The Stages of Yogic Activities called “The Attainment of One’s Own Goals”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨཱཏྨ་ཨརྠ་སིདྡྷིཀ་ར་ནཱ་མ་ཡོ་ག་ཀྲི་ཡ་ཀྲ་མ། བོད་སྐད་དུ། བདག་གི་དོན་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བྱ་བའི་རིམ་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཇིག་རྟེན་སྤྱོད་ལས་ངེས་གྲོལ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་ངོ་བོ་ཉིད། ། སྤྲོས་ལས་རྣམ་དབེན་རྒྱ་ཆེ་རང་བཞིན་འདི་ཡིས་མ་ལུས་དོན་མཛད་པ། ། སྲིད་དང་ཞི་ལ་མི་གནས་གནས་ཏེ་ཡོངས་རྫོགས་དཔེ་མེད་བདེ་བའི་སྐུ། ། དཔལ་ལྡན་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་བཏུད་རྒྱུད་དོན་འཛིན་བདག་བླ་མ་ལའང་། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པའི་མན་ངག་རང་ཉིད་ཀྱིས་དྲན་ཕྱིར། ། དེ་ལ་བློ་བླུན་རྣམས་ཀྱི་ཉི་མ་ལྟ་བུར་འདི་ནི་བདག་གིས་བཤད། ། འདི་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དག་ནི་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དང་། ནང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པའོ། ། དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། མུ་སྟེགས་པ་དང་། ཉན་ཐོས་པ་དག་གོ། ། དེ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་གཅིག་ན་ཡོད་པར་འདོད་ཅིང་། སྣ་ཚོགས་སུ་ཡོངས་སུ་རྟོག་གོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་རྟོག་ཅེ་ན། མུ་སྟེགས་པ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འདས་པའི་རྒྱུན་ངོ་བོ་ད་ལྟར་དང་མ་འོངས་པའི་དུས་སུ་ཡང་རྣམ་པར་གནས་ཤིང་། དེ་ཡང་ཆ་ཤས་ཅན་རགས་པ་གཅིག་པའི་ངོ་བོར་ཡོངས་སུ་རྟོག་གོ། ། དེ་ཉན་ཐོས་པ་དག་ལས་ཁ་ཅིག་ནི་དོན་རྣམས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་གྲུབ་ཅིང་། དེ་དག་ཀྱང་ཆ་ཤས་བྲལ་ཞིང་མུན་པ་དང་སྣང་བའི་སྐབས་མི་འབྱེད་ཅིང་།

In the language of India: Ātmārthasiddhikara-nāma-yogakriyākrama. In the language of Tibet: Bdag gi don grub par byed pa zhes bya ba rnal ’byor gyi bya ba’i rim pa (The Stages of the Yogic Activity Entitled "Accomplishing One’s Own Purpose"). Homage to the glorious Vajrasattva, who possesses the body of primordial wisdom (jñānakāya). To the glorious Mañjuvajra, who is liberated from worldly conduct, whose essence is equal to space, who is utterly secluded from conceptual elaboration, who is vast by nature, and who acts for the benefit of all without exception; to the incomparable body of bliss, who abides neither in existence nor peace, and who is the perfect refuge—I bow. To my own guru, who upholds the meaning of the tantras, and to the lineage of instructions beginning with Buddhajñānapāda and others, I bow so that I may remember them myself. For the sake of those with dull intellects, I shall explain this as a sun-like illumination. In this regard, there are two types of misconceptions: misconceptions regarding external objects and misconceptions regarding internal consciousness. Regarding misconceptions regarding external objects, there are two: the non-Buddhists (tīrthika) and the Śrāvakas. They assert that external objects, such as consciousness and so forth, exist as a single entity and conceptualize them as being manifold. How do they conceptualize them? The non-Buddhists conceptualize external objects as a continuum of the past whose essence remains present in the present and future times, and they conceptualize them as a single, coarse, part-possessing entity. Among the Śrāvakas, some assert that objects are composed of subtle particles, which are partless and do not distinguish between the occasions of darkness and light.

རིགས་མཐུན་པའི་སྐབས་དང་བཅས་པར་ཡོངས་སུ་རྟོག་གོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་དེ་དག་ཡང་དག་པར་འདུས་ནས་རིགས་མཐུན་པའི་གོ་སྐབས་ཀྱང་མི་འབྱེད་ཅིང་འབྱར་ནས་དམིགས་པ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་རྟོག་གོ། ། དེ་དག་ལས་ཕྱོགས་དང་པོ་མ་གྲུབ་ཅིང་རིག་པ་མི་བཟོད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བླ་མ་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས། ། དཀར་པོ་ལ་སོགས་གང་ཞིག་དང་པོ་རུ། ། མཐོང་བ་དེ་ཉིད་དུས་གཞན་མཐོང་བ་མིན། ། དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་མི་མཐུན་ཕྱིར་ན་ཡང་། ། རྟག་ཏུ་བདེ་བ་ལ་སོགས་དག་དང་མཚུངས། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མཐའ་ལ་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས་མཐོང་ངོ་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ཡུལ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། འབྲས་བུ་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་དང་པོ་ཉེ་བར་རྙེད་པ་དང་། ཕྱི་ནས་ཉེ་བར་རྙེད་པ་ནི་འགགས་པ་དང་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པས། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལྟར་དུས་གཅིག་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ནི་འབྲས་བུ་རྟག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུ་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་འབྲས་བུ་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བར་སྣང་བས། རྒྱུ་རྣམས་ཀྱང་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་རྒྱུ་རྣམས་རྟག་པར་ག་ལ་འགྱུར། དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་བྱམས་པས་ཀྱང་། འབྲས་བུ་རིགས་ཅན་ཉེར་སྦྱོར་བས། ། རྒྱུ་རྣམས་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་མིན། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཀྱང་། ། དེ་ཡང་གང་ཚེ་དེ་ཡིས་ཚེ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་དེ་མི་སྣང་ན། །

They conceptualize [the object] together with the occasion of its homogeneous class. Some, however, conceptualize that those [atoms] are perfectly aggregated, such that even the occasion of a homogeneous class is not distinguished, and they are perceived as being joined together without any [individual] objective referent. To show that the first of these positions is unestablished and that such a [homogeneous] awareness is untenable, the Great Guru [Dharmakīrti] stated: "That which is seen first, such as white and so forth, is not seen at a later time. Because those two are mutually incompatible, they are always similar to pleasure and so forth. Form and so forth are not a single [entity], for they are seen through distinctions such as beginning and end." Thus it is said. Furthermore, that very white object and so forth, which is seen by consciousness in the first moment, is not seen in the second moment and so forth. This is because the result is momentary. Therefore, that which is first acquired and that which is subsequently acquired are, respectively, ceased and existent; thus, they do not exist simultaneously, just like pleasure and suffering. If it were otherwise, it would follow that the result is permanent. Why? Because the cause would be permanent. Therefore, since the result is seen to arise sequentially, one should understand that the causes also arise sequentially. Consequently, how could the causes be permanent? As the noble Maitreya said: "Because the result is of a homogeneous class, the causes are not of a permanent nature." And as the master Vasubandhu said: "Furthermore, when at that time, that object is not appearing to you..."

དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཇི་ལྟར་འདོད། ། ཅེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དོན་ཐམས་ཅད་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྟེང་དང་འོག་ལ་སོགས་པའི་ཆ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བས། ཟིན་པ་དང་མ་ཟིན་པ་འདྲ་བར་སྣང་བས། ། གོམ་པ་རིམ་གྱིས་ཀུན་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། ཕྲ་བ་མི་མཐོང་ཞིང་རགས་པ་མཐོང་བ་དང་། རྟ་དང་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་དུ་མར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཀྱང་། གཅིག་ན་རིམ་གྱིས་འགྲོ་བ་མེད། ། ཟིན་པ་མ་ཟིན་ཅིག་ཅར་མེད། ། རིས་ཆད་དུ་མར་སྣང་བ་དང་། ། མིག་གིས་མི་སོད་ཕྲ་བའང་མེད། ། ཅེས་གསུངས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་པྲཛྙཱ་སམྦྷ་བ་གུ་ཧྱས་ཀྱང་། ཀ་བ་ལ་སོགས་དངོས་པོ་ལ། ། སྟེང་འོག་ལ་སོགས་དབྱེ་བ་ཡིས། ། དེ་ལ་དུ་མར་ཕྱེ་གྱུར་ན། ། གཅིག་ཏུ་དམིགས་པ་མི་འཁྲུལ་བའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱོགས་གཉིས་པ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བླ་མ་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས། རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ཀྱི་ཆ་ཡང་མ་མཐོང་སྟེ། དུ་མའི་གཟུགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་དོན་རྣམས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་མ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་མི་དམིགས་ཤིང་རགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རགས་པ་ནི་ཆ་ཤས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྣང་བས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་མ་ཡིན་ནོ། ། སློབ་དཔོན་པྲཛྙཱ་སམྦྷ་བ་གུ་ཧྱས་ཀྱང་། ཕྲ་རབ་རེ་རེ་བློས་མི་དམིགས། ། བློས་ནི་སྦོམ་པོ་ལ་དམིགས་ཏེ། ། སྦོམ་པོ་ཆ་ཤས་བཅས་པས་ན། ། རྡུལ་ཕྲན་ཡུལ་དུ་མ་གྲུབ་པོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཕྱོགས་གསུམ་པ་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བླ་མ་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས། དབུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་མེད་པའི་རྡུལ་ཕྲན་ལ། །

This is because of the statement: "How could that be direct perception?" Likewise, all objects are not a single unity, because they appear with various parts such as upper and lower, and because they appear similarly whether they are grasped or not grasped. Furthermore, one walks by traversing them step by step, one sees the coarse while not seeing the subtle, and horses, elephants, and so forth appear as many. In the same way, the great master Vasubandhu also said: "If it were one, there would be no gradual movement; If it were one, there would be no simultaneous grasping and non-grasping; It appears as many distinct parts, And the subtle is not what the eye can perceive." And the master Prajñāsamudraguhya also said: "In objects such as pillars, Through the divisions of upper, lower, and so forth, If they are analyzed into many parts, The perception of them as one is not unerring." To show that the second position is also not established, the great guru stated: "The parts of atoms are not seen, nor is there a manifold form"—this is also the case. Furthermore, objects are not atoms, because atoms are not perceived and it is the coarse that is perceived. Since the coarse appears as having parts, it is not an atom. The master Prajñāsamudraguhya also said: "Each atom is not perceived by the mind; The mind perceives the gross. Since the gross has parts, Atoms are not established as objects." To show that the third position is not established, the great guru stated: "Regarding an atom that has no central part..."

དུ་མའི་རྡུལ་ཕྲན་རྗེས་འབྲང་མེད་ཕྱིར་དང་། ། ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་གཟུགས་ཀྱི་ཚོགས། ། རགས་པའི་དཔུང་དུ་འགའ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་ཡང་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པ་ནི་ཕྱོགས་དྲུག་ནས་སམ། ཕྱོགས་གཅིག་ནས་འདུས་གྲང་ན། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབུས་ན་གནས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཆ་ཤས་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་ན་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་གཅིག་གི་གོ་གང་ཡིན་པ་དེར་གཞན་ཐིམ་པས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་གོང་བུར་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་ཞེས་བྱར་མི་རུང་ངོ་། ། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པ་འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་སྣང་བས་འདུས་པ་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སྐད་དུ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཀྱང་། དྲུག་གིས་ཅིག་ཅར་སྦྱར་བ་ན། ། ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར། ། དྲུག་པོ་དག་གི་གོ་གཅིག་ན། ། གོང་བུ་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་འགྱུར། ། རྡུལ་ཕྲན་སྦྱོར་བ་མེད་ན་ནི། ། དེ་འདུས་ཡོད་པ་དེ་གང་གི། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སློབ་དཔོན་ཀཱ་མ་ལས་ཀྱང་། རྡུལ་ཕྲན་འདུས་པ་མེད་ན་ནི། ། གཞན་གྱི་འདུས་པ་བརྗོད་དགོས་སོ། ། གཏན་ཚིགས་ཅུང་ཟད་མི་སྣང་བས། ། འདུས་པ་ཡུལ་དུ་མ་གྲུབ་པོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཡུལ་མ་གྲུབ་པར་བསྟེན་ནས། ད་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བླ་མ་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས།

"Because multiple atoms do not follow [one another], and because the collection of forms such as the earth maṇḍala and so forth do not become any coarse mass whatsoever," it is said. Furthermore, that [collection] is not established as an object, because it is an aggregation of subtle atoms. Now, as for that aggregation of subtle atoms, would it be aggregated from six directions or from a single direction? Regarding that, the first case is not logical, because the central atom would then have six parts. If that were so, the very nature of an atom would be destroyed. As for the second case, that is also not so; because they would be of a single nature, whatever the location of one is, the others would be absorbed therein, and thus the earth maṇḍala and so forth would not appear as a mass. Therefore, it is not tenable to say that "atoms are aggregated." Apart from that, not even the slightest reason for what is called "aggregation" is seen; thus, aggregation is not an object. As the master Vasubandhu said: "When six [atoms] are joined simultaneously, The subtle atom would have six parts. If the six were in a single location, The mass would be a mere atom. If there is no joining of atoms, Of what would that aggregation be?" The master Kamalaśīla also said: "If there is no aggregation of atoms, One must state another aggregation. Since not even the slightest reason is seen, Aggregation is not established as an object." Having thus demonstrated that the objects possessing form are not established, now, in order to demonstrate that those without form are also not established, the Great Guru [said]:

བདེ་བ་ལ་སོགས་རང་གི་ལས་གང་ནི། ། འགའ་ཡང་མ་མཐོང་དེ་ནི་ཡོངས་བཟུང་བས། ། དུས་གཅིག་འབྲེལ་བར་འགྱུར་བ་མེད་པས་ན། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གཟུང་འཛིན་མེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དག་ནི། འགགས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དོན་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ལ་ནི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བ་ཞིག་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའམ། སྐྱེས་ཟིན་པ་ཞིག་ཡུལ་དུ་འགྱུར་གྲང་ན། དང་པོ་ནི་རིགས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ཡང་རིགས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ཡང་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེས་ཟིན་པ་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པས་ཕན་བཏགས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སྐད་དུ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་མཆེ་བའི་སྡེས་ཀྱང་། སིམ་པ་ལ་སོགས་འདས་དང་མ་འོངས་པ། ། མ་སྐྱེས་པ་དང་འགག་པ་དང་། ། ནུས་མེད་འབྲས་བུ་སྐྱེས་པ་ཡི། ། སྐྱེ་བའི་ཚེ་ན་མེད་པ་དང་། ། སྐྱེས་པ་ན་ནི་སྐྱེས་ཟིན་ཕྱིར། ། སིམ་སོགས་ཡུལ་དུ་མ་གྲུབ་པོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་མི་ནུས་པ་དང་། ཡང་ན་འབྲས་བུ་དང་རིགས་མཐུན་ཞིང་དེ་དག་ཉིད་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཡང་ན་དུས་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་དུས་གཅིག་ཏུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །

"Since pleasure and so forth are never seen to have any activity of their own, and because they are not apprehended simultaneously, there is no connection [between them]; thus, like form and so forth, there is no subject-object relationship." So it was said. Furthermore, feelings and the like are not established as objects. Why is that? Because past and future feelings and so forth, being ceased and unarisen, lack the capacity to produce an effect as a distinct entity. As for the present, would it be that which is in the process of arising that becomes the object, or that which has already arisen? The first is not logical, because it has not yet come into existence at the time of its own arising. The second is also not logical, because consciousness does not receive even the slightest benefit from feelings and so forth that have already arisen; therefore, feelings and the like are not established as objects. As the great master Dantāvalī said: "Pleasure and so forth, whether past or future, Unarisen or ceased, lack the capacity [to act]. Since an effect has already arisen, That which is in the process of arising does not exist [then], And that which has already arisen has already arisen; Thus, pleasure and so forth are not established as objects." If one asks, "Are other phenomena, such as space, established as objects?" that is not logical. Because they exist as mere designations, they cannot produce an effect; or else, if they were of the same nature as the effect, they themselves would be impermanent; or else, because they are eternal, the effect would have to arise at all times simultaneously.

དེ་སྐད་དུ་སློབ་དཔོན་མཆེ་བའི་སྡེས་ཀྱང་། ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་རྫས་མེད་པས། ། ནུས་མེད་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་མིན། ། སྐྱེད་ན་འབྲས་ལྟར་མི་རྟག་འགྱུར། ། དེ་དག་རྟག་ཚང་དེ་བས་ན། ། འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱང་ཚང་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། ཡུལ་དུ་དམིགས་པ་འཁྲུལ་བའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་ཡུལ་རྣམས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། དེས་སྐྱེས་པའི་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་བ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་འཕགས་པ་བྱམས་པས་ཀྱང་གསུངས་པ། དོན་དང་སེམས་ཅན་བདག་རྣམ་རིག། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། ། རབ་ཏུ་སྐྱེའོ་དེ་དོན་མེད། ། དེ་མེད་པས་ན་དེ་ཡང་མེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཤེས་པར་སྣང་བ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། མདོ་ལས་ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག། ཁམས་གསུམ་པ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ཡང་ལོག་པར་རྟོགས་པ་དག་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཁ་ཅིག་དོན་དམ་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་ཅིང་རྫས་ཉིད་དུ་སེམས་པ་དང་། དེ་ལས་གཞན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་གཉིས་སུ་སྣང་བར་སེམས་སོ། ། དེ་དག་ཀྱང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་མེད་ཅིང་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་བཞིན་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་རྒྱས་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ལ་སོགས་པས། དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་སུ་བྲིས་པས་འདིར་འབད་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་སྐད་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ལྷའི་བུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཙམ་མོ། ། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དེ།

As the master Daṃṣṭrāsena also said: "Since space and so forth lack substantiality, They lack the capacity to produce an effect. If they were to produce, they would be impermanent like the effect; Since they are permanent and complete, The effects would also be complete. Therefore, the perception of all these As objects is an error." Thus, because objects do not exist, the apprehending cognitions produced by them also do not exist, because there is no apprehended object whatsoever. As the noble Maitreya also said: "Objects, sentient beings, self, and representations— Auditory consciousness and so forth arise; Those objects do not exist. Since those do not exist, these also do not exist." Therefore, all these are merely the appearance of consciousness. For it is said in the Sūtra: "O sons of the Conqueror, these three realms are mind-only." Regarding this, there are two types of misconceptions: some conceive of the ultimate as existing and consider it to be a substance, while others conceive of the conventional as existing and consider it to appear as duality. These are also illogical, for consciousness does not exist ultimately and is merely conventional. Why is that? The extensive logical arguments for the lack of intrinsic nature of consciousness have been written by masters such as Nāgārjuna in the Madhyamaka treatises, so I shall not labor over them here. As it is said in the Sūtra Teaching Non-Arising: "O son of the gods, all phenomena are mind-only." And that is merely conventional.

དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། དེ་ཉིད་ལས་དེ་བས་ན་གང་ངེས་པར་ལེགས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་འཇུག་པར་འདོད་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མདོ་གཞན་དག་ལས་ཀྱང་། རང་བཞིན་མེད་དེ་རྣམ་རིག་མེད། ། དངོས་པོ་ཡང་མེད་གཞི་ཡང་མེད། ། རོ་དང་འདྲ་བའི་མི་མཁས་པ། ། བྱིས་པས་འདི་དག་བརྟགས་པའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་ཀྱང་། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ལས་ཡང་གསུངས་པ། གཞན་བརྗོད་པ་ཡི་དོན་དམ་པ། ། དངོས་པོ་འདི་དག་རང་བཞིན་མེད། ། གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། འབྱོར་པ་མེད་པ་གཟུགས་བརྙན་འདྲ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་དེ་ལ་རྣམ་པ་མང་པོ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་ཤེས་ན་ཡང་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གཉིས་སུ་རྟོག་པ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཁོར་བའི་ཆོས་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། མདོར་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ལྔར་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱེ་མཆེད་ཉིད་དག་ཀྱང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ས་ནི་སྤྱན་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ། ཆུ་ཡི་ཁམས་ནི་མཱ་མ་ཀཱི། ། དཀར་དང་སྒྲོལ་མ་ཞེས་བྱ་བ། ། མེ་དང་རླུང་དུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འོ་ན་སྲིད་པར་སྣང་ཞིང་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་འདི་འཁོར་བ་མ་ཡིན་ནམ་དེ་མེད་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་གང་ལ་ཡོད་ཅེ་ན།

It is stated that "ultimately, they are not observed," and from that same source: "Therefore, those who wish to enter the city of definitive excellence should understand consciousness to be merely conventional." Likewise, other sūtras state: "There is no intrinsic nature, no representation, no entity, and no basis. These are imputed by the foolish, the unwise, who are like a corpse." The Blessed One also said in the Laṅkāvatāra: "Therefore, it is established that all entities lack intrinsic nature." From that same text, it is further said: "The ultimate is expressed by other terms; these entities lack intrinsic nature. Because they cannot be established as having the nature of being either one or many, they are like reflections." Many such statements are made in various places. Thus, even if one understands consciousness to be merely conventional, it is not logical to conceptualize the duality of saṃsāra and nirvāṇa. Why is that? Because the phenomena of saṃsāra do not exist. As the Root Tantra states: "In brief, the five aggregates are renowned as the five Buddhas; the vajra sense bases are the maṇḍala of the Bodhisattvas." And: "Earth is called Locanā; the water element is Māmakī; white [Pāṇḍaravāsinī] and Tārā are renowned as fire and wind." One might ask: "Are these entities that appear in existence and are capable of performing functions not saṃsāra? If they do not exist, in what would nirvāṇa exist?"

དེའི་ཕྱིར་བླ་མ་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས། བདག་ཏུ་འཛིན་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ཡིས། ། འཁོར་བ་འདི་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཡང་། ། དེ་ཡི་ངོ་བོ་ལོག་པའི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཀུན་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་སྲིད་པའི་ཆོས་ནི་གཏན་ནས་ཡོད་པར་མི་འདོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ལོག་པར་བཏགས་པ་ཙམ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་འཁྲུལ་པ་ནི་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ནོ། ། དཔེར་ན་ཐག་པའི་སྦྲུལ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་མེད་པ་ཉིད་དོ། ། བླ་མ་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། སྒྱུ་ལྟར་སྣང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གཞན་ན་ཡོད་པ་མིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་སུ་འདིར་ཟབ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སྐད་དུ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། གསང་བའི་བདག་པོ་ཐག་པའི་སྦྲུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འོན་ཀྱང་རབ་རིབ་ཀྱིས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། ། སྐྱེས་བུ་གང་གིས་རབ་རིབ་སྤངས་ཏེ་བརྟགས་ན་ཐག་པར་མཐོང་ཞིང་དོན་གཞན་མེད་དོ། ། གསང་བའི་བདག་པོ་དེ་བཞིན་དུ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འོན་ཀྱང་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་ཞེན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། སྐྱེས་བུ་ལ་ལ་ཞིག་གིས་ངས་བསྟན་པའི་ལམ་ལ་གཞོལ་ཞིང་བག་ཆགས་དེ་བཟློག་ནས་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་མཐོང་ཞིང་གཞན་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Therefore, the Great Guru said: "Through the grasping at a self and the grasping at 'mine,' This saṃsāra is designated as a mere imputation. Its essence, by way of a false nature, Should be known as an essence that transcends all." Thus, the phenomena of existence are not asserted to exist at all; rather, they are merely false imputations. If one asks what that is: the delusion of permanence and so forth is the suffering of existence. For example, it is like the appearance of a snake in a rope—it is non-existent. The Great Guru also said: "Other than the conceptualization that appears like an illusion, The suffering of existence does not exist elsewhere." Therefore, as the means to reverse that, the profound and perfectly clear maṇḍala is taught here. As it is said in the Śrī-jñānavajrasamuccaya, the Mahāyoga Tantra: "Lord of Secrets, that which is a snake in a rope does not exist. However, it appears as such due to cataracts. If a person removes the cataracts and examines it, they see the rope and perceive no other object. Lord of Secrets, likewise, whatever appears as form and so forth regarding permanence and so forth does not exist. However, it is due to the habitual tendencies of clinging to form and so forth. If a certain person applies themselves to the path I have taught and reverses those habitual tendencies, they see permanence and so forth, and do not perceive anything else."

དེ་བས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ཐམས་ཅད་ཟབ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ལ་ཟབ་མོ་གང་ཞེ་ན། རང་འབྱུང་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། གདོད་མ་ནས་བྲལ་བ་མི་དམིགས་ཤིང་མི་འགྱུར་བའོ། ། ཡང་དག་པར་གསལ་བ་གང་ཞེ་ན། དེའི་སྒོ་ནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡོད་པ་གཞན་ལ་སྟོན་པའི་རྐྱེན་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་བས་ན་དེའི་ངོ་བོར་གསལ་བར་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ཞིག་གིས་གསང་བ་འདུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ལ་ཉེ་བར་གནས་ནས་རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་རིམ་གྱིས་འཇུག་ཅིང་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེའི་རིམ་པ་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་བརྒྱུད་ཅིང་འབྱུང་བ་ཅུང་ཟད་བདག་གིས་དབྱེ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་སྤངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཚོགས་ལ་འཇིགས་པའི་སྐྱོན་མེད་པ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། ཆོ་ག་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་གང་ཡང་རུང་བར་ཞུགས་ནས། བུམ་པ་དང་གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་རྣམས་ཐོབ་པས་གསང་བ་དང་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་ལ་སོགས་པ་རིམ་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་གསུངས་བའི་གནས་སུ་དང་པོར་བྱ་བར་འོས་པ་རྣམས་ཚོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེས་མཚམས་བཞིའི་དང་པོ་ཐོ་རངས་ལ་སྒོ་དག་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས།

Therefore, because that [duality] is absent, all of this is the maṇḍala of the profound and the perfectly luminous. In that regard, what is the profound? It is the fact that the causes that produce [phenomena], such as the afflictions and so forth, are primordially free [from them], unobservable, and unchanging. What is the perfectly luminous? It is all that appears as the Mahāmudrā, the seal that brings about the attainment of mundane and supramundane conditions, which demonstrate the excellence [of the state] to others through that [luminosity]. Therefore, a noble person who wishes to clearly realize its essence should abide in the stages of the path taught in the Mahāyoga Tantra known as the Guhyasamāja and engage in and realize it through the sequence of the four yogas. I shall briefly distinguish the stages of that [path] as they have been transmitted from the presence of the guru. Those stages are as follows: First, a yogi who has abandoned the eight worldly concerns and is free from the fault of fearing crowds, possessing great compassion and the qualities arising from it, should please any one of the sublime gurus. Having entered either of the two maṇḍalas without any deficiency in the ritual, and having obtained the vase, secret, and wisdom-knowledge empowerments, one should gradually engage in the secret, the most secret, and so forth. In the place as it has been taught, one should first assemble the necessary requisites. Then, at the first of the four sessions, at dawn, one should perform the purification of the doors and so forth.

རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་མཐའ་ལ་ཐུག་པ་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ཐིག་ལེ་དང་ཕྲ་མོ་དང་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ནས་འཁོར་ལོ་བསྡུ་བ་བརྩམ་མོ། ། དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དེའི་ཡན་ལག་གཞན་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་དང་། སྡོམ་པ་བསྐྱང་བ་དང་། ཁ་ཟས་སྦྱང་བ་དང་། ལས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་དང་། བརྗེད་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་དམ་ཚིག་ཉམས་པ་བསྐང་བའི་ཆོ་ག་བྱས་ནས། བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་དབེན་པར་བྱ་ཞིང་རང་གི་སེམས་ཉིད་དག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཉི་མའི་གུང་དང་། ཕྱི་འབྲེད་ཀྱི་དུས་སུ་ཡང་དེ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། ནམ་ཕྱེད་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བཟླས་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་བར་བྱས་ནས། ཉལ་བར་འདོད་ན་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དང་། སྙིང་གའི་གནས་སུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཕྱི་རོལ་འཁོར་ལོ་བསྡུས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱང་སྙིང་རྗེར་ལྡན་པས་ཉལ་བར་བྱའོ། ། ཐོ་རངས་ལངས་ནས་ཡང་གོང་མ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དང་པོའི་ལས་ལ་ཞུགས་པས་ཐམས་ཅད་བྱ་ཞིང་། དུས་མཚམས་གཞན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་སྐད་དུ་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། ཐོ་རངས་ལངས་ནས་གོང་མ་ལྟར། ། གདོད་མ་གཏོགས་པས་བཟླས་པ་བྱ། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་རེ་དུས་བཞིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་ལ་གཞོལ་ཞིང་མཚན་མ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྒྱུན་རིང་དུ་བསྒོམས་པས་ཕྲ་མོ་དང་ཐིག་ལེས་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་ནས།

Having reached the culmination of passion, the yogi who has perfected the maṇḍala wheel should perform the drops, the subtle [yoga], and the recitation, and then begin the dissolution of the wheel. Thus, the yogi who has perfected the three samādhis should perform the other branches: making aspiration prayers, maintaining the vows, purifying the food, acting for the benefit of sentient beings through the two activities, and performing the ritual for mending breaches of samaya caused by forgetfulness and the like. One should then remain secluded from the characteristics of conceptualization and purify one's own mind. In that same manner, at midday and in the afternoon, all of these should be undertaken without exception. At midnight as well, having performed everything up to the end of the recitation, if one wishes to sleep, one should request the deities to depart, dissolve the outer wheel into the wheel of the wisdom-being (jñānasattva) at the heart, and sleep with insight conjoined with compassion. Rising at dawn, one should again engage in the initial activity and perform everything just as before, and likewise meditate during other intervals. As the Guru himself said: "Rising at dawn, as before, one should perform the recitation, except for the initial [prayers]." Thus, one should devote oneself to the samādhis and their branches four times each day, meditating until the signs are attained. By meditating in this way for a long duration, the mind becomes stable through the subtle [yoga] and the drops.

ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་པ་ལས་སྤྲོ་བསྡུ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་མ་བཏང་ཞིང་བཟུང་བས་བརྟན་པར་གྱུར་པའི་མཚན་མ་ལྔ་བོ་འདི་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཁ་དོག་ལྔ་ཡི་ཐིག་ལེ་གཟེར། ། གསལ་བ་དང་ནི་མི་གསལ་བ། ། དང་པོ་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་དང་། ། གཉིས་པ་དུ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གསུམ་པ་མེ་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དང་། ། བཞི་པ་མར་མེ་ཉེར་འབར་བ། ། ལྔ་པ་སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་སྟེ། ། ལྷ་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར་བའི་མཚན་མའོ། ། དེ་ནས་སྤྲོ་བསྡུའི་སྒོ་ནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ་ཞིང་། ཕྱིས་གནས་དང་གནས་པའི་བདག་ཉིད་སྤྲོས་ནས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྦྱར་བ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་གནས་རྣམས་ནི། ། དེ་རུ་མདོར་ན་སྤྲོ་བར་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡི། ། སྔགས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། ཅེས་འབྱུང་བས་སོ། ། དེ་ལྟར་བརྟན་པར་འགྱུར་བའི་མཚན་མ་རྣམ་པ་ལྔ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ལ་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་མཚན་མ་མཐོང་ཡང་རུང་མ་མཐོང་ཡང་རུང་སྟེ། དད་པ་དང་ལྡན་ཞིང་སྣོད་དུ་རུང་བས་ཞུས་པའམ། གཟུགས་བརྙན་གླེགས་བམ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་འདོད་པས་ཞུས་པའམ། དེ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ཅན་སྡིག་པའི་དབང་གིས་མཚན་མ་ངན་པ་མཐོང་བས་ཞུས་པའམ། སྣོད་དུ་རུང་ཞིང་ངང་ཚུལ་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཞུས་ཀྱང་བཙུད་དེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་གོང་ནས་གསུངས་པའི་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་ལ་གནས་ནས་འཛབ་ཏུ་མ་བཟླས་པའམ།

From the third subtle samādhi, by not abandoning and by maintaining the preliminary radiation and reabsorption, one will attain these five signs of stability. What are they? They are the nature of the five primordial wisdoms, the bindus of the five colors, the clarity and the lack of clarity: first, like a mirage; second, like smoke; third, like fireflies; fourth, like a well-burning lamp; and fifth, like a cloudless sky, [appearing as] deities, hand-symbols, and so forth. These are the signs of becoming the yogins explained below. Then, one should meditate on the recollection by means of radiation and reabsorption, and subsequently, having emanated the nature of the abode and the inhabitants, one should begin the application of the recitation. As it says in the Root Tantra: "In brief, one should emanate the abodes of the Buddhas and Bodhisattvas there; one should clearly utter the mantra words of the signs of body, speech, and mind." Thus it is said. When those five signs of stability have become manifest, that is called a "beginner yogin." Whether that yogin has seen the signs or not, if they are faithful and a suitable vessel and request [instruction], or if they desire to meditate on images, books, and so forth and request [instruction], or if other sentient beings, due to the power of their negative karma, see inauspicious signs and request [instruction], or if those who are suitable vessels and possess good character request [instruction] even if not [initially] introduced—then for their sake, one should abide by the previously explained ritual of approach and [perform] the recitation, or not.

འཛབ་འབུམ་ལ་སོགས་པ་བཟླས་པ་བྱས་ནས། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་སླད་དུ་སློབ་དཔོན་ཛ་བ་དི་བའི་ཞལ་སྔ་ནས། ལས་དང་པོ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། གོང་གསུངས་མཚན་མ་མ་མཐོང་མཐོང་། ། དེ་ཡིས་འདི་དག་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། དཔག་མེད་བཟླས་པ་བྱས་པའམ། ། བཟླས་བརྗོད་གྲངས་ཚང་ངེས་བྱས་ནས། ། སྣོད་དུ་རུང་ཞིང་དད་ལྡན་དང་། ། གཟུགས་བརྙན་པུ་སྟི་ལ་སོགས་དང་། ། སྡིག་པའི་དབང་གིས་མཚན་ངན་མཐོང་། ། སྣོད་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཞུས་ཀྱང་། ། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་བརྩམ། ། ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། ། དེས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་ཡང་བདག་ཉིད་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མ་གཉིས་ཀྱིས་བྲི་བར་བྱས་ནས། སློབ་མ་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་དབང་རྣམས་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ཐིག་གདབ་པ་ཡི་ཆོ་ག་འདི། ། བདག་ཉིད་ནམ་ཞིག་སྤྱོད་པ་ན། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པའམ། ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་འོད་པོ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དཀྱུས་མ་བརྗོད་དེ། ལས་དང་པོ་པ་དེ་བརྟན་པར་གྱུར་པའི་མཚན་མ་ལན་གྲངས་མང་དུ་མཐོང་ནས་སེམས་བརྟན་པར་ཤེས་ནས་གཉིས་པར་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་འདི་ལ་འབད་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྒོ་དག་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་བའི་བར་གྱིས་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ།

Having performed the recitation of the mantra hundreds of thousands of times and so forth, one should begin to draw the painted maṇḍala. To that end, the master Javadeva stated: "By a yogin who is a beginner, Until the signs previously described are seen, For the sake of this purpose, One should perform immeasurable recitation, Or having completed the definite number of recitations, For those who are suitable vessels and endowed with faith, And for images, books, and the like, Even if those with negative signs are seen due to the power of sin, If those who are suitable vessels do not request it, One should still begin to draw the painted maṇḍala." Thus it is said. Therefore, the drawing of the maṇḍala should be performed by both the master and the disciple themselves; then, having performed the entry of the disciples and so forth, the empowerments should be conferred. As it is said in the Root Tantra: "When one performs this ritual of laying the lines, Having thoroughly meditated on Vairocana, One should meditate on Vajrasattva, Or on the disciple as the Great Vajra Light, Or meditate on the Vajra Immortal." To speak of the general procedure: once that beginner has seen the signs of stability many times and knows the mind to be stable, they should strive in this application in order to become a second-stage practitioner. That application is as follows: having completed the first yoga, from the purification of the doors and so forth, up to the stage of passion.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་རིག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་པདྨའི་ནང་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་དམ་ས་བོན་དང་ལྷའི་ངོ་བོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་མི་གཡོ་ཞིང་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་གནང་བ་ཐོབ་པའི་དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པ་གཉིས་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སྐད་དུ་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས། པདྨ་ལ་གནས་བརྟན་བྱས་ཏེ། ། རིགས་བདག་གནང་བ་ཐོབ་ནས་སུ། ། རང་གི་སྦྱོར་བས་འཕྲོ་བ་ཡིན། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ལས་དང་པོ་པའི་ཆོ་ག་ཅུང་ཟད་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཡེ་ཤེས་འགའ་ཞིག་དབང་དུ་གྱུར་བ་ནི་སྣོད་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་གཉིས་འབེབས་པར་ནུས་པ་ཐོབ་པས་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ། ། བླ་མའི་ཞལ་ནས་ཀྱང་། ཡེ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་འབེབས་ཐོབ་པས། ། འབེབས་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། དེས་ཐུན་མཚམས་བཞིར་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། དེའི་རྗེས་ལ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བརྩམས་ཏེ། ཐིག་ལེ་དང་ཕྲ་མོ་ནི་མི་བརྟན་པའི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དང་བྲལ་བས་ནན་ཏན་དུ་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་གོང་ནས་གོང་དུ་ནུས་པ་མཐུ་ཅན་དུ་བྱ་ཞིང་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་མཐོང་བར་བྱ་ཞིང་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་ཆོ་ག་ལ་འབད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་བསྡུས་ནས་གོང་མ་བཞིན་དུ་སྡོམ་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། དེ་སྐད་དུ་བླ་མ་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས། བརྟུལ་ཞུགས་ཚུལ་ཁྲིམས་སྔགས་ལྡན་པས། ། མིག་དང་སྐུ་སོགས་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་འགའ་ཞིག་དབང་གྱུར་པས། །

Having first preceded [the practice] with the entry of all the tathāgatas, one should meditate on emptiness, the seed-syllable, or the essence of the deity within the lotus of the dharmadhātu of awareness. When one becomes unwavering and stable in that, and receives the permission of the Lord of the Family, one becomes a second-stage yogi. As the Guru said: "Having stabilized [the deity] within the lotus, And having received the permission of the Lord of the Family, One radiates through one's own application." Thus, the ritual for the beginner has been briefly shown. Then, when that yogi has gained mastery over some jñāna, they are so called because they have attained the ability to descend the two wisdom deities into the two types of vessels. As the Guru also said: "Because they have attained the ability to descend The jñāna very thoroughly, The ritual of descending was taught." Thereafter, having performed the blessing of the eyes and so forth, the blessing of the body, speech, and mind, and the complete empowerment during the four sessions, one then commences the offerings and so forth. At that stage, one does not need to apply oneself with such intensity to the bindu and the subtle [yoga], as one is free from the unstable divine pride. One should instead make the capacity increasingly powerful, observe the signs of accomplishment, and exert oneself in the ritual of recitation. Then, having dissolved the wheel, one should perform everything as before, such as generating the vows. As the Great Guru said: "Endowed with the conduct and discipline of mantra, Having blessed the eyes, the body, and so forth, Through gaining mastery over some jñāna..."

མཚམས་བཞིར་འཁྲུལ་མེད་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དེ་ལྟར་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་ལ་གནས་ནས་གོང་དུ་སྨོས་པའི་སྣོད་དུ་རུང་ཞིང་། དད་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ། ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་གཉིས་ཕབ་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཐིག་དང་རྡུལ་ཚོན་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། བུ་མོ་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་པ། ། ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་ལོན་པའི་ཁྱེའུ། ། བཟུང་ནས་དབབ་པ་རབ་ཏུ་བརྟག། ། ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་ལས་རྣམས་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་བྱས་ན་ནི། ། ཁམས་གསུམ་སྐྱེ་བོས་དཔྱས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་རྣལ་འབྱོར་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དང་། བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། ། སློབ་དཔོན་སློབ་མའི་ཆོ་ག་ནི། ། སྔོན་དུ་གོམས་པ་ལ་གནས་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་དངོས་གྲུབ་ཐ་མལ་པའི་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་མཐོང་ཞིང་ལྷའི་ལུང་ཐོབ་ནས། འཛབ་བཟླས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྣོད་ལ་ཕབ་པའི་ལྷ་གཉིས་ཀྱིས་བྲིས་པའི་རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྷས་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ཞུགས་ནས། ཇི་ལྟར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་གནས་ནས། ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་བཟླས་པས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཐ་མལ་པའི་དངོས་གྲུབ་གང་ཡང་རུང་བ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་།

"In the four intermediate directions, perform the unerring recitation," so it is said. When the yogi abides in the ritual of approach in that manner, for the sake of those who are suitable vessels as mentioned above and who possess faith and so forth, he should cause the two wisdom deities to descend into a twelve-year-old boy and a twelve-year-old girl. Those two should then perform the drawing of the lines and the application of colored powders and so forth. As it is said in the Root Tantra: "A twelve-year-old girl, And a twelve-year-old boy— Having taken hold of them, examine the descent thoroughly. Having performed all the rituals, Then one should meditate on the activities. If it is done otherwise, The beings of the three realms will mock." Then, the rituals for the master’s own entry and so forth should all be performed just as in the case of a beginner yogi. As the Root Tantra says: "Everything shall be as before," and the Guru also said: "The ritual for the master and the disciple is based on prior training." Likewise, when that yogi has seen the signs of accomplishment of the ordinary siddhis and received the prophecy of the deity, he should enter the painted maṇḍala drawn by the two deities who have descended into the vessels, preceded by the recitation of the mantra. Having entered by means of the rituals up to the empowerment by the deities, and abiding in the stages of the path such as the great maṇḍala as taught in the Root Tantra, by reciting for half a month and seven days, he will accomplish whichever of the ordinary siddhis has been described. As it is said in the Root Tantra:

དབེན་ཞིང་རབ་ཏུ་ཉམས་དགའ་བར། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་ཀུན་བརྩམས་ན། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དཀྱུས་མ་བརྗོད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་གོང་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་རྒྱུན་རིང་དུ་བརྩམས་ནས། རྣལ་འབྱོར་པ་གསུམ་པར་གྱུར་པ་ནི་ཟབ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྨི་ལམ་ལྟར་རང་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་དེ། གཞན་ལ་ཡང་སྟོན་པར་ནུས་པ་ཐོབ་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། དེ་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས། ། བདག་གཞན་གྱིས་ནི་མཐོང་བ་དེ། ། གསལ་བ་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་འདོད། ། ཅེས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བའི་བདག་ཉིད་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ལས་ལྷན་ཅིག་དབྱེར་མེད་པ་རྟོགས་པས། བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་སྤྲོ་བསྡུ་ཁོ་ནའི་སྒོ་ནས་རྫོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་ནི་ཁ་ཅིག་ཉིན་མཚན་དུ་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སྐད་དུ་གསུངས་པ། ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཡིས། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་བྱེད་པ་ནི། ། ཉིན་མཚན་སྦྱོར་བ་བརྟན་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་ལ་གནས་ནས། དེས་འདི་ལྟ་སྟེ། སློབ་མ་སྣོད་དུ་རུང་ཞིང་དད་པ་དང་ལྡན་པ། སྔོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་ཞིང་དབང་ཐོབ་ནས་སྦྱོར་བའི་ཁྱད་པར་ཤེས་ཤིང་དེ་ལ་གཞོལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་གསུམ་རྫོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྒོམས་ཏེ།

"If one undertakes this application in a secluded and most delightful place, the vajra body, speech, and mind will be accomplished within half a month." Thus it is said. To explain the main text: when such a yogi has practiced the aforementioned ritual for a long duration and becomes a "third yogi," it is so called because they have attained the ability to manifest the profound and perfectly clear maṇḍala not only to themselves—as in a dream—but to others as well. As the Guru said: "Through that blessing, the maṇḍalas are seen by oneself and others; this clarity is asserted to be like a dream." By realizing the inseparability of the mind of sentient beings—who engage in the meditative absorption of the three syllables that are the nature of both the animate and inanimate—with their own mind, that yogi meditates on the perfection of meditative absorption solely through the radiation and reabsorption of recitation. This is the practice of some who rely on application day and night. As it is said: "One who has gained mastery over primordial wisdom should perform the radiation and reabsorption; one should stabilize the application day and night." Having thus remained in the ritual of the approach, for the sake of disciples who are suitable vessels, endowed with faith, who have previously seen the maṇḍala and received empowerment, and who understand and are intent upon the specific application, one meditates by means of the three yogas of the perfection of meditative absorption.

དེར་བཅུག་ནས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སློབ་མ་དེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པའི་དབང་གིས་མཐར་ཐུག་པའི་བར་གྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་བསམ་པ། ། གྲུ་བཞི་ལྷམ་པ་རབ་ཏུ་བཟང་། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་གཏན་གྱིས། ། འཁོར་ལོ་ཅན་ཀུན་ཞུགས་པར་བྱ། ། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་རབ་ཏུ་བྱ། ། སློབ་དཔོན་སྙིང་གར་བསྒོམས་ན་ནི། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས། ། ཡོངས་སུ་གང་བར་རྣམ་པར་བསམ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་གནས་གསུམ་གྱིས། ། ཐམས་ཅད་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབབ། ། དེ་ཡིས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ནི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་འདོགས་པ། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་དངོས་གྲུབ་ནི། ། ངོ་མཚར་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་ལས་རྒྱལ་མཆོག། ། རྣམ་པ་ཀུན་ལ་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནི་སློབ་མ་གཞུག་པ་དང་། སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་དགོངས་པའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་སློབ་མ་དེར་འཇུག་པར་མི་ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཕྱིའི་བྱ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་བློ་དམན་པ་རྣམས་ལ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ཡེ་ཤེས་འགའ་ཞིག་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཚུལ་དུ་ཡང་། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་གསུང་བར་མཛད་དོ། །

Having placed [the disciple] there, one should confer the empowerments upon that distinguished disciple, up to the ultimate empowerment. As it is said in the Root Tantra: "Visualize the center of the expanse of space, A square, perfectly excellent [mandala]. Through the union of the Buddha-maṇḍala, One should meditate on the vajra of meditative concentration. Through the meditative concentration of the vajra-maṇḍala, All the Wheel-possessors should be made to enter. With that very ritual of offering, The wise one should perform it thoroughly. If one meditates on the master at the heart, One should then begin the conferral of empowerment. Visualize all the Buddhas completely filling The realm of space. The empowerment should be bestowed through the three places, All according to the ritual procedure. By that, the attainment of enlightenment Which benefits all sentient beings, And the siddhis of body, speech, and mind— All great wonders will be accomplished." Thus it is said: "The maṇḍala of meditative concentration called the Wheel of All Bodhisattvas is complete." Then, from the presence of the Guru: "Having perfected the Supreme King of Maṇḍalas and the Supreme King of Activities in all their aspects." This refers to the intention for the entry of the disciple and the purpose of the practice. For other disciples who are unable to enter in that way—those characterized by an attachment to external activities and inferior intellect—the Great Master has taught that the yogi should draw a painted maṇḍala and confer the empowerment in the manner of having attained mastery over certain primordial wisdoms.

དེ་བས་སློབ་དཔོན་ཌོམྦི་བའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པས་ནི། ། སློབ་མ་སྣོད་རུང་དད་ལྡན་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་དབང་བསྐུར་བ། ། སྦྱོར་བ་ཤེས་ཤིང་དེ་དོན་སྒོམ། ། ཁྱད་པར་ཅན་ཤེས་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་གཏན་གྱིས། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། གཉིས་པ་དེ་རུ་འཇུག་མི་ནུས། ། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མངོན་ཞེན་ནས། ། བློ་གྲོས་དམན་ཞིང་སྦྱོར་སྤངས་པ། ། དེ་ཡིས་དེ་ཡི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། རྣལ་འབྱོར་འོག་མའི་ཆོ་ག་ལྟར། ། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་ནི། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ཐ་མལ་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་མ་རྣམས་ཐོབ་ཅིང་ལྷའི་བཀའ་ཐོབ་ནས། བཟླས་པའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྣོད་ལ་ཕབ་པའི་ལྷས་བྲིས་པའི་རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ནས། ལམ་གྱི་སྦྱོར་བའི་མཚན་མ་གང་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་གནས་ཏེ་བསྒྲུབས་ན་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་ཟླ་བ་ཕྱེད་ལ་སོགས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་དེ་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རི་མོར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གང་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། ལས་དང་པོ་ལྟར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡེ་ཤེས་འགའ་ཙམ་པའི་ལྟར་སྣོད་ལ་ཕབ་པའི་ལྷས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། རྡོ་རྗེ་ཐིག་ནི་གདབ་པ་དང་། ། ཚོན་རྩི་དག་ནི་དགྱེ་བ་དག། ། སྔགས་ཀྱི་སེམས་པས་མི་བྱ་སྟེ། ། བྱས་ན་བྱང་ཆུབ་རྙེད་པར་དཀའ། ། དེ་བས་དམ་ཚིག་ཚུལ་ཤེས་པས། ། སྔགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་གནས་གནས་སུ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡང་བྱས་ཏེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་བརྟག། །

Therefore, the master Ḍombipa also stated: "Because one has gained mastery over primordial wisdom, The disciple is a worthy vessel, endowed with faith, Having seen the maṇḍala and received empowerment, Knowing the application and meditating on its meaning. For the sake of the extraordinary meaning, One should undertake the empowerment Through the meditative concentration of the complete maṇḍala. The second [type of person] is unable to enter there; Being attached to the phenomena of this life, With inferior intelligence and having abandoned application, For the sake of that [disciple], According to the ritual of the lower yoga, Having drawn a painted maṇḍala, One should undertake the empowerment." Other than that, when the yogi has obtained the signs of ordinary accomplishments and received the command of the deity, and having preceded it with the ritual of recitation, enters the painted maṇḍala where the deity has been invoked into the vessel, and then practices while abiding in the specific signs of the path's application that are seen, the qualities as they were taught will be accomplished in half a month or the like. Therefore, the maṇḍala for that practice should be drawn as a painting. If one asks how that should be done: it is not to be done by oneself like a beginner, but rather by the deity invoked into the vessel, according to the manner of those who possess some primordial wisdom. Therefore, the Root Tantra also states: "The laying of the vajra lines And the application of the pigments Should not be done by the mantra-mind; If done so, enlightenment is difficult to find. Therefore, one who knows the way of the samaya Should perform the blessing Of the mantra deities in their respective places, And then clearly visualize the maṇḍalas."

རྒྱལ་ཆེན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དམ། ། ཡང་ནི་སྤྱན་ནི་དབབ་པར་བྱ། ། སྐུ་ཡི་ཁ་དོག་གོ་འཕང་མཆོག། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཡི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། བདག་གི་རིག་པས་དབབ་པར་བྱ། ། འདི་ནི་སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། གསང་བ་རབ་ཏུ་བརྟག་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་ཆེན་དང་། ། མཱ་མ་ཀཱི་ཡང་དབབ་པར་བྱ། ། འདི་ནི་སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། གསང་བ་རྨད་དུ་བྱུང་བའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་བྱིན་གྱིས་རློབ། ། སེམས་ལ་དབང་བ་ཉིད་ཤེས་ཏེ། ། གསང་བ་དག་ནི་མཆོག་སྩོལ་ལོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ཐ་མལ་པའི་དངོས་གྲུབ་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་གྲུབ་པའི་མངག་གཞུག་བསྐུལ་ནས་དེས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞིང་དུ་ཁྲིད་ནས་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་ཐོས་པར་བྱས་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་པ་བཞི་པར་འགྱུར་བའི་མཚན་མ་རྣམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཞིང་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། ཟབ་མོའི་ཆོས་ཀྱང་ཐོས་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་ས་ཡང་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་སྟེ། འདིར་སངས་རྒྱས་ས་ཡང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་པའོ། ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གཉིད་ཅུང་ཟད་འོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་དུས་སུ་མཚན་མ་ནི་འདི་དག་སྟེ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། བསམ་གཏན་བཟླས་ལ་འབད་པ་ཡིས། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་རྟག་ཏུ་མཐོང་། ། དེ་ལ་འདིར་ནི་རྨི་ལམ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཚིག་གོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་། །

One should cause the Great King Vairocana, or alternatively, the [Buddha] Eye, to descend. The supreme state of the body’s color and the qualities of the Vajra Body will arise. One should cause the Great King Vajradharma to descend through my knowledge. This is the thorough examination of the secret of all mantras. One should also cause the Great King Vajrasattva and Māmakī to descend. This is the marvelous secret of all mantras. By doing so, one is blessed; knowing mastery over the mind, the secrets bestow the supreme. Thus it is said. Then, that yogi who has accomplished the common siddhis, having exhorted the servant of accomplishment, is led to the realms of all the Buddhas and hears the profound and vast Dharma. Thereupon, the signs of becoming a fourth-stage yogi will appear. Therefore, the Root Tantra also states: "One will go to the Buddha-fields, one will hear the profound Dharma, and one will attain the stage of Buddhahood." Here, "attaining the stage of Buddhahood" is intended to mean attaining Buddhahood itself. Furthermore, a slight sleep blessed by all the Buddhas will occur. At that time, the signs are these; as the Root Tantra also states: "Through effort in meditative concentration and recitation, the practitioner will always see. In this regard, these are the words of the great samaya of dreams. The Buddhas and Bodhisattvas appear in two distinct aspects."

ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཐོབ་པས། ། སངས་རྒྱས་མཐུ་དང་འདྲ་བར་མཐོང་། ། སངས་རྒྱས་རྫོགས་ལོངས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། དཔག་མེད་པ་ནི་མྱུར་དུ་མཐོང་། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཁམས་གསུམ་པ། ། མཆོད་པར་བྱས་པར་དེ་མཐོང་ངོ་། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་འདི་འདྲའི་གཟུགས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས། ། རྟག་ཏུ་མཆོད་པ་བྱས་པར་མཐོང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གཟུགས་ཆེན་དང་། ། གྲགས་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་དག་ཏུ། ། རྨི་ལམ་དག་ན་རང་གཟུགས་མཐོང་། ། གྲགས་ཆེན་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཁོར་ལོ་ཅན། ། སངས་རྒྱས་ཆེན་པོས་ཕྱག་འཚལ་བའི། ། རྨི་ལམ་འདི་འདྲ་མཐོང་བར་འགྱུར། ། ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་མཐུ་ལས་སྐྱེས། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་པའི། ། ལྷ་ཡི་བུ་མོ་ཡིད་འོང་དང་། ། ཁྱེའུ་བུ་མོ་དག་མཐོང་ན། ། དེས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཕྱོགས་བཅུ་སངས་རྒྱས་མང་པོ་རྣམས། ། ཞིང་ན་གནས་པ་ངེས་པར་མཐོང་། ། ཐུགས་ནི་དགྱེས་པར་གྱུར་ནས་ཀྱང་། ། ཆོས་མཛོད་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྩོལ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྒྱུ་མའི་སྐུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱིས་ཡོངས་བསྐོར་བ། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པའི། ། དམ་ཚིག་སྦྱོར་བས་མཐོང་བར་འགྱུར། ། སྣ་ཚོགས་ཀུན་དགའ་སྐྱེད་མོས་ཚལ། ། ལྷ་ཡི་བུ་མོ་ལ་སོགས་རྒྱན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་བརླབས་པས། ། བསམ་གཏན་དམ་ཚིག་ཅན་གྱིས་མཐོང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། དེ་ནི་དབང་བསྐུར་མངོན་པར་མཐོང་། ། རིག་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། མཆོད་པ་བྱས་པར་དེ་མཐོང་ངོ་། །

Having attained the supreme wisdom of the Dharma, one sees [the Buddha] as equal to the power of a Buddha. One swiftly sees the immeasurable Sambhogakāya and Nirmāṇakāya forms of the Buddha. One sees the Great Beings of the three realms making offerings. One sees the forms of such great wisdom, where Buddhas and Bodhisattvas constantly make offerings with the five sensory qualities. In dreams, one sees one’s own form as the great form of Vajrasattva and as the renowned supreme Vajra. One will see such dreams as the renowned secret Vajra and the Bodhisattva Cakravartin, to whom the Great Buddhas prostrate. Born from the power of body, speech, and mind, when one sees delightful goddesses and boys and girls, complete with all ornaments, one will attain siddhi. One will certainly see the many Buddhas of the ten directions dwelling in their realms. Their hearts becoming joyful, they bestow the delightful treasury of Dharma. Through the application of samaya, one sees the Wheel of Dharma and the illusory body, surrounded by all sentient beings, abiding in the Vajra of meditative concentration. One sees the various pleasure groves that produce joy, adorned with goddesses and the like, blessed by all the Buddhas, through the samaya of meditative concentration. One clearly sees that [person] being empowered by Buddhas and Bodhisattvas. One sees that [person] being honored by the great kings of the Vidyādharas.

རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་སྣ་ཚོགས་པའི། ། རྨི་ལམ་དྲི་མ་མེད་མཐོང་ན། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས། ། སྐྱེས་པ་བླ་ན་མེད་པ་འགྲུབ། ། གདུལ་བྱའི་སྦྱོར་ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་མཐོང་ནས་ནི། ། བློ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། སེམས་ཀྱི་གནས་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་ལས་ཀྱང་། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་པའི། ། ལྷ་ཡི་བུ་མོ་ཡིད་འོང་དང་། ། ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་དག་མཐོང་ན། ། དེ་ཡིས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་ཀུན་དགའ་སྐྱེད་མོས་ཚལ། ། ལྷ་ཡི་བུ་མོ་ལ་སོགས་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཐ་མལ་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་མའོ། ། ཐ་མལ་པ་ཉིད་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོའི་མཚན་མའོ། ། དེ་བས་ན་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ནི་བཞི་སྟེ། དབབ་པ་དང་། རྨི་ལམ་དང་། ལྷའི་ལུང་དང་། ཐ་མལ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མཚན་མའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་ཅི་རིགས་པར་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཅི་རིགས་པར་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། བླ་མ་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། གྲུབ་པའི་མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཆོ་གའི་གཞི་སྔགས་པས། ། གོང་དུ་གསུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་ཡིས། ། མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་མཚན་མ་མཐོང་ཞིང་ལྷའི་བཀའ་ཐོབ་པ་དེས་བཞི་པར་གྱུར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དགུག་པའི་ཆོ་གའམ། གདོན་གནས་པའི་ཆོ་གས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་རིགས་སྨེ་ཤ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་བུ་མོ་བཀུག་སྟེ།

"When one sees various dreams arising from the vajra, free from defilement, the unsurpassed [attainment] born from the vajra of body, speech, and mind will be accomplished. When the Vajra Holder sees the doubts and so forth of those to be trained, the wise Vajrasattva will accomplish the state of the mind." Thus it is said. Furthermore: "When one sees divine maidens lovely in every ornament, as well as boys and girls, one will obtain the siddhi." And: "Various pleasure groves producing joy, adorned with divine maidens and so forth." These are the signs of ordinary siddhi. The ordinary itself is the sign of the great siddhi. Therefore, all signs of accomplishment are fourfold: the descent, dreams, the prophecy of a deity, and the ordinary. A yogi who has obtained these as appropriate should accomplish the siddhi as appropriate. The Great Guru also said: "The yogi who has obtained the signs of accomplishment, by means of the mantra basis of the ritual of the three suchnesses, will thoroughly accomplish the desired siddhi through the previously explained maṇḍala ritual." Thus it is said. Having thus seen the signs and received the deity's command, in order to perform the fourth [stage], one should summon a girl of the Śvapāka caste or similar, as described in the rituals of summoning or the rituals for the abodes of spirits.

སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་བསླབས་ནས་ཇི་ལྟར་བླ་མའི་བཀའ་ལས་བྱུང་བའི་མན་ངག་གིས་བསྟན་པ་ལྟར་བྱས་ནས་དཔང་པོར་བཞག་སྟེ་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་སྣོད་ལ་ཕབ་པའི་ལྷ་གཉིས་ཀྱིས་བྲིས་པའི་རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་ནས་ཞི་བའི་སྦྱོར་བས་རྣལ་འབྱོར་གསུམ་རྫོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཇི་སྲིད་བློ་རབ་དང་ཐ་མའི་བྱེ་བྲག་གིས། ཟླ་བ་དྲུག་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཆོ་ག་དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མ་གྱུར་ཅིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་མ་གྲུབ་ན། དེའི་ཚེ་ཞག་བདུན་ལ་སོགས་དབྱེ་བས་དྲག་ཤུལ་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་བསྲུང་བའི་སྦྱོར་བ་ཡང་བྱའོ། ། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས་ཀྱང་། ། དབང་དུ་བྱས་དང་བསྲུང་བ་དང་། ། དེ་ཡི་བྱ་བ་རབ་ཏུ་སྦྱར། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་དྲག་ཤུལ་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ལེའུ་བཅུ་པ་ལས་ཀྱང་། རང་སྔགས་སྐྱེས་བུ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། གནས་གཞི་རྣམས་སུ་གཟུགས་ཀྱི་ཚུལ། ། ཞག་གསུམ་ཚུལ་དུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཁ་དོག་གསུམ་དུ་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་མཆོག་གིས་གསང་བའོ། ། སྙིང་གའི་གནས་སུ་ཕྲ་མོ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ནི་དགོད་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚིག། དེ་ཡི་དབུས་སུ་བསམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་ལྔ་པ། ། རྟག་ཏུ་སྦྱོར་བས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་རྣམས་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་གདབ་བྱ་སྟེ། །

Having thoroughly studied the mantra tantras and so forth, and having acted according to the instructions as they appear in the guru’s word, one should establish the witnesses and commence the great accomplishment. Furthermore, abiding in the maṇḍala of a painted image upon which the two deities have been projected into the vessel, one should perform the accomplishment through that ritual for as long as it takes—whether six, three, or [one] month—according to the distinction between superior and inferior intellects, by means of the samādhi that completes the three yogas through the application of pacification. If one is not blessed by that and enlightenment is not attained, then at that time, one should perform the fierce accomplishment through the divisions of seven days and so forth. One should also perform the applications of magnetizing and protection. For it is said in the eighteenth chapter: "Magnetizing, protection, and their activities should be thoroughly applied." In that regard, the fierce application is as follows. As it is said in the tenth chapter: "Having meditated on the person of one’s own mantra, in the form of a body in the four locations, through the application for three days, one should thoroughly meditate on the three colors." Thus the Blessed One Vajradhara spoke. In that regard, this is the secret of the supreme vajra samaya: "In the location of the heart, one should arrange the maṇḍalas with the subtle. In the center of that, one should contemplate the words of the supreme syllable. One should always meditate through application on the great five-pronged vajra. By the distinction of the vajra hook, one should contemplate the three vajras. One should strike them in their hearts."

ལྷ་རྣམས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨ་ཕཊ་ཛ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་བསྒྲུབ་པའོ། ། འཁོར་ལོ་པདྨོ་རིགས་ལ་སོགས། ། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་རྣམ་བསྒོམ་ཞིང་། ། སྙིང་ག་རུ་ནི་བསྐུལ་བར་བཤད། ། འདི་ནི་རོལ་མོ་འབྱུང་བ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཡི་ནི་ཚུལ་མཆོག་འདི། ། ཞག་བདུན་བར་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གསང་། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། མཆོག་སྩོལ་བ་དག་རྣམ་པར་གཟིགས། ། ཡིད་ནི་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་གྱུར་ནས། ། ཡིད་ནི་མགུ་ཞིང་དགར་འགྱུར་བའི། ། དངོས་གྲུབ་རྒྱ་ཆེན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་དོན་གྲུབ་པས། ། རྨོངས་པས་འགལ་བར་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་སྲོག་ནི་དེར་ཟད་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རླུང་གི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ན་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཐུགས་ཀར་ལྕགས་ཀྱུས་བརྡེག་ཅིང་། ང་ནི་དཔལ་ལྡན་ཆེ་གེ་མོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཀའ་བསྒོ་ཞིང་བསྐུལ་ནས་རང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བསྒོམ་པ་དང་། ལེའུ་བཅུ་བཞི་པ་ལས། ཕན་ཚུན་དཀྲི་བའི་ཚུལ་དུ་བྱ། ། མཐེ་བོང་གཉིས་ནི་རབ་ཏུ་བསྡམ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཚུལ་གནས་ཏེ། ། ཞེས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་པདྨ་ཁ་དབྱེ་བ། ། རྡོ་རྗེ་སོར་མོ་ངེས་པར་གཞག། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་གནས་ཏེ། ། ཞེས་པ་དང་། རྩེ་མོ་ལྔ་པ་བཅིངས་ནས་ནི། ། འོད་འཕྲོ་མང་པོ་འཁྲུག་ཅིང་འབར། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཉམ་གཞག་ལ། །

One should thoroughly invoke the deities: OṂ A PHAṬ JAḤ. This is the means for perfectly accomplishing the awakening of all buddhas and vajras. Visualizing the vajra hook of the wheel, lotus, and other families, it is taught that one should invoke them at the heart. This is the emergence of music, this supreme method of the vajra. If practiced for seven days, the secrets of the wisdom vajra-holders—the body, speech, and mind—will be accomplished. Behold those who grant the supreme [attainments]; when the mind becomes fearful and terrified, the vast siddhi that gladdens and delights the mind will be achieved. By accomplishing the conduct of mantra, the buddhas and bodhisattvas, if one acts in contradiction through delusion, one’s life will be exhausted therein. With these and other words, those who have mounted the chariot of the winds of body, speech, and mind strike the heart of the wisdom wheel residing in the expanse of non-abiding nirvāṇa with a hook. Then, issuing commands and invoking them with "I am the glorious [Name]," one meditates on them together with oneself. From the fourteenth chapter: "One should perform the manner of mutual entwining; the two thumbs are firmly bound. Abiding in the manner of Vairocana," and: "Opening the petals of the wisdom lotus, the vajra fingers are firmly placed. Abiding in the manner of the vajra of passion," and: "Having bound the five-pronged [vajra], many rays of light swirl and blaze. In the meditative equipoise of Vajrasattva..."

ཞེས་བྱ་བའི་རིམ་པས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་སྤྱན་མ་གཉིས་དཀྲིས་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་སྦྱར་ཏེ་གདབ་པ་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་ན་བཟའ་དཀར་མོ་དཀྲིས་ཏེ་པདྨ་ཁ་ཕྱེ་བའི་ཚུལ་དུ་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་བཞག་ནས་གདབ་པ་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དང་མཱ་མ་ཀཱི་དཀྲིས་ཏེ་རྩེ་མོ་ལྔ་པའི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་དུ་ཉི་མ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱའི་འོད་དང་ལྡན་པ་བསམས་ཏེ་གདབ་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་སྦྱར་ནས་ཐམས་ཅད་གནག་ཅིང་ཁྲོས་པར་བསམས་ལ། རང་གི་རིག་མའི་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་གྲུ་གསུམ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དམ་ཚིག་ལ་བསྙེངས་པར་བསམས་ལ། རང་གི་རིགས་དང་འབྲེལ་པའི་ཕུར་བུ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཕྱུང་སྟེ་གནས་རྣམས་སུ་བསྟན་ནས་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་དགུག་པ་ཞག་བདུན་ལ་སོགས་པའི་བར་དུ་བྱས་ནས་མཆོག་གི་ཡང་མཆོག་གི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་ལ་གནས་ནས་ཆོ་ག་འདི་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དཔུང་པ་རབ་རྐྱང་མགུལ་པ་ནས། ། མི་གཡོ་ཞིང་ནི་བརྟན་པར་འཁྱུད། ། བརླ་གཉིས་རབ་ཏུ་བློ་ལྡན་པས། ། བུང་བའི་ཚུལ་དུ་རྩེ་བར་བྱ། ། འགྱིང་བག་སྟབས་ཀྱིས་འཁྱུད་ནས་ནི། ། གཡོན་གྱི་སྤྱི་བོར་རབ་བརྟེན་ནས། ། གཡས་ཀྱི་ཀོ་སྐོ་བཏེག་ནས་སུ། ། མ་མཆུ་གཞིབ་ཅིང་སྦྱོར་བ་བརྩམ། ། སིད་སྒྲའི་སྔགས་ནི་བརྗོད་ནས་ཀྱང་། ། དཔུང་པའི་བར་དུ་རབ་བྱས་ནས། ། ཁ་ཡིས་དེ་ལ་རྩེ་བར་བྱ། ། རྣམ་པ་དེ་བཞིན་མཆན་ཁུང་དང་། ། མགྲིན་པའི་གློ་དང་སུམ་མདོ་རྣམས། ། སེན་མོ་རེ་མོས་གདབ་བྱ་ཞིང་། །

According to this sequence, one should perform the piercing by joining the vajra and lotus while embracing Vairocana and Locanā; and by performing the piercing after placing a vajra endowed with light rays in the manner of an opening lotus while embracing Amitābha and Pāṇḍaravāsinī; and by performing the piercing after visualizing a five-pronged secret vajra within the source of phenomena (dharmodaya), possessing the radiance of a billion suns, while embracing Akṣobhya and Māmakī. In that way, having joined the vajra and lotus, one should visualize all as dark and wrathful. Within the source of phenomena of one’s own consort, upon a triangular fire maṇḍala, one should visualize Vairocana and the others as being in awe of the samaya. Then, having extracted the kīla of one’s own family—such as Yamāntaka—from one’s own secret vajra and displayed it at the various locations, one should perform the summoning of the great siddhis for a period of seven days or more. Abiding in the four stages of approach and accomplishment of the supreme of the supreme, one should contemplate this entire ritual without exception. With arms fully extended, embrace firmly and immovably from the neck. With great intelligence, the two thighs should play in the manner of bees. Embracing with a majestic posture, leaning firmly upon the left crown of the head, and lifting the right cheek, one should begin the union by sucking the lower lip. Having uttered the sīd mantra, and having placed it between the arms, one should play with it with the mouth. Likewise, one should apply the fingernails in turn to the armpits, the sides of the neck, and the junction of the three channels.

ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱུག་པ་དང་། ། གཡོན་གྱིས་པདྨ་མཉེ་བ་དང་། ། ལག་པ་སྦྱོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། རྡོ་རྗེ་གཡོན་གྱི་སོར་མོ་གསུམ། ། ཆོས་འབྱུང་ནང་དུ་བྲུད་ཅིང་རྩེ། ། ཧཱུྃ་ཡིག་ལས་བསྐྱེད་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། འོད་ཟེར་སྣ་ལྔ་འཕྲོ་བ་ཡིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ན་རི་ལ། ། ལྕེ་དེ་ཡིས་ནི་བསྐྱོད་ནས་ཀྱང་། ། སྔགས་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ཡིས་བསྐུལ་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སྙིང་འདར་དྲན་པ་ཉམས་པར་འགྱུར། ། སྤྱི་བོ་སྐྲ་གྲོལ་གོས་ཀྱང་འདོར། ། འབྱུང་བའི་རྔུལ་ཆུས་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ། ། བརྟན་པའི་ངང་ཚུལ་ཤོར་ནས་ནི། ། རང་གི་བ་སྤུ་ཀུན་ཀྱང་གཡོ། ། དམར་བའི་མིག་ནི་ཕྲ་བར་བལྟ། ། བདག་ཉིད་མགུལ་ནས་ཡང་འཁྱུད་ནས། ། དགའ་བའི་དབྱངས་ཀྱིས་གླུ་བླང་ཞིང་། ། སིད་སྒྲའི་སྔགས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཚོགས་སྒྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་སྟོང་ཕྲག་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་སྦུབས་སུ་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་དང་། མ་ད་ན་པ་ཏྲ་དང་། ཀུན་མ་ཀ་དང་། ཤང་ཤང་ཀ་དང་། ན་རི་གསུམ་སྟེ་ཀུན་ལ་བསྐུལ་ཞིང་བསྐྱོད་པས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྣམས་བཞི་པའི་དུས་སུ་དྲི་མ་མེད་པའི་རྒྱུན་ལྟ་བུར་ཞུ་བར་གྱུར་པའི་དུས་སུ་བདག་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་སྟེ་དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཟབ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་གསལ་བ་གང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ལས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་།

Repeatedly applying ointments, massaging the lotus with the left hand, and in the maṇḍala of the hand-union, the three fingers of the left vajra should rub and touch within the source of phenomena (dharmodaya). From the syllable HŪṂ, the five-colored light rays of the generated vajra radiate; by moving the tongue upon the nārī of bodhicitta, one should recite this mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANURĀGAṆA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. By merely being exhorted by that, the heart trembles and mindfulness is lost. The hair on the crown is loosened and the clothes are cast off. One is completely pervaded by the sweat of the elements. Having lost the state of stability, all one’s own body hairs quiver. With red eyes, one gazes intensely. Embracing the self around the neck, one should sing songs of joy and utter the "sīd" sound of the mantra. At such a stage of the group practice, within the seventy-two thousand channels, the vowels and consonants, the madanapatra, the kunmaka, the shang-shang-ka, and the three nārīs are all exhorted and moved. When one’s own aggregates, elements, and sense bases—non-dual—melt like a stainless stream at the time of the fourth [joy], one sees oneself as the nature of all things. Thus, one realizes the profound and perfectly clear phenomena of all that is moving and unmoving, just as described. From that, the yogi is called one who has gained mastery over authentic primordial wisdom (jñāna). As it says in the Root Tantra:

རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནུབ་ནས་ཀྱང་། ། བསྒྲུབ་པ་ཀུན་དུ་བརྩམ་པར་བྱ། ། སྐྱ་རིང་ཤར་བའི་དུས་སུ་ནི། ། སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ལས། ཆགས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་འདོད་པ་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་དེ་ཕྱིས་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་གོང་མའི་འོད་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ལས་བཞེངས་ཏེ། རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཡིས་སྲིད་པ་ཇི་སྲིད་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་རོ་མྱང་བའི་མཚན་ཉིད་བརྒྱད་དང་ལྡན་པར་བཞུགས་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་དོ། ། བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་དབང་ཐོབ་པས། ། གཟུགས་བརྙན་བདག་ཉིད་སྤྱི་གཟུགས་ཀྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་གྱི་མཐའ་ཡས་ཁམས། ། འགྲོ་བའི་ཕན་འདོགས་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་གཞན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ལམ་གྱིས་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་གསུམ་ན་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུའི་དཔལ་དང་ལྡན་པའི་ཀུན་ནས་བཀྲ་ཤིས་པའི་ངོ་བོ་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ། ཚེ་འདི་ལ་ཐོབ་པའི་ལམ་འདི་སྐྱེས་བུ་སུ་ཡིས་མི་བསྒོམ། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་བདག་གི་བླ་མ་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་དང་། གསང་སྔགས་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་དང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྒྱུད་རྣམས་དང་།

"Even after the vajra sun has set, one should begin the practice. At the time when the pale dawn breaks, that person will achieve accomplishment." Thus it is said. From that same source: "With a mind of passion and desire, one should always display the qualities of desire." Thus it is said. Then, that great yogi, becoming supreme in the future, for the sake of those free from the characteristics of the imputed nature, arises from the essence of the aforementioned clear light. Abiding for as long as existence lasts within the maṇḍala wheel of the eternal and so forth, endowed with the eight characteristics of savoring, he acts for their benefit. As the Guru himself said: "Having attained mastery over authentic wisdom, through the universal form that is the nature of the reflection, one brings benefit to beings throughout the infinite realms of the three maṇḍalas." Thus it is said. Therefore, who would not meditate upon this path, which is attained in this very life and serves as the basis for the perfect fulfillment of the welfare of oneself and others—an essence of total auspiciousness and glory—rather than those who desire to attain unsurpassed buddhahood through the path of others' suffering over three great eons? It is certainly something to be meditated upon. Thus, from the presence of my great Guru, for the sake of gathering those sentient beings who are supremely devoted to the pāramitās and the Secret Mantra, [he taught] all the Mahāyoga tantras and other tantras besides them.

བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རིམ་པའི་མན་ངག་ཏུ་ཡང་དག་པར་བལྟས་ནས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། དེ་རྐྱང་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཚིག་སྙན་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ་སྒྲོན་མ་ལྟ་བུ་རྣམས་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྦས་པ་ལྟ་བུ་རྣམས་ཕྱུང་སྟེ་རྣམ་པར་དགོད་པ་མཛད་དོ། ། ཁོ་བོས་ཀྱང་བླ་མ་ཆེན་པོ་དེའི་མན་ངག་སྙན་ཁུང་ནས་བརྒྱུད་པ་རྣམས་བློ་ལ་གནས་བཞིན་པར་བྱས་ནས། སྐྱེ་བོ་རྣམས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་བཀོད་པའི་རིམ་པ་ཅུང་ཟད་བསྟན་པར་བྱས་སོ། ། ལ་ལ་ནི་བདག་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མན་ངག་སློབ་དཔོན་དག་གི་ཞལ་སྔ་ནས་མ་ཐོབ་ཅིང་། གཞན་དག་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཤགས་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་མན་ངག་ཡང་དག་པར་ཐོབ་པོ་ཞེས་རློམ་སེམས་ཤིང་། གཞན་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་བསྙད་པ་དེ་ནི་བསྐལ་པ་ཁྲག་ཁྲིག་གི་བར་དུ་ཡང་། བདག་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཤཱཀྱ་མི་ཏྲིའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། གང་ཞིག་བླ་མའི་ཞལ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མན་ངག་ནི། ། མ་ཐོབ་བཞིན་དུ་རིགས་མིན་ཆོས་ལ་བརྟེན་གྱུར་ནས། ། བདག་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞེས་གང་སྨྲ་བ། ། བླུན་ཆེན་སྐྱེ་བོ་དེ་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་དང་ངས་མི་འདོད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་འདོད་ན།

Having correctly perceived the pith instructions on the stages of blessing and having realized them through the Great Yoga, he extracted those instructions that were previously hidden—such as verses, prose, and so forth, which are melodious, pleasing, and like lamps for the stages of the means of accomplishment—for the sake of being understood by ordinary, childish beings, and arranged them. I, too, having kept in mind the pith instructions of that great guru transmitted through the ear-whispered lineage, have briefly shown the stages of the yogis' arrangement for the sake of guiding people. Some, having not received the pith instructions blessed by all the Tathāgatas from the presence of the masters, yet relying merely on irrational sophistry, boast, "I have correctly obtained the pith instructions of the yogis," and speak likewise to others. Even for a trillion eons, the Tathāgatas will not grant their blessings to such a person. As the great master Śākyamitra also said: "Whoever, without having obtained the pith instructions blessed from the mouth of the guru, relies on improper teachings and says, 'I am a Great Yogi'—the Victors and I do not accept that person as a great fool." Therefore, if noble beings wish to please all the Tathāgatas, [they must act accordingly].

རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཐབས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། དེའི་ཞལ་སྔ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རིམ་པའི་མན་ངག་ཐོབ་པར་བྱས་ཏེ། བསྐྱེད་པ་དང་རྫོགས་པའི་རིམ་པས་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་འཇུག་པར་བྱས་ནས། ཞུགས་པས་ཀྱང་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། འདིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཐུགས་དང་ནི། ། ཆོས་འཛིན་མཆོག་གི་གསུང་དག་ཀྱང་། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱང་འགྲུབ། ། གང་གཞན་ཕྲ་མོར་བཤད་པ་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་ཏེ། ། བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་འགྲུབ་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དཔལ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡི། ། དྲིན་གྱིས་སྣང་བས་ཁེབས་ཕྱིར་བདག་ནི་བླུན་ཡང་ཅུང་ཟད་ཙམ་དུ་ཕྱེ། ། དེ་ཡི་དགེ་བ་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་འདུག་པ་དེ་ཡིས་སྐྱེས་བུ་མ་ལུས་རྣམས། ། འཇམ་རྒྱལ་ཐོབ་ནས་བདུད་ལས་རྒྱལ་འགྱུར་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་དོན་རྟོགས་ཤོག། ། བདག་གི་དོན་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བྱ་བའི་རིམ་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བི་ཏ་པཱ་དས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཀ་མ་ལ་གུ་ཧྱ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་མངའ་བདག་ལྷ་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Having pleased one’s own tutelary deity, the great master, by all possible means, and having obtained from his presence the pith instructions on the stages of blessing, one should engage in the generation and completion stages as previously described. By so engaging, one will manifest all siddhis in this very life. As it is said in the Root Tantra: "By this, the body of the Tathāgata, The mind of the Vajra Holder, And the supreme speech of the Dharma Holder— These will be attained in this very life. Body, speech, and mind are accomplished; Whatever other subtle explanations there are, By meditating on the three indivisible vajras, They will be accomplished through mere recitation." Thus it was said. Because I am covered by the light of the grace of the glorious Jñānapāda, who possesses unsurpassed great compassion, I, though dull-witted, have opened this just a little. By the merit of this, which is like the moon, may all beings without exception attain Mañjughoṣa, be victorious over Māra, and realize the profound and vast meaning. This concludes the "Stages of Yogic Activity" entitled "Accomplishing One’s Own Purpose," composed by the great master Vitapāda. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Kamalaguhyapa and the great Tibetan translator, the sovereign Lha Ye-shes rgyal-mtshan.