An Exposition of the Four Empowerments called “The Seven Yogas”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཡོ་ག་སཔྟ་ནཱ་མ་ཙ་ཏུ་ར་བྷི་ཥེ་ཀ་ར་ཎ། བོད་སྐད་དུ། སྦྱོར་བ་བདུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དབང་བཞིའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་དཔེ་མེད་ཚུལ་ལྡན་པ། ། གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་རང་བཞིན་མེད། ། ཐུགས་རྗེས་རྒྱས་ཤིང་བར་ཆད་མེད། ། འགོག་མེད་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་འདུད། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་ཀུན་ཁྱབ་པ། ། གང་གི་སྙིང་གི་པད་དབུས་སུ། ། མ་ཤིགས་ཐིག་ལེ་དབུས་གནས་པ། ། གཞོམ་མེད་ཆོས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་འདྲ་རབ་ཏུ་སྟོན་བྱེད་པ། ། སེམས་ནི་དེ་ཉིད་ལ་བཞག་པ། ། གཡང་སའི་ལམ་སྒྲོལ་དགེ་འདུན་ཆེ། ། བླ་མ་དམ་པའི་ཞབས་ལ་འདུད། ། ལམ་གྱི་རིམ་པ་སྔོན་འགྲོ་བ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་ཚིག་དབང་སོགས་ཏེ། ། བུམ་པ་ལ་སོགས་རིམ་པ་ཡིས། ། དབང་གི་དབྱེ་བ་ཅུང་ཟད་བརྗོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་རིམ་པ་ཡིས། ། ཐར་ཆེན་ཡང་དག་སླུ་བ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་མེད་པས་མི་འགྲུབ་པས། ། བཞི་པའི་དོན་ནི་ཡང་དག་བཤད། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་ཇི་སྐད་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་བསྟན་ལ། ། དབང་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་དག་ཏུ། ། རྒྱུད་འདི་ལས་ནི་རབ་ཏུ་བཤད། ། བུམ་པའི་དབང་ནི་དང་པོ་སྟེ། ། གཉིས་པ་ལ་ནི་གསང་བའི་དབང་། ། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་བཞི་པ་ཡང་། ། བླ་མའི་བཀའ་ལས་ཤེས་པར་བྱ། ། དབང་ནི་དང་པོ་དབྱེ་བ་ཡང་། ། ཅུང་ཟད་ཀྱང་ནི་བཤད་བྱ་སྟེ། ། རྒྱུ་ཡི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཡིས། ། དེ་ནི་ཡང་དག་བསྐུར་བར་འདོད། ། ཡུལ་མཁར་ཁྱིམ་དང་གླང་པོ་སོགས། ། རྗེས་མཐུན་དེ་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཐུན་མོང་གཞན་པ་ཡི། །

In the language of India: Yogasaptanāmacaturabhiṣekaprakaraṇa. In the language of Tibet: The Treatise on the Four Empowerments Known as the Sevenfold Union. Homage to the Omniscient One! I bow to that Buddha who is peerless in manner, whose nature is non-dual great bliss and absence of self, who is expansive with compassion and free from obstacles, and who is unceasing. I prostrate to the indestructible Dharma, which pervades all that is animate and inanimate, and which abides in the center of the lotus of the heart as the indestructible bindu. I bow at the feet of the sublime Guru, the great Saṅgha who delivers one from the path of the abyss, who perfectly reveals suchness and places the mind in that very reality. Regarding the stages of the path, the preliminaries, the maṇḍala, the samaya, the empowerments, and so forth—I shall briefly describe the classifications of the empowerments, such as the vase empowerment and the rest. The maṇḍala and the sequence of stages are the authentic means for attaining great liberation; since they cannot be accomplished without that very reality, I shall correctly explain the meaning of the fourth empowerment. As the Omniscient One taught in the Mahāyoga Tantras, this tantra explains the empowerments in three types: the vase empowerment is the first, the secret empowerment is the second, the wisdom-gnosis empowerment is the third, and likewise the fourth is to be understood from the Guru’s instructions. I shall also briefly explain the divisions of the first empowerment. The great causal master desires to bestow it authentically. One should offer to him whatever is appropriate: lands, castles, houses, elephants, and so forth. These are the common offerings for others.

སྡོམ་པ་སྣོད་དུ་རུང་ཕྱིར་སྦྱིན། ། རི་མོ་དང་ནི་ལུས་ཀྱི་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་དེ་ཉིད་ཐོབ། ། རིག་དང་འདི་རྒྱུ་སློབ་དཔོན་དབང་། ། ཆོ་གའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཤད། ། དེ་ཡི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི། ། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྲོག་གཅོད་ལ་སོགས་སྔ་ཕྱི་ཡི། ། དག་དང་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཐབས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ཕྱིར། ། ས་བརྒྱད་པ་རུ་ཡང་དག་བཤད། ། སྦྱོར་གསུམ་ཡན་ལག་བཅས་པ་རུ། ། དེ་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་ཀྱི། ། སྣང་སྲིད་དབེན་པར་རྟོགས་པའོ། ། སྣོད་དུ་རུང་ཕྱིར་བུམ་པ་སྟེ། ། བླུགས་གཏོར་དག་པར་བྱེད་པས་དབང་། ། འདི་ནི་ཡང་དག་རྒྱུ་རིམ་པའི། ། ལུང་གིས་ངེས་པར་བཤད་པའོ། ། དང་པོའི་དབྱེ་བ་བསྟན་ནས་ནི། ། གཉིས་པ་ཡང་ནི་བཤད་བྱ་སྟེ། ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། དབང་བསྐུར་དེ་ནི་ཡང་དག་ཐོབ། ། གསེར་དང་དངུལ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། རྗེས་མཐུན་དེ་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། སྲོག་གཅོད་ལ་སོགས་ཐུན་མོང་པའི། ། སྡོམ་པ་སྣོད་དུ་རུང་ཕྱིར་སྦྱིན། ། ལྷག་པ་བྱང་སེམས་ཞེས་བྱ་བའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་དེ་ཉིད་ཐོབ། ། བློ་ཡི་བྱེ་བྲག་གིས་བསྐུར་བའི། ། ཆོ་གའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཤད། ། དེ་ཡི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི། ། གསུང་གི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྫུན་ལ་སོགས་པ་སྔ་ཕྱི་ཡི། ། ངག་དང་ཉེན་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཐབས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར། ། དགུ་དང་བཅུ་ལ་ཡང་དག་གནས། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་ངོ་བོ་ཡིས། ། སྒྱུ་འདྲའི་ཏིང་འཛིན་བསྟན་པར་བྱ། ། མིག་སོགས་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། །

To make one a fit vessel for the vows, they are bestowed. Through the maṇḍala of drawings and the body, that very reality is attained. This is the master empowerment, the cause of knowledge; it is explained according to the sequence of the ritual. Its own essential nature is the nature of the Vajra Body. Regarding killing and so forth, whether prior or subsequent, there will be neither purity nor fault. Because it is distinguished by skillful means, it is correctly explained as the eighth bhūmi. Together with the three applications and their branches, it should be perfectly taught therein. It is the realization that the appearances and existence of objects such as form are empty. Because it makes one a fit vessel, it is the vase; because it purifies by pouring and sprinkling, it is the empowerment. This is definitively explained by the scriptural authority of the sequence of the authentic cause. Having shown the first division, the second shall now be explained. Through the master of causes and conditions, that empowerment is perfectly received. One should offer to him corresponding gifts of gold, silver, and so forth. To make one a fit vessel for the common vows of killing and so forth, they are bestowed. In the maṇḍala called the "Superior Bodhicitta," that very reality is attained. Bestowed according to the distinctions of the intellect, it is explained according to the sequence of the ritual. Its own essential nature is the nature of the Vajra Speech. Regarding lying and so forth, whether prior or subsequent, there will be neither verbal transgression nor harm. Because it is thoroughly distinguished by skillful means, it perfectly abides on the ninth and tenth [bhūmis]. By way of the essence of vajra recitation, the illusion-like samādhi is to be taught. Regarding the internal phenomena of the eyes and so forth...

སྣང་སྲིད་དབེན་པར་རྟོགས་པའོ། ། བསྒྲགས་མིན་ཕྱིར་ན་གསང་བ་སྟེ། ། བླུགས་གཏོར་དག་པར་བྱེད་པས་དབང་། ། འདི་ཡང་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པ་ཡི། ། ལུང་གིས་ཡང་དག་བཤད་པའོ། ། གཉིས་པའི་དབྱེ་བ་བསྟན་ནས་སུ། ། གསུམ་པ་ཡང་ནི་བསྟན་པར་བྱ། ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དང་ལྷན་ཅིག་བྱེད། ། སློབ་དཔོན་གསུམ་གྱིས་ཐོབ་པའོ། ། པདྨ་རཱ་ག་པུར་ཤ་སོགས། ། རྗེས་མཐུན་དེ་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་ལ་སོགས་འགོག། སྡོམ་པ་མཆོག་ནི་སྦྱིན་པའོ། ། བྷ་ག་རྣམ་དག་ཅེས་བྱ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་དེ་ཉིད་ཐོབ། ། ཤེས་རབ་དབང་དང་ཡེ་ཤེས་དབང་། ། ཆོ་གའི་རིམ་པ་གཞན་དུ་བཤད། ། དེ་ཡི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ནོ། ། བརྣབ་སེམས་ལ་སོགས་སྔ་ཕྱི་ཡི། ། ངག་དང་ཉེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་ཡང་དག་གནས། ། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཆོ་ག་དེ་ལ་བསྟན། ། གཟུང་དང་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཡིས། ། ཆོས་ཀུན་དབེན་པར་རྟོགས་པའོ། ། ཤེས་རབ་ལས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། མ་རྟོགས་རྟོགས་ཕྱིར་དབང་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཡང་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པ་ཡི། ། ལུང་གིས་ཡང་དག་བཤད་པའོ། ། ད་ནི་ཡང་དག་བཤད་བྱ་བ། ། བཞི་པ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ། ། བླ་མའི་ཞལ་ནས་ངེས་ཐོབ་པ། ། སྦྱོར་བ་བདུན་གྱི་དེ་ཉིད་བཤད། ། རང་བཞིན་གནས་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་མེད། ། རིན་ཐང་མེད་ཕྱིར་ཡོན་མེད་དེ། ། སྡོམ་པ་པས་ནི་སྡོམ་པ་མེད། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དཀྱིལ་འཁོར་མེད། ། སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་ཕྱིར་དབང་མེད་དེ། ། སྤྱི་པས་རང་གི་ངོ་བོ་མེད། །

Realizing appearance and existence as solitude. Because it is not proclaimed, it is secret; because it purifies the poured libations, it is empowerment. This too is correctly explained by the scriptural authority of the lineage stages. Having shown the divisions of the second, the third shall now be shown. It is obtained through the three masters: the cause, the condition, and the cooperative cause. One should offer to that [master] appropriate substances such as ruby, camphor, and meat. The drawing of the maṇḍala and so forth are prohibited; the supreme vow is bestowed. In the maṇḍala called the "Pure Bhaga," that very reality is attained. The wisdom empowerment and the gnosis empowerment are explained in other ritual sequences. Its own essential nature is the nature of the Mind Vajra. Greed and so forth, whether prior or subsequent, do not approach the speech. Because the distinctions of method are differentiated, it abides perfectly like a vajra. For the sake of accomplishing the supreme siddhi, the ritual of ascetic conduct is taught therein. By means of the nature of subject and object, all phenomena are realized as solitary. It is the gnosis of the activity of insight; it is empowerment because it brings about the realization of the unrealized. This too is correctly explained by the scriptural authority of the lineage stages. Now, that which is to be correctly explained is the fourth, manifest enlightenment. Attained with certainty from the mouth of the guru, the reality of the seven unions is explained. Because it abides in its own nature, there is no master; because it is priceless, there is no fee; because it is the vow itself, there is no vow; that very reality is the maṇḍala, yet there is no maṇḍala; because it is attained through power, there is no empowerment; because it is the universal, it has no individual essence.

ཆོས་ཀུན་གཉེན་པོ་གཉེན་པོ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་གནས་ས་མེད་དེ། ། རང་བཞིན་མེད་ཕྱིར་ཆོ་ག་དང་། ། ལྟ་བ་ངེས་ཚིག་མེད་པ་རུ། ། བླ་མ་ཡིས་ནི་ཡང་དག་བཤད། ། ཤེས་རབ་ལས་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ནི། ། བཞི་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། མཁའ་གཉིས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། མན་ངག་ཏུ་ནི་དེ་ཉིད་བརྟག། ལེགས་པར་གོམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལས། ། འབད་པའི་བྱ་བས་རྟོགས་པ་ན། ། འདོད་ཆགས་ཆགས་བྲལ་བར་མ་སྟེ། ། སྦྱོར་བ་བདུན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར། ། ཡང་དག་སྤྱན་ཅན་བདེ་ཆེན་འབྱུང་། ། གང་གང་ཡང་དག་དགའ་བྱེད་ཆགས། ། དགའ་གཉིས་རབ་ཏུ་དབེན་ཉིད་མཐོང་། ། པདྨའི་དཀྱིལ་དུ་རྡོ་རྗེ་ནོར། ། པད་སྙིང་ལ་ནི་འབྱོར་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ནང་སེམས། ། ནོར་བུ་རབ་ཏུ་མཐོང་བྱས་པས། ། གང་དེ་ཉིད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། འདི་ཉིད་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་རུ། ། བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་བཤད། ། དེ་ལ་སྦྱོར་བ་བདུན་གྱིས་ནི། ། རིམ་པ་བཞིན་པ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཅི་ལྟ་ཞེ་ན། ལེགས་པར་བསྒོམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ནང་ནས་འཁོར་ལོ་གསལ་བྱ་སྟེ། ། སོར་མོ་ཅུང་ཟད་གོ་བྱས་ཏེ། ། སྙིང་འདིར་དྲན་པ་ཉམས་པ་དང་། ། སྤྱི་བོར་སྐྲ་གྲོལ་གོས་ཀྱང་འདོར། ། རྔུལ་ཆུ་ཐིགས་པས་ལུས་ཀུན་ཁྱབ། ། བརྟན་པའི་ངང་ཚུལ་ཤོར་ནས་ནི། ། རང་གི་བ་སྤུ་ཀུན་ཀྱང་གཡོ། ། མིག་དམར་ཕྲ་བས་རབ་བལྟས་པའི། ། དགའ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་འབྱུང་། ། རྟག་པའི་མདོག་གིས་ཡང་དག་བརྒྱན། ། དེ་ནི་དཔེ་མེད་བདེ་རྫོགས་སོ། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྐུ་ལ་ནི། །

All phenomena are without antidote; the abode of the Vajra-Holder is without ground. Because they lack intrinsic nature, there is no ritual, no view, and no etymology—thus the Guru has correctly explained. The wisdom born from insight should be known as the fourth. Through the thorough union of the two spaces, that very reality is examined as the pith instruction. When realization occurs through the exertion of the well-practiced mudrā, it is the characteristic of the seven unions: passion, dispassion, and the middle. The space element is the vajra union; from the one with perfect eyes, great bliss arises. Whatever brings about perfect joy is passion; one sees the two joys as utterly secluded. The vajra-jewel is in the center of the lotus; it is the union within the heart of the lotus. By beholding the jewel within the vajra cross-legged posture of the mind, that very thing is wisdom. This itself is explained by the presence of the Guru as the completion stage. In that regard, one should understand the sequence of the seven unions. How so? Together with well-meditated [practice], by the ritual as it has been explained, one should clarify the wheel within. Having slightly signaled with the fingers, mindfulness fails here in the heart; the hair on the crown is loosened and even the clothes are cast off. Droplets of sweat pervade the entire body; having lost the stable disposition, even all one's own body hairs quiver. With red, piercing eyes, one gazes intensely; the wisdom of joy perfectly arises. Adorned with the color of the eternal, that is the incomparable, perfect bliss. In the body that is like space—

མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ། འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུར་རབ་གསལ་བ། ། གསལ་བ་ཉིད་ནི་མ་སྐྱེས་པའི། ། སྐུ་ཆེན་དང་དུ་བླངས་གྱུར་ན། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུ་ཡང་། ། སྟོབས་ཀྱིས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། སྐུ་ཆེ་བལྟ་བས་མི་ངོམས་པའི། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་ལྟར་སྣང་བ། ། མཆོག་ཀུན་ལྡན་པས་རིག་མས་འཁྱུད། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་དུས་སུ། ། མཚན་ཉིད་དེ་ཡི་ཚུལ་དུ་གནས། ། ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཡིས། ། བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་རིམ་པ་ཡིས། ། གནས་ནས་དེ་ཡི་དོན་སྒྲུབ་ཚེ། ། དེ་ཡི་དུས་སུ་དེ་འཐོབ་པའོ། ། དཔེ་མེད་བདེ་རྫོགས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ། ། ། ། ད་ནི་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ། ། དཔེ་མེད་བདེ་རྫོགས་སྐུ་དེ་ཡང་། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་རྫོགས་སྐུ་ལས། ། ཁྱད་པར་མཐོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། རང་འོད་རིག་མ་དང་ལྡན་པས། ། སྦྱོར་བ་གཉིས་པ་བཤད་པར་བྱ། ། གཉིས་མེད་དང་བྲལ་སྐུ་དེ་ནི། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། ། དེ་དང་མཉམ་པ་དག་པའི་ཕྱིར། ། རང་གི་རིག་མས་འཁྱུད་པའོ། ། དེ་ལ་གཉིས་ཀྱི་སྤྲོས་མེད་པས། ། དངོས་པོ་ཀུན་ལ་མ་ཟིན་པའི། ། རྒྱུ་ནི་དེ་ལ་ཡོད་པའོ། ། དེ་འདྲ་མ་ཡིན་འདི་ལ་ནི། ། གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་བདེ་བ་ཡིས། ། འདོད་པའི་འབྲས་ཆན་རབ་སྦྱིན་པས། ། དེ་བས་རྒྱུད་ཆེན་འདི་ལས་ནི། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་བཤད་པ་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་དང་ནི་ཆོས་ཉིད་དང་། ། དོན་དམ་དང་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་། ། ཐབས་ཆེན་དང་ནི་ཤེས་རབ་དང་། ། བདེ་བ་དང་ནི་བྱང་སེམས་སོགས། ། དེ་ལྟར་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཀུན། །

Adorned with the major and minor marks, Radiant like a rainbow, If one embraces the great body Which is clarity itself and unborn, Then the dharmakāya and nirmāṇakāya Will also arise through its power. The great body of the Great Vajradhara, Which one never tires of beholding, Appears with three faces and six arms, Embraced by a consort, possessing all supreme qualities. At the time of the wisdom-knowledge empowerment, It abides in the manner of those characteristics. Through mastery over wisdom, And by means of the stages of ascetic conduct and so forth, When one dwells there and accomplishes its purpose, It is attained at that very time. This is the first chapter, on the Incomparable Perfect Bliss. Now, that which is to be explained: In order to see the distinction Between that body of incomparable perfect bliss And the saṃbhogakāya of the Perfections, I shall explain the second union, In which one possesses a consort of one’s own light. That body, free from non-duality, Is merely the saṃbhogakāya; Because it is equal to that in purity, It is embraced by one’s own consort. In that [former], because there is no elaboration of duality, There is no cause for it to grasp at any entity. This, however, is not like that; It possesses non-duality. Because it bestows the rice of desire Through the bliss of great passion, This union is explained In this great tantra. Wisdom and the nature of phenomena, The ultimate and the conventional, Great method and insight, Bliss and bodhicitta, and so forth— All such dual aspects are [united].

དབྱེར་མེད་མཚོན་ཕྱིར་གཉིས་མེད་དེ། ། སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་བུད་མེད་ལས། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་དུས་སུ། ། དགའ་བའི་ཡེ་ཤེས་དུས་སུ་ནི། ། ཁྱད་པར་གཉིས་མེད་རང་འབྱུང་བ། ། གཉིས་སུ་མེད་པར་དེ་ལ་བཤད། ། རྣལ་འབྱོར་གསུམ་པས་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚེ་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། གཉིས་མེད་འགྱུར་བར་འགྱུར་བ་རུ། ། ངེས་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ། ། དགའ་བ་བར་མའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག། ཆོས་སྐུར་ཡང་དག་ངེས་པ་ཡི། ། ལུས་སེམས་གཉིས་མེད་བྱེད་བཤད་པ། ། བདེ་བ་དེ་ནི་མ་ལུས་ཀྱིས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་གནས་གྱུར་ཀྱང་། ། དེ་ལས་འདི་ནི་ཁྱད་མཐོང་ཕྱིར། ། ཆེན་པོ་རུ་ནི་རབ་ཏུ་འདོད། ། རྒྱས་པ་དང་ནི་སིམ་པ་དང་། ། ཉོན་མོངས་མེད་དང་བར་ཆད་མེད། ། ཁྱབ་ཅིང་འགོག་པ་ཡོད་མེད་པར། ། ཇི་སྲིད་འཁོར་བ་གནས་ཀྱི་བར། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སུ། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་རབ་ཏུ་འཇུག། དེ་འདྲའི་བདེ་ཆེན་ཁྱད་པར་ནི། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ལ་ཡང་མེད། ། ལེགས་གོམས་ཕྱག་རྒྱ་རྟོགས་པ་དང་། ། མི་རྟག་ཞིང་ནི་ཉོན་མོངས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་བསྐྱོད་དུས་སུ། ། རྡུལ་ནི་ཚ་བ་དྲག་པ་དང་། ། ཀུན་ལ་མ་ཁྱབ་ཕྱིར་དང་ནི། ། ལུས་ཀུན་ལ་ནི་མ་རྒྱས་དང་། ། ནོར་བུ་ཙམ་ལ་གནས་པས་དང་། ། ཡུད་ཙམ་གྱིས་ནི་འགོག་པ་སྟེ། ། དེ་ཕྱིར་ཆེན་པོ་ཞེས་མི་བྱ། ། འོན་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ལ། ། བདེ་ཆེན་མཚན་ཉིད་གཟུགས་སུ་གནས། ། དེ་བས་ལེགས་གོམས་ཕྱག་རྒྱ་ལས། ། ཨུ་དུམྺཱ་རའི་མེ་ཏོག་ལྟར། ། རླུང་དང་རང་གི་བྱ་བ་ཡིས། །

To symbolize their inseparability, they are non-dual. From the illusory man and woman, at the time of the wisdom-knowledge empowerment, during the time of the wisdom of joy, the self-arisen non-duality of the distinction is explained as being non-dual. When the third yoga practitioner engages in the conduct of ascetic discipline, it is likewise explained with certainty that they will become non-dual. This is the second, the non-dual union. Now, that which is to be explained is the supreme wisdom of the intermediate joy. It is explained as the non-duality of body and mind, which is the definitive certainty of the Dharmakāya. Although that bliss abides in all sentient beings without exception, because this [bliss] is seen to be superior to that, it is asserted as "Great." It is expansive, refreshing, free from affliction, and without interruption. Pervasive and without cessation, for as long as saṃsāra endures, it enters into that very state in an uninterrupted manner. Such a distinction of great bliss does not even exist in the wisdom-knowledge [empowerment]. Because it is not well-practiced, because the mudrā is conceptual, because the field is impermanent and afflicted, and because at the time of the movement of the vajra and lotus, the seminal essence is intensely hot, because it does not pervade all, because it is not expanded throughout the entire body, because it abides only in the jewel [tip], and because it ceases in a mere instant—for these reasons, it is not called "Great." Nevertheless, in the wisdom-knowledge, the characteristic of great bliss abides in form. Therefore, from the well-practiced mudrā, like the udumbara flower, through the wind and one's own activity...

སྐྱེས་བུ་གང་ལ་ཐང་ཅིག་ཏུ། ། བདེ་བ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རུ། ། འདུག་བྱས་འདར་བའི་དུས་སུ་ནི། ། སྐྱེས་བུ་དེ་ཡིས་རབ་ཏུ་བརྟག། མི་གནས་ཀྱང་ནི་མི་སླུའི་ཕྱིར། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་སུ་བཤད། ། འདི་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། མཐའ་ཡི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པར། ། བླ་མ་མཆོག་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བཤད། ། སྦྱོར་བ་གཞན་ཀུན་སྦྱོར་བ་འདིའི། ། ཡན་ལག་ཏུ་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་ཡེ་ཤེས་དབང་གྱུར་པས། ། བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་རིག་མ་ཡིས། ། གནས་ནས་དེ་ཡི་དོན་སྒྲུབ་ཚེ། ། དེ་ཡི་དུས་སུ་དེ་ཐོབ་པའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ། ། དངོས་པོ་ཀུན་ལ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཕྱིན་ལོག་རབ་ཏུ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ། སྦྱོར་བ་བཞི་པ་བཤད་པར་བྱ། ། རང་བཞིན་མེད་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད། ། གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་། ། བྲལ་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས། ། དངོས་པོ་ཀུན་ལ་མུ་སྟེགས་དང་། ། ཉན་ཐོས་གཉིས་དང་རྣམ་ཤེས་སྨྲ། ། དབུ་མ་པ་ཡི་གཞུང་གིས་སུ། ། ཐ་དད་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡང་། ། འདི་ཉིད་ལ་ནི་ཡོངས་འཁྲུལ་ཏེ། ། སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའོ། ། དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་དོན་དམ་པ། ། རྟོགས་པ་མིན་པས་བླ་དང་བཅས། ། དེ་བས་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཀུན། ། མེད་པས་འདི་ཀུན་སྒྱུ་མ་དང་། ། སྨིག་རྒྱུ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། འཁོར་ལོ་རུ་ནི་ཡང་དག་བཤད། ། དེ་བས་དེ་ལ་བདག་པོ་དང་། ། གཟུང་བ་དང་ནི་འཛིན་པའི་ཆོས། ། དངོས་པོའི་ངོ་བོར་འཛིན་པ་དང་། ། འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས། ། གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ཡོད་པ་མེད། ། འདི་ཀུན་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། །

When a person, for a single moment, Abides in that very bliss as the vajra, At the time of trembling, that person should examine it thoroughly. Because it is non-deceptive even though it does not remain, It is explained as "Great Bliss." All the supreme gurus have explained That this is the ultimate suchness of all things. All other applications should be known As branches of this very application. When the yogi, having gained mastery over primordial wisdom, Accomplishes the goal through the mudrā and ascetic observances, At that time, it is attained. This is the third, the application of Great Bliss. Now, that which is to be explained: In order to thoroughly reverse misconceptions Regarding all things through yoga, The fourth application shall be explained. Because they lack intrinsic nature, they are without intrinsic nature; Because they are devoid of the nature of being one or many, They are taught to be emptiness. Regarding all things, the non-Buddhists, The two types of Śrāvakas, the Proponents of Cognition, And even the Madhyamaka systems— Their various individual investigations Are entirely deluded regarding this very point; They are merely conceptualizations. Since none of them realize the ultimate truth, They are inferior. Therefore, because all their intrinsic natures Do not exist, all these are explained As the maṇḍala wheel of illusions, mirages, and so forth. Therefore, in that state, there is no grasping At a self, nor at the phenomena of subject and object, Nor at the essence of things, nor at saṃsāra and nirvāṇa. Dualistic grasping does not exist; All of this is nirvāṇa.

འཁོར་ལོ་འདི་ནི་ངེས་པ་ཡིན། ། དེ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། ། བསྲེས་པའི་དོན་ནི་མཆོག་ཏུ་གསུང་། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་ནང་ནས་ཀྱང་། ། རང་བཞིན་མེད་པ་གཙོ་བོར་བཤད། ། ཅི་ཕྱིར་རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་ཀྱིས། ། འདི་བསྒོམས་པས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ། ། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་གཞུང་དག་གི། ། ཆད་པའི་སྟོང་པ་སྟོང་པ་མིན། ། རང་བཞིན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནི་ལུང་སྐལ་ཅན་ཡིན་པས། ། དེ་ལྟར་གང་བསྒོམ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། བཟུང་སྒྲུབ་མ་ལེགས་སྦྲུལ་སོགས་བཞིན། ། དེ་བས་རང་བཞིན་མེད་པ་འདི། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐད་ཅིག་ལ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ། གང་མིན་བསལ་བ་བསལ་བ་ནི། ། རང་བཞིན་མེད་པར་བཤད་པ་སྟེ། ། རང་བཞིན་མེད་དང་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཆོས་ཉིད་དང་ནི་ཆོས་མཉམ་པ། ། དོན་དམ་ལ་སོགས་རྣམ་གྲངས་ཀྱང་། ། རང་བཞིན་མེད་པ་འདི་ཉིད་ལས། ། དེར་ནི་གཞན་དག་མ་གསུངས་སོ། ། དངོས་པོ་ཀུན་ནི་གཞིག་པ་དང་། ། གཞོམ་པ་ཡིས་ནི་སྟོང་པ་མིན། ། དེ་འདྲའི་སྟོང་པ་ལ་སེམས་ཀྱིས། ། དུས་གསུམ་དུ་ནི་གཏད་པ་ཡི། ། སྟོབས་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྱུར། ། མེད་པ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་སོགས་ཀྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་འགོག་མི་འགྱུར། ། མི་འགོག་དུས་ན་རང་བཞིན་མེད། ། རྣལ་འབྱོར་གསུམ་པས་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས། ། སྤྱོད་པ་དེ་དོན་སྒྲུབ་པ་ནི། ། དེ་ཡི་དུས་སུ་དེ་ཐོབ་པའོ། ། རང་བཞིན་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ། ། རང་བཞིན་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བཀྲ་ཤིས་མེད་པ་དགག་དོན་དུ། །

This wheel is certain. Regarding that, the meaning of the absence of intrinsic nature and its integration is taught as supreme. Among all things, the absence of intrinsic nature is explained as the primary [point]. Why? Because by meditating on this, the sons of the Victorious Ones accomplish all the perfections of a buddha. Some [claim] that the emptiness of the texts is not a mere void, nor is it the absence of intrinsic nature; that [void] is its nature. Since that is the portion of the scriptures, whatever the yogi meditates upon in that way, if they do not properly grasp and accomplish it, it is like [mistaking] a snake and so forth. Therefore, this absence of intrinsic nature—in the moment of great bliss—is the state free from all entities. The exclusion of what is not [the case], the exclusion [itself], is explained as the absence of intrinsic nature. The absence of intrinsic nature, suchness, the nature of phenomena, the equality of phenomena, the ultimate, and so forth—these synonyms are nothing other than this very absence of intrinsic nature; no other [meaning] is taught therein. All things are not empty by means of being broken or destroyed. Through the mind focusing on such an emptiness during the three times, by its power, [the realization of] the absence of intrinsic nature occurs. Mere non-existence, through causes and so forth, does not truly negate the maṇḍala. When it is not negated, there is no absence of intrinsic nature. By the conduct of the third yoga through ascetic discipline, the accomplishment of that meaning is attained at that time. This is the fourth, the application of the absence of intrinsic nature. Now, that which is to be explained: by means of the application of the absence of intrinsic nature, for the purpose of negating inauspiciousness, [it is taught].

སྦྱོར་བ་ལྔ་པ་བཤད་པར་བྱ། ། ཐུགས་རྗེས་རྒྱས་པ་འདི་མེད་པར། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་སེམས་ཅན་དོན། ། བྱེད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་བས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་རྣམས། ། ཐུགས་རྗེས་གང་བས་རྒྱས་པ་སྟེ། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས། ། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ལས། ། གྲོལ་བར་འདོད་པར་ཐུགས་རྗེའོ། ། ཐུགས་རྗེ་དེ་ཡང་རྣམ་གསུམ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། སྡུག་བསྔལ་དེ་རྒྱུ་ལས་འགོག་པར། ། རྩེ་གཅིག་དམིགས་པ་གཏོང་བ་ནི། ། ལས་དང་པོ་ཡིས་ཤེས་པར་བྱ། ། ཁམས་གསུམ་འདི་ནི་ཆོས་དབྱིངས་ཙམ། ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་མིང་ཡང་མེད། ། དོན་དམ་པར་ཡང་མིང་ཡང་མེད། ། དོན་དམ་པར་ཡང་མི་དམིགས་ལ། ། ས་གནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། ། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་ཡང་། ། སྤྲིན་བྱུང་ལྟ་བུར་སྣང་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་གསུངས། ། དེ་འདྲའི་སྙིང་རྗེས་རྗེ་བཙུན་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྒྱས་པས་ན། ། ཐུགས་རྗེས་རྒྱས་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་ཡོད་ཀྱི་བར། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་རིམ་པ་དང་། ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་སོགས་པའི། ། གཟུགས་ཀྱིས་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ལ་ནི། ། ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་དེར་སྣང་སྟེ། ། ཀུན་དོན་བྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། སྤྲུལ་སྐུ་འདི་ནི་དང་པོ་རུ། ། དགའ་བྲལ་ཤེས་པའི་དུས་སུ་ནི། ། ཐིག་ལེ་འགོག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་གང་འགྱུར་བའི། ། གཟུགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གནས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ནི། ། མི་རྟོག་བཞིན་དུ་སྐལ་ལྡན་ལ། །

The fifth application shall be explained. Without this expansion of compassion, it is impossible to act for the benefit of sentient beings in every way. Therefore, the Omniscient Ones are expanded by being filled with compassion. Compassion is the desire to liberate the sentient beings of the three realms from suffering along with its causes. That compassion is also threefold. To focus one-pointedly on the cessation of all sentient beings without exception from suffering and its causes is to be understood as the practice of a beginner. The three realms are merely the expanse of phenomena (dharmadhātu); therein, even the name "sentient being" does not exist. In the ultimate sense, even the name does not exist; in the ultimate sense, it is not perceived. For the Bodhisattvas dwelling on the stages, being free from all focal points, the appearance of forms filling the entire expanse of space, like clouds arising in the sky, is said to be the great compassion of the Buddha Bhagavans. Because the Great Venerable Vajradhara is expanded by such compassion, he is explained as "expanded by compassion." As long as saṃsāra exists, through the sequence of the maṇḍala wheel and in the forms of Śākyamuni and others, he appears to the mental continuums of those to be trained according to what is needed to discipline them; thus, one should understand him as acting for the benefit of all. This nirmāṇakāya, at the very beginning, at the time of knowing the "separation from joy," becomes the cessation of the bindu. It abides as a form that fills the entire expanse of space. Just as a wish-fulfilling jewel, while remaining non-conceptual, [fulfills the needs] of the fortunate, [so does it appear].

དོན་རྣམས་བྱེད་དེ་དེ་བཞིན་དུ། ། བདེ་ཆེན་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས། ། དམིགས་པ་མེད་ཀྱང་དོན་འབྱུང་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཡིས། ། བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་རིམ་པ་ཡིས། ། གང་ཚེ་དེ་དོན་བསྒྲུབ་པ་ན། ། དེ་ཡི་དུས་སུ་དེ་ཐོབ་པའོ། ། ཐུགས་རྗེས་རྒྱས་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་ལྔ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ། ། དཔེ་མེད་བདེ་རྫོགས་ཆོས་སྐུ་དང་། ། ཐུགས་རྗེ་སྐུ་ཡི་ངོ་བོ་སྟེ། ། རེས་འགའ་བ་ཉིད་དགག་པའི་ཕྱིར། ། སྦྱོར་བ་དྲུག་པ་བཤད་པར་བྱ། ། དཔེ་མེད་བདེ་རྫོགས་སྐུ་ཆེན་ཡང་། ། མི་གནས་མྱ་ངན་འདའ་ཚུལ་གྱིས། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ། རྒྱུད་དག་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་སྣང་། ། དེ་བཞིན་བདེ་ཆེན་ཆོས་སྐུ་ཡང་། ། ཁྱབ་དང་རྒྱས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སུ། ། ནམ་མཁའ་ཇི་སྲིད་གནས་ཀྱི་བར། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག། ཐུགས་རྗེའི་རང་བཞིན་སྐུ་དེ་ཡང་། ། གདུལ་བྱ་ཇི་ལྟར་མོས་པ་ལྟར། ། སྲིད་པ་སྲིད་དུ་གནས་ནས་ནི། ། བར་ཆད་མེད་པར་རྒྱུན་དུ་འཇུག། དེ་འདྲའི་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་སྐུ། ། མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པ་སྟེ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་དུས་སུ། ། དགའ་བ་གསུམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ། ། སྐད་ཅིག་གཉིས་སོགས་ཆུ་ཚོད་དང་། ། ཉིན་གཅིག་ཟླ་བ་ལོ་ལ་སོགས། ། གནས་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་ཅེས་བྱ། ། ཕྱིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མི་སླུ་ཕྱིར། ། དེ་ལ་ཡང་ནི་དེ་སྐད་དུ། ། བླ་མའི་ཞལ་ནས་བཤད་པ་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཡིས། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཆོ་ག་དེ་བསྒྲུབ་ཚེ། ། དེ་ཡི་དུས་སུ་དེ་ཐོབ་ནས། ། དེ་ནས་འཁོར་བའི་མཐའ་ཡི་བར། །

Just as those objects are accomplished, so too, from the nature of great bliss which is without self-existence, the purpose arises even without an object of observation. When one accomplishes that purpose through the mastery of primordial wisdom (jñāna) by means of the stages of ascetic conduct and so forth, at that time, it is attained. This is the fifth application, the expansion of compassion. Now, that which is to be explained: the peerless, perfect bliss of the dharmakāya and the essence of the body of compassion—in order to refute the notion that these are merely occasional, the sixth application shall be explained. Although the great body of peerless, perfect bliss is non-abiding in the manner of nirvāṇa, it appears perpetually to those with pure continuums in an uninterrupted manner. Likewise, the dharmakāya of great bliss also functions in an uninterrupted manner for as long as space endures, through its pervasive and expansive nature. That body, which is the nature of compassion, also remains for as long as existence lasts, appearing according to the inclinations of those to be trained, and functions continuously without interruption. Such an uninterrupted body is non-abiding nirvāṇa; this is the definition of that which is to be accomplished. At the time of the empowerment of primordial wisdom (jñāna-abhiṣeka), during the stages of the three joys, it is said to abide uninterruptedly for two moments and so forth, for hours, a day, a month, a year, and so on. Because the future result is unfailing, the Guru has explained that it is likewise so called. When one accomplishes that ritual of ascetic conduct through the mastery of primordial wisdom, having attained it at that time, it remains until the very end of saṃsāra.

རྒྱུན་གྱི་རྟག་ཏུ་གནས་པའོ། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་དྲུག་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་བ། ། དཔེ་མེད་བདེ་རྫོགས་སྐུ་ཆེན་དང་། ། བྲལ་བ་དགག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སྦྱོར་བ་བདུན་པ་བཤད་པར་བྱ། ། གོང་དུ་ཡང་དག་གསུངས་པ་ཡི། ། དགའ་བའི་ཡེ་ཤེས་དུས་བྱུང་བའི། ། དཔེ་མེད་བདེ་རྫོགས་རིགས་ལྡན་སྐུ། ། ལན་ཅིག་བྱུང་ནས་མེད་པ་ནི། ། འགོག་པ་ཞེས་ནི་རབ་ཏུ་བྱ། ། འགོག་པ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ན། ། ཕྱིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མཆོག་གྱུར་པ། ། འགོག་པ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། སྙིང་རྗེ་ཆེ་བའི་དབང་གིས་ནི། ། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་དུ་ནི། ། དབང་ཕྱུག་བརྒྱད་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། མི་གཡོ་གཞུག་ཕྱིར་འགོག་མེད་དང་། ། གནས་ལ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ། ། སྐལ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་སྔོན་དུ་ཡང་། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་དུས་སུ། ། བླ་མའི་ཞལ་ལས་ངེས་ཐོབ་པ། ། དགའ་དང་དགའ་བ་བར་མ་དང་། ། དགའ་བྲལ་དགའ་བ་འགོག་པ་ལས། ། དེ་འདྲའི་སེམས་རྒྱུན་མྱོང་བ་སྟེ། ། འགོག་པ་མེད་པ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཡིས། ། བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་སྤྱོད་པ་ལ། ། གནས་ནས་དེ་ཡི་དོན་བསྒྲུབ་ཚེ། ། དེ་ཡི་དུས་སུ་དེ་ཐོབ་པའོ། ། བྱ་བ་བྱས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆེ། ། མཐའ་ཡི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཆོག། མི་གནས་མྱ་ངན་འདས་པ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའོ། ། འགོག་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་བདུན་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་སྦྱོར་བདུན་ལྡན་པ་ཡི། ། བཞི་པ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྱུར་བའོ། །

It is the state of constant continuity. This is the sixth application, the uninterrupted application. Now, that which is to be explained: in order to negate the absence of the peerless, perfect, great body, the seventh application shall be explained. Regarding the peerless, perfect, and noble body of the wisdom of joy that arose at the time previously correctly described, its non-existence after having occurred once is designated as "cessation." When that cessation has arisen, the supreme subsequent fruit should be known as being without cessation. By the power of great compassion, for as long as saṃsāra endures, the Blessed One, possessing the eight masteries, remains unmoving; thus, the wise should understand that there is no cessation in that state. Furthermore, for fortunate ones, at the time of the empowerment of the wisdom of insight, having definitely received it from the mouth of the guru, the cessation of joy, intermediate joy, and the joy of separation is the experience of such a mental continuum; this is explained as "non-cessation." Through mastery over wisdom, while abiding in the conduct of ascetic observances and so forth, when accomplishing its purpose, that is attained at that time. The great master who has completed what was to be done, the supreme one who has reached the far shore, is the non-abiding nirvāṇa, the Great Vajradhara. This is the seventh application, the application of non-cessation. Thus, possessing these seven applications, the fourth, manifest enlightenment, becomes the omniscient one endowed with the supreme of all aspects.

དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐབས་བྱའོ། ། དེ་ནི་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་ཀྱི། ། བར་དུ་གནས་པས་རྟག་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ངོ་བོར་གྱུར་པས་གཅིག་པའོ། ། དེ་ལ་སྒྲིབ་པ་བཞི་ཡི་ནི། ། ཚ་བ་མེད་པས་བསིལ་བའོ། ། འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་ནི། ། གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་བདེ་བའོ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྟོག་པ་ཡིས། ། མ་གོས་ཕྱིར་ནི་མི་གདུང་བའོ། ། ཕྱིན་ལོག་འཁྲུལ་རྟོག་དང་བྲལ་བས། ། དག་ཅིང་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། ཟབ་གསལ་བྱང་ཆུབ་ལས་མི་ལྡོག། གཞན་དོན་མཛད་པས་དགའ་བའོ། ། ཆོས་ཉིད་དང་ནི་སེམས་ཅན་ལ། ། སེམས་མཉམ་གཞག་པས་ཡིད་དང་བ། ། འདི་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡི། ། རོ་མྱང་བ་ཡི་མཚན་ཉིད་བརྒྱད། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། བཞི་པའི་དོན་ནི་བླ་མེད་པའོ། ། དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཆེར་གནས་དང་། ། གང་མི་གསལ་བའི་དངོས་པོ་རུ། ། དེ་ཉིད་བླ་མ་དམ་པ་ཡི། ། ཞལ་ནས་ངེས་པར་ཐོབ་པ་ལ། ། སོམ་ཉི་ཡིད་གཉིས་མི་བྱའོ། ། དེ་ཡི་ངོ་བོ་བཤད་ནས་ནི། ། རྣམ་གྲངས་དག་དང་བཤད་པར་བྱ། ། འདོད་ཆགས་དང་ནི་བར་མ་དང་། ། ཆགས་བྲལ་དུ་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། དགའ་དང་དགའ་བ་བར་མ་དང་། ། དགའ་བྲལ་གྱི་ནི་དགའ་བའོ། ། བདེ་རྫོགས་སྐུ་དང་ཆོས་སྐུ་དང་། ། སྤྲུལ་སྐུ་རུ་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ནི། ། སྟོང་དང་མཚན་མེད་སྨོན་པ་མེད། ། གསང་དང་གསང་ཆེན་ཤིན་ཏུ་གསང་། ། རྣལ་འབྱོར་ལྷག་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། བདག་དང་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་བྱེད།

The glorious lord of all buddhas, the abode of all Vajradharas, the dharmatā of all phenomena—this is the method of all buddhas. Because it remains until the end of saṃsāra, it is permanent. Because it is the essence of all buddhas and sentient beings, it is one. Because it is free from the heat of the four obscurations, it is cool. Because saṃsāra and nirvāṇa have become one, it is blissful. Because it is unstained by conceptualizations of form and so forth, it is without torment. Because it is free from the deluded conceptualizations of error, it is pure and stainless. Because it does not turn back from profound and luminous awakening, and because it acts for the benefit of others, it is joyful. Because the mind is poised in equanimity toward the dharmatā and sentient beings, it is serene. These are the eight characteristics of the savoring of great bliss. For the yogi of the completion stage, the meaning of the fourth is unsurpassed. Abiding greatly within all things, and within whatever is an unmanifest thing, one should not harbor doubt or hesitation upon receiving that very reality from the mouth of the sublime guru. Having explained its essence, its enumerations shall now be explained. It should be known as passion, the intermediate, and the absence of passion; as joy, intermediate joy, and the joy of the absence of joy; as the body of perfect bliss, the dharma body, and the emanation body; as body, speech, and mind; as emptiness, signlessness, and wishlessness; as secret, great secret, and most secret; as yoga, superior yoga, and great yoga; and as self, other, and the co-emergent.

། དཔལ་གསུམ་དུ་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་ལས་རྒྱལ་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་ཤེས་པར་བྱ། ། ཐིག་ལེ་ཕྲ་མོ་གསང་སྔགས་བཟླས། ། རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། དམ་ཚིག་གསུམ་དང་ཏིང་འཛིན་དང་། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཤེས་པར་བྱ། ། ལུས་དང་བྷ་ག་བྱང་སེམས་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། བུམ་པ་དང་ནི་གསང་བ་དང་། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཤེས་པར་བྱ། ། དེ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་གི། བཞི་པ་ཡི་ནི་ཚིག་གི་ནི། ། དེ་འདྲའི་རང་བཞིན་མི་ཤེས་ལ། ། དེ་ཉིད་སྔགས་ཀྱི་སྐུ་རུ་བཤད། ། དཔེ་མེད་བདེ་རྫོགས་ཡེ་ཤེས་སྐུ། ། ཧཱུྃ་སོགས་བསྐྱེད་པའི་ལྷ་ཡི་གཟུགས། ། བཞིས་བསྒྲུབ་སྐུ་རུ་རབ་ཏུ་གནས། ། གང་གི་བཞི་ལ་གནས་བྱེད་ཕྱིར། ། བར་ཆད་མེད་ཅིང་འགོག་པ་མེད། ། དེ་ལྟར་དཔལ་ལྡན་གསང་འདུས་སུ། ། རྟོག་པ་ཡི་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ། ། བཞི་པའི་དོན་ལ་སྤྱོད་པར་འགྱུར། ། དེ་འདྲའི་དོན་རྣམས་མི་ཤེས་པས། ། ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མངོན་ཞེན་ཏེ། ། རིན་ཆེན་སེམས་ནི་དྲི་ཅན་བྱས། ། དེས་ན་དགེ་དང་མི་དགེ་བའི། ། ལས་བྱས་པས་ནི་མཐོ་རིས་དང་། ། དམྱལ་ལ་སོགས་པར་འཚོད་འགྱུར་བ། ། ཆོས་འདི་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པས། ། རྣམ་རྟོག་དྲ་བས་བླུན་བྱས་ལ། ། དགེ་སྡིག་ཕུང་པོ་གཉིས་སུ་བརྟགས། ། དེ་སྤངས་ནས་ནི་སྐྱེ་མེད་པའི། ། རང་བཞིན་དོན་ནི་རྟོགས་པར་བྱ། ། ཡང་དག་དོན་དུ་དགེ་སྤངས་ན། ། དགེ་བ་སྨིན་པས་སྨོས་ཅི་དགོས། ། དཔེར་ན་མི་གང་ཆུ་ཀླུང་གི། ཕ་རོལ་ཏུ་ནི་འགྲོ་བ་དག། རྩྭ་ཤིང་ལ་སོགས་བསྡུས་བྱས་པས། །

One should understand there are three glories: first, the yoga of the supreme rite; one should understand the maṇḍala of the supreme rite. One should understand the three aspects: the three samayas, meditative absorption, and the wisdom-being (jñānasattva). One should understand the three maṇḍalas: the body, the bhaga, and the bodhicitta. One should understand the vase, the secret, and the wisdom-gnosis (prajñājñāna) [empowerments]. Regarding such samayas, for those who do not know the nature of the fourth word, that very [nature] is explained as the mantra-body. The peerless, perfect bliss is the wisdom-body; the forms of deities generated from HŪṂ and so forth are firmly established as the body accomplished by the four. Because one abides in those four, there is no obstacle and no cessation. Thus, in the glorious Guhyasamāja, the yogi of conceptualization, relying upon the generation stage, will engage in the meaning of the fourth. Because they do not understand such meanings, they are attached to external objects, and the precious mind is made stained. Therefore, by performing virtuous and non-virtuous actions, one is cooked in the higher realms, the hells, and so forth. Since these phenomena are pure by nature, the net of conceptualization has made one foolish, and one imputes the two aggregates of virtue and non-virtue. Having abandoned that, one should realize the meaning of the unborn nature. If one abandons virtue in the ultimate sense, what need is there to mention the ripening of virtue? For example, those people who wish to go to the far shore of a river, having gathered grass, wood, and so forth—

ཆུ་ལས་རྒལ་བའི་གཟིངས་བྱས་ཏེ། ། དེ་ལ་འཇུག་སྟེ་རབ་བརྒལ་ནས། ། བོར་ཏེ་བདེ་བར་འགྲོ་བ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་བཞི་པོའི་ངོ་བོ་ཡི། ། དོན་རྟོགས་པས་ན་འབད་རྩོལ་གྱིས། ། བྱ་བ་དེ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། ། དེ་ཕྱིར་བླ་མ་དམ་པ་ཉིད། ། མཉེས་བྱས་དབང་གི་དོན་མཆོག་གི། བདུད་རྩི་མཆོག་འདི་གང་ཟག་གང་། ། བདག་གཞན་དོན་དུ་འཐུང་བྱེད་པ། ། གང་དེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཞེས་བྱ། ། དེ་ཕྱིན་ཆད་ནི་གང་ཅུང་ཟད། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་དངོས་པོ་རྣམས། ། བདུད་རྩིར་ཟིན་ཕྱིར་དེ་ལ་དབུལ། ། སྐྱོན་གྱིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། བསྒོམ་པར་ལྡན་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། དེ་ནི་མ་འོངས་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། དེ་ནི་ཡང་དག་རྐང་གཉིས་མཆོག། དེ་ནི་འཁོར་བའི་ཕ་རོལ་སོན། ། དེ་ནི་ཕྱིན་ལོག་ཁུར་ཆེན་བོར། ། དེ་ནི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱས། ། དེ་ནི་ཀུན་གཟིགས་རྣམས་ཀྱིས་བཞག། དེ་ནི་གང་དུ་གནས་གྱུར་ཀྱང་། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་མ་ཆད་པས། ། བསྟན་པ་རིན་ཆེན་གནས་པ་ཡི། ། གཙོ་བོ་རུ་ནི་དེ་གནས་སོ། ། དེ་ནི་གང་དུ་འདུག་ཀྱང་རུང་། ། དེ་དང་དེ་རུ་འཇིག་རྟེན་མགོན། ། བཞུགས་དང་བཞུད་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱར་འོས། ། སྲིད་གསུམ་བདག་པོ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པ་འོས་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་། ། ཉིན་རེ་ལན་གསུམ་བྱོན་ནས་ནི། ། ཕྱག་བྱེད་ཅིང་ནི་བསྔགས་བརྗོད་ན། ། གཞན་མ་རྣམས་ནི་སྨོས་ཅི་དགོས། ། དེ་བས་ཀུན་ནས་འབད་པ་ཡིས། ། བླ་མ་ཡང་དག་མཉེས་བྱས་ཏེ། ། བཞི་པའི་དོན་མཆོག་བླང་བྱས་ནས། །

Just as one who has crossed a river Makes a raft, and having boarded it, Crosses over and then leaves it behind to go in peace, So too, once the meaning of the nature of the four Has been realized, what is the use of effort In those activities? Therefore, whoever drinks this supreme nectar Of the ultimate meaning of empowerment, having pleased the sublime guru, For the sake of self and others—that person is called a Son of the Victors. From that point on, whatever things there may be, Such as desire and the rest, because they are seized as nectar, One should offer them; they will not be stained by faults. What need is there to mention those who possess meditation? They are the future perfect Buddhas; They are the supreme among the truly two-legged; They have reached the far shore of saṃsāra; They have laid down the great burden of perversion; They have done all that was to be done; They are established by the All-Seeing Ones. Wherever they may dwell, because the lineage of the Buddhas is not severed, They abide as the chief of those in whom the precious Teaching resides. Wherever they may sit, in that very place One should know the Protector of the World Is dwelling or departing. To that yogi, All should prostrate with every material thing. Even by all the lords of the three realms, Who are worthy of offering to the maṇḍala, And by all the Tathāgatas, Coming three times each day, They prostrate and offer praise; What need is there to mention others? Therefore, with every effort, Having properly pleased the guru And taken up the supreme meaning of the fourth,

དགོན་པའམ་ཡང་ན་གྲོང་གི་མཐར། ། གང་རུང་ཅི་རུང་དེ་ལྟ་རུང་། ། གནས་ནས་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ཡི། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་བསྙེན་བྱ་སྟེ། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་རྟོགས་པར་བྱ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དངོས་མེད་པས། ། རྒྱུ་སོགས་དོན་ནི་རྟོགས་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་སྤྱད་པ་དང་། ། བདུད་རྩི་ལྔས་ནི་རང་དགར་བྱེད། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་ནི། ། རྣལ་འབྱོར་ཅི་དགར་སྤྱོད་བྱེད་ཅིང་། ། གསང་བར་བྱ་བའི་ཆོས་གསང་བས། ། གསང་ཞིང་སྦས་ཏེ་སྤྱད་པར་བྱ། ། ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ་དཀའ་ཐུབ་དང་། ། བསམ་གཏན་སྨྱོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སུ། ། དེ་འདྲའི་ངོ་བོ་མ་ཤེས་པས། ། ལག་པ་དང་ནི་རྐང་པ་དང་། ། མིག་སོགས་སྦྱིན་པ་བཏང་བས་ཀྱང་། ། བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱ་རུ་ཡང་། ། བདུད་རྩིའི་རོ་ཐོབ་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་དངོས་པོ་འདི་གཅིག་གིས། ། དམ་པ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། ། ཟབ་ཅིང་ལེགས་པར་གསལ་བའི་སྐུ། ། ཀུན་ནས་འོད་ཟེར་འཕྲོ་ལྡན་པ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོར་རང་གི་ཡིད། ། རྣལ་འབྱོར་གང་གིས་སྒོམ་མི་བྱེད། ། དེ་བསྒོམས་པས་ནི་ཚེ་འདི་ལ། ། ཟླ་བ་དྲུག་གིས་དངོས་གྲུབ་མཆོག། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགྲུབ་པ་སྟེ། ། སུ་ཡིས་དངོས་པོ་དེ་བཟློག་འགྱུར། ། འཁོར་ལོ་གཅིག་པའི་ཤིང་རྟ་ལ། ། རྟ་བདུན་སྦྲུལ་གྱི་ཐག་པས་སྦྲེལ། ། ཁ་ཁྲིད་རོ་སྨད་མེད་པ་ཡིས། ། མཁའ་ལ་ཁྲིད་ནས་མཐའ་རུ་ཕྱིན། ། རང་དང་གཞན་དོན་བྱེད་པ་ལྟར། ། དངོས་པོ་ཡི་ནི་ཆོས་ཀུན་དང་། ། མཛེས་གྱུར་མིན་ལྟར་སྣང་གྱུར་ཀྱང་། ། རང་དང་གཞན་གྱི་དངོས་གྲུབ་པས། ། སྐྱེས་བུས་འདི་ནི་བླང་བར་འོས། ། དལ་འབྱོར་འདི་ནི་གཡོ་བས་ན། །

Whether in a monastery or at the edge of a village, in any place whatsoever that is suitable, one should dwell and perform the approach of the generation stage in the presence of the guru, and then realize the completion stage. Since all things are without intrinsic reality, one realizes the meaning of the causes and so forth; one engages freely with the vajra and lotus, and with the five nectars. Engaging as one pleases in the five sensory qualities, the yogi should practice while keeping the secret dharmas secret, hidden and concealed. Through great enjoyments, austerities, and meditative concentration, in the manner of a madman—if one does not know such an essence, then even by giving away one's hands, feet, eyes, and so forth, one will not obtain the taste of nectar even in a hundred great eons. Therefore, by means of this single reality, the sublime one abandons all conceptualization. Who would not meditate with their own mind upon Samantabhadra, whose body is profound and perfectly radiant, emitting rays of light in all directions? By meditating on that, in this very life, the supreme siddhi will be accomplished without a doubt in six months; who could turn back such a reality? Like a single-wheeled chariot yoked to seven horses by a snake-rope, led through the sky by a headless torso, it reaches the end. Just as one acts for the benefit of oneself and others, although all phenomena of reality appear as if they were not beautiful, a person should adopt this for the sake of the siddhi of oneself and others. Since this leisure and endowment is fleeting...

དྲག་པོའི་རླུང་གིས་མར་མེ་ལྟར། ། སྐད་ཅིག་དུ་ནི་མི་སྣང་འགྱུར། ། དེ་བས་དེ་ཉིད་བསམ་པར་འོས། ། དེ་འདྲའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ལ། ། སྒོམ་པས་རྟག་ཏུ་མཉམ་ཞོག་ལ། ། ཁྱབ་བདག་རིམ་བཞིན་རྟོགས་གྱུར་ཅིང་། ། བདག་ནི་རྟག་ཏུ་གསོལ་བ་འདེབས། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་རྒྱ་མཚོ་ལས། ། བླ་མའི་ཞལ་སྔས་བསྒྲུབ་པས་ན། ། སྦྱོར་བ་བདུན་གྱི་བདུད་རྩི་མཆོག། སྨན་པའི་ཞབས་ཀྱིས་ཐོབ་པའོ། ། དེ་འདྲའི་བདུད་རྩི་དེ་ལ་ནི། ། འཐུང་བྱེད་དེ་ནི་ལོག་པ་ཡིན། ། རྟོག་པ་ཡིས་ནི་རབ་འཆིང་བའི། ། ནད་ནི་ཀུན་ནས་མེད་གྱུར་ཅིག། དེ་མེད་པས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན། ། ཡང་དག་ཕུང་པོ་རྒྱས་འགྱུར་ཏེ། ། སྦྱོར་བ་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་མཆོག། འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པར་ཤོག། སྦྱོར་བ་བདུན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དབང་བཞིའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བི་ཏ་པཱ་དས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཀ་མ་ལ་གུ་ཧྱ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་མངའ་བདག་ལྷ་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Like a lamp extinguished by a fierce wind, In an instant, it will cease to appear. Therefore, it is fitting to contemplate that very reality. Regarding such a nature and essence, Always rest in meditative equipoise through cultivation. May the Pervasive Lord be realized in stages; This is my constant prayer. From the ocean of the glorious Guhyasamāja, Having practiced in the presence of the Guru, The supreme nectar of the seven applications Was obtained by the physician’s feet. For such a nectar as that, To drink it is to be mistaken. May the disease that thoroughly binds with conceptual thought Be completely eliminated. Through its absence, may all sentient beings Expand the authentic aggregates, And may they realize the very fruit, The supreme nature of the seven applications. The Seven Applications, a treatise on the four empowerments composed by the great master Vitapāda, is hereby complete. Translated by the Indian abbot Kamalaguhyapa and the Tibetan translator, the sovereign Lha Ye-shes rgyal-mtshan.