ་པོ། ། སྲད་བུ་དེ་ཉིད་ཡང་ཉིས་ལྡབ་(དུ་,ཏུ་)བྱས་ལ་སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ཀྱིས་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། བསྐོར་ཕྱོགས་སུ་ནང་གི་འཁོར་ལོའི་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེ་ལྟར་ཐིག་བཏབ་ནས། ཁྲོ་གཉེར་གཉེར་མ་རབ་བསྡུས་པ། ཁྲོ་བའི་མིག་ནི་བཙུམ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཁྲོ་བའི་ལྟ་བ་དང་། མཉམ་པར་གཞག་པའི་ས་ཧྲི་ཞེས་བརྗོད་དེ་སྒོ་བཞི་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལས། དེ་ནས་དབུས་སུ་འདུག་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མཉམ་གཞག་པས། ། རྡོ་རྗེའི་སྒོ་ནི་རྣམ་བཞིའོ། ། ཡིད་ཀྱིས་སུ་ནི་དབྱེ་བས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཚོན་སྣ་ལྔ་པའི་སྲད་བུ་དེ་ཡི་གེ་མུཿདང་། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལ་གནས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་གི་ཆོ་གའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཁ་དོག་ཅན་གྱི་ཚོན་རྩི་མུ་ཏིག་གི་ཕྱེ་མ་ལ་སོགས་པའམ། དེ་མ་འབྱོར་ན་འབྲས་སཱ་ལུའི་ཕྱེ་མ་ལེགས་པར་བཏགས་ཤིང་། ལེགས་པར་བརྡུངས་པ་ཅི་རྙེད་པའི་སྣོད་དུ་གཞག་སྟེ། འདི་དག་ལ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བལྟས་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོན་གྱི་མདོག་ཅན་ཇི་ལྟ་བར་བཅུག་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུྃ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་ཡིད་ཀྱིས་བཏེག་སྟེ། བཛྲ་བེ་ག་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་ལ་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ།

Starting from the northeast and circling to the right, one should together with that [line] strike the outer vajra lines. Having doubled that same cord, the preceptor himself, starting from the northeast and following the direction of circumambulation, should strike the lines of the inner wheel. Having struck the lines in that manner, one should open the four gates with the wrathful gaze described as: "With brows deeply furrowed and wrathful eyes narrowed," and by uttering the saḥ of meditative equipoise. Thus it is said in the Tattvasaṃgraha: "Then, sitting in the center, the Vajra Preceptor in meditative equipoise should mentally open the four vajra gates." Then, one should request the five-colored cord to depart with the syllable muḥ and the three syllables, and place it in its proper location. This is the sequence of the ritual for the wisdom lines. Next, one should place the pigments of the five colors of the five Tathāgatas, such as Vairocana, in a vessel made of pearl powder or the like; if those are unavailable, use finely ground and well-beaten rice flour. Having looked upon these as before, and having infused them with the colors of the Tathāgatas such as Vairocana, one should recite: oṃ vajracitra samaya hūṃ. Following that, one should mentally lift the wisdom lines residing in the maṇḍala, utter the mantra vajravega, and enter within.

འདི་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དག་པ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་དགྲོལ་བྱེད་པ། ། རྣམ་སྣང་རྒྱལ་པོ་རང་ཉིད་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཞེས་བརྗོད་ལ། ཚོན་དེ་རེ་རེ་ཞིང་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བླངས་ལ། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་ནས་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། ནག་པོ་ཕན་ཚུན་མ་རེག་ཅིང་མ་ཡོ་བར་སློབ་དཔོན་གྱིས་དགྱེ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསང་བའི་ཚོགས་མཐོན་པོ་ལས། དཀར་པོ་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་རང་བཞིན། ། གཞན་དག་གསེར་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། ། པདྨ་རཱ་གའི་རང་བཞིན་རྩེ། ། དེ་བཞིན་གཞན་དག་མརྒད་དོ། ། ནག་པོ་ནང་དུ་ཤེས་བྱས་ཏེ། ། འདི་ནི་ཚོན་གྱི་རིམ་པར་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་ལས་ཉམས་པ་རྣམས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རི་མོའི་བློས་ནམ་མཁར་བཏེག་སྟེ། སླར་ཡང་བཛྲ་བེ་ག་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་ལ་སློབ་དཔོན་ཕྱིར་འབྱུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལས། ཡིད་ཀྱིས་རི་མོ་བཏེག་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྲད་བུའམ་གཞན་ཡང་རུང་། ། ཕྱིར་རུང་ནང་དུ་ཞུགས་ཀྱང་ནི། ། དམ་ཚིག་འགལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་དཔོན་ཀྱང་སློབ་དཔོན་འཇུག་པ་དང་འབྱུང་བའི་རིམ་པས་དགྱེ་བར་བྱའོ། ། ཚོན་དགྱེ་བའི་ཆོ་གའི་རིམ་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་བདག་པོར་གྱུར་པའི་དུས་སུ་ནི། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སའི་ཆ་ནི་དཀར་པོའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སའི་ཆ་ནི་སེར་པོའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སའི་ཆ་ནི་དམར་པོའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སའི་ཆ་ནི་ལྗང་གུའོ། །

"This is the pure realm of phenomena, which liberates the realm of sentient beings. It is the King Vairocana himself, the abode of all Tathāgatas." Having recited this, the master should take each of the colors with the left fist and, starting from the northeast, draw them from the outside inward—white, yellow, red, green, and black—without letting them touch or overlap. Regarding this, the Guhyasamāja states: "White is the nature of the vajra tip; The others are focused on gold; The tip is the nature of ruby, And the others are likewise emerald. Black is to be known as the interior; This is explained as the sequence of colors." Then, in order to avoid those who have violated their samaya, one should mentally lift the drawing into the sky and, reciting the mantra vajravega, the master should exit. Regarding this, the Tattvasaṃgraha states: "Having mentally lifted the drawing, Whether with a vajra cord or otherwise, Even if one goes outside or enters within, There will be no violation of the samaya." After that, the master should also draw according to the sequence of entering and exiting. This is the sequence of the ritual for drawing the colors. When Akṣobhya is the presiding deity, the eastern section of the ground is white, the southern section is yellow, the western section is red, and the northern section is green.

རྡོ་རྗེའི་ཐིག་གི་མཐར་ཐུག་པའི་ནང་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་མ་ནི་སྔོན་པོའོ། ། དེར་དབུས་མ་ནི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁ་གྱེས་པ་སྔོན་པོ་འབར་བ་དང་བཅས་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆར་ནི་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་འཁོར་ལོའོ། ། ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རིན་པོ་ཆེ་ཆ་དགུ་སྔོན་པོ་དང་པདྨ་དམར་པོ་དང་། རལ་གྲི་སྟེ་མཚན་མ་འདི་དག་བྲི་བར་བྱའོ། ། མེ་དང་བདེན་བྲལ་དང་རླུང་དང་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་རྣམས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མིག་འབྲས་སྔོ་བའི་སྤྱན་དང་། རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་དང་། པདྨ་དམར་པོ་ནི་ཁ་བྱེ་བ་སྡོང་བུ་དང་བཅས་པ་དང་། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་འདྲིའམ་འདྲིར་གཞུག་གོ། ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་རྣམས་དང་། ཤར་སྒོའི་ངོས་གཉིས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ། མེ་ལོང་དང་། པི་ཝང་དང་། དུང་ཆོས་དང་། པདྨའི་སྣོད་དང་། རས་སྣ་ཚོགས་དང་། ཆོས་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་བྲིའོ། ། ཤར་སྒོར་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཐོ་བ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷོ་སྒོར་དབྱིག་པ། ནུབ་སྒོར་པདྨ་དམར་པོ། ། བྱང་སྒོར་རྡོ་རྗེ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ཚོན་དགྱེ་ཟིན་པ་དང་ཁྲུས་བྱས་ལ་གོས་གཙང་མ་གོན་ཏེ། ཡང་ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པར་ཞུགས་ལ། ཚོན་ལྷག་མ་དེ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་ཡི་གེ་མུཿའི་མཐའ་དང་བཅས་པས་གཤེགས་སུ་གསོལ། །

The central inner maṇḍala, reaching to the edge of the vajra lines, is blue. In its center, one should draw a blue, blazing, open vajra resting upon a multicolored lotus and a sun maṇḍala. In the eastern direction, there is a wheel resting upon a multicolored lotus and a moon maṇḍala. In the southern, western, and northern directions, upon sun maṇḍalas resting on multicolored lotuses, one should draw these symbols: a blue nine-faceted jewel, a red lotus, and a sword. In the intermediate directions of fire, the svabhāva-free (nairṛtya), wind, and the lord of power (īśāna), upon moon maṇḍalas resting on multicolored lotuses, one should draw or have drawn a blue eye with a pupil, a blue vajra, a red lotus with its stalk in full bloom, and a blue utpala. In the intermediate directions of the outer maṇḍala, starting from fire, and on both sides of the eastern gate, upon moon maṇḍalas resting on multicolored lotuses, one should draw a mirror, a lute, a conch, a lotus vessel, various cloths, and the mudrā of the source of phenomena (dharmodayā). At the eastern gate, upon a sun maṇḍala resting on a multicolored lotus, one should draw a hammer. Likewise, at the southern gate a staff, at the western gate a red lotus, and at the northern gate a vajra. Once the colors have been applied, one should bathe, put on clean clothes, and enter the maṇḍala house in the afternoon. Then, with the three suchnesses and the syllable MUḤ at the end, one should request the remaining colors to depart.

ཚོན་གྱི་སྣོད་སྐྱེ་བོ་མེད་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རིམ་བའི་ལྕི་བས་བྱུགས་ལ་སྤོས་ཆུ་དྲི་ཞིམ་པོས་ཀྱང་བྱུགས་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་མེ་ཏོག་སིལ་མ་བཀྲམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་ལ་སོགས་པའི་ཡོ་བྱད་(བྲེ་,བྲི་)བ་དང་། བུམ་པ་དགོད་པར་བྱས་ཏེ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་གཙོ་བོའི་གཡས་ཀྱི་ཆར་གཞག་གོ། ། བུམ་པ་གཞན་རྣམས་ནི་འབར་བའི་ཕྲེང་བའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གྲྭ་བཞིར་གཞག་གོ། ། ཡང་བུམ་པ་གཞན་ཞིག་ལ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས་བཟླས་ལ་ཀུ་ཤའི་ཁྲེས་ཆུང་དང་བཅས་པ་ནི་བསང་གཏོར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ལོགས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། བུམ་པ་དེ་རྣམས་ལས་ཆུ་ཉུང་ཟད་ཉུང་ཟད་བླངས་ཏེ། མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་དུ་བླུགས་ལ། མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་དེ་ཡང་བདག་དང་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་ཁར་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱས་ལ་ཕྱོགས་མཚམས་བཞིར་མར་མེ་བརྒྱད་གཞག་པ་དང་། དེ་ནས་ལྷག་པའི་སྤོས་སྣོད་སྤོས་དྲི་ཞིམ་པ་དང་བཅས་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་གྱི་སྒོར་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་ལྷ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པས་འདུག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། རྒྱུད་ལས་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་ཕྱིའི་རིག་པ་དང་ལྷན་ཅིག་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་མེད་ན་ཡིད་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Having placed the containers of colored powders in a place where there are no people, one should smear the outer perimeter of the maṇḍala with cow dung and also smear it with fragrant scented water, and scatter loose flowers upon it. Following that, one should arrange the ritual implements such as parasols, victory banners, and flags, and set out the vases. The vijaya vase should be placed outside the maṇḍala in the area to the right of the central deity. The other vases should be placed in the four corners outside the garland of flames. Furthermore, another vase over which the mantra of Amṛtakuṇḍalī has been recited, together with a small bundle of kuśa grass, should be placed at the side of the maṇḍala door for the purpose of sprinkling purification water. Taking a little water from each of those vases, one should pour it into the arghya vessel; that arghya vessel should then be placed upon the mouth of the vijaya vase for the purpose of conferring initiation upon oneself and the disciples. Then, having made extensive offerings, one should place eight lamps in the four cardinal and intermediate directions, and then place an incense burner containing fragrant incense. Then, the master, adorned with all ornaments according to the ritual, should sit upon a cushioned seat at the eastern door of the maṇḍala facing the deity and begin the accomplishment of the maṇḍala. The sequence for this is as follows: one should accomplish the maṇḍala together with the external vidyā as explained in the tantra. If that is not available, one should visualize it mentally.

དེ་ཡང་དང་པོར་རེ་ཞིག་སློབ་དཔོན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་རང་གི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཆུ་སྐྱེས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒྲས་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བློས་རང་གི་ནང་དུ་བཅུག་ནས་སླར་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུར་རང་གི་ལུས་ལས་བྱུང་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་ཁྱབ་པར་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སླར་ཡང་བཀུག་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ངོས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པས་བགེགས་བསྐྲད་ལ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས། དེའི་རྗེས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ངོས་ལ་བཞུགས་པ་ཡི་གེ་ཛཿས་དགུག་པ་དང་། ཧཱུྃ་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་རང་རང་གི་མཚན་མར་གཞུག་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བཾ་གིས་བརྟན་པར་བྱ་བ་དང་། ཧོཿས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་མཆོད་ཡོན་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་མངོན་པར་བཟླས་པ་དང་། རས་ཟུང་རེ་དེ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་བཟླས་པ་ལྷ་རེ་རེ་ཞིང་དབུལ་བ་དང་། ནང་གི་མཆོད་པ་ཡང་བྱས་ནས། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་བསྟོད་པ་བྱ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁས་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་མཆོག་གི་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། ། རང་བཞིན་དག་པ་གོས་པ་མེད། །

Furthermore, first of all, the master, possessing the application of the three samādhis, should mentally draw the Tathāgatas dwelling in space into himself by means of the sound of the perfect union of his own vajra and lotus. Then, emerging from his own body like a maṇḍala wheel, they should be emanated to pervade space. Then, having summoned them back, they should be placed upon the surface of the maṇḍala. Then, having expelled obstructors with Yamāntaka and others, and having visualized the vajra fence and so forth, one should then contemplate the blessing through the near-attainment and so on: summoning those seated on the surface of the maṇḍala with the syllable JAḤ, entering them into their respective emblems in the center of the maṇḍala with HŪṂ, stabilizing them with BAṂ, and pleasing them with HOḤ. Following that, one should perform the offerings of drinking water, flowers, and so forth, consecrated with the three syllables, and likewise offer a pair of cotton cloths to each deity after consecrating them. Having also performed the inner offering, one should ring the vajra and bell and offer praise: "Akṣobhyavajra, great wisdom, Vajradhātu, great expert, Supreme of the three vajras, three maṇḍalas, Homage to you, Vajradhātu! Vairocana, great purity, Vajra peace, great joy, Supreme of the supreme, naturally luminous, Homage to you, the Teacher Vajra! Ratnarāja, most profound, Vajra space, stainless, Naturally pure, unstained,..."

རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་བསྟོད་པ་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་བདག་ཉིད་བདུད་རྩི་མྱང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཞག་ལ་ཕྱིར་བྱུང་སྟེ། བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་སྣ་ཚོགས་ཉ་དང་ཤ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པའི་གཏོར་མ་རྒྱ་ཆེན་པོ་རང་རང་གི་ཕྱོགས་ཀྱི་གཏོར་མའི་སྔགས་མངོན་པར་བཟླས་ལ་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་ཕུལ་ནས། ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པར་ཞུགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཕྱག་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་སློབ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱའོ། ། ཡང་ཕྱིར་བྱུང་ལ་ནང་པར་གྱི་དུས་སུ་རྒྱས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་ནང་པར་རྒྱས་པར་བྱ། ། ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སླར་ཡང་ཞུགས་ཏེ་འོག་ནས་བཤད་པའི་ཆོ་གས་རྗེས་སུ་གནང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་པོ་ལས་ཐོབ་པར་བློས་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེ་ལས་བྱུང་དེ་ཉིད། ། འཁོར་ལོ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་ནི། ། ཤེས་པར་བྱས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། སློབ་མ་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་པོར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་མཚན་ལྡན་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་མཆོག།

Homage to the Vajra Body! Great King of the Immortal Vajra, non-conceptual holder of the vajra of space, who has attained the perfection of passion—homage to the Vajra Speech! Amoghasiddhi, the Perfect Buddha, who fulfills all intentions, arisen from the very purity of nature—homage to Vajrasattva! Having thus offered praise, one should partake of the nectar of the maṇḍala circle and oneself. Then, having placed the supreme practice companion within the maṇḍala, one should go outside and offer a vast torma consisting of various foods and edibles, including fish and meat, while reciting the respective directional torma mantras. Having offered these to the guardians of the directions, one should re-enter the maṇḍala house. Endowed with the yoga of Vajra Hūṃkāra, one should prostrate to the maṇḍala, ring the vajra bell, and perform three circumambulations together with the disciples. Again, having gone outside, one should perform an extensive fire offering at the time of dawn, for it is said: "In that same way, perform the extensive [offering] at dawn." Re-entering once more, one should mentally intend to receive from the Blessed Lord the ritual of entry, culminating in the empowerment of authorization according to the procedure explained below: "Knowing that very reality, which arises from great passion, to be like a reflection in a circle, one should request the Blessed Lord to admit the disciples into the maṇḍala: 'Because you are born from space and possess the marks, the supreme one without beginning or end...'"

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཆེ་རང་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་གྲུབ་མཛོད། ། ཀུན་མཆོག་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཏུ་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། ཉེས་པ་མི་མངའ་རྟག་པ་ཁྱོད། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་གྱི་རྗེས་ཆགས་པ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་མཛོད། ། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེར་བསྟོད་པ། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་བདག་བདག་མཛོད་ཅིག། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་ཞུགས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་གྱུར་ཉིད། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་མཆོག་གྱུར་པའོ། ། བདེན་པ་གང་གིས་ཡེ་ཤེས་མཆོག། ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་མགོན་བདག་ལ། ། ཁྱོད་ཀྱི་འདོད་པ་རབ་རྫོགས་ཤོག། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་བྱུང་། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་ངེས་པར་སྐྱེས། ། བདེན་པ་འདི་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་སློབ་མ་རྣམས། ། ཀུན་གྱིས་དྲི་མ་མེད་མཐོང་ཤོག། ཅེས་བདེན་པ་བསྒྲག་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་ལ་གོས་དམར་པོ་བསྐོན་པ་དང་།

Great Vajrasattva, by your very nature, May I be established as Vajrasattva this very day. You are the supreme of all, the great siddhi, The great lord, the supreme deity, The king of all Vajra-holders. Grant me the attainment of the supreme, the unchanging. You are faultless and eternal, Passionately attached to all forms of passion. Great passion, great joy— O Bhagavan, grant me attainment through that very reality. Supreme among all that is utterly pure, Primordially liberated Tathāgata, Samantabhadra, the self of all— Grant me the attainment of the Bodhisattva. Supreme among all great siddhis, Supreme mudrā of the great lord, Greatly praised as the accomplished Vajra— May you make me the master of Vajragarva. Pervading the minds of all sentient beings, Entering the hearts of all sentient beings, You are the very father of all sentient beings, The supreme samaya of passion. By the truth that the supreme wisdom Is the maṇḍala, the nature of insight and method— By that truth, O Protector, May your desires be perfectly fulfilled for me. All phenomena are like reflections: Pure, clear, and untroubled; Ungraspable and inexpressible, Arisen entirely from causes and karma, Definitely born from suchness. By this truth, within the maṇḍala, May all the disciples clearly see The reflections without any stain. Thus, the proclamation of truth should be made. Then, each disciple should be adorned with all ornaments, dressed in red garments, and—

ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་དར་དམར་པོས་གདོང་གཡོགས་ཤིང་། མགོ་ལ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དཀྲིས་པ་ལག་ན་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཐོགས་པ་ཡོལ་བའི་བར་དུ་བཞག་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པའི་སྒོར་གཞག་པའི་བུམ་པའི་ཆུས་བསང་གཏོར་བྱས་ནས། སློབ་མ་ལ་འདུག་པ་ཁྱོད་སུ་ཡིན་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། ། སློབ་མས་ཀྱང་སྡུག་པ་བདག་ནི་སྐལ་བ་བཟང་པོའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དེའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་ནས་འོག་ནས་བཤད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི། སུ་ར་ཏེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ། ། སིདྡྷི་བཛྲ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་(རླབ་,རླབས་)ཀྱི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་འདི། ཁྱེད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་སྨྲ་བར་མ་བྱེད་ཅིག། དད་པ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཛཿཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད་པ་འདིས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་དགུག་པ་དང་གཞུག་པར་བྱ་ཞིང་། ཨཱ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུྃ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་གི་མཆོག་འཛིན་དུ་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སློབ་མ་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤར་སྒོའི་མདུན་དུ་བཞག་ལ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱིས། ངས་ཁྱོད་ལ་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཡི། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་མ་སྨྲ་ཤིག།

Having covered the face with a red silk cloth blessed with the three syllables and wound a garland of flowers around the head, the student—holding a garland of flowers in hand—is placed behind a curtain. After sprinkling water from the vase set at the door of the maṇḍala house for purification, the master should ask the student, "Who are you?" The student should reply, "I am a fortunate one." Then, placing a vajra at the student's heart, the master should generate the mind of yoga as explained below: oṃ sarvayogacittam utpādayāmi surate samayas tvaṃ hoḥ siddhi vajra yathā sukhaṃ. "Today you are blessed by all the tathāgatas. Do not speak of this supreme secret of all the tathāgatas to those who have not entered the maṇḍala, nor to those who lack faith." With the utterance of jaḥ hūṃ, the master should summon and cause the student to enter, and also recite the mantra āḥ khaṃ vīra hūṃ. To cause the student to uphold the supreme samaya, the student is placed in front of the eastern gate of the maṇḍala, and the master says: "Today you have entered the family of all the tathāgatas. I shall generate in you that wisdom by which even the siddhis of all the tathāgatas are attained, let alone other siddhis. Do not speak of this to those who have not seen the great maṇḍala."

དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། ། ཞེས་བརྗོད་ལ་སློབ་མའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་ལ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་ཡང་དག་ཞུགས་པར་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། ཞེས་བརྗོད་ནས་བདུད་རྩི་ལྔ་པདྨའི་སྣོད་དུ་བཞག་སྟེ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ཏེ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུང་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འཐུངས་ཤིག། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུ་ད་ཀ་ཋ་ཋ་ཋ། ཞེས་བརྗོད་དེ་སློབ་མ་འཐུང་དུ་གཞུག་གོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་དམ་བཅའ་བ་བརྟན་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། འོག་ནས་བཤད་པ་འདི་ཡང་བརྗོད་དོ། ། དེང་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ང་ཡིན་གྱིས། ངས་འདི་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་པར་མ་བྱེད་ཅིག། མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པར་ཁྱོད་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་སྨྲས་ལ། དེ་ནས་སློབ་མ་ལ་འདི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དབབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་ལ། སློབ་མའི་སྙིང་གར་ལཾ་ལས་བྱུང་བའི་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟུར་བཞི་པ་ཁ་དོག་སེར་པོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་གནས་པ་བསྒོམ་མོ། ། ལྐོག་མར་ཡང་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་བུམ་པས་མཚན་པ་ལ། དབུས་ན་ཡི་གེ་ཨ་གནས་པར་བསྒོམ་མོ། །

"May your samaya not be impaired!" Having said this, place the vajra at the disciple's heart and recite: "Oṃ! Vajrasattva shall truly enter your heart this very day. If you speak of this way, he will immediately tear it apart and depart." Having said this, place the five nectars in a lotus vessel, consecrate them with the three syllables, and meditate upon them as they are. Then say: "This is your hell-water. If you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, it is the siddhi. Drink this water of vajra nectar!" Reciting "Oṃ vajra udaka ṭha ṭha ṭha," have the disciple drink it. To ensure the disciple's commitment is firm, the master also recites the following: "From now on, I am your Vajrapāṇi. Whatever I command you to do, you must do. Do not treat me with contempt! If you do not abandon your misdeeds, you will die and fall into hell." Then, instruct the disciple: "Recite: 'May all the Tathāgatas grant their blessings and cause Vajrasattva to descend!'" Then, at the disciple's heart, meditate on a yellow, four-cornered maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra) arising from the syllable LAṂ, marked with a three-pronged vajra, with the syllable HŪṂ abiding in its center. At the throat, meditate on a white, circular maṇḍala of water arising from the syllable BAṂ, marked with a vase, with the syllable A abiding in its center.

སྤྱི་བོར་ཡི་གེ་ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུའི་དབྱིབས་ཅན་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་བ་དན་གྱིས་མཚན་པ་ལ་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧ་གནས་པར་བསམ་མོ། ། སློབ་མའི་རྐང་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་ཡི་གེ་ཛྙཻཾ་འོད་ཟེར་འབར་བ་དང་བཅས་པ་བསམས་ལ། དེའི་ཡང་འོག་ཏུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་ན་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་ཁ་དོག་དམར་པོ་བསམས་ནས། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་། ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་སྟྭཾ་བྷ་ཡ། ར་ར་ར་ར། ཙཱ་ལ་ཡ། ཧཱུྃ་ཧ་ཨ་ཛྷཻཾ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་དེའི་ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿདམར་པོ་བསམས་ལ། དེ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་སྐུར་བསམས་ནས་བབས་པར་གྱུར་པ་དང་། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེར་དེ་གནས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་དྲིས་ནས། ཨོཾ་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་སློབ་མ་དེ་བརྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧོཿ། ཞེས་བརྗོད་དེ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དོར་ལ། དེ་བླངས་ནས་པྲ་ཏི་གྲྀཧྞ་ཏྭ་མི་མཾ་སཏྭ་མ་ཧཱ་བ་ལ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་སློབ་མའི་མགོ་བོ་ལ་བཅིངས་ནས། དེའི་མིག་གཉིས་སུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་འོད་ཟེར་དང་བཅས་པ་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། མིག་འབྱེད་པར་ནི་བརྩོན་པར་མཛད། ། མིག་ནི་ཐམས་ཅད་འབྱེད་མཛད་དེ། ། རྡོ་རྗེའི་མིག་ནི་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་ལ། གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ནས་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་བར་དུ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མའམ། མཚན་མ་དང་ཉེ་བར་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་གང་དུ་བབས་པ་དེའི་རྣལ་འབྱོར་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །

At the crown of the head, one should visualize a blue wind maṇḍala in the shape of a bow, marked with banners, arising from the syllable YAṂ, with the syllable HA situated in its center. Below the disciple’s feet, one should also visualize the syllable JÑAIṂ together with blazing rays of light. Below that, upon a wind maṇḍala, one should visualize a red triangular fire maṇḍala arising from the syllable RAṂ. Then, while ringing a bell, one should recite: ĀVEŚAYA STAMBHAYA, RA RA RA RA, CĀLAYA, HŪṂ HA A JÑAIṂ. One should visualize a red syllable HRĪḤ on the disciple’s tongue and imagine it as the body of Amitābha. Once it has descended and is established as Rāgavajra, one asks, "Speak of the virtuous and non-virtuous vajras!" and then stabilizes the disciple with the mantra: OṂ TIṢṬHA VAJRA. Then, reciting PRATĪCCHA VAJRA HOḤ, the disciple casts a flower garland into the maṇḍala. Having taken it up, one binds it to the disciple’s head with the mantra: PRATIGṚHṆĀTVA MĪM SATTVA MAHĀBALA. One then visualizes the syllable OṂ with rays of light in the disciple’s two eyes and recites the verse: "Today Vajrasattva strives to open your eyes; he opens all eyes, the unsurpassed vajra eye." Having removed the face veil, one should show the maṇḍala from the Lord of the Maṇḍala down to Amṛtakuṇḍalī. There, whichever deity’s symbol or the vicinity of the symbol the flower garland falls upon, the yoga of that deity should be bestowed.

ཡང་ན་སློབ་མ་གང་ལ་དད་པ་དེའི་སྦྱོར་བ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་གའོ། ། ད་ནི་དབང་བསྐུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ལ་གཞག་པའི་སྣོད་ལ་གནས་པའི་ཆུས་སློབ་མ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམས་པའི་སྤྱི་བོར། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ། ཞེས་ཟློས་ཤིང་དབང་བསྐུར་བ་ནི་ཆུའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། གསེར་ལ་སོགས་པ་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་བྱས་པའམ། འབུར་དུ་བརྐོས་པའམ། རི་མོ་བྲིས་པའི་ཅོད་པན་དེ་མ་འབྱོར་ན་རས་ལས་བྱས་པ་དེའི་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ། ལག་པས་འཛིན་དུ་(བཅུགནས་,བཅུག་ནས་)སྤྱི་བོ་དེར་མི་བསྐྱོད་པ་བུམ་པ་བསྣམས་པ་བསམ་ཞིང་། རིག་པ་དུ་མས་ཀྱང་སློབ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བ་བསམ་པར་བྱ་བ་ནི་ཅོད་པན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་ལ་དེ་ཡང་ལག་པས་འཛིན་དུ་བཅུག་ནས་དེའི་སྤྱི་བོར་མི་བསྐྱོད་པ་བུམ་པ་བསྣམས་པ་བསམས་ནས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྡོ་རྗེའི་དབང་། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་བསྐུར་བར་གྱུར། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དུ་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ལོང་། ། ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེའི་རང་གི་གདོད་མའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བྱིན་ལ་སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་དག་འཁྱུད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་དུ་བཅུག་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་བདག་པོའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེའི་སྤྱི་བོར་ལག་པ་བཞག་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སྟྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་བཛྲ་ནཱ་མཿཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ།

Alternatively, one should provide the practice to whichever disciple has faith. This is the ritual for the entry of the disciple. Now follows the conferral of the empowerments; the sequence for this is as follows. With water contained in a vessel placed upon the previously described Victorious Vase (vijaya-kalaśa), one confers the water empowerment by reciting "Oṃ vajra abhiṣiñca" while sprinkling it upon the crown of the disciple, who has been visualized as Vairocana. If a crown made of precious substances such as gold, or one that is embossed or painted, is not available, one may use one made of cloth. Placing it upon the disciple's crown and having them hold it with their hands, one should visualize Akṣobhya holding a vase at that crown and imagine that the disciple is being empowered by many vidyās; this is the crown empowerment. Placing a vajra at the disciple's heart and having them hold it with their hands, one visualizes Akṣobhya holding a vase at their crown and recites: "Today, the vajra empowerment of all the Buddhas is conferred upon you. To achieve the complete perfection of all the Buddhas, take up this vajra." This is the vajra empowerment. Having bestowed the yoga of the disciple's own primordial deity, one has them hold the vajra and bell in the manner of an embrace and recites: "Oṃ vajra adhipati staṃ abhiṣiñcāmi | tiṣṭha vajra samaya staṃ." This is the master empowerment. Placing one's hand upon the disciple's crown, one recites: "Oṃ vajrasattva staṃ abhiṣiñcāmi vajranāma abhiṣekata."

ཀྱེ་ཆེ་གེ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བས། རང་གི་དངོས་ཀུན་གང་གང་སྣང་། ། གཙོ་བོ་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྒྱལ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཆོས་དག་པས། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་དེའོ། ། ཞེས་སློབ་མ་ལ་བསྒོ་བར་བྱ་བ་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། རིག་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཆུའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན། མི་བསྐྱོད་པའི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཅོད་པན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱིའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའིའོ། ། བདག་པོའི་དབང་བསྐུར་བ་ནི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའིའོ། ། མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་ནི། མ་རིག་པ་འགགས་ནས་རིག་པའི་ཁམས་དང་། རིག་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་གལ་ཏེ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་བསྐུར་བར་མི་བྱེད་ན། རིག་པའི་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། ལུང་བསྟན་པ་དང་། དབུགས་དབྱུང་བ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་རིག་པའི་དབང་བསྐུར་བ་ཙམ་བྱེད་ན། དེའི་ཚེ་དེའི་རྗེས་ལ་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཁོ་ན་ཙམ་སྦྱིན་པར་བྱ་བ་ལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་ནི་འདི་ལ་ལུང་བསྟན་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལག་ན་གནས།

"O [Name], by the conferral of the name empowerment, whatever appears as any of your own entities, that which is the principal is the Victorious One. Because phenomena are pure by nature, that is the wisdom of the Buddha." Thus, the instruction to be given to the disciple is the name empowerment. The purification of the knowledge empowerments is as follows: the water empowerment is the nature of the mirror-like wisdom, the purification of Akṣobhya. The crown empowerment is the nature of the wisdom of equality, the purification of Ratnasambhava. The vajra empowerment is the nature of the wisdom of individual discernment, the purification of Amitābha. The master empowerment is the nature of the all-accomplishing wisdom, the purification of Amoghasiddhi. The name empowerment is the cessation of ignorance and the element of knowledge; it is the purification of Vairocana, the nature of the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu). Following that, if the empowerment of non-retrogression is not to be conferred, then for the knowledge empowerments, the vajra conduct, the prophecy, and the encouragement should be given. Alternatively, if only the knowledge empowerments are conferred, then at that time, only the vajra conduct should be given following them; however, at the time of the empowerment of non-retrogression, the prophecy should be given here. Regarding that, the vajra conduct is as follows: "This is the very nature of all the Buddhas, residing in the hand of Vajrasattva."

། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཞེས་བརྗོད་ལ་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་འཛིན་དུ་བཅུག་ལ་སྔགས་འདི་བརྗོད་དུ་གཞུག་སྟེ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་སྟྭཾ་དྷ་ར་ཡཱ་མི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུྃ། དེ་ནས། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་ཚུལ་བདག་པོའི་བདག། ཅེས་བརྗོད་ཅིང་འདིས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་དུ་གཞུག་གོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན་དུ་བཅུག་ལ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་སྒྲ་ཡི་རྗེས་འགྲོར་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། ཅེས་བྱ་བ་འདིས་འཛིན་དུ་བཅུག་པ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཉིད་དུ་འདིས་དཀྲོལ་བར་བྱའོ། ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་བྲལ་བྱས། ། ངོ་བོ་ཉིད་དག་སེམས་དཔའ་མཆོག། སྲིད་པའི་མཆོག་ནི་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། ། དེ་ལ་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པས་ཆོས་གོས་ཀྱི་མཐའ་ནས་བཟུང་སྟེ། སྙིང་གར་བཞག་ལ་ལག་པ་གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་པར་བྱས་ནས། སློབ་དཔོན་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ངས་ཁྱོད་ལུང་བསྟན་པ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སྲིད་པ་མཆོག་གི་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་ཉིད་ལས་བཏོན། ། ཀྱེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ། སིདྡྷི་བྷུ་ར་བྷུ་བ་སྭཿ། འདི་ཡིས་དབང་བསྐུར་གྱུར་པ་ཡི། །

"You too must always maintain the firm ascetic discipline of Vajrasattva." Having said this, the vajra master should have the disciple hold the vajra and cause them to recite this mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-SIDDHI-VAJRA-SAMAYA TIṢṬHA EṢA STVAṂ DHĀRAYĀMI HI HI HI HI HI HŪṂ. Then, reciting: "The being without beginning or end, Vajrasattva, the great joy, Samantabhadra, the self of all, The lord of the vajra-pride gesture," one should have them hold the vajra. Following that, have them hold the bell and say: "This is explained as the resonance of the insight Of all the buddhas. You too must always maintain it; The Victors intend it for supreme enlightenment." Having had them hold it with these words, they should ring it as the very nature of the Dharma: "Existence is pure by its very nature; By its very nature, it is freed from existence. The supreme being, pure by nature, Will bring about the supreme state of existence." This is the vajra ascetic discipline. Then, holding the corner of the religious robe with the left fist and placing it at the heart, with the right hand in the gesture of supreme generosity, the master and the Tathāgatas should grant the prophecy: "This is my prophecy for you: You are Vajrasattva, the Tathāgata. For the sake of accomplishing the supreme state of existence, You are extracted from the miserable realms of existence. O Tathāgata, [Name], Vajra!" SIDDHI-BHUR-BHUVAḤ-SVAḤ. By this, the empowerment is conferred.

སྔགས་པ་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་བདག། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ། ། བདེ་གཤེགས་ཀྱིས་ཀྱང་ལུང་བསྟན་མཛད། ། ཅེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི་ལུང་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་དེར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གིས་དབུགས་དབྱུང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། མཆོག་གསང་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ནི། ། མཐོང་བ་དང་ནི་ཞུགས་གྱུར་པས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་བར། ། ཁྱེད་རྣམས་དེང་ཉིད་ལེགས་པར་གནས། ། བདེ་ཆེན་ཐག་པ་འདི་ལས་ནི། ། སླར་ཁྱོད་འཆི་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། མི་ཚུགས་པ་དང་མི་སོད་པས། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཁྱོད་འདས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྟོན་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་གྲུབ་པ་འདི། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། དམ་པ་རྟག་པའི་བཀའ་ཡིན་ནོ། ། གང་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དོགས་མེད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བཏང་མི་བྱ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པའོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་མི་སྤང་ཞིང་། ། ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱའོ། ། མི་ཤེས་པའམ་རྨོངས་པ་ཡིས། ། ཚུལ་ཆེན་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སུ། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ནི་མ་གདུངས་ཤིང་། ། ཅི་བདེ་བས་ནི་བདེ་བར་གཟུང་། ། འདི་ནི་མ་བྱོན་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ནམ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་དོར་ཞིང་། ། སློབ་དཔོན་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་མཚུངས་བློ་ཡིས་ནི། །

"The Mantrika is the lord of all beings; the Sugata has also prophesied his unsurpassed awakening." This verse is the prophecy. Then, one should grant encouragement with these verses: "By seeing and entering this supreme, most secret maṇḍala, you are now perfectly situated, completely liberated from all misdeeds. From this path of great bliss, there is no further death for you. Unassailable and indestructible, rejoice without any fear. Because existence is utterly pure, you have transcended the suffering of existence. Because existence is perfectly accomplished, you have become the supreme teacher. You must always guard this accomplishment of the samaya vows; it is the harmonious teaching of all Buddhas, the sublime and eternal word. One must never abandon the bodhicitta, which is Vajrapāṇi himself, by the mere generation of which one becomes a Buddha without doubt. One must not forsake the sublime Dharma, nor ever cast it aside. One must not teach the great system out of ignorance or delusion. Having completely renounced [self-centeredness], do not torment yourself with asceticism; maintain yourself in bliss with whatever is comfortable. This is the future perfect Buddha. The vajra, bell, and mudrās must never be forsaken, and the master must not be disparaged, for he is equal to all Buddhas. With a mind that regards him as equal to all Buddhas..."

སློབ་དཔོན་ལ་ནི་གང་སྨོད་པ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་སྨད་པས། ། རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་འཐོབ་འགྱུར་ཏེ། ། རིམས་དང་དུག་དང་དབྱིག་དུག་ནད། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་གཙེས་པ་དང་། ། གདོན་དང་ལོག་འདྲེན་གཏུམ་པོ་ཡིས། ། བསད་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་ཆེ། ། དགེ་བ་རབ་ཏུ་མི་སྤྱོམས་པ། ། ནམ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། བླ་མ་ལ་ནི་གུས་བཅས་ཡོན། ། རྗེས་མཐུན་ཁྱོད་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེས་ནི་རིམས་སོགས་གནོད་པ་རྣམས། ། ཕྱིར་ཞིང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྲུངས། ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་འབུལ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བྱིན་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། ། ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། གང་ཕྱིར་འདིར་ནི་ལེགས་གནས་པས། ། དེང་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་འབྲས་བུར་བཅས། ། དམ་ཚིག་ལྷ་རྣམས་ཀུན་མཉམ་པར། ། དེང་ཁྱོད་གྱུར་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བཅས་པ། ། ཀུན་གྱིས་དེང་ཁྱོད་དབང་བསྐུར་བས། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། རྒྱལ་པོའི་བདག་པོར་བརྟན་པ་ཡིན། ། དེང་ནི་བདུད་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཏེ། ། གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཏུ་རབ་ཞུགས་པ། ། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། དེ་ཉིད་ཐོབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ལྟར་ཡིད་ནི་རབ་དང་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་གྱིས། ། རང་གི་དམ་ཚིག་མི་ཟད་བདེ་བསྐྱེད་བརྟེན་པར་གྱིས། །

Whoever disparages the master, By disparaging all the buddhas, Will constantly experience suffering: Fever, poison, and the disease of snake venom; Harassment by the ḍākinīs, And being killed by fierce spirits and obstructors, One will then be reborn in the hells. Therefore, with every effort, One must never disparage the vajra master, The one of great intelligence Who does not boast of his virtues. With devotion, you should offer Appropriate gifts to the guru. By doing so, harms such as fever Will never arise again. Always guard your own samaya, Always worship the tathāgatas, And always make offerings to the guru; This is equal to all the buddhas. Giving to him is the same as Constantly giving to all the buddhas. Giving to him is the accumulation of merit, And from that accumulation, the supreme siddhi arises. Because you are well-established here, Today your birth has borne fruit. Today you have become equal To all the deities of the samaya; of this there is no doubt. Today all the buddhas, together with the Vajra Holders, Have conferred empowerment upon you. You are the great king of the three realms, Firmly established as the sovereign of kings. Today you have triumphed over Māra And have entered the supreme city. There is no doubt that you Will attain buddhahood itself. Thus, with a mind of supreme faith, become the vajra itself. Rely upon your own samaya, which generates inexhaustible bliss.

དེང་ནི་འགྲོ་ལ་མྱུར་བདེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ། རབ་ཏུ་མཉམ་ཞིང་རྟག་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་དེའི་རྗེས་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་གིས་ཆོས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ། སྙིང་པོ་བསྙེན་པ་སོགས་བཤད་པས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བྱིན་བརླབས་ལ། ། དམ་ཚིག་འདོད་པའི་གཟུགས་སོགས་ཀྱིས། ། མ་ཆགས་གསང་སྔགས་ཡང་དག་བཟླ། ། རང་རིག་པ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཕྱོགས་བཅུར་དུས་གསུམ་བཞུགས་པ་སྟེ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། དཀའ་ཐུབ་སྡོམ་པ་མི་ཟད་པ། ། བརྟེན་པས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་གྱི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱུང་མཁའ་ལས་སྐྱེས། ། ནང་གི་མངོན་པར་ཤེས་པས་འགྲུབ། ། དེ་བས་སངས་རྒྱས་སེམས་དཔའ་མཆོག། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་མཆོག་སྤྱོད་པ་རྣམས། ། ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་མཆོག་ཐོབ་པ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བསྟེན་པས་སོ། ། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་བདག་ཅན། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་བསྟེན། ། ཡེ་ཤེས་དོན་གཉེར་འདོད་ཆགས་ཅན། ། སྦྱོར་བས་བསྒྲུབས་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་ཡང་དག་འགྲུབ། ། གང་གཞན་སྨན་པར་བཤད་པ་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་བསྒོམས་པས་སོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་བཤད་པའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གཟུང་བ་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟུང་། ། ཆོས་ཀྱི་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སྙིང་པོ་བཟླ། ། ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། རིག་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། །

"Now, you shall swiftly realize that you are equal to Vajrasattva, the bliss of beings, and that you are eternal." Then, following that, the Dharma should be explained with these verses: "By explaining the recitation of the essence mantra and so forth, one is blessed as Mahāmudrā. With the forms of the desired samayas and so on, one should perfectly recite the mantra without attachment. The very nature of self-awareness abides throughout the ten directions and the three times. Through the yoga of one's own deity, one should make offerings to oneself and others. Success is not achieved by relying on inexhaustible asceticism and vows; rather, it is achieved through the inner super-knowledges born from the space of body, speech, and mind. Therefore, the supreme Buddhas and Bodhisattvas who practice the supreme conduct of mantra attain the supreme syllables of Dharma by relying on all desired objects. One who possesses both pleasure and suffering should rely on the five qualities of desire. For those with passion who seek the goal of wisdom, if they practice through union, they will quickly achieve success. The body, speech, and mind are perfectly accomplished; whatever else is explained as medicine will be accomplished through the recitation of mantra and the meditation on body, speech, and mind." This is the explanation of the Dharma. In order to understand the grasping of the vajra of suchness and the ringing of the Dharma bell and so forth, it is said: "Grasp the vajra of suchness, ring the Dharma bell, and having blessed it, recite the essence mantra." This is the ritual for the initiation of knowledge.

ད་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། སློབ་མས་ཕྱག་བྱས་ལ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། མཆོད་ཆེན་ཇི་ལྟར་སྩལ་བ་བཞིན། ། བདག་ཀྱང་རབ་ཏུ་བསྐྱབ་པའི་ཕྱིར། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཡོ་བྱད་འབྱོར་ན། ། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་གདགས་པ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། དུང་ལ་སོགས་པ་དབང་བསྐུར་བའི་རྫས་རྣམས་ཉེ་བར་བསམས་ལ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་སློབ་མ་སྒོར་སེང་གེའི་སྟན་ལ་གཞག་པའི་སྟན་ནང་ཚངས་ཅན་ལ་འདུག་ཏུ་བཅུག་སྟེ། སྟེང་ནས་བླ་རེ་བྲེ་བ་དང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་མ་འབྱོར་ན་སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པར་ཁྲིའུ་དང་སྟན་བཞག་ལ་རང་གི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པར་བཞག་ལ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་ན་བུམ་པ་བསྣམས་ཤིང་། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་ལ་སོགས་པས་དབང་བསྐུར་བར་མཛད་པར་བསམས་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བ། ། ཁམས་གསུམ་གྱིས་ནི་ཕྱག་བྱས་པ། ། གསང་བ་གསུམ་གྱི་གནས་ལས་བྱུང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་གང་བཤད་པ། ། ཡིད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ཡིན། ། གཞལ་ཡས་ཁང་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། སེམས་ཀྱི་བརྩེགས་པ་བསྒྲེང་བ་ཡིན། །

Now follows the empowerment of non-retrogression; its sequence is as follows. The disciple should prostrate and make this request with the following verse: "Just as the Buddha, the Vajra of Awakening, Bestowed the great empowerment, So too, for the sake of my complete protection, Grant me the Vajra of Space." Thereafter, if the necessary materials are available, one should arrange the substances for the empowerment, such as a parasol, victory banners, a wheel, and a conch. As before, the disciple is seated upon a stuffed lion throne at the entrance. A canopy is spread above, and the area is adorned with all manner of ornaments. If these are not available, a small stool and seat should be placed upon an eight-petaled multicolored lotus. The disciple is seated there, endowed with the yoga of their own deity. One should then visualize that from the heart of the wisdom-being (jñānasattva), light rays emanate, causing Tathāgatas as vast as space—appearing like the maṇḍala circle—to emerge. Holding vases in their hands, they perform the empowerment with parasols, victory banners, flags, and so forth. The preceptor should then recite this verse: "The great vajra empowerment, Venerated by the three realms, Arisen from the state of the three secrets, Is bestowed by all the Buddhas." Then, the suchness (tathatā) of the maṇḍala should be explained: "That which is called a 'maṇḍala' Is the supreme maṇḍala of the mind. The celestial palace is wisdom, The raised tiers of the mind."

ཕྱི་ཡི་གྲུ་བཞི་པ་གང་ཡིན། ། ཚད་ཀྱིས་མཉམ་ཉིད་གྱུར་པ་ཡིན། ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་སེམས་གང་ཡིན། ། ཐིག་བཞི་ཞེས་ནི་བཤད་པ་ཡིན། ། ཆོས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྗེས་དྲན་ཉིད། ། གང་དེ་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་ཏུ་བཤད། ། ལྟ་བ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་བ། ། ཡེ་ཤེས་ཐིག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན། ། ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་ཀྱི་དམ་པ་ནི། ། གང་ཡིན་རྒྱན་དུ་བཤད་པ་ཡིན། ། དད་དབང་ལ་སོགས་སེམས་གང་ཡིན། ། ར་བ་ལྔས་ནི་ཡང་དག་བྱུང་། ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བཞི་པོ་ནི། ། སྒོ་རྣམས་སུ་ནི་ཡང་དག་བཤད། ། ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་པོ་ནི། ། རྟ་བབས་རྣམས་དང་ཀ་བར་བྱུང་། ། དྲན་པ་ཉེར་གཞག་བཞི་པོ་ནི། ། ཁྱམས་རྣམས་བཞི་པོར་ཤེས་པར་བྱ། ། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་བཞི་པོ་ནི། ། དེ་ནི་སྒོ་ཁྱུད་རྣམ་བཞི་ཡིན། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན་པ་ཡིན། ། ཕྲེང་བ་མེ་ཏོག་ཆུན་བརྒྱན་པ། འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་ནི། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། ། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། ། ཏིང་འཛིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བརྟགས་པ། ། ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་རྣམས། ། རྔ་ཡབ་ཅེས་ནི་ཡང་དག་བཤད། ། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ངེས་གཅོད་ཅིང་། ། ཉོན་མོངས་འཕྲོག་པས་དྲ་བ་སྟེ། ། ཡང་དག་གཅོད་ཅིང་སྤོང་བ་ཉིད། ། སེལ་བའི་སྤོང་བ་ལ་གནས་པ། ། ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་ནི་སྦྱོར་བ་ཉིད། ། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་ཕྱེད་འཕྲོག་པ། ། དྲ་བ་ཕྱེད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒྲག་པར་བྱའོ། ། ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་མདོར་བསྡུས་ན། ། སངས་རྒྱས་ལྔར་ནི་རབ་ཏུ་བཤད། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱེ་མཆེད་ཉིད་དག་ཀྱང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། །

What is the outer square? It is that which has become equal in measure. Whatever minds there are, such as loving-kindness and so forth, are explained as the four lines. The recollection of the application of the Dharma is explained as the vajra line. That which is completely liberated from all views is explained as the wisdom line. Whatever is the excellence of ethical discipline and so forth is explained as the ornament. Whatever minds there are, such as faith, the faculties, and so forth, arise from the five enclosures. The four liberations are correctly explained as the gates. The four right endeavors arise as the archways and pillars. The four applications of mindfulness should be known as the four courtyards. The four bases of miraculous power are the four door-surrounds. The seven branches of enlightenment are the garlands and flower clusters. The eightfold noble path is explained as the eight pillars. Being liberated from the two obscurations and examined by meditative concentration and wisdom, the specific wisdoms of the path are correctly explained as the fly-whisks. Because it definitively cuts through all afflictions and seizes the afflictions, it is the net; because it is the very act of correctly cutting and abandoning, it abides in the abandonment that clears away. The application of the two accumulations seizes half of the afflictions; this is explained as the half-net. Thus, the suchness of the maṇḍala should be proclaimed. In brief, the five aggregates are explained as the five buddhas. The vajra sense bases are the supreme maṇḍala of the bodhisattvas.

ས་ནི་སྤྱན་ཞེས་བྱ་བར་བཤད། ། ཆུ་ཡི་ཁམས་ནི་མཱ་མ་ཀཱི། ། མེ་ནི་གོས་དཀར་མོ་རུ་བཤད། ། རླུང་ནི་སྒྲོལ་མར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། གཏི་མུག་གཏི་མུག་ལོངས་སྤྱོད་པས། ། གཏི་མུག་ཟད་ཕྱིར་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། དེ་ནས་ལུས་མཐར་བྱེད་པ་སྟེ། ། དེས་ན་ཤེས་བྱ་མཐར་བྱེད་འགྱུར། ། ཉེས་པ་ཉེས་པ་ལོངས་སྤྱོད་པས། ། ཉེས་པ་ཟད་ཕྱིར་ཤེས་མཐར་བྱེད། ། དེས་ན་སེམས་ནི་མཐར་བྱེད་དེ། ། དེས་ན་ཉོན་མོངས་མཐར་བྱེད་འགྱུར། ། འདོད་ཆགས་འདོད་ཆགས་ལོངས་སྤྱོད་པས། ། འདོད་ཆགས་ཟད་པས་པད་མཐར་བྱེད། ། དེས་ན་ཆགས་པ་མཐར་བྱེད་དེ། ། དེ་བཞིན་སྙོམས་འཇུག་མཐར་བྱེད་འགྱུར། ། ཉོན་མོངས་ཀུན་ཟད་གང་ཡིན་དང་། ། དེ་བཞིན་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་ཟད། ། སྒྲིབ་པ་ཀུན་ཟད་ཡེ་ཤེས་ནི། ། བགེགས་མཐར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་རིམ་པའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་རྗེས་སུ་གནང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འདུལ་འགྱུར་བའི། ། དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཆགས་ལ་སོགས། ། གཙང་བས་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་དོ། ། ཉིན་རེ་ཞིང་ནི་ཐུན་བཞི་རུ། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། གྱུར་ནས་ཐུན་མོང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་གཟུངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ལ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གསང་བའི་མཆོད་པ་བྱས་ནས། ། ཐུབ་པའི་དབང་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་མཐར། ། ཡང་དག་འབབ་སྟེ་བདེ་མཆོག་སྟེ། ། ཐུ་བོ་ཐ་མ་མིན་པར་བསྡམ། ། སྣོད་གྱུར་སྒོར་ནི་ངེས་པར་དབབ།

Earth is explained as Locanā; the water element is Māmakī; fire is explained as Pāṇḍaravāsinī; and wind is proclaimed as Tārā. By partaking in the enjoyment of delusion, Yamāntaka is for the sake of exhausting delusion. Then, he is the "End-maker of the Body," and thus he becomes the "End-maker of the Knowable." By partaking in the enjoyment of faults, Prajñāntaka is for the sake of exhausting faults. Thus, he is the "End-maker of the Mind," and thus he becomes the "End-maker of the Afflictions." By partaking in the enjoyment of desire, Padmāntaka is for the sake of exhausting desire. Thus, he is the "End-maker of Attachment," and likewise he becomes the "End-maker of Meditative Absorption." That which is the exhaustion of all afflictions, as well as the exhaustion of all karma, and the wisdom that exhausts all obscurations, is explained as Vighnāntaka. This is the suchness of the deities. This is the sequence for the empowerment of non-retrogression. Following that, the empowerment of authorization should be bestowed: "In whatever way beings are to be tamed, in that very way, through passion and so forth, one should act for the benefit of sentient beings with purity. Day by day, in four sessions, by engaging in the application of the three samādhis, one should achieve the attainment of the common and the other [supreme] siddhis." Thus it should be said. Then, having entered the dhāraṇī maṇḍala possessing the characteristics as explained, and having performed the secret offering together with that, [one should recite]: "The assembly of the Lords of Sages, at the end of the vajra, truly descends as the Supreme Bliss. One should bind the foremost without the last, and definitely cause it to descend into the gateway of the vessel."

། བརྟན་པའི་བློ་ལྡན་སྣོད་ཀྱིས་ཀུན། ། རྣམ་སྣང་བདག་ཉིད་ཅན་འཐུངས་ལ། ། སྣ་ཚོགས་བཞིན་ཏེ་སྣ་ཚོགས་འགྱུར། ། ཀྱེ་མ་ཤིན་ཏུ་བདེན་ཚིག་བརྗོད། ། གཟུངས་འདི་ཤིན་ཏུ་ཡིད་འོང་སྟེ། ། བརྟན་བྱར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོའི་རབ་སྦྱོར་བས། ། བདུད་རྩིའི་བདག་ཉིད་ཅན་བདེ་སྤྱད། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཉིད་དང་སེམས། ། ནོར་ལྡན་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པར་ལྟ། ། དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་གྱི་ཤེས་རབ་དང་འདུས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ། འདི་དག་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པ་ནས་ཕྱིར་བྱུང་ལ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས། ། སླར་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པར་ཞུགས་ནས། ཤར་སྒོར་འདུག་ལ་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱས་ཏེ། བསྟོད་པ་ཡང་བྱས་ནས། ཡི་གེ་གསུམ་ཐ་མ་མུཿདང་བཅས་པས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། ཚོན་རྩི་ཡང་ཕྱགས་ནས་སྣོད་གཙང་མར་བཞག་ལ་རྒྱ་མཚོར་འབབ་པའི་ཆུ་བོར་དོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦྦ་དྡྷརྨཱ་ཎཱཾ་ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱཏ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་(གྱིས་,གྱི་ས་)གཞི་བྱུག་པའམ་བྱུག་ཏུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་གཏོར་མ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱས་ལ། ། གཏོར་མའི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་འདྲི་བའི་ཆོ་ག་བྲིས་པ་ལས། བདག་གིས་བསོད་ནམས་དྲི་མེད་གང་བསགས་པས། ། དེས་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་འདི་དག་ཀུན། །

All those with stable intelligence, having drunk from the vessel of the nature of Vairocana, become manifold just as the vessel is manifold. Alas! Speak these most truthful words. This dhāraṇī is exceedingly pleasing; the Buddhas have examined it to be made stable. Through the excellent application of the vajra and the wheel, one should enjoy the nature of nectar. One should view the vajra posture itself and the mind as belonging to the domain of the Wealthy One. Thus, by means of the master’s insight which has become the cause of the assembly, suchness should be illustrated. Furthermore, it should be taught that "it is just so." These are the secret empowerment and the empowerment of the wisdom-gnosis. Following that, having emerged from the maṇḍala house and performed the pacifying fire offering as explained, one should re-enter the maṇḍala house, sit at the eastern gate, make extensive offerings, and having also offered praise, request the deities to depart with the three syllables and the final muḥ. Having swept away the pigments, place them in a clean vessel and cast them into a river flowing to the ocean. Then, reciting the mantra oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt, one should smear or have the ground of the maṇḍala smeared. Following that, having prepared a vast torma, one should offer it with the torma mantra. From the ritual for drawing the wheel, whatever stainless merit I have accumulated, by that may all these wandering beings without exception—

རྒྱལ་བའི་གོ་འཕང་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་ཤོག། ། དེ་བཞིན་བློ་གྲོས་རྣོ་ཞིང་འགྲོ་བ་རྣམས། ། སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་ནི་འདོན་པ་དང་། ། སྔགས་པ་མ་ལུས་གསང་སྔགས་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། ཡང་དག་མན་ངག་ལེགས་པར་ཐོབ་པར་ཤོག། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཆོ་ག་སློབ་དཔོན་བསོད་སྙོམས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། སྒྲ་བསྒྱུར་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་བའོ། །

May the state of a Victor be swiftly attained! Likewise, may those with sharp intelligence rescue all beings from the ocean of existence, and may all practitioners of mantra, without exception, properly receive the authentic pith instructions through the way of Secret Mantra. The ritual for drawing the maṇḍala composed by the master Bhikṣu Piṇḍapātika is complete. It was translated by the great translator-monk Rinchen Zangpo.