A Great Torma Cake Ritual

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མ་ཧཱ་བ་ལིཾ་བི་དྷི། བོད་སྐད་དུ། གཏོར་མ་ཆེན་པོའི་ཆོ་ག། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་སོགས་རབ་སྤངས་ནས། ། མེ་ལོང་ལ་སོགས་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་ལྡན། ། གསུམ་གྱི་འཁོར་ལོ་དོན་བྱེད་རབ་མཆོག་གཙོ། ། འཇམ་དབྱངས་དེ་ལ་འདུད་ཅིང་བླ་མ་ལའང་། ། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱི་བར་ཆད་ཞི་བྱས་ནས། ། མངོན་པར་དོན་ནི་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞལ་སྔའི་རིམ་འོངས་པ། ། མ་ལུས་བསྟན་པའི་གཏོར་མ་བཤད་པར་བྱ། ། མཆོད་སྦྱིན་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། གཙོ་བོ་གཏོར་མའི་ལས་ཡིན་ཏེ། ། རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ནི་དེ་བསྒྲུབ་འདོད། ། ཆོ་ག་འདི་ལ་འབད་པར་བྱ། ། གང་ཕྱིར་གཞན་དོན་གཉེར་བའམ། ། དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལས་བྱེད་ན། ། བཟླས་དང་སྦྱིན་སྲེག་གཉིས་ཀ་བས། ། གཏོར་མའི་ལས་འདི་མཆོག་ཏུ་གསུངས། ། དེ་ཡི་ལས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ། བདག་ཉིད་བསྒྱུར་དང་དེ་མགྲོན་དང་། ། དེ་ཡི་ཡོ་བྱད་བསྔོ་བ་དང་། ། གསོལ་གདབ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའོ། ། དང་པོར་བདག་ཉིད་ཡི་དམ་ལྷར། ། སྐུ་དང་མཁྱེན་པ་བྱ་བ་དབང་། ། རིམ་པས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བསྒོམས་ནས། ། ཞི་ཕྱིར་དོན་གྲུབ་གཏོར་མ་གཏང་། ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་ཁང་པ་ཡིས། ། ཕྱོགས་བཞི་མཚམས་བཞིར་སྟེགས་བུ་བརྒྱད། ། བརྒྱ་བྱིན་དབང་ལྡན་བར་དུ་གཅིག། ཆུ་དང་བདེན་བྲལ་བར་དུ་གཅིག། དམ་པའི་དྲི་ཡིས་བཅུ་པོ་བྱུག། མཛེས་པའི་མེ་ཏོག་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། གླུ་དང་གར་དང་གདུགས་སོགས་པས། ། ནུས་པ་ཇི་སྙེད་ཀྱིས་བརྒྱན་བྱ། ། དེ་ནས་རང་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་མི་འཐོབ་ཕྱིར། །

In the language of India: Mahābalividhi. In the language of Tibet: Gtor ma chen po’i cho ga (The Ritual of the Great Torma Offering). Homage to the Omniscient One! To Mañjughoṣa, who has utterly abandoned the obscurations of the knowable and so forth, who perfectly possesses the mirror-like wisdom and the others, the supreme lord who acts for the benefit of the three wheels, and to the Guru as well, I bow. In order to pacify the obstacles of yogis and to thoroughly accomplish their manifest goals, I shall explain the torma offering that has come down through the lineage from the presence of Buddhajñānapāda, which teaches everything without exception. Among all acts of offering and charity, the activity of the torma is the principal one. Yogis who desire to accomplish that should exert themselves in this ritual. For whether one seeks the welfare of others or performs the activities to achieve the siddhis, this torma activity is taught to be superior to both recitation and fire offerings. The procedure for that is as follows: transforming oneself, the guests, their requisites, the dedication, the supplication, and the request to depart. First, one should meditate on oneself as the yidam deity, with the body, wisdom, activities, and empowerments, all complete in sequence. Then, to pacify [obstacles] and accomplish the goal, one should offer the torma. With a mandala and so forth as the pavilion, there should be eight platforms in the four cardinal and four intermediate directions. One is between Śakra and Īśāna, and one is between Varuṇa and Nairṛti. Anoint these ten with sublime scents and adorn them with beautiful flowers. Decorate them with songs, dances, parasols, and so forth, as much as one is able. Then, the yogi, in order not to delay the attainment of siddhi, should proceed.

འཁོར་ལོར་བཅས་པའམ་ཡང་ན་ནི། ། ཁྲོས་པའི་ཐམས་ཅད་ནག་པོར་བསྒྱུར། ། དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལས། ། འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུ་ནག་འཕྲོས་པས། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་རང་རང་ཕྱོགས་གནས་པས། ། ཆུང་མ་འཁོར་བཅས་དགུག་པར་བྱ། ། བརྒྱ་བྱིན་སེར་པོ་སྤྱན་སྟོང་པ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཤ་ཙིར་བཅས། ། གླང་ཆེན་རབ་ཏུ་བརྟན་པ་ལ། ། ཆིབས་པ་ཤར་གྱི་ས་སྟེགས་དབུས། ། དགུག་བྱ་དེ་གཡོན་མཁའ་ལྡིང་ལ། ། ཞོན་པའི་ཁྱབ་འཇུག་ནག་པོ་སྟེ། ། གཡས་པ་རྩེ་གསུམ་འཁོར་ལོ་འཛིན། ། གཡོན་དུ་དུང་དང་ནོར་བུ་འཛིན། ། དེ་སྟེང་དགུག་བྱ་ཤར་ལྷོ་ཡི། ། སྟེགས་སྟེང་ར་ཞོན་མེ་ལྷ་ཡི། ། རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་དམར་མདོག་ཅན། ། སྐྱབས་སྦྱིན་ཕྲེང་འཛིན་གཡོན་དུ་ནི། ། དབྱུག་པ་གུནྡྷེ་འཛིན་པ་དགུག། དེ་བཞིན་ལྷོ་ཡི་སྟེགས་སྟེང་དུ། ། དགུག་བྱ་མ་ཧེ་ལ་ཞོན་པ། ། གཤིན་རྗེ་ནག་པོ་བརྐྱང་བསྐུམ་ཚུལ། ། རྒྱན་འབར་ཕྱག་ན་དབྱུག་པ་དང་། ། སྡིགས་མཛུབ་འཛིན་པ་གནས་པར་བྱ། ། ལྷོ་ནུབ་སྟེགས་སྟེང་ལ་དགུག་པ། ། མི་རོ་ལ་ཞོན་བརྐྱང་བསྐུམ་ཚུལ། ། གཅེར་བུ་མཆེ་གཙིགས་སྐྲ་བཞིན་གནག། བདེན་བྲལ་གྲི་དང་ཀ་པཱ་ལ་འཛིན། ། ནུབ་ཀྱི་སྟེགས་བུའི་སྟེང་དགུག་པ། ། མཁའ་འགྲོ་ལྟོ་འཕྱེ་ཞོན་པ་ཡི། ། ཆུ་ལྷ་དཀར་པོ་ཀླུ་ཞགས་འཛིན། ། ཀླུ་མགོ་བདུན་པ་ཞབས་ཀླུ་གཅིག། དེ་བཞིན་ནུབ་བྱང་སྟེང་དགུག་པ། ། དགོ་བ་སེར་ཞོན་རླུང་ལྷ་ལྗང་། ། ཕྱག་གཉིས་རླུང་གི་གོས་འཛིན་ཅིང་། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་བརྐྱང་པའོ། ། བྱང་གི་སྟེགས་བུ་ལ་དགུག་པ། ། མི་ཞོན་གནོད་སྦྱིན་སེར་པོ་སྟེ། ། བི་ཛ་པཱུ་ར་ས་བོན་གང་། །

Whether with their retinues or otherwise, all the wrathful ones should be visualized as black. From their wisdom beings (jñānasattva), black light rays in the form of hooks radiate forth, summoning the directional guardians together with their wives and retinues as they abide in their respective directions. Śakra is yellow with a thousand eyes, holding a vajra and accompanied by Śacī. He rides a very steady elephant in the center of the eastern pedestal. To his left is the one to be summoned: the black Viṣṇu, mounted on a garuḍa. His right hands hold a trident and a wheel; his left hands hold a conch and a jewel. Above him, on the southeastern pedestal, is the one to be summoned: the fire god Agni, mounted on a goat. He is red in color with a crown of matted locks, and while his right hands grant protection and hold a garland, his left hands hold a staff and a guṇḍī drum. Likewise, on the southern pedestal is the one to be summoned: the black Yama, mounted on a buffalo in a posture with one leg extended and the other tucked. Adorned with blazing ornaments, he holds a staff in his hand and makes the threatening gesture (tarjanī). On the southwestern pedestal is the one to be summoned: the nairṛti, mounted on a human corpse in a posture with one leg extended and the other tucked. He is naked, baring his fangs, with hair as black as ink, and holds a sword and a kapāla skull-cup. On the western pedestal is the one to be summoned: the water god Varuṇa, white in color, mounted on a kheṭaka or kheṭaka (a type of aquatic creature), holding a nāga-lasso. He has seven snake heads and one snake for a foot. Likewise, on the northwestern pedestal is the one to be summoned: the wind god Vāyu, green in color, mounted on a yellow antelope. His two hands hold the garment of wind, which is extended into the expanse of space. On the northern pedestal is the one to be summoned: the yellow yakṣa, mounted on a man, holding a bījapūra fruit.

ནེའུ་ལེ་བཙིར་ནས་འཛིན་པའོ། ། དེ་སྟེང་བྱི་བ་ལ་ཞོན་པ། ། ལོག་འདྲེན་དཔོན་པོ་གླང་ཆེན་མགོ། ། དཀར་པོ་ལ་ཕུག་ཕྲེང་བ་དང་། ། མངར་བསྲེས་དབྱུག་འཛིན་དགུག་པའོ། ། བྱང་ཤར་སྟེགས་བུ་ལ་དགུག་པ། ། གླང་ལ་ཞོན་པའི་དབང་ཕྱུག་དཀར། ། རལ་ཅན་རུས་པའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། ཁ་ཊྭཱཾ་རྔེའུ་ཆུང་འཛིན་པའོ། ། བརྒྱ་བྱིན་དབང་ལྡན་བར་དགུག་པ། ། རྟ་བདུན་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་པ། ། ཉི་མ་དམར་པོ་ཟེར་བཅས་པ། ། ཕྱག་མཚན་པདྨ་དམར་པོ་འཛིན། ། དེ་གཡོན་ཨུཏྤ་ལ་གནས་པ། ། ཟླ་བ་དཀར་པོ་ལ་གནས་པ། ། ཕྲེང་བ་འཛིན་པ་འཁོར་དང་བཅས། ། བཀུག་ནས་དེ་རུ་གནས་པའོ། ། དེ་ཉིད་དབུས་སུ་དེ་སྟེང་དགུག། ངང་པ་ཞོན་པ་ཚངས་པ་ཆེ། ། ཐུང་(དུ་,ངུ་)ཞལ་བཞི་ཚངས་སྐུད་ཅན། ། ཚོན་པོ་ཕྲེང་བ་དབྱུག་པ་འཛིན། ། ཀླུ་དང་ཅིག་ཤོས་གཉིས་པར་སྟེང་། ། ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་ཐགས་ཟངས་གནག། དགུག་བྱ་རལ་གྲི་འཛིན་པའོ། ། ལྷ་མིན་ཚོགས་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་ཡི་གཡོན་དུ་དེ་སྟེང་དུ། ། པདྨ་ལ་བཞུགས་དགུག་བྱ་བ། ། ས་ཡི་ལྷ་མོ་སེར་མོ་ཡི། ། བུམ་པ་འཛིན་པ་བསམ་པར་བྱ། ། འདི་རྣམས་རིན་ཆེན་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། རིན་ཆེན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། རབ་ཏུ་སྤྲས་པའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་རྣམས། ། རང་འདྲ་བ་ཡི་ཚོགས་བསྐོར་བ། ། རྣམ་སྨིན་འོད་དང་སྐུ་མདོག་གིས། ། མུན་པ་ཐམས་ཅད་སེལ་བྱེད་པ། ། རང་གི་ལྷ་ཡིས་དགུག་བྱས་དགོད། ། དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བཀུག་བྱས་ནས། ། ཆོ་གའི་རིམ་པ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་མུན་བསལ་ནས་ནི། ། དེ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཐུགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བ། །

[He] holds a mongoose while squeezing it. Above that, mounted upon a rat, is the leader of the obstructors, the elephant-headed one. He is white, holding a radish garland and a staff mixed with sweets; he is to be summoned. On the northeastern platform, the summoner is the white Maheśvara, mounted upon a bull. He has matted hair and wears a garland of bones, holding a khaṭvāṅga and a small drum. Between Śakra and Īśāna, the summoner is mounted upon a chariot drawn by seven horses. The sun is red and radiant, holding a red lotus as his hand-symbol. To his left, situated upon an utpala flower, is the moon, white and seated, holding a garland; together with his retinue, he is summoned and stationed there. In the center of that very place, above him, is the summoner: the great Brahmā, mounted upon a swan. He has four short faces and wears the brahmin’s thread; he is stout, holding a garland and a staff. Above the second [direction], the nāga and the other [deity] are mounted upon a chariot; the summoner is Varuṇa, holding a sword. [He is] together with the hosts of asuras. To his left, above that, seated upon a lotus, the one to be summoned is the yellow Earth Goddess (Pṛthivīdevī), holding a vase; she should be visualized. These [deities] wear jeweled crowns and are adorned with ornaments exquisitely embellished with various kinds of jewels. These great guardians of the directions are surrounded by hosts similar to themselves. By the light of their maturation and their body colors, they dispel all darkness. Summoned by their respective deities, they are to be placed [there]. Having thus summoned them thoroughly, by means of this sequence of ritual, one should apply them after dispelling the darkness of the obscurations to the knowable. [They] arise from the light rays of the [deity’s] heart.

གཤིན་རྗེ་གཤེད་སོགས་ཁྲོ་བོ་བཅུ། ། སྐུ་སྟོད་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་བལྟ། ། སྨད་ནི་གསལ་ཤིང་གཟུགས་གནས་པ། ། གཡས་པས་མགུལ་བ་བརྟན་བྱས་ནས། ། རི་རབ་ལས་གྲུབ་ཐོ་བ་ཡིས། ། གཡོན་པས་བརྡབ་ཅིང་གོང་མ་རྣམས། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་གདབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ་བིགྷྣཱནྟ་ཀྲིཏ་སརྦ་དུཥྚཱན། ཀུ་བེ་ར་ག་ཎ་པ་ཏི་ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ཎ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱཿཊཀྐི་རཱ་(ཛསརྦ་,ཛ་སརྦ་)དུཥྚཱན། ཨགྣི་ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ཎ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱཿནཱི་ལ་དཎྜ་སརྦ་དུཥྚཱན། ནཻ་རྀ་ཏི་ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ཎ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་མཧཱ་བ་ལ་སརྦ་དུཥྚཱ་ན། བཱ་ཡུ་ན་ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ཎ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱཿཨ་ཙ་ལ་སརྦ་དུཥྚཱན། ཨཱི་ཤ་ནས་པ་རི་ཝཱ་ར་ཎ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་བྷྲཱུཾ་ཙཀྲ་སརྦ་དུཥྚཱན། ཨརྐ་ཙནྡྲ་པྲ་ཏི་མ་ཧཱ་ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ཎ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨཱཿསུམྦྷ་སརྦ་དུཥྚཱན། ཙ་མ་རི་པ་ཏི་དེ་བ་བྲ་ཎ་ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ཎ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། སྔགས་དེ་དག་ནི་བརྗོད་བྱས་ནས། ། གདབ་བྱ་འདེབས་བྱེད་བཏབ་པ་རྣམས། ། སྒྲིབ་པ་མཉམ་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིས། ། བརྩལ་ཕྱིར་རིམ་བཞིན་ཕུར་པས་གདབ། ། དེ་དག་ལུས་འདི་ཕུར་བཏབ་ནས། ། ཐལ་བ་ཉིད་གྱུར་བརླག་བྱས་ནས། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མར་མེ་ལྟར། ། གནས་པ་ས་བོན་གྱིས་བཀུག་ལྟར། ། ཞལ་བཞུགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་གྱུར་ནས། ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་བྱུང་མཚོ་སྐྱེས་ནང་། ། བབས་པ་བསམ་པའི་གནོད་སེམས་རྣམས། ། བསལ་ཕྱིར་སྔགས་འདིས་བྱིན་གྱིས་(རླབ,བརླབས)། །

The ten wrathful deities, Yamāntaka and the rest, should be visualized with three faces and six arms in their upper bodies, while their lower bodies are fixed upon impaling stakes. Having firmly grasped the necks with their right hands, they strike with hammers made of Mount Meru using their left hands; the aforementioned deities should strike in successive order. OṂ ĀḤ VIGHNĀNTAKṚT SARVA DUṢṬĀN KUBERA GAṆAPATI SAPARIVĀRAṆA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀḤ ṬAKKIRĀJA SARVA DUṢṬĀN AGNI SAPARIVĀRAṆA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀḤ NĪLADAṆḌA SARVA DUṢṬĀN Nairṛti SAPARIVĀRAṆA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ MAHĀBALA SARVA DUṢṬĀN VĀYU SAPARIVĀRAṆA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀḤ ACALA SARVA DUṢṬĀN ĪŚĀNA SAPARIVĀRAṆA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ BHRŪṂ CAKRA SARVA DUṢṬĀN ARKACANDRAPRATIMAHA SAPARIVĀRAṆA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. OṂ ĀḤ SUMBHA SARVA DUṢṬĀN CĀMARIPATI DEVAPRAṆA SAPARIVĀRAṆA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. Having recited these mantras, one should strike with the ritual daggers in sequence, seeking to realize the equality of the object to be struck, the agent who strikes, and the act of striking, thereby clearing away obscurations. Once these bodies have been struck by the daggers and reduced to ashes and destroyed, the consciousness—which remains like a lamp—is summoned by the seed syllable. Having entered the mouth and become the bodhicitta, it emerges through the vajra path and descends into the lotus. To clear away the harmful intentions, one should consecrate it with this mantra: (Mantra follows)

ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་མུ་དྲ་སརྦ་དུཥྚཱན་ས་མ་ཡ་མུ་དྲ་པྲ་བན་ཙཀྲ་ཨེ་ཥཱ་མ་ཨ་ཤ་ཡ་དོ་ཥཾ་ཨ་བ་ན་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། རྡོ་རྗེ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡིས་ནི། ། སྔགས་ཀྱིས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་མུན་བསལ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཡི། ། ཕྲེང་བ་བཟླས་པས་ཉོན་མོངས་བསལ། ། ན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ན་མོ་བཛྲ་དཾ་ཥྚོཏ་ཀ་ཊ་བྷཻ་ར་བ་ཡ་ཨ་སི་མུ་ས་ལ་པ་ར་ཤུ་པཱ་ཤ་ཧ་སྟ་ཡ། ཨོཾ་ཨ་མྲི་ཏ་ཀུཎྜ་ལི། ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། ཏིཥྛ་ཏིཥྛ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། གརྫ་གརྫ། བི་སྥོ་ཊ་ཡ་བི་སྥོ་ཊ་ཡ། སརྦ་བིགྷྣཱན་བི་ནཱ་ཡ་ཀཱ་ནཱཾ། མ་ཧཱ་ག་ཎ་པ་ཏི་ཛཱི་བི་ཏཱནྟ་ཀ་རཱ་ཡ། སརྦ་ཥྚཾ་ཨ་ཤ་ཡ་དོ་ཥ་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་ཡིས་སྒྲིབ་མུན་བསལ་ནས་སུ། ། མཚོ་སྐྱེས་ནང་གནས་ཁུ་བ་ལས། ། ཆོ་ག་གསུམ་གྱིས་ལེགས་བསྒྲུབས་པའི། ། སྐུ་རྣམས་ཕྱོགས་སུ་དགོད་པར་བྱ། ། བཛྲཾ་ཧཱུྃ་རུཾ་ཀཾ་མུཾ་བཾ་ཡཾ་བྷཾ་སཾའུ་མཾ་ཨ་བྷེ་མ་མཾ་ལཾ། བྱ་བའི་ས་བོན་རྣམས་སུ་གྱུར། ། དེ་ལས། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་གུནྡྷེ་དང་། ། དབྱུག་པ་གྲི་དང་ཀླུ་ཞགས་དང་། ། རླུང་གོས་བི་ཛ་པཱུ་ར་དང་། ། པདྨ་རྩེ་གསུམ་པདྨ་དང་། ། ཨུཏྤལ་པདྨ་རལ་གྲི་དང་། ། པདྨ་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱི་ནང་། ། རང་རང་ས་བོན་མཚན་པར་བསམ། ། ས་བོན་ཕྱག་མཚན་དེ་ཉིད་ལས། ། བརྒྱ་བྱིན་རྡོ་རྗེ་མཚན་དུ་གྱུར། ། སེར་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ཕྱག་གཡས་ལ། ། འཁོར་ལོ་པདྨ་གཡོན་དུ་འཛིན། ། ཐུགས་རིགས་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་དགོད། ། ཁྱབ་འཇུག་སྒྱུ་མ་རྡོ་རྗེ་གྱུར། ། ནག་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། །

OṂ ĀḤ OṂ ŚRĪ HERUKA VAJRA SAMAYA MUDRĀ SARVA DUṢṬĀN SAMAYA MUDRĀ PRABHAÑCAKRA EṢĀM ĀŚAYA DOṢAṂ AVANAYA HŪṂ PHAṬ. With the mantra of Vajra Heruka, the darkness of the obscurations to knowledge is dispelled. Then, by reciting the garland of Amṛtakuṇḍalī, the afflictions are dispelled. NAMAḤ SAMANTA KĀYA VĀK CITTA VAJRĀṆĀṂ. NAMO VAJRA DAṂṢṬROTKAṬA BHAIRAVĀYA ASI MUSALA PARAŚU PĀŚA HASTĀYA. OṂ AMṚTA KUṆḌALI KHA KHA KHĀHI KHĀHI TIṢṬHA TIṢṬHA BANDHA BANDHA HANA HANA DAHA DAHA GARJA GARJA VISPHOṬAYA VISPHOṬAYA SARVA VIGHNĀN VINĀYAKĀNĀṂ MAHĀ GAṆAPATI JĪVITĀNTAKARĀYA SARVA ṢṬAṂ ĀŚAYA DOṢA AVANAYA HŪṂ PHAṬ. Having dispelled the darkness of obscurations by that, from the semen residing within the lake-born [lotus], one should properly establish the forms in their respective directions, having accomplished them through the three rituals. VAJRAṂ HŪṂ RUṂ KAṂ MUṂ BAṂ YAṂ BHAṂ SAṂ Ū MAṂ A BHE MA MAṂ LAṂ. These become the seed syllables of the activities. From those, one should visualize the vajra, wheel, conch, staff, sword, nāga-noose, wind-cloth, vijapūra, lotus, trident, lotus, utpala, lotus, and sword, each marked by its own seed syllable within the symbols. From those very seed syllables and hand symbols, Śakra becomes marked by a vajra. He is yellow, with three faces and six arms; he holds a vajra and sword in his right hands, and a wheel and lotus in his left. He is placed upon a moon in the heart family. Viṣṇu becomes a magical vajra. He is black, with three faces and six arms.

འཁོར་ལོ་རལ་གྲི་ཕྱག་གཡས་ལ། ། དུང་དང་པདྨ་གཡོན་དུ་འཛིན། ། འདི་ཡང་ཐུགས་རིགས་ཉི་མར་དགོད། ། དྲང་སྲོང་རྡོ་རྗེ་མེ་རུ་གྱུར། ། དམར་སེར་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། སྐྱབས་སྦྱིན་དང་ནི་ཕྲེང་བ་གཡས། ། གུནྡྷེ་དབྱུག་པ་གཡོན་དུ་འཛིན། ། འདི་ཡང་ཐུགས་རིགས་ཟུར་གསུམ་དང་། ། ཉི་མའི་གདན་ལ་དགོད་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་རྡོ་རྗེ་ཚེ་ཟད་གྱུར། ། ནག་པོ་སྐྲ་འགྲེང་ཞལ་གསུམ་པ། ། ཕྱག་དྲུག་དབྱུག་པ་རལ་གྲི་དང་། ། ནོར་བུ་པད་འཛིན་བརྐྱང་བསྐུམ་ཚུལ། ། ཐུགས་རིགས་ཉི་མའི་གདན་ལ་དགོད། ། བདེན་བྲལ་རྡོ་རྗེ་གཏུན་དུ་གྱུར། ། བུང་འདྲ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། གྲི་གུག་རལ་གྲི་ཕྱག་གཡས་པ། ། ཀ་པཱ་ལ་རིན་ཆེན་གཡོན་དུ་འཛིན། ། ཐུགས་རིགས་ཉི་མའི་གདན་ལ་དགོད། ། དེ་རྣམས་དབུ་རྒྱན་མི་བསྐྱོད་པས། ། ཅོད་པན་ལ་ནི་མཚན་པའོ། ། ཆུ་ལྷ་ཀླུ་ཡི་རྡོ་རྗེར་གྱུར། ། ཞལ་གསུམ་དཀར་པོ་ཀླུ་གདོང་དང་། ། ཀླུ་ཡི་ཞབས་ཅན་ཕྱག་དྲུག་པ། ། ཀླུ་ཞབས་རལ་གྲི་ཕྱག་གཡས་ལ། ། རིན་ཆེན་པདྨ་གཡོན་དུ་འཛིན། ། གསུང་རིགས་ཟླ་བའི་གདན་ལ་དགོད། ། ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱིས་དབུ་བརྒྱན་པའོ། ། རླུང་ལྷ་རྡོ་རྗེ་རླུང་དུ་གྱུར། ། མརྒད་ལྟར་ལྗང་ཞལ་གསུམ་པ། ། ཕྱག་དྲུག་རླུང་གོས་རལ་གྲི་གཡས། ། ནོར་བུ་པདྨ་གཡོན་དུ་འཛིན། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཏེ་ཟླ་བར་དགོད། ། རྔ་སྒྲ་ཡིས་ནི་དབུ་བརྒྱན་པའོ། ། ལུས་ངན་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་གྱུར། ། གསེར་འདྲ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། བི་ཛ་པཱུ་ར་རལ་གྲི་གཡས། ། པདྨ་དུང་ནི་གཡོན་དུ་འཛིན། ། གསུང་རིགས་ཉི་མ་ལ་དགོད་བྱ། ། ལོག་འདྲེན་རྡོ་རྗེ་མཆུ་རིང་གྱུར། །

In the right hands are a wheel and a sword; in the left, he holds a conch and a lotus. This too is of the Mind Family and is placed upon a sun disk. The Ṛṣi becomes Vajra-Agni. He is orange-red, with three faces and six arms. In the right hands he holds the gesture of granting protection and a rosary; in the left, he holds a guṇḍī drum and a staff. This too is of the Mind Family and is placed upon a triangular sun disk. Yama becomes Vajra-Kāla. He is black with bristling hair and three faces. With six arms, he holds a staff, a sword, a jewel, and a lotus, in a posture with one leg extended and the other drawn in. He is of the Mind Family and is placed upon a sun disk. Nairṛti becomes Vajra-Musala. He is bee-black, with three faces and six arms. In the right hands he holds a curved knife and a sword; in the left, he holds a kapāla and a jewel. He is of the Mind Family and is placed upon a sun disk. All of these are crowned with Akṣobhya, who is marked upon their diadems. Varuṇa becomes the Nāga-Vajra. He has three white faces with the heads of nāgas, nāga-feet, and six arms. With nāga-feet, he holds a sword in the right hand and a jewel and a lotus in the left. He is of the Speech Family and is placed upon a moon disk. He is crowned by Amitāyus. Vāyu becomes Vajra-Vāyu. He is green like an emerald, with three faces and six arms. He wears a wind-garment, and in his right hands he holds a sword; in the left, he holds a jewel and a lotus. He is of the Action Family and is placed upon a moon disk. He is crowned by Damaru-nāda. Kubera becomes Vajra-Bhairava. He is golden-colored, with three faces and six arms. In the right hands he holds a bījapūra and a sword; in the left, he holds a lotus and a conch. He is of the Speech Family and is to be placed upon a sun disk. Vināyaka becomes Vajra-Dīrghatuṇḍa.

དཀར་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། རྡོ་རྗེ་མཆུ་ཅན་ལ་ཕུག་དང་། ། རལ་གྲི་གཡས་སུ་འཛིན་པའོ། ། རིན་ཆེན་པདྨ་གཡོན་དུ་འཛིན། ། འདི་ཡང་གསུང་རིགས་ཉི་མར་དགོད། ། དབང་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་གྱུར། ། དཀར་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། རྩེ་གསུམ་རལ་གྲི་གཡས་ན་འཛིན། ། གཡོན་དུ་རིན་ཆེན་པདྨ་འཛིན། ། གསུང་རིགས་ཟླ་བ་ལ་བཀོད་དེ། ། ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱིས་གསུམ་པོ་བརྒྱན། ། ཉི་མ་རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པར་གྱུར། ། དམར་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། པདྨ་རལ་གྲི་ཕྱག་གཡས་ལ། ། གཡོན་དུ་འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེ། ། རིན་ཆེན་རིགས་ཏེ་ཉི་མར་དགོད། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། ཟླ་བ་རྡོ་རྗེ་འོད་དུ་གྱུར། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་དཀར་པོའི་མདོག། ཨུཏྤལ་རལ་གྲི་ཕྱག་གཡས་ལ། ། རིན་ཆེན་པདྨ་གཡོན་དུ་འཛིན། ། སྐུ་ཡི་རིགས་ཏེ་ཟླ་བར་དགོད། ། ཚངས་པ་ཐུབ་པའི་རྡོ་རྗེར་གྱུར། ། སེར་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། པདྨ་རལ་གྲི་ཕྱག་གཡས་ལ། ། ནོར་བུ་འཁོར་ལོ་གཡོན་དུ་འཛིན། ། སྐུ་རིགས་འདི་ཡང་ཟླ་བར་དགོད། ། ལྷ་མིན་རྡོ་རྗེ་ཐགས་བཟང་གྱུར། ། ནག་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། གཡས་སུ་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་འཛིན། ། གཡོན་དུ་རིན་ཆེན་ཆུ་སྐྱེས་འཛིན། ། སྐུ་ཡི་རིགས་ནི་ཉི་མར་དགོད། ། ས་གནས་རྡོ་རྗེ་སར་གྱུར་ཏེ། ། སེར་པོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། པདྨ་རལ་གྲི་ཕྱག་གཡས་ལ། ། གཡོན་དུ་རིན་ཆེན་ཆུ་སྐྱེས་ཏེ། ། སྐུ་རིགས་འདི་ཡང་ཟླ་བར་དགོད། ། བཞི་བོ་རྟག་པས་བརྒྱན་པའོ། ། སྒྱུ་མ་རྡོ་རྗེ་བྱིན་ཟ་དང་། ། མ་བདག་ཤ་རློན་ཟ་བ་དང་། ། ལུས་ངན་ལོག་པར་འདྲེན་པ་དང་། །

White, with three faces and six arms, holding a vajra, a radish, and a sword in the right hands, and a jewel and a lotus in the left; this too is the Speech Family, to be placed upon the sun. In the northeast, Vajra-Krodha becomes white, with three faces and six arms, holding a trident and a sword in the right hands, and a jewel and a lotus in the left; this is the Speech Family, placed upon the moon, and adorned by Amitāyus. Sūrya becomes Vajrāvarta, red, with three faces and six arms, holding a lotus and a sword in the right hands, and a wheel and a jewel in the left; this is the Jewel Family, to be placed upon the sun, and adorned by Ratnasambhava. Candra becomes Vajraprabha, white in color, with three faces and six arms, holding an utpala and a sword in the right hands, and a jewel and a lotus in the left; this is the Body Family, to be placed upon the moon. Brahmā becomes Munivajra, yellow, with three faces and six arms, holding a lotus and a sword in the right hands, and a jewel and a wheel in the left; this is the Body Family, to be placed upon the moon. Asura becomes Vemacitrivajra, black, with three faces and six arms, holding a sword and a wheel in the right hands, and a jewel and a water-born lotus in the left; this is the Body Family, to be placed upon the sun. Pṛthivī becomes Vajrabhūmi, yellow, with three faces and six arms, holding a lotus and a sword in the right hands, and a jewel and a water-born lotus in the left; this is the Body Family, to be placed upon the moon. These four are adorned by Śāśvata. Māyā becomes Vajrāgni, and the Lord of Death becomes one who eats raw flesh; Kubera becomes one who leads astray.

ལྷ་དམག་ཟློག་པར་བྱེད་པ་རྣམས། ། ཉི་མ་མེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་འཁོར། ། རྟེན་པའི་རྒྱབ་ན་གནས་པའོ། ། ལྷག་མ་ཟླ་བའི་རྒྱབ་རྟེན་ཅན། ། དང་པོ་རང་འོད་རིག་མ་འཁྱུད། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གནས་པ། ། ཟབ་མོ་ཡང་དག་གསལ་བའི་སྐུ། ། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་རྒྱན་ལྡན་པ། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་འོད་གསལ། ། རང་རང་ཕྱོགས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་གང་། ། རང་རང་དང་འདྲ་འཁོར་ཚོགས་རྣམས། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་རིག་མར་ལྡན། ། ཡང་དག་བསྐྱེད་ནས་ཉེར་སྒྲུབ་སོགས། ། ཡིད་འོང་གསང་བ་འདུས་པ་ཡི། ། གཞུང་གིས་བྱིན་བརླབས་སྦྱང་བར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ནམ་མཁའ་མཉམ་པ་ཡི། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་ས་བོན་གྱིས། ། བཀུག་ནས་ཞལ་ཞུགས་ཞུ་བར་གྱུར། ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་བྱུང་མཚོ་སྐྱེས་ནང་། ། ཡེ་ཤེས་རིམ་པ་ལྔ་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མོས་པ་ཡིས། ། ཞུ་གྱུར་པདྨའི་ནང་གནས་པ། ། སྤྱན་སོགས་ལྷ་མོ་གླུ་དབྱངས་ཀྱིས། ། བསྐུལ་པས་ཀྵི་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། ས་བོན་ཉི་ཤུ་གཅིག་ཏུ་གྱུར། ། དེ་ལས་མཚན་མ་ས་བོན་མཚན། ། ས་བོན་ཕྱག་མཚན་ལས་བྱུང་བའི། ། ས་སྙིང་ལ་སོགས་གཟུགས་བསྐྱེད་ནས། ། སྐུ་མདོག་ཞལ་དང་ཕྱག་མཚན་རྣམས། ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་གསུངས་གྲགས་པ་རྣམས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་སྤྲོས་པས་གང་། ། དེ་ལྟར་མགྲོན་རྣམས་ཀུན་སྦྱང་ནས། ། ཡོ་བྱད་རྣམས་ནི་སྟ་གོན་གནས། ། གསེར་དང་དངུལ་དང་ཟངས་མའི་སྣོད། ། ལྕགས་དང་ཉ་ཕྱིས་ལ་སོགས་པའི། ། སྣོད་མཆོག་ནང་དུ་ཁུར་བ་དང་། ། ཟན་དང་སྡིག་མེད་ཤ་ཁྲག་དང་། ། མཛེས་པའི་ལྷ་བཤོས་ཉ་ཤ་དང་། ། མོན་སྲན་གྲེའུ་འོ་མ་དང་། ། ཆུ་དང་མར་མེ་དྲི་མེ་ཏོག།

Those who repel the armies of gods are surrounded by the light of the sun and fire, residing behind their supports. The remainder have the moon as their support. First, they embrace consorts of their own radiance, seated in the vajra posture, their bodies profoundly and perfectly luminous, adorned with various precious ornaments, and radiant with the major and minor marks. Filling the sky of their respective directions, their retinues are similar to themselves, possessing three faces and six arms, and endowed with consorts. Having generated them perfectly, one should perform the near-attainment and so forth, purifying through the blessings of the Guhyasamāja tradition. Likewise, all beings as vast as space are summoned by the seed syllables, enter the mouth, and melt. Emerging from the vajra path into the lake-born [lotus], they arise from the five stages of wisdom. Through the visualization of Vajrasattva, they melt and abide within the lotus. Urged by the songs of the goddesses, Locanā and the others, the seed syllables become twenty-one kṣi syllables and so forth. From those arise the signs marked by seed syllables; from the seed syllables and hand symbols, the forms of Kṣitigarbha and the others are generated. Their body colors, faces, and hand symbols are as renowned in the Sādhana texts. Filling the entire expanse of space with emanations, once all the guests have been purified in that way, the ritual requisites are prepared. In supreme vessels of gold, silver, copper, iron, or mother-of-pearl, there are cakes, faultless meat and blood, beautiful divine offerings, fish, mung beans, milk, water, lamps, incense, and flowers.

བལྡག་རྒྱུ་བཏུང་རྒྱུ་བཟའ་རྒྱུ་སོགས། ། རྒྱས་པ་མདུན་དུ་མཐོང་བྱ་སྟེ། ། གླུ་དང་གར་དང་རོལ་མོ་དང་། ། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་བ་དན་དང་། ། བླ་རེ་ལ་སོགས་མཆོད་པའི་ཚོགས། ། དེ་བཞིན་ཕྱི་རོལ་ཀུན་བསྐོར་བཀོད། ། མེད་ན་ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་ལ། ། མོན་སྲན་གྲེའུ་ཆུ་ཟན་དང་། ། གཞན་མ་དག་ཀྱང་རྙེད་པ་བཞིན། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབུལ་བར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབས། ། པདྨ་ས་བོན་བཅུ་པོ་ལས། ། བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས་བྱུང་བའི། ། གཟུགས་སོགས་ལྷ་མོ་སྤྲོས་པ་ཡིས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་རབ་བཀང་ནས། ། མགྲོན་རྣམས་སོ་སོར་འཁྱུད་བྱས་ཏེ། ། དེ་བཞིན་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ། ། ས་བོན་གྱིས་བསྐུལ་སོ་སོར་ཐེངས། ། མཆོད་པ་མཉམ་ཉིད་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ནི། ། གསོར་གསིལ་བསྐོར་བའི་བདེ་བས་ཀྱང་། ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དགེས་བྱའི་ཕྱིར། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྟོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁའ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་སྒྲོགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་བ་ཆེ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་མཆོག་གི་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། ། རང་བཞིན་དག་པས་གོས་པ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་དཔག་མེད་འདོད་ཆགས་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། །

One should visualize in detail before oneself things to be licked, drunk, and eaten. Songs, dances, music, parasols, victory banners, flags, canopies, and other such collections of offerings should likewise be arranged, surrounding the entire perimeter. If these are not available, one should offer them according to the ritual using clay bowls and the like, filled with mung beans, water, dough, or whatever else is obtained. The wheel should be accomplished as before. From the ten seed syllables of the lotus, goddesses of form and the other sense objects emanate from the pores of the skin. Having completely filled the entire expanse of space, they embrace the guests individually. Likewise, the flowers and so forth are dispatched individually, exhorted by their seed syllables. In order to make the offerings equal, they should be consecrated with the mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJĀ-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Then, by the bliss of brandishing and ringing the vajra and bell, and by circling them, one should praise all the deities in order to please them with all dharmas: Homage to the Vajra, the great wisdom of Akṣobhya, the Vajra Expanse, the great space, the supreme of the three vajras, the three maṇḍalas, the Resounding Vajra. Homage to the Teacher, Vairocana, the great purity, the Vajra Peace, the great joy, the supreme of the supreme, the naturally luminous. Homage to the Vajra Body, the King of Jewels, the most profound, the Vajra Sky, the stainless, the naturally pure and unstained. Homage to the Vajra Speech, Amitābha, the great passion, the non-conceptual Vajra-holder of space.

འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ཐོབ། ། འོད་གསལ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དངོས་གྲུབ་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་པ། ། རང་བཞིན་དག་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཡཾ་བྱུང་གཞུ་འདྲ་དང་། ། རཾ་བྱུང་གྲུ་གསུམ་མེ་དཀྱིལ་དུ། ། ཨ་བྱུང་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ལ། ། རྫས་རྣམས་མི་འཆི་ལྔ་རུ་དམིགས། ། དེ་སྟེང་ཟླ་བ་ཉི་མ་ལ། ། བྲུཾ་སོགས་བསམས་ནས་དེའི་འོད་ཀྱིས། ། རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་བཀུག་བྱས་ཏེ། ། ས་བོན་ལས་ནི་ཐིམ་གྱུར་སྟོབས། ། རླུང་གིས་མེ་བུས་པད་ནང་གི། བདུད་རྩི་ཁོལ་བས་གཅིག་གྱུར་ཏེ། ། རླངས་པ་ཧཱུྃ་བྱུང་རྡོ་རྗེ་དཀར། ། ལྟེ་བར་ཧཱུྃ་བསམས་ཞུ་གྱུར་པས། ། པད་ནང་བདུད་རྩི་ལ་བབས་ཏེ། ། ཟླ་བ་ཤེལ་ལྟར་དག་བསམས་ནས། ། སྟེང་དུ་ཨོཾ་བསམས་ཞུ་གྱུར་པས། ། ནང་དུ་ཐིམ་བྱས་གསལ་བྱས་ཏེ། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ནི་རབ་འབར་བསམ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་གསང་སྔགས་ཉིད། ། རབ་ཏུ་བཟླས་པས་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། དེ་ལྟར་སྦྱང་བྱས་གཏོར་མ་རྣམས། ། ས་བོན་གྱིས་བསྐུལ་པདྨ་ཡིས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་བཀང་བྱས་ཏེ། ། ལྷ་རྣམས་ཇི་སྙེད་ཕྱག་གཡོན་བཏེག། ཐེངས་པར་བྱས་ནས་སོ་སོ་ཡི། ། ལྕེ་ནི་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། བུམ་པར་ཧཱུྃ་བསམ་དེ་འོད་ཀྱིས། ། ལྕེའུས་ཆུ་ནི་འཐུངས་བཞིན་དུ། ། བདུད་རྩི་འཐུངས་པས་ཟད་མེད་དེ། ། དེ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་གཉིས་མེད་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་མྱོང་བར་བསམ། ། དེ་ནས་ཚིགས་བཅད་འདི་རྣམས་ཀྱིས། ། རབ་ཏུ་བརྗོད་དེ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་གནས་པ། །

Homage to the Vajra of Clear Light, who has attained the perfection of passion. Homage to Vajrasattva, the perfect Buddha of accomplishments, who completely fulfills all intentions and is the Vajrasattva of pure nature. Then, from yaṃ arises a bow-shaped wind mandala, and from raṃ arises a triangular fire mandala. Upon an eight-petaled lotus arising from aṃ, one visualizes the substances as the five nectars (amṛta). Above that, upon a moon and sun, one contemplates bhrūṃ and the other seed syllables; through their light, the Buddhas of the five families are summoned and dissolve into the seed syllables by their power. The wind fans the fire, causing the nectar within the lotus to boil and become one. From the steam arises a white vajra from hūṃ, with a hūṃ at its center. As it melts, it falls into the nectar within the lotus. Visualizing it as pure as a crystal moon, one contemplates an oṃ above it; as it melts, it dissolves within, clarifying it, and one should imagine five-colored light rays blazing intensely. By reciting the secret mantras of the three suchnesses, it is consecrated. Having thus purified the torma offerings, they are exhorted by the seed syllables and, through the lotus, fill the entire expanse of space. All the deities raise their left hands; having struck them, one visualizes a vajra from hūṃ on each of their tongues. With a hūṃ at the center of that [vajra], through its light, as if drinking water with the tip of the tongue, one drinks the nectar. By its power, one should imagine experiencing the non-dual primordial wisdom (jñāna). Then, one should offer [the torma] while reciting these verses: Oṃ! To those dwelling in the world systems of the ten directions...

དུས་གསུམ་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཀུན། ། མཁའ་དང་རྒྱ་མཚོ་སྤྲིན་གྱི་ཚོགས། ། ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་ཕྲ་རབ་ཀྱི། ། རྡུལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོ་ཡི། ། ནང་དུ་གནས་པའི་ཚོགས་ཆེན་པོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པ་ཡི། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན། ། ཕྱོགས་བཅུ་སྐྱོང་བ་ཐམས་ཅད་དང་། ། སེམས་ཅན་ཁམས་རྣམས་མ་ལུས་པའི། ། སོ་སོ་སྦྱོར་བའི་ཚུལ་གནས་པ། ། དེ་དག་ཀྱང་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་མཚོན་ཆ་སྒྱུ་མ་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་མེ་དང་རྡོ་རྗེ་ཟད་དུས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་གཏུན་དང་ཀླུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རླུང་དང་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དང་། ། རྡོ་རྗེ་མཆུ་རིང་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པ་རྡོ་རྗེ་འོད་ཆེན་དང་། ། ཐུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་ཐགས་བཟང་དང་། ། ས་ཡི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་དང་སོ་སོར་བཅས། ། ས་སྙིང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནམ་སྙིང་དང་། ། འཇིག་རྟེན་དབང་དང་སྒྲིབ་སེལ་ཀུན་དུ་བཟང་། ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་ཡི་རྡོ་རྗེ་མ། ། རོ་དང་རེག་བྱ་ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་དང་། ། སྤྱན་མ་དང་ནི་མཱ་མ་ཀཱི་དང་ནི། ། ན་བཟའ་དཀར་མོ་དམ་ཚིག་སྒྲོལ་མ་དང་། ། རྣམ་སྣང་མཛད་དང་རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་དང་། ། སྣང་མཐའ་ཡས་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་ཚོགས་ཆེན་ཐམས་ཅད་ལ། ། བདག་གིས་མེ་ཏོག་དང་ནི་སྤོས་དང་ནི། ། མར་མེ་དྲི་ཞིམ་ཞལ་ཟས་དམ་པ་དབུལ། ། རོལ་མོ་ལ་སོགས་དག་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། གཏོར་མའི་ཡོ་བྱད་འདི་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཡིས། ། བཞེས་ཤིང་དགོངས་ཤིག་བདག་ལ་རབ་ཏུ་དགོངས། ། བདག་ལ་གསེར་དང་དངུལ་དང་འགྲོན་བུ་དང་། །

All those who have arisen throughout the three times, like the sky, the ocean, and masses of clouds—vast and subtle, within each of the maṇḍalas of the most minute atoms, abiding as great assemblies equal to the expanse of space, possessing the nature of the dharmadhātu, and all the guardians of the ten directions, as well as the realms of sentient beings without exception, each abiding in their respective applications—they are as follows: Vajra Weapon, Vajra Illusion, Vajra Fire, Vajra Time of Destruction, Vajra Pestle, Nāga Vajra, Vajra Wind, Vajra Terrifier, Vajra Long Beak, Vajra Wrathful One, Vajra Swirl, Vajra Great Light, Vajra Sage, Vajra Fine Weave, Earth Vajra, and their respective retinues; Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, Samantabhadra; the Vajra Ladies of Form, Sound, and Scent; Taste, Touch, and the Dharmadhātu Vajra; Locanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Samayatārā; Vairocana, Ratneśvara, Amitābha, and Amoghasiddhi—to all these great assemblies of Akṣobhya, I offer flowers, incense, lamps, fragrant perfumes, and sublime food. Together with music and the like, may you compassionately accept these offering substances for the torma; please turn your attention toward me and look upon me with favor. Grant me gold, silver, cowries, and—

ནོར་ཕྱུག་ཚེ་རིང་བ་དང་བཞོན་པ་དང་། ། ན་ཚ་མེད་དང་དམ་ཚིག་བདེ་བ་ཀུན། ། འཕྲོག་པར་བྱེད་པ་བགེགས་ཀྱི་སྡེ་དཔོན་དང་། ། གདུག་དང་ཤིན་ཏུ་གདུག་པ་ཅན་དག་དང་། ། མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་དག། རྨུགས་པར་གྱིས་ཤིག་རབ་ཏུ་རྨུགས་པར་གྱིས། ། ཆིངས་ཤིག་ཆིངས་ཤིག་ཁྱེད་ཀྱིས་ཡང་དག་ཆོམ། ། དེ་བས་ང་ཡི་འགྲོན་བུ་གསེར་དངུལ་དང་། ། ནོར་གྱི་དབྱིག་དང་ཚེ་ནི་རིང་བ་དང་། ། བཞོན་པ་དང་ནི་ན་ཚ་མེད་ལ་སོགས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་འཕེལ་བར་མཛོད། ། བདག་ནི་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་མ་ཐོབ་པར། ། ཁྱེད་རྣམས་བདག་གི་གྲོགས་ལ་རྟག་ཏུ་སྤྱོན། ། བདག་གི་ནད་རྣམས་དག་ནི་ཞི་བ་དང་། ། བདག་ལ་བགེགས་ཀྱི་གནོད་པ་ཞི་བར་གྱིས། ། ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མཆོག། སྐྱོན་ཅན་ཀུན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཤིག་པ་པོ། ། བདག་གིས་གཏོར་ཕུལ་བདག་ལ་ཞི་བ་དང་། ། དུས་འདི་ནས་ནི་བསྲུང་བར་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ལྟར་འདོད་བཞིན་གསོལ་བཏབ་ནས། ། དེ་དག་རྣམས་ཀྱང་མཐུན་པ་རུ། ། བདག་ལ་དངོས་གྲུབ་གནང་བསམས་ནས། ། མགྲིན་གཅིག་ཏུ་ནི་ལེགས་སོ་ཞེས། ། གསུངས་པའི་ཀུ་ཅོས་ཁམས་བཀང་བའི། ། སྒྲ་ཀུན་གྲག་པར་དམིགས་ནས་སུ། ། ཚིགས་བཅད་འདི་ཡིས་བཤགས་པར་བྱ། ། འཇིག་རྟེན་འདི་ན་འཁོད་པའི་མགྲོན་རྣམས་ཀུན། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་སེམས་ཅན་ཀུན་དང་ལྷ་ཡི་ལྷ། ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་སྦྱོར་བས་སྦྱངས་པ་རྣམས། ། བདག་ནི་བརྩོན་དང་མི་ལྡན་བཀྲེན་ཆེན་ཏེ། ། མཆོག་གཞན་ཅི་ཡང་བདག་ལ་མ་མཆིས་ན། ། གཞན་དོན་དགོངས་པའི་མགོན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། ཐུགས་དང་མི་འགལ་རང་གི་མཐུས་བཞེས་ཤིག།

Wealth, prosperity, long life, mounts, Freedom from illness, and all the joys of samaya— May the commanders of the obstructing hosts, The fierce and the extremely malevolent, And all humans and non-humans, Be stupefied! Be utterly stupefied! Bind them! Bind them! Completely crush them! Therefore, may my cowries, gold, and silver, My precious wealth and long life, My mounts, freedom from illness, and so forth— May great happiness increase! Until I reach the heart of enlightenment, May you always come to be my companions. May my diseases be pacified, And may the harm of obstructors be pacified for me. O Blessed One, supreme Vajra Holder, Destroyer of the mudrās of all who possess faults, Through this torma I have offered, grant me peace, And please grant protection from this time forth. Having thus made the request as desired, And imagining that they, in harmony, Intend to grant me the siddhis, One should visualize the sound of "Excellent!" Proclaimed in a single voice, Filling the entire realm with a great clamor, And then perform the confession with these verses: All the guests dwelling in this world, The guardians of the directions, all sentient beings, And the gods of gods, those purified through the yoga of natural perfection— I am lacking in diligence and am a great pauper; Since I possess no other supreme offerings, May you, the Protectors who intend the welfare of others, Accept this through your own power, without contradicting your hearts.

བདག་ནི་རྣམ་གཡེང་རྨུགས་དང་ལེ་ལོ་ཡིས། ། སེམས་མ་འདུས་དང་མི་གསལ་མ་བསྒྲུབས་པས། ། མགོན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཐུགས་དང་འགལ་བ་གང་། ། རང་བཞིན་བདག་གིས་ཆོས་གཟིགས་བཟོད་པར་མཛོད། ། དེ་ལྟར་བརྗོད་པས་དགའ་འགྱུར་ཏེ། ། འགལ་བ་དག་ནི་སོས་པར་དམིགས། ། ཡང་ན་ཨ་ཡིས་དང་པོར་རྫོགས། ། བརྗོད་པ་བྱིན་བརླབས་གཏོར་མ་དབུལ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པའི། ། བདེ་བའི་དབྱིངས་རབ་བརྗོད་བྱ་སྟེ། ། བསྐོར་ནས་པདྨའི་ལག་བསྐོར་ལྔ། ། བྱས་ནས་སྔགས་འདིས་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་བྱས་ནས་སུ། ། རང་གི་ཡུལ་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཡང་ནི་བྱོན་པར་མཛོད་ཅིག་མུཿ། ། གཤེགས་གསོལ་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་ཡིས། ། ལས་ཀྱི་སྐྱོན་ཀུན་བསལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ། མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། བཛྲ་ས་ཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ། ཏིཥྛ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ། ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུྃ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོ། བྷ་ག་བཱན་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ། བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ། བཛྲཱི་བྷ་བ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿ། དེ་ལྟར་བརྗོད་ནས་གཏོར་མ་རྣམས། ། མངོན་སུམ་དུས་སུ་ཕྱོགས་བཅུར་གཏོར། ། གཞན་མ་ས་ཕྱོགས་གཙང་སར་སྤུང་། ། ཆུ་གནས་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་ནི། ། མི་ནི་དབུལ་བ་རྣམས་ལ་སྦྱིན། ། ཁྱི་དང་བྱ་རོག་ལ་སོགས་ལ། ། ནན་ཏན་གྱིས་ནི་སྦྱིན་མི་བྱ། ། དེ་བཞིན་དེ་ཡིས་རིམ་པ་ཡིས། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་ཇི་བཞིན་དུ། ། རང་འདོད་ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། དེ་ཡིས་ཁ་དོག་འཁོར་ལོར་ལྡན། ། སྔོན་བཞིན་ཕྱོགས་བཅུར་སྐྱོང་བ་རྣམས། །

Through distraction, lethargy, and laziness, My mind was not concentrated, nor was it clear or practiced; Whatever has contradicted the hearts of you, O Protectors, May you, who see the nature of phenomena, grant me forgiveness. By speaking thus, they become joyful, And one perceives that the contradictions have been healed. Alternatively, first complete with the syllable A, Recite the blessing and offer the torma. Then, holding the vajra and bell, Utter the words of the expanse of bliss. Having performed five circumambulations with the lotus-hand gesture, Request them to depart with this mantra: *Oṃ, having accomplished the welfare of all sentient beings, Please depart to your own realm. Please come again, muḥ. With the hundred-syllable mantra of departure, All faults of the ritual action should be cleared away: Oṃ vajrasattva samaya manupālaya, vajrasattva tvenopatiṣṭha dṛḍho me bhava, anurakto me bhava, sutoṣyo me bhava, supoṣyo me bhava, sarvasiddhiṃ me prayaccha, sarvakarma suca me, cittaṃ śreyaḥ kuru hūṃ ha ha ha ha hoḥ, bhagavān sarvatathāgata vajra mā me muñca, vajrībhava mahāsamayasattva āḥ. Having spoken thus, the torma offerings Should be scattered in the ten directions at the actual time. Others should be piled in a clean place, And given to aquatic creatures and to poor people. One should not diligently give them To dogs, crows, and the like. In that same sequence, according to the rites For pacifying and so forth, Facing the desired direction, And possessing the corresponding colored wheel, The guardians of the ten directions should be [invoked] as before.

བཀུག་ནས་བསམ་པའི་ཉོན་མོངས་བསལ། ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཡང་བསལ་ནས། ། དེ་དག་སྟོང་བྱས་ས་བོན་ལས། ། བསྲེགས་ནས་རྗེ་དཔོན་དུ་གྱུར་པ། ། ཡི་དམ་ལྷ་ཡི་ཕྱག་མཚན་སོགས། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་བྱས་ནས་སུ། ། སྔ་མའི་རྟེན་ནི་གྱུར་བྱས་ནས། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་མཁྱེན་སྐུ་ཐོབ་བྱ། ། འཕྲོ་བའི་ཟེར་བྱུང་ཐུགས་དབང་གིས། ། ཕྱོགས་བཅུའི་ཁམས་ཀུན་ཁྱབ་པར་བྱས། ། སྐུ་དང་མཁྱེན་པ་(བྱད་,བྱེད་)པ་དབང་། ། རྒྱས་བཏབ་མཚན་ཉིད་ཤེས་བྱས་ནས། ། མྱུར་བ་ས་བོན་སོགས་ཚུལ་གྱིས། ། མཆོད་བྱས་དགེས་བྱས་ཚིམ་པར་བྱས། ། གཏོར་མ་སྔོན་བཞིན་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ཕུལ་ཏེ་ཚིམ་བྱས་གཉིས་མེད་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་མྱོང་བར་བསམ། ། ཡིད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བཟུང་ནས། ། མི་བསྐྱོད་ལ་སོགས་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས། ། བསྟོད་པས་དགྱེས་ཏེ་ལན་ཅིག་གསུངས། ། དེ་ནས་ཕྲིན་ལས་བསྒྲུབ་པ་རྣམས། ། བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་བཏབ། ། འདི་ཡིས་གཏོར་མ་བྱིན་བརླབས་སྔགས། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷྲྀཀ་སརྦ་དུཥྚཱ་ན་ས་མ་ཡ་མུ་དྲཾ་པྲ་བྷཾ་ཛ་ཀ་མ་མ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ། དེ་བཞིན་རྒྱས་པའི་མཐའ་རུ་ཨོཾ། ། པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་ཞེས་བྱའོ། ། དབང་གི་མཐའ་རུ་ཆེ་གེ་མོ། ། བ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཞེས་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ཧཱུྃ་དང་ཕཊ། ། མཱ་ར་ཡ་ནི་ཞེས་བྱའོ། ། དགུག་པའི་མཐའ་རུ་ཛཿཞེས་བྱའོ། ། བསྐྲད་པ་ལ་ནི་ཕཊ་མཐར་བཞག། ཨུ་ཙྪ་ཏ་ཡ་ཞེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་སྔགས་རྣམས་བརྗོད། ། དེ་དག་རབ་ཏུ་དགྱེས་བསམས་ནས། ། རང་གི་གནས་སུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། །

Having summoned them, clear away the afflictions of their thoughts. Having also cleared away the cognitive obscurations, empty them of those [afflictions] from the seed-syllable. Having burned them, they become the lords. Through the emanation and reabsorption of the hand-symbols and so forth of the yidam deity, the former support is transformed. One should attain the body of the omniscient one. By the power of the radiating rays of light, the ten directions of the realms are pervaded. Having understood the characteristics of the empowerment of the body and the empowerment of knowledge, quickly, in the manner of the seed-syllable and so forth, make offerings, please them, and satisfy them. Having blessed the torma as before, offer it and satisfy them; contemplate the full experience of non-dual wisdom. Mentally holding the vajra and bell, with verses such as those for Akṣobhya and the others, praise them so that they are pleased and speak once in response. Then, for the sake of the object of accomplishment, make the request to perform the activities. The mantra for blessing the torma is: OṂ ĀḤ VAJRA DHṚK SARVA DUṢṬĀN SAMAYA MUDRAṂ PRABHAÑJAKA MAMA ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ HŪṂ. Likewise, at the end of the enrichment [ritual], say OṂ PUṢṬIṂ KURU. At the end of the magnetizing [ritual], say [the name of] so-and-so VAŚAṂ KURU. For the wrathful [ritual], say HŪṂ and PHAṬ, and MĀRAYA. At the end of the summoning [ritual], say JAḤ. For the expulsion [ritual], place PHAṬ at the end; say UCCHĀDAYA. In that way, according to the specific activities, apply them as desired. Recite the mantras previously mentioned. Contemplating that they are thoroughly pleased, request them to depart to their own abodes.

དེ་ལྟར་མ་ལུས་བསྟན་པ་ཡི། ། གཏོར་མའི་ཆོ་ག་མཆོག་འདི་ནི། ། བླ་མ་མཆོག་གིས་ལེགས་སྦྱངས་པའི། ། སེམས་དུལ་དང་ལྡན་བརྩོན་འགྲུས་ཅན། ། གསང་ཤེས་དེ་ཉིད་རིག་པ་པོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་རྟོག་པའི་ཚོགས། ། ཤེས་ཤིང་སྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་པ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གང་ཞིག་བླ་མ་ལ་མི་གུས། ། དད་མེད་འཇུངས་པ་རྣམ་གཡེངས་པ། ། ལེ་ལོས་སེམས་སྦྱོང་རྣམ་སྤངས་པ། ། བླུན་ཆེན་དེ་ལ་སྦྱིན་མི་བྱ། ། བདག་གིས་གཏོར་མའི་ཆོ་ག་འདི་བྱས་དགེ་བ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་སྒྲུབ་བར་ཆད་ཞི་ཞིང་འདོད་དོན་གྲུབ། ། གཙུག་ལག་ཚད་མས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་ལམ་བགྲོད་དེ། ། བཅུ་གསུམ་དགེ་བ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སར་འགྲོ་ཤོག། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བི་ཏ་པཱ་དས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཀ་མ་ལ་གུ་ཧྱ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་མངའ་བདག་ལྷ་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། །

Thus, this supreme ritual of the torma, which has been taught in its entirety, should be bestowed upon one who has been well-trained by a supreme guru, who possesses a disciplined mind and diligence, who knows the secret reality, who understands the conceptual systems of the maṇḍala and so forth, and who is devoted to the practice. It should not be given to one who lacks respect for the guru, who is faithless, stingy, distracted, or who has abandoned the training of the mind through laziness—that great fool to whom it must not be given. By the merit of having composed this torma ritual, may the obstacles of those who practice this yoga be pacified and their aspirations be fulfilled. May they traverse the path of Mahāyoga according to the authoritative scriptures and reach the thirteenth stage of the virtuous Vajradhara. This concludes the work composed by the great master Vitapāda. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Kamala Guhya and the great Tibetan translator, the sovereign Lha Ye-shes rGyal-mtshan.