A Sādhana of the Glorious Guhyasamāja called “The Treasury of the Source of Siddhis”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་གུ་ཧྱ་ས་མཱ་ཛ་སཱ་དྷ་ནཾ་སིདྡྷི་སཾ་བྷ་བ་ནི་དྷི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བའི་གཏེར་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཟབ་གསལ་གཉིས་མེད་དག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། བདག་དང་གཞན་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་སྐུ། ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ། ། རྒྱལ་སྲས་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་རབ་འབྱུང་ཞིང་། ། རྟག་སོགས་རྒྱུ་འདྲས་ཁམས་ཀུན་རབ་བཀང་ནས། ། ཇི་སྲིད་བར་དུ་དོན་མཛད་རྒྱུན་མི་འཆད། ། ཁྱབ་བདག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་དང་ནི། ། དེ་ཡི་སྲས་རྣམས་ལ་ཡང་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཁམས་གསུམ་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་ཀུན་ཁྱབ་པ། ། སྙིང་གའི་དབུས་བསམ་དེ་ལ་བརྟན་སོགས་སྐྱེ། ། ཆོས་བདག་ཁྲོས་པས་ཀྱང་ནི་མི་གནོན་པ། ། མི་ཤིགས་ཐིག་ལེ་གང་ཡིན་རྟོགས་པར་མོས། ། བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་པདྨ་ཁ་འབྱེད་པ། ། རྨོངས་པ་སྲེག་བྱེད་སྙིང་གི་མུན་པ་སེལ་མཛད་པ། ། ཡོན་ཏན་དག་པའི་མཁའ་ལ་རྒྱུ་ཞིང་འཇིགས་བྲལ་མཛད། ། བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་སྔ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། དཔལ་ལྡན་གསང་འདུས་མཚོ་ཆེན་ལས། ། བླ་མའི་བརྒྱུད་རིམ་གྲུ་གཟིངས་ཀྱིས། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རྣམ་པ་གསུམ། ། སྨན་པའི་ཞབས་ཀྱིས་རྙེད་པའོ། ། དེ་རྙེད་དཔེ་མཁྱུད་སྤངས་བྱས་ཏེ། ། འདི་ནི་ཐུན་མོང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི། ། དངོས་གྲུབ་འབྱུང་ཕྱིར་གཏེར་འདྲ་བ། ། ཕན་ཕྱིར་བདག་གིས་བརྩམ་པར་བྱ། ། གཞུང་གཞན་སྤངས་ཏེ་བླ་མའི་བརྒྱུད་རིམ་གྱིས། ། དཔལ་དང་ལྡན་པའི་མཉམ་འདུས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། དམ་པས་གསོལ་བ་བཏབ་ཕྱིར་རབ་བྲོད་ཅིང་། །

In the language of India: Śrī-guhyasamāja-sādhana-siddhisambhava-nidhi-nāma. In the language of Tibet: Dpal gsang ba 'dus pa'i sgrub pa'i thabs dngos grub 'byung ba'i gter zhes bya ba (The Glorious Guhyasamāja Sādhana: A Treasury from which Siddhis Arise). Homage to the glorious Vajrasattva! Through the nature of the non-dual purity of the profound and the luminous, the body that perfectly fulfills the welfare of self and others, the glorious mudrā of the dharmadhātu, from which the Sons of the Conquerors and their causes arise, and which, having filled all realms with the causes and effects of permanence and so forth, acts for the benefit of beings without interruption for as long as space endures—to that pervasive lord Vajrasattva and to his Sons, I also prostrate. Pervading all that moves and is immobile within the three realms, one should contemplate it in the center of the heart; from that, stability and the like arise. That which is the indestructible bindu, which cannot be suppressed even by the wrath of the Lord of Phenomena (Dharmādhipati)—I aspire to realize it. May the presence of the sublime gurus be victorious! From the great ocean of the glorious Guhyasamāja, the physician [Maitrīpa] found the three kinds of wish-fulfilling jewels by means of the boat of the guru lineage. Having found them, he abandoned the secrecy of the texts; for the sake of others, I shall compose this work, which is like a treasure for the emergence of both common and supreme siddhis. Setting aside other treatises, and following the lineage of the gurus, I am filled with joy because the holy ones have requested this glorious Guhyasamāja sādhana.

དད་པས་ཅི་ནུས་བདག་གིས་བཤད་པར་བྱ། ། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་ཡང་དག་པའི་མན་ངག་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ནི་དམ་པ་མ་ཡིན་པར་མཁས་པར་གྲགས་པ་རྣམས་ལ་བླ་མ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ནས་དེའི་ལམ་ལ་ཞུགས་ཏེ། དཀའ་ཐུབ་དང་སྨྱུང་བ་དང་། བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་པས་དོན་དམ་པ་གཅིག་པོ་ལ་དཔྱོད་ཅིང་། འདི་སྙམ་དུ་བདག་གི་རྒྱུའི་འཁྲུལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་ཀྱང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཡོད་དེ། དེ་ཙམ་ཞིག་བརྟགས་པས་མངོན་དུ་བྱེད་ཀྱང་། དངོས་པོ་ལ་དོན་དམ་པར་ཞེན་པས་སྟོང་པ་ཉིད་མི་ཤེས་ཏེ་གྲོལ་བ་དང་རྒྱང་རིང་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་མ་ཤེས་པས། ། ཀུན་ལ་འདས་པ་དེས་མི་ཤེས། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་འཇིགས་པས། ། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ཕྲད་ཟིན་ཀྱང་། དམ་པ་མ་ཡིན་པས་དེའི་ལམ་ལ་ཞུགས་ཏེ། བདག་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཁམས་རྣམས་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་འཇིག་ཅིང་། སྡོམ་པའི་སྣོད་ལ་བརྟེན་ཏེ། ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་གྲོལ་ནས་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་དང་། ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། ། འདི་ཡང་མ་རིག་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཕྱིར་ལྡོག་པ་ཅན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་ལོག་གྱུར་ནས། ། ལྷག་བཅས་ལྷག་མ་མེད་གྱུར་པའི། ། རྣམ་གྲོལ་འབྲས་བུ་ཐོབ་འགྱུར་ཡང་། ། མངོན་དུ་རྒྱུ་བ་མེད་པ་ཡི། ། མ་རིག་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་ཕྱིར། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གང་ཆེན་མཚོས། །

Out of faith, I shall explain this to the best of my ability. In this regard, some who are devoid of the authentic quintessential instructions (upadeśa), yet are renowned as scholars, accept certain unworthy individuals as their gurus (guru) and enter their path. Through asceticism, fasting, and yogic disciplines (vrata), they investigate the single ultimate reality. They think: "Although my own causal machinery and so forth are co-emergent, there exists a thing that is empty of them." By analyzing only to that extent, they may realize it, yet because they cling to things as being ultimately real, they do not know emptiness (śūnyatā) and remain far from liberation. As it is said: "By not knowing emptiness, One does not know that which transcends all. Through the destruction of existence and non-existence, One should know emptiness." Furthermore, some, though they have met a spiritual friend (kalyāṇamitra), enter the path of an unworthy one. They analyze the aggregates (skandha), sense bases (āyatana), and elements (dhātu)—which are devoid of a self and so forth—as being impermanent and so on. Relying on the vessel of vows, they enter the path of the aggregates and so forth, such as the [four] applications of mindfulness, and thereby realize the nirvāṇa with remainder and the nirvāṇa without remainder. Because this is also connected with ignorance, it is called a result that regresses. As it is said: "Once the root consciousness has been reversed, The result of liberation is attained, Both with and without remainder; Yet because it is connected to the latencies of ignorance That do not manifest, By the Great Glacial Ocean Vairocana..."

དེ་ལ་ཐུགས་རྗེས་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ། དཔལ་ལྡན་གོ་ཆའི་འོད་ཟེར་དང་། ། ཕྱག་གིས་དབུ་ལ་རེག་མཛད་ནས། ། དེ་ཡི་རོ་མྱོང་ཟློག་མཛད་དེ། ། ཡང་དག་ལམ་ལ་འཛུད་པར་མཛད། ། ཅེས་གསང་བའི་རིམ་པ་ཕྱེ་བ་ལས་གསུངས་སོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དམ་པ་དང་ཕྲད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱུད་རིམ་མཁྱུད་པས། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་བསྐལ་པ་མི་ཉུང་བར་བསགས་ནས། སའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང་རིམ་གྱིས་ས་བཅུ་མངོན་དུ་མཐར་ཐུག་པར་བྱེད་དོ། ། དེའི་སྤྲུལ་པའི་སྦྱོར་བས་དགའ་ལྡན་གྱི་གནས་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བ་ལེན་པ་དང་། གླིང་ལ་སོགས་པ་ལ་གཟིགས་པར་མཛད་ནས་ཡུམ་གྱི་ལྷུམས་སུ་འཇུག་པ་དང་། ལྷུམས་ནས་བལྟམ་པ་དང་། གཞོན་ནུ་རོལ་པ་མཛད་པ་དང་། ཁབ་བཞེས་པ་དང་། བཙུན་མོའི་འཁོར་གྱི་ནང་ནས་བྱུང་བ་དང་། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་། དཀའ་བ་སྤྱད་པ་སྟོན་པ་དང་། དེའི་ཚེ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྔོན་རང་ཉིད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་མན་ངག་རང་རིག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཏིལ་གྱི་གོང་བུ་བཞིན་དུ་ཆེད་དུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་བསྟན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གནང་ནས། སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཆོ་གས་རྩ་བའི་ཡེ་ཤེས་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བ། སྦྱོར་བ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྔོན་དང་ཕྱིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ། བདུད་བཏུལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ལ་སོགས་པ་མཛད་དོ། ། དོན་དེ་ལྟ་བུའི་སྣོད་དཀོན་པར་གཟིགས་ནས། སྦ་བར་མཛད་དེ་སངས་རྒྱས་པའི་ཚུལ་སོ་སོར་མཐོང་བར་མཛད་དོ། །

In that regard, it is said in the Secret Stages of Realization: "In order to take him under his compassionate care, the glorious Śūraṃgama emitted rays of light and touched his head with his hand; having caused him to turn away from that savoring of [sensual] taste, he set him upon the authentic path." Furthermore, some, even though they have met with a sublime spiritual friend, because those [friends] conceal the stages of the lineage, they must accumulate the ten perfections, such as generosity and so forth, for no small number of eons. Then, they manifest the suchness of the grounds and gradually reach the ultimate culmination of the ten grounds. Through the application of his emanations, he takes birth in the Tuṣita heaven itself; having surveyed the continents and so forth, he enters his mother’s womb, is born from the womb, performs the sports of youth, takes a consort, departs from the circle of the queen’s retinue, goes forth into the religious life, and demonstrates the practice of austerities. At that time, in order to demonstrate the pith instructions for manifesting the dharmakāya of self-awareness—the very way the Sugatas themselves previously attained manifest, perfect buddhahood—he intentionally manifests in the form of the saṃbhogakāya, like a cluster of sesame seeds. Having bestowed the wisdom mudrā, through the ritual of meditative union, he manifests the primordial wisdom that is free from focal points and the nature of the two unions, thereby subduing Māra, turning the wheel of Dharma, and so forth. Seeing that such vessels are rare, he conceals [the true meaning] and causes the manner of becoming a buddha to be seen in various ways.

བླ་མ་ཆེན་པོའི་ཞལ་ནས་ཇི་སྐད་དུ། ཅིའི་ཕྱིར་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཡིས། ། གྲངས་མེད་བར་དུ་ཚོགས་བསགས་ཀྱང་། ། འདི་དོན་མ་རྟོགས་ནཻ་རཉྫར། ། ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ཏིང་འཛིན་གནས། ། དེ་ཚེ་བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་། ། ཐལ་བྱུང་བློ་ཆགས་དེ་བཟློག་སྟེ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལྟར་རྣམ་དག་པའི། ། ཟབ་གསལ་གཉིས་མེད་རབ་བསྟན་ཏེ། ། ནམ་ཕྱེད་དུས་སུ་རྒྱལ་བ་ལྟར། ། དེ་ཉིད་བསྒོམས་པས་ཐོ་རངས་སུ། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཡང་དག་རྟོགས། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་ཞུགས་བྱས་ནས། ། དཔུང་ཆེན་བདུད་རྣམས་རབ་བཅོམ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའོ། ། དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་དོན་མཆོག་འདི། ། སྐལ་བ་ལྡན་པ་འགའ་ཞིག་ལ། ། ཞལ་ནས་ཞལ་དང་སྙན་ནས་སྙན། ། བརྒྱུད་དེ་ངེས་པའི་དོན་བསྟན་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་པའི་ཚུལ་འདིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ལམ་གཞན་གྱིས་སངས་རྒྱས་པ་སྲིད་ན་ནི། དེའི་བླ་མ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ནི་གཅིག་ཁོ་ན་སྟེ་དེའི་ལམ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་འདིའོ། ། ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུད་ལས། སངས་རྒྱས་དུས་གསུམ་ལས་བྱུང་བ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། གཞལ་མེད་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྔགས་ཀྱི་དོན་སྒོམ་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་མོས་པ་དེ་དག་ཀྱང་བཞིར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ཕྱིའི་གཙང་སྦྲ་ལ་སོགས་པ་དང་།

As the Great Guru said: "Why did Śākyamuni, though accumulating merit for countless eons, Not realize this meaning at Nairañjanā? He remained in the samādhi of 'nothing whatsoever.' At that time, all the Sugatas Reversed that attachment to a transcendent intellect And thoroughly taught the non-duality of profundity and clarity, Pure like the expanse of space. Just as the Victor [attained it] at midnight, By meditating on that very reality, at dawn He realized it perfectly in a single instant. Having entered the essence of enlightenment, He utterly defeated the great hosts of Māras And, for the sake of gathering sentient beings, Turned the wheel of Dharma. From then on, this supreme meaning Was taught as the definitive sense, Passed from mouth to mouth and ear to ear To those who possessed the fortunate karma." Thus he spoke. Therefore, one should understand the manner in which all Buddhas attain Buddhahood through this. If it were possible to attain Buddhahood through other paths, then those [paths] would have to have a guru. Consequently, the result—the three kāyas—is one and the same, and its path is this very conduct of mantra. As it says in the Vairocanābhisambodhi Tantra: "The Buddhas arisen from the three times, Possessing the vajra of body, speech, and mind, The attainment of immeasurable wisdom Is the meditation on the meaning of Vajra Mantra." Those who have faith in the conduct of mantra should also be known to be of four types. Some [practice] external cleanliness and so forth...

བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སོགས་པས་ལྷག་པའི་ལྷ་མཉེས་པར་བྱས་པས་མངོན་པར་མཐོ་བའི་དཔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱས་ནས། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འདོད་དོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་ཕྱིའི་གཙང་སྦྲ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་སྤངས་ནས། མཚན་མ་དང་བཅས་པ་དང་། མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མངོན་པར་མཐོ་བའི་དཔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས། ཚོགས་གཉིས་བསགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འདོད་དོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་གཙང་སྦྲ་ལ་སོགས་པ་སྨད་ཅིང་ནང་གི་རྣལ་འབྱོར་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པ་མཉེས་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་རང་གི་ལྷ་མཉེས་པར་བྱས་པས་མངོན་པར་མཐོ་བའི་དཔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འདོད་དོ། ། དེ་དག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུ་ལ་མོས་པའི་གདུལ་བྱ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཐབས་གསུངས་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གང་དག་སེམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བརྟག་པའི་ཐབས་ལ། བརྩོན་འགྲུས་འབར་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་རྫོགས་པའི་རིམ་པས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ཡང་སྣོད་དང་བཅུད་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པ་སྦྱོང་བར་བྱེད་ཅིང་། རྣལ་འབྱོར་དང་ཕྱག་རྒྱ་ལ་བརྟེན་ནས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལས་རབ་དང་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བ་ལ་སོམ་ཉི་མེད་པས་བླ་ན་མེད་པའོ། །

By pleasing the meditational deity through the suchness of the self and so forth, they experience the glory of higher rebirth, complete the accumulations of merit and wisdom, and desire to attain the state of a buddha. Furthermore, some, having abandoned external cleanliness and the like, as well as what is to be done and what is not to be done, experience the glory of higher rebirth through the meditative absorptions with and without signs, and by gathering the two accumulations, they desire to attain the state of a buddha. Still others, disparaging cleanliness and the like, please their own deity through the stages of internal yoga—such as pleasing the samaya-sattva and the external jñāna-sattva endowed with the four mudrās—and by experiencing the glory of higher rebirth and completing the accumulations of merit and wisdom, they desire to attain the state of a buddha. These too are methods taught by the Blessed One in order to guide disciples who are inclined toward such paths; they should be understood as being auxiliary to Mahāmudrā. The auxiliary to Mahāmudrā is as follows: for those who possess blazing diligence in the methods for examining the mind as it truly is, through the stages of generation and completion, they purify the environment, its inhabitants, the path, and the result in each and every moment. Relying on yoga and the mudrās, they will undoubtedly reach the very pinnacle of excellence in this very life; thus, it is unsurpassed.

དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་དཔལ་ལྡན་འདུས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཆོས་ཕུང་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་དག། འདུས་ཕྱིར་སྣོད་ཡང་དམ་པའོ། ། རྨོངས་པའི་མུན་ནག་(སལ་,སེལ་)བས་ན། ། སྒྲོན་མའི་མཆོག་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། རྟ་རྒོད་ལྟ་བུའི་སེམས་འདུལ་བས། ། འཐད་པའི་སྲབ་སྐྱོགས་འདི་ཡིན་ནོ། ། རྣམ་ཤེས་གླང་ཆེན་ཡན་ལྟ་བུ། ། འགུགས་ཕྱིར་ལྕགས་ཀྱུ་དམ་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་མཆོག་ཏུ་ངེས་པ་ཡི། ། དམ་སྡོམ་ཅན་གྱི་ཚོང་འདུས་སོ། ། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལས། ། སྒྲོལ་བྱེད་གྲུ་ནི་ཆེན་པོའོ། ། མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་ཁང་བཟང་གི། སྟེང་དུ་ཕྱིན་བྱེད་ཐེམ་སྐས་སོ། ། རྣམ་རྟོག་ལས་བྱུང་ཉོན་མོངས་ཀྱི། ། གྲོང་ཁྱེར་འཇོམས་ཤིང་གྲོལ་བ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་སྐྱོང་ཕྱིར་རྒྱལ་པོའོ། ། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས། ། ཉེ་བར་བསྟན་པའི་མདོ་སྡེ་དང་། ། དེ་འདྲའི་ཚུལ་ལེན་རྒྱུད་འདི་ནི། ། ཀུན་གྱི་ཕྱི་མ་གསུངས་པ་ནི། ། དོན་རྣམས་དེ་རུ་གཏན་ལ་ཕབ། ། འདི་དོན་སྒོམ་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་པ། ། མ་འོངས་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་བས། ། དགའ་དང་རྩོད་པ་མེད་པ་དང་། ། སྲུང་བ་དང་ནི་དྲན་པ་དང་། ། བག་ཡོད་པ་ཡིས་བརྩོན་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་གཞུང་དེ་ལ་རྟོག་པ་མངོན་དུ་གཏོང་བའི་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཁས་ལེན་པའི་ཡན་ལག་དང་། གླེང་གཞི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པས། གང་ཟག་གཞན་ཡིད་བརྟན་དུ་རུང་བར་བྱ་བ་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་དུ་བཤད་པས་དེར་ཞེས་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལས་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་ཡང་དེར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ།

The scripture that teaches this is the Glorious Guhyasamāja. How so? Because it gathers the eighty-four thousand heaps of dharma, it is the supreme vessel. Because it dispels the darkness of delusion, it is the supreme lamp. Because it tames the mind like a wild horse, it is the proper bridle. Because it draws in the elephant-like consciousness, it is the supreme hook. It is the marketplace for those possessing the commitments and vows of the supreme yoga. It is the great ship that delivers one from the great ocean of saṃsāra. It is the staircase that leads to the palatial mansions of higher rebirth and definitive excellence. It is the king who protects the wheel of liberation, destroying the city of afflictions born from conceptual thought. This tantra, which adopts such a system, was taught by the Bhagavān, the Great Vajradhara, as the final of all [the scriptures], and therein the meanings are definitively established. Yogins who meditate on this meaning should strive with joy, without contention, and with protection, mindfulness, and conscientiousness, becoming future Vajradharas. Regarding such a scripture, the explanation of the introductory setting and the branches of the listener’s commitment, which serve to make other individuals trustworthy, is explained as the "summary meaning" (piṇḍārtha). One should also understand how the meaning of the tantra was taught to the retinue emanated from wisdom, such as the Tathāgatas and others.

དེའི་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་དོན་རྗེ་བཙུན་རྣམས་ཀྱིས་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱས་པའི་གང་ཟག་ལ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་དེ་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ་འདིར་རྒྱས་པར་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལྡན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་བརྒྱན། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་འཁོར་ལོར་ཆོ་ག་བཞིན། ། དབང་བསྐུར་གནང་བ་ཐོབ་པས་རིམ་འདི་བྱ། ། གང་ཞིག་དགོན་པ་ཆེན་པོའི་ས་ཕྱོགས་སོགས། ། གང་རུང་གནས་སུ་སྟེགས་བུ་གྲུ་བཞི་པ། ། ཙནྡན་མཆོག་སོགས་བྱུགས་ནས་བདེ་བའི་སྟན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་འདུག་བསམ་གཏན་བྱ། ། དང་པོར་ཐོ་རངས་ཉི་དབུས་སུ། ། སྟེང་སོགས་ཀྱིས་དག་མཐིང་གའི་ཧཱུྃ། ། འོད་ཟེར་གྱིས་མཐོང་ཡུལ་དམིགས་ཏེ། ། སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འོད་ཟེར་གྱིས་གསལ་སངས་རྒྱས་དང་། ། བླ་མ་ལ་སོགས་མདུན་དུ་དམིགས། ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་སྤྲོ་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ། ། གང་ཞིག་ཐོགས་མེད་དུས་ནས་སྲིད་པའི་ཆུ་རྒྱུན་ལ། ། རྟོག་པས་རྣམ་པར་བསྒོས་པའི་སྡིག་པ་མ་ལུས་རྣམས། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེར་ལྡན་ཁྱོད་ཀྱི་མདུན་དུ་ཡང་། ། གསུམ་དུ་དམིགས་པ་གསལ་ཏེ་བཤགས་པར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་དང་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། འཕགས་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དགེ་བ་གང་། ། མ་ལུས་བདག་གིས་དེ་དག་ཡི་རངས་ནས། ། བླ་མེད་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཕྱིར་བསྔོའོ། ། སྤྲོས་མེད་ཐུགས་ནི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། མཐའ་ཡས་དོན་དུ་ཐབས་ཀྱི་སྐུ་ཆེན་པོ། ། རྟག་ཏུ་བདག་གི་ཡིད་དང་དབྱེར་མེད་པ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། །

Following that, I shall explain in detail here, in this sequence of the sādhana, how the meaning of the tantra was condensed and taught to individuals who have been made into suitable vessels by the venerable masters. Regarding that: First, born from the power of compassion, Possessing the mind of awakening (bodhicitta), adorned with generosity and the rest, Having received the empowerment and permission According to the ritual of the glorious Guhyasamāja wheel, one should perform this sequence. In a place such as a great wilderness or any other suitable location, Having smeared a square platform with the finest sandalwood and so forth, And having sat upon a comfortable seat in the vajra posture, one should practice meditative concentration. First, at dawn, in the center of the sun, Visualizing a blue HŪṂ above and so forth, purified by the sky, One should focus on the objects of perception with light rays And meditate on compassion and the rest. With light rays, one clearly visualizes in front The Buddhas, the Guru, and the rest. Emitting clouds of offerings such as Rūpavajrā and the others, One should also prostrate. Whatever non-virtues have been thoroughly stained by conceptual thought Within the stream of existence since beginningless time, In the presence of you who possess great compassion, I confess them all, clearly visualizing the three [objects]. Whatever virtue belongs to the Buddhas, The Bodhisattvas, and other noble beings, Having rejoiced in all of it without exception, I dedicate it for the sake of unsurpassed, perfect awakening. Your mind, free from conceptual elaboration, is like the moon; For the sake of infinite beings, your great body of skillful means— Always inseparable from my own mind, O Sugata, I always go for refuge.

རྟོག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བ་ཡི། ། དམ་པ་མ་ལུས་ཀུན་གྱི་ཕུན་ཚོགས་རྟེན། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་གཅིག་པ་པོ། ། ཆོས་ལ་བདག་ནི་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བཅིངས་པ་མ་ལུས་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡི། ། དཔལ་ལྡན་སྙིང་རྗེ་མཆོག་གིས་རབ་དྲངས་པ། ། རབ་ཏུ་དགའ་ལ་སོགས་པ་རབ་གནས་པའི། ། འདུལ་བའི་དབང་པོའི་ཚོགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བསམ་པ་དག་པས་རྣམ་སྨིན་དག་པ་ཡིས། ། སྒྲིབ་པའི་བག་ཆགས་མ་ལུས་ཀུན་བཅོམ་སྟེ། ། མི་འཕྲོག་པ་ཡིས་བརྒྱན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། སྲས་དང་ལྡན་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཡི། ། ཐུན་མོང་ལམ་སྟེ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བཅུ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། ད་ལྟར་འདིར་ནི་བདག་གིས་བསྟན་པར་བྱ། ། སྡུག་བསྔལ་ལ་གནས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། སྙིང་རྗེས་ཡང་ནི་དམིགས་བྱས་ཏེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་དཔག་མེད་པ། ། རིན་ཆེན་བདག་གིས་བསམ་པར་བྱ། ། རང་བཞིན་མེད་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད། ། རྒྱུ་མེད་པས་ན་མཚན་མ་མེད། ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་བྲལ་བས། ། སྨོན་མེད་ཉིད་དུ་ངེས་པའོ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅་ཧཾ། སྔགས་དེས་བདག་གཞན་དངོས་པོ་ཀུན། ། གཅིག་བྱས་དེ་ཉིད་གསུམ་མཚན་མ། ། དགྱེས་མཛད་ཡས་མར་སྦྲེངས་པ་ཡི། ། མདུན་གྱི་མཁའ་ལ་བསམ་པར་བྱ། ། སྟོང་ལས་ཉི་དཀྱིལ་ཧཱུྃ་ནག་ལས། ། རྡོ་རྗེ་ཟེར་འཕྲོས་ཕྱི་རོལ་བཅད། ། འོག་དང་ཕྱོགས་མཚམས་སྟེང་སྤྲོས་པས། ། ས་གཞི་ར་བ་བླ་རེར་བསྐྱེད། ། བྷྲཱུྃ་འཁོར་རྩིབས་བཅུ་འོད་ཟེར་དྲག། པད་ཉིར་ཁྲོ་བོ་འཁོར་ལོར་བསྒོམ། །

I always go for refuge to the Dharma, which is completely liberated from all conceptualization, the basis for the excellence of all holy beings without exception, and the single essence of all things. I prostrate to the assembly of the lords of discipline who abide on the stages beginning with the Joyous, who have utterly abandoned all bonds without exception, and who are led by glorious, supreme compassion. With a pure intention and the purity of karmic maturation, having destroyed all habitual tendencies of obscuration without exception, I shall generate the mind of enlightenment with a mind adorned by the unassailable. I shall now teach here the ten perfections, the common path of the Sugatas and their heirs, with a mind that is the very nature of a perfect Buddha. Having focused with compassion upon sentient beings dwelling in suffering, I shall contemplate the jewel of the immeasurable mind of enlightenment. Because it lacks intrinsic nature, it is emptiness; because it lacks a cause, it is signlessness; because it is free from inference, it is definitively wishlessness. OṂ ŚŪNYATĀ-JÑĀNA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. By that mantra, I shall unify myself and all other entities into the three signs of suchness. I shall visualize in the space before me the emanation of Hevajra, flowing from above and below. From emptiness, a sun disk arises, and from a black HŪṂ, a vajra radiates rays that cut through the exterior. By radiating downward, to the cardinal and intermediate directions, and upward, the ground, the fence, and the canopy are generated. From the syllable BHRŪṂ, a ten-spoked wheel of fierce light rays is formed; upon a lotus and sun, I meditate on the wheel of wrathful deities.

དེ་དབུས་ཧཱུྃ་མཛད་རྟག་པ་སོགས། ། གནས་འགྱུར་དེ་ལས་ཆོས་འབྱུང་བསྐྱེད། ། གྲུ་གསུམ་དཀར་པོ་གྱེན་ལ་གནས། ། སྣ་ཚོགས་འོད་ཟེར་ཕྱོགས་བཅུར་འཕྲོ། ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དུ་པདྨ་དང་། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་དབུས་ཟླ་སྟེང་བྷྲཱུྃ་ལས་སྐྱེས། ། འཁོར་ལོ་བྷྲཱུྃ་མཚན་ལས་བྱུང་བ། ། རིག་མ་དང་བཅས་སྣང་མཛད་ལས། ། གྱུར་པའི་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་བསྒོམ། ། གྲུ་བཞི་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ལྡན། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་བཅུ་དགུའི་སྟེང་། ། ཉི་མའི་གདན་ནི་བདུན་དག་དང་། ། ཟླ་བའི་གདན་ནི་བཅུ་གཉིས་བསྐྱེད། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གནས་སེམས་(པ་བས་,བབས་)པས། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་གཟིགས། ། རང་གི་ཁམས་སུ་ཤེས་རབ་ཐབས། ། དབྱངས་ཡིག་བདེ་བའི་ཡི་གེར་འགྱུར། ། དབུ་རྩེ་ལས་བྱོན་ཡེ་ཤེས་སེམས། ། འདྲེས་གྱུར་རྟེན་བབས་ཟླ་གཉིས་གྱུར། ། འདུ་ཞིང་འཕྲོ་བའི་སྦྱོར་བ་ལས། ། གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་བསམ་པའོ། ། དེ་ལས་ཧཱུྃ་དཀར་ལས་བྱུང་བ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་མེ་ཤེལ་གཟུགས། ། ཕྱོགས་ཀུན་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བསམས་ནས། ། ཧཱུྃ་བཅས་ལྡན་པས་ང་རྒྱལ་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ལས་འཕྲོས་པ་བདེ་གཤེགས་ཀྱིས། ། འགྲོ་བ་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་བྱས། ། སླར་འདུས་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས། ། བཙུད་ནས་བདག་ལ་ང་རྒྱལ་བྱ། ། ཨོཾ་ཡ་ཐཱ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སྟ་ཐཱ་ཨ་ཧཾ། ས་བོན་གསང་གསུམ་རྡོ་རྗེར་གྱུར། ། གཅིག་གྱུར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཆོག། འགྲོ་ཀུན་རོ་མཉམ་གཅིག་པ་པོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྐུ་དང་དབུས་ཞལ་ཟླ་ནོར་འདྲ། ། གཡས་གནག་གཡོན་ནི་དམར་པོ་ལ། ། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་རྒྱན་ལྡན་པའི།

In its center, from the transformation of Hūṃkara, the Permanent One, and so forth, the source of phenomena (dharmodaya) is generated. It is a white triangle pointing upward, radiating various light rays in the ten directions. In the center of space, one should visualize a lotus and a crossed vajra. In its center, upon a moon disc, from the syllable Bhrūṃ, a wheel marked with Bhrūṃ arises. From Vairocana, together with a consort, one meditates on the transformation into the tiered palace, possessing qualities such as being square and so forth. Upon nineteen various lotuses, seven sun seats and twelve moon seats are generated. Through the mind abiding in the three suchnesses, the Sugatas gaze upon it. Within one's own constituent, wisdom and method become the syllables of bliss. The wisdom beings emerge from the crown and merge; the support descends and becomes two moons. Through the yoga of gathering and radiating, one should contemplate them becoming one. From that, a white Hūṃ arises, a five-pronged vajra in the form of a sun-crystal, radiating light rays in all directions. With the Hūṃ, one should cultivate the divine pride: Oṃ vajrātmako ’haṃ. From that, the Sugatas who have radiated forth bring beings to the state of Buddhahood. Gathering back, they enter the Vajra Mind, and one should cultivate the pride of "I am." Oṃ yathā sarvatathāgata tathāhaṃ. The seed syllable becomes the secret three-vajras. Becoming one, the supreme Vajrasattva, the single one of equal taste with all beings—Samantabhadra—one should meditate upon him. His body and central face are like the moon or a jewel; the right is black and the left is red, adorned with various precious ornaments.

། ཕྱག་གཉིས་རང་སྣང་ཤེས་རབ་འཁྱུད། ། གཡས་གཉིས་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་སྟེ། ། གཡོན་གཉིས་རིན་ཆེན་པདྨའོ། ། མཚོན་བྱེད་མཚན་མ་དབུ་རྒྱན་ལ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡིས་བརྒྱན་པར་བསྒོམ། ། དེ་ནས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ཡིས། ། འདུས་པའི་འཇིག་རྟེན་གཟིགས་གྱུར་ནས། ། སྦྱོར་བའི་སྒྲ་ཡིས་རང་ལུས་ལ། ། རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནི་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་དང་། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གྱི་བདག། རྣམ་པ་དགུ་ནི་སྤྲོ་བྱས་ནས། ། རང་གི་ཤེས་རབ་ཉིད་ལ་ཐིམ། ། ཤེས་རབ་དེ་ཡི་པད་དཀྱིལ་དུ། ། བདེ་ལས་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད། ། གཟིགས་གྱུར་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ། ། སྣོད་དུ་རུང་ཕྱིར་གཞུག་པར་བྱ། ། རང་གི་ས་བོན་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་བདེ་གཤེགས་རྣམས། ། ཟླ་བ་ལྟ་བུར་ཞུ་བྱས་པས། ། དེ་རྣམས་དག་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དེ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་དག་རྣམས། ། བདེ་དང་ཡིད་བདེ་ཐོབ་པ་དང་། ། ཐ་མལ་ཕུང་སོགས་བཤིགས་པའི་ཕྱིར། ། ཟླ་བ་ལྟ་བུར་ཞུ་བའོ། ། དེ་ལ་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས། ། ཀྵཾ་ཛཾ་ཁཾ་གཾ་སྐཾ་སཾ་གྱུར། ། དེ་བཞིན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས། ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿཁཾ་རཾ་གྱུར། ། ས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དག། ལཾ་མཾ་པཾ་ཏཾ་དུ་ནི་གྱུར། ། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོའི་བདག་ཉིད་རྣམས། ། བུཾ་ཨཱཾ་ཛཾ་ཁཾ་ཧཱུྃ་དུ་གྱུར། ། དེ་ལས་མཚན་མ་དེ་ཡིས་མཚན། ། དེ་རྣམས་ས་སྙིང་ལ་སོགས་པར། ། ཁམས་ཀུན་འདས་པར་བྱས་ནས་སུ། ། དྲིས་ཤིང་རྟོགས་ཕུལ་མི་སྨྲ་འདུག། དེ་ནི་པདྨའི་གཞལ་ཡས་ནས། ། ཕྱི་རོལ་ཕྱུང་ནས་བསྟོད་ནས་ནི། ། སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་གཟུགས་ཀྱིས་སོ། ། རང་རང་ཁམས་སུ་འཕྲོས་པར་བསམ། །

With two hands, he embraces the wisdom consort who is his own manifestation. His two right hands hold a vajra and a sword; his two left hands hold a jewel and a lotus. One should meditate on the crown ornament, the symbolic sign, as being adorned by Akṣobhya. Then, having beheld the gathered world with great passion, one should cause Vairocana and the others to enter one’s own body by means of the sound of union. Then, having emanated the nine aspects—the consorts such as Locanā and the mistresses of the objects such as form—they dissolve into one’s own wisdom consort. Within the lotus mandala of that wisdom consort, one generates the emanation wheel of bliss. Beholding all beings without exception, one should cause them to enter so that they may become suitable vessels. By the light rays of one’s own seed-syllable, the Sugatas who pervade space are melted like the moon; one should confer empowerment for the sake of purifying them. By the power of that, they attain bliss and mental joy, and in order to dismantle the ordinary aggregates and so forth, they melt like the moon. In that regard, the eyes and so forth become KṢAṂ, JAṂ, KHAṂ, GAṂ, and SAṂ. Likewise, form and the other objects become JAḤ, HŪṂ, VAṂ, HOḤ, KHAṂ, and RAṂ. The natures of earth and so forth become LAṂ, MAṂ, PAṂ, and TAṂ. The identities of the aggregates of form and so forth become BUṂ, ĀṂ, JAṂ, KHAṂ, and HŪṂ. From those, they are marked by those signs. Having caused them to transcend all elements as Kṣitigarbha and the others, they ask questions and, having offered their realizations, remain silent. Then, having emerged from the lotus celestial palace and offered praise, one should imagine them radiating into their respective elements in various forms.

དེ་ནས་བར་མའི་སེམས་ཅན་རྣམས། ། སྐར་མ་ལྷུང་ཞིང་ཞལ་ཞུགས་ནས། ། རྡོ་རྗེར་ཕྱུང་ནས་པདྨར་གནས། ། ཤེས་རབ་ཆགས་པས་དེ་ཞུ་བྱེད། ། དེ་ཡི་འོད་ཟེར་དམར་འཕྲོས་པས། ། ཡབ་ཡུམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་ཞུ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྤྱན་ལ་སོགས། ། གླུ་ཡིས་བསྐུལ་ནས་ཐིམ་པར་བྱེད། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ན་གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས། ། དགའ་བའི་ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་འདོད་པ་བདག་ལ་(བསྐབ་,བསྐྱབ་)ཏུ་གསོལ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སེམས་ཅན་ཡབ་ཆེན་གཉེན་མཆོག་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཁྱོད་བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཕན་པར་གཟིགས། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་བདག་ནི་དེ་རིང་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སྤྱོད་པ་དྲི་མེད་ཀུན་དུ་བཟང་པོས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུང་སྟེ་ཀུན་ལ་ཕན་ཞིང་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། འཇིག་རྟེན་དག་གི་དགོས་པའི་དོན་མཛད་པ་ལ་རྟག་ཏུ་བརྩོན། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་བདག་ནི་དེ་རིང་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སྤྱོད་པ་དྲི་མེད་ཀུན་དུ་བཟང་པོས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕན་ཡོན་ཆེ། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་མཆོག་མཉམ་པ་ཉིད་གཟིགས་ལ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་བདག་ནི་དེ་རིང་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མང་པོའི་གཏེར་གྱུར་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཀླུ་འདི་ཡིས་ནི་དོན་བྱས་ནས། ། ཞུ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་བྲལ་བ། ། ཟླ་ཉིར་གྱུར་ཏེ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ། །

Then, the intermediate sentient beings, having fallen like stars and entered the mouth, are emitted as vajras and abide in the lotus. Through the passion of insight, they are melted. By the radiation of red light rays, the father and mother melt into bodhicitta. From that, Locanā and the others arise; exhorted by song, they cause [the bodhicitta] to dissolve. "O Lord, Sovereign of the realm of sentient beings, you are the vajra mind. I pray that you grant me the great purpose of delightful joy. O Protector, if you wish for me to remain alive today, I pray that you take pleasure in me, the great father and supreme kinsman of sentient beings. O Vajra Body, you who benefit all sentient beings with the wheel of your command, you who gaze upon supreme enlightenment for the sake of the buddhas—O Protector, if you wish for me to remain alive today, I pray that you take pleasure in me through the stainless conduct of Samantabhadra. You are the Vajra Speech, beneficial to all and compassionate; you are ever diligent in accomplishing the necessary aims of the worlds. O Protector, if you wish for me to remain alive today, I pray that you take pleasure in me through the stainless conduct of Samantabhadra. You are the Vajra Desire, the great benefit of the supreme samaya; you who perceive the equality of the lineage of the perfectly complete buddhas—O Protector, if you wish for me to remain alive today, I pray that you take pleasure in me, the treasury of many precious qualities." Having performed the purpose through these nāgas, the melting is free from deficiency; it becomes the moon and sun, the syllable HŪṂ.

རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་ཅུང་ཟད་གདེངས། ། དེས་མཚན་བཤེས་གཉེན་ཞུ་བྱས་པས། ། སྐུ་དང་ཞལ་དབུས་མཐིང་ཀའི་མདོག། གཡས་དཀར་གཡོན་ནི་དམར་པོ་ལ། ། དམ་པ་དང་པོའི་མཚན་མར་ལྡན། ། དམ་པ་མ་ཡིན་རྣམ་རྟོག་རྣམས། ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསམ་བྱས་ཏེ། ། མྱ་ངན་འདས་པ་ཞེན་སྤང་ཕྱིར། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ས་སྙིང་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དང་། ། དབང་ཕྱུག་སྒྲིབ་སེལ་ཀུན་བཟང་རྣམས། ། ཀྵིཾ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་ཡིས། ། མིག་ལ་སོགས་པར་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་སྙིང་མགྲིན་མགོ་ཟླ་ལ། ། ཧཱུཾ་ཨཱཿཨོཾ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡི། ། ལྟེ་བར་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སོགས་བསྐྱེད། ། དེ་རྣམས་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་བའི། ། གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སོགས་འོད་ཀྱིས། ། མ་ལུས་རྡོ་རྗེ་བསམ་མཆོད་ནས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཕྱིར་གསོལ་བ་བཏབ། ། དཔལ་ལྡན་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཅན་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཅན་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཆོས་ཀྱི་གསུང་ལམ་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་དང་འདྲ་བར་མཛོད། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། །

A slightly raised blue vajra, marked by that, is the spiritual friend. The central body and face are the color of deep blue; the right is white and the left is red, possessing the signs of the primordial sublime. Having contemplated non-sublime conceptual thoughts as emptiness, in order to abandon attachment to nirvāṇa, they are blessed into the expanse of phenomena (dharmadhātu). Oṃ dharmadhātu-svabhāva-ātmako ’haṃ. Kṣitigarbha, Vajragaganendra, Īśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, Samantabhadra, and so forth, should be placed in the eyes and other sense bases according to the sequence of kṣiṃ and the other syllables. Likewise, at the heart, throat, and head, from hūṃ, āḥ, and oṃ, the Vajra Mind and so forth are generated at the navel. From their hearts, light rays of Rūpavajrā and the others emerge; having offered these to all the vajras without exception, one makes the supplication for blessing: "O glorious Vajradhara, the Mind Vajra, by meditating on the three indivisible vajras, please bless me this very day and make me a possessor of the Vajra Mind. O Buddhas residing in the ten directions, by meditating on the three indivisible vajras, please bless me this very day and make me a possessor of the Vajra Mind. Oṃ sarvatathāgata-citta-vajra-svabhāva-vajrātmako ’haṃ." "O glorious Path of the Dharma Speech, by meditating on the three indivisible vajras, please bless me this very day and make me like the Vajra Speech. O Buddhas residing in the ten directions, by meditating on the three indivisible vajras, please bless me this very day..." (and so on).

རྡོ་རྗེ་གསུང་ཅན་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཝཱ་ཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ་྅ཧཾ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་སྐུ་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་དང་ལྡན་པར་མཛོད། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཅན་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅་ཧཾ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ས་བོན་གྱི། ། འོད་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་མགོན་པོ་བསྐུལ། ། དེ་ཡི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་མཆོག་རྣམས་ཀྱི། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡིས་ཆུས་གང་བའི། ། བུམ་པས་དབང་བསྐུར་བཀྲ་ཤིས་སྒྲ། ། རྔ་དུང་དྲིལ་སོགས་རོལ་མོའི་སྒྲ། ། དབུ་རྒྱན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལྡན་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས། ། འགྲོ་བའི་དབང་བསྐུར་མ་གཏོགས་པ། ། ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་བཤེས་གཉེན་དང་། ། གཟུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཤེས་བྱས་ནས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་མིག་ལ་སོགས། ། ས་སྙིང་སོགས་བཀོད་རྡོ་རྗེ་གསུམ། ། གནས་གསུམ་མཚན་ལས་དབུ་རྒྱན་ལ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་མཚན་པའོ། ། མགོ་སྙིང་ལྟེ་བ་གསང་རྐང་པར། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཨ་ཧཱ་རྣམས་སམ། ། ཆ་ཤས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡིས་དགང་བར་བྱ། ། ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་ནི། ། རྩེ་ལྔ་འདབ་བརྒྱད་བསམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ལས་ནོར་བུ་གེ་སར་བསྐྱེད། ། ཕཊ་ཀྱིས་གཉིས་ཀྱི་ལམ་འགོགས་པའོ། ། མཚན་ཉིད་ལྔ་དང་ལྡན་བསམས་ནས། ། བདེ་མཆོག་མྱོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །

Please act as the one possessing the vajra speech. OṂ SARVA-TATHĀGATA-VĀKA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Holding the glorious body of the Buddha, through meditating on the three indivisible vajras, having now blessed me, please endow me with the vajra body. The Buddhas residing in the ten directions, through meditating on the three indivisible vajras, having now blessed me, please act as the one possessing the vajra body. OṂ SARVA-TATHĀGATA-KĀYA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. By the light of the seed-syllable of the wisdom-being (jñānasattva), the Protectors of the ten directions are exhorted. From the light rays arising from that, the supreme ones such as Locanā and the others, with vases filled with the water of the five nectars, confer the empowerment amidst the sounds of auspiciousness, the sounds of drums, conchs, bells, and other musical instruments. One should be adorned with the crown and the Vajradhara. Likewise, except for the empowerment of the beings such as the two moons and so forth, having understood all the previous spiritual friends and the distinctions of form, one should perform the blessing. Having arranged the three vajras such as Kṣitigarbha and the others in the eyes and so forth, from the marks at the three places, the crown is marked by the Vajra-holder. At the head, heart, navel, secret place, and feet, one should fill them with the five Buddhas through the nature of the syllables OṂ, HŪṂ, SVĀ, Ā, and HĀ, or through their individual parts. From HŪṂ, one should visualize a five-pronged vajra and an eight-petaled lotus; from OṂ, one generates the jewel and the filaments; and with PHAṬ, the two paths are blocked. Having visualized it as possessing the five characteristics, for the sake of experiencing supreme bliss:

རང་གི་ཤེས་རབ་ལ་ཞུགས་ནས། ། དབང་པོ་གཉིས་སྦྱར་རྗེས་ཆགས་བྱས། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སྦྱོར་བ་དང་པོའི་ཏིང་འཛིན་ནོ། ། ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་འོད་ལྕགས་ཀྱུས། ། སངས་རྒྱས་འཁོར་ལོ་མཁའ་ཁྱབ་པ། ། ཞལ་ཞུགས་ཞུ་གྱུར་རྡོ་རྗེར་ཕྱུང་། ། པད་གནས་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་གཟུགས། ། དེ་ལས་ས་བོན་ཧཱུྃ་བཅུ་དགུ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་འཁོར་ལོ་མཆོག། གསལ་བར་བསམས་ནས་འགྲོ་བ་ཀུན། ། ཕན་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་དབྱུང་བར་བྱ། ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་གིས་རབ་བསྐུལ་ལ། ། གོང་མ་ལྟ་བུའི་མི་བསྐྱོད་པ། ། སངས་རྒྱས་མཛད་པ་བྱས་ནས་སུ། ། འདུས་ནས་བདག་ལ་ཞུགས་པར་བསམ། ། ཛི་ནི་ཛིཀ་གིས་རྣམ་སྣང་དབྱུང་། ། དཀར་ནག་དམར་པོ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། འཁོར་ལོ་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པད། ། འདུས་ནས་ཤར་གྱི་ཟླ་བར་བསམ། ། རཏྣ་དྷྲྀཀ་གིས་རིན་ཆེན་དབྱུང་། ། སེར་ནག་དཀར་པོ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། རིན་ཆེན་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་པད། ། འདུས་ནས་ལྷོ་ཡི་ཉི་མར་བསམ། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་གིས་འོད་དཔག་མེད། ། དམར་ནག་དཀར་པོ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། པདྨ་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་འཁོར། ། སླར་འདུས་ནུབ་ཀྱི་ཉི་མར་བསམ། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་གིས་དོན་ཡོད་གྲུབ། ། ལྗང་ནག་དཀར་པོ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་པད། ། འདུས་ནས་བྱང་གི་ཉི་མར་བསམ། ། དང་པོ་རང་གི་རིག་མ་འཁྱུད། ། རྒྱན་ཀུན་བརྒྱན་པའི་ན་བཟའ་དང་། ། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། གདན་ལྟར་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལོ། ། མོ་ཧ་ར་ཏིས་སྤྱན་མ་དབྱུང་། ། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བ། ། འཁོར་ལོ་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པད། ། སླར་འདུས་ཤར་ལྷོར་ཟླ་བར་བསམ། །

Entering into one’s own insight, the two organs are joined and passion is aroused. Oṃ sarvatathāgatānurāga-vajrasvabhāvātmako ’ham. This is the samādhi of the first union. With the light-rays of the seed-syllable at the heart acting as hooks, the Buddha-maṇḍala pervading space enters the mouth, melts, and is emitted as a vajra. It takes the form of a moon resting upon a lotus. From that, nineteen hūṃ seed-syllables arise, clearly visualized as the supreme maṇḍala of Akṣobhya. For the benefit of all wandering beings, they should be emitted in succession. With vajradhṛk, Akṣobhya is summoned as before. Having performed the deeds of a Buddha, he dissolves and enters into oneself. With jini jik, Vairocana is emitted. White, black, and red, with six arms, holding a wheel, a sword, a jewel, and a lotus; having dissolved, he is visualized upon the moon in the east. With ratnadhṛk, Ratnasambhava is emitted. Yellow, black, and white, with six arms, holding a jewel, a sword, a wheel, and a lotus; having dissolved, he is visualized upon the sun in the south. With ārolik, Amitābha is emitted. Red, black, and white, with six arms, holding a lotus, a sword, a jewel, and a wheel; having dissolved again, he is visualized upon the sun in the west. With prajñādhṛk, Amoghasiddhi is emitted. Green, black, and white, with six arms, holding a sword, a wheel, a jewel, and a lotus; having dissolved, he is visualized upon the sun in the north. First, one embraces one’s own consort, adorned with all ornaments and garments, wearing a crown of various jewels, seated upon a light-maṇḍala like a throne. With moharati, Locanā is emitted. Resembling the Vajra Body, she holds a wheel, a sword, a jewel, and a lotus; having dissolved again, she is visualized upon the moon in the southeast.

དྭེ་ཥ་ར་ཏིས་མཱ་མ་ཀཱི། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བ། ། ཨུཏྤལ་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པད། ། འདུས་ནས་ལྷོ་ནུབ་ཟླ་བར་བསམ། ། རཱ་ག་ར་ཏིས་གོས་དཀར་མོ། ། གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བ། ། པད་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་འཁོར། ། འདུས་ནས་ནུབ་བྱང་ཟླ་བར་བསམ། ། བཛྲ་ར་ཏིས་སྒྲོལ་མ་དབྱུང་། ། རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་དང་འདྲ་བ། ། ཨུཏྤལ་འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་པད། ། སླར་འདུས་བྱང་ཤར་ཟླ་བར་བསམ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གིས་ལྷ་མོ་དྲུག། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དབྱུང་བར་བྱ། ། གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་སྣང་འདྲ། ། མེ་ལོང་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པད། ། སྒྲ་ཡི་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་འདྲ། ། པི་ཝཾ་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པད། ། དྲི་ཡི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་འདྲ། ། དུང་དང་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པད། ། རོ་ཡི་རྡོ་རྗེ་མཐའ་ཡས་འདྲ། ། སྣོད་དང་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་འཁོར། ། རེག་གི་རྡོ་རྗེ་དོན་ཡོད་འདྲ། ། གོས་དང་རིན་ཆེན་འཁོར་ལོ་པད། ། ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འདྲ། ། ཆོས་འབྱུང་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པད། ། མེ་མཚམས་ལ་སོགས་གྲྭ་བཞི་དང་། ། ཤར་སྒོ་གཡས་གཡོན་ཟླ་སྟེང་བསམ། ། ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད། ། མི་བསྐྱོད་ལྟ་བུ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། ཐོ་བ་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པད། ། ཤར་སྒོར་ཁྲོ་དཀྱིལ་ཉི་དབུས་དགོད། ། པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཤེས་མཐར་བྱེད། ། སྣང་མཛད་ལྟ་བུ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། དབྱུག་པ་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པད། ། ལྷོ་སྒོར་ཉི་དབུས་ཉི་འོད་འབར། ། པདྨནྟ་ཀྲྀཏ་རྟ་མགྲིན་ནི། ། མཐའ་ཡས་ལྟ་བུ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། པདྨ་རིན་ཆེན་རལ་གྲི་འཁོར། ། ནུབ་སྒོར་ཉི་དཀྱིལ་ཁྲོ་དཀྱིལ་བསམ། ། བིགྷྣནྟ་ཀྲྀཏ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ། །

With dveṣarati, Māmakī, who is like the Vajra Mind, holding an utpala, a sword, a jewel, and a lotus, is emanated and gathered into the moon in the southwest. With rāgarati, Pāṇḍaravāsinī, who is like the Vajra Speech, holding a lotus, a sword, a jewel, and a wheel, is emanated and gathered into the moon in the northwest. With vajrarati, Tārā is emanated, who is like Ratneśvara, holding an utpala, a wheel, a jewel, and a lotus; she is gathered back and visualized in the moon in the northeast. With Oṃ Āḥ Hūṃ, the six goddesses are to be emanated in their proper order. Rūpavajrā is like Vairocana, holding a mirror, a sword, a jewel, and a lotus. Śabdavajrā is like Akṣobhya, holding a lute, a sword, a jewel, and a lotus. Gandhavajrā is like Ratnasambhava, holding a conch, a sword, a jewel, and a lotus. Rasavajrā is like Amitābha, holding a vessel, a sword, a jewel, and a wheel. Sparśavajrā is like Amoghasiddhi, holding a garment, a jewel, a wheel, and a lotus. Dharmadhātuvajrā is like Vajrasattva, holding a source of phenomena (dharmodaya), a sword, a jewel, and a lotus. These are visualized in the four corners, starting from the southeast, and on the moon disks to the right and left of the eastern gate. Yamāntakṛt, the Slayer of Yama, is like Akṣobhya with six arms, holding a hammer, a sword, a jewel, and a lotus; he is placed in the eastern gate, in the center of a sun disk within the wrathful mandala. Prajñāntakṛt, the Slayer of Ignorance, is like Vairocana with six arms, holding a staff, a sword, a jewel, and a lotus; he blazes with the light of the sun in the center of a sun disk at the southern gate. Padmāntakṛt, Hayagrīva, is like Amitābha with six arms, holding a lotus, a jewel, a sword, and a wheel; he is visualized in the western gate, in the center of a sun disk within the wrathful mandala. Vighnāntakṛt, Amṛtakuṇḍalī, is...

མི་བསྐྱོད་ལྟ་བུ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པད། ། བྱང་སྒོར་ཉི་དབུས་ཁྲོ་དཀྱིལ་བསམ། ། དེ་རྣམས་རྒོད་དང་གདངས་པ་དང་། ། མཆེ་བ་གཙིགས་དང་བཞད་བྱེད་པ། ། དབུ་སྐྲ་དམར་སེར་གྱེན་དུ་(བརྗེས,བརྫེས)། ། སྟག་ལྤགས་སྨད་གཡོགས་དང་ལྡན་པ། ། གཏུམ་པའི་སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཡི། ། དང་པོས་རིག་མ་འཁྱུད་པ་དང་། ། མེ་ཡི་འོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནང་། ། གཏུམ་པོ་རབ་ཏུ་བསམ་པའོ། ། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་ནས་སུ། ། ས་བོན་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིས། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་བསྐུལ་འཁོར་ལོ་དགུག། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འོངས་པའི་བགེགས། ། བསྐྲད་ནས་བསྲུང་བྱས་ཁྲོ་བོ་ཐིམ། ། བདེ་བས་རྒྱས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། མདུན་དུ་དམིགས་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། དུང་གི་ཆུ་ཡིས་བསང་གཏོར་དང་། ། ཀུན་དས་ཁ་བཀང་ཆུས་ཉེ་རེག། མཆོད་ཡོན་སྣོད་ཀྱིས་མཆོད་ཡོན་དང་། ། མཐའ་སོགས་དབྱེ་བས་ཞབས་བསིལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་ཁྲོ་བོ་གཞན་བསྐུལ་བས། ། འོད་ཟེར་གྱིས་ནི་གཞུག་པ་དང་། ། བཅིང་དང་རྗེས་སུ་དགྱེས་བསྐྱེད་ང་། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། མོས་པས་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་གནས་གསུམ་བཀོད། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བས། ། རིགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་གཞག་པའོ། ། སངས་རྒྱས་བཞི་པོ་མི་བསྐྱོད་པ། ། ལྷ་མོ་རང་རང་བདག་པོས་བརྒྱན། ། རྣམ་སྣང་མི་བསྐྱོད་སྣང་མཐའ་ཡས། ། མི་བསྐྱོད་སྒོ་སྲུང་མཚན་མའོ། ། ས་བོན་འོད་ཀྱིས་ལྷ་མོ་བཀུག། ཞལ་ཞུགས་ཞུ་གྱུར་རྡོ་རྗེར་ཕྱུང་། ། པད་ནང་ལཾ་མཾ་པཾ་ཏཾ་དང་། །

Like Akṣobhya, with six arms, holding a vajra, sword, jewel, and lotus, one should visualize the wrathful maṇḍala in the center of a sun disk at the northern gate. These [deities] are laughing, gaping, baring their fangs, and smiling; their orange-red hair is swept upward, and they wear tiger-skin lower garments. Adorned with fierce serpents, the first [hand] embraces a consort. Within a circle of fiery light, one should intensely visualize Caṇḍa. Having thus perceived the complete maṇḍala through all these entities, one should summon the wheel of Yamāntaka by means of the hook of light rays from the seed syllable. Having expelled the obstructors who have arrived together with him and performed the protection, the wrathful deities dissolve [into the maṇḍala]. Visualizing the maṇḍala flourishing with bliss before one, one should present offerings. One performs the sprinkling with conch water, the rinsing of the mouth with water from a full vessel, and the offering of water for the feet, distinguishing between the arghya vessel for the drinking water and the rest. Likewise, by summoning the other wrathful deities, they are caused to enter by light rays, bound, and made to rejoice; they are then blessed into the dharmadhātu. Through devotion, the eyes and other [senses] are established as the three vajras at the three places. By conferring empowerment as before, the empowerment of the family is established. The four Buddhas, beginning with Akṣobhya, are adorned by their respective goddesses. Vairocana, Akṣobhya, and Amitābha, as well as Akṣobhya, are the symbols of the gatekeepers. The goddesses are summoned by the light of the seed syllables; they enter the mouth, melt, and are emitted as vajras. Within the lotus are the syllables Laṃ, Maṃ, Paṃ, and Taṃ.

ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿཁཾ་རཾ་གྱུར། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་བཅུ་པོ་དགུག། རང་རང་ས་བོན་ལ་ཞུགས་པས། ། ནུས་དང་ལྡན་པར་རབ་བྱས་ནས། ། ཤེས་རབ་བ་སྤུའི་བུ་གར་སྤྲོ། ། འོད་རྩེ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་སོགས་ནི། ། རང་རང་མཚན་མས་རྣམ་མཛེས་པའི། ། དྲི་མེད་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་སྐུ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཕྱི་ཡི་གདུགས་ལ་སོགས། ། འོད་རྩེ་ལས་སྤྲོ་ནམ་མཁའི་ཁམས། ། བཀང་སྟེ་བདག་དང་འཁོར་ལོ་ལ། ། མཆོད་པར་བྱས་ཏེ་མཆོད་པ་དང་། ། མཆོད་པ་པོ་དང་མཆོད་གནས་གསུམ། ། རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་ཤེས་བྱའི་ཕྱིར། ། ཐ་དད་ལས་ནི་གྲོལ་བྱས་ནས། ། སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ནས་བྲག་ཅའི་སྒྲ་ལྟ་བུར། ། སྒྲ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་རབ་བསམས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བདེ་དབྱངས་ཀྱིས། ། རང་ཉིད་ལྷ་ཡིས་བསྟོད་པར་བསྒོམ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁའ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། གསང་བའི་དབྱིངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དགའ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་བ་ཆེ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། ། དངོས་ཉིད་དག་པས་གོས་པ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་དཔག་མེད་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོགས་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། དག་པ་རྡོ་རྗེ་གདོན་མི་ཟ། །

JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ KHAṂ RAṂ. By their light, the ten are summoned. As they enter their respective seed-syllables, they are thoroughly empowered with capacity. From the pores of the wisdom [consort], they are emanated. At the tips of the light rays, the Form Vajrā and the others, beautified by their respective insignia and adorned with stainless ornaments, are emanated like illusions. Likewise, the outer parasols and so forth are emanated from the tips of the light rays, filling the expanse of space. Having made offerings to oneself and the maṇḍala, and in order to understand that the three—the offerer, the offering, and the object of offering—are like a dream, one should be liberated from the notion of difference and consecrate them with the mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Then, like the sound of an echo, having thoroughly contemplated all objects of sound, one should meditate on praising oneself as the deity with the blissful melody of the vajra and bell: Akṣobhya-vajra, great wisdom, Vajra expanse, great space, Supreme of the three vajras, the three maṇḍalas, Homage and praise to the secret expanse. Vairocana, great joy, Vajra peace, great bliss, Supreme natural luminosity, Homage and praise to the Teacher, Vajra. Ratnarāja, most profound, Vajra sky, stainless, Untainted by the purity of reality, Homage and praise to the Vajra Body. Amitavajra, great king, Non-conceptual space, Vajra-holder, Attained the perfection of passion, Homage and praise to the Vajra Speech. Pure Vajra, the Infallible...

བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་པ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རླུང་དང་མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས། ། པདྨ་བྷནྡྷར་བདུད་རྩི་ལྔ། ། ཟླ་བ་ཉི་མར་ཡི་གེ་ལྔ། ། བསམས་ནས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བྱའོ། ། རྟག་སོགས་བཀུག་ནས་ས་བོན་དགུག། བཞུ་ཞིང་བསྐོལ་བས་རླངས་ནས་ཧཱུྃ། ། དེ་བྱུང་རྡོ་རྗེ་ཞུ་བྱས་ནས། ། ཕྲེང་བའི་རྒྱུན་དུ་དབབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་གྱིས་བསིལ་བར་བྱས་ནས་སུ། ། ལྷ་རྣམས་ཕྱག་ཏུ་སྤྲོས་བྱས་ལ། ། ལྕེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་རྡོ་རྗེ་བཀོད། ། སྙིང་ཟླའི་འཁོར་ལོ་ཚིམ་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་བ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་འོད་ཀྱིས། ། ཐུབ་པའི་དབང་པོས་ཀུན་རྟོག་སྤངས། ། འགྲོ་ཀུན་སངས་རྒྱས་ཉིད་བྱས་ནས། ། ས་བོན་ལ་ནི་ཐིམ་པར་བྱ། ། ཐུགས་ཀའི་མཚན་མ་ནང་གནས་པ། ། ཉི་མའི་དབུས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ། ། འོད་ཟེར་རྣམ་པ་ལྔ་ལྡན་པའི། ། ཙ་ནའི་འབྲུ་ཙམ་ཐིག་ལེར་བསམ། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་གནས་ལ་སོགས། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་གསུམ་གསལ་བྱས་ནས། ། བཞག་སྟེ་ཐིག་ལེ་ལྟ་བུ་རུ། ། རང་གི་སེམས་ཉིད་ཞུགས་པར་བྱ། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཏིང་འཛིན་གསུམ། ། གྲུབ་པ་རབ་ཏུ་བསམ་བྱས་ནས། ། དེ་ཡི་གསུམ་པ་ལས་སྤྲོ་ཞིང་། ། ཐིག་ལེ་ཡན་ཆད་གསལ་བར་བྱ། ། གཞན་པ་བ་སྤུ་ལས་སྤྲོ་ཞིང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྟེན་ལ་སོགས་པ་ནས། ། ཁམས་ཀུན་བཀང་ནས་མཐའ་ལ་བསྡུ། ། དེ་རིམ་ཡང་ནི་སྤྲོ་བསྡུ་བྱ། ། ཡང་ནི་ས་བོན་འོད་ཀྱིས་ནི། ། བདེ་གཤེགས་དགུག་གཞུག་ཞུ་གྱུར་ནས། ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་ནས་སུ། ། ཟེའུ་འབྲུ་བུམ་པའི་ནང་དུ་དབབ། །

All intentions are completely fulfilled; Arisen from the very nature of purity, I prostrate and praise Vajrasattva. From the maṇḍalas of wind and fire, Within a lotus and skull-cup, the five nectars, Upon the moon and sun, the five syllables— Having visualized these, one should radiate light rays. Having summoned the [deities] such as Nitya and so forth, summon the seed-syllables. By melting and boiling, steam arises as HŪṂ. From that, the vajra is melted, And should be made to descend as a continuous stream. Having cooled it with OṂ, It is emanated into the hands of the deities. The tongue is arranged as a vajra arisen from HŪṂ. The heart-moon maṇḍala is satisfied. This is the samādhi called "The Supreme Victor of the Maṇḍala." By the light from the heart of the wisdom-being (jñānasattva), The Lord of Sages abandons all conceptualization. Having made all beings into buddhahood itself, They dissolve into the seed-syllable. Residing within the symbol at the heart, The syllable HŪṂ in the center of the sun, Possessing five types of light rays, One should visualize it as a drop the size of a canaka seed. By its light, the abodes and so forth, Having clarified the three supreme vajras, And having placed them, one should cause One's own mind to enter like a drop. Immediately thereafter, having clearly visualized The accomplishment of the three samādhis, From the third of those, one should emanate And clarify everything up to the drop. Furthermore, emanating from the pores of the skin, From the support of the maṇḍala and so forth, Having filled all realms, one gathers them back to the end. In that sequence, one should again perform emanation and gathering. Again, by the light of the seed-syllable, The Sugatas are summoned, entered, and melted. Having emerged through the vajra path, They are made to descend into the interior of the anthers and the vase.

དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་མཐིང་ཀ་ཆེ། ། ནས་ཚད་ལྟེ་བར་རིན་པོ་ཆེ། ། ཡུངས་ཀར་ཚད་ཙམ་དབུས་སུ་ཡང་། ། རྟེན་བཅས་ཏིང་འཛིན་གསུམ་པོ་བསྒོམ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིས། ། ཕྱུང་སྟེ་སྣ་རྩེར་གནས་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ནང་ནས་ཐུར་སེལ་རླུང་། ། ཕྱུང་སྟེ་གནས་བྱ་རྣམ་པ་གཞན། ། འདི་ཡི་ཏིང་འཛིན་གསུམ་པ་ལས། ། སྤྲོ་བསྡུ་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྱ། ། དེ་ལ་བཟུང་བས་སྟོབས་ལྡན་ན། ། བརྟན་པའི་མཚན་མ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། དེ་སྐྱེས་སྤྲུལ་པ་འཕྲོ་བ་ནི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཕྱག་མཚན་རྣམས། ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྤྲོ་བསྡུ་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ས་བོན་ལས། ། གསང་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་སྤྲོ་བྱེད་པ། ། རིམ་པའམ་ནི་ཅིག་ཅར་བྱ། ། ཨོཾ་སོགས་རེ་རེ་བརྗོད་སྐད་ཅིག། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་འཁོར་ལོ། ། སྤྲོས་པས་ནམ་མཁའི་ཁམས་བཀང་ནས། ། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་གསུམ་ལྡན་མོས། ། ཨོཾ་སོགས་རེ་རེ་བརྗོད་སྐད་ཅིག། མ་བསྐུལ་གཉིས་དང་གོང་མ་ལྟར། ། དང་པོས་ཕྱུང་སྟེ་ནམ་མཁའ་ལ། ། བཀོད་ནས་གཉིས་པ་གོང་མ་ལྟར། ། མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་སྤྲོ་བྱས་ནས། ། འཁྱུད་པའི་བདེ་བས་ཐུབ་དབང་རྣམས། ། བདེ་ཆེན་དབང་དུ་གྱུར་བྱས་ལ། ། གསུམ་པས་ནང་དུ་ཐིམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་གསལ་བ་དང་། ། ལམ་བྱུང་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས། ། སྟེང་དུ་གཡས་གཡོན་གཉི་ག་ལས། ། དྲག་དང་དལ་བར་ཤེས་པར་བྱ། ། འབྱུང་བ་ཧཱུྃ་སྟེ་འཇུག་པ་ཨོཾ། ། གནས་པ་ཨཱཿསྟེ་དེ་ཉིད་བཟུང་། ། ཡེ་ཤེས་ས་བོན་ངོ་བོ་སྟེ། ། གཞི་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བརྩི་བར་བྱ། །

From that, a great blue vajra, the size of a barley grain, with a jewel at its hub the size of a mustard seed, should be meditated upon in the center as the support for the three samādhis. With the hook of the five-pronged vajra, it should be drawn out and placed at the tip of the nose. Alternatively, the downward-clearing wind should be drawn out from within the vajra and held there. From this third samādhi, the emanation and reabsorption should be performed as before. If one becomes powerful by holding it there, the signs of stability will arise. Once they have arisen, the emanation of transformations—buddhas, bodhisattvas, and various hand-symbols—should be emanated and reabsorbed again and again. From the seed syllables of the wisdom-being (jñānasattva) and the vajras of body, speech, and mind, the recitation of the secret mantra should be performed either sequentially or simultaneously. At the moment each syllable such as OṂ is uttered, the wheels of the Vajra Body and so forth are emanated, filling the expanse of space; one should then imagine the twelve links of dependent origination as being endowed with the three [bodies]. At the moment each syllable such as OṂ is uttered, without being exhorted, as in the two [previous] and the above, first it is drawn out and arranged in space; then, as in the above, the second emanates offering goddesses, who, through the bliss of embracing, bring the Lords of Sages under the power of great bliss; and with the third, they are made to dissolve within. From the vajra, the clarity, and the Dharma wheel arising from the path, one should understand the forceful and the gentle [breaths] from both the right and left above. The emission is HŪṂ, the entry is OṂ, and the abiding is ĀḤ—hold that very essence. It is the nature of the wisdom seed syllable; thus, the bases should be counted as one.

ཉིས་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ལས། ། བཞི་བསྡུས་བརྒྱ་ཕྲག་དགུ་ཉིད་དོ། ། དེ་ནི་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་རིམ། ། ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའོ། ། ཕྲ་མྱུར་རྣམས་ཀྱིས་ངལ་བ་བསལ། ། སྤྱན་སོགས་གླུ་ཡིས་བསྐུལ་བྱས་ནས། ། སྔོན་བཞིན་འཁོར་ལོ་མཆོད་བྱ་སྟེ། ། སེམས་ཀྱི་གཟེངས་ནི་བསྟོད་བྱ་སྟེ། ། ཉམ་ཆུང་སྤྱི་བོར་མཐོ་གང་ཚད། ། ཟླ་སྟེང་ཨོཾ་གྱི་བརླན་པ་ཡི། ། བདུད་རྩི་ཆོ་ག་བཞིན་ཕབ་པས། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་སོགས་ཚིམ་པར་བྱ། ། བཾ་ལས་བྱུང་བའི་བུམ་པ་བཟང་། ། ཟླ་གམ་ཕྱེད་ཀྱིས་ཁ་བཅད་པ། ། ཐིགས་པ་ཡིད་བཞིན་རིན་པོ་ཆེས། ། བརྒྱན་པ་རྐན་གྱི་དབུས་སུ་བསྒོམ། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ནི་རབ་འབར་བའི། ། ཨོཾ་ནི་ལྕེ་ཡི་རྩེ་ལ་བསམ། ། དེ་གཟེར་རིམ་པས་དབབ་བྱས་པས། ། ནུས་དང་ལྡན་པས་བཀྲེས་སྐོམ་གཞོམ། ། བཀྲེས་སྐོམ་ལ་སོགས་ཉོན་མོངས་ལ། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ནི་ཀུན་བརྩམས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་དུ། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་འབྱང་བར་འགྱུར། ། ཅུང་ཟད་ངལ་སོས་ཡུལ་གཞན་འགྲོ། ། གོང་མིའི་ཆོ་གས་བརྟན་བྱའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་སྔགས་མ་ཞེན་པར། ། གསང་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་ཡང་བྱའོ། ། ལྡང་བར་འདོད་ན་སྔགས་པ་ཡིས། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བྱས་ལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཉིད་བརྗོད་བྱས་ལ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་ལ་འཁོར་ལོ་བསྡུ། ། ལས་ཀྱི་རྒྱལ་བ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དཔལ་ལྡན་གསང་བ་འདུས་པ་ཡི། ། རིག་པའི་ལྟ་བ་མ་ཐོབ་པའི། ། སེམས་ཅན་ཐུགས་རྗེས་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ། སྨོན་ལམ་འདི་ནི་སྔོན་དུ་བྱ། ། དཔལ་དང་ལྡན་པའི་མི་བསྐྱོད་མགོན། །

From the two hundred and twenty-five, the four are condensed into nine hundred. These are the twenty-four stages, totaling twenty-one thousand six hundred. By means of the subtle and swift [practices], one dispels fatigue. Having exhorted [the deities] with the songs of Locanā and the others, one should worship the wheel as before and uplift the spirit. At a height of one span above the crown of the head of the weak [practitioner], one should meditate on a moon disc moistened by the syllable OṂ. By causing the nectar to descend according to the ritual, the three vajras and so forth are satisfied. One should meditate on an excellent vase arising from BAṂ, its mouth sealed by a half-moon, adorned with wish-fulfilling jewels and drops, in the center of the palate. One should visualize the syllable OṂ, blazing intensely with five-colored light rays, at the tip of the tongue. By causing it to descend gradually through the [palate], one becomes empowered and overcomes hunger and thirst. Having undertaken this yoga for the sake of afflictions such as hunger and thirst, all sufferings will be cleared away in accordance with the command of the Vajra Mind. After resting briefly, one should go to another place. To stabilize [the practice] through the aforementioned ritual, one should again perform the recitation of the secret mantra without attachment to the mantras of the three vajras. When wishing to arise, the mantra practitioner should perform offerings, praises, and the tasting of nectar. Having uttered OṂ ĀḤ HŪṂ, one should dissolve the wheel into those three [syllables]. This is the meditative stabilization called "Supreme Victory of Activity." In order to compassionately sustain those sentient beings who have not attained the view of the vidyā of the glorious Guhyasamāja, one should first make this aspiration: "O glorious protector Akṣobhya..."

རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཐོབ་དགེ་བ་གང་། ། བདེ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་ནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་མཁྱེན་སར་འགོད་ཤོག། གང་ཞིག་འདི་མཐོང་འདོད་པའམ། ། གང་ཞིག་ཞུ་བར་འདོད་པ་དེས། ། ཐུགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གྲངས་མེད་པ། ། མགོན་པོ་དེ་ནི་མཐོང་བར་ཤོག། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཀླས་ཕྱོགས་བཅུ་རུ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་སྤྱོད་ལ། ། ཇི་ལྟར་ཐུགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་བཞིན། ། བདག་གིས་ཀྱང་ནི་སྤྱོད་པར་ཤོག། ཇི་སྲིད་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས། ། འཁོར་བ་ཡི་ནི་མཐར་ཐུག་པར། ། དེ་སྲིད་སེམས་ཅན་ཕན་པ་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་སྤྱོད་པ་བདག་སྤྱོད་ཤོག། ཇི་སྲིད་སངས་རྒྱས་སྣ་ཚོགས་རྣམས། ། འཇིག་རྟེན་བཤེས་གཉེན་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་ཡི་བསྟན་པའི་དོན་དུ་ནི། ། བསྐལ་པའི་བསྐལ་པར་བྱེད་པར་ཤོག། རྡོ་རྗེ་འཆང་སོགས་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། བདག་གིས་ཕྱོགས་བཅུར་སྤྲུལ་གྱུར་ཅིག། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། དེ་ཚེ་བདག་གིས་འདུལ་གྱུར་ཅིག། ཏིང་འཛིན་ལས་ནི་ལངས་ནས་ནི། ། ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས། ། སྤྱོད་ཡུལ་སེམས་ཙམ་ཤེས་བྱས་ལ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་གཟུགས་སུ་དམིགས། ། ཡང་ན་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་དག་ཉིད། ། རང་རང་དག་བས་གནས་པའོ། ། སོ་སོ་རང་རིག་ཆོས་ཉིད་པས། ། རྣམ་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པར་སྣང་། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ། ། རང་ཡིད་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ། དབུགས་རྟོག་སྤངས་ནས་རབ་བསྒོམས་ནས། ། གསང་བ་ཆེན་པོ་མཆོད་པའོ། ། རང་གི་ཁ་ཟས་ཟ་དུས་སུ། ། སྙིང་ཁར་འཁོར་ལོ་རབ་བསྒོམས་ལ། ། བདུད་རྩི་ཤ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གོང་མ་ལྟ་བུར་སྦྱང་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་ནི་བཟླས་བྱས་ཏེ། །

Whatever virtue is obtained through yoga, may the self-arisen wisdom of great bliss arise, and may all sentient beings be established on the level of omniscience. Whoever desires to see this, or whoever desires to request it, may they behold that Protector, the sovereign of the infinite mind. In the ten directions, as vast as the limits of space, may I act for the benefit of all sentient beings, just like the sovereign of the mind. From the beginningless until the very end of saṃsāra, for that long, may I practice the conduct of a buddha solely for the benefit of sentient beings. As long as the various buddhas, the friends of the world, pass into nirvāṇa, may I act for the sake of their teachings for aeon after aeon. In the forms of Vajradhara and others, may I manifest throughout the ten directions; at that time, may I discipline sentient beings through the way of mantra. Having arisen from meditative absorption and possessing the divine pride, knowing the sphere of experience to be mind-only, one should visualize oneself in the form of one’s own deity. Alternatively, those very spheres of experience abide in their own respective purity. Through the nature of phenomena, which is personally experienced, they appear as Vairocana and the others; or else as Vajradhara, in order to delight one’s own mind. Having abandoned the conceptualization of breath and meditated intensely, this is the offering of the great secret. When eating one’s own food, having meditated on the wheel at the heart, one should purify it through the application of the nectar of the meats as described above. Then, having recited the three realities—

ལྕེ་དང་དབུ་རྒྱན་མཆོག་བསྒོམ་ལ། ། ལྷ་རྣམས་མ་ལུས་ཚིམ་པ་ཡི། ། བསམ་པས་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཕྱི་རོལ་སྦྱིན་སྲེག་དཔག་པ་ཙམ། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ནི་འབར་བྱེད་པས། ། ཕུང་སོགས་བླུན་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེག། བླ་ན་མེད་པར་བཤད་པའོ། ། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་སྡོམ་པར་ལྡན། ། ཇི་ལྟར་མྱོང་བར་མཉམ་པར་སྤྱོད། ། བློ་དང་ལྡན་པས་དམ་མེད་ལ། ། དུས་རིག་བྱས་ལ་གསང་བར་བྱ། ། སྙིང་རྗེར་གནས་པས་ལས་གཉིས་བྱེད། ། འགྲོ་བའི་དོན་དང་སངས་རྒྱས་མཉེས། ། ལུས་ངག་ཐ་མལ་ཁྱད་པར་ཅན། ། ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་རྟོག་པ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན། ། སྡུག་བསྔལ་བདེ་བ་གྲོལ་འབྱུང་བ། ། ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མང་གྱུར་ཡིན། ། དེ་ཕྱིར་དགེ་དང་མི་དགེའི་ལས། ། ལུས་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་ལས་བྱུང་། ། ཀུན་རྟོག་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བ། ། ནག་པོའི་ལས་སུ་ག་ལ་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པ་བསྐང་དོན་དུ། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བསྒོམ་སྟེ། ། ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བར་ཁཾ་བསྐྱེད་པའི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསམ་པར་བྱ། ། གཟུགས་སོགས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དག་ནས། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ། བསྐུལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིས། ། དབང་བསྐུར་བྱས་པས་དག་པར་བྱ། ། བླ་མ་བརྙས་པའི་སྐྱོན་བྱུང་ན། ། ཡོན་དང་ལྡན་པའི་སྟོན་མོ་དབུལ། ། སྡིག་བཤགས་ལ་སོགས་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། སྡོམ་པ་བཟུང་བས་བསྐང་བར་བྱ། ། ཕྱི་ཡི་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་ལ། ། རང་གི་རྣལ་འབྱོར་དམིགས་བྱས་ནས། ། དབང་བསྐུར་གོང་མ་བཞིན་བསྒོམས་ནས། ། མཐའ་རུ་བདག་པོ་གཞག་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་ཕྱེད་དུས་དང་ནི། །

Meditate on the tongue and the supreme crown ornament, and perform the inner fire offering with the intention of satisfying all the deities without exception. The external fire offering is merely a measure of comparison; by causing the fire of primordial wisdom to blaze, it burns the fuel of the aggregates and so forth. This is explained as the unsurpassed [offering]. Possessing the vows as they have been taught, practice with equanimity according to how it is experienced. The wise should keep secrets from those without samaya, having determined the proper time. Abiding in compassion, one performs the two activities: for the benefit of beings and to please the Buddhas. Body and speech are the distinction between the ordinary and the sublime; they are the nature of mudrā and mantra. Conceptualization regarding a single phenomenon is the appearance of various aspects. The arising of suffering, happiness, and liberation is the multiplicity of karmic distinctions. Therefore, virtuous and non-virtuous actions arise from the conceptualization of the body and so forth. How could one who is liberated from all conceptualization ever engage in black karma? To restore impaired samaya, meditate on the application of Amoghasiddhi. Generate the syllable khaṃ upon a moon at the heart and visualize a crossed vajra. Once form and so forth are purified like space, generate the mind of natural luminosity and purify by means of empowerment, preceded by the exhortation. If the fault of disparaging the guru occurs, offer a feast endowed with the requisite fees. To restore it, one should take the vows, preceded by the confession of misdeeds and so forth. Regarding the ritual of external bathing, having focused on one's own yoga and meditated on the empowerment as before, finally place the Lord [at the head]. Thus, at the time of midday and—

ཕྱི་འབྲེད་དུ་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ནམ་ཕྱེད་དུས་སུ་ས་བོན་ནས། ། བཟླས་པའི་དུས་སུ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། གཤེགས་སུ་གསོལ་འདོད་སྔགས་པ་ཡིས། ། མཆོད་པ་བསྟོད་པ་བདུད་རྩི་མྱང་། ། བྱས་ནས་མཐའ་རུ་མུ་བཞག་པའི། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། དེ་བཞིན་ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་པས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་འཁོར་ལོ་ལ། ། ཕྱི་རོལ་འཁོར་ལོ་བཅུག་བྱས་ཏེ། ། ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེ་ལྡན་པས་ཉལ། ། ལྡང་བའི་དུས་ན་ལྷ་མོ་ཡི། ། དབྱངས་ཀྱིས་བསྐུལ་བསམ་ལངས་ནས་སུ། ། སྔོན་བཞིན་དུས་བཞིར་ཏིང་འཛིན་གསུམ། ། རྩེ་གཅིག་པ་ཡིས་ཐམས་ཅད་བསྒོམ། ། བྲེལ་བ་བཅད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དུས་དང་པོར་ནི་ཏིང་འཛིན་གསུམ། ། མ་ལུས་པར་ནི་བསྒོམ་བྱས་ལ། ། ཡན་ལག་རྣམས་ནི་སྔོན་བཞིན་བསམ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དུས་དག་ཏུ། ། གློ་བུར་རང་གི་ལྷ་བཞེངས་ལ། ། ཐུགས་ལས་འཁོར་ལོ་སྤྲོ་བྱས་ལ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་སྔོན་བཞིན་བླང་། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བྱས་ལ། ། ཐིག་ལེ་འམ་ཡང་ན་ཕྲ་མོའམ། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་ཡང་བྱས་ནས། ། འཁོར་ལོ་བསྡུ་བ་སྔོན་བཞིན་བརྩམ། ། དེ་ལྟར་ཞུགས་པ་རྣམ་པ་གཉིས། ། རང་གི་ལམ་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས། ། བཟློག་པས་བརྟན་པའི་རྟགས་རྙེད་པས། ། ལས་དང་པོ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ཡིས་སྐུ་ལ་དམིགས་པ་ཡིས། ། མན་ངག་ཐོབ་པས་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། འབེབས་ཐོབ་རང་དང་གཞན་མཐོང་ན། ། ཅུང་ཟད་ཡེ་ཤེས་དབང་གྱུར་པའོ། ། དུས་བཞིར་མིག་དང་ལུས་སོགས་རྣམས། ། བྱིན་རླབས་དབང་བསྐུར་རབ་བྱས་ནས། ། མཆོད་པ་སོགས་ཀྱིས་མཉེས་བྱས་ལ། ། བཟླས་བརྗོད་སྦྱོར་བ་བརྩམ་པའོ། །

One should also meditate during the late afternoon. At the time of midnight, from the seed syllable, one should generate [the deity] at the time of recitation. When the practitioner wishes to request the departure [of the deities], they should perform offerings, praises, and the tasting of nectar. Having done so, at the end, they should request the departure with the three syllables placed at the boundary. Likewise, by reciting the three syllables, the outer wheel is dissolved into the wheel of the wisdom-being (jñānasattva). Endowed with insight and compassion, one goes to sleep. At the time of rising, having imagined being exhorted by the melody of a goddess, one arises. As before, during the four periods, one should meditate on all three samādhis with one-pointedness. The yogi who has severed busyness should, during the first period, meditate completely on the three samādhis and contemplate the branches as before. At other times, one should suddenly arise as one's own deity, emanate a wheel from the heart, and receive the empowerment as before. Having performed the offerings, praises, and tasting of nectar, one should perform the recitation of the mantra—whether as a drop (bindu), a subtle [form], or [otherwise]—and then begin the dissolution of the wheel as before. Thus, by reversing the discordant factors of one's own path through these two modes of entry, one finds the signs of stability; this is the yoga of the beginner. Through that, by focusing on the body and receiving the pith instructions, great wisdom descends. When one sees oneself and others, one has gained some mastery over wisdom. During the four periods, having thoroughly performed the blessings and empowerments of the eyes, body, and so forth, one should please [the deities] with offerings and so on, and then begin the application of recitation.

སྔོན་བཞིན་དུ་ནི་བསྡུ་བྱས་ནས། ། སྡོམ་པ་བསྐྱང་སོགས་སྔ་མ་བཞིན། ། རྒྱུན་དུ་གོམས་རླབས་བཅུ་དང་གཅིག། མཐུ་ཆེན་སྟོབས་རྟོགས་དེས་དམིགས་སོ། ། དེ་ཡི་གསུང་ལ་དམིགས་པ་ཡིས། ། རླུང་གི་རང་བཞིན་རྟོགས་མཛད་ནས། ། བདག་དང་གཞན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་། ། ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལ་ཉིན་མཚན་རྒྱུན་དུའམ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཀུན་དུ་སྤྱོད་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད། ། དབྱེར་མེད་གོང་བཞིན་སྙེན་བྱེད་དོ། ། འདི་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡི། ། བསྒྲུབ་པའི་མཚན་མ་གསུམ་མཐོང་ནས། ། བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོགས་རིམ་འདི་ཡིས། ། སེམས་དམིགས་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཐོབ། ། འདི་ལས་གཞན་པ་བཅུ་བཞི་ཡི། ། བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་འདི་བཞིན་ཏེ། ། རང་རང་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་དོན་བརྩོན་བྱ། ། དེ་ཡན་ཆད་ནི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་སློབ་མ་རྣམས་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གང་གིས་དབང་བསྐུར་ཞེ་ན། དང་པོར་ཞུགས་དང་དང་པོ་པ། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱི་སློབ་དཔོན་ནོ། ། ཅུང་ཟད་ཡེ་ཤེས་དབང་གྱུར་པ། ། ནུས་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པ་ནི། ། སྦྱོར་བ་རྙེད་པའི་སློབ་དཔོན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཅི་རིགས་མཉེས་བྱས་ནས། ། དེ་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་བརྩམ་པའོ། ། གང་དག་གི་དོན་དུ་ཞེ་ན། ། དད་ལྡན་གཏོང་ཕོད་བརྩོན་འགྲུས་ལྡན། ། སྣོད་རུང་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་བ། ། ཚེ་འདིར་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་འདོད་པས། ། གཉིས་སམ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཞུས། ། སྐུ་གཟུགས་བྲིས་དང་ལྡེར་སོ་དང་། །

Having performed the gathering as before, the maintenance of the vows and so forth are as previously described. Through the realization of the power of the great force, one focuses on the eleven waves of constant habituation. By focusing on his speech, one realizes the nature of the winds and perceives the maṇḍalas of oneself and others; this is the mastery of wisdom. There, through the samādhi of the three syllables, practiced continuously day and night, one approaches all phenomena as indivisible, just as before, through the conduct. Having seen the three signs of accomplishment of this Mahāmudrā, one attains the state of Vajradhara by focusing the mind through this sequence of ascetic observances and so forth. Other than this, the ritual for the fourteen [deities] of approach is as follows: through the application of one's respective deity, one should strive for the purpose that arises below. This concludes the detailed explanation of the ritual for the preliminary approach. Now, the ritual for conferring empowerment upon the disciples will be explained. Regarding that, by whom is the empowerment conferred? First, the beginner who has entered [the path] is the master of all. The master who has attained a slight mastery of wisdom is the master endowed with power. The master who has attained mastery of wisdom is the master who has found the application. Having pleased whichever of these is appropriate, one should then construct the maṇḍala. For whose sake is it? Those who possess faith, generosity, and diligence; who are suitable vessels, who do not regard their own lives, and who desire to attain siddhi in this life—such persons should request [it] two or three times. [This applies to] painted images, clay statues, and...

གླེགས་བམ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་དང་། ། མཆོད་རྟེན་ལ་སོགས་གནས་པའི་ཕྱིར། ། གཉིས་སམ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཞུས། ། གང་དག་སྡིག་པའི་ལས་དབང་གིས། ། མངོན་དུའམ་རྨི་ལམ་དག་ཏུ་ནི། ། ལྷ་འཁྲུག་པ་ཡིས་མཚན་མ་མཐོང་། ། གཉིས་སམ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཞུས། ། མོས་དང་བརྟན་ལ་དད་པ་ཅན། ། གཞན་ལ་ཕན་དགའ་མཐོང་ནས་ནི། ། མ་ཞུས་ཀྱང་ནི་དེ་བོས་ལ། ། ཕན་འདོད་ཕྱིར་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བརྩམ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བུམ་པའི་དབང་གིས་རབ་སྦྱོར་བས། ། ས་བརྒྱད་པ་རུ་ཡང་དག་གནས། ། གང་དག་གསང་བའི་དབང་གིས་ནི། ། དགུ་པ་དང་ནི་བཅུ་པར་བྱེད། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་གིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུར་རབ་གནས་པའི། ། འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་ནུས་མཐུ་ལྡན། ། དང་པོ་བཞི་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། རབ་གནས་མ་བྱས་གཟུགས་བརྙན་ལ། ། ཐལ་བར་བརླག་ཀྱང་འབྲས་བུ་མེད། ། སྔགས་དང་བྲལ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བཞིན། ། ལུས་ཉོན་མོངས་པ་ཁོ་ནར་ཟད། ། དེ་བས་ཇི་སྲིད་གནས་པའི་བར། ། མཆོད་པའི་རྟེན་དུ་རུང་བྱ་དང་། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བཞིན་ཏེ་དག། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཕྱིར་བརྩམ་པའོ། ། སྔོན་བསགས་སྡིག་པ་དཔག་མེད་རྣམས། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཟད་བྱེད་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞུགས་དང་དབང་བསྐུར་བ། ། དེ་ཡིས་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ནས། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་འདེབས་པ་ཡི། ། ཆོ་ག་ཟབ་མོས་སྡིག་པ་ཟད། ། མཚན་མའི་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་ཞིང་། ། གོང་གི་ཡོན་ཏན་ལྡན་པར་མཛད། ། ཐབས་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་ལ་གོང་དུ་སྨོས་པས་ཞུ་བ་གསོལ་བ་དང་། ཁྱོད་ཀྱིས་སྤྲོ་བྱ་རྣམས་ཚོགས་སམ་དྲི་བར་བྱའོ། ། དེས་ཀྱང་ཁ་ཅིག་ནི་ཚོགས།

Because books, vajras, and the like, as well as stupas and so forth, are to be consecrated, one should request [permission] two or three times. Those who, through the power of sinful karma, see signs of the gods being disturbed either in person or in dreams, should also request two or three times. Having seen someone who is devoted, stable, and faithful, and who delights in benefiting others, even if they have not requested it, one should invite them and, out of a desire to help, undertake the maṇḍala. Why is that? Through the application of the vase empowerment, one perfectly abides on the eighth bhūmi. Through the secret empowerment, one reaches the ninth and tenth. Through the wisdom-knowledge empowerment, one possesses the power to produce the fruit of abiding in the vajra-like state. This should be understood as the first and the fourth. If an image is not consecrated, there is no result even if it is reduced to ashes, just like a fire offering devoid of mantra; it is merely a physical affliction. Therefore, for as long as it remains, it should be made fit as an object of worship. Like a universal monarch, it is pure; thus, one undertakes it for the sake of blessing. It exhausts immeasurable previously accumulated sins in a single instant. By entering the maṇḍala and receiving empowerment, and by the profound ritual of striking with wisdom as described in the treatise, sins are exhausted. The results of [negative] signs do not arise, and one is endowed with the aforementioned qualities. If you ask what the method is: one should request the great being as mentioned above, and ask whether the necessary materials are assembled. He, in turn, should assemble some of them.

ཁ་ཅིག་ནི་མ་ཚོགས་ཞེས་གསོལ་ནས། འཛབ་བཟླས་པ་བྱའོ། ། འཕྲལ་དུ་དབེན་པར་འདུག་ནས་ནི། ། ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་བྱས་ལ། ། ཚོགས་འཕེལ་བགེགས་ནི་ཞི་བའི་ཕྱིར། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱས་པ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་གསུམ་པར་ཡི་གེ་གཞུག། ཡང་ན་དབྱུང་བ་བར་དུ་གཞུག། སྒྲུབ་པ་དེའམ་ཕྲེང་སྔགས་སམ། ། རིག་པ་དང་བཅས་བཟླ་བར་བྱ། ། དུ་མ་རབ་ཏུ་བཟླ་བའམ། ། འཁོར་བདག་འབུམ་སྟེ་རང་ལྷའི་འབུམ། ། གཞན་དག་ཁྲི་ཕྲག་བཟླ་བྱས་ཏེ། ། བསམ་མམ་དངོས་སུ་བཀའ་ཐོབ་བྲི། ། གསུམ་པ་བསྲུངས་ནས་འཛབ་བྱ་བ། ། ཆོ་ག་བཞིན་ཏེ་རང་གིས་སམ། ། སྦྱོར་བ་དག་གིས་དག་བྱས་ནས། ། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་བརྩམ། ། ལྷ་ཁང་(གྲང་,གྲོང་)ངམ་སྐྱེད་ཚལ་གྱི། ། བྱང་ཤར་མཚམས་ནི་ཇི་ལྟ་བར། ། ཤར་དང་བྱང་དུ་དམའ་བ་ཡི། ། མཁས་པས་ས་ནི་བཙལ་བར་བྱ། ། དེར་ནི་བཅགས་ནས་ས་བརྐོས་ཏེ། ། ལྷག་འགྱུར་ཡང་ན་རྫིང་འདྲ་བ། ། ཆུས་བཀང་མི་གཡོ་གཡས་སུ་འཁྱིལ། ། མ་རུང་འཁྱིལ་བའི་ཕུར་བུས་གཞོམ། ། དེར་ནི་ས་བདག་ཕྱོགས་སྐྱོང་བ། ། ཕྱོགས་སུ་བསྐྱེད་ནས་སྔོན་བཞིན་དུ། ། གཏོར་མ་བྱིན་བརླབས་དབུལ་བྱས་ནས། ། ས་གསོལ་བྱས་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཏིང་འཛིན་རིམ་པ་གསུམ་པོས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་སྟ་གོན་ནས། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བ་དང་། ། གཏོར་མ་ཡོན་དང་ཕྱི་མཆོད་འབུལ། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་ཚིམ་བྱས་ནས། ། གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ་ནམ་མཁའ་ལ། ། ཁུང་བུ་བརྐོ་བའི་ཆེད་དུ་ཡང་། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཕྱིར་དགོད་པར་བྱ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ཡིས། ། ལྟོ་འཕྱེ་བརྟགས་ནས་འཇོར་གྱིས་ཀློག།

Some say: "Having offered the feast gathering, one should perform the mantra recitation. Having stayed in seclusion for a time, one should meditate on the maṇḍala of the deity. In order to increase the gathering and pacify obstacles, the mantra recitation is performed. One should insert the three syllables of reality, or insert the extraction [syllables] in between. One should recite the practice mantra, the garland mantra, or the vidyā-mantra. One should recite many times: one hundred thousand for the retinue and the lord, and one hundred thousand for one's own deity; others should recite ten thousand. One should write down what is obtained through thought or in actuality. Having protected the third, one should perform the recitation according to the ritual, either by oneself or through the applications. Having purified [the site], one should begin to draw the painted maṇḍala. In a temple or a grove, in the northeast direction, the wise should seek out ground that is lower toward the east and north. Having trodden there and dug the earth, if it remains as an excess or is like a pond, fill it with water; if it is still, it is auspicious, but if it swirls to the right, it is not so—subdue it with a ritual stake. There, having generated the local lords and the guardians of the directions in their respective quarters as before, and having offered the consecrated torma, request the earth and ask them to depart. Through the three stages of meditative absorption, having performed the preliminary rites for the maṇḍala and so forth, one should offer worship, praise, the tasting of nectar, the torma, the fee, and the outer offerings. Having satisfied them with the fire offering, make the request and, for the sake of digging the pit, arrange them in order to bless it. The activity-vajra disciple, having examined the direction of the kūrma (the earth-crawler), should dig with a pickaxe."

མགྲིན་པ་ལྟེ་བ་པུས་མོ་ཙམ། ། དངོས་གྲུབ་རིམ་པས་བརྐོ་བར་བྱ། ། ཐོ་བས་བོང་བ་དག་དཀྲུགས་ནས། ། ཞིབ་མོར་བཏགས་ནས་བཙགས་ནས་སུ། ། ཤིས་པའི་ཕྱིར་དང་དགེ་བའི་ཕྱིར། ། རིན་ཆེན་འབྲུ་སྨན་ནང་དུ་གཞུག། དེ་(སྟིང་,སྟེང་)ས་གཙང་གཞན་ལས་ཀྱང་། ། སྟེགས་བུ་ཁྲུ་གང་དཔངས་བརྩིགས་ནས། ། དམ་ཚིག་ལྔ་ཡིས་རབ་བྱུགས་ཏེ། ། སྟེང་རྒྱན་སོགས་པས་མཛེས་པར་བྱ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་རམ། ། ཡང་ན་བགེགས་དགྲའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། དབང་བསྐུར་བླངས་ནས་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས། ། བསྐྲད་པས་ནང་ཉིད་དག་པར་བསམ། ། ཨོཾ་བྷུ་ཁཾ་གི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། མཁའ་ལ་རི་རབ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཧཱུྃ་ལཾ་ཧཱུྃ་ཞེས་རྡོ་རྗེའི་བདག། ས་གཞིར་བྱས་ནས་བརྟན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་མི་དི་ནཱི་བཛྲི་བྷ་བ་བནྡྷ་ཧཱུྃ། སྔོན་བཞིན་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ནས། ། རྗེས་ཆགས་མཐའ་ཡི་སྦྱོར་དང་པོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱུང་སྟེ་མཉེས་མཛད་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་བ་མཆོག་བདག་ཉིད། ། འཁོར་ལོ་གོང་དང་འོག་ལས་བྱེད། ། ལས་ཀྱི་རྒྱལ་མཆོག་སྦྱོར་བདག་ཉིད། ། དེ་ཡི་དབང་ཕྱུག་མགོན་པོ་ནི། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་གྱི་མཆོག་གྱུར་ཡིན། ། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་འཛིན་པས། ། ཐམས་ཅད་དང་ནི་བདག་མཉམ་མོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་བདག་དག་གོ། ། རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད། ། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་གནས་པ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན་པ་ཡི། ། རྟག་སོགས་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། མཆོད་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གསོལ་བ་གདབ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བའི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པ་ཡི་ཆོས། །

To the height of the throat, the navel, and the knees, one should dig in stages for the sake of the accomplishments. Having stirred the clods with a mallet and ground them finely, one should sift them and then place precious gems, grains, and medicinal herbs within for the sake of auspiciousness and virtue. Upon that, having constructed a platform one cubit in height from other clean earth, one should smear it thoroughly with the five samayas and beautify it with upper ornaments and the like. Through the yoga of one’s own deity or the yoga of the Enemy of Obstacles (Vighnāntaka), one receives empowerment and, by expelling the hosts of obstructors, contemplates the interior as pure. With the mantra oṃ bhūḥ khaṃ, one generates Mount Meru in the sky. With hūṃ laṃ hūṃ, one makes the vajra-self the ground and stabilizes it. Oṃ medinī vajrībhava bandha hūṃ. As before, from the protection wheel up to the initial application of passion, the maṇḍala is emanated and the deities are pleased. This is the maṇḍala of the supreme Victor, the self-nature of the wheel, acting above and below. The self-nature of the application of the supreme King of Activities is the Lord, the Sovereign of that, who is the supreme among the three samādhis. Holding the vajra and bell, the Hero, one is equal to all and to oneself. By nature, I am pure; thus, one generates the pride of the vajra-self. Abiding in the center of the wheel, holding the vajra and bell, and having been honored by the Vajra of Activity such as Nityā and the others, one should supplicate the maṇḍala: "O Peaceful One of all Tathāgatas, abode of all Tathāgatas, the dharma of the selflessness of all phenomena..."

དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞི་བའི་ཆོས་མཆོག་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་སྤྱོད་པ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་དག་པས་དྲི་མ་མེད། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཁྲོས་བྱས་ནས། ། མ་དང་ཊ་ལས་རང་གི་མིག། ཉི་ཟླར་བསྐྱེད་ནས་མིག་འབྲས་ཧཱུཾ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་སྤྲོས་སྤྲུལ་པར་བྱ། ། རྐང་མཐིལ་ཧཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད། ། གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་གཡོན་པ་དྲིལ། ། འགྱིང་བག་མཆེ་གཙིགས་ཧཱུྃ་བརྗོད་ཅིང་། ། ཕྱོགས་ཀུན་འབར་བར་བལྟ་བར་བྱ། ། གཡས་བརྐྱང་གཡོན་བརྐྱང་ཟླུམ་པོ་དང་། ། ས་ག་བཞི་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ནི་ཕྱོགས་བཞི་རུ། ། དང་པོར་རབ་ཏུ་བརྩམ་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་རེ་རེས་དྲུག་དྲུག་ཏུ། ། ཕྱོགས་བཅུ་རྣམས་སུ་བརྩམས་བྱས་པས། ། འཁོར་ལོས་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ནི། ། བསྐྲད་པར་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར། ། རུས་སྦལ་སྟོབས་དང་རྡོ་རྗེ་གར་དང་རྡོ་རྗེ་སྒྲ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཐབས་དང་ཏིང་འཛིན་ཐབས་དང་མཐའ་ཡས་ཐབས། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གནས་ནས། ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་དང་། ། རལ་གྲི་ཐབས་དང་ཕུབ་ཀྱི་ཚུལ་དག་དང་། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཐབས། །

Please explain the sublime maṇḍala, Perfectly complete in all characteristics, Abandoning all that is without characteristics, The supreme body of Samantabhadra. Please explain the sublime maṇḍala, Perfectly arisen from the supreme dharma of peace, The sphere of activity of primordial wisdom, The supreme speech of Samantabhadra. The great mind of all sentient beings, Stainless through its naturally pure nature, The supreme mind of Samantabhadra— Please explain the essence of the maṇṍala. Having become the wrathful Akṣobhyavajra, From the syllables MA and ṬA, one's own eyes Are generated as the sun and moon, with the syllable HŪṂ as the pupils. Emanating from the vajra, one should perform the emanation. From the syllable HAṂ at the soles of the feet, the vajra is generated. The right hand holds a vajra, the left a bell. With a majestic bearing, baring fangs, and uttering HŪṂ, One should gaze at all directions as ablaze. The right-extended, left-extended, circular, and earth-touching— These are the four [steps] of the Akṣobhya yoga. First, one should begin in the four directions. By performing six [steps] for each of the wrathful deities Throughout the ten directions, The host of obstructors will undoubtedly be expelled by the wheel. With the strength of the tortoise, the vajra dance, and the vajra sound, The hook-method, the samādhi-method, and the infinite method, Abiding in the pride of Yamāntaka, The yogin should act in the eastern direction. The brandishing vajra, the terrifying vajra, The sword-method, the manner of the shield, The vajra cross-legged posture, and the method of victory.

ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཀྱིས་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་བརྩམ། ། རྡོ་རྗེ་འཇོམས་ཚུལ་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་རོ་ལངས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཐབས་དང་(མ་དུང་,མདུང་)གི་ཐབས་དག་དང་། ། པདྨོའི་འདུག་སྟངས་གསུས་པོ་ཆེ་ཡི་ཐབས། ། རྟ་མགྲིན་གྱིས་ནི་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བརྩམ། ། རྐང་པ་ཡ་གཅིག་སྟངས་དང་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་དང་། ། འཁོར་ལོའི་ཐབས་དང་སེམས་(དབའི་,དཔའི་)སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་། ། སྤྲིན་སྒྲ་དང་ནི་གཞུ་ཡི་ཐབས་དང་ནི། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་བྱང་ཕྱོགས་ནས་བརྩམ་མོ། ། སེང་གེ་ཐབས་དང་རྡོ་རྗེ་གདུ་བུ་དང་། ། བ་དན་ཐབས་དང་ཐག་མདུང་བསྐོར་བའི་ཐབས། ། བཟང་པོའི་འདུག་སྟངས་ཕུར་བུ་བརྡུང་བ་ཡི། ། ཤར་ལྷོའི་མཚམས་སུ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་བརྩམ། ། སེང་གེ་གླལ་དང་བུད་མེད་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཐབས། ། ཞགས་པའི་ཐབས་དང་མཆོད་སྦྱིན་པ་ཡི་ཐབས། ། ཙོག་བུའི་འདུག་སྟངས་དང་ནི་ར་བའི་ཐབས། ། ལྷོ་ནུབ་མཚམས་ནས་དབྱུག་པ་སྔོན་པོས་བརྩམ། ། རྡོ་རྗེ་སྒྲོག་དང་སྟོབས་པོ་ཆེ་གདེངས་དང་། ། པདྨོའི་སྟབས་དང་མཚོན་རྩེ་གཅིག་པའི་ཐབས། ། རྩེ་བའི་ཐབས་དང་མཚམས་བཅིང་པ་ཡི་ཐབས། ། ནུབ་བྱང་མཚམས་དང་སྟོབས་པོ་ཆེས་བརྩམ་མོ། ། བུང་བ་འཕུར་སྟབས་ཞལ་བཞིར་བྱིན་བརླབས་དང་། ། གཏུན་ཤིང་ཐབས་དང་མདའ་འཕངས་པ་ཡི་ཐབས། ། དཔའ་བོ་འདུག་སྟངས་བཀྲ་ཤིས་རྒྱལ་མཚན་སྟངས། ། བྱང་ཤར་མཚམས་ནས་མི་གཡོ་མགོན་པོས་བརྩམ། ། རྡོ་རྗེ་གསོར་བ་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་མཆེ་བ་དང་། ། བེ་ཅོན་ཐབས་དང་ཐག་པའི་འཁོར་ལོའི་ཐབས། ། ཕྱིར་འགྱེད་པ་དང་ཕྱོགས་བཅིང་བ་ཡི་ཐབས། ། སྟེང་གི་ཕྱོགས་ནས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བས་བརྩམ། །

Prajñāntakṛt begins in the southern direction. The methods of Vajravidāraṇa, Vajravetāla, Vajrayakṣa, and Śūlayakṣa, as well as the lotus posture and the method of Mahodara, are employed. Hayagrīva begins in the western direction. The method of the single-legged stance, Vajramudgara, the method of the wheel, the bodhisattva cross-legged posture, Meghasvara, and the method of the bow are employed. Amṛtakuṇḍalī begins from the northern direction. The method of the lion, the vajra bracelet, the method of the banner, the method of the circling lasso, the excellent posture, and the method of striking the kīla are employed. Takkirāja begins in the southeast. The lion’s yawn, the method of the woman’s illusion, the method of the noose, the method of the sacrificial offering, the squatting posture, and the method of the enclosure are employed. Nīladaṇḍa begins from the southwest. The vajra shackles, the method of the great strength of the raised staff, the lotus gait, the method of the single-pointed weapon, the method of play, and the method of binding the boundaries are employed. Mahābala begins in the northwest. The bee’s flight, the blessing of the four faces, the method of the pestle, the method of the discharged arrow, the hero’s posture, and the auspicious victory banner stance are employed. Acala begins from the northeast. The vajra brandishing, the vajra fangs, the method of the club, the method of the rope-wheel, the method of repelling, and the method of binding the directions are employed. The Wheel-Turner (Cakravartin) begins from the zenith.

རྡོ་རྗེ་སྒེག་པ་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་གད་མོ་དང་། ། མི་འཇིགས་པ་ཡི་ཐབས་དང་ཕྱག་འཚལ་བ་ཡི་ཐབས། ། ཕུར་བུས་གནས་ལྔར་གདབ་དང་མཚོན་ཆ་ལྔ་ཡི་ཐབས། ། འོག་གི་ཕྱོགས་ནས་གནོད་མཛེས་ཀྱིས་བརྩམ་མོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས། ། རུ་ཏྲའི་བི་བོ་ཤ་ན་དང་། ། ཚངས་པའི་སྲིན་པོ་གཟའ་ཕུར་བུ། ། གཙོ་བོ་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་སྐྲོད། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་གསོན། ། བདག་ནི་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་རབ་སྦྱོར་བས། ། གལ་ཏེ་གང་གིས་བདག་བཀའ་འགོམས། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་གཟུགས་འདི་ཡིས། ། འདོད་གསུམ་བསྐྱེད་ལུས་བཤིག་བྱེད་དེ། ། འཇིགས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མིན། ། བགེགས་བསལ་བྱ་ཕྱིར་ཕུར་བུ་ཡང་། ། སྟོད་ནི་ཁྲོ་བོ་སྨད་ཟུར་གསུམ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པར་བསམས་ནས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་གདབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦ་དུཥྚན་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ། སརྦ་པཱ་པཾ་ཕཊ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ། བཛྲ་དྷ་རོ་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི། ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཁྲུགས་ཤིང་འབར། ། ཕྱོགས་བཅུ་བདུད་བཅོམ་སླར་འདུས་ནས། ། མཚམས་དང་ར་བ་གུར་བཅིང་བས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་ནི་སྲུང་བའོ། ། ས་གནོན་ཕྱག་རྒྱས་ས་ལ་མནན། ། ས་ཡི་ལྷ་མོ་བཏོན་གྱུར་ནས། ། མེ་ཏོག་སོགས་པས་མཆོད་ནས་ནི། ། སྦྲན་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། སྐྱོབ་བ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་གྱི། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་པོར་གསོལ། །

Vajra-lustful, Vajra-laughter, the method of fearlessness, and the method of prostration; the method of striking the five places with the kīla and the method of the five weapons—these are initiated by Sumbharāja from the direction below. By these, the hosts of obstructors—the Rudra-vibhoṣaṇa, the Brahmā-rākṣasa, and the planet Bṛhaspati—are expelled, along with the sixty-four principal ones. O you who possess the vajras of body, speech, and mind, all you Buddhas, listen to me! I am the glorious Vajradhara. Through the thorough application of the wheel of command, if anyone should transgress my command, this blazing vajra-form will destroy the bodies of those who give rise to the three desires; they will be terrified, and not otherwise. To clear away the obstructors, the kīla is visualized with the upper part as a wrathful deity and the lower part as a three-sided [pyramid], as Amṛtakuṇḍalī. It should be driven into the center of the maṇḍala. OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀN PHAṬ | KĪLAYA KĪLAYA SARVA PĀPAṂ PHAṬ | HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRA KĪLAYA VAJRA DHARA ĀJÑĀPAYATI KĀYA VĀK CITTA VAJRA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. From that, light rays swirl and blaze; having conquered the māras of the ten directions, they return and bind the boundaries, the fence, and the tent, thus protecting the ground of the maṇḍala. Pressing the earth with the earth-touching mudrā, the goddess of the earth is summoned. Having made offerings of flowers and so forth, one should offer a supplication to invite her: "O Goddess, you are requested to be the witness for all the Buddhas, the Protectors, regarding their modes of conduct and their distinctions, and for the grounds and the perfections."

སྐྱོབ་པ་ཤཱཀྱ་སེང་གེ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་བཅོམ་པ། ། དེ་ལྟར་བདག་གིས་བདུད་བཅོམ་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་སྐད་གསོལ་ནས་ཞལ་གྱིས་བཞེས། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཐིམ་པར་འགྱུར། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བསང་གཏོར་སོགས། ། བྱས་ནས་དེ་རུ་ཉལ་བར་བྱ། ། མཚན་མོ་གཉིས་པའི་ཆ་དང་པོར། ། དྲི་ཞིམ་སོགས་ཀྱིས་རབ་བསྐུས་ལ། ། མེ་ཏོག་སིལ་མ་ལ་སོགས་བཀྲམ། ། ཙནྡན་མཆོག་སོགས་མཎྜལ་བྱ། ། དེ་རུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་མམ། ། ཡང་ན་ལྷག་པར་མོས་པ་ཡིས། ། རྟེན་དང་བཅས་པ་དམ་ཚིག་གི། ། དཀྱིལ་འཁོར་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་སྤྲོ་བསྐྱེད་ལ། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་བཀུག་ནས་ནི། ། བྱིན་བརླབས་མཆོད་དང་བསྟོད་པ་དང་། ། བདུད་རྩི་མྱང་བས་མཉེས་པར་བྱ། ། བུམ་པ་ནག་ནོག་མེད་པ་ལ། ། མཆུ་འཕྱང་ཞབས་ནི་བརྟན་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེའི་ཆུས་བྱུགས་ཉི་ཤུ་གཅིག། ཡང་ན་དྲུག་ཏུ་སྟ་གོན་བྱ། ། མགུལ་པ་དར་གྱི་ཅོད་པན་མཚན། ། ཨ་མྲ་ལ་སོགས་ཁ་རྒྱན་ཅན། ། སྤོས་བསྲེག་དྲི་ཞིམ་ཆུ་ཡིས་བཀང་། ། རང་རང་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པའོ། ། འབྲུ་ལྔ་སྨན་ལྔ་རིན་ཆེན་ལྔ། ། འཁོར་ལོ་དྲི་ཆུ་ཡོན་སྣོད་བསྡུ། ། མཚན་མ་ལྔ་ཡིས་བརྒྱན་པ་ཡི། ། རྣམ་རྒྱལ་བུམ་པ་བདག་པོས་བཟླ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨས་བཙིར་ནས་སུ། ། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དེ་རུ་གཏོར། ། བདག་གིས་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་ལ། ། དབང་བསྐུར་མཛོད་ཅིག་གསོལ་བ་གདབ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བཟླས་བུམ་པ་ལ། ། ཀུ་ཤའི་བེམ་པོར་བཅས་བ་ཡིས། ། བདག་གིས་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་ལ། ། བགེགས་བཟློག་གསོལ་ཞེས་སྙན་གསན་དབབ། ། དེ་རྣམས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་བྱས་ལ།

Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, Subdued the forces of Māra, So shall I, having subdued Māra, Draw the maṇḍala in its entirety. Having spoken thus, he consented And dissolved into that very place. Having performed the purification with sprinkling water and so forth, One should sleep there. During the first part of the second night, Having thoroughly anointed oneself with fragrant substances and the like, And scattered loose flowers and so forth, One should prepare a maṇḍala with supreme sandalwood and so on. There, through the three samādhis Or through intense devotion, One should clearly arrange the samaya maṇḍala Together with its supports. Then, generating enthusiasm within oneself, One should summon the wisdom wheel (jñānacakra), And please it through blessings, offerings, praises, And the tasting of nectar (amṛta). For the vases, which are free from stains, With hanging rims and stable bases, One should perform the preliminary consecration twenty-one times Or six times with vajra water. Their necks are adorned with silk ribbons, And they are topped with mouth-ornaments such as mango leaves. Filled with fragrant water and burning incense, One should recite the respective mantras. The five grains, five medicines, five jewels, The wheel, scented water, and the vessel of offerings are gathered. Adorned with the five signs, The master should recite over the victory vase (vijayakalaśa). Having pressed the vajra and lotus together, One scatters white flowers there. One should make the request: "Please bestow empowerment upon all the disciples." Reciting the mantra of Amṛtakuṇḍalī over the vase, Together with a bundle of kuśa grass, One should announce: "Please ward off obstacles for all the disciples." Having thus performed the consecration of these,

། ཐུན་གསུམ་གཏོར་མ་ཕུལ་ནས་ཀྱང་། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བྱས་ལ། ། སོ་སོའི་སྔགས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་སྔོན་བཞིན་མཆོད་བྱས་ལ། ། ལག་པར་པོག་པོར་ཐོགས་ནས་སུ། ། པུས་མོ་བཙུགས་ནས་ཐལ་སྦྱར་བས། ། དཀྱིལ་འཁོར་སོགས་ལ་སྙན་གསན་དབབ། ། བཅོམ་ལྡན་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། རིག་སྔགས་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། བདག་གིས་སྙིང་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། མགོན་པོ་བྲི་བར་འདོད་པ་སྟེ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་ཕན་ཕྱིར་དང་། ། ཁྱེད་ལ་མཆོད་པའི་དོན་དུ་ནི། ། དེ་བས་བཅོམ་ལྡན་གུས་བདག་ལ། ། བྱིན་རླབས་གནང་བར་མཛད་པར་རིགས། ། དགོངས་ཤིང་བདག་ལ་སངས་རྒྱས་དང་། ། འགྲོ་བའི་འཁོར་ལོ་དོན་བྱེད་རྣམས། ། འབྲས་གནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། གང་ཞིག་གཞན་ཡང་སྔགས་ཀྱི་ལྷ། ། ལྷ་དང་འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བ་དང་། ། འབྱུང་པོ་བྱང་ཆུབ་སྟོན་པ་རྣམས། ། སེམས་ཅན་བསྟན་ལ་མངོན་དགའ་བའི། ། གང་ཞིག་རྡོ་རྗེའི་མིང་ཅན་རྣམས། ། ཆེ་གེ་བདག་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་འབྱུང་བ། ། ཇི་ལྟར་ཉེར་སྤྱོད་ནུས་པ་ཡིས། ། འགྲོ་དག་དོན་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། སློབ་མ་དང་བཅས་བདག་ལ་ནི། ། ཐུགས་རྗེས་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ནི། ། ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། སྙན་གསན་ལན་གསུམ་དུ་གསོལ་ནས། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་རབ་སྦྱར་ནས། ། མཚམས་ལ་སོགས་པ་བཅིངས་ནས་ནི། ། ཕྱི་རོལ་བྱུང་ནས་སློབ་མ་གཟུང་། ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་དགའ་ཆེན་པོ། ། ང་རྒྱལ་མེད་ཅིང་དྲིན་ལན་ཤེས། ། རིགས་ལྡན་ཡོན་ཏན་དད་པ་ཆེ། ། གཟུགས་མདོག་གཞོན་པས་བརྒྱན་པའོ། །

Having offered the torma for the three sessions, and having performed the offerings, praises, and the tasting of the nectar, one should please [the deities] with their respective mantras. Having made offerings to the maṇḍala as before, holding an incense burner in the hand and kneeling with palms joined, one should announce the request to the maṇḍala and so forth: "Homage and praise to the King of Vidyā-mantras, the Bhagavān Akṣobhyavajra. I wish to draw the maṇḍala of compassion, O Protector, for the benefit of the disciples and for the sake of making offerings to you. Therefore, O Bhagavān, it is right that you grant your blessings and permission to me, who am full of devotion. Please turn your attention to me, O Buddhas, those who act for the welfare of the wheel of beings, the Bodhisattvas abiding in the fruit, and whoever else are the deities of mantra, the gods and world-protectors, the spirits who show the way to enlightenment, and those who bear the name of Vajra and who take great delight in the teaching for the sake of sentient beings. I, [Name], the Great Vajra, shall draw the maṇḍala from which the bodhicitta arises, according to my capacity for the service of beings. Having taken me and my disciples under your compassionate care, I pray that you grant your blessings to the entire assembly within the maṇḍala." Having made this request three times, and having thoroughly arranged the offerings and so forth, and having bound the boundaries and so forth, one goes outside and takes hold of the disciples. [They should be] those of great wisdom and great joy, free from pride and knowing how to repay kindness, of noble lineage, possessing good qualities and great faith, and adorned with a youthful complexion.

གསང་སྔགས་ཀྱི་ནི་གྲུབ་པ་མཆོག། འདོད་པ་རབ་ཏུ་ལྡན་འགྱུར་ན། ། དམན་པའི་རིགས་དང་བྱད་ངན་དང་། ། ཡོན་ཏན་མེད་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱ། ། སློབ་དང་ཡིད་ཆེས་དད་ལྡན་དང་། ། ཐེག་ཆེན་དགའ་བའི་བདག་ཉིད་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་དང་སྔགས་འགྲུབ་འདོད། ། ཚོགས་འཕེལ་ཕྱིར་ནི་འཁོར་ལོར་གཟུང་། ། སྣོད་ལྡན་འཁོར་ནི་བཞི་པོ་དང་། ། འདི་དང་ཕ་རོལ་བསོད་ནམས་འདོད། ། སྣོད་དང་སྣོད་མིན་རབ་བསྒྲགས་ལ། ། བདག་ཉིད་རང་གི་ནང་དུ་འགྲོ། ། ཏིང་འཛིན་རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱིས། ། སྦྱང་བའི་སློབ་མས་ཁང་པའི་སྒོར། ། ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ནས་ནི། ། ཚིག་འདིས་གསོལ་བ་ལན་གསུམ་གདབ། ། སྟོན་ཆེན་ཁྱོད་ལ་བདག་དགའ་བོ། ། བརྟན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ལམ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འདོད་དེ། ། དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་བདག་ལ་སྩོལ། ། བདག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་དང་། ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་ཆེན་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་རུ། ། མགོན་པོས་བདག་ནི་གཞུག་པར་མཛོད། ། དེ་ལྟར་བརྗོད་པས་བླ་མ་ཡི། ། སློབ་མ་གཅིག་ནི་གཙོར་བྱས་ནས། ། དེ་སོགས་རྣམས་ལ་ཚིག་འདི་ཡིས། ། གཞུག་ཕྱིར་བྲོད་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། བུ་ཚུར་ཤོག་ཅིག་ཐེག་ཆེན་གྱི། ། ཆོ་ག་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། ཚུལ་ཆེན་ཁྱེད་ཀྱིས་བསྟེན་པར་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་དུས་གསུམ་ལས་བྱུང་བ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། གཞལ་མེད་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་ཡིན། ། ཅི་ཕྱིར་དཔག་མེད་སྔགས་རྣལ་འབྱོར། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སོགས་རབ་ཀྱིས། །

If one possesses a supreme desire for the accomplishment of Secret Mantra, One should accept even those of low caste, ugly appearance, or lacking in qualities. One should accept those who are eager to learn, endowed with trust and faith, Whose nature delights in the Mahāyāna, who have seen the maṇḍala, And who desire the accomplishment of mantra; for the sake of increasing the accumulations, One should accept them into the circle. The fourfold assembly of worthy vessels Desires merit for both this life and the next. Having clearly proclaimed who is a vessel and who is not, One should enter into one's own inner state. With the vajra and lotus of meditative concentration, The disciple, having been purified, stands at the door of the house; Having joined their palms, they should offer this request three times: "O Great Teacher, I delight in you! I desire the stable path of great awakening. O Great Protector, I long for that; Please grant me the samaya. Please grant me the bodhicitta as well. Please grant me refuge in the Buddha, Dharma, and Saṅgha. O Protector, please lead me into the multi-storied mansion of great liberation." When they have spoken thus, the guru, Taking one disciple as the principal, Should inspire joy in them and the others With these words in order to lead them in: "Come here, my son! I shall correctly teach you The ritual and the way of mantra conduct of the Mahāyāna. You must rely upon this great way. The vajra of body, speech, and mind Arising from the Buddhas of the three times— The attainment of immeasurable wisdom Is the meditation on the meaning of Vajra Mantra. For what reason? Because the supreme ones, Such as Śākyasiṃha and others, [attained it through] the yoga of immeasurable mantra."

དྲག་པོ་ཆེན་པོ་བདུད་ཀྱི་ཚོགས། ། དཔུང་ཆེན་དེ་དག་གཞོམ་བྱས་ནས། ། འཇིག་རྟེན་རྗེས་འཇུག་རྟོགས་ནས་སུ། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་ནས་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་ཕྱིར་བློ་ལྡན་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པར་གྱིས། ། དེ་ལྟར་བགྱི་ཞེས་དེར་འདུག་ནས། ། བླ་མས་ཚིག་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། མ་བསྐྱེད་པ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། བསྐྱེད་པ་ཡིན་ན་འཕེལ་བར་བྱ། ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་རྗེས་ཡི་རང་། ། བསྔོ་དང་གསོལ་བ་སྐྱབས་འགྲོ་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ལམ་བསྟན་དང་། ། སྨོན་ལམ་གདབ་པ་སྔོན་འགྲོ་བྱ། ། འཁྱིལ་བཟླས་བསྲུངས་ནས་གནས་གསུམ་དུ། ། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་ལས། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཨཱཿནི་བཀབ་བྱས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དྲི་ཆུས་བྱུག། སྤྱི་བོར་མེ་ཏོག་མདུན་དུ་སྤོས། ། མར་མེ་དྲི་ནི་སྙིང་ག་རུ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་སྔགས་བཟླས་ནས། ། མཆོད་པའི་དོན་དུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨ་ཤྭཏྠ་དང་ཨུ་དུམ་བཱར། ། མེ་ཏོག་རྩེ་མོ་སོར་བཅུ་གཉིས། ། དྲང་པོ་དྲི་ཞིམ་གྱིས་བྱུགས་པ། ། དངོས་གྲུབ་ལྟས་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཧ་ཅང་རིང་མིན་ཐུང་བ་མིན། ། ཀུ་ཤ་སྔོན་པོ་འབུས་མ་ཟོས། ། རྨི་ལམ་མི་འཁྲུག་བཀྲ་ཤིས་ཕྱིར། ། ཉག་མ་གཉིས་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སུམ་བསྒྲིལ་མདུད་པ་གསུམ་བྱས་ལ། ། འཁྱིལ་པའི་སྔགས་བཟླས་ཕོ་ཡི་གཡོན། ། མོ་ཡི་དཔུང་པ་གཡས་པ་རུ། ། བསྲུང་བ་བྱ་ཕྱིར་བཅིང་བར་བྱ། ། འཁྱིལ་བཟླས་ཆུ་གཙང་སྐྱོར་ཆུ་ཡིས། ། ཁ་བཤལ་ལན་གསུམ་འཐུང་བཅུག་སྟེ། ། བྱིན་ཆགས་གཙང་བར་བྱ་བ་དང་། ། ངག་གི་ཉེས་པ་སྦྱང་ཕྱིར་སྦྱིན། །

Having defeated those great hosts of the fierce and mighty Māras, and having realized the way of the world, he turned the wheel and passed into nirvāṇa. Therefore, you, my wise son, must attain omniscience. Saying, "I shall do so," and remaining there, the guru, through words, shall cause the bodhicitta that has not been generated to be generated, and that which has been generated to increase. One should perform the preliminaries: the confession of misdeeds, rejoicing, dedication, supplication, taking refuge, generating the bodhicitta, the instruction on the path, and the making of aspiration prayers. Having protected [the disciple] by reciting the Amṛtakuṇḍalī mantra, one should seal the three places with the syllables OṂ, HŪṂ, and ĀḤ, emanating from a wheel, a vajra, and a lotus. Anointing [the disciple] with scented water using the vajra-fist, one places a flower on the crown of the head, incense before them, a lamp at the heart, and perfume at the heart. Having recited the mantra that performs all activities, these should be offered for the sake of the offerings. For the sake of the signs of accomplishment, one should give a straight, fragrant twig from an Aśvattha or Udumbara tree, twelve finger-widths in length, with its tip intact. To prevent disturbances in dreams and for the sake of auspiciousness, one should give two stalks of green kuśa grass that have not been eaten by insects. Having tripled them and tied three knots, one should bind them to the left arm of a male and the right upper arm of a female with the Amṛtakuṇḍalī mantra for the sake of protection. Having recited the Amṛtakuṇḍalī mantra, one should have [the disciple] rinse their mouth and drink three sips of pure water to make them blessed and clean, and to purify the faults of speech. One should then bestow [the water].

ཨོཾ་ཧྲཱིཿབི་ཤུདྡྷ་སརྦ་དྷརྨ་བོ་སོ་ད་ས་བོ་ཀལྤ་ཨ་ན་ཡ་ཧཱུྃ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་དབང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། བྱིན་ནས་མགོན་པོ་བདག་ལ་གསུངས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་དང་། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་ཕྲིན་ལས་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་དང་། ། གསང་བ་མཆོག་གི་སྡོམ་པ་རྣམས། ། རྟག་ཏུ་དབང་གི་སློབ་དཔོན་བགྱིད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་བྱེད་ཕྱིར་སྩོལ། ། དེ་ནས་བླ་མས་ཐུན་མོང་སྡོམ། ། བྱིན་ནས་སློབ་མ་དེ་ཡིས་ཀྱང་། ། རིག་དབང་ཐོབ་ཕྱིར་ལན་གསུམ་དུ། ། བཀའ་སྩལ་དེ་ནི་བླང་བྱའོ། ། ཀུན་མཁྱེན་གང་དུ་འཇིག་རྟེན་དུ། ། བདེ་བར་འབྱུང་ངམ་མི་འབྱུང་བ། ། ཨུ་དུམ་བཱ་རའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། གལ་ཏེ་བརྒྱ་ལམ་བརྒྱ་འགའ་འབྱུང་། ། བདེ་བས་ཐོབ་དཀའ་འབྱུང་བ་ནི། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འདི་ནི། ། ཅི་ཕྱིར་དཔག་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། བླ་ན་མེད་པ་བྱེད་ནུས་པ། ། ས་ཡང་བསྐལ་པ་དུ་མ་ཡི། ། སྣོད་དུ་བྱས་པའི་སྡིག་པ་གང་། ། དེ་ཀུན་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་འདྲ་མཐོང་བས་སོ། ། གང་གཞུང་མཐའ་ཡས་གྲགས་པ་ཡི། ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་ནས། ། བླ་མེད་གོ་འཕང་ཕྱིན་པ་ནི། ། སྔགས་བཟླས་པ་ལས་སྐྱེ་བའོ། ། གང་དག་སྤྱོད་པ་མཆོག་འདི་ལ། ། བློ་གྲོས་གཏན་དུ་མི་གཡོ་བ། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ཡི། ། ངན་འགྲོ་དེ་དག་གིས་གཅོད་དོ། ། དེ་རིང་དཔག་མེད་རྙེད་པ་ནི། ། བདག་ཆེན་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཐོབ་སྟེ། ། སྲས་བཅས་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བཟུང་གནས་པའི། ། སྐྱེ་བར་གྱུར་པ་བདག་ཆེན་གྱི། །

Oṃ hrīḥ viśuddha sarvadharmān vo sodhaya vikalpānaya hūṃ. Having bestowed the empowerment of the irreversible maṇḍala, O Protector, speak to me! The reality of the deities of the maṇḍala, the activities of the preceptor, the samaya of all the buddhas, and the supreme secret vows—may you, the empowerment preceptor, always act for me. Grant them for the sake of benefiting all sentient beings. Then, the guru bestows the common vows, and the disciple, in order to obtain the knowledge empowerment, should accept the command by repeating it three times. Wherever the Omniscient One appears in the world, it is as rare as the blooming of the udumbara flower; it occurs only once in a hundred or a thousand lifetimes. This way of practicing the secret mantra, which is difficult to attain even through bliss, is able to perform the unsurpassed benefit of immeasurable sentient beings. Whatever sins have been committed over many eons, even those that have made one an unfit vessel, they will all be exhausted simply by seeing a maṇḍala such as this. By abiding in the conduct of mantra, which is renowned in infinite scriptures, one reaches the unsurpassed state; this is born from the recitation of mantra. Those whose intelligence is forever unshakable in this supreme conduct sever the lower realms from which all suffering arises. Today, O great beings, you have obtained an immeasurable find. All of you have been fully embraced by all the Victors and their heirs within this teaching; you have become the children of the Great Beings.

དེ་ཕྱིར་ཁྱེད་ཀྱིས་བདག་ཆེན་ལ། ། བདེ་བ་སྐྱེ་བར་འོང་འགྱུར་ཅིག། དཔལ་ལྡན་མཆོག་གི་ཐེག་པ་འདི། ། ཆེན་པོར་འབྱུང་བ་ཐེག་ཆེན་པོ། ། གང་གིས་ཁྱེད་ཆག་འགྲོ་འགྱུར་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་འོང་འགྱུར་ལ། ། ཞལ་བཟང་ཁྱེད་ནི་དེ་རིང་འོངས། ། སང་ནི་འདུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེ། ། མཐོང་དཀའ་ང་ཡི་ཐུགས་རྗེ་ཡིས། ། ཁྱེད་ཀྱིས་མཐོང་བར་འགྱུར་བའོ། ། ཀྱེ་བུ་དག་ཉོན་ཅིག་དོ་ནུབ་ནི། ། སེང་གེ་ཉལ་སྟབས་བཞིན་དུ་ཉོལ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྨི་ལམ་དགེ་མི་དགེ། མཐོང་བ་ཐོ་རངས་བདག་ལ་སྨྲོས། ། དེ་ལྟར་བགྱི་ཞེས་རབ་གསོལ་ནས། ། དེ་དག་ཉལ་བཅུག་འཁྱིལ་བ་ཡི། ། སྔགས་བཟླས་དྲི་ཆུ་བྱུགས་ནས་སུ། ། སྲུང་བ་བྱས་ཏེ་གནས་པར་བྱ། ། ལྷག་པར་མོས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དམིགས། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བྱས་ཏེ། ། བསྡུ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ནི། ། ཁ་སྦྱར་དབུས་སུ་མཁའ་ལ་བཞག། ཐོ་རངས་ལངས་ནས་ཤར་བལྟས་ཏེ། ། སོ་ཤིང་འཆོས་ནས་སྟེང་དུ་བསྒྱུར། ། བ་ལང་ཀོ་ཙམ་མཎྜལ་ལ། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་གྲུབ་པར་ལྟ། ། སྦྱིན་དང་སྲུང་བ་ལ་སོགས་ལ། ། འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ནི་མཆོག་ཉིད་ལས། ། མཐོང་བའི་རྨི་ལམ་མི་དགེ་བས། ། རང་ངམ་དེས་བཟླས་གཞོམ་པར་བྱ། ། མཚན་མོ་གསུམ་པའི་ཆ་དང་པོར། ། སྐུད་པ་བརྟག་པ་ལ་སོགས་འདྲ། ། དེ་ཡི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་མོས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་མིག་གཉིས་ཀྱང་། ། ཛ་ལ་ཉི་ཟླར་བསྐྱེད་དེས་མཚན། ། རྫི་མའི་རྦ་རླབས་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིས། ། མཁའ་ཡི་འཁོར་ལོ་ལས་དགུག་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿརྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེ། ། རང་གི་འཁོར་ལོ་ལ་མཆོད་ཕྱིར། །

Therefore, may bliss arise for you, O Great Self. This glorious, supreme vehicle, the Great Vehicle that arises as the Great, is that by which you shall proceed. The Tathāgatas shall come, and you, O fair-faced one, have come today. Tomorrow, you shall see the great maṇḍala of the assembly, difficult to behold, through my compassion. O children, listen! Tonight, sleep in the lion’s posture. At dawn, tell me what virtuous or non-virtuous dreams you have seen. Having replied, "I shall do so," they are made to sleep. Having recited the āveśa mantra and anointed them with scented water, one should remain there having performed the protection. With exceptional devotion, one visualizes the maṇḍala, performs the offerings and praises, and partakes of the nectar. Then, having dissolved [the visualization], the wisdom wheel is placed in the sky within the kha-sbyar (union). Rising at dawn and looking toward the east, one chews a tooth-stick and casts it upward. On a maṇḍala the size of an ox-hide, one observes the accomplishment of pacification and so forth. Regarding the giving and protection and so forth, the āveśa mantra is supreme. If non-virtuous dreams are seen, they should be destroyed by oneself or by having them recited. During the first part of the third night, the examination of the thread and so forth are similar. One should visualize the twenty-five [deities] arising from their seed-syllables. Akṣobhyavajra and the two eyes are also generated as jaḥ upon the sun and moon, marked by them. With the hook of the waves of the eyelashes, one should summon [the deities] from the wheel of space. Oṃ āḥ, for the sake of making offerings to the Great Vairocana and his own wheel...

ཁྱེད་ཀྱིས་སྐུད་པ་བདག་ལ་སྩོལ། ། དིཔྟ་དྲིཥྚ་བཛྲ་ཨཾ་གུ་ཤ་ཛ་ཧཱུྃ། དེ་ལྟར་མི་བསྐྱོད་པར་བྱས་པས། ། རང་རང་སྐུད་པ་རང་ལ་ཐིམ། ། སོ་སོ་གནས་པའི་སྐུད་པ་ཀུན། ། ཆོས་ཉིད་སྔགས་ཀྱིས་བསྒྲིལ་བར་བྱ། ། སརྦ་དྷརྨ་(སྤ་,སྥ་)ར་ཎ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨ་ཨཏྱནྟ་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་དྷརྨ། དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་འགྱུར་རིང་ཐུང་དང་། ། སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུ་ཆས་སྦོམ་ཕྲ། ། ཙནྡན་མཆོག་སོགས་དྲི་ཞིམ་གྱིས། ། བྱུགས་ནས་གསེར་དངུལ་སྣོད་དུ་བསྲུང་། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་བསམས་ལ། ། ཁྲུས་བྱས་རང་ལྷའི་ང་རྒྱལ་གྱིས། ། དེ་ནས་སྐུད་པ་བསྡོགས་བྱས་ནས། ། འཁོར་ལོ་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་མི་བསྐྱོད་ཤར་བལྟས་ནས། ། སློབ་མ་སྣང་མཛད་བདུད་རྩི་འཁྱིལ། ། ལྟེ་བར་ཁུ་ཚུར་གཡོན་བཟུང་ནས། ། ནམ་མཁའི་ཐིག་ནི་མ་ལུས་གདབ། ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་དུས་བབ་པས། ། གནས་འདིར་བྱོན་པའི་དོན་ཆེད་དུ། ། ཐིག་གི་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲ་མཱ་ཏི་ཡ་མ་ཧཱུྃ། གནོད་སྦྱིན་གཤིན་རྗེ་བརྒྱ་བྱིན་གླུ། ། ཕྱོགས་སུ་ཁ་བལྟས་ཕྱོགས་བཞིར་གདབ། ། མེ་མཚམས་བདེན་བྲལ་མཚམས་གནས་ནས། ། གྲྭ་ཡི་ཐིག་ནི་རབ་ཏུ་གདབ། ། དེ་ནས་ཚངས་ཐིག་སོགས་གཅིག་ཏུ། ། སུམ་ཆར་བྱས་ལ་མཐའ་གཉིས་དོར། ། དང་པོ་ཆ་བཞིར་རབ་བྱས་ལ། ། དེ་ཡི་དང་པོ་ཆ་གཉིས་སོ། ། དེ་ཡི་གཉིས་པ་གཉིས་པ་བྱ། ། རེ་རེ་ཡང་ནི་གཉིས་གཉིས་སོ། ། གསུམ་པའི་དང་པོས་ཆ་ཆུང་གཉིས། ། དེ་ནས་ཡང་ནི་ཆ་ཆུང་གཅིག། དེ་ནས་ཆ་ཆུང་གཉིས་དོར་ནས། ། ཆ་ཆེན་གཅིག་ནི་དོར་བྱས་ནས། །

"Please grant me the thread." Dīptadṛṣṭa-vajra-aṅkuśa jaḥ hūṃ. By thus transforming them into Akṣobhya, each thread dissolves into itself. All the threads situated in their respective places should be twisted together with the mantra of the nature of phenomena (dharmatā): sarva-dharma-spharaṇa-anupraviṣṭa sarva-dharmātyanta-anupraviṣṭa-dharma. In length, it should be twice the size of the maṇḍala, and in thickness, one-twentieth the size of the door. Having anointed it with fragrant scents such as the finest sandalwood, it should be kept in a vessel of gold or silver. Visualizing the three syllables in the center, and having performed the ritual ablution with the pride of one's own deity, one should then prepare the thread and strike the lines of the wheel. One should visualize oneself as Akṣobhya facing east, while the disciple is Vairocana or Amṛtakuṇḍalī. Holding the left fist at the navel, one should strike the lines of the sky without exception. Since the time has come to act for the benefit of sentient beings, the Tathāgatas dwelling in space should be exhorted by the sound of the lines: oṃ vajra-samaya-sūtra-mātrikāya hūṃ. Facing the directions of the yakṣas, Yama, Śakra, and the songs, one should strike the lines in the four cardinal directions. Standing in the intermediate directions of Agni and Nairṛti, one should strike the lines of the corners. Then, having divided the Brahma-line and so forth into three parts, the two outer parts are discarded. The first part is divided into four; the first of those is two parts. The second of those is the second [section]. Each of these is also two parts. With the first of the third, there are two small parts (aṇu), then one small part, then two small parts are discarded, and finally one large part is discarded.

ཆ་ཆུང་གཅིག་ནི་བཅད་པའོ། ། ཡང་ནི་གཉིས་དོར་གཅིག་བཅད་དོ། ། གཉིས་དོར་གཅིག་བཅད་དེ་སྟེང་དུ། ། ཆ་ཆུང་གཉིས་ནི་དོར་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཆ་ཆེན་གསུམ་ནི་བཅད། ། དེ་སྟེང་ཆ་ཆུང་གསུམ་དོར་ནས། ། ཡང་ནི་ཆ་ཆུང་གསུམ་དོར་བྱ། ། ལྷག་མ་ཆ་ཆུང་གཅིག་ལུས་པའོ། ། དེ་ནས་ཐིག་སྐུད་གཉིས་འགྱུར་བྱས། ། ཙནྡན་ཕུར་བུས་དབུས་སུ་གཟུགས། ། ཡང་ནི་རང་གི་ར་བ་དང་། ། ཕྱི་རོལ་ར་བ་ཀུན་བསྐོར་བྱ། ། ཆ་ཆེན་ལྔ་ནི་རབ་བསྐོར་ན། ། ནང་གི་རྡོ་རྗེ་ར་བ་སྟེ། ། ལྷ་ཡི་གནས་ལ་ཆ་ཆུང་ལྔ། ། བྱས་པའི་ཕྱེད་གཉིས་ཀ་བར་འགྱུར། ། ཕྱི་ཡི་འཁོར་ལོ་ཆ་བརྒྱད་ལ། ། ཆ་གཅིག་སྒོ་ཡི་དབུས་བྱའོ། ། དེ་ཚད་ལྷ་ཡི་སྣམ་བུ་སྟེ། ། དེ་ཕྱེད་འཁོར་ས་ཆུང་ངུའོ། ། དེ་ཡི་ཚད་ཀྱི་ཁ་ཁྱེར་ས། ། དྲ་བ་དྲ་བ་ཕྱེད་པ་དང་། ། ཕྲེང་བཤལ་འཕྱང་བའི་སྣམ་བུ་དང་། ། དེ་བཞིན་འགྲམ་པ་གཤོག་པའོ། ། ལོགས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ཡ་ཕུགས་ཏེ། ། དེ་ལྟར་ཀ་བ་ལ་ཡང་ངོ་། ། དེ་ཕྱེད་རིན་ཆེན་ཕ་གུ་དང་། ། ཚོན་སྣ་ལྔ་ཡི་ས་མཉམ་མོ། ། དེ་བཞིན་འཁོར་ལོ་ཀ་སོགས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ར་བའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཡ་ཕུགས་སྟེང་དུ་ཆ་ཆེན་གསུམ། ། ཏ་ར་ཎ་ཡི་ས་རུ་འགྱུར། ། ཆ་ཆུང་དྲུག་ལ་པདྨ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་བསྐོར་བར་བྱ། ། ཆ་ཆེན་གཅིག་ནི་འོད་དཀྱིལ་འཁོར། ། བསྐོར་ནས་གཅིག་ནི་ཉེ་འཁོར་ལས། ། ལྟས་ངན་གྱིས་ནི་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། ཐིག་སྐུད་ཆད་ན་སློབ་དཔོན་འཆི། ། ལྷག་ཆད་བྱུང་ན་འབྲས་སོགས་འབྱུང་། ། ཕྱོགས་འཁྲུལ་སློབ་མ་སྨྱོ་བར་འགྱུར། ། གྲུ་བཞི་སྒོ་བཞི་རྟ་བབས་བཞིས། ། བརྒྱན་ཅིང་དར་ཤམ་མེ་ཏོག་དང་། །

One small unit is cut. Again, omit two and cut one. Having omitted two and cut one, above that, omit two small units. Then, cut three large units. Above that, omit three small units, and again omit three small units. One small unit remains as the remainder. Then, having doubled the marking cord, fix it in the center with a sandalwood stake. Again, one should encircle one's own enclosure and the outer enclosure. If five large units are encircled, that is the inner vajra enclosure; the divine abode consists of five small units, and half of those two becomes the pillars. In the outer wheel of eight parts, one part should be made for the center of the gate. That measurement is the divine ledge; half of that is the small circumambulation path. The measurement of that is the molding, the lattice and half-lattice, the hanging garland ledge, and likewise the cheek and wing. The outer side of the wall is the upper opening, and it is the same for the pillars. Half of that is the jeweled frieze, and the ground for the five colors is level. Likewise, the wheel, the pillars and so forth, and the vajra enclosure are also the same. Above the upper opening, three large units become the ground for the taraṇa. On six small units, one should encircle the lotus and the vajra enclosure. One large unit is the light maṇḍala; having encircled it, one [unit] is from the vicinity. Through ill omens, success will not be achieved. If the marking cord breaks, the master dies. If there is excess or omission, results such as [failure] will occur. If the directions are confused, the disciple will go mad. Adorned with four gates, four archways, silk fringes, and flowers, [it is complete].

འཕན་དང་རྒྱལ་མཚན་བ་དན་གྱིས། ། བརྒྱན་པའི་འཁོར་ལོ་མཐོང་བར་བྱ། ། གྲྭ་ཡི་ཆ་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། སྒོ་ཡི་ཟུར་ཀུན་ཆ་ལ་ཡང་། ། ཟླ་བ་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་དགོད། ། གམ་པའི་རི་སོགས་རབ་བརྒྱན་པ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རི་དྭགས་གཉིས། ། འཕན་སོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཏྭ་ར་ཎ། ། ཇི་ལྟར་མཛེས་ཤིང་བཀླུབས་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསམ་དབང་གི། ། འདི་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བས། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྒྱུད་འདི་རུ། ། ཁྲུ་ནི་བཅུ་གཉིས་ཉིད་དུ་གསུངས། ། དེ་ལ་ཁྲུ་བཅུ་གཉིས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་དང་། གཟུགས་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མ་དང་། ཆོས་འཆད་པའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་གླུ་མ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་གར་མ་དང་། གྲགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་རྡོ་རྗེ་བདུག་པ་མ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་རྡོ་རྗེ་མེ་ཏོག་མ་དང་། འགྲོ་བ་གཞན་དགའ་བར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་མར་མེ་མ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་དྲི་ཆབ་མ་དང་། སྦྱིན་པའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་མ་དང་། སྙན་པར་སྨྲ་བའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་གསོལ་ཀ་མ་དང་། དོན་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཕོ་ཉ་མ་དང་། དོན་སྤྱོད་པའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་འབེབས་པ་མ་སྟེ། དེ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཁྲུ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ཐམས་ཅད་འགུགས་ནུས་པའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་དང་།

One should visualize the wheel adorned with banners, victory banners, and streamers. In all the corners and at every corner of the gates, one should place moons, jewels, and vajras. The mountain ranges and so forth are beautifully adorned; the Dharma wheel and the two deer, along with the toraṇa gateways adorned with banners and the like, should be made as beautiful and well-enclosed as possible. According to the inclinations of sentient beings, this is the maṇḍala of the Mind; in this tantra of the Blessed One, it is taught to be exactly twelve cubits. In that regard, the twelve cubits represent the following: Vajralāsyā, who delights in bodhicitta; Vajramālā, who is the nature of form and qualities; Vajragītā, whose nature is the teaching of the Dharma; Vajranṛtyā, who acts for the benefit of all sentient beings; Vajradhūpā, who gathers all renown; Vajrapuṣpā, who is the branch of enlightenment; Vajradīpā, who brings joy to other beings; Vajragandhā, who is the nature of ethical discipline and so forth; Vajrāṅkuśī, whose nature is generosity; Vajrasaṃmārjanī, whose nature is pleasant speech; Vajradūtī, whose nature is purposeful conduct; and Vajrāveśā, whose nature is purposeful action. These are their pure natures. Likewise, the maṇḍala of the Body is taught to be sixteen cubits: Vajrasattva, whose nature is to stabilize bodhicitta; and Vajrarāja, whose nature is the ability to summon all.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་དང་། གཟི་བརྗིད་བསྟོད་ཅིང་དགའ་བའི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བའི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དང་། གཟི་བརྗིད་གཞན་ལས་འཕགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་གཟི་བརྗིད་དང་། རེ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་དཔལ་རབ་དང་། (མཛུམ་,འཛུམ་)པས་ལུང་སྟོན་པའི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་དང་། ཆོས་ལ་དམིགས་ཤིང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་ཆོས་རབ་དང་། སྒྲིབ་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཟད་མི་ཤེས་པར་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་རྒྱུ་དང་། གཞུང་གི་ཆོས་རབ་ཏུ་སྒྲོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་སྨྲ་བ་དང་། སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བར་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་ལས་རབ་དང་། མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་ཞིང་སྲུང་བའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་སྲུང་བ་དང་། གདུལ་དཀའ་འདུལ་བར་བྱེད་པའི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་དང་། རྡོ་རྗེ་གསུམ་བསྡུས་ཤིང་དབྱེར་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་སྡུད་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཁྲུ་ཉི་ཤུ་གསུངས་པ་ནི། དེ་རྣམས་དང་རྡོ་རྗེའི་རིགས་རྣམས་སྡུད་ཅིང་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ཡོན་ཏན་སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་སྡུད་ཅིང་དབང་བསྐུར་བའི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་རང་བཞིན་ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། པདྨའི་རིགས་སྡུད་ཅིང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་དང་།

Vajra Attachment, the quality that pleases all tathāgatas; Vajra Goodness, the quality of praising and rejoicing in majesty; Vajra Jewel, the empowerment as the King of Dharma; Vajra Splendor, the quality of majesty that transcends others; Vajra Glory, the quality of completely fulfilling all hopes; Vajra Laughter, the quality of prophesying with a smile; Vajra Dharma, the quality of focusing on and discerning the Dharma; Vajra Sharpness, the quality of completely severing obscurations; Vajra Cause, the quality of pervading all with the inexhaustible body, speech, and mind; Vajra Speech, the quality of proclaiming the Dharma of the scriptures; Vajra Action, the quality of ripening and liberating sentient beings; Vajra Protection, the nature of granting fearlessness and guarding; Vajra Yakṣa, the quality of subduing those difficult to tame; and Vajra Gathering, the quality of gathering and making indivisible the three vajras—these are the purities. Regarding the statement that the maṇḍala of speech is twenty cubits: it is the gathering of those and the vajra families, and the qualities of the female bodhisattvas who bless the samaya mudrās, such as Vajra Lady; the qualities of the nature that gathers the jewel family and blesses the empowerment, such as Jewel Vajra Lady; and the qualities of the nature that gathers the lotus family and blesses the dharma mudrā, such as Dharma Vajra Lady.

ལས་ཀྱི་རིགས་སྡུད་ཅིང་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ཡོན་ཏན་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ། དེ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་ས་བཅུ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། ས་བཅུ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ་གསང་བའི་ཐིག་ལེ་ནོར་བུའི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ལམ་རྣམས་དག་སྟེ་རིམ་པ་བཞིན། ། བཅུ་གཉིས་བཅུ་དྲུག་ཉི་ཤུ་རུ། ། ཡེ་ཤེས་ལ་ནི་ཡེ་ཤེས་གནས། ། ཐོས་དང་བསམ་པ་ངོ་བོ་ནི། ། ཀྱོ་བ་ལ་སོགས་རང་བཞིན་ནོ། ། ཤེས་རབ་བརྩོན་འགྲུས་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཐར་ཆགས་སྡུག་པ་ལ་སོགས་སོ། ། དྲོད་ལ་སོགས་པ་དང་པོར་སྦྱོར། ། སྒེག་མོ་ལ་སོགས་ངོ་བོའོ། ། ལྷག་མ་ཉི་ཤུ་གཉིས་གཉིས་ཀྱང་། ། ས་རེ་རུ་ནི་རྣམ་དག་པས། ། ཡེ་ཤེས་རྟེན་དུ་ཡང་དག་མཚམས། ། སྟེགས་བུ་འདི་ཡང་འཁོར་ལོ་ཡི། ། རྟེན་དུ་ཡང་དག་གྱུར་པས་ན། ། རྣམ་པར་དག་པ་མངོན་དུ་བྱའོ། ། ཞེས་སོ། ། མདོར་ན་ཟབ་གསལ་གཉིས་མེད་ལས། ། གྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་འབྱུང་བས་ན། ། རིགས་དང་ཚད་སོགས་ངེས་མེད་པས། ། ཁྲུ་གང་ནས་བརྩམས་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ། ། རིན་ཆེན་ལྔ་ཡི་ཕྱེ་མའམ། ། ཡང་ན་འབྱུང་ཁུངས་ནས་འབྱུང་དང་། ། སཱ་ལུ་བཏགས་པའི་ཕྱེ་མ་ལ། ། སྔ་མའི་རིམ་བཞིན་འཁོར་ལོས་དབབ། ། བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་བརྗོད་དེ། ། གསེར་སོགས་སྣོད་དུ་བདུག་པ་བསྲེག། གསལ་བར་བསམས་ནས་གསང་སྔགས་འདིས། ། མངོན་པར་བཟླས་པ་རབ་ཏུ་བྱ། ། བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུྃ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་ཞུགས་ནས་སུ། ། ཆོས་དབྱིངས་ཀྱིས་ནི་འདི་ཉིད་དག། སེམས་ཅན་དབྱིངས་ནི་རབ་སྒྲོལ་མཛད། །

She is Karmavajrī, who gathers the family of karma and blesses the karma mudrā; these are the purities. Why is that? Because they are the purities of the ten grounds, and the ten grounds serve as the support for the five wisdoms. As it is said in the Secret Bindu Jewel Tantra, the Later Part: "This is the purification of the paths of all the buddhas, In their respective stages: twelve, sixteen, and twenty. Within wisdom, wisdom abides. The essence of hearing and reflection Is the nature of the hook and so forth. Insight, diligence, and meditative concentration, The stages of heat and so forth, And the nature of the goddesses Lāsyā and the rest. The remaining twenty-two, Being purified on each of the grounds, Are the true connection as the support for wisdom. Since this pedestal also serves as the support For the wheel, one should manifest its purity." In brief, because the specific qualities of accomplishment arise from the non-duality of profundity and clarity, and because the caste, dimensions, and so forth are not fixed, one should begin from a cubit up to a hundred thousand cubits. Using powder of the five precious gems, or else materials from a mine, or powdered rice, one should descend the wheel according to the previous sequence. Reciting the blessing of truth, one should burn incense in a vessel of gold or the like. Visualizing clearly, one should perform the recitation with this secret mantra: Vajracitra samaya hūṃ. Having entered with vajra-velocity, This very expanse of reality is purified, And the expanse of sentient beings is thoroughly liberated.

རྒྱལ་བའི་མཆོག་ནི་མི་བསྐྱོད་མགོན། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། སྐྱོན་ཀུན་ལས་ནི་གྲོལ་བར་མོས། ། བླ་མས་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། དབང་ལྡན་མཚམས་ནས་ཕྱི་རོལ་ནས། ། རི་མོ་ལྔ་ནི་བྲི་བའོ། ། དཀར་པོ་སེར་པོ་དམར་པོ་དང་། ། ལྗང་ཁུ་ནག་པོ་ནང་དུའོ། ། གཡས་སུ་བསྐོར་ཅིང་ཆད་མེད་པས། ། རྡུལ་ཚོན་རི་མོ་བྲི་བའོ། ། སྦོམ་པོར་བྲིས་ན་ནད་འབྱུང་སྟེ། ། ཕྲ་བས་ནོར་ཟད་འཁྱོག་འཐབ་འབྱུང་། ། ཆད་ན་སློབ་མ་བླ་མ་འཆི། ། དེ་བས་ཕྱོགས་ཀུན་མཉམ་པར་འགྱུར། ། གཡས་སྐོར་ཚུལ་དུ་མི་འདེབས་ན། ། ཚོན་ལ་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་གཉིས་དཀར་མོ། ། གཞན་ནི་སེར་པོར་ཤེས་པར་བྱ། ། པདྨ་རཱ་ག་འདྲ་བ་གཞན། ། མ་ར་ག་ཏ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དབུས་མ་ནག་པོར་ཤེས་བྱས་ནས། ། (ཚོམ་,ཚོན་)གྱི་རིམ་པ་དེ་ལྟར་རོ། ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་དཀར་པོ་ཆེ། ། ལྷོ་སེར་ནུབ་དམར་བྱང་ལྗང་ཁུ། ། དབུས་མའི་ཆ་ཕྱོགས་ར་བས་བསྐོར། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་ཁ་དོག་གོ། ། དེ་དུས་རླུང་དང་སྦྲུལ་སོགས་སྤྲུལ། ། བགེགས་དགྲའི་ཕྱག་རྒྱ་དྲན་བྱས་ནས། ། སྡང་བའི་དགྲ་ཡི་སྔགས་རྒྱལ་འདི། ། བརྗོད་པས་དེ་དག་སེལ་བར་བྱ། ། ན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་ཝཱ་ཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཎཱཾ། ན་མོ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷཱ་ཡ། མ་ཧཱ་དཾཥྚྲོཊ་ཀ་ཊ་བྷཻ་ར་བ་ཡ་ཨ་སི་མུ་ས་ལ་པ་ར་ཤུ་པཱ་ཤ་ཧསྟཱ་ཡ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། ཏིཥྛ་ཏིཥྛ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། གརྫ་གརྫ། བི་(སྤོ་,སྥོ་)ཊ་ཡ་བི་སྥོ་ཊ་ཡ། སརྦ་བིགྷ་ནན་བི་ནཱ་ཡ་ཀ། མ་ཧཱ་ག་ཎ་པ་ཏི། ཛཱི་བནྟི་ཨནྟ་ཀ་ར་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ།

The supreme Victor is the protector Akṣobhya, the abode of all Sugatas; I visualize him as liberated from all defects. With the left fist, the Guru draws five lines from the northeast corner to the outside. White, yellow, red, green, and black are the colors for the interior. Circling to the right without interruption, the colored powder lines are drawn. If drawn too thick, disease will arise; if too thin, wealth will be exhausted; if crooked, conflict will occur; and if broken, the disciple or the Guru will die. Therefore, they should be made equal in all directions. If one does not apply them in a clockwise manner, one should strike the colors with a ritual dagger (kīla). The two tips of the vajra are white; the others should be known as yellow. Another is like a ruby (padmarāga), and another is like emerald (marakata); having known the center to be black, such is the sequence of the colors. In the eastern direction, the great white; south is yellow, west is red, and north is green. The central portion is surrounded by a fence of the color of sapphire (indranīla). At that time, if winds, snakes, and so forth appear, one should recall the mudrā of the Enemy of Obstacles (Vighnāntaka) and, by reciting this king of mantras for the hostile enemy, dispel them: Namaḥ samanta kāya vāka citta vajrāṇām | Namo vajra krodhāya | Mahā daṃṣṭroṭaka ṭa bhairavāya | Asi musala paraśu pāśa hastāya | Oṃ amṛta kuṇḍali kha kha khāhi khāhi | Tiṣṭha tiṣṭha | Bandha bandha | Hana hana | Daha daha | Paca paca | Garja garja | Viṣphoṭaya viṣphoṭaya | Sarva vighnān vināyaka | Mahā gaṇapati | Jīvantī antakāraya hūṃ phaṭ |

དེ་ལྟར་རྡུལ་ཚོན་བཏབ་གྱུར་ནས། ། པདྨའི་གདན་ལ་ཉི་མ་དང་། ། ཟླ་བ་རབ་ཏུ་བཀོད་བྱས་ནས། ། མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པའོ། ། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་ཁ་དོག་འདྲ། ། ཤར་དུ་ལྕེ་བརྒྱད་འཁོར་ལོ་ནི། ། ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་དང་། ། ལྷོ་རུ་རིན་ཆེན་ཟུར་དགུ་པ། ། མརྒད་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་ལྡན། ། ནུབ་ཏུ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ། ། དམར་པོ་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པ། ། བྱང་དུ་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་ཡུ། ། སྔོན་པོ་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པའོ། ། མེ་མཚམས་སྤྱན་ནི་སྔོན་པོའོ། ། བདེན་བྲལ་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེ་བྲི། ། རླུང་མཚམས་པདྨ་སྡོང་བུར་བཅས། ། དབང་ལྡན་ཨུཏྤལ་ལྗང་སེར་ཅན། ། ཕྱི་རོལ་མེ་མཚམས་ལ་སོགས་དང་། ། ཤར་སྒོ་གཡས་གཡོན་གྲུ་གཉིས་ལ། ། མེ་ལོང་པི་ཝང་དུང་དང་སྣོད། ། གོས་དང་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་བྲི། ། ཐོ་བ་འབར་བ་ཤར་སྒོར་བྲི། ། རྡོ་རྗེ་དབྱུག་པ་ལྷོ་སྒོར་བྲི། ། པདྨ་ནུབ་ཀྱི་སྒོ་རུ་བྲི། ། རྡོ་རྗེ་ཁ་བྱེ་བྱང་དུ་བྲི། ། ཤེས་རབ་ཐབས་སུ་རབ་ལྡན་པས། ། རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་བྱ། ། རང་རང་གི་ནི་ངོ་བོ་རྣམས། ། འཕྲོ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་གནས་བྱའི་ཕྱིར། ། སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་ཆེ། ། བུ་མོ་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་པ། ། མཱ་མ་ཀཱི་རུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། གཉིས་སྦྱོར་རྗེས་སུ་ཆགས་བསྐྱེད་ནས། ། སངས་རྒྱས་རང་གི་ནང་དུ་གཞུག། ཆོ་ག་གསུམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱས་ནས། ། བཞི་པས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨའི་སྒྲ་ཡིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་དགུག། བསྐྲད་ནས་སྲུང་བྱ་སྔོན་བཞིན་དུ། །

Having thus scattered the colored powders, one should arrange a sun and a moon upon a lotus seat, and then place the symbolic seals (mudrās). In the center is a five-pronged vajra, resembling the color of sapphire (indranīla). In the east is an eight-spoked wheel with moon-like radiance. In the south is a nine-sided jewel with emerald-like radiance. In the west is an eight-petaled lotus, red and endowed with radiance. In the north is a sword with a jeweled hilt, blue and endowed with radiance. In the southeast is a blue eye; in the southwest, a vajra should be drawn; in the northwest, a lotus with its stalk; and in the northeast, a greenish-yellow utpala. On the outside, in the southeast and so forth, and on the two corners to the right and left of the eastern gate, one should draw a mirror, a lute, a conch, a vessel, a garment, and the source of phenomena (dharmodaya). At the eastern gate, draw a blazing hammer; at the southern gate, a vajra-staff; at the western gate, a lotus; and at the northern gate, an open vajra. Endowed with wisdom and method, one should always perform this while in meditative equipoise. One should apply the emanating mantras to the respective essences of each. Then, in order to establish the deities in their places, the great being of the outcaste (caṇḍālī) lineage—a twelve-year-old girl—is blessed as Māmakī. Having generated passion through the union of the two, the Buddhas are drawn into oneself. Having accomplished this through the three rituals, one should make them non-dual through the fourth. By the sound of the vajra and lotus, the Buddha maṇḍala is summoned. Having expelled [obstacles], one should perform the protection as before.

མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་དབུལ་བར་བྱ། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བྱས་ནས། ། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཀྱིས་གཞུག་དང་། ། བཅིངས་ཏེ་དགའ་བྱས་ཉེར་སྒྲུབ་དང་། ། སྒྲུབ་པ་དབང་བསྐུར་གྱིས་མཚན་པའོ། ། སྔོན་བཞིན་མཆོད་པ་ཡང་བྱས་ཏེ། ། དེ་བཞིན་བསྟོད་དང་བདུད་རྩི་མྱང་། ། གསལ་བར་བསྒོམས་ནས་བཟླས་བརྗོད་དང་། ། རེག་པའི་མཆོད་པས་མཉེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་ཕྱི་ཡི་དྲི་ལ་སོགས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པས། ། རང་གི་ས་བོན་ལས་སྤྲུལ་ཏེ། ། འཁོར་ལོ་ཡང་དག་མཆོད་པའོ། ། འདི་ནི་ཡང་དག་བདུག་པ་སྟེ། ། རང་བཞིན་དང་ནི་སྦྱར་བའི་དྲི། ། བདག་གིས་དབུལ་བ་འདི་བཞེས་ལ། ། བདག་ལ་བཀའ་དྲིན་སྩལ་དུ་གསོལ། ། བཛྲ་དྷཱུཔྤེ་པཱུ་ཛ་སྥ་ར་ཎ། སྣ་ཚོགས་མེ་ཏོག་ཡིད་འོང་བ། ། རབ་ཏུ་ཡིད་འོང་འབར་བ་ཡི། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་མེ་ཏོག་འདི། ། བདག་ལ་བརྩེར་དགོངས་བཞེས་སུ་གསོལ། ། བཛྲ་པུཥྤེ་པཱུ་ཛ་སྥ་ར་ཎ། ཏིང་འཛིན་མར་མེ་དགེ་བ་འདི། ། སྲེག་བྱེད་ངན་འགྲོ་འཇིགས་ལས་སྐྱོབ། ། ལྷ་ཡི་སྤྱན་ནི་ཐོབ་བྱེད་པ། ། བདག་ལ་བརྩེར་དགོངས་བཞེས་སུ་གསོལ། ། བཛྲ་ཨ་ལོ་ཀེ་པཱུ་ཛ་(སྤ་,སྥ་)ར་ཎ། ག་པུར་ལ་སོགས་བྱུག་པ་ནི། ། དྲི་ཞིམ་ལ་སོགས་མེ་ཏོག་རྒྱན། ། ཧཱུྃ་དབྱངས་སྙན་པར་རོལ་འབྱུང་འདི། ། བདག་ལ་བརྩེར་དགོངས་བཞེས་སུ་གསོལ། ། བཛྲ་གནྡྷེ་པཱུ་ཛ་སྥ་ར་ཎ། སྣ་ཚོགས་བཟའ་བ་ཡིད་འོང་བ། ། བཟའ་དང་བཅས་དང་བལྡག་དང་གཞིབ། ། ཡིད་འོང་གདུང་བ་སེལ་བ་འདི། ། བདག་ལ་བརྩེར་དགོངས་བཞེས་སུ་གསོལ། ། བཛྲ་ནཻ་བི་ཏྱེ་པཱུ་ཛ་སྥ་ར་ཎ། སྣ་ཚོགས་བཏུང་བ་ཡིད་འོང་བ། ། འབྲུ་ཡི་ཆང་དང་བཅོས་པའི་ཆང་། །

One should present the water for the face and so forth. Having performed the offerings, praises, and the tasting of nectar, one should enter by means of Prajñāntakṛt, bind [the deity], and bring joy; this is the near-attainment. Then, marked by the empowerment of the accomplishment stage, one should again perform offerings as before, as well as the praises and the tasting of nectar. Having meditated clearly, one should perform the recitation and please [the deity] with the offering of touch. Likewise, with the outer incense and so forth, endowed with mantras and mudrās, emanated from one’s own seed-syllable, one perfectly offers to the maṇḍala. This is the perfect incense: natural and blended fragrances. Please accept these which I offer, and I pray that you grant me your grace. VAJRA DHŪPE PŪJA SPHARAṆA. These various, delightful flowers, most enchanting and blazing, these flowers of the branches of enlightenment—please consider me with compassion and accept them. VAJRA PUṢPE PŪJA SPHARAṆA. This virtuous lamp of meditative concentration protects from the fear of the burning lower realms and causes the attainment of the divine eye—please consider me with compassion and accept it. VAJRA ĀLOKE PŪJA SPHARAṆA. This unguent of camphor and so forth, these flower ornaments of sweet fragrance and so on, and this music arising from the melodious sound of HŪṂ—please consider me with compassion and accept it. VAJRA GANDHE PŪJA SPHARAṆA. These various, delightful foods—edibles, chewables, lickables, and suckables—these pleasing things that dispel longing, please consider me with compassion and accept them. VAJRA NAIVIDYE PŪJA SPHARAṆA. These various, delightful drinks—grain liquor and fermented liquors—

མྱོས་བྱེད་བདུད་རྩི་དཔའ་བོ་འདི། ། བདག་ལ་བརྩེར་དགོངས་བཞེས་སུ་གསོལ། ། བཛྲ་སུ་ར་པཱུ་ཛ་སྥ་ར་ཎ། རིན་ཆེན་རིའམ་རྒྱ་མཚོ་རིན་ཆེན་རྣམས། ། བཞད་དང་སྒེག་དགའ་རོལ་དང་བདེ་བ་དང་། ། དཔག་བསམ་ཤིང་དང་ན་བཟའ་ཤིང་རྣམས་ཀུན། ། འཁོར་ལོ་བླ་མར་བཅས་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། བོ་དྷི་རཏྣ་ཨ་ལཾ་ཀ་ར། ས་ཧ་ལ་སེ་ར་ཏི་ཀྲི་ཧ་སཽ་ཁྱ་ཨ་ནུཏྟ་ར། ཨ་ནུཏྟ་ར་བོ་དྷྱཾ་ལཾ་ཀ་ར་བསྟྲ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་ཏྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུྃ་ཞེས་དབུལ་ལོ། ། བསྲུངས་ནས་ཕྱི་རོལ་བྱུང་ནས་ཀྱང་། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་རང་རང་རྣལ་འབྱོར་གནས། ། སྡིག་མེད་ཤ་ཁྲག་ཆུ་ཟན་གྱི། ། གཏོར་མ་ཕུལ་ནས་ནང་དུ་འགྲོ། ། འདི་ནི་གཞན་དུ་བཤད་པས་དེར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གོས་དང་རྒྱན་གྱིས་རབ་བརྒྱན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་བདག་བསྒྱུར་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྐོར་བ་ཡང་བྱས་ཏེ། ། ཕྱག་འཚལ་མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་དོར། ། བདག་པོས་བཅིང་བསམས་མགོ་རུ་བཅིངས། ། དེ་ཡི་གོང་འོག་ཆོ་ག་རྣམས། ། རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བས་ན། ། དག་པའི་དག་པ་རྣམ་དག་པའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཚིམ་བྱའི་ཕྱིར། ། ཐབ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི། ། སྦྱིན་སྲེག་གནས་སུ་སོང་ནས་ཀྱང་། ། སྦྱོར་བ་ལྡན་པས་མཉེས་པར་བྱ། ། འདིའི་ཆོ་ག་ཡང་གཞན་དུ་བཤད་པས་དེར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པ་ཡང་བྱས་ཏེ། ། ཤིས་པའི་ཕྱིར་ན་བཀྲ་ཤིས་གླུ། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་ནས་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། ཕེག་རྡོབ་པ་ཡི་གར་གྱིས་ཀྱང་། ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་འཁོར་བ་འདོན་བྱེད་སྐུ་འཛིན་པ། ། གཉིས་གཉིས་འཁྱུད་པའི་སྦྱོར་བའི་མཆོག། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་འབའ་ཞིག།

"O hero, this intoxicating nectar—please consider me with compassion and accept it. VAJRA SURĀ PŪJA SPHARAṆA. Just as the mountains of jewels or the oceans of jewels, the laughter, the grace, the joy, the play, and the bliss, the wish-fulfilling trees and all the trees of fine garments—all these I offer to the maṇḍala together with the guru. BODHIRATNA ALAṂKĀRA SAHALASERATI KRIH SAUKHYA ANUTTARA ANUTTARA BODHYAṂ LAMKĀRA VASTRA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ." Thus one should offer. Having protected [the area], one goes outside; then, to the respective abodes of the yogas of the directional guardians, one offers a torma of sinless flesh, blood, and water, and then enters within. This has been explained elsewhere, so it should be understood there. Thoroughly adorned with garments and ornaments, one transforms oneself into Vajra Hūṃkāra. Having performed the circumambulation of the maṇḍala, one prostrates and casts down a blue flower. The master, having visualized the binding, binds it upon the head. Since the rituals of the preceding and following [stages] become completely pure, it is the purity of the pure, the utterly pure. Then, in order to satisfy the deities, one goes to the site of the fire offering (homa) equipped with the hearth and so forth, and with the application [of the ritual], one should please them. The ritual for this has also been explained elsewhere, so it should be understood there. Having also performed the offerings to the maṇḍala, for the sake of auspiciousness, one sings auspicious songs. Having circumambulated the maṇḍala, one should also perform the dance of clapping the hands: "HŪṂ HŪṂ! You who hold the body that delivers one from saṃsāra, the supreme union of the embrace of the two, you alone are Akṣobhyavajra."

ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཏེ་ཏེ་ཧཱུྃ། ཁྱོད་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་ལ། ། ལྷ་དང་མི་ཡིས་འདུད་པའི་མཆོག། སྤྲུལ་པའི་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་དང་། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་འབའ་ཞིག། ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཏེ་ཏེ་ཧཱུྃ། དངོས་པོ་རྣམ་གྲོལ་རྣམ་པར་བསྙེན། ། གསང་བའི་གསང་བ་འཛིན་པ་ཁྱོད། ། བདུད་རྩི་མཐའ་མེད་གསོལ་བ་ཁྱོད། ། ཁྱོད་ཀྱི་དགོངས་པ་པད་རྒྱས་ཡིན། ། ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཏེ་ཏེ་ཧཱུྃ། རྩོམ་སྤངས་སེམས་ཅན་དོན་མཛད་པ། ། རྒྱུ་མེད་གཟུགས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཏེ་ཏེ་ཧཱུྃ། དུང་དང་ཀུ་མུ་ཏ་ཡི་གཟུགས། ། རྒྱ་མཚོ་དངས་མ་ཟླ་གཟུགས་འདྲ། ། ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཏེ་ཏེ་ཧཱུྃ། རོལ་པ་གཉིས་མེད་རྣལ་འབྱོར་མཛད། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་འཛིན། ། ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཏེ་ཏེ་ཧཱུྃ། སྒྱུ་འཕྲུལ་ལས་ཀྱི་འགྲོ་བ་བཟུང་། ། རྐྱེན་གྱིས་མ་བྱས་གཟུགས་ཅན་ཡིན། ། ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཧཱུྃ་ཏེ་ན་ཏེ་ཏེ་ཧཱུྃ། དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིམ། ། བདག་ཉིད་ཞུགས་བྱས་ལྷ་ཡིས་ཀྱང་། ། ཆུ་ནས་བཀའ་སྩལ་བར་གྱི་དབང་། ། བསྐུར་བསམས་འཁོར་ལོ་དེ་ལ་ནི། ། སློབ་མ་རྣམས་ནི་གཞུག་པའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ལས་བྱུང་བའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྟེན་དང་བཅས་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ལན་གསུམ་བརྗོད། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་མཚན་ལྡན་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་སེམས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཆེ་རང་བཞིན། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་དེང་གྲུབ་ཤོག། མཆོག་ཆེན་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དང་། ། དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ལྷ། །

TENA HŪṂ TENA HŪṂ TENA TE TE HŪṂ. To your lotus feet, the supreme object of homage for gods and humans, [I offer] various emanated flowers. Akṣobhyavajra, you alone! TENA HŪṂ TENA HŪṂ TENA TE TE HŪṂ. You who are fully liberated from all entities, you who hold the secret of secrets, you who partake of the boundless nectar—your intention is the blossoming lotus. TENA HŪṂ TENA HŪṂ TENA TE TE HŪṂ. I prostrate to the one who acts for the benefit of sentient beings without effort, whose form is without cause. TENA HŪṂ TENA HŪṂ TENA TE TE HŪṂ. Your form is like a conch or a kumuda flower, like the moon’s reflection in a clear ocean. TENA HŪṂ TENA HŪṂ TENA TE TE HŪṂ. You perform the yoga of non-dual play, holding the vajra, bell, and mudrā. TENA HŪṂ TENA HŪṂ TENA TE TE HŪṂ. You sustain beings through the net of illusion; your form is not produced by conditions. TENA HŪṂ TENA HŪṂ TENA TE TE HŪṂ. Then, following the sequence that follows, having entered oneself, the deity also bestows the empowerments from the water up to the command. Having visualized this, in order to initiate the disciples into that maṇḍala, one should recite three times the suchness of the maṇḍala and its support, which arises from Vajradhara: "Because you are endowed with the marks arisen from space, may you today be established as Akṣobhyavajra, the nature of the Great Vajrasattva, the mind without beginning or end." "May you attain all supreme siddhis and the divinity of the Lord Vajradhara."

ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་གཟུགས། ། དམ་པའི་ཡི་གེ་གྲུབ་པར་ཤོག། སྐྱོན་མེད་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་བདག་ལ་གྲུབ། ། གཏན་དུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་མ་ནས་གྲོལ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་གྲུབ་བོ། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་གཙོ་བདག་ལ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྔགས་ཆེན་གྲུབ་པར་ཤོག། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་པ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་གནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དེ་བཞིན་ཕ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་གི་འདོད་པའི་མཆོག། བདེན་པ་གང་གིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་ཐབས་དག་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་བདེན་པ་དེས། ། བདག་གིས་འདོད་པ་ཡོངས་སུ་སྐོངས། ། གཟུགས་བརྙན་དང་ནི་མཉམ་པའི་ཆོས། ། དག་ཅིང་དང་བ་རྙོག་མེད་པ། ། གཟུང་མེད་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡང་། ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་ཀུན་དུ་བྱུང་། ། དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་བསྐྱེད་པ་ནི། ། དེ་དག་བདེན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་སློབ་པ་ནི། ། སྡིག་མེད་པས་ནི་བལྟ་བར་བགྱི། ། ཐུན་མོང་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པ། ། བསྙེན་སྒྲུབ་གསུམ་གྱིས་བསྒྲུབས་ནས་སུ། ། ཡོལ་བས་བར་དུ་བཅད་པ་ལ། ། འཁྱིལ་བཟླས་ཆུ་ཡིས་གཏོར་བར་བྱ། ། དམར་པོ་ཤམ་གྱིས་གདོང་གཡོགས་ནས། ། དགའ་བ་ཁྱོད་གང་ཡིན་ཞེས་དྲི། ། དགའ་བ་སྐལ་ལྡན་བདག་ཡིན་ཞེས། ། འཇུག་པ་པོ་ཡིས་སྨྲ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་སྙིམ་བཀང་ནས། ། འཁོར་ལོས་བཞེས་ཞེས་གཏོར་ནས་ནི། །

May all become the form of Vajradhara, And may the supreme syllable be accomplished. Flawless, eternal, and so forth, You are passionately attached to all passion. Great passion, great joy— May that very reality be accomplished for me, O Bhagavan. Permanently pure, the supreme of all, Primordially liberated, the Tathagata, Samantabhadra, the self of all— May I be accomplished as Vajrasattva. The supreme of all great accomplishments, Through the mudra of the Great Lord, May the great vajra mantra be accomplished For me, the Lord of the Vajra Heart. Pervading the minds of all sentient beings, Dwelling in the hearts of all sentient beings, The father of all sentient beings as they are, The supreme desire of the supreme samaya. By the truth of the wisdom Of insight and method, the maṇḍala— By that truth of yours, O Protector, May my desires be completely fulfilled. Phenomena are like reflections, equal, Pure, clear, and unstained; Ungraspable and inexpressible, Yet arising everywhere from causes and conditions. That very reality is what is generated; By that truth, within the maṇḍala, One should view the clear reflection Without any sin. Endowed with the common vows, Having accomplished the three stages of approach and accomplishment, One should sprinkle water from the swirling mantra Upon those separated by the curtain. Having covered the face with a red cloth, One asks: "Who are you, O Joyful One?" The enterer should reply: "I am the fortunate one." Then, having filled the palms with flowers, One should scatter them, saying: "Accept them, O Wheel!"

གཏོང་སེམས་བསྐྱེད་ནས་བླ་མ་ལ། ། ཡོན་ནི་རབ་ཏུ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཡུལ་མཁར་ཁྱིམ་དང་གླང་པོ་རྟ། ། བྲན་དང་བྲན་མོ་ཆུང་མ་དྲུག། བུ་མོ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་འོང་དང་། ། གང་གིས་རང་གི་ལུས་འདི་ཡང་། ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་དབུལ་པར་བྱ། ། ཅི་ཡི་ཕྱིར་ནི་དབུལ་བྱ་ན། ། སློབ་དཔོན་དུ་ནི་ཉེར་གནས་ཕྱིར། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཉེར་གནས་ཕྱིར། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་དོན་དུ། ། བདག་གི་ལུས་འདི་དབུལ་བར་བགྱི། ། ཧཱུྃ་གིས་སྙིང་ཀར་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡ་མི། སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་སིདྡྷི་བཛྲ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། བརྗོད་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ལ། ། ལུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། དེ་རིང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གི་གསང་ཆེན་འདི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་སྨྲ་བར་མི་བྱའོ། ། དད་པར་མི་བྱེད་པ་ཡང་མི་རུང་ངོ་། ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའམ། ། ཨ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུྃ་བརྗོད་ནས། ། དྲངས་ནས་འཇུག་པའི་སྒོར་གནས་ཏེ། ། སྔ་མའི་སྡོམ་པ་བརྟན་པར་བྱ། ། དེ་རིང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་ལ་རབ་ཏུ་ཆུད་དོ། ། དེ་བས་ངས་ཁྱོད་ལ་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་དེ་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེའི་ཐབས་འདི་ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་མ་སྨྲ་ཤིག། ཁྱོད་དམ་ཚིག་ལས་འདའ་བར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །

Having generated the intention to renounce, one should offer gifts to the guru: fields, castles, houses, elephants, horses, male and female servants, wives, daughters, and even one’s own body. From this day forward, one should offer these. Why should they be offered? Because the master is present, and because he is present out of great compassion, for the sake of protecting all sentient beings, I offer this body of mine. Visualize a vajra at the heart with the syllable HŪṂ. Recite: Oṃ sarvayogacittam utpādayāmi / suratastvaṃ siddhir vajra yathā sukhaṃ. By reciting this, generate the bodhicitta and stir the wheel of the body. Say: "Today you will be blessed by all the Tathāgatas. You must not speak of this supreme great secret of all the Tathāgatas in the presence of those who have not entered the maṇḍala, nor is it appropriate to speak of it to those who lack faith." Recite A khaṃ vīra hūṃ and, having drawn [the disciple] in, place them at the entrance of entry and stabilize the previous vows. Say: "Today you have entered the family of all the Tathāgatas. Therefore, I shall generate the vajra wisdom in you. If by that wisdom you will even attain the siddhis of all the Tathāgatas, what need is there to mention other siddhis? Do not speak of this method in the presence of those who have not seen the maṇḍala, for it is improper for you to transgress the samaya."

སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་ནས་ནི། ། དེ་རིང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་ལ་ཡང་དག་གནས། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་འདས་ན་ནི། ། སྙིང་འགས་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལྟར་འབྱུང་། ། བཛྲ་ས་ཏྭ་ཧཱུྃ། པདྨའི་བནྡྷར་བདུད་རྩི་ལྔ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་འབར་བྱས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཡིས་ནི་དེ་ཡི་ཁར། ། མི་ལྡོག་ཕྱིར་ནི་བླུད་པར་བྱ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ལས་འདའ་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་པའི། ། བདུད་རྩི་རྡོ་རྗེ་ཆུ་འཐུང་ཤིག། བཛྲོད་ཀ་ཋ། དེ་ནས་དེ་ཡིས་མི་འགྱུར་བྱས། ། སེམས་གཡོ་དོགས་ཕྱིར་བསྟན་པ་ཡི། ། དམ་བཅས་འདི་ནི་བླ་མ་ཡིས། ། ལན་གསུམ་དུ་ནི་བསྒྲགས་པར་བྱ། ། དེ་རིང་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ང་ཡིན་གྱི། ངས་ཅི་སྨྲས་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་བདག་ལ་བརྙས་པར་མི་རུང་སྟེ། ། བརྙས་ན་ཡ་ང་བ་མ་སྤངས་པས་ཤི་བའི་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བས་མ་འགྲོ་ཤིག། དེ་ནས་སློབ་མ་དེ་ཡིས་ཀྱང་། ། བརྟན་ནས་རང་ཉིད་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། གསོལ་བ་གདབ་པ་འདི་ཡི་མཆོག། སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་ནི་བླ་མས་སྨྲས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ཅག་ལ་དབབ་དུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ཡི་སྙིང་ག་རུ་ནི་ཧཱུྃ། ། ལཾ་བྱུང་དབང་ཆེན་དབུས་སུ་བསམ། ། མགྲིན་པར་ཨ་ནི་པྃ་བྱུང་བའི། ། ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་བསམ། ། སྤྱི་བོར་ཧྃ་ནི་དཀར་པོ་ཆེ། ། ཡཾ་བྱུང་རླུང་དབུས་བསམས་ནས་ནི། ། སྐུལ་བྱེད་ཛྷཻཾ་ནི་རྐང་མཐིལ་གཉིས། ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པས་འབར་བྱས་དབབ། །

Placing the vajra at the heart: "Today Vajrasattva himself Abides perfectly within your heart. If you transgress this way, Your heart will shatter and such suffering will arise." Vajrasattva hūṃ. In a lotus skull-cup, the five nectars are ignited by the three syllables. With the vajra, one should make [the disciple] drink it so that they do not turn back: "This is your hell-water; If you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, it is the nectar of siddhi; Drink this vajra-water!" Vajrodaka ṭha. Then, having made them irreversible, the guru should proclaim this pledge three times to prevent the mind from wavering: "From this day forward, I am Vajrapāṇi to you. You must perform all the actions I command. It is not right for you to despise me. If you despise me, you will not escape the terrors of death and will fall into hell; do not go there!" Then the disciple, having become firm, should make this supreme supplication to purify themselves. The guru says: "Speak!" "May all the Tathāgatas grant their blessings! I pray that Vajrasattva descend upon us!" At the disciple's heart, one should visualize a hūṃ, from which arises a maṇḍala of great power (Mahendra) in the center. At the throat, one should visualize an a, from which arises a maṇḍala of water in the center. At the crown, a great white haṃ, from which arises a maṇḍala of wind in the center. Having visualized the white haṃ at the crown, from which arises a maṇḍala of wind in the center, and having visualized the wind-maṇḍala in the center of the wind, one should cause the descent by igniting it with the "urging" syllable jhaiṃ at the soles of the two feet, which is stirred by the wind.

ཨོཾ་ཨཱ་བེི་ཤ་ཡ་སྟཾ་བྷ་ཡ་ར་ར་ར་ར་ཙ་ལ་ཡ་ཙ་ལ་ཡ། ཧཱུྃ་ཨ་ཧ་ཛྷཻཾ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སྒྲ་དང་བཅས། ། འཇིགས་རུང་གར་གྱིས་སྨིན་རིང་བསྐྱོད། ། མིག་བགྲད་སོ་གཙིགས་བཞད་བྱེད་པས། ། སློབ་མ་དབབ་པ་རབ་ཏུ་བྱ། ། ལྕེ་ལ་ཐིག་ལེའི་ཡི་གེ་ཨཱཿ། ། བསམས་ནས་བཟླས་ཤིང་དགེ་མི་དགེ། བྲུ་ཧི་བཛྲ་ཞེས་བརྗོད་ནས། ། དབབ་པ་བརྟན་པར་བྱ་བའོ། ། པྲ་ཏི་བཛྲ་ཧོ་བརྗོད་ལ། ། མེ་ཏོག་དཀྱིལ་འཁོར་དོར་དུ་གཞུག། དེ་ཡིས་བཅིངས་པར་རབ་བསམས་ལ། ། བླངས་ནས་མགོ་རུ་བཅིང་བར་བྱ། ། འདི་ནི་སྟོབས་ཆེན་སེམས་དཔའ་བས། ། འདི་ཡི་མ་འདྲེས་སོ་སོར་ཟུང་། ། ཕྱག་མཚན་ཉེའམ་མི་ཉེ་བ། ། རེའུ་ཆའི་གནས་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་རང་གི་སྐལ་བ་ཡིས། ། གདོང་ཕྱེ་མེ་ཏོག་དེ་ལ་གཏོར། ། མིག་གཉིས་ཨོཾ་འབར་བསམས་ནས་ནི། ། གདོང་ཕྱེ་ལས་ཀྱི་ཁ་དོག་བསྟན། ། དེ་རིང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད། ། ནན་ཏན་བྱས་ཏེ་ཁྱོད་མིག་ཕྱེ། ། བླ་ན་མེད་པའི་རྡོ་རྗེས་མིག། ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མིག་ཕྱེ་འགྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོ་ནས་བརྩམས་ནས། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པར་བསྟན་པའམ། ། ཡང་ན་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ལས། ། གཙོ་བོའི་བར་དུ་བསྟན་བྱའོ། ། སློབ་མས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བྱས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ་བདག་ཞུགས་སོ། ། སྦྱོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་རིང་བདག་གིས་མཐོང་། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ཡི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ནི་བདག་དབང་བསྐུར། ། དེ་སྐད་ལན་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱ། ། བུམ་པ་རྣམས་ཆུ་གཅིག་ཏུ་བྱས། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་རབ་བསྐྱེད་ལ། །

OṂ ĀVEŚAYA STAMBHAYA RA RA RA RA CALAYA CALAYA HŪṂ A HA JHAIṂ. With the sound of the vajra and bell, and with a terrifying dance that moves the long eyebrows, with eyes wide open and baring teeth in a laugh, one should perform the descent upon the disciple. Having visualized the syllable ĀḤ as a drop on the tongue, and having recited it, one should say "BRŪHI VAJRA" and stabilize the descent. Saying "PRATĪVAJRA HO," one should have the disciple cast a flower into the maṇḍala. Having visualized it as being bound by that, one should take it and bind it to the head. "This is the Great Powerful Being; hold this without confusion, each individually." Whether the hand-symbol is near or not near, it should be known from its position in the grid. Alternatively, according to one's own lot, one should uncover the face and scatter that flower. Having visualized the two eyes as blazing OṂs, one should uncover the face and show the color of the activity. "Today, Vajrasattva himself, having applied himself, opens your eyes. By the unsurpassed vajra, the eyes of all shall be opened." Starting from the principal deity of the maṇḍala, one should show [the deities] down to Amṛtakuṇḍalī, or alternatively, from Amṛtakuṇḍalī up to the principal deity. The disciple, with palms joined, should say: "I have entered the maṇḍala itself of the great vajra maṇḍala. Today I have seen the maṇḍala of the great yoga maṇḍala. I am empowered in the maṇḍala of the great secret maṇḍala." This should be recited three times. Having combined the waters of the vases into one, one should generate Akṣobhyavajra.

ཞུགས་ནས་སློབ་མའི་མགོ་བོ་རུ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བཞིན་དབང་བསྐུར་བྱ། ། རིན་ཆེན་ལ་སོགས་དབུ་རྒྱན་ལ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱུར་བྱས་ཏེ། ། དབུས་སུ་རང་གི་ལྷ་བཞག་པས། ། ཅོད་པན་དང་ལྡན་དབང་བསྐུར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དགུ་ལྔ་པ། ། འོད་དཔག་མེད་བསྒོམས་ཡོངས་གྱུར་ཏེ། ། བྱིན་ནས་སྙིང་གར་དེ་བཟུང་བ། ། རྡོ་རྗེའི་དབང་ནི་བསྐུར་བར་བྱ། ། དྲིལ་བུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རུ། ། བསྒོམས་ནས་ཡོངས་གྱུར་བྱིན་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ལ་འཁྱུད་ཚུལ། ། བདག་པོར་དབང་ནི་བསྐུར་བར་བྱ། ། སྤྱི་གཙུག་ལྟག་པ་ལ་བཅུག་སྟེ། ། སྤྱི་བོར་ཕྱག་རེག་མིང་གི་དབང་། ། ཆེ་གེ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བོས་ནས། ། ཁྱད་པར་གཞན་ཡང་མཐོང་བར་བྱ། ། གང་གང་སྣང་བ་ཀུན་བདག་སྟེ། ། དེ་ཡི་གཙོ་བོ་མི་བསྐྱོད་མགོན། ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པས། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཚུལ། ། ཀུན་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ། མིང་གོང་དཔལ་གྱི་སྒྲ་གཞུག་བྱ། ། གོ་བ་ཉིད་དུ་བསྒྲགས་པའི་ཕྱིར། ། དང་པོ་ཀྱེ་སྦྱོར་མཐའ་ཡི་བར། ། ཧཱུྃ་བསྐྱེད་རྡོ་རྗེ་ལག་བྱིན་ནས། ། འཆང་བས་རྡོ་རྗེ་ལན་གསུམ་གསོར། ། བརྟུལ་ཞུགས་འདི་ནི་དང་པོ་རུ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བླང་བར་བྱ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ན་གནས། ། རྟག་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་བཟུང་སྟེ། ། ལག་ན་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་ཏྭཾ་དྷ་ར་ཡ་མི། ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུྃ། དེ་ཡི་དེ་ཉིད་བཤད་པར་བྱ། ། སྔོན་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། །

Having entered, one should confer the empowerment upon the head of the disciple like a universal monarch. Having visualized Ratnasambhava within the crown ornament, such as the jewel and so forth, and having placed one’s own deity in the center, one should confer the empowerment of the tiara. Having visualized a nine- or five-pronged vajra as Amitābha and transformed it, one should bestow it and hold it at the heart; thus, the vajra empowerment is conferred. Having visualized the bell as Amoghasiddhi and transformed it, one should bestow it and, in the manner of embracing the vajra and bell, confer the empowerment of mastery. Placing it at the crown and the nape of the neck, and touching the head with the hand, the name empowerment is conferred. Having called out, "So-and-so Vajra," one should also observe other distinctions. Whatever appears is all the self; its lord is the protector Akṣobhya. Since all phenomena are pure by nature, they are the manner of the syllables of the dharmadhātu. Because it is the lord of all, the word "Glorious" should be inserted before the name. In order to proclaim the understanding itself, from the initial "Kye" connection to the end, having generated the HŪṂ and placed the vajra in the hand, by holding it, one should brandish the vajra three times. This vow is to be first taken by the yogi. This is held in the hands of all the Buddhas and Vajrasattva. You too must always hold it; Vajrapāṇi, be firm in your vow. OṂ SARVA-TATHĀGATA-SIDDHI-VAJRA-SAMAYA TIṢṬHA EṢA TVAM DHĀRAYĀMI HI HI HI HI HŪṂ. Its suchness shall be explained: the being without beginning or end...

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་གྱི་བདག། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་གཙོ་བོའི་གཙོ། ། ཨ་ལས་བྱུང་བའི་དྲིལ་བུ་ནི། ། ལག་གཡོན་བྱིན་ནས་ཕྱོགས་བརྒྱད་དཀྲོལ། ། བརྟུལ་ཞུགས་འདི་ཡང་དང་པོ་རུ། ། དེ་ཡི་གྲོགས་སུ་སྦྱིན་པའོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཆེན་འཁྲོལ་བར་འདོད། ། རྟག་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་བཟུང་སྟེ། ། རྒྱལ་བ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་འདོད། ། དེ་ཉིད་བཤད་པར་བྱ་བ་ནི། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྲོལ་བྱ་སྟེ། ། སྲིད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་ཕྱིར། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འབྱུང་བར་བྱེད། ། རང་བཞིན་དག་པས་སེམས་ཅན་ཀུན། ། དམ་པའི་སྲིད་པ་བྱེད་པ་པོ། ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཕྱུག་དང་། ། ལྡན་པར་བསམས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། མངོན་བྱེད་འདས་པ་མཆོག་འདི་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱའི་དམ་ཚིག་སྦྱིན་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། སྙིང་པོ་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་གྲགས། ། དམ་ཚིག་འདོད་གཟུགས་སོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། སྔགས་ནི་དབུགས་སུ་རྟོགས་ནས་བཟླ། ། རང་གི་རང་བཞིན་དེ་རྣམས་ཀྱིས། ། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་ཁྱབ་པ་ཡི། ། མ་ལུས་གཙོ་བོ་མཆོད་བྱས་ནས། ། བདག་དང་གཞན་ཡང་མཉེས་པར་བྱ། ། དཀའ་ཐུབ་དམ་བཅས་དེ་དག་གིས། ། བསྟན་པར་བྱས་ཀྱང་འགྲུབ་པ་མེད། ། མི་སྣང་མངོན་ཤེས་མཁའ་འགྲོ་མེད། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལས་གྲུབ་སྐྱེས་སོ། ། དེ་བས་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མཆོག་བཟུང་སྟེ། ། འདོད་པ་ཀུན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས། ། ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་མཆོག་ཐོབ་འགྱུར། ། བདེ་སྡུག་གཉིས་མེད་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །

Vajrasattva, the Great Joy, Samantabhadra, the Lord of all, the foremost of the lords of the Vajra Essence—having placed the bell arisen from the syllable A in the left hand, ring it in the eight directions. This ascetic practice is also to be given as a companion at the very beginning. This is intended to be the sounding of the great melody of insight of all the Buddhas. You too should always hold it, desiring the supreme enlightenment of the Victors. As for the explanation of that very point: "This is to be rung by you; because existence is pure by nature, it causes [phenomena] to arise by nature. Since all sentient beings are pure by nature, they are the creators of the sublime existence." Having visualized the disciple as possessing Vajradhātvīśvarī, the Blessed One, through this supreme transcendence, bestows the samaya of the mudrā. The blessing of the Mahāmudrā is renowned as the recitation of the essence-mantra and so forth. Having realized the mantra as the breath through the samayas of desire, form, and so on, one should recite it. Through those very natures of one's own, having made offerings to all the lords without exception who pervade the ten directions and three times, one should please both oneself and others. Even if they are taught through those ascetic vows, there is no accomplishment. There is no invisibility, clairvoyance, or ḍākinīs; they are born from the accomplishment of body, speech, and mind. Therefore, Buddhas and sentient beings, having adopted the supreme conduct of mantra, by enjoying all desires, will attain the supreme syllable of the Dharma. Through the identity of the non-duality of pleasure and pain—

འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་བསྟེན་ཏེ། ། ཆགས་ཆེན་ཡེ་ཤེས་དོན་སྦྱོར་ན། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀུན་ཀྱང་འགྲུབ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་གྲུབ་ཡང་དག་སྟེ། ། གང་གཞན་དམན་པ་ཡང་སྐྱེ་འདོད། ། དེ་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསྒོམས་ནས། ། སྔགས་བཟླས་པ་ཡིས་འགྲུབ་པའོ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་སྡོམ་པར་ལྡན། ། སྦྱོར་བ་མ་ཉམས་ཡོན་ཕུལ་ནས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དབང་ནོད་ཕྱིར། ། དེ་ཡིས་ལན་གསུམ་གསོལ་བ་གདབ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ལ། ། མཆོད་ཆེན་ཇི་ལྟར་བགྱིས་པ་བཞིན། ། བདག་ཀྱང་རབ་ཏུ་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་བདག་ལ་སྩོལ། ། འཇུག་པའི་སྒོ་རུ་ཁྲུ་དོ་བར། ། པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་བརྒྱད་ལ། ། ས་བོན་གྱིས་མཚན་དབང་སྟེགས་བྲི། ། སེང་གེ་མཚན་པར་འདུག་ཏུ་གཞུག། དེ་ཉིད་ཏིང་འཛིན་གསུམ་ལྡན་པར། ། བྱས་ནས་བླ་མའི་ལུས་དཀྱིལ་འཁོར། ། སངས་རྒྱས་སོགས་སྤྲོ་རྣམ་དགུག་ཅིང་། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་དགའ་བར་བྱ། ། དེ་ཡིས་རྔ་དྲིལ་སིལ་(སྙེན་,སྙན་)དང་། ། རྒྱལ་མཚན་(འཕེན་,འཕན་)སོགས་ཕེག་རྡོབ་ཅིང་། ། བུམ་པ་གཙོ་སོགས་གཟུང་བྱས་ནས། ། སྔོན་བཞིན་ཆུ་སོགས་དབང་བསྐུར་བསམ། ། དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། གསང་གསུམ་གནས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་སྦྱིན་པ་ཡིན། ། དེ་སྐད་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས་སུ། ། དགེ་བའི་ཕྱིར་དང་ཤིས་པའི་ཕྱིར། ། བུམ་པ་སྤྱི་བོར་རབ་བཟུང་སྟེ། ། བཀྲ་ཤིས་དབྱངས་འདི་བརྗོད་པར་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་གསེར་གྱི་རི་བོ་ལྟར་འབར་བ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་མགོན་དྲི་མ་གསུམ་དང་བྲལ། །

If one relies upon the five sensory qualities and applies oneself to the meaning of the wisdom of great passion, all suchness will be accomplished. This is the perfect accomplishment of body, speech, and mind; even those of inferior capacity who desire to be born [into this state] should likewise meditate on the body, speech, and mind, and achieve accomplishment through the recitation of mantra. Possessing the uncommon vows and having offered the fee without impairing the application, one should request the vajra master’s empowerment by making the supplication three times: "Just as the great offering was performed for the Buddha Vajrabodhi, in order to thoroughly liberate me as well, O Vajra of Space, please bestow it upon me." At the entrance of the mandala, within a space of two cubits, one should draw an eight-petaled white lotus marked with the seed-syllable as the empowerment seat. Having the candidate sit upon a lion throne, one should then possess the three samādhis. Having done so, the maṇḍala of the guru’s body should emanate and summon the Buddhas and so forth, filling the entire expanse of space with joy. Then, with the sounding of drums, bells, and cymbals, and the waving of victory banners and so forth, one should hold the primary vase and others, and visualize the conferral of the water and other empowerments as before. "The great vajra empowerment, to which all the three realms prostrate, is bestowed by all the Buddhas, arising from the source of the three secrets." Having spoken these words three times, for the sake of virtue and auspiciousness, one should hold the vase at the crown of the head and recite this auspicious melody: "Blazing like the glorious golden mountain, the Protector of the Three Worlds is free from the three stains."

བཅོམ་ལྡན་པད་རྒྱས་ལྟ་བུའི་སྤྱན་མངའ་བ། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་དེང་ཁྱོད་ཞི་བྱེད་ཤོག། དེ་ཡིས་བསྟན་པའི་དྲི་མེད་མཆོག་རབ་ནི། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྲགས་ལྷ་དང་མིས་མཆོད་པ། ། ཆོ་ག་སྐྱེ་དགུ་རྣམས་ནི་ཞི་བར་བྱེད། ། བཀྲ་ཤིས་གཉིས་པ་དེང་འདིར་ཁྱེད་ལ་ཤོག། དམ་པའི་ཆོས་ལྡན་ཐོས་གང་བཀྲ་ཤིས་ཤིང་། ། དགེ་འདུན་ལྷ་དང་ལྷ་མིའི་མཆོད་འོས་པ། ། ངོ་མཚར་དཔལ་རབ་མཆོག་རབ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི། ། བཀྲ་ཤིས་གསུམ་པ་དེང་འདིར་ཁྱེད་ལ་ཤོག། དེ་ནས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། ཡེ་ཤེས་ངོ་བོར་ཞུགས་བསམས་པས། ། དབུ་རྒྱན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད། ། བསྐོར་བྱས་སློབ་དཔོན་གནས་པར་བྱ། ། སྔོན་བཞིན་མཆོད་དང་བསྟོད་པ་དང་། ། བདུད་རྩི་མྱང་བ་ཡང་བྱས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་བཞིན་ཉིད་བསྟན་བྱ། ། སངས་རྒྱས་མ་རྒྱས་མཉམ་པའི་ཕྱིར། ། གྲུ་བཞི་རུ་ནི་རབ་ཏུ་བསྟན། ། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ཤར་གྱི་སྒོ། ། ཡང་དག་སྤོང་བ་ལྷོ་ཡི་སྒོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་ནུབ་ཀྱི་སྒོ། ། དབང་པོ་སྟོབས་ནི་བྱང་གི་སྒོ། ། བསམ་གཏན་བཞི་ནི་ཏྭ་ར་ཎ། ། ཏིང་འཛིན་རྣམས་ནི་ཁ་ཁྱེར་བརྒྱད། ། གཟུངས་རྣམས་དེར་གནས་ལྷ་མོའོ། ། བསམ་པ་བསྐང་ཕྱིར་ལྷ་ཚོགས་རྒྱན། ། གསུང་རབ་ཡན་ལག་འཕགས་སོགས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་དྲ་བ་སོགས། ། རྣམ་པར་ཐར་བརྒྱད་ཀ་བ་བརྒྱད། ། སྔགས་ཚུལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་ཟླུམ། ། ཕྱི་ལོགས་རྣམ་དག་ཡོན་ཏན་ལྔ། ། དྲི་མེད་སྟོབས་སོགས་མཆོད་པ་ལྔ། ། བུམ་པ་ཆུས་གང་ཐུགས་རྗེ་དང་། ། ཚོགས་རྫོགས་སེར་པོ་ཡེ་ཤེས་གཏེར། ། འགྲོ་བ་རྣམས་དང་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། ། དེ་ཡི་ཉེས་པས་མི་གོས་ཕྱིར། །

Blessed One, who possesses eyes like a blooming lotus, may that auspiciousness bring you peace today. The stainless, supreme teaching he revealed is renowned throughout the three worlds and honored by gods and humans; may the ritual bring peace to all beings, and may that second auspiciousness come to you here today. The sublime Dharma is auspicious for those who hear it, and the Saṅgha is worthy of worship by gods, humans, and demigods; may the third auspiciousness of these most excellent and wondrous assemblies come to you here today. Then, by contemplating that all of them have entered the essence of primordial wisdom, generate the wisdom being (jñānasattva) as the crown ornament. Having performed circumambulation, the master should remain [in the center]. Having performed the offerings, praises, and the tasting of nectar as before, the maṇḍala should be explained as suchness. Because the Buddhas and non-Buddhas are equal, it is shown as a perfect square. The four foundations of mindfulness are the eastern gate; the four right abandonments are the southern gate; the four bases of miraculous power are the western gate; and the faculties and powers are the northern gate. The four meditative concentrations are the archways (toraṇa), and the meditative absorptions (samādhi) are the eight cornices. The dhāraṇīs are the goddesses residing there. The ornaments of the assembly of deities are for the sake of fulfilling intentions. The branches of the excellent scriptures and so forth are the [decoration]; the branches of enlightenment are the lattice-work and so forth. The eight liberations are the eight pillars. The mantra system is the circular vajra garland. The outer perimeter is the five pure qualities. The five stainless offerings, such as the powers, are the five vases filled with water. Because of compassion, and because one is not stained by the faults of beings despite being inseparable from them, the yellow [vases] are the treasury of primordial wisdom. The completion of the accumulations is the [vase] filled with water. Although there is no difference between [the maṇḍala] and migratory beings, one is not defiled by their defects.

སྣ་ཚོགས་པདྨ་བཅུ་དགུ་ནི། ། སྡོང་བུ་དང་ནི་བཅས་པའོ། ། མི་དགེ་འདམ་རྫབ་སྐམ་མཛད་ཕྱིར། ། དགེ་བའི་མྱུ་གུ་གསོ་མཛད་པ། ། ཉི་མའི་གདན་ནི་བདུན་རྣམས་སོ། ། ཉོན་མོངས་ཚ་བ་བསིལ་བྱེད་དང་། ། མ་རིག་མུན་ནག་སེལ་བའི་ཕྱིར། ། ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་དང་ལྡན་པའོ། ། ཚོར་བ་གསོབ་ལ་སོགས་པ་དང་། ། འཇུ་བ་ལ་སོགས་དུས་བཅུ་གཉིས། ། ཟད་དུས་སྒྲོན་བདུན་རྣམ་དག་པས། ། གྲངས་ནི་ངེས་པར་བསྟན་པའོ། ། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་ཕྱིར། ། གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་བཏགས་པ་ཡིན། ། སྙིང་པོ་ལ་ནི་འདུས་པའི་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་སུ་བཤད་པ་ཡིན། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེ་སྡང་ཐུགས། ། ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་དག་མི་བསྐྱོད་པ། ། གཟུགས་ཕུང་གཏི་མུག་ཆེ་དང་སྐུ། ། མེ་ལོང་རྣམ་དག་རྣམ་སྣང་མཛད། ། ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་མཉམ་པ་ཉིད། ། ང་རྒྱལ་རྣམ་དག་རིན་ཆེན་འབྱུང་། ། འདུ་ཤེས་ཕུང་པོ་འདོད་ཆགས་གསུམ། ། སོ་སོར་རྟོག་པ་སྣང་མཐའ་ཡས། ། འདུ་བྱེད་ཕུང་པོ་ནན་ཏན་དང་། ། ཕྲག་དོག་རྣམ་དག་དོན་ཡོད་གྲུབ། ། ས་དང་སྟོང་ཉིད་ཐབས་དང་ནི། ། སྙིང་རྗེ་ཞི་བྱེད་སྤྱན་མའོ། ། བྱམས་དང་མཚན་མེད་སྨོན་ལམ་དང་། ། ཆུ་ཁམས་སྲུང་བྱེད་མཱ་མ་ཀཱི། ། དགའ་དང་སྨོན་མེད་སྟོབས་དང་ནི། ། མེ་ཁམས་རྒྱས་བྱེད་ན་བཟའ་དཀར། ། བཏང་སྙོམས་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་གསལ། ། རླུང་ཁམས་སྒྲོལ་བྱེད་སྒྲོལ་མའོ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་དག་གཟུགས་རྡོ་རྗེ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་སྒྲ་རྡོ་རྗེ། ། བཟོད་པ་རྣམ་དག་དྲི་རྡོ་རྗེ། ། བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་དག་རོ་རྡོ་རྗེ། ། བསམ་གཏན་རྣམ་དག་རེག་རྡོ་རྗེ། ། ཤེས་རབ་རྣམ་དག་ཆོས་རྡོ་རྗེ། །

The nineteen variegated lotuses are together with their stalks. In order to dry the mire of non-virtue and to nurture the sprouts of virtue, there are seven sun seats. To cool the heat of the afflictions and to dispel the darkness of ignorance, they are endowed with twelve moons. The twelve months correspond to the twelve periods of digestion and so forth, such as the hollowing of sensations; and the seven lamps of the time of exhaustion are the pure enumeration taught. Because it is liberated from all afflictions, it is designated as the celestial mansion. Because they are gathered within the essence, it is explained as the maṇḍala. Consciousness, hatred, and the mind are the pure dharmadhātu, Akṣobhya. The aggregate of form, great delusion, and the body are the pure mirror-like wisdom, Vairocana. The aggregate of feeling and equanimity are the pure pride, Ratnasambhava. The aggregate of perception and the three types of attachment are the pure discerning wisdom, Amitābha. The aggregate of formations and diligent application are the pure envy, Amoghasiddhi. Earth and emptiness, method and compassion that pacify, are Locanā. Loving-kindness, signlessness, and aspiration are the water element that protects, Māmakī. Joy, wishlessness, and power are the fire element that increases, Pāṇḍaravāsinī. Equanimity and the nature of wisdom are the wind element that liberates, Tārā. The purity of generosity is Rūpavajrā. The purity of ethical discipline is Śabdavajrā. The purity of patience is Gandhavajrā. The purity of diligence is Rasavajrā. The purity of meditative concentration is Sparśavajrā. The purity of insight is Dharmavajrā.

ཕྱི་ཡི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་མཆོད་ཕྱིར། ། དབྱུང་སྔགས་ཏིང་འཛིན་གསུངས་པའོ། ། མི་ལ་སོགས་པ་རྣམ་དག་ཕྱིར། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་བཀོད་པར་གསུངས། ། དབྱུང་སྔགས་ཏིང་འཛིན་མ་གསུངས་པས། ། ས་སྙིང་ལ་སོགས་ཕྱིར་མི་དགོད། ། འཇིགས་སོགས་ཤེས་བྱ་ཕུང་པོའི་བདུད། ། དད་དག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་འགུགས་པ། ། ཉོན་མོངས་དེ་བདུད་མཐར་འཛིན་ལྷ། ། བརྩོན་དག་འཇུག་བྱེད་ཤེས་མཐར་བྱེད། ། སྐྱེ་སྒྲིབ་འཆི་བདག་ལོག་པར་ལྟ། ། དྲན་དག་འཆིང་བྱེད་རྟ་མགྲིན་ནོ། ། ལས་དང་ལྷ་བདུད་མཆོག་འཛིན་ལྷ། ། ཏིང་འཛིན་མགུ་མཛད་བདུད་རྩི་འཁྱིལ། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པ་དང་། ། ངོ་བོ་ཉིད་དེ་རྣམ་བཞི་ནི། ། ཐུགས་སོགས་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་སེམས། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཕྱིར། ། གཏིང་དཔག་དཀའ་བས་ཟབ་མོ་སྟེ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་རབ་སྣང་བ། ། རང་གཞན་སྨིན་བྱེད་གསལ་བ་པོ། ། ཟབ་མོ་དང་ནི་ཡང་དག་གསལ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ། ། མཐའ་གཉིས་སྐྱོན་ནི་རབ་བཀག་པས། ། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དབྱེར་མེད་དོ། ། དེ་བཞིན་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་དང་། ། དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་རབ་བསྟན་པས། ། གང་ཟག་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད། ། གཟུགས་བརྙན་གླེགས་བམ་ལ་སོགས་པ། ། ཡོད་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་རབ་གནས་མཛོད། ། དེ་ནི་ཇི་སྲིད་བར་དུ་ནི། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟར་ལུང་བསྟན་དབུགས་དབྱུང་དང་། ། བཀའ་སྩལ་པ་ཡིས་དབང་བསྐུར་ནས། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཀུན་བསྟན་ཏེ། ། བཀའ་ལུང་གཡར་གྱི་བླང་བའོ། ། བུམ་པའི་དབང་གི་ཆོ་གའོ། །

To offer with external enjoyments, The extraction mantras and meditative absorptions were taught. To purify humans and so forth, Their arrangement in that very state was taught. Since the extraction mantras and meditative absorptions were not taught, Kṣitigarbha and the others are not to be arranged there. Fear and so forth are the aggregates, the māra of the knowable; Through faith and purity, Yamāntaka summons. Afflictions are the māra of grasping at extremes, the deity; Through diligence and purity, Prajñāntaka engages. Birth-obstructions are the Lord of Death, wrong views; Through mindfulness and purity, Hayagrīva binds. Karma and the deity are the māra of supreme grasping; Through meditative absorption and satisfaction, Amṛtakuṇḍalī. Dharma, enjoyment, emanation, and Essence—these four are The vajra wisdom mind of the heart and so forth; They are explained as the four seals. Because it is free from conceptual construction, It is profound, difficult to fathom; Appearing as the Great Seal, It is the clarity that ripens self and others. Profound and perfectly clear, The nature of wisdom and method, By thoroughly blocking the faults of the two extremes, It is inseparable at all times. Likewise, by teaching the methods of accomplishment For the disciple’s empowerment and the maṇḍala For achieving the siddhis, The two types of individuals are to be known. If there are images, books, and so forth, You should perform the consecration. For as long as that lasts, It will be for the benefit of sentient beings. Thus, having given the prophecy, encouragement, And the empowerment through the command, The entire generation stage is taught; This is the receiving of the oral instructions. This is the ritual of the vase empowerment.

ལོ་འམ་ཡང་ན་ཟླ་བ་རུ། ། རིག་དང་སློབ་དཔོན་དབང་ཐོབ་པས། ། ལུས་དང་ཟང་ཟིང་ཐབས་དང་བཅས། ། སྤྱོད་པ་མཆོག་གིས་བླ་མ་བཀུར། ། རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་ལ་སོགས་པ། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དབུལ་བྱ་སྟེ། ། བླ་མ་དགྱེས་པར་བྱེད་པའི་ཆེད། ། བུ་མོ་གཞོན་ནུ་གཟུགས་བཟང་བ། ། རྒྱན་ལྡན་དམ་སྡོམ་དབང་བཅས་པ། ། ལུས་རྒྱས་མཛེས་པ་དབུལ་བྱས་ནས། ། བླ་མའི་གཡོན་དུ་བུ་མོ་བཞག། རྒྱལ་པོ་མུ་སྟེགས་ཆོམ་རྐུན་གྱིས། ། གནོད་མེད་དབེན་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ། ། མཆོག་གི་དྲིས་བྱུགས་པད་སོགས་གདན། ། བླ་རེ་རྒྱལ་མཚན་སོགས་ཀྱིས་བཀླུབས། ། རོལ་མོ་སིལ་སྙན་སྣ་ཚོགས་སྒྲས། ། གོང་གི་འཁོར་རམ་ཡང་ན་སྐུ། ། ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། དབྱེར་མེད་འཁོར་ལོ་མཆོད་བྱས་ནས། ། མེ་ཏོག་སྙིམ་བཀང་གསོལ་བ་གདབ། ། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ཕུང་པོ་སོགས། ། པུས་བཙུགས་ཐལ་སྦྱར་མགྲིན་དམའ་བས། ། གསང་བ་མཆོག་གི་སྡོམ་པ་ཆེ། ། ཡང་དག་བླངས་ནས་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཇི་ལྟར་དབང་བསྐུར་སོགས་ཚུལ་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་ཐོབ་པ་བཞིན། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་གཞན་གྱིས་ནི། ། འདུལ་བའི་དགེ་བ་དེ་བཞིན་མེད། ། དེ་བས་དམ་ཚིག་བུས་སྲུངས་ཤིག། རྟག་ཏུ་སྡོམ་པ་ཡང་སྐྱོངས་ཤིག། ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་བཟའ་སྟེ། ། དེ་ལས་གཞན་ཡང་དམ་ཚིག་སྲུངས། ། དཀོན་མཆོག་བླ་མ་བརྙས་བྱེད་གཞོམ། ། གཞན་གྱི་བུད་མེད་སྤྱད་པ་དང་། ། མ་བྱིན་པར་ཡང་བླངས་བྱས་ནས། ། རྫུན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་སྨྲ་བར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་བཞིན། ། དེ་ནི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྲུངས། ། དེ་ལྟར་བྱའོ་ཞེས་གསོལ་ནས། ། ཡང་ན་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་གཏོར། །

For a year or even a month, having received the vidyā and the master’s empowerment, one should honor the guru with the supreme conduct of body, material wealth, and skillful means. One should offer the seven precious jewels and so forth, as appropriate, in order to please the guru. Having offered a young girl of beautiful form, adorned and endowed with vows and empowerment, her body full and lovely, one places the girl to the left of the guru. In a secluded place free from harm by kings, heretics, or thieves, one should prepare a seat of lotus and the like smeared with supreme fragrances, draped with canopies, victory banners, and so forth. With the sounds of various musical instruments and cymbals, one performs a great feast offering to the mandala, which is inseparable from the aforementioned retinue or the [deity’s] body. Having filled one’s cupped hands with flowers, one should make this supplication: "O Omniscient One, aggregate of wisdom," and so forth. Kneeling with palms joined and voice low, one should correctly take and maintain the great secret vows. Just as one attains the state of a Buddha and so forth through the manner of the empowerment and other rites, there is no other virtuous conduct for taming beings like this. Therefore, child, guard the samaya! Always maintain the vows! Eat the five meats and five nectars, and guard the samaya beyond those as well. One should destroy those who disparage the Three Jewels and the guru. One should enjoy the women of others, take what is not given, and even speak words of falsehood. Just as it is taught in the Yoga Tantras, guard these according to the ritual. Having requested, "I shall do so," or else, one should scatter a garland of flowers.

ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་གསང་བ་ཡི། ། དབང་ནོད་ཕྱིར་ནི་གསོལ་བ་གདབ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ཁྱོད་ལ་སོགས་པ། ། ཚིགས་བཅད་ལྔ་ཡིས་ལན་གསུམ་དུ། ། ཞུགས་ནས་སློབ་མ་དམ་པ་ནི། ། མཛེས་པའི་ཆས་ལྡན་གྱིས་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མ་ཡོན་ཏན་མཚོ། ། མཆོག་གི་མཆོག་གིས་དེ་གསན་ནས། ། ཞལ་ནི་མདངས་དང་ལྡན་བྱས་ནས། ། སྙིང་རྗེ་དེ་ལ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། གཟུགས་སོགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལྡན་པའི། ། ལྷ་མོ་དེ་ནི་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ཞུགས་བྱས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་ནང་དུ་གནས་པར་བྱ། ། མཐེ་བོ་སྲིན་ལག་གིས་བཀབ་ནས། ། སློབ་མ་དཔལ་ལྡན་སྣང་མཛད་ཁར། ། སྤྲོ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཕབ་ནས་སུ། ། གཉི་གས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨ་ཧོ་ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་ཧོ། ། གཞན་ཡང་བློ་ཡི་བྱེ་བྲག་གིས། ། དབང་བསྐུར་བྱས་ནས་མགྲིན་པ་རུ། ། དེ་ཉིད་མྱོང་བར་བྱས་ནས་སུ། ། དེ་ནས་འདི་ཡིས་བསྔགས་པའོ། ། དེ་འདི་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དབང་བསྐུར་མཆོག་ཏུ་བསྔགས་པ་སྟེ། ། ཐམས་ཅད་སྔགས་ནི་འགྲུབ་འགྱུར་ཏེ། ། ལས་མཆོག་ཁྱད་པར་ཅན་ཡང་འགྲུབ། ། ཟླ་བ་ཟ་བ་རབ་བྱུང་བ། ། ལུང་བསྟན་དབུགས་དབྱུང་བཀའ་སྩལ་པ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བཞིན་སྦྱིན་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པས་ཕྱི་ནང་ཚོགས། ། སྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་ལ་སོགས་པའི། ། འདོད་དོན་ཕྱག་མཚན་མདོག་དང་དབྱིབས། ། བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་རྣམ་སྨིན་སྐུ། ། བསྒོམ་པ་ལ་གནས་དེ་བསྒོམ་གཞུག། གསང་བའི་དབང་གི་ཆོ་གའོ། ། དེ་བཞིན་གོང་མའི་རིམ་པ་ཡིས། ། མཚན་དང་ལྡན་པའི་རིག་པ་ཆེ། ། བཙལ་ཏེ་བླ་མ་དག་ལ་ཡོན། ། རྗེས་མཐུན་དང་བཅས་དབུལ་བར་བྱ། ། སྔོན་བཞིན་གསོལ་བཏབ་སྡོམ་པ་བླངས། །

Joining the palms, one should offer a supplication in order to receive the secret empowerment. Having entered with the five verses beginning with "O Vajrasattva," the sublime disciple should be adorned with beautiful attire. Then, the Guru, an ocean of qualities, having heard that supreme request, should brighten his countenance and generate compassion for the disciple. Having blessed a goddess endowed with perfect form and so forth, and having caused the Lord of Sages to enter, he should cause her to abide within the vajra. Covering [the disciple's mouth] with the thumb and ring finger, the Guru should cause the glorious Vairocana to descend into the disciple's mouth by means of the mantra of joyful descent. Then both should recite: "Aho! Aho! Sukha ho!" Furthermore, according to the specific capacity of the intellect, having conferred the empowerment, one should experience that very reality at the throat. Then, this praise is spoken: "This is the supreme empowerment of all vajras, highly extolled; all mantras will be accomplished, and even the most extraordinary of supreme activities will be achieved." The "eating of the moon" that has arisen, the prophecy, and the encouragement should be bestowed as they appear below. Through the vajra recitation, the outer and inner assemblies, the illusory and mirage-like, the desired objects, hand-symbols, colors, and shapes, and the inconceivable ripened body—one should cause the disciple to abide in and meditate upon that. This is the ritual of the secret empowerment. Likewise, according to the higher sequence, one should seek a great consort endowed with the marks and offer her to the Guru along with appropriate gifts. Having supplicated as before, one should take the vows.

སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་དེ་བཞིན་ཏེ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་སྦྱོར་བ་ན། ། ཕྱག་འཚལ་ན་ནི་མ་རུང་འགྱུར། ། ཀུན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་སྦྱོར་བས། ། སྔགས་ཟློས་པས་ནི་བསམ་གཏན་བྱ། ། མདོར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། དེ་འདི་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། དམ་ཆོས་རབ་ཏུ་བསྟན་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཀྱང་ཡང་མི་བྲི། ། གླེགས་བམ་བཀླག་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། མཆོད་རྟེན་དག་གི་ལས་མི་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་ཕྱག་མི་བྱ། ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་འདོད་ན། ། ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མི་བཅིང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་བྱ་ཞེས་གསོལ་བར་བྱ། ། ཡང་ནི་མེ་ཏོག་གཏོར་བྱས་ནས། ། མཆོད་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི། ། ཚིགས་བཅད་ལན་གསུམ་གསོལ་བཏབ་ནས། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་བླང་། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་བདག་ཉིད་དང་། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པའི་མཆོག་སྨྲས་ནས། ། བདེ་ཆེན་ཟ་མ་ཏོག་གི་ནི། ། ལྷ་མོའི་བསྔགས་པ་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། དེ་དག་མདུན་དུ་གནས་པའི་ལག། གཡས་གཡོན་འོག་དང་སྟེང་བཞག་ནས། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ལྷ་མོ་འདི། ། སྔགས་འདི་ཡིས་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཡིད་འོང་གཟུགས་མ་འདི་ཉིད་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྤྱོད་དུ་གནང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་ཡིས། ། དམ་པའི་བདེ་བ་ཁྱོད་ཀྱིས་མྱོང་། ། དེ་ནས་རབ་མཉམ་བཞག་པ་ཡིས། ། དལ་བའི་བྱ་བ་རྣམ་གསུམ་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ནང་དུ་སེམས། ། རིན་ཆེན་དཀྱིལ་དུ་རྟོགས་པ་བྱ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོར་ལྡན། །

If one pays homage to the buddhas and bodhisattvas, And likewise to the śrāvakas and pratyekabuddhas, While engaging in the union of body, speech, and mind, It will become improper. Within the maṇḍala of the body, speech, and mind of Vajrasattva, One should perform meditative concentration while reciting the mantra By means of the union of the three vajras of meditative concentration. In brief, all sentient beings Should be exhorted by the vajra of meditative concentration. This is the thorough teaching of the sublime Dharma Of all the vajras. One should not draw maṇḍalas, Nor read scriptures, Nor perform the work of stūpas, Nor prostrate to the supreme three vajras. If one desires supreme enlightenment, One should not bind hand mudrās. One should request, "Please act in this way." Then, having scattered flowers, And having made the request three times with verses Such as "Vajra Offering" and so forth, One should correctly receive the wisdom of insight. Then, having spoken of the supreme samaya vows With the goddess herself, One should thoroughly proclaim the praise of the goddess Within the casket of great bliss. Placing the hands in front, With the right and left hands below and above, This blessed goddess Should be bestowed with this mantra: "This lovely-form lady Is permitted as the conduct of all buddhas. Through the stages of the maṇḍala wheel, You shall experience sublime bliss." Then, with the mind in perfect equipoise, Through the three gentle activities, One should place the mind within the vajra posture And realize it in the center of the jewel. One is endowed with the wheel of one's own deity.

དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དང་འབྲེལ་པ། ། ཡོལ་བས་བཅད་དེ་བདེ་མྱོང་ལ། ། སྔོན་བཞིན་དབང་བསྐུར་བྱས་ནས་ཐིམ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅་ཧཾ། གཏི་མུག་རང་བཞིན་གཏི་མུག་སྦྱོར། ། གཏི་མུག་དགའ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། གཏི་མུག་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་ན། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། ཞེ་སྡང་རང་བཞིན་ཞེ་སྡང་སྦྱོར། ། ཞེ་སྡང་དགའ་མ་དང་ལྡན་པར། ། ཞེ་སྡང་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་ན། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། འདོད་ཆགས་རང་བཞིན་འདོད་ཆགས་སྦྱོར། ། འདོད་ཆགས་དགའ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། འདོད་ཆགས་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་ན། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བདག་སྦྱར་ན། ། རྡོ་རྗེ་དགའ་མ་དང་ལྡན་པར། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་ན། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་གཡོན་པ་ཡི། ། ཕྱག་ནི་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་བཞག། དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་དཔང་བྱས་ལ། ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་པའོ། ། ཐབས་གཞན་གྱིས་ནི་སངས་མི་རྒྱ། ། དེ་བས་རིག་མ་འདི་ནི་མཆོག། ཆོས་ཀུན་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ། ། གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་པར་མཚོན་པ་ཡིན། ། དེ་བས་རྟག་ཏུ་འཁོར་བ་རུ། ། ཁྱེད་ཀྱིས་འབྲལ་བར་མ་བྱེད་ཅིག། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བླ་ན་མེད། ། བླུན་ཆེན་གང་ཞིག་འདའ་བྱེད་ན། ། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་དེ་ལ་མེད། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཞིར་ཡང་གྲགས། ། སྔོན་བཞིན་གཉིས་ནི་རྒྱས་བཏབ་པས། ། གསལ་ཞིང་རབ་དགའ་མཁའ་འདྲ་བའི། །

Connected with the Sovereign of the Expanse, Secluded by a curtain, they experience bliss. Having conferred empowerment as before, they dissolve. OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANURĀGA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. The nature of delusion is the union of delusion; Possessing the joy of delusion, When empowered by the stream of delusion, One becomes the identity of Vajra Delusion. The nature of hatred is the union of hatred; Possessing the consort of hatred, When empowered by the stream of hatred, One becomes the identity of Vajra Hatred. The nature of passion is the union of passion; Possessing the joy of passion, When empowered by the stream of passion, One becomes the identity of Vajra Passion. When the self is joined with the wisdom of insight, Possessing the Vajra Consort of Joy, When empowered by the stream of wisdom, One becomes the identity of the wisdom of insight. This is the wisdom of insight. Then the guru places his left hand Upon the crown of the disciple’s head. Taking all the Tathāgatas as witnesses, He bestows the conduct of awareness. One does not attain buddhahood by any other means; Therefore, this consort is supreme. Since all phenomena are non-dual, They are symbolized by means of duality. Therefore, within saṃsāra, You must never be separated from her. This is the unsurpassed conduct of awareness Of all the Buddhas. Any great fool who transgresses this Will not attain the supreme siddhi. Thus it is known as the foundation. Sealed as before by the two, It is luminous, intensely joyful, and like space.

མན་ངག་ཏུ་ནི་དེ་ཉིད་བརྟག། བླ་མ་དེ་བཞིན་གཤེགས་གྱུར་ན། ། སྙིང་གར་ཁུ་ཚུར་ཆོས་གོས་གཡོན། ། གཡས་པས་མཆོག་སྦྱིན་ཕྱག་རྒྱ་བྱ། ། བདག་ཉིད་བཞེངས་ནས་ལུང་སྟོན་བྱ། ། ཨོཾ་ཁྱོད་ལ་བདག་གིས་ལུང་འདི་སྟོན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་ཐར་བྱས་ནས། ། ཡང་དག་སྲིད་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། ས་བླ་ས་སྟེང་ས་འོག་ཏུ། ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ། ། རང་བྱུང་རང་ཉིད་གྲུབ་གྱུར་ཅིག། སྔགས་པ་གང་ལ་ལུང་འདི་བསྟན། ། དེ་ནི་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་གཙོ། ། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ། ། བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱིས་ལུང་བསྟན་ཡིན། ། ལུང་བསྟན་པའོ། ། ཇི་ལྟར་དབང་བསྐུར་ཐོབ་པ་ཡིས། ། སློབ་མས་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པར་མོས། ། དམ་ཚིག་གསུམ་གྱིས་དབུགས་ཕྱུང་ནས། ། འདི་ཡིས་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའོ། ། དམ་ཚིག་གསང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། རབ་ཏུ་ཞུགས་ནས་མཐོང་བས་ན། ། ཁྱོད་ནི་སྡིག་པ་ཀུན་ལས་གྲོལ། ། དེ་རིང་ཤིན་ཏུ་ཁོ་ནར་གནས། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི། ། ཕྱིན་ཆད་ཤི་བ་ཡོང་མེད་དེ། ། མི་ཐུབ་མི་ཤིགས་གཞན་གྱིས་ཀྱང་། ། རོལ་ཞིང་འཇིགས་པར་ག་ལ་འགྱུར། ། སྡུག་བསྔལ་སྲིད་ལས་མྱ་ངན་འདས། ། སྲིད་པ་གཏན་དུ་དག་པའི་ཕྱིར། ། ཡང་དག་འབྱུང་བ་སྟོན་པའི་མཆོག། སྲིད་པ་གཏན་དུ་དངོས་གྲུབ་པོ། ། དངོས་གྲུབ་དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་འདི། ། རིག་མ་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་བྱ། ། དམ་པའི་ཤེས་རབ་བསྟན་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ་པར་གསུངས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྤང་མི་བྱ། ། གང་ཞིག་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས། ། དེ་ནི་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། །

In the pith instructions, one should examine that very reality. If the guru has become a Tathāgata, he should place his fists at his heart with the saṃghāṭī robe over the left shoulder, and with the right hand, he should perform the mudrā of supreme generosity. Rising up, he should grant the prophecy: "Oṃ! I grant this prophecy to you: You are Vajrasattva, the Tathāgata. Having liberated you from the miserable realms of existence, for the sake of accomplishing the perfect state of existence, in the realms above the earth, upon the earth, and below the earth, may you be established as the self-arisen one known as Kye Rdo-rje Sems-dpa’ (Hevajra Vajrasattva). To whichever mantra practitioner this prophecy is granted, they shall be the chief of all beings. Regarding unsurpassed enlightenment, they are prophesied by all the Sugatas." This is the prophecy. Just as one who has received empowerment should be intent on proclaiming the qualities of the disciple, having been encouraged by the three samayas, one should utter this praise: "Since you have entered and seen the great secret maṇḍala of the samaya, you are liberated from all misdeeds. Today, you abide in the most excellent state. In this vehicle of great bliss, there is henceforth no death. Since it is invincible, indestructible, and cannot be harmed by others, how could there be any fear? Having transcended the suffering of existence, for the sake of the eternal purity of existence, you are the supreme teacher who reveals the authentic arising. Existence is eternally accomplished. This samaya and vow of accomplishment must always guard the vidyā consort. The teaching of sublime insight is said to be equal to all the Buddhas. One must not abandon the bodhicitta. Whoever is called the Vajra Mudrā, by the mere generation of that..."

སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་སྨད་མི་བྱ། ། མ་རིག་པ་དང་གཏི་མུག་གིས། ། དེ་ནི་བོར་བར་མི་བྱའོ། ། རང་བདག་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་དང་། ། དཀའ་ཐུབ་སྡུག་བསྔལ་གཟིར་མི་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བ་འདི་བཟུང་ནས། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་པ་འདི་ལས་འབྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ནམ་ཡང་སྤང་བར་བྱར་མི་རུང་། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་དང་མཉམ་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་སྨད་མི་བྱ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་མཉམ་ཕྱིར། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་སྨོད་བྱེད་ན། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྨད་པ་ཡིན། ། དེས་ནི་རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ། ། རིམས་དང་འོར་དང་དུག་དང་ནད། ། མཁའ་འགྲོས་གཙེས་དང་བཟུང་བ་དང་། ། བགེགས་དང་ཚོགས་བདག་དྲག་པོ་ཡིས། ། བསད་ནས་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། མཆོག་གི་དགེ་བ་མངོན་འགྱུར་བའི། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བླ་ཆེན་ལ། ། ནམ་ཡང་བརྙས་པར་བྱར་མི་རུང་། ། གུས་པས་བླ་མ་ཡོན་དུ་ནི། ། རྗེས་སུ་འཐད་པས་དབུལ་བར་བྱ། ། དེས་ནི་རིམས་ནད་ལ་སོགས་པ། ། ཕྱི་ནས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྒྲུབ། ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་དབུལ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་དེ་མཉམ་ཕྱིར། ། དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བྱིན་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་པས། ། ཚོགས་ལ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། ཅི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་འདིར་གནས་པས། ། ཁྱེད་ཀྱི་ཚེ་འདི་འབྲས་བུར་བཅས། ། དམ་ཚིག་ལྷ་དང་མཉམ་པ་རུ། ། གནས་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའོ། །

There is no doubt that you are a buddha. Do not disparage the sublime Dharma. Do not abandon it through ignorance or delusion. Do not completely renounce your own self, nor should you torment yourself with the suffering of asceticism. By maintaining this very bliss, the state of a perfect buddha arises from it. One must never abandon the mudrās of the vajra and bell. Because the guru is equal to a buddha, one must not disparage the vajra master. Since he is equal to all the buddhas, if one disparages the master, one is disparaging all the buddhas. By doing so, one will constantly experience suffering. One will be afflicted by fevers, dropsy, poison, and disease; tormented and seized by ḍākinīs, and killed by obstacles, Gaṇeśa, and fierce spirits, before going to hell. Therefore, with every effort, one must never treat with contempt the great vajra master, the source of supreme virtue. With devotion, one should offer gifts to the guru in a pleasing manner. By doing so, fevers and the like will not arise hereafter. Always fulfill your own samaya. Always worship the Tathāgatas. Always make offerings to the guru as well, for he is equal to all the buddhas. What is given to him is given to all the buddhas at all times. Since giving to him is the accumulation of merit, through that accumulation, supreme enlightenment will be attained. Why? Because by remaining steadfastly in this, your life in this world will bear fruit. There is no doubt that you will abide as one equal to the deity of the samaya.

རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། དེ་རིང་ཁྱེད་རྣམས་དབང་བསྐུར་བས། ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁམས་གསུམ་ན། ། རྒྱལ་པོ་གཙོ་བོ་བརྟན་པར་འགྱུར། ། དེ་རིང་བདུད་རྣམས་རྣམ་བཅོམ་ནས། ། གཞལ་ཡས་ཁང་མཆོག་དུ་ཆུད་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ནར། ། ཁྱབ་བདག་གིས་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། རབ་ཏུ་དང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དེ་དག་ཀུན་མཛོད་ཅིག། ཟད་མེད་རང་གི་དམ་ཚིག་བདེ། ། བདེ་བར་སེམས་བསྐྱེད་ལ་བསྙེན་ཅིང་། ། མྱུར་བར་འགྲོ་བའི་བདེ་ཆུ་རུ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འདྲ་བ་ཡི། ། མཉམ་པ་དེ་རུ་གྱུར་ནས་སུ། ། ཁྱོད་རྣམས་དེ་ལ་འགྲོ་བར་ཤོག། དབུགས་དབྱུང་བའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། སོགས་པའི་ཚིག་གིས་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། གནང་བའི་དབང་ནི་བླང་བར་བྱ། ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འདུལ་འགྱུར་བ། ། སེམས་ཅན་རང་བཞིན་དུ་འགྲོ་བགྱིས། ། དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་དོན། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་དག་པར་བྱ། ། ཉིན་རེ་ཡི་ནི་མཚམས་གསུམ་ལ། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་ལྡན་ནི། ། བསྒྲུབས་ནས་སྒྲུབ་པ་ཐུན་མོང་དང་། ། ཅིག་ཤོས་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། མི་སྣང་སྟོང་ནི་ཆུང་ངུ་ལ། ། མངོན་ཤེས་ཉི་སྟོང་བར་མ་ལ། ། རིག་འཛིན་དག་ནི་སྟོང་གསུམ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་འགྲོ་ཀུན་གཙོ། ། ཞི་བ་རྒྱས་པ་སོགས་ལས་གང་། ། དེ་ལས་གཞན་ནམ་གང་འདོད་ལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དུ་ཆགས་སྦྱོར་ན། ། བསྒྲུབ་པ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འོང་། ། རྡོ་རྗེ་བདག་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། འདོད་ཆགས་དེ་ཉིད་དོན་བསམས་ཏེ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕན་བྱེད་པའི། །

With the vajra, the Buddhas today confer empowerment upon you. In the three realms, O great king, you shall become a steadfast sovereign, the foremost of kings. Today, having utterly defeated the māras, in order to enter the supreme celestial palace, for the sake of buddhahood itself, the All-Pervading Lord has no doubt. With a mind of profound faith, take hold of all those vajras. Your own inexhaustible samaya is bliss; cultivate a blissful mind and attend to it. Quickly, in the river of the bliss of beings, having become equal to Vajrasattva, may you all proceed to that state. This is the granting of encouragement. Then the disciples, having prostrated, should receive the entire empowerment granted by the words beginning with "By the grace of the Guru’s feet." In whatever way beings are to be tamed, act in accordance with their nature. In that way, for the sake of sentient beings, purify attachment and the other afflictions. At the three junctions of each day, endowed with the application of the three samādhis, having practiced, one should accomplish both the common and the other siddhis. In the minor [attainment of] the invisible void, the intermediate [attainment of] the two thousand clairvoyances, and the vidyādharas of the three thousandfold world, one becomes a Vajradhara, the lord of all beings. Whatever activities there are, such as pacifying or enriching, or whatever else is desired—if one applies the passion of all maṇḍalas, accomplishment will be swiftly achieved. All the Vajra Lords, having contemplated the reality of that very passion, act for the benefit of all sentient beings.

བྱང་ཆུབ་འདོད་ཆགས་ལས་སྐྱེས་མཛད། ། དེ་བས་བྱང་ཆུབ་འདོད་བསྔགས་པས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ལས་བྱེད་ན། ། དེ་ཀུན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། དེ་དག་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་འདོད་ཀུན། ། དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དབུལ། ། གང་ཞིག་ཕོངས་པས་ཡིད་མི་བདེ། ། དད་པའི་མཆོག་ལྡན་དེ་ཡིན་ནོ། ། བཀའ་སྩལ་པའི་དབང་ངོ་། ། དད་པ་མཆོག་ཏུ་གུས་ལྡན་པས། ། བླ་མའི་ཞབས་ནི་སྤྱི་བོར་བླང་། ། ཇི་ལྟར་རྗེ་བཙུན་བཀའ་སྩལ་ལྟར། ། དེ་ལྟར་བྱ་ཞེས་སྤྱན་སྔར་གསོལ། ། བཀྲ་ཤིས་སྨོན་ལམ་དང་ལྡན་པར། ། ཡང་དག་གནས་པར་གྱུར་ཅིག་བརྗོད། ། སྣོད་རུང་བྱས་པའི་སློབ་མ་ལ། ། བླ་མ་ཤིན་ཏུ་དགྱེས་པ་ན། ། དེ་དག་ཀུན་ལས་གསང་བ་དང་། ། རབ་གསང་ཤིན་ཏུ་གསང་བ་ཡི། ། བསྒྲགས་མིན་མནའ་ཡིས་བཏབ་བྱས་ནས། ། སོམ་ཉི་མེད་པར་བཤད་པར་བྱ། ། འབྱོར་ལྡན་སློབ་མ་ཀུན་ཚོགས་ནས། ། སྦྱིན་སྲེག་གནས་སུ་གནས་བྱས་ནས། ། བླ་མ་སློབ་མ་སྦྱོར་བར་ལྡན། ། མར་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེན་རྣམས། ། སློབ་མས་གཡོན་པའི་མཐེ་བོང་ནི། ། བླ་མའི་གཡས་པའི་མཐེ་བོང་དང་། ། གུང་མོ་ཡིས་ནི་གཟུང་བྱས་ནས། ། སྡིག་པ་རྣམས་ནི་ཞི་བར་བྱ། ། དེ་བཞིན་དེ་རུ་ས་བདག་དང་། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ། ། ཞི་བར་བྱ་ཕྱིར་བདུན་ནམ་ནི། ། ཡང་ན་གསུམ་མམ་གཅིག་ཏུ་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་བཤད་དང་ཉན་པ་དང་། ། བསམ་དང་བསྒོམ་དང་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ། ། ཐ་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་གྲུབ་དང་། ། ཁྱོད་ཀྱིས་གྲོགས་ནི་མཛོད་ཅིག་ཅེས། ། གསོལ་བ་བཏབ་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། སྔོན་བཞིན་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་དང་། །

Enlightenment is born from passion; therefore, by praising the desire for enlightenment, if one meditates on the body, speech, and mind and performs the activities according to the ritual, all of these will be realized. All those who desire to attain enlightenment should offer everything with a joyful mind. One who is not distressed by poverty is one who possesses supreme faith. This is the empowerment of the command. With supreme faith and devotion, one should place the guru’s feet upon the crown of one’s head. In the presence of the guru, one should pray, "I shall act exactly as the venerable lord has commanded." Accompanied by auspicious prayers, one should say, "May you remain in perfect stability." When the disciple has been made a fit vessel and the guru is greatly pleased, one should explain all the secret, most secret, and extremely secret matters that are not to be proclaimed, having bound them with an oath, and teach without hesitation. Once all the wealthy disciples have gathered and are situated at the site of the fire offering, the guru and disciples should be in union. The disciples, holding the thumb of the left hand with the thumb and middle finger of the guru’s right hand, should pacify all misdeeds. Likewise, in that place, to pacify the lords of the earth, the directional protectors, kings, and so forth, one should perform the rite seven times, or three times, or once. Having prayed, "Please act as my companion in my own explanation and listening, reflection and meditation, and in the attainment of siddhis—even for the accomplishment of worldly goals," one should request them to depart. As before, all the offerings should be made.

གླུ་གར་སིལ་སྙན་ལ་སོགས་དང་། ། བཟའ་དང་བཏུང་བའི་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས། ། བདག་གཞན་འཁོར་ལོ་མཉེས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་པོག་སྣོད་ལག་ཐོགས་ཏེ། ། དྲིལ་བུ་གསིལ་ནས་པུས་མོ་བཙུགས། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། སྔགས་འདིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའོ། ། ཨོཾ་སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་མཛད་ནས་སུ། ། དངོས་གྲུབ་སྩལ་ཏེ་རིགས་པ་བཞིན། ། སངས་རྒྱས་ཡུལ་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཡང་ནི་འབྱོན་པར་མཛོད་ཅིག་མུཿ། ། དེ་བཞིན་ཨོཾ་དང་ཨཱཿདང་ཧཱུྃ། ། བརྗོད་པས་ཏིང་འཛིན་འཁོར་ལོ་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལ་བསྡུ་བྱས་ནས། ། དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་མོས། ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ། ཨཱདྱ་ནུ་ཏྤ་ནྣ་ཏྭཱཏ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བརྗོད་པས། གཟུགས་བརྙན་སྟོང་པ་ཉིད་དམིགས་ལ། ། སྣོད་གཙང་མ་རུ་བསྡུས་ནས་སུ། ། འདོད་པ་ལ་ནི་ཉུང་ཤས་སྦྱིན། ། ལྷག་མ་ཆུ་ཡི་སྐྱེ་བོ་སོགས། ། ཕན་ཕྱིར་གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་། ། འཕན་སོགས་སིལ་སྙན་རབ་ལྡན་པ། ། དགེ་འདུན་ཚོགས་ཀྱིས་བཏེག་ནས་སུ། ། ཆུ་བོ་ཆེན་པོར་བླུག་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོས་རི་མོ་དབྱི། ། བུམ་པ་བླ་རེ་ལ་སོགས་པ། ། སྤྱད་རུང་བླ་མས་བླང་བྱ་སྟེ། ། ལྷག་མ་གོང་བཞིན་དོར་བར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རུ་གཟུགས་བརྙན་དང་། ། གླེགས་བམ་ལ་སོགས་རབ་གནས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་བྱ་བ་གཞན་དུ་བཤད། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེར་ཤེས་བྱ། ། འདི་ནི་དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་པའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་དང་པོར་གསུངས། ། གཞན་དུ་ཁྱད་པར་མ་གཏོགས་པ། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པར་འདིར་ཤེས་བྱ། ། ཅུང་ཟད་ཡེ་ཤེས་དབང་ཐོབ་པས། ། འབེབས་པའི་ཆོ་གས་བྲི་བར་གསུངས། །

With song, dance, cymbals, and the like, And with the finest foods and drinks, One should please the wheel of oneself and others. Then, holding an incense burner in hand, Ring the bell and kneel; With this mantra, all the wisdom wheels Are requested to depart: Oṃ! Having acted for the benefit of all sentient beings, And having bestowed the accomplishments as is fitting, Please depart for the realm of the Buddhas. May you return once more! Muḥ! Likewise, by reciting Oṃ, Āḥ, and Hūṃ, The wheels of meditative absorption Are dissolved into the three vajras, And one should then contemplate them as being like space. Reciting: Oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt oṃ āḥ hūṃ svāhā, One should visualize the reflected images as emptiness. Having gathered them into a clean vessel, Give a small portion to those who desire it. For the benefit of the remaining beings, such as those in the water, The Saṅgha assembly, carrying parasols, victory banners, Pendants, and the like, accompanied by cymbals, Should carry the remainder and cast it into a great river. The lines should be erased with the tip of a vajra. The vases, canopies, and so forth, Which are fit for use, should be taken by the guru; The remainder should be discarded as before. Regarding the consecration rituals for the reflected images, The volumes, and so forth, within this maṇḍala, They are explained elsewhere; The wise should understand them from there. This is the first maṇḍala ritual Taught for the beginner yogi. Apart from the specific differences, The extensive ritual should be understood from here. For those who have slightly attained the power of wisdom, It is taught that they should draw it using the descent ritual.

ཁམས་གསུམ་སྐྱེ་བོས་སྨོན་འཛུགས་ཕྱིར། ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་བྱའོ། ། རི་རྩེ་ཉམས་ནི་དགའ་བ་དང་། ། ནགས་ཚལ་རབ་ཏུ་དབེན་པའམ། ། མཆོད་རྟེན་ཀུན་དགའ་ར་བ་སོགས། ། དགོན་པའི་གནས་སུ་སྤྱད་བྱའོ། ། བུ་མོ་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་མ། ། དེ་བཞིན་བཅུ་གཉིས་ལོན་པའི་ཁྱེའུ། ། ཆོ་རིགས་བཙུན་ཞིང་དྲང་པོར་སྐྱེས། ། རྨ་སོགས་སྤངས་དང་བཞིན་མཛེས་ཤིང་། ། སོ་ཡི་ཐགས་བཟང་རབ་གཙང་བ། ། སྐྲ་གནག་མིག་དཀྱུས་རིང་བ་དང་། ། རང་བཞིན་དུལ་བ་རིག་པ་ཆེ། ། བཟུང་ནས་དབབ་པར་རབ་ཏུ་བརྟག། དེ་ལ་གོང་དུ་སྨོས་པ་དང་། ། སྣོད་རུང་སོགས་ཀྱིས་ཞུས་ནས་སུ། ། དེ་རྣམས་དོན་དུ་ཚོགས་སྐྱེད་ཕྱིར། ། རྣམ་པར་དག་པའི་བཟླས་པ་བྱ། ། དེ་བཞིན་ས་བཙལ་ལ་སོགས་ནས། ། སྦྲན་པའི་ཆོ་གའི་བར་བྱས་ནས། ། ལྷ་དང་བུམ་པ་སེམས་ཅན་རྣམས། ། སྟ་གོན་དུ་ནི་གནས་པར་བྱ། ། ཐིག་སྐུད་རྡུལ་ཚོན་བྱིན་བརླབས་ན། ། གོང་གསུངས་སྣོད་ནི་ཁྲུས་བྱས་ཏེ། ། གོས་དང་རྒྱན་གྱིས་རབ་བཀླུབས་ཏེ། ། རི་སྐ་ལ་སོགས་ཀྱིས་བདུག་བྱ། ། དེ་ཡི་གནས་གསུམ་སྔ་མ་བཞིན། ། དབང་ཆེན་ཆུ་དང་རླུང་དཀྱིལ་འཁོར། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བྱིན་བརླབས་ལ། ། རྐང་མཐིལ་གཉིས་སུ་སྐུལ་བྱེད་པ། ། རླུང་གིས་སྦར་བས་སྡིག་པ་བསྲེག། ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་དབབ་པའི་ཕྱིར། ། རིགས་གསུམ་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་དྲིལ། ། འཇིགས་རུང་གར་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། དེ་ཡི་སྙིང་ག་ཕྱེ་བྱས་ནས། ། ཆུ་དང་མར་བཞིན་རོ་གཅིག་གྱུར། ། གཟི་བྱིན་ལ་སོགས་ལྡན་གྱུར་ན། ། བབས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ། ། སྤྱན་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཞུགས། ། ཁྲུ་གང་ཙམ་མམ་ཁྲུ་དོ་འམ། །

In order to inspire the beings of the three realms, one should not act otherwise. One should practice in a monastic site such as a delightful mountain peak, a forest in complete seclusion, or a stūpa and a pleasure grove. A girl twelve years of age, and likewise a boy who has reached twelve, of noble lineage and upright birth, free from sores and the like, with a beautiful countenance, fine teeth, and great purity, with black hair and long eyes, naturally disciplined and of great intelligence—having taken hold of such a person, one should thoroughly examine them for the descent [of the deity]. Having requested them through the aforementioned means and by way of their being suitable vessels and so forth, one should perform the pure recitation in order to generate the accumulations for their sake. Likewise, having performed the rites from the search for the site up to the invitation, one should place the deities, the vases, and the sentient beings in the preparatory stage. Once the marking lines and the colored powders have been consecrated, the aforementioned vessel should be bathed, thoroughly adorned with clothes and ornaments, and fumigated with incense such as uragasāra. At their three places, as before, the maṇḍalas of the great earth, water, and wind are consecrated with the three syllables. By stimulating the two soles of the feet, the wind is ignited and burns away the misdeeds. In order to cause the authentic descent of wisdom, with the vajra and bell as the nature of the three families, and with a terrifying dance, the heart of the person is opened, and they become of one taste like water and milk. When they possess splendor and so forth, it should be known by the signs of the descent. Locanā and Vairocana enter, to the extent of one cubit or two cubits.

ཁྲུ་ལྔ་ཙམ་མམ་བརྒྱད་ཙམ་དུ། ། འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ཚུལ་འབར་བར་འགྱུར། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་གོས་དཀར་ཞུགས། ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་དང་དབྱུང་བའི་སྔགས། ། དེ་བཞིན་སྙིང་པོ་རིག་པ་སོགས། ། མ་བསླབས་པར་ཡང་བརྗོད་པར་འགྱུར། ། མི་བསྐྱོད་མཱ་མ་ཀཱི་བབས་པས། ། འདས་དང་མ་འོངས་དུས་དག་གི། ། ཇི་ལྟར་བྱུང་འབྱུང་དངོས་པོ་རྣམས། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་ཡང་དག་སྟོན། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱིས་བསྟན་པར་བྱ། ། དེ་གཉིས་བླ་མ་སློབ་མའི་ཚུལ། ། ཐིག་འདེབས་དང་ནི་ཚོན་འགྱེད་དང་། ། ཕྱག་རྒྱའམ་སྐུ་སོགས་འགོད་པར་བྱེད། ། དེ་ནས་མདུན་དུ་འདུག་བྱས་ནས། ། ཇི་ལྟར་བགྱི་ཞེས་བཀའ་ནོད་བྱེད། ། མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་རབ་བྱས་ལ། ། ཡེ་ཤེས་ལྷ་ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། སྣོད་གཉིས་ཟས་དང་སྐོམ་རྣམས་དང་། ། ཡོན་གྱིས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་སུ། ། གྲངས་ལྷག་རུང་བར་བྱ་བ་སྟེ། ། རང་གི་གནས་སུ་གཏང་བྱའོ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་གནས་བསམ་དང་། ། མཆོད་དང་ཞུགས་དང་དབང་བསྐུར་བ། ། བསྡུ་བ་དང་པོ་རྣལ་འབྱོར་བཞིན། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བྱ་བའོ། ། འདིའམ་གོང་དུ་སློབ་མའམ། ། གཞན་དོན་རབ་ཏུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། བྲི་བའི་གསུང་གི་ཆོ་ག་ནི། ། གཞན་དུ་བཤད་པས་དེར་ཤེས་བྱ། ། འདི་ནི་ཅུང་ཟད་དབང་གྱུར་པའི། ། བྲི་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་རི་མོ་ནི། ། ཚུལ་འདི་དང་ནི་མཚུངས་ཞེས་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་དབང་སྒྱུར་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་ལས་རྒྱལ་མཆོག། རྫོགས་པའི་བསམ་གཏན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ། ། བླ་མའི་མན་ངག་རབ་ཐོབ་ཅིང་། ། སྦྱོར་ཤེས་དེ་དག་ལྷུར་ལེན་པ། །

To a height of about five or eight cubits, it becomes blazing in a terrifying and fearsome manner. The mantra of the garland and the mantra of emergence, as well as the essence mantras, the vidyās, and so forth, will be recited even without having been learned. Through the descent of Akṣobhya and Māmakī, the things that have occurred and will occur in the past and future times are perfectly revealed in a single instant. Then, one should teach by means of mantras. Those two, in the manner of guru and disciple, perform the laying of the lines, the spreading of the colors, and the arrangement of the mudrās or the forms and so forth. Then, having sat in front, one receives the command, "How should it be done?" Having performed various offerings, one requests the wisdom deities to depart. Having pleased them with two vessels of food and drink and with the ritual fee, one should make the excess count appropriate and send them to their own abodes. Then, one should perform the extensive ritual according to the four yogas, such as the visualization of the wheel, the offerings, the entry, the empowerment, and the first withdrawal. Whether this or the previous [ritual] is for a disciple or for the sake of others, the ritual for drawing [the maṇḍala] should be known from what is explained elsewhere. This is the teaching on the ritual of drawing for one who has attained a slight degree of mastery. It is said that for the practice as well, the drawing is similar to this method. A yogin who has gained mastery over wisdom should accomplish the practice through the illusory-like samādhi, by means of the meditative concentrations of the Supreme King of Maṇḍalas and the Supreme King of Activities. Having thoroughly obtained the guru’s pith instructions and being skilled in the application, one should apply oneself to those.

རྟགས་ཤེས་དང་པོ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། ཡུལ་ལ་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བའི། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཉག་གཅིག་དེས། ། དེ་འདྲའི་ས་བཅུ་མགོན་པོ་ཆེ། ། རང་གི་ནུས་པ་དང་ཕྲད་པ། ། མཉེས་བྱ་དེ་ཡིས་ཡང་དག་བླང་། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་མཆོད་པའི་ཚོགས། ། ཕྱི་རོལ་ནང་དུ་བཅས་སྔོན་སོང་། ། ཐལ་སྦྱར་པུས་མོ་བཙུགས་ནས་ནི། ། བླ་ཆེན་དེ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ། ། འཇིག་རྟེན་སྒྲོན་མཆོག་རྣལ་འབྱོར་ཀུན་ལ་འཕགས། ། ཁྱོད་ནི་སྐྱོན་རྣམས་དག་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། སྲིད་པའི་མཚོ་ལས་སེམས་ཅན་ཀུན་སྒྲོལ་བ། ། དེད་དཔོན་ཆེན་པོ་ཁྱེད་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བདག་ཅག་ཐབས་བྲལ་འཁོར་བར་འཁྱམས་གྱུར་ཏེ། ། མ་རིག་མུན་པས་བསྒྲིབས་པས་དམུས་ལོང་གྱུར། ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཟིར་ཡང་དག་དོན་མ་རྙེད། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྐྱབ་ཏུ་གསོལ། ། དེ་སྐད་གསོལ་ནས་དེ་ཡི་ཚེ། ། བླ་མ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེས། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་རབ་བསྐྱེད་ནས། ། ཚིག་འདིས་གནང་བ་སྦྱིན་པའོ། ། བུ་ཚུར་ཤོག་ཅིག་བསམ་གཏན་གྱི། ། འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ང་ཡིས་བསྟན། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་མཉམ་ཞོག་ལ། ། ང་ཡི་བཀོད་པ་ལྟ་བར་གྱིས། ། དེ་སྐད་གསོལ་ནས་བསམ་གཏན་གྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་པ་འདི་ཡིས་བསྒོམ། ། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། ། སྐད་ཅིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྫོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་འཁོར་ལོ་སྦྱར་བ་ཡིས། ། བསམ་གཏན་འཁོར་ལོ་རབ་རྫོགས་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་བསམ་གཏན་གྱིས། ། འཁོར་ལོ་ཅན་ཀུན་མངོན་སུམ་ཞུགས། ། གོང་གསུངས་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ནི། ། བསམ་གཏན་ལྡན་པས་མཉེས་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་བརྗོད་པས་འཁོར་ལོ་བསྐུལ། །

The first sign is the perfection of knowing; Free from attachment to objects, That unique Great Being, Such a protector of the ten grounds, Encountering his own power, Should be pleased and correctly accepted. Having first presented a collection of offerings, Such as flowers and so forth, both outer and inner, With palms joined and kneeling, One should supplicate that Great Guru: "Supreme lamp of the world, exalted above all yogis, You have reached the far shore, purified of all faults. You who liberate all sentient beings from the ocean of existence, Great Captain, I go to you for refuge. We have wandered in saṃsāra, devoid of means, Blinded and sightless, obscured by the darkness of ignorance. Though tormented by suffering, we have not found the true meaning. Great Being, I pray that you protect us!" When they have supplicated in this way, At that time, the Great Being Guru, Having generated great compassion, Grants permission with these words: "Come here, my child! I shall show you The great wheel of meditative concentration. You too, remaining in equipoise, Should behold my arrangement." Having spoken thus, one should meditate On the stages of the maṇḍala of meditative concentration. The spontaneously accomplished application Is perfected by instantaneous wisdom. By joining the Buddha-wheel, The wheel of meditative concentration is fully perfected. Through the wheel of wisdom and meditative concentration, All who possess the wheel enter into direct perception. The ritual of offering described above Should be performed to please [the deity] with meditative concentration. By reciting that very [mantra], the wheel is invoked.

ཞུགས་སོགས་གོང་བཞིན་རབ་བྱས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། མཐོང་བའི་ཡུལ་བཞིན་རྣམ་པར་གནས། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ནི་འཁོར་ལོ་ལ། ། གཉིས་མེད་འཁོར་ལོ་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་བརྗོད་ལ། ། ས་བཅུའི་མགོན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། དངོས་གྲུབ་རྟགས་ནི་ཤེས་བྱའི་ཕྱིར། ། མེ་ཏོག་འདོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ། སྐུའམ་དབུས་སུ་ནུབ་གྱུར་ན། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བབས་ན། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་བཤད། ། ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་རབ་བབས་ན། ། ཐུན་མོང་དངོས་གྲུབ་བརྒྱད་འགྲུབ་བོ། ། སྐུ་སྨད་ཆ་ནི་གར་འབབ་ཀྱང་། ། ཞི་སོགས་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བའོ། ། རིང་ཞིང་ཐལ་བས་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་། ། ད་དུང་རྒྱང་རིང་འགྱུར་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟ་བཞིན། ། བསྒྲུབ་པས་ཇི་བཞིན་དུས་ཐོབ་བོ། ། ཡེ་ཤེས་བབས་པའི་མཐུ་ཉིད་ཀྱིས། ། དམན་མཆོག་གསུམ་དང་རང་གི་ལས། ། ཇི་སྐད་བཤད་བཞིན་གྱིས་རབ་ཐོབ། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ཇི་སྙེད་པ། ། བླ་མའི་ཡེ་ཤེས་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། ། སྦྱར་བ་ཡིས་ནི་རྙེད་པའོ། ། དེ་ནས་མཁའ་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། རིག་པའི་ལྷ་མོ་ཁྲོ་བོ་ཚོགས། ། ཆུ་སོགས་རྐྱེན་བཟུང་གང་བར་བསམས། ། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་བུམ་པ་དང་། ། གསང་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་། ། བརྟུལ་ཞུགས་ལུང་བསྟན་དབུགས་དབྱུང་དང་། ། བཀའ་སྩལ་པ་རྣམས་རིམ་བཞིན་དབང་། ། དེ་ཡིས་དེ་ཡི་བྱང་ཆུབ་ནི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཆེ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕན་འདོད་པས། ། ངོ་མཚར་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་གྲུབ། །

Having performed the entry and so forth as described above, preceded by the descent of wisdom, one should abide in the manner of the objects of vision. Into the wheel of wisdom, the non-dual wheel should be inserted. Then, having uttered the words of blessing, in order to recognize the signs of accomplishment within the maṇḍala of the lords of the ten grounds, one should cast the flower. If it falls upon the body or in the center, one should accomplish Mahāmudrā. If it falls upon the face of the maṇḍala, it is explained that the accomplishment of mantra will be attained. If it falls precisely in the center of the navel, the eight common accomplishments will be achieved. Wherever it falls on the lower part of the body, the accomplishments of pacification and so forth will arise. If it falls far away or onto the ashes, the accomplishment will still be distant. Just as Mahāmudrā is accomplished, one will attain the result at the corresponding time. By the very power of the descent of wisdom, the three—low, middling, and supreme—as well as one’s own karma, will be attained exactly as explained. Whatever else there may be, it is found through the application of the power of the guru’s wisdom. Then, one should visualize the entire expanse of space filled with the Buddhas, Bodhisattvas, the assembly of knowledge goddesses and wrathful deities, and the conditions such as water. Through all of them, the empowerments of the vase, the secret, the wisdom-knowledge, the conduct, the prophecy, the encouragement, and the command are bestowed in succession. By means of these, their enlightenment—the great enlightenment of body, speech, and mind—is perfectly accomplished, desiring the benefit of all sentient beings, a truly great marvel.

བསམ་གཏན་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་གཏན་གྱིས། ། མཆོད་དང་དབང་བསྐུར་དེ་བཞིན་དུ། ། བྱས་ནས་གཞན་ལ་འགའ་ཡི་དོན། ། བསྒྲུབ་ཕྱིར་ལུང་འདི་བསྒོ་བའོ། ། ང་ཡིས་ཁྱེད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བཅུག་ཟིན་དབང་བསྐུར་ཡང་ཟིན་གྱིས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་སྒྲུབ་པོ་ལས། ། འདོད་བཞིན་དུ་ནི་གྱིས་ཤིག་ཅེས། ། གནང་ནས་བསྙེན་ལ་སོགས་པ་ལ། ། འཇུག་པར་གང་ཡིན་འགྱུར་བ་སྟེ། ། དེ་ཡིས་ཀྱང་ནི་ཁྱོད་ཤེས་བྱ། ། བསམ་གཏན་འཁོར་ལོས་སྦྱང་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་དེ་རུ་འཇུག་མི་ནུས། ། མཐོང་བའི་ཡུལ་ལ་མངོན་ཞེན་ཞིང་། ། བློ་གྲོས་ངན་ཞིང་སྦྱོར་བ་སྤངས། ། དད་ལྡན་སྣོད་རུང་དེ་མཐོང་ནས། ། དོན་རྣམས་ཡལ་བར་མི་འདོར་ཕྱིར། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་རབ་བསྐྱེད་ནས། ། དག་སོགས་ཆོ་ག་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། ཕྱི་ཡི་བྱ་བ་བསྟེན་བྱ་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་ཅུང་ཟད་དབང་གྱུར་ལྟར། ། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་ནི། ། དབང་བསྐུར་ཡང་དག་བརྩམ་བྱ་སྟེ། ། གཉིས་མེད་མན་ངག་གིས་སྦྱང་བྱ། ། དེ་བཞིན་སྐུ་སོགས་འཁོར་ལོ་ལ། ། ཆོ་ག་སྔོན་བཞིན་རྒྱས་བྱ་སྟེ། ཀུན་ཁྱབ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས། ། ཐམས་ཅད་དེ་རུ་རྣམ་དག་པས། ། བདེ་གཤེགས་གནས་སུ་མི་བསྐྱོད་དགོད། ། གཞན་གྱི་གནས་སུ་གཞན་བཀོད་དེ། ། གཉིས་ཤེས་རྡོ་རྗེ་མཚོན་ལ་སོགས། ། ཁྱད་པར་གཞན་ཡང་རྟོགས་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་སློབ་མ་སོགས། ། གོང་དང་འོག་གི་ཆོ་ག་རྣམས། ། སེམས་ཀྱི་འབའ་ཞིག་གཙོ་བོར་གསུངས། ། དམན་པ་ལས་ནི་མཆོག་མི་འགྱུར། ། སེམས་ཉིད་གླང་པོ་ཡན་ལྟ་བུ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་ལ་འཕྱན་བྱེད་པས། ། ངན་འགྲོ་གཡང་སར་ལྟུང་བར་འགྱུར། །

Through the maṇḍala of meditative concentration, and likewise through offerings and empowerments, having performed these, this oral instruction is bestowed for the sake of accomplishing the welfare of others. "I have already initiated you into the maṇḍala and also conferred the empowerment; therefore, act according to your desire toward the master and the practitioner," thus granting permission, one enters into the approach retreat and so forth. That which occurs should be understood by you as well, for the sake of purifying through the wheel of meditative concentration. The second [type of person] is unable to enter there: one who is attached to the objects of the senses, possesses inferior intelligence, and has abandoned application. However, seeing a faithful person who is a suitable vessel, and in order not to neglect their welfare, one should generate great compassion and engage in the external activities preceded by the rituals of purification and so forth. Once a slight mastery over wisdom is attained, having drawn a painted maṇḍala, one should properly begin the empowerment and purify through the instructions on non-duality. Likewise, for the wheels of the Body and so forth, one should perform the rituals extensively as before. Since the all-pervading wisdom of the dharmadhātu is completely pure within all, one should place Akṣobhya in the place of the Sugatas. Having arranged others in their respective places, one should also understand the other distinctions, such as the vajra symbols of the two [knowledges]. The rituals of the vajra master, the disciples, and so forth, whether superior or inferior, are taught to be primarily the mind alone. From that which is inferior, the supreme will not arise. The nature of the mind is like an elephant in rut; because it wanders among forms and so forth, it will fall into the abyss of the lower realms.

དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་བྱས་ལ། ། དྲན་པའི་ཐག་པ་དམ་པོ་ཡིས། ། དམིགས་པའི་ཀ་བ་ལ་བཏགས་ཏེ། ། འདོད་བཞིན་བ་ཡི་ཡུལ་སྤྱོད་པས། ། ཇི་ལྟ་བཞིན་དུ་འདུས་པར་བྱ། ། ཇི་སྐད་དུ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་གང་ནི། ། བརྟན་པའི་ཕྱིར་ན་སེམས་དཔར་བརྗོད། ། མཉམ་པར་གཞག་ན་ཏིང་འཛིན་ཏེ། ། དེ་བསྟན་པ་ལས་རྡོ་རྗེར་འགྱུར། ། སེམས་དཔའི་བྱིན་རླབས་སྦྱོར་བ་ལས། ། སླར་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཕྱིར། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལུས་ངག་གི། ། བྱ་བ་བསྟན་ཏེ་དྲང་སྲོང་ལྟར། ། དང་པོ་རབ་ཏུ་འདྲིད་པའོ། ། ཁང་སྐས་ཡན་ལག་དང་པོ་བཞིན། ། སྟེང་ཕྱིན་མ་ཡིན་དགོས་མེད་མིན། ། དེ་ཡི་རྟེན་གྱིས་དེ་བཟུང་སྟེ། ། དེ་ཉིད་འབའ་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱ། ། དེ་བས་སེམས་ལ་ཁྱད་པར་འབྱུང་། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། དེ་ཡི་ཞིང་ཁམས་ཡོངས་དག་པ། ། སེམས་ཉིད་འབའ་ཞིག་ལས་འབྱུང་སྟེ། ། མཚམས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཇི་ལྟ་དང་། ། ཀླུ་ཁྲོས་པ་ཡི་སེམས་བཞིན་དུ། ། མི་མཐུན་ལྟར་ཡང་སྣང་བ་སྟེ། ། དེ་བས་སེམས་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་སློབ་མ་རྣམས་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྒྲུབ་པ་པོའི་གང་ཟག་ནི། ། བརྟུལ་ཞུགས་སྡོམ་པ་སྔགས་ལྡན་པ། ། མི་བརྟན་ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་བྲལ། ། ཅུང་ཟད་ཡེ་ཤེས་དབང་གྱུར་པ། ། ཐུན་མོང་སྒྲུབ་པ་ཤེས་པར་བྱ། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུར་བཅས་པ་རྣམས། ། སྒྱུ་འདྲར་སེམས་ཅན་དབྱེར་མེད་རྟོགས། །

Having thoroughly realized that very reality, bind it to the pillar of the focal object with the firm rope of mindfulness. By engaging with the objects of the senses as desired, one should gather them just as they are. As it is said: "The mind of all sentient beings, Because it is stable, is called 'Sattva' (Being). When placed in meditative equipoise, it is 'Samādhi' (Concentration); Through its manifestation, it becomes 'Vajra' (Diamond). Through the application of the blessing of Sattva, It becomes once again 'Vajrasattva' (Diamond Being)." For the sake of the branch of the accumulation of merit, the Blessed One taught the activities of body and speech; like a sage, he first provides a gentle introduction. Just like the first step of a staircase, it is not the arrival at the top, yet it is not without purpose. By relying on that, one should grasp it and realize that very reality alone. From that, a distinction arises in the mind: the Sambhogakāya (Enjoyment Body) and Nirmāṇakāya (Emanation Body), and their completely pure realms, arise from the nature of mind alone. Just like the consciousness at the moment of death, or like the mind of an enraged nāga, they appear in discordant ways; therefore, one must realize the nature of mind. The detailed explanation of the ritual for conferring empowerment upon disciples by the three types of yogins is complete. Now, the ritual for the method of accomplishing the siddhis (attainments) will be explained. Regarding that, the individual who is a practitioner is one who possesses the vows of ascetic conduct and the mantra, who is not unstable and is free from the pride of being a deity, and who has gained some mastery over wisdom. One should understand this as the common accomplishment. One realizes that all things, both moving and non-moving, are like illusions and that sentient beings are indivisible.

ཐུན་མོང་ཅིག་ཤོས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི། ། སྒྲུབ་པར་ཡེ་ཤེས་དབང་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཡི་ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས། ། ཤིན་ཏུ་དབེན་པའི་རི་དགོན་དང་། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རི་བོ་དང་། ། ཀླུང་དང་འབབ་ཆུ་རྣམས་དང་ནི། ། དུར་གྱི་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་ཡང་། ། བསམ་གཏན་བསྡུས་པ་འདི་བསྒོམ་མོ། ། དགོན་པ་ཆེན་པོའི་ས་ཕྱོགས་ནི། ། མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་སོགས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། རི་བོ་དབེན་པ་དག་ཏུ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པས་འགྲུབ། ། ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་ཤིང་གཅིག་དྲུང་། ། མཚན་མ་གཅིག་དང་ཞི་གནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་དགུག་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་རྟག་ཏུ་བསྒྲུབ། ། དགོན་པ་ཆེན་པོའི་ས་ཕྱོགས་སམ། ། རབ་ཏུ་རྣམ་པར་དབེན་པའམ། ། རི་བོ་ནགས་འདབ་ཆུ་ངོགས་སུ། ། ཏིང་འཛིན་བྱས་ནས་ཏིང་འཛིན་འཐོབ། ། རྡོ་རྗེ་འགུག་གནས་མིག་སྨན་དང་། ། ཀ་པཱ་ལ་རུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡིད་དུ་འོང་དང་ཤིས་པའི་གནས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་རབ་ངེས་བྱ། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཤིས་པའི་ཟས། ། ཉི་མ་དང་ནི་ཟླ་བ་དང་། ། ཆུ་དང་ཤེལ་དང་སྨན་དང་དྲི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རིག་འཛིན་གྱིས། ། ལམ་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས། ། གླང་ཆེན་ཤ་ཡིས་མངོན་ཤེས་བསྒྲུབ། ། རྟ་ཡི་ཤ་ཡིས་མི་སྣང་བསྒྲུབ། ། འགུགས་པ་བ་ལང་ཤ་ཡིས་བསྒྲུབ། ། ཁྱི་ཤ་ཡིས་ནི་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ། ། ནུས་པ་ཡིས་ནི་དགུག་པར་བྱ། ། མེད་ན་བསམ་པས་རྣམ་པར་བརྟག། ། ངོ་བོ་ཉིད་དང་མཐུན་དག་དང་། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དེ་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གྲགས་ཆེན་མཉེས། འདོད་ཁམས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི། །

For the attainment of the common and the other [supreme] siddhis, one must be mastered by primordial wisdom (jñāna). In a place that accords with one’s mind—a mountain hermitage that is extremely secluded, or various types of mountains, valleys, flowing rivers, and even charnel grounds—one should meditate on this condensed dhyāna. In the regions of great hermitages adorned with flowers, fruits, and the like, or in secluded mountains, all siddhis are accomplished through their gathering. At a crossroads, at the foot of a solitary tree, at a single sign, or in a state of calm abiding (śamatha), the practitioner should always practice through the specific method of the vajra-summoning. In the regions of great hermitages, or in places of extreme seclusion, or at the edges of mountain forests and riverbanks, by practicing meditative concentration (samādhi), one attains samādhi. One should meditate on the vajra-summoning site, the eye salve, and the kapāla. The practitioner should firmly determine a pleasant and auspicious location. Regarding the auspicious food that accords with [the practice]: the sun, the moon, water, crystal, medicine, and fragrance—by means of the vidyādhara of Mahāmudrā, those skilled in the path [use] the mantra. With the flesh of an elephant, one accomplishes the superknowledges (abhijñā); with the flesh of a horse, one accomplishes invisibility; with the flesh of an ox, one accomplishes summoning; with the flesh of a dog, one accomplishes everything. One should summon through power; if that is absent, one should analyze through intention. Through that which accords with the essential nature and its own character, that is accomplished. By acting in this way, the Buddhas and the renowned Bodhisattvas are pleased. [This is the power] of the Lord of the World of the Desire Realm.

ལས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། གཙོ་བོ་གཟི་ཆེན་སྟོབས་དང་ལྡན། ། མདངས་བཟང་མཐོང་ན་ཡིད་དུ་འོང་། ། མཐོང་བས་བསྐུལ་བ་མ་བྱས་ཀྱང་། ། འཇིག་རྟེན་འདི་དག་དབང་དུ་འགྱུར། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། གསང་བ་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་སྟེ། ། ཡང་དག་སྔགས་ཀྱི་གསང་བ་འདི། ། རྨོངས་པའི་མན་ངག་སེམས་འདའོ། ། མི་སྣང་སྟོབས་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་འགུགས་པ་མཆོག་དག་ཀྱང་། ། དམ་ཚིག་འདི་ཡིས་རྣམ་པར་གྲུབ། ། གྲུབ་པ་ཡི་ནི་མཚན་མ་ནི། ། ཤིན་ཏུ་འབེབས་པ་ཐོབ་པ་ཡིས། ། གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་འགྱུར་ཏེ། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྫོགས། ། སྤྱི་ཡི་མཚན་མར་ཤེས་པར་བྱ། ། བཟླས་དང་བསྒོམ་དང་རང་ལྷ་ཡི། ། ཁྱད་པར་གང་ཡིན་རྟོགས་པར་མཛད། ། རྨི་ལམ་བྱེ་བྲག་རབ་བྱེད་པས། ། སོ་སོའི་མཚན་མ་ཤེས་པར་བྱ། ། བསམ་གཏན་ངག་གི་བཟླས་པ་ཡིས། ། དུས་སམ་བྱིན་རླབས་རབ་སྡུད་དུ། ། འདོད་པས་རྙེད་པའི་མཚན་མ་ནི། ། རྨི་ལམ་དུ་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། རྨི་ལམ་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཐ་དད་པར་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཐོབ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཐུ་མཉམ་པར་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དུ་ལྡན་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་རྒྱུད་དག་པ་ལ་སྣང་བར་བདག་ཉིད་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་བརྒྱ་བྱིན་དང་ཚངས་པ་དང་དྲག་པ་སོགས་པས་བདག་ཉིད་ལ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པར་མཐོང་བ་དང་།

One will attain the state of activity. The principal [deity] possesses great majesty and power; with a fine complexion, one is pleasing to behold. Even without being exhorted by the sight of them, these worlds will be brought under one's power. This is the supreme secret of all the buddhas, the awakening of the secret mantra. This secret of the authentic mantra transcends the mental instructions of the deluded. Through this samaya, the powers of invisibility and diligence, the accomplishment of the great samaya, and even the supreme vajra-summoning are fully achieved. The signs of accomplishment are obtained through the attainment of the "extreme descent"; one will undoubtedly succeed, and the branches of the accumulation of merit will be perfected. These should be known as the general signs. One should realize the specific distinctions of the recitation, the meditation, and one's own deity. By distinguishing the various types of dreams, one should know the individual signs. Through meditative concentration and verbal recitation, one gathers the time or the blessings. The signs of obtaining what is desired should be known in dreams. In dreams, one sees the various forms of buddhas and bodhisattvas; in dreams, one sees oneself having attained supreme wisdom and becoming equal in power to all the buddhas; in dreams, one sees oneself appearing in a pure continuum as the saṃbhogakāya, endowed with the major and minor marks; and in dreams, one sees Śakra, Brahmā, Rudra, and others making offerings to oneself with flowers and the like.

རྨི་ལམ་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱི་ནང་གི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་བདག་ལ་མཆོད་པར་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའམ། རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མམ་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའམ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་ལ་བཏུད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་བར་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་མངོན་དགའ་ལ་སོགས་པའི་ཞིང་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་དང་། དེ་དག་ཀྱང་ཐུགས་རབ་ཏུ་དགྱེས་ནས་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་ཆེན་པོ་གཏད་པར་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་བདག་ཉིད་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ལྷ་དང་ཀླུ་དང་གནོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པས་བསྐོར་ཞིང་ཆོས་བཤད་པར་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་བདག་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་གདུགས་དཀར་པོ་བཏེག་ཅིང་། སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་བཞག་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བར་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་གདོལ་བའི་བུ་མོའམ། ཁྱིའམ། རྟ་རྒོད་མ་ལ་སོགས་པའམ། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དེ་དག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པའི་མཚན་མའོ། ། གཞན་ཡང་རྨི་ལམ་ན་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་དགའ་ར་བ་དང་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་ལྷའི་བུ་མོ་གདུ་བུ་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་། སྙན་ཆ་དང་། མགུར་ཆུ་དང་། ནུ་འབུར་དང་། ཟུར་ཕུད་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ་དང་། མིའི་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་ཡིད་དུ་འོང་བ་བཅུ་དྲུག་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་མཐོང་བ་ནི་ཐུན་མོང་གི་འགྲུབ་པའི་མཚན་མའོ། ། རིགས་འཛིན་ལ་སོགས་ཡོངས་སྨིན་ལས། ། འཛམ་བུ་གསེར་འདྲའི་སངས་རྒྱས་འགྱུར། །

In dreams, one sees all the buddhas and bodhisattvas making offerings to oneself with the five outer and inner sensory qualities; in dreams, one sees oneself in the form of Vajradhara or the [deities] such as Vairocana; in dreams, one sees the three vajras, Locanā and the others, or all the buddhas of the ten directions bowing and prostrating to oneself; in dreams, one sees Akṣobhya and the others in realms such as Abhirati; and one sees them, being greatly pleased, entrusting one with the great treasury of the Dharma. In dreams, one sees oneself in the form of Śākyamuni and the others, surrounded by gods, nāgas, yakṣas, and so forth, teaching the Dharma. In dreams, one sees all the buddhas and bodhisattvas holding a white parasol over oneself in the sky, seating one upon a lion throne, and conferring the empowerment of a Dharma King. In dreams, engaging in union with a girl of the outcaste class, a dog, a mare, and so forth, are signs of the accomplishment of Mahāmudrā. Furthermore, seeing delightful parks and groves of various colors in dreams, and seeing divine maidens adorned with bracelets, armlets, earrings, necklaces, full breasts, and topknots, as well as seeing delightful human youths and maidens sixteen years of age adorned with all ornaments, are signs of common accomplishment. Through the full maturation of the vidyādharas and so forth, one becomes a buddha like the gold of Jambudvīpa.

དེ་བས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། ཅིག་ཤོས་མཚན་མར་ཤེས་པར་བྱ། ། སྔོན་དུ་བྱ་བའི་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ནི། སྔགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིས། ། དེ་དག་རབ་ཏུ་རྟོགས་བྱས་ནས། ། སྔོན་གྱི་ཕྱིར་ན་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ཅི་རིགས་གསང་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། དབེན་པར་གཙང་གཏོར་བྱས་ནས་སུ། ། བགེགས་བསྐྲད་ས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ། ། ཅིག་ཤོས་ལ་ཡང་གསོལ་བྱས་ནས། ། བཀའ་སྩལ་ས་ནི་བརྐོ་བར་བྱ། ། སྔོན་གྱི་རིམ་པ་ཤེས་བྱས་ལ། ། ས་སྟེངས་རྒྱན་དང་ལྡན་པ་དང་། ། དག་བྱའི་ཕྱིར་ན་གོང་བཞིན་དུ། ། དབང་བསྐུར་བླང་བས་ཡིད་སྦྱང་བྱ། ། རྡོ་རྗེས་ཁྱད་པར་བྱས་པ་ཡིས། ། ས་འཛིན་ལྟ་བུར་བྱིན་བརླབས་ལ། ། བདག་ཉིད་ཏིང་འཛིན་གསུམ་གནས་པས། ། དེ་དབུས་ང་རྒྱལ་གསུམ་ལྡན་བྱ། ། སྔོན་བཞིན་རྟག་སོགས་གསོལ་བཏབ་ནས། ། བྱིན་བརླབས་སྟངས་ཐབས་བརྩམ་པའོ། ། ཕུར་བུས་བཏབ་ནས་ས་སྲུང་སྟེ། ། ནུབ་གཅིག་སྟ་གོན་གནས་པར་བྱ། ། ལྷ་རྣམས་གནས་པར་བྱས་ནས་སུ། ། བྲོད་བསྐྱེད་མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་བརྩམ། ། དགོངས་པར་བྱ་ཕྱིར་གོང་མ་བཞིན། ། འཁོར་ལོ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ། ། ལྷ་མོ་བཞི་དང་མི་བསྐྱོད་པ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་བུམ་པ་ནི། ། རྫས་དང་ལྡན་པར་སྟ་གོན་བྱ། ། ཡོད་ན་བཅུ་དགུ་ངེས་པའོ། ། སྐུད་པ་ཚོན་རྩི་འདུས་བྱས་ལ། ། སྔོན་བཞིན་འབེབས་པའི་ཆོ་ག་བྱ། ། དེ་ཡིས་ཐིག་དང་ཚོན་བཏབ་ནས། ། ཞལ་སོགས་ལྡན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད། ། གཞན་ལ་མ་ཐོས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། གཟུང་བར་བྱ་ཕྱིར་སྔོན་བཞིན་བཤད། ། གནས་རྣམས་སྟོང་བ་མི་མཛེས་པས། ། དང་ཆུང་སྲིད་པས་དེ་མ་བསྔགས། ། མི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཕྱེ་མ་ཡིས། །

Therefore, all of these should be understood as the other signs. The supreme king of preliminary activities is as follows: the pure mantra practitioner, having thoroughly realized these, should perform the recitation of the secret mantra as appropriate for both [the self and the site], for the sake of the former. Having performed the purification and scattering of offerings in a secluded place, one should expel the obstructors and make a request to the earth. Having also made a request to the other [deities], one should dig the site as commanded. Having understood the previous sequence, the ground should be adorned and, for the sake of purification, one should train the mind by receiving empowerment as before. Having blessed the ground like a mountain holder by means of the vajra, one should abide in the three samādhis and maintain the three types of pride in its center. Having made requests as before for the permanent [deities] and so forth, one should begin the ritual of the blessed posture. Having struck with the ritual dagger (kīla) to protect the site, one should remain in the preliminary stage for one night. Having established the deities in their places, one should begin various offerings to generate joy. To ensure their attention, as before, one should make a request to the wheel. The four goddesses, Akṣobhya, and the vase of Amṛtakuṇḍalī should be prepared with the necessary substances; if available, nineteen is certain. Having gathered the colored threads and pigments, one should perform the descent ritual as before. Having laid the lines and colors with that, one should arrange the mudrās possessing the faces and so forth. To capture sentient beings who have not heard of this from others, it is explained as before. Since empty places are not beautiful, and because of the existence of the small [spirits], that is not praised. By means of the powder of humans...

ཞལ་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་མི་འགྱུ། ། ཡན་ལག་མ་རྫོགས་བྱིན་མི་རློབ། ། དེ་བས་ལྷ་ཡི་མཛེས་པ་བསྔགས། ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱའམ་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། ལྷ་རྣམས་རབ་ཏུ་གནས་བྱས་ནས། ། བྱིན་རླབས་སྔོན་དུ་མཆོད་པ་སོགས། ། བརྩམས་ཏེ་འབྱུང་གཏོར་ཁྱད་པར་དུ། ། རྣམ་རྒྱལ་(སྤྱོར་,སྦྱོར་)བས་སྐྱོན་བསལ་ནས། ། ཚིམ་པར་བྱ་ཕྱིར་ལྷ་རྣམས་ལ། ། ཇི་སྲིད་རྫས་ཀྱི་ཐབ་རྣམས་སུ། ། སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་མཉེས་བྱའོ། ། སློབ་མ་གཞུག་པའི་རིམ་པ་བཞིན། ། བདག་ཉིད་འཁོར་ལོར་ཞུགས་པར་བྱ། ། སྡིག་བཤགས་མེ་ཏོག་འདོར་བའི་བར། ། བྱས་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་གནང་བའི། ། སྔོན་བཞིན་བུམ་པ་གསང་བ་དང་། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། ། ལུང་བསྟན་དབུགས་དབྱུང་བཀའ་སྩལ་ཐོབ། ། དེ་ཡིས་བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་པའོ། ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་གང་ཞེ་ན། དང་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡི། ། རིག་འཛིན་སྒྲུབ་ཐབས་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཇི་བཞིན་བྱས་པའི་སྔགས་པ་ཡིས། ། ཐུན་མོང་ཅིག་ཤོས་བགེགས་བསལ་ནས། ། སྤྱི་གཟུགས་གྱུར་ནས་རྟག་པ་ལས། ། བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་པ་བསྒོམ། ། ལྔ་དང་བཞི་ལས་མཆོག་དང་པོ། ། རབ་བསྐྱེད་སྐྱེ་རིམ་བཞི་སྤངས་ནས། ། དྲི་ཟ་རབ་ཏུ་ཞུགས་བྱས་པས། ། དེ་ནི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞུ། ། རང་གི་ཚངས་པའི་སྤྱོད་པ་བཞི། ། མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་གྱུར་ནས། ། བསྐུལ་ཏེ་ཐིམ་གྱུར་ས་བོན་གྱུར། ། ཕྱག་མཚན་དེས་མཚན་བཤེས་གཉེན་ཞུགས། ། དེ་ལས་རྟག་པ་སྔོན་བཞིན་བསྐྱེད། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ། ། ཨོཾ་ལས་འཁོར་ལོ་ཨོཾ་གྱིས་མཚན། ། བསམས་ནས་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ།

The faces and so forth will not be complete; if the limbs are incomplete, the blessing will not occur. Therefore, the beauty of the deity is praised. Having performed the consecration of the deities through one’s own mudrā or by means of the mind, one should begin with the blessings, offerings, and so forth. In particular, having cleared away defects through the vijaya (victory) application, one should satisfy the deities with the bhūta-bali (elemental torma). Then, in the sacrificial hearths of the ritual substances, one should please them through fire offerings (homa). Following the sequence for admitting the disciples, one should enter the mandala oneself. Having performed the confession of misdeeds up to the casting of the flower, one receives the permission of the deities. As before, one obtains the vase, secret, insight-wisdom (prajñājñāna), and conduct empowerments, as well as the prophecy, the encouragement, and the oral instructions. Through that, one should begin the practice. What is the method of practice? First, the sādhana of the Vidyādhara of the Tathāgata shall be explained. The mantrin who acts accordingly, having cleared away the common and other obstacles, should meditate on the celestial mansion arising from the eternal universal form. From the five and the four, the first is supreme. Having abandoned the four stages of birth and generated [the deity], the gandharva enters and melts according to the ritual. One’s own four Brahmā-conducts become Māmakī and the others; having exhorted [the deity], they dissolve and become the seed-syllable. Marked by that hand-symbol, the spiritual friend enters. From that, the eternal [deity] is generated as before. At his heart, upon a moon, one visualizes a wheel marked with OṂ from the syllable OṂ. Having contemplated this, one blesses it with the mantra: Oṃ dharmadhātu-svabhāva-ātmako ’ham.

གཉིས་སོགས་མ་གཏོགས་དེ་ཕྱག་རྒྱས། ། གནས་ནས་སྔགས་འདི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཛི་ན་ཛི་ག་ཧཱུྃ། བརྗོད་པས་ཨོཾ་ལས་འོད་ཟེར་ཚོགས། ། དཀར་བའི་རྒྱུན་གྱིས་ནང་གསལ་ཏེ། ། བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་སྤྲོས་པའི། ། འོད་རྩེ་རྟག་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་བཀང་བྱས་ནས། ། སངས་རྒྱས་རྟག་པ་སྤྱན་དྲངས་ནས། ། རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གར་གཟུད། ། བརྟན་པའི་ངོ་བོས་ཕྱག་བྱས་ནས། ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་དུས་བཞིར་བསྒོམ། ། དེ་ནས་ཞག་བདུན་ལ་སོགས་ནས། ། ཉེ་བའི་མཚན་མ་མཐོང་ནས་ནི། ། འབྱུང་པོ་རྣམས་ལ་གཏོར་བྱིན་ནས། ། ཡང་ནི་སྦྱིན་པ་དེར་ཞེན་བྱ། ། འདི་ལྟ་བུ་ཡི་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ནི་རྒྱ་མཚོ་དག། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་ངེས་པ་རུ། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་བསྟེན་ནས་ནི། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འདྲ་བའི། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ནི་འབར་བའི་འོད། ། རྡོ་རྗེ་བསྐལ་པ་གསུམ་དུ་གནས། ། ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་རབ་བྱས་ཏེ། ། འོད་དཔག་མེད་བསྒོམས་མགྲིན་པ་རུ། ། ཨཱཿལས་པདྨ་ཨཱཿཡིས་མཚན། ། བསམས་ནས་བཟླས་བརྗོད་ཡང་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཧཱུྃ། ། དེ་ཡིས་སྔོན་བཞིན་འོད་དཔག་མེད། ། སྤྲོས་ཏེ་བཀུག་ནས་རང་ལ་བཙུད། ། བརྟན་བྱས་སྔོན་བཞིན་རབ་བསྒྲུབས་ནས། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་འགྲུབ་པར་ངེས། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་བསྟེན་བྱས་ནས། ། དེ་དང་འདྲ་བའི་འོད་ཐོབ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་བསྐལ་པ་གསུམ་དུ་གནས། ། སྔོན་བཞིན་མི་བསྐྱོད་རབ་བསྐྱེད་དེ། ། ཐུགས་ཀར་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་ལ། ། ཧཱུྃ་གིས་མཚན་པ་རབ་བསམས་ལ། །

Except for the two [previously mentioned], one should remain in that mudrā and meditate on this mantra: OṂ ĀḤ OṂ JINA JIKA HŪṂ. By reciting this, a mass of light rays from the OṂ becomes a white stream that clarifies the interior. From the pores of the skin, the tips of the light rays, which are a constant multitude, fill the entire expanse of space. Having invited the eternal Buddha, one should cause him to enter the pores of one’s own skin. Having prostrated with a stable essence, one should meditate again and again during the four periods of the day. Then, after seven days or so, once the proximate signs are seen, one should offer torma to the spirits and again apply oneself to that generosity. By possessing such an application, the vajra body, as vast as the ocean, will be accomplished without doubt within half a month. Having relied upon the one endowed with the five wisdoms, one becomes like Vairocana; the blazing light of the Buddha’s body remains for three vajra eons. Having performed everything as before, one meditates on Amitābha at the throat. Having visualized a lotus from ĀḤ marked with ĀḤ, one should also perform the recitation: OṂ ĀḤ ĀROLIKA HŪṂ. By that, as before, Amitābha is emanated, summoned, and inserted into oneself. Having stabilized it and accomplished it as before, it is certain to be accomplished within half a month. By possessing the five wisdoms and relying upon Vajradharma, one attains light similar to that and remains for three vajra eons. As before, one generates Akṣobhya; at the heart, one visualizes a vajra from HŪṂ marked with HŪṂ.

སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཧཱུྃ། སངས་རྒྱས་མི་བསྐྱོད་ཚོགས་རྣམས་ཀྱང་། ། བཙུད་ནས་ཆགས་པར་བྱས་ནས་སུ། ། སྔོན་བཞིན་ཉེ་མཚན་མཐོང་བསྒྲུབས་ནས། ། ཟླ་ཕྱེད་འགྲུབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་བསྟེན་ན་ནི། ། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་འདྲ་བ། ། ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་བསྐལ་པ་གསུམ་དུ་གནས། ། ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་རབ་གནས་ཏེ། ། མི་བསྐྱོད་ཆོ་ག་བཞིན་བསྐྱེད་ནས། ། ཐུགས་ཀར་རྡོ་རྗེ་བུམ་པ་རུ། ། ཨོཾ་བསམས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའོ། ། ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་ཛྙཱ་ན་རསྟུ་ཧཱུྃ། མི་བསྐྱོད་ཚོགས་བཀུག་སྔོན་བཞིན་དུ། ། ཞུགས་ནས་ཆགས་བྱས་ཉེ་བར་མཐོང་། ། གཏོར་མ་བཏང་ནས་རབ་བསྒྲུབས་ནས། ། ཟླ་ཕྱེད་མི་བསྐྱོད་འདྲ་བ་ཐོབ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་སྐུ་དག་དང་། ། གསུང་དང་ཐུགས་མཆོག་འདྲ་བ་འཛིན། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་མཆོད་པར་འགྱུར། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་སྔོན་བཞིན་བསྐྱེད། ། ཐུགས་ཀར་མཚན་མ་ལ་གནས་པའི། ། ཨོཾ་བཟླས་པ་ཡིས་འགྲུབ་པའོ། ། དེ་དང་འདྲ་བར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ས་མནྟ་ཛྙཱ་ན་རསྟུ་ཧཱུྃ། དེ་ཡིས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཚོགས། ། སྤྲོས་པ་བཀུག་ནས་རབ་ཏུ་བཙུད། ། བརྟན་བྱས་གོང་བཞིན་རབ་བསྒྲུབས་ནས། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་རབ་ཏུ་འགྲུབ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་བའི་འོད་དང་འདྲ། ། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་བདག་མེད་དང་། ། ཡེ་ཤེས་གསང་བའི་གནས་སུ་འགྱུར། ། འོད་དཔག་མེད་པ་བསྒོམ་བྱས་ལ། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་པདྨ་ལ། ། གནས་པའི་ཨོཾ་ནི་བཟླས་བྱས་པས།

One should perform the recitation of the mantra: OṂ ĀḤ HŪṂ VAJRA DHṚK HŪṂ. Having summoned the hosts of the Buddha Akṣobhya and caused them to become attached, and having accomplished the vision of the signs as before, there is no doubt that success will be attained within half a month. If one relies upon that which possesses the five wisdoms, one will become like the Teacher, the Vajra Mind, an ocean of the qualities of wisdom, and will abide for three vajra eons. Having performed the consecration of all as before, and having generated Akṣobhya according to the ritual, one should visualize the syllable OṂ in the vajra-vase at the heart and perform the recitation: OṂ DHARMADHĀTU JÑĀNARĀSTU HŪṂ. Having summoned the hosts of Akṣobhya as before, they enter, become attached, and are clearly perceived. Having offered the torma and accomplished the practice, within half a month one attains a state like Akṣobhya. One will hold a body, speech, and supreme mind identical to Akṣobhya, and throughout all world systems, one will be worshipped as Akṣobhya Vajra. One should generate Ratnasambhava as before. By reciting OṂ while abiding in the sign at the heart, success is achieved. One should accomplish it in that same manner: OṂ ĀḤ OṂ SAMANTA JÑĀNARĀSTU HŪṂ. By that, the hosts of Ratnasambhava are emanated, summoned, and thoroughly inserted. Having stabilized them and accomplished the practice as above, success is attained within half a month. One becomes like the light of Ratnasambhava, the Vajra of body, speech, and mind. That becomes the selfless state of enlightenment and the secret abode of wisdom. One should meditate on Amitābha, and by reciting the OṂ abiding upon the lotus at his heart:

། དཔག་མེད་འདྲ་བ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་པྲ་ཏྱ་བེཀྵ་ཎ་ཛྙཱ་ན་རསྟུ་ཧཱུྃ། འོད་དཔག་མེད་པའི་ཚོགས་སྤྲོས་པས། ། བཀུག་ནས་བརྟན་བྱས་ཆགས་བྱས་ནས། ། གོང་མ་བཞིན་དུ་རབ་བསྒྲུབས་ནས། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་འགྲུབ་པར་ངེས། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། དཔག་མེད་པ་ཡི་འོད་དང་འདྲ། ། འདི་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། སྔོན་བཞིན་དོན་ཡོད་གྲུབ་བསྒོམས་ལ། ། ཐུགས་ཀར་རལ་གྲིའི་ཡུ་བ་ལ། ། ཟླ་བའི་དབུས་སུ་ཨོཾ་བསམས་ལ། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བརྩམ་པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཀྲི་ཏ་ཨ་ནུཥྛ་ན་ཛྙཱ་ན་རསྟུ་ཧཱུྃ། དེ་ཡིས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཚོགས། ། སྤྲོས་ཏེ་བཀུག་བྱས་ཞུགས་བྱས་ལ། ། གནས་བརྟན་ངོ་བོར་ཆགས་བྱས་ན། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་དེ་དག་འགྲུབ། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་ཐོགས་མེད་འདྲ་བ་འོང་། ། དེ་ནི་དཔལ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་མཚོ། ། སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་སྣང་མཛད་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཨཱ་དཪྴ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་རསྟུ་ཧཱུྃ། སྔོན་བཞིན་ཞུགས་སོགས་རབ་བྱས་ནས། ། ཟླ་ཕྱེད་དེ་དང་འདྲ་བར་འགྲུབ། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ཏེ། ། སྣང་མཛད་མགོ་མགྲིན་ཐུགས་ཀ་རུ། ། འཁོར་ལོ་པདྨ་རྡོ་རྗེ་ལ། ། ཟླ་བའི་དབུས་ནས་ཨོཾ་གསུམ་གནས། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ་ཏྲི་ག་ཀ་ར་ཡ་རསྟུ་ཧཱུྃ། དེ་ཡིས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཚོགས། ། བཀུག་ནས་གནས་གསུམ་དུ་བརྟན་པར། ། བྱས་ནས་ཉེ་བའི་མཚན་མ་མཐོང་། ། གོང་བཞིན་བྱས་ན་ཟླ་ཕྱེད་འགྲུབ། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཡི། །

One should accomplish that which is like the Immeasurable. OṂ ĀḤ OṂ PRATYAVEKṢAṆA-JÑĀNA-RAS-TU HŪṂ. By emanating a host of Amitābha, having summoned, stabilized, and made them attached, and having accomplished it thoroughly as before, it is certain to be achieved in half a month. Like the light of the Immeasurable One of Body, Speech, and Mind Vajra, this will become the supreme path of the Mahāyāna for all sentient beings. Meditate on Amoghasiddhi as before; at the heart, upon the hilt of a sword, visualize an OṂ in the center of a moon, and begin the recitation of the mantra: OṂ ĀḤ OṂ KṚTĀNUṢṬHĀNA-JÑĀNA-RAS-TU HŪṂ. By that, having emanated and summoned a host of Amoghasiddhi, and having caused them to enter and become attached to the essence of the stable state, they will be achieved in half a month. One will come to possess the unimpeded vajra of Body, Speech, and Mind Vajra. That is the glorious ocean of wisdom, from which all the welfare of sentient beings arises. Likewise, having meditated on Vairocana, one should perform the recitation of the mantra: OṂ ĀḤ OṂ ĀDARŚA-JÑĀNA-VAJRA-RAS-TU HŪṂ. Having thoroughly performed the entry and so forth as before, it will be achieved in half a month, just like that. Having performed everything as before, at the head, throat, and heart of Vairocana, there are a wheel, a lotus, and a vajra, with three OṂs situated in the center of the moons: OṂ ĀḤ OṂ OṂ OṂ TRIGAKARAYA-RAS-TU HŪṂ. By that, having summoned the hosts of the three vajras and stabilized them in the three places, one sees the proximate signs. If performed as before, it is achieved in half a month. [The qualities of] Body, Speech, and Mind Vajra...

སངས་རྒྱས་སྣང་མཛད་འདྲ་བའི་མདོག། དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཡེ་ཤེས་དང་། ། སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ཡི་རིམ་པས་མི་བསྐྱོད་སོགས། ། རང་རང་ངོ་བོས་རབ་བསྒྲུབས་ན། ། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་ཕྱེད་གྲུབ་ནས། ། རྡོ་རྗེ་བསྐལ་པ་གསུམ་དུ་གནས། ། དེ་བཞིན་དེ་ལྟར་དེ་གཉིས་སམ། ། གཅིག་ལའང་གསུམ་དུ་གོམས་བྱས་ནས། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་མོས་པ་ཡིས། ། ཉུང་ངམ་ལྷག་པར་གནས་པར་འགྱུར། ། སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་རབ་བྱས་ལ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆོ་ག་བཞིན། ། བསྐྱེད་ནས་ཆོས་དབྱིངས་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ལག་པ་གཡས་པ་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད། ། འཁོར་ལོ་གསེར་སོགས་དངོས་བྱས་ལ། ། ཨོཾ་བསྐྱེད་ལྟེ་བར་རྟག་པ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བརྩམ་པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ན་ཛིཀ་ཙཀྲ་ཨརྠ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་རྟག་དཀྱིལ་འཁོར། ། བསྡུས་ཏེ་བཅུག་ནས་བརྟན་བྱས་པས། ། དྲོད་དང་དུད་འཐུལ་འབར་བ་དང་། ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་འཕར་བར་འགྱུར། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་སུ་བསམས་ནས། ། ལག་ཏུ་བབས་ནས་སྤྱན་མས་བཟླ། ། འབྱུང་པོ་རྣམས་ལ་གཏོར་སྦྱིན་ལ། ། ཆགས་བྱས་ཟླ་བ་ཕྱེད་ནས་འགྲུབ། ། རི་རབ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི། ། རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡུལ་སྙེད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་དང་འདྲ་བ་ཀུན། ། དེ་ཡི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་འགྱུར། ། སྔོན་བཞིན་མི་བསྐྱོད་རབ་བསྒོམས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དངོས་བྱས་ཧཱུྃ་བསྐྱེད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷྲྀཀ་བཛྲ་ཨརྠ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་སྤྲོ་དང་བསྡུ། །

The color is like that of the Buddha Vairocana; through that, the wisdom of awakening and the wisdom of the three bodies will be accomplished. By that sequence, if Akṣobhya and the others are thoroughly accomplished in their respective essences, then after the glorious half-moon is achieved, one will remain for three vajra aeons. Likewise, having familiarized oneself with those two or even with one in three ways, the sons of the Conquerors, through their devotion, will remain for a shorter or longer duration. Having performed everything as before, and having generated Vairocana according to the ritual, one blesses the dharmadhātu and generates a wheel in the right hand. Having made a wheel of gold or other materials, one generates the syllable OṂ and meditates intensely on the great wheel of the Permanent One at its hub, then begins the recitation of the mantra: OṂ ĀḤ JINA JIK CAKRA ARTHA SIDDHI HŪṂ SVĀHĀ. By summoning the permanent maṇḍala with light rays, gathering and entering it, and making it stable, it will become warm, emit smoke, blaze, and leap into the sky. Having visualized SU above it, it falls into the hand; then Locanā recites. By giving torma offerings to the spirits and making offerings, accomplishment is achieved after half a month. All those who are like Vajradharas, as numerous as the subtle atoms of thirty-six Mount Merus, will follow after him. As before, having thoroughly meditated on Akṣobhya, one makes a vajra, generates the syllable HŪṂ, and meditates on the wheel of the Vajra family; the recitation of the mantra should be performed: OṂ ĀḤ VAJRA DHṚK VAJRA ARTHA SIDDHI HŪṂ SVĀHĀ. This is the emanation and reabsorption of the Vajra family.

བརྟན་པར་བྱས་ལ་ཆགས་བྱས་ནས། ། སྔོན་བཞིན་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་གྱུར་ན། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་འགྲུབ་པར་ངེས། ། རི་རབ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི། ། རྡུལ་ཕྲན་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཡི། ། དེ་སྙེད་ཀྱི་ནི་བུད་མེད་རྣམས། ། ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་བདག་གིར་འགྱུར། ། དྲག་པོ་དག་གིས་ཕྱག་བྱས་པས། ། ཁམས་གསུམ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོར་འགྱུར། ། སྔོན་བཞིན་རྒྱས་པར་རིན་ཆེན་འབྱུང་། ། བསྒོམས་ནས་སྭ་བསྐྱེད་རིན་ཆེན་དངོས། ། རིན་ཆེན་རིགས་ཀྱི་ལྷ་བསྒོམས་ལ། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿརཏྣ་དྷྲྀཀ་རཏྣ་ཨརྠ་སིདྡྷི་སྭཱ་ཧཱ། རིན་ཆེན་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀུན། ། སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བས་བརྟན་བྱས་ནས། ། ཉེ་བའི་མཚན་མཐོང་སྔོན་བཞིན་བསྒོམས། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་འགྲུབ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་བསྟེན་ན་ནི། ། བསྐལ་བ་གསུམ་གྱི་ཡུན་གནས་ཤིང་། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། གསང་བ་གསུམ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད། ། དེ་བཞིན་དཔག་མེད་ཚེ་བསྒོམས་ལ། ། གསེར་སོགས་པདྨ་ཨཱཿལས་སྐྱེས། ། ལྟེ་བར་གསུང་རིགས་ལྷ་བསྒོམས་ལ། ། བཟླས་བརྗོད་རབ་ཏུ་བྱ་བའོ། ། ཨོ་ཨཱཿཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཀ་མ་ལ་ཨརྠ་སིདྡྷི་སྭཱ་ཧཱ། དེ་སྤྲོས་གསུང་གི་རིགས་བཀུག་ནས། ། བཅུག་ནས་བརྟན་བྱ་ཡང་ཡང་བསྒོམ། ། མཚན་མ་ཐོབ་ནས་གཏོར་མ་བཏང་། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་དེ་འགྲུབ་འགྱུར། ། རི་རབ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི། ། རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡུལ་སྙེད་ལ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། དག་པའི་བདག་ཉིད་འཇོག་པར་བྱེད། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྔོན་བཞིན་བསྒོམ། ། རལ་གྲི་དངོས་བྱས་ཧ་ལས་བསྐྱེད། ། ལས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཡུ་བར་བསྒོམ། །

Having stabilized and become attached, if one practices thoroughly as before, accomplishment is certain within half a month. One will come to possess as many virtuous women as there are atoms in thirty-six Mount Merus. By being prostrated to by the fierce ones, one becomes the great Vajra of the three realms. As before, the Jewel Source (Ratnasambhava) arises extensively. Having meditated and generated the self as the actual Jewel, one should meditate on the deity of the Jewel family and perform the mantra recitation: OṂ ĀḤ RATNADHṚK RATNĀRTHASIDDHI SVĀHĀ. Having emanated and gathered all the deities of the Jewel family, and having stabilized them, one meditates as before upon seeing the proximate signs; there is no doubt of accomplishment within half a month. If one relies upon the five wisdoms, one will remain for the duration of three eons, and all the Buddhas of the ten directions will honor one’s three secrets. Likewise, having meditated on Amitāyus, a lotus made of gold and so forth arises from ĀḤ. Having meditated on the deity of the Speech family at the navel, one should perform the recitation: OṂ ĀḤ ĀROLIK KAMALĀRTHASIDDHI SVĀHĀ. Having emanated that and summoned the Speech family, one inserts them and stabilizes them, meditating again and again. Once the signs are attained, one offers the torma; within half a month, that will be accomplished. One establishes the pure self in the maṇḍala of the Buddhas and Vajras, as numerous as the most subtle atoms of thirty-six Mount Merus. One should meditate on Amoghasiddhi as before. Having made the actual sword, one generates it from HA; one should meditate on the deities of Activity at the hilt.

སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བརྩམ་པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཔྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཁདྒ་ཨརྠ་སིདྡྷི་སྭཱ་ཧཱ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སྤྲོ། ། བསྡུ་ཞིང་བཅུག་ནས་ཆགས་བྱས་ན། ། དེ་མཚན་མཐོང་ནས་སྔོན་བཞིན་བསྒྲུབ། ། ཟླ་ཕྱེད་ཀྱིས་ནི་ངེས་པར་འགྲུབ། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱིས་རབ་མཆོད་ཅིང་། ། ཚངས་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་ཀྱང་བྱས། ། སྟོང་གསུམ་ན་ནི་མཆོག་ཏུ་དཔའ། ། མི་མཆོག་གསང་བ་འཛིན་པར་འགྱུར། ། གང་རྣམས་འདོད་དང་བསམ་པ་དག། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ལས་རབ་བྱུང་བ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་གྲུབ་པའི་མཆོག། སངས་རྒྱས་སྐུ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། གང་གཱའི་བྱེ་སྙེད་ཐམས་ཅད་དུ། ། གྲུབ་པ་ཀུན་དུ་རྣམ་པར་སྤྱོད། ། དམ་ཚིག་དམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རིག་པ་འཛིན་པའི་གཙོ་བོར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ནི་རབ་བསྒོམས་པས། ། དེ་ནི་དམ་ཚིག་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ཏེ། ། འཇམ་དཔལ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས། ། ཐུགས་ཀར་རལ་གྲིའི་ཡུ་བ་ལ། ། ཧཾ་གི་འོད་ལྡན་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཾ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་ནང་གསལ་ནས། ། བ་སྤུ་ལས་བྱུང་འོད་ཟེར་ལྔས། ། ཐམས་ཅད་འཇམ་དཔལ་སྐུར་བྱས་ཏེ། ། བཀུག་ཅིང་བུ་གར་ཐིམ་པར་བྱ། ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་བརྟན་བྱས་པས། ། བ་སྤུ་དབང་པོ་གཞུ་མཐོང་ནས། ། འབྱུང་པོ་གཏོར་བྱིན་ཆགས་བྱས་ན། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱིས་ངེས་པར་འགྲུབ། ། འཇམ་དཔལ་དམ་ཚིག་ལོངས་སྤྱོད་ལ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ས་བཅུ་དག་ལ་གནས་པ་ཡི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་འགྱུར་རོ། །

Begin the recitation of the mantra: OṂ ĀḤ PRAJÑĀDHṚK KHADGA-ARTHA-SIDDHI SVĀHĀ. Emanate the deities of the Action Family; having gathered and absorbed them, if one performs the rite of passion, then upon seeing the signs, one should practice as before. Within half a month, one will certainly achieve accomplishment. One will be highly honored by all the three realms and even prostrated to by Brahmā and others. One will be the most heroic in the trichiliocosm and become a supreme human who upholds the secret. Those who possess the desires and intentions of the Vajra Body, Speech, and Mind, and who have emerged from the Vajra Mind, bestow such siddhis. One will become like the Buddha’s body, possessing the supreme accomplishments of the wheel and so forth. One will roam everywhere throughout as many worlds as there are grains of sand in the Ganges. One will become the chief of the Vidyādharas of all the supreme samayas. By meditating intensely on the Vajra Body, one will become the supreme samaya. Having performed everything as before, the ritual for generating Mañjuśrī is complete. At the heart, upon the hilt of a sword, one should perform the recitation of the radiant syllable HAṂ: OṂ ĀḤ HAṂ MAÑJUŚRĪ HŪṂ PHAṬ. Through its light, the interior is illuminated; then, with five-colored light rays emerging from the pores, all are transformed into the body of Mañjuśrī. Having summoned them, they dissolve into the apertures. By stabilizing this again and again, and having seen the rainbow-like pores, if one performs the rite of passion while offering the bali to the spirits, one will certainly achieve accomplishment within half a month. One will partake in the samaya of Mañjuśrī and, possessing the Vajra Body, Speech, and Mind, will become a Bodhisattva dwelling on the ten grounds.

ཡང་ནི་འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་བསྒོམ། ། རལ་གྲི་ཡུ་བར་བཅུག་འཕན་གནས། ། བཟླས་བརྗོད་བྱས་ལ་གོང་བཞིན་དཔག། དེ་དང་འདྲ་བར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཐླིཾ་མཉྫུ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་ཡང་། ། འོད་ཟེར་འབར་བར་གྱུར་པ་ཡིན། ། རྡུལ་ཕྲན་རྡོ་རྗེ་ལུས་ངག་གི། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཀུན་ཤེས་བྱ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་བཅུ། ། ལོངས་སྤྱོད་དང་པོ་རྫོགས་པ་ལ། ། མཚན་མ་ཡིས་ནི་དེ་འདྲ་འགྲུབ། ། ཐོ་བ་དབྱུག་པ་པདྨ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དབྱུག་གསལ་ཞིང་། ། རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་རྣམས། ། དངོས་བྱས་འཁོར་ལོ་གཅིག་བསྒོམ་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཨཱཿཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་མུདྷ་ར་སིདྡྷི་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཔྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་བཛྲ་དྷ་ན་ད་སིདྡྷི་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཔདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་པདྨ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿབིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་བཛྲ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཊཱཀྐི་རཱ་ཛ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿནཱི་ལ་དཎྜཱི་དཎྜ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿམ་ཧཱ་བ་ལ་ཏྲི་ཤཱུ་ལ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཨ་ཙ་ལ་ཁཏྒ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཙཀྲ་ཝརྟི་ཙཀྲ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿསུཾ་བྷ་བཛྲོ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ། དེ་ཡིས་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་བཀུག་སྟེ། ། བཅུག་ནས་བརྟན་པར་བྱས་ནས་སུ། ། སྔོན་བཞིན་གཏོར་སོགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་ན། དེ་འདྲ་ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་འགྲུབ། ། ཡང་ན་རྟག་པ་འོད་དཔག་མེད། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་མཚན་མ་རྣམས། ། བསྒྲུབས་ཏེ་རང་གི་ལྷ་བཅུག་པས། ། ཟླ་ཕྱེད་དེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། མི་སྣང་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱའོ། ། སྔོན་དུ་སྤྱི་ཡི་ཆོ་ག་སོགས། །

Alternatively, one should meditate on Mañjuśrī in the same way. Inserting a sword into its handle, it should be placed in the phaṇa [ornament]. Having performed the recitation, one should measure it as before; one should accomplish it in a manner similar to that. OṂ ĀḤ THLĪṂ MAÑJU HŪṂ SVĀHĀ. Within half a month, it will become ablaze with light rays. The vajra-body of the subtle particles of body and speech will become like the Vajra Body. All should be understood as previously described. Regarding the ten [deities] such as Yamāntaka, when the first enjoyment is perfected, it is accomplished by means of the signs. The mallet, the staff, the lotus, the vajra-hook, the clear staff, the sword, the wheel, and the vajras—having made these into a single wheel, one should meditate and recite: OṂ ĀḤ YAMĀNTAKṚT MUDGARA SIDDHI HŪṂ. OṂ ĀḤ PRAJÑĀNTAKṚT VAJRA DHANADA SIDDHI HŪṂ. OṂ ĀḤ PADMĀNTAKṚT PADMA SIDDHI HŪṂ. OṂ ĀḤ VIGHNĀNTAKṚT VAJRA SIDDHI HŪṂ. OṂ ĀḤ ṬAKKIRĀJA AṄKUŚA SIDDHI HŪṂ. OṂ ĀḤ NĪLADAṆḌĪ DAṆḌA SIDDHI HŪṂ. OṂ ĀḤ MAHĀBALA TRIŚŪLA SIDDHI HŪṂ. OṂ ĀḤ ACALA KHAḌGA SIDDHI HŪṂ. OṂ ĀḤ CAKRAVARTI CAKRA SIDDHI HŪṂ. OṂ ĀḤ SUMBHA VAJRO SIDDHI HŪṂ. By means of that, the host of wrathful deities is summoned; having inserted them and made them firm, if one accomplishes it through the torma and so forth as before, it will be accomplished within half a month. Alternatively, by accomplishing the signs of the eternal Amitābha and Akṣobhya and inserting one's own deity, one will become like that within half a month. The ritual for accomplishing invisibility shall now be explained. First, the general ritual and so forth...

རྒྱས་པར་རབ་ཏུ་བཤད་འགྱུར་ཡང་། ། བདེ་བླག་ཏུ་ནི་རྟོགས་བྱའི་ཕྱིར། ། ཡང་ནི་ཐུགས་རྗེས་བསྡུས་ཏེ་བསྟན། ། མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། འཛབ་བཟླས་ཆོ་ག་ལ་སོགས་ནས། ། ལྷས་དབང་བསྐུར་བའི་པར་ཞུགས་ལ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་པར་བྱ། ། བགེགས་བཟློག་ཆོ་ག་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། བརྒྱད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་སྙིང་པོ་བསྐྱེད། ། ཆོས་དབྱིངས་བྱིན་རླབས་ལུས་ཀུན་ལ། ། གནས་བཞི་མ་གཏོགས་ཁཾ་གིས་མཚན། ། ཨོཾ་ཨཱཿཁཾ་ག་ན་ཁ་གརྦྷ་ཧཱུྃ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་སྐུར་བྱས་ལ། ། བཀུག་སྟེ་ཁཾ་ཀུན་ལ་བསྟིམས་ལ། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་སྟོང་པར་བསམ། ། བདག་གི་ཡན་ལག་མི་མཐོང་སོགས། ། འབྱུང་པོ་གཏོར་མ་ཡང་བྱིན་ཏེ། ། ཆགས་བྱས་(ཡད་.ཡང་)དུ་བསྒྲུབ་འགྱུར་ན། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་མི་སྣང་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་མཆོད་པ་དང་། ། བསྐལ་པ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་གཟིགས་འགྱུར། ། གཞི་ཡི་འབྲས་བུ་གཞན་ཡིན་ཕྱིར། ། དེ་བཤད་གསང་བའི་ཐིག་ལེ་ལས། ། རིམ་པ་འདི་བཞིན་ཚིག་འགྲུབ་པ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་བསྒྲུབ་པ་བཤད། ། ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་རབ་བྱས་ལ། ། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལྕེ་ཧྲཱིཿལས་པདྨ་ནི། ། འདབ་བརྒྱད་མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧྲཱིཿལོ་ཀེ་ཤྭ་ར་བྷ་དྷ་ན་ཨརྠ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། བཟླས་པ་ཐོས་པས་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ནི་བསྐུར་བྱས་ཏེ། ། བཀུག་སྟེ་ལྕེ་ལ་བཅུག་ནས་ནི། ། གནས་བརྟན་ངོ་བོར་ཆགས་པར་བྱ། ། ལྕེ་དེ་རྡོ་རྗེ་མཐོང་གྱུར་ནས། །

Although it will be explained in detail, in order to facilitate easy understanding, it is taught again in a condensed form through compassion. A yogi who has attained the signs should sit upon a comfortable seat, having engaged in the ritual of mantra recitation and so forth, up to the empowerment by the deity. Beginning with the ritual for averting obstructors, one generates Ākāśagarbha by means of the eight [syllables]. Through the blessing of the dharmadhātu, the entire body is marked with the syllable Khaṃ, except for the four places. Oṃ āḥ khaṃ gaṇa-kha-garbha hūṃ. By its light, the Buddhas are transformed into the body of Ākāśagarbha; having summoned them, they are dissolved into all the Khaṃs, and one should contemplate them as empty like space. Having given the bali offering to the spirits, such as the inability to see one's own limbs, if one practices repeatedly, one will become invisible within half a month. By repeatedly making offerings to the Buddhas and Bodhisattvas and remaining [in practice] for an eon, one will not be seen even by the Buddhas. Because the result is different from the basis, that is explained in the Guhyatilaka; the accomplishment of Lokeśvara is explained through the completion of the words according to this sequence. Having performed everything as before, one should meditate on Avalokiteśvara. From the Hrīḥ at his tongue, an eight-petaled lotus arises, and in front of it is a vajra. Oṃ āḥ hrīḥ lokeśvara-badhana-artha-siddhi hūṃ svāhā. By hearing the recitation, the Buddhas bestow the empowerment of Lokeśvara; having summoned them, they enter the tongue and one should become attached to the essence of the Elder. Once that tongue is seen as a vajra, [the accomplishment is achieved].

གཏོར་མ་བྱིན་ཏེ་ཡང་ཡང་བསྒོམ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་ངེས་པ་རུ། ། ཚིག་གི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ། ། བདེན་པ་རུ་ནི་སྨྲ་བ་དང་། ། ཤགས་དང་རྒོལ་བ་སུན་འབྱིན་དང་། ། ཀུན་ཐོས་རྣམས་ནི་ཡིད་འོང་བར། ། འགྱུར་བ་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ལས་ཡང་ནི་སྒྲུབ་པའི་མཆོག། མཚོན་ཆ་རྣམས་ནི་འཇིག་འགྱུར་བ། ། ཕྱི་མས་གསུངས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བཤད། ། སྔོན་གསུངས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ཡི། ། ཆོ་ག་རྣམས་ནི་རྫོགས་བྱས་ལ། ། ཀླུ་ཤིང་མེ་ཏོག་མཚན་པ་ཡི། ། སྣང་མཛད་འདྲ་བའི་བྱམས་པ་བསྐྱེད། ། ཐུགས་ཀར་མཚན་མ་ལ་གནས་པའི། ། མེ་ནི་ཆོ་ག་བཞིན་བསྒོམས་ལ། ། བཟླས་བརྗོད་བྱས་པས་བྱམས་པ་ཡི། ། ཚོགས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་(དགད་,དགང་)པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿམེ་མ་ཧཱ་མེ་དྷ་ར་ས་ར་ཎ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ཡིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། ། བྱམས་པས་དམིགས་བྱས་སྙིང་རྗེ་སོགས། ། ཁྲོ་དང་བྲལ་བར་རབ་བསམས་ལ། ། སེམས་ཅན་དེ་དག་རབ་ཏུ་བསྡུ། ། བརྟན་པར་རབ་ཏུ་ཆགས་བྱས་ལ། ། རལ་གྲི་སོ་སོགས་མ་གཏོགས་ཏེ། ། འབྱུང་པོ་གཏོར་སྦྱིན་ཡང་བསྒོམས་ན། ། ཟླ་ཕྱེད་མཚོན་ཆས་མི་ཚུགས་སོ། ། འཕེན་དང་མི་འཕེན་ལ་སོགས་པ། ། མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་པར་འགྱུར། ། བཏབ་འགྱུར་འཐོར་རམ་མེ་ཏོག་འགྱུར། ། གང་མཐོང་བྱམས་སེམས་དང་ལྡན་པའོ། ། སྔོན་བཞིན་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱ། ། འཇམ་དཔལ་ཆོ་ག་བཞིན་བསྒོམས་ལ། ། ཐུགས་ཀར་རལ་གྲིའི་ཡུ་བར་མཾ། ། བསམས་ནས་བཟླས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿམཾ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཨརྠ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། འོད་ཟེར་སྟུག་པོས་ནང་གསལ་ཏེ། ། བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས་བྱུང་བས། །

Having offered the torma, meditate again and again. Within half a month, all accomplishments of speech will certainly be achieved. There is no doubt that one will speak the truth, and in debate and refutation, one will be pleasing to all who hear. Furthermore, the supreme accomplishment from that is the destruction of weapons. Because that which was spoken by the Later One will arise, I shall explain the ritual for its accomplishment. Having completed the rituals as previously explained in detail, generate Maitreya, who resembles Vairocana and is marked with the naga-tree flower. Meditate on the fire residing in the sign at the heart according to the ritual; by performing the recitation, the host of Maitreya will fill the three realms. OṂ ĀḤ ME MAHĀME DHARA SARANA HŪṂ SVĀHĀ. By that, having focused on all sentient beings with loving-kindness, compassion, and so forth, and having thoroughly contemplated them as being free from anger, gather those sentient beings together. Having made them firmly attached, except for the edge of a sword and the like, if one also meditates on the offering of torma to the spirits, for half a month one will not be harmed by weapons. Whether they are hurled or not hurled, and so forth, they will be destroyed by the mere sight of it. They will be struck and scattered, or turn into flowers; whoever sees this possesses a mind of loving-kindness. Perform all actions as before. Meditate on Mañjuśrī according to the ritual; having visualized the syllable MAṂ on the hilt of the sword at the heart, one should perform the recitation. OṂ ĀḤ MAṂ MAÑJUŚRĪ ARTHASIDDHI HŪṂ SVĀHĀ. With dense rays of light, the interior is illuminated, and they emerge from the pores of the skin.

སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འཇམ་དཔལ་སྐུར། ། བྱས་ཏེ་བཀུག་ནས་བ་སྤུ་ཡི། ། བུ་གར་བཅུག་ནས་སྟོང་པ་ཉིད། ། བསམས་པས་སྔོན་བཞིན་རྟོགས་འགྱུར་ན། ། བར་ཆད་ཞི་བར་བྱས་ནས་སུ། ། བསྒྲུབས་ན་ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་འགྲུབ། ། དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཡི་ཁྱོན་ཙམ་དུ། ། རྡོ་རྗེ་འཇམ་པའི་འོད་དག་གིས། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཡི། ། གྲུབ་པའི་མཚན་མ་སྣང་བར་འགྱུར། ། ཚངས་པ་དྲག་པོ་ལ་སོགས་ལྟས། ། ནམ་ཡང་མཐོང་བར་མི་ནུས་སོ། ། ཡང་ནི་སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གང་ཡང་རུང་། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དང་པོས་བསྒྲུབ། ། དེ་ཡིས་བསྒྲུབ་པའི་རི་ལུ་གསུངས། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ལྔའམ་རྟ་ཤར་སྦྱར། ། ཁྱི་ཤའམ་ཤ་ཆེན་དག་དང་སྦྱར། ། བ་ལང་ཤའམ་ཤང་སྲིན་བུ། ། ག་བུར་ཙནྡན་དང་སྦྱར་བའམ། ། གི་ཝཾ་ཨ་ཀ་རུར་སྦྱར་བའམ། ། ག་པུར་གུར་ཀུམ་སྦྱར་བ་ཡི། ། རིལ་བུ་སྐྲོད་བྱེད་ལྔ་སྦྱོར་ཙམ། ། ཉི་མ་ཟླ་བ་སྲེད་བྱེད་ཀྱི། ། ཉི་མ་མན་ཆ་བཞི་དང་ནི། ། སྲེག་བྱེད་གཅིག་སྟེ་ཟླ་བ་གཉིས། ། བཀྲི་བ་ཙ་ནའི་འབྲུ་ཙམ་དུ། ། ཨོཾ་འམ་ཨཱཿའམ་ཧཱུྃ་ལས་བསྐྱེད། ། ཁར་བཅུག་ནས་ནི་དེ་དབུས་སུ། ། རང་གི་འཁོར་ལོ་རབ་བསྒོམས་ལ། ། དེ་ཡིས་དེ་ཡི་སངས་རྒྱས་ཚོགས། ། བཀུག་སྟེ་བཅུག་ནས་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཀུ་ལ་ཨརྠ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ། ། བརྟན་པའི་ངོ་བོར་ཆགས་བྱས་ནས། ། འབར་སོགས་མཚན་མ་མཐོང་བར་འགྱུར། ། འབྱུང་པོ་གཏོར་མ་ཡང་བྱིན་ནས། ། བསྒོམས་ན་ཟླ་ཕྱེད་མི་སྣང་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་དང་རབ་འདྲ་ཞིང་། ། ཉི་མ་ཤར་བའི་འོད་འདྲ་སྟེ། ། འཛམ་བུ་ན་དའི་གསེར་འོད་ཀྱི། ། བྱང་ཆུབ་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་འགྱུར།

Having transformed all buddhas into the body of Mañjuśrī, and having summoned them, one should place them within the pores of the skin. If one contemplates emptiness, realization will occur as before. Having pacified obstacles, if one practices, success will be achieved in half a month. Within an area of a hundred yojanas, the signs of accomplishment will appear as the light of Vajramañju, adorned with every ornament. Gods such as Brahmā and Rudra will never be able to see them. Furthermore, one should perform everything as before. Whichever Mahāmudrā is appropriate, one should first accomplish it according to the ritual. Regarding the pill for accomplishment taught by him: mix the five nectars with horse meat, or with dog meat or "great meat" (human flesh), or with beef or "dung-worm" meat. Mix it with camphor and sandalwood, or with bezoar and agarwood, or with camphor and saffron. The pill, about the size of a bṛhatī seed, is a fivefold compound that expels [obstacles]. From the sun, moon, and the "desirer" (fire), take four parts of the sun and one part of the "burner" (fire), and two parts of the moon. From the syllables OṂ, ĀḤ, or HŪṂ, generate [the deity] the size of a bṛhatī seed. Placing it in the mouth, one should intensely meditate on one's own wheel in its center. Having summoned and placed the assembly of buddhas therein, one should perform the recitation: OṂ ĀḤ KULĀRTHA SIDDHI HŪṂ. Having become attached to the essence of stability, signs such as blazing will be seen. After also giving the bali offering to the spirits, if one meditates, one will become invisible in half a month. Resembling the vajra body and like the light of the rising sun, one will attain the wisdom of enlightenment with the luster of Jāmbūnada gold.

། འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་འོད་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། དཔག་ཚད་བྱེ་བ་གང་གཱ་ཡི། ། སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། འདོད་ཁམས་གནས་པའི་བུ་མོ་ནི། ། ལྷ་ཡི་ལོངས་སྤྱོད་བརྟུལ་ཞུགས་མ། ། ཡང་ན་གཟུགས་ཁམས་གནས་པ་ལ། ། སྟོབས་ཆེན་གྱིས་ནི་འདོད་པ་སྤྱོད། ། ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་རབ་བྱས་ཏེ། ། རང་གི་ལྷ་ནི་དང་པོ་དམིགས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་མན་འཇིའི་སྟེང་། ། ཐོད་པ་ཡིས་ནི་བརྒྱན་པར་བྱ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན། ། གོང་གི་ཆོ་གས་དག་བྱས་ནས། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཡིག་གསུམ་པོ་ནི། ། བརྒྱ་དང་བརྒྱད་དུ་བཟླས་པར་བྱ། ། དེ་ཡིས་དྲོ་བ་ལ་སོགས་པ། ། མཐོང་ནས་བར་ཆད་ཞི་བྱ་སྟེ། ། ཡང་ནི་སྦྱོར་བས་བརྟན་བྱས་ན། ། ཟླ་ཕྱེད་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མི་མཐོང་། ། དེ་བཞིན་བཤད་པ་འབའ་ཞིག་གམ། ། ཁྱི་ཤ་རྟ་ཤ་འབྲས་ཆན་ཤ། གོང་གི་ཆོ་གས་རབ་ཟོས་ནས། ། སངས་རྒྱས་ཉི་མས་མི་མཐོང་ངོ་། ། མི་སྣང་གྱུར་པ་ཀུན་ལས་མཆོག། སྟོང་ཁམས་དག་ནི་སྣང་བར་བྱེད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་འཕྲོག་པ་དང་། ། ལྷ་ཡི་བུ་མོ་མཆོག་ལ་སྤྱོད། ། མིག་སྨན་སྒྲུབ་པ་བཤད་པར་བྱའོ། ། མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་རབ་བྱས་ལ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ནི། ། ལོངས་སྤྱོད་དང་པོས་རྫོགས་པར་བྱ། ། ཉ་ཡི་དུས་སུ་བརྩམས་ནས་ནི། ། དྲོ་སོགས་རྒྱུ་ལས་རབ་བྱུང་བ། ། བརྒྱད་ཀྱི་དུས་སུ་ཤེས་བྱས་ལ། ། བཅུ་བཞིའི་དུས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། གོང་གི་གནས་སུ་སོང་ནས་ཀྱང་། ། ཐོད་པ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་འདུག་ནས། ། མདུན་དུ་ཐོད་པའི་མན་འཇི་ལ། ། སྐྱེས་པའི་ཐོད་པ་བཟང་པོ་བཞག།

This one will become glorious, like the light of a Buddha. One will travel upon vajras above ten million yojanas. The maidens dwelling in the desire realm, those with divine enjoyments and ascetic vows, or those dwelling in the form realm, will be enjoyed through great power. Having performed everything as before, first visualize one's own deity. In the center of the maṇḍala, upon a mat, it should be adorned with a skull-cup. Having purified the five nectars in sequence according to the previous ritual, one should recite the three syllables OṂ ĀḤ HŪṂ one hundred and eight times. Having seen signs such as heat and so forth, obstacles should be pacified. If one stabilizes it through application, for half a month even the Buddhas will not see one. Likewise, by eating only the explained [substances], or dog meat, horse meat, or rice-meat, having consumed them according to the previous ritual, even the Buddhas and the Sun will not see one. This invisibility is the supreme of all; one illuminates the thousandfold world system. One robs all the Buddhas and enjoys the most excellent divine maidens. The accomplishment of eye-salve will now be explained. The yogi who has attained the signs, having performed everything as before, should complete the application of one's own deity with the first enjoyment. Beginning at the time of the full moon, having understood the signs arising from heat and so forth, one should know the eighth day and perform the practice on the fourteenth day. Having gone to the aforementioned place and sat upon two skull-cups, place an excellent male skull-cup on a mat of skull-cups in front.

དེ་ཡི་ནང་དུ་ཚིལ་ཆེན་ལ། ། ཁྲག་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་ཡིས་དགང་། ། པདྨའི་ཁོང་སྲོག་དུར་རས་དཀྲིས། ། དེ་ལ་མེ་མར་འབར་བར་བྱ། ། སྤྱད་མཁན་ཐོད་པས་སྟེང་བཀབ་ནས། ། དེ་ཡི་དུད་པ་བླངས་ནས་སུ། ། འུག་པའི་མགོ་ནི་བསྲེག་བྱས་ནས། ། པདྨའི་རཀྟ་བསྲེ་བར་བྱ། ། སྲོད་ཀྱི་དུས་སུ་བཏགས་ནས་སུ། ། བྱ་རྒོད་རྗེ་ངར་ནང་བཀང་ལ། ། པདྨའི་ཟིལ་པས་བརླན་པར་བྱ། ། འོད་མེད་ཐུར་མས་མིག་ལ་བསྐུ། ། དེ་ཡི་ཐོ་རངས་དུས་ནས་ནི། ། གནོད་སྦྱིན་གཏེར་རྣམས་མཐོང་བ་དང་། ། འགྲོ་ཀུན་དབང་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ། གཟི་ཅན་ཀུན་གྱིས་མི་མཐོང་འགྱུར། ། རིག་འཛིན་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། བསྐལ་པར་གསོ་བར་གནས་པའི་རྒྱུ། ། བདུད་རྩི་སྨན་གྱི་ཆོ་ག་མཆོག། ཇི་བཞིན་དུ་ནི་བཤད་པར་བྱ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབྱེ་བ་ཡིས། ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་དང་འོད་དཔག་མེད། ། དབུ་རྒྱན་ལ་ནི་བསམ་བྱས་ལ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་རོས་ཞུ་འགྱུར། ། ཚིམ་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དྲངས་ནས། ། རྩ་རྒྱུས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བྱས། ། རླུང་དང་བད་ཀན་མཁྲིས་པ་ནི། ། ཁྲོས་པར་གྱུར་ཀྱང་མི་ཐུབ་བོ། ། སྐལ་དབང་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་ཡིས། ། མོས་པའི་སེམས་ཅན་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ། མཐུན་པའི་ཆོ་ག་ལ་གནས་ནས། ། རང་རང་དམ་ཚིག་གིས་གནས་བྱ། ། ཐུགས་རྗེས་ནོན་པའི་སྔགས་པ་ཡིས། ། ཉན་ཐོས་གཟུགས་ཀྱིས་གཉིས་མེད་སྤང་། ། དགེ་བ་བཅུ་ལ་བཙུད་ནས་ནི། ། རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་བཞིན་རང་སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཀྱིས། ། ལུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་དཔག་མེད་མཛད། ། བཙུད་ནས་དེ་དོན་འདི་ལ་བཀོད། ། སླར་ཡང་རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར། །

Within that, fill it with human fat, blood, and the five nectars. Wrap the core of the lotus in a shroud from a cemetery and ignite it as a lamp. Cover the top with the practitioner’s skull-cup and, having taken its smoke, burn an owl’s head and mix it with the rakta of the lotus. At dusk, grind it and fill a vulture’s shank-bone with it, moistening it with lotus dew. Apply it to the eyes with a bamboo probe. From that time of dawn, one will see the treasures of the yakṣas, bring all beings under one’s power, and remain invisible to all those possessing splendor. This is the cause for the yogi who has attained the vidyādhara state to remain for an eon; I shall explain the supreme ritual of the medicinal nectar exactly as it is. Through the distinction of method and insight, visualize Ratnasambhava and Amitābha upon the crown; they will melt into the flavor of non-duality. Having drawn them in according to the ritual of satisfaction, they pervade all the channels and sinews. Even if the winds, phlegm, and bile become provoked, they cannot prevail. In order to sustain sentient beings according to their inclinations through the three types of fortune and power, abide in the concordant rituals and remain in your respective samayas. The mantrin, overcome by compassion, should abandon duality through the form of a śrāvaka and, having established them in the ten virtues, transform them into his own essence. Likewise, through the form of a pratyekabuddha, he performs immeasurable physical miracles; having established them, he places them in this very meaning, and they once again become his own essence.

དེ་བཞིན་སྐད་ཅིག་ཨོཾ་ལས་བསྐྱེད། ། ཚངས་པ་ཆེན་པོ་ཞལ་བཞི་བ། ། མཚན་དང་རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ། ཚངས་སྐུད་སེ་རལ་ཅོད་པན་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་མཚན་པ་ཡི། ། དང་པོ་དབྱུག་པ་རྩེ་གསུམ་གྱིས། ། མཚན་པས་ཞི་བའི་ཀུ་ཙ་བཙིར། ། གཉིས་ན་བགྲང་ཕྲེང་གུནྡྷེ་འཛིན། ། དང་སྟེང་པདྨ་ཟླ་བར་གནས། ། གཏི་མུག་ལམ་གྱིས་དམན་པ་རྣམས། ། འཇིགས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་མོས་མ་ཐག། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྐུར་འགྱུར་རོ། ། ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་དྲག་པོ་ནི། ། ཐལ་མདོག་ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་པ། ། ཟླ་ཕྱེད་དང་ལྡན་ཅོད་པན་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་མཚན་པའོ། ། ཁ་ཊྭཱཾ་མགུལ་པ་དྲིལ་མཚན་པའི། ། ཕྱག་གཡས་ཀྱི་ནི་ཕྲག་པ་བརྟེན། ། བདུད་རྩི་ལྔས་གང་ཐོད་པ་ནི། ། གཡོན་པས་བསྣམས་ཤིང་འཁྱུད་པའོ། ། ཨུ་མ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་སྟེ། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་སྐུ་ལ་དཀྲིས། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རབ་བརྒྱན་པ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ནང་བལྟས་བསྣམས། ། གཉིས་ཀྱིས་དེ་ཡི་ཀུ་ཙ་འཛིན། ། སྟག་ལྤགས་ཤམ་ཐབས་གླང་སྟེང་ན། ། པདྨ་ཟླ་བ་ལ་གནས་ནས། ། ཟླ་བའི་འོད་ཀྱིས་རྒྱན་དུ་མཚན། ། དེ་ཡི་གཟུགས་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ཅན། ། བུད་མེད་དངོས་པོ་གསུམ་སྤྱད་ན། ། བཙུད་ནས་མོས་མ་ཐག་ཏུ་ནི། ། རང་གི་ངོ་བོར་འགྱུར་བའོ། ། ཧཱུྃ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཁྱབ་འཇུག་གཟུགས། ། ནག་པོ་རིན་ཆེན་དབུ་རྒྱན་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རལ་པ་མཚན། ། ཕྱག་བཞི་འཁོར་ལོ་རྩེ་གསུམ་དང་། ། འབུད་དུང་རིན་ཆེན་ལྡན་པའོ། ། ལྷ་མོ་གསེར་སྐུའི་བདག་ཉིད་འདྲ། ། ཐོད་དུ་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་དཀྲིས། ། མཚན་མ་བདག་འདྲ་རྒྱན་རྣམས་བརྒྱན། །

Likewise, in an instant, from OṂ, he is generated as the Great Brahmā, four-faced, adorned with the [thirty-two] marks and ornaments. With the sacred thread, the sash, and the crown, he is marked by Vajrasattva. With the first [hand] holding a trident-topped staff, he squeezes the breasts of the peaceful [consort]. The other two hold a rosary and a water-pot. He abides upon a lotus and moon. Those who are deficient in the path of delusion, as soon as they are inspired with devotion, are terrified and are transformed into the body of their own deity. From A, the fierce [deity] is generated: ash-colored, with one face and three eyes, possessing a crescent moon in his crown, marked by Vajrasattva. A khaṭvāṅga with a bell at its neck rests upon his right shoulder. With his left hand, he holds a skull-cup filled with the five nectars and embraces [the consort]. Umā is yellow in color, her body draped with various flowers, exquisitely adorned with all ornaments, and holding a vajra with its tip turned inward. With two [hands] she holds his breasts. Wearing a tiger-skin lower garment, she stands upon an elephant atop a lotus and moon, adorned with the light of the moon. Through that form, if those possessed of desire engage with the three female entities, as soon as they are introduced, they are transformed into his own essence. From HŪṂ, the form of Viṣṇu is generated: black, with a jewel crown, and marked by Vajrasattva in his matted locks. He has four arms, holding a wheel, a trident, a conch, and a jewel. The goddess is like the nature of a golden body, with various flowers wound in her hair. Her marks and ornaments are like my own.

དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ལེགས་པར་འཁྱུད། ། ཁྱུང་སྟེང་པདྨ་ཉི་མ་ལ། ། ཉི་མའི་འོད་ཀྱིས་རྒྱབ་བརྟེན་མཛད། ། དེ་ཡིས་གཟུགས་ཁམས་གསུམ་ན་གནས། ། སྡང་བ་རྣམས་ནི་བསད་ནས་སུ། ། ཡལ་བར་མི་འགྱུར་བརྩོན་བྱས་ནས། ། སླར་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཤ་བཟའ་ཞིང་། ། གཞན་གྱི་བུད་མེད་སྤྱོད་པ་ཡིས། ། གནོད་སྦྱིན་ཕོ་མོ་བསྒྲུབས་ན་ནི། ། དོན་བྱས་ཡང་ནི་གྲོལ་བར་འགྱུར། ། འོ་མ་དང་ནི་ཕྲ་མ་དང་། ། འདོད་ཡོན་ལྔ་དང་དྲི་རྣམས་ཀྱིས། ། ཀླུ་ཡི་བུ་མོ་བསྟེན་བྱས་ན། ། ཡང་ནི་གྲོལ་ནས་ངོ་བོར་གནས། ། ཁྲོ་ཞིང་ང་རྒྱལ་གནོད་སེམས་ལྡན། ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་སྤྱད་པ་ཡིས། ། ལྷ་མིན་བུ་མོ་མཉེས་བྱས་ལ། ། གྲོལ་ནས་རང་གི་སྐུར་འགྱུར་རོ། ། ཐོས་རུང་བདུག་པ་འབྲུ་མར་གྱིས། ། སྲིན་པོ་རྣམས་ནི་དགའ་བར་བྱ། ། དེ་བཞིན་འབྱུང་པོ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། ། དེས་ཀྱང་གཙང་བའི་དོན་ཆེན་བྱེད། ། བདུད་རྩི་ལྔའམ་ཁྲག་དག་གམ། ། ཆང་ལ་སོགས་པ་འཐུང་བ་ཡིས། ། གཽ་རཱི་ལ་སོགས་མཉེས་བྱས་ལ། ། སྡང་བ་མ་ལུས་གསད་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་པའི། ། ངོ་བོ་དམ་ཚིག་ལ་གནས་ནས། ། དེ་འདྲའི་སེམས་ཅན་གདུལ་བྱའི་ཕྱིར། ། གཟུགས་ཀྱིས་དེ་ཙམ་གནས་པའོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་འབྱུང་བ། ། ཁམས་རྣམས་དག་ན་རྣམ་པར་སྤྱོད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་འདོད་པས། ། དམ་ཚིག་མ་ལུས་སྤྱད་པར་བྱ། ། གང་དང་གང་གིས་བསམ་པ་ཡིས། ། འདུལ་བར་འགྱུར་བའི་གཟུགས་ཅན་དེ། ། ཐུགས་རྗེས་ནོན་པ་དེ་དང་དེར། ། སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན། ། ད་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ། །

The first two embrace perfectly. Upon a garuḍa, on a lotus and sun disk, with the light of the sun serving as a backrest, he dwells within the three realms of form. Having slain those who are hostile, and having applied himself without neglect, he returns once more to his own nature. Likewise, by eating meat and consorting with the wives of others, if one accomplishes the male and female yakṣas, one will achieve the goal and then be liberated. By means of milk, slander, the five sensory qualities, and fragrances, if one attends to the nāga maidens, one will again be liberated and abide in the essential nature. By means of incense, flowers, and the practice of wrath, pride, and malice, if one pleases the asura maidens, one will be liberated and become their own body. By means of audible incense and grain oil, one should delight the rākṣasas; the same applies to the bhūtas. Through that, one also accomplishes the great purpose of purity. By drinking the five nectars, or blood, or beer and so forth, if one pleases Gaurī and the others, all enemies without exception shall be slain. Likewise, by abiding in the samaya of the essential nature of Śakra and the others, for the sake of taming such sentient beings, one remains in that very form. Arising from the essential nature itself, one acts within the pure realms. Desiring to benefit all sentient beings, one should practice all the samayas without exception. Whatever the intention may be, those who possess the forms that will tame them are shown in those various ways by those whose nature is compassion, being overcome by mercy. Now, the five superknowledges...

བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱའོ། ། མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྔོན་བཞིན་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་ནས། ། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་བྱས་ནས། ། ལྷ་ཡིས་དབང་བསྐུར་བར་ཞུགས་ཏེ། ། བགེགས་དགྲ་སྦྱོར་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། གཉིས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པ་རྣམ་པར་བཤད། ། གཅིག་ལ་འབྲས་བུ་གཉིས་སུ་ཤེས། ། མིག་གཉིས་དང་ནི་རྣ་བ་གཉིས། ། དཔྲལ་བ་སྙིང་ག་ལྟེ་བ་རུ། ། སྔོན་བཞིན་ཀྵིཾ་སོགས་མཐའ་གཉིས་ལས། ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་དེ་ཡིས་མཚན། ། དེ་ལས་བཞི་པོ་གཅིག་གཉིས་སྐྱེད། ། དེ་རྣམས་ཐུགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་བཀུག་ཞུགས་བྱས་པས། ། རྡོ་རྗེ་སྔར་གྱུར་བཅུད་འཕན་མཚན། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷྲྀཀ་པཉྩ་བྷི་བྷྱིད་ཨརྠ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་བརྗོད་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ས་སྙིང་སོགས་བྱས་པས། ། བཀུག་སྟེ་གནས་བཅུག་བརྟན་བྱས་ནས། ། བར་དུ་ཆོད་པའང་མཐོང་ལ་སོགས། ། དངོས་གྲུབ་བར་ཆོད་ཉེར་ཞིའི་ཕྱིར། ། འབྱུང་པོ་སོགས་ལ་གཏོར་བྱིན་ནས། ། གོང་གི་སྦྱོར་བས་ཆགས་བྱས་ན། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་རྟག་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་། ། འོད་དཔག་མེད་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ། ། འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་པདྨ་དང་། ། རལ་གྲི་གྱུར་པ་བཅུད་འཕེན་མཚན། ། ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ན་ཛིཀ་པཉྩ་ཨ་བྷི་བྷྱིད་ཨརྠ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་རཏྣ་དྷྲྀཀ་པཉྩ་ཨ་བྷི་བྷྱིད་ཨརྠ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱ་རོ་ལྀཀ་པཉྩ་ཨ་བྷི་བྷྱིད་ཨརྠ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་པཉྩ་ཨ་བྷི་བྷྱིད་ཨརྠ་སིདྡྷི་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ།

The ritual for accomplishment shall now be explained. A yogin who has attained the signs should, as before, perform the ritual of recitation. Having completed the maṇḍala of the painted image, he enters into the empowerment by the deity. Beginning with the application of the "enemy of obstacles" (Vighnāntaka), he blesses [the site] into the dharmadhātu. Thus, the accomplishment of the two is explained. Know that there are two fruits for one [practice]. In the two eyes, the two ears, the forehead, the heart, and the navel, as before, from the two ends of the syllables KṢIṂ and so forth, the wheels and so on are marked by them. From those, the four are generated as one and two. By the light rays from their hearts, the buddhas are summoned and enter; they become the vajra, the previously mentioned "essence-increasing" mark. OṂ ĀḤ VAJRA DHṚK PAÑCA ABHIṢIÑCA ARTHA SIDDHI HŪṂ SVĀHĀ. By reciting that, light rays radiate, and having summoned the buddhas such as Kṣitigarbha and the rest, they are placed in their positions and stabilized. In order to pacify obstacles to the siddhis, such as the interruption of vision and so forth, one should offer torma to the bhūtas and others. If one performs the attachment through the aforementioned application, accomplishment will be achieved in half a month. Likewise, for the Constant One (Vairocana), Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi, the wheels, jewels, lotuses, and swords become the "essence-increasing" marks. OṂ ĀḤ JINA JIK PAÑCA ABHIṢIÑCA ARTHA SIDDHI HŪṂ SVĀHĀ. OṂ RATNA DHṚK PAÑCA ABHIṢIÑCA ARTHA SIDDHI HŪṂ SVĀHĀ. OṂ ĀROLIK PAÑCA ABHIṢIÑCA ARTHA SIDDHI HŪṂ SVĀHĀ. OṂ PRAJÑĀ DHṚK PAÑCA ABHIṢIÑCA ARTHA SIDDHI HŪṂ SVĀHĀ.

བརྗོད་ཅིང་སྤྲོས་པས་གོང་མ་ལྟར། ། ས་སྙིང་ལ་སོགས་བཅུག་བྱས་ཏེ། ། མཚན་མཐོང་བར་ཆད་ཞི་བྱས་ནས། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་ངེས་པར་འགྲུབ། ། གང་གཱའི་བྱེ་སྙེད་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གདན་བཞུགས་པ། ། ཤིང་ཏོག་ལག་ཏུ་བཞག་པ་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་མིག་གིས་མཐོང་བར་འགྱུར། ། གང་གཱའི་བྱེ་སྙེད་ཞིང་དག་ན། ། རྣ་བའི་དྲུང་ན་འཁོད་པ་བཞིན། ། སྒྲ་(གྲག་,གྲགས་)པ་ཡི་ཇི་སྙེད་པ། ། མངོན་ཤེས་རྣ་བས་ཐོས་པའོ། ། གང་གཱའི་བྱེ་སྙེད་ཞིང་དག་གི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་རྣམས་ནི། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱིས་མཚན། ། གར་མཁན་ལ་སོགས་རིག་པར་འགྱུར། ། བསྐལ་པ་གང་གཱའི་བྱེ་སྙེད་དུ། ། འཁོར་བ་དག་ན་གནས་པ་ཡི། ། སྔོན་གྱི་གནས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་བརྟག། ། ཞག་གསུམ་འདས་པ་བཞིན་དུ་དྲན། ། གང་གཱའི་བྱེ་སྙེད་ཞིང་དག་ཏུ། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་སྐུ། ། བསྐལ་པ་གང་གཱའི་བྱེ་སྙེད་དུ། ། རྡོ་རྗེ་རྫུ་འཕྲུལ་མཆོག་གིས་འགེངས། ། སངས་རྒྱས་མངོན་ཤེས་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར། ། ཕུལ་དུ་འབྱུང་བར་བཤད་པ་སྟེ། ། གྲངས་དང་ཚད་དུ་རབ་ལྡན་པའི། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་རྟོགས་པར་བྱ། ། གང་གཱའི་བྱེ་སྙེད་གྲངས་མེད་པའི། ། འཁོར་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀུན་བགྲོད་པར་འགྱུར། ། ད་ནི་དགུག་པའི་ཆོ་གའི་ལས་འགའ་ཞིག་བཤད་པར་བྱའོ། ། མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། གང་གསུངས་གནས་སུ་ཇི་ལྟ་བཞིན། ། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བྱས་ནས། ། ལྷ་ཡི་དབང་བསྐུར་བྱས་ནས་ཞུགས། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སོགས་སྦྱོར་བས། །

By reciting and elaborating as above, having inserted Kṣitigarbha and the others, and having pacified obstacles through the vision of the signs, one will certainly achieve success within half a month. One will see with the vajra eye all the buddhas, as numerous as the sands of the Ganges, seated upon their own vajra thrones, just like fruit held in the palm of the hand. One will hear with the superknowledge of the ear all sounds, as numerous as the sands of the Ganges, as if they were right at the edge of one's own hearing. One will know with the superknowledge of the mind the minds of all sentient beings in realms as numerous as the sands of the Ganges, marked by body, speech, and mind, like a dancer and so forth. One will remember the causal circumstances of former abodes while dwelling in saṃsāra for aeons as numerous as the sands of the Ganges, just as if three days had passed. One will fill realms as numerous as the sands of the Ganges with bodies adorned by clouds of buddhas for aeons as numerous as the sands of the Ganges, through the supreme vajra miracles. Because they are the cause of the buddhas' superknowledges, they are explained as being preeminent; one should realize the superknowledges as being endowed with number and measure. Surrounded by retinues as numerous as the sands of the Ganges, one will traverse all world systems with the vajra body, speech, and mind. Now, some of the ritual activities for summoning will be explained. The yogi who has obtained the signs should, in the place as it was taught, draw a painted maṇḍala and enter after having performed the empowerment of the deities. Through the application of the wheel of commands and so forth...

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། འདོད་པའི་ལྷ་རུ་དམིགས་བྱས་ལ། ། མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ལྕགས་ཀྱུ་གནས་ནི་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཡི་གེ་གསུམ་པར་རང་རང་སྔགས། ། རིག་པ་དང་བཅས་བཟླས་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལས་འཕྲོས་པ་ཡི། ། ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པའི་ལྷ་རྣམས་སྤྲོ། ། སྐྱེས་པ་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ། ། སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཡང་རུང་། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐོག་གནས་པ། ། ལྕགས་ཀྱུས་སྙིང་གར་སྦྱར་བར་བྱ། ། རིམ་བཞིན་འོངས་ཏེ་ལམ་བྱུང་གིས། ། ཕབ་སྟེ་མདུན་དུ་ཟླ་གནས་ལ། ། འོག་འབྱུང་ཆོ་གས་མཱ་མ་ཀཱི། ། སྤྱན་མ་ཞི་དང་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པས་ཇི་ཙམ་དུ། ། འདོད་པའི་ལས་ནི་བྱེད་ནུས་པས། ། ཆོ་གའི་མཆོག་ནི་འདི་ཉིད་ནི། ། དགུག་པ་ཀུན་ལ་སྤྱི་རུ་སྦྱར། ། དེ་བཞིན་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་མཚན་པ་བསྒོམ། ། སྔོན་བཞིན་རླུང་དཀྱིལ་ལ་གནས་པའི། ། མི་ཡི་བུ་མོ་མཆོག་རྣམས་དགུག། ཨོཾ་ཨཱཿ་བིགྷྣནྟ་ཀྲྀཏ་བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛ་ཧཱུྃ་ཛ། བརྒྱ་རྩ་ལྔ་བཅུར་བརྗོད་པར་བྱ། ། སྔོན་བཞིན་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་བརླབས་ལ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི། ། ནམ་མཁའི་བུ་མོ་དགུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཊཀྐི་རཱ་ཛ་ནམ་མཁའི་བུ་མོ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛ་ཧཱུྃ་ཛ། སྦྱོར་བ་དེ་ལྟར་གནོད་མཛེས་ཀྱང་། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་མཚན་བསྒོམས་ལ། ། ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་མཆོག། རླུང་དཀྱིལ་ཏྲི་ཤཱུ་ལྕགས་ཀྱུས་དགུག།

Visualizing oneself as the desired deity, the preliminary to Vajrasattva, one should bless the eyes and so forth. In order to accomplish the abode of the hook, one should bless [the body] with the three vajras. One should recite the three syllables along with their respective mantras and the vidyā. From the three vajras, emanate deities marked with hooks. Whether they be men, women, or even non-sentient beings, those residing upon the wind mandala should be drawn to the heart with the hook. Having arrived in succession and entered the path, they are brought down and placed upon a moon in front. Through the ritual to be described below, Māmakī, Locanā, and Pāṇḍaravāsinī should be used for pacifying and protecting. By performing it in this way, to whatever extent one is able to accomplish the desired activity, this supreme ritual should be applied generally to all summonings. Likewise, one should meditate on Amṛtakuṇḍalī as marked by the three vajras. As before, summon the most excellent human maidens residing upon the wind mandala. OṂ ĀḤ VIGHNĀNTAKṚT [Name of the Maiden] ĀKARṢAYA JAḤ HŪṂ JAḤ. Recite this one hundred and fifty times. As before, having blessed the King of Desire (Takkirāja) with the three vajras, summon the maidens of the sky residing upon the wind mandala. OṂ ĀḤ TAKKIRĀJA [Maiden of the Sky] ĀKARṢAYA JAḤ HŪṂ JAḤ. Through that same application, one should also meditate on Ucchuṣma as marked by the three vajras. Summon the most excellent asura maidens upon the wind mandala with the trident-hook.

ཨོཾ་ཨཱཿསུམྦྷ་རཱ་ཛ་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛ་ཧཱུྃ་ཛ། སྔོན་བཞིན་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་བརླབས་ལ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི། ། གནོད་སྦྱིན་བུ་མོའི་ཅོད་པན་ལ། ། མནན་ཕྱིར་ཁྲོ་བོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། བསྐལ་པའི་བསྲེགས་པ་ལྟར་བསམས་ལ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པས་སྙིང་གར་སྦྱར། ། མངག་བཞུག་དོན་དུ་དགུག་པར་བྱ། ། རང་རང་སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། ། ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། དགུག་པར་རང་རང་ཐབས་སུ་གསུངས། ། གཞན་དུ་བྱས་ན་མི་འགྲུབ་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་དང་། ། རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་བརྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་མཚོ་རྐང་པས་གནོན་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱའོ། ། མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རི་མོའི་ཆོ་ག་སྔོན་བསྟན་བཞིན། ། ཆུ་ཡི་དྲུང་སོགས་བྲིས་ནས་ཀྱང་། ། ལྷ་ཡི་དབང་བསྐུར་བར་གྱིས་ཞུགས། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད་ནས་ཀྱང་། ། དྲི་ཟ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་ཞུ་བར་འགྱུར། ། དེ་ལས་ཕྱོགས་བཞི་དབུས་ལྔའི་ཆུ། ། བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་དུ་གྱུར། ། དེ་ལ་མཚན་མ་དེ་ཡིས་མཚན། ། སྤྲོ་བསྡུ་ལས་ནི་རིགས་ལྔར་གྱུར། ། མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་གནས་གསུམ་བཀོད། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ། བསྐུལ་སོགས་སྔོན་འགྲོ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དེ་ཡི་དབུ་ལ་བདག་ཉིད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་རིག་མར་བཅས། ། མི་བསྐྱོད་དབུ་གནས་ཞབས་བཞི་ཡི། །

OṂ ĀḤ SUMBHARĀJA ASURAKANYĀM ĀKARṢAYA JAḤ HŪṂ JAḤ. As before, generate Mañjuvajra. Having blessed him with the three vajras, visualize the wrathful Yamāntaka pressing down upon the crown of the yakṣī who resides upon the wind mandala, like the conflagration at the end of an eon. With the hook and noose, join [the deity] at the heart and summon her for the sake of the entrusted task. It is taught that she is to be summoned through the specific mantras and specific mudrās of each [deity] according to their respective methods; if done otherwise, it will not be accomplished. One should repeatedly exhort the great king Vajrasattva, for he is the very essence of all the deities and the most steadfast king. The ritual for treading upon the vajra ocean with the feet shall now be explained. A yogi who has attained the signs should, according to the previously taught ritual for the drawing, draw [the mandala] near water and so forth, and enter into the deity empowerment. Having generated Vajrasattva from the wheel of the command and so forth, the gandharvas and others will melt into the bodhicitta. From that, the waters of the four directions and the center become BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, KHAṂ, and HŪṂ. Marked by those signs, through the process of emanation and reabsorption, they become the five families. The eyes and so forth are blessed, and the three vajras are placed at the three locations. Through the wisdom of those [deities], the preliminary empowerments such as the exhortation should be performed. Upon their heads, one visualizes oneself as Vajradhara together with the consort, with Akṣobhya residing on the crown and four feet.

སངས་རྒྱས་བཞི་ཡི་སྤྱི་བོར་བསྒོམ། ། ཨོཾ་ཨཱཿསརྦ་བུདྡྷ་མ་ཀུ་ཨཱཏྨ་ཧཾ་ཧཱུྃ། ང་རྒྱལ་དེ་ཡིས་བརྟན་པར་གནས། ། ཆུ་ལ་སོགས་པ་རེག་རུང་སྟེ། ། འབྱུང་པོ་མཉེས་པར་བྱས་ནས་སུ། ། ཆགས་བྱས་ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་འགྲུབ། ། དེ་ནས་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པས་ཆུ་ཡི་རྡུལ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་བྱས་ནས། ། དུས་དེ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས། ། ཆུ་རྣམས་རང་གི་གནས་སུ་བསྒོམ། ། གོང་བཞིན་བརྟན་པར་རབ་བྱས་ནས། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། གྲུབ་ནས་རྒྱ་མཚོ་བཞི་ལ་སོགས། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་འཆག་འགྱུར་ཏེ། ། ཐང་ལ་བྱ་བ་ཇི་བཞིན་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་སྤྱོད་པར་བྱེད། ། ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་རབ་བྱས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། བཾ་དང་རྡོ་རྗེ་སེར་པོ་ལས། ། དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཅུང་ཟད་སེར་ལ་གཡས་གཡོན་ཞལ། ། གནག་དང་དཀར་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དང་པོས་འཁྱུད་ཅིང་ལྷག་མ་ན། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ནོར་བུ་པད། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་པ། ། མིག་དང་ལུས་རྫོགས་བྱིན་བརླབས་ནས། ། བསྐུལ་བ་ལ་སོགས་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡིས་དབུ་བརྒྱན་བསམ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབི་བི་ར་བཛྲ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ། བཟླས་པ་སྔོན་བཞིན་རབ་བྱས་པས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ་རུ་བྱས། ། བཀུག་སྟེ་བཅུག་ནས་བརྟན་བྱས་པས། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་བཀའ་ཉན་ཏེ། ། དགུག་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་སོགས། ། སྨན་དང་སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རྣམས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་ཅི་འདོད་པའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་བྱེད། །

Meditate on the four Buddhas at the crown. OṂ ĀḤ SARVA-BUDDHA-MAKŪṬĀTMĀ HAṂ HŪṂ. Through that pride, one abides firmly. Even if touched by water and the like, and having pleased the elemental spirits, success is achieved in half a month. Then, the yogi endowed with the yoga of the Permanent One (Akṣobhya) and so forth, having meditated on the particles of water as Locanā and the others, will achieve success at that very time. With Mañjuvajra and the others, one should meditate on the waters in their own places. Having made them firm as before, success will be achieved in half a month. Once achieved, one can walk everywhere, even upon the four oceans and so forth, and the yogi acts just as if on dry land. Having performed everything as before, preceded by Vajrasattva, one should accomplish Vīravajra from the syllable VAṂ and a yellow vajra. One should meditate on him as slightly yellow, with faces to the right and left that are black and white. The first [hand] embraces [the consort], and the remaining ones hold a vajra, a sword, a jewel, and a lotus. With all ornaments complete, and having blessed the eyes and body, preceded by the invocation and so forth, one should imagine him crowned by Akṣobhya. OṂ ĀḤ VĪRAVAJRA HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. By performing the recitation as before, all the Buddhas are brought there. Having summoned, inserted, and stabilized them, in half a month they obey the command. Summoning, subjugating, and so forth— whatever the practitioner desires, such as the accomplishments of medicine and mantra, all of those will be granted.

ཡང་ནི་སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི། ། ཙུཾ་དང་པདྨ་དཀར་པོ་ལས། ། ཙུཾ་གྱིས་མཚན་པ་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་འོད་འཕྲོས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། ཕྱོགས་བཅུ་ལ་གནས་སངས་རྒྱས་སོགས། ། སྐུལ་བྱེད་པ་ཡི་གཟུགས་བྱས་ནས། ། བཀུག་སྟེ་དེ་རུ་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་མ། ། དཀར་མོ་གཡས་གཡོན་གནག་དང་དམར། ། དང་པོས་ཐབས་ལ་འཁྱུད་པ་དང་། ། པད་སྣོད་རལ་གྲི་ནོར་བུ་འབར། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཡི། ། མིག་དང་ལུས་སོགས་བྱིན་བརླབས་ལ། ། བསྐུལ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡི། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡིས་དབུ་བརྒྱན་བྱ། ། དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སེམས་མ་ཡི། ། ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ཙུཾ་བཀོད་དེ། ། སྤྲོ་བསྡུ་གཞུག་པ་སྔ་མ་བཞིན། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་བྱ་བའོ། ། ཨོཾ་ཨ་ཅ་ལེ་ཙུ་ལེ་ཙུནྡ་ལེ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ཡིས་ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་ནི། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་གང་ཡང་རུང་། ། སྒྲུབ་པོའི་ཡིད་ལ་འདོད་པ་ཡི། ། དངོས་གྲུབ་རྣམས་ནི་སྟེར་བར་འགྱུར། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་བུམ་བཟང་དང་། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་དང་དཔག་བསམ་ཤིང་། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་གང་འདོད་པ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཛཾ་དང་རལ་གྲི་འབྲས་བུ་ནི། ། ཛཾ་གིས་མཚན་པ་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། གནོད་གནས་ཀྱི་ནི་སྐུར་བྱས་ནས། ། བཀུག་ནས་དེ་ལ་ཐིམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་གནོད་སྦྱིན་དབང་པོ་ཆེ། ། གསུས་ཆེ་རྐང་པ་ཐུང་བ་སྟེ། ། གསེར་འདྲ་གཡས་གཡོན་གནག་དང་དཀར། ། དང་པོས་འཕགས་མ་ནོར་རྒྱུན་འཁྱུད། །

Alternatively, perform everything as before. From Vajrasattva, one should visualize a cūṃ and a white lotus marked with a cūṃ. Light radiating from it acts as an exhortation to the Buddhas and others residing in the ten directions; having summoned them, they should be made to enter therein. Therein is Buddhavajrī, white, with the right and left faces black and red. With the first [hand] she embraces the Means (the male deity), and [the others hold] a lotus vessel, a sword, and a blazing jewel. Adorned with all ornaments, one should bless the eyes, body, and so forth, and with the exhortation as a preliminary, crown her with Akṣobhya. At the heart of her Wisdom Consort, place a moon and the syllable cūṃ, and perform the radiation, withdrawal, and absorption as before; then perform the mantra recitation: oṃ acale cule cundale svāhā hūṃ svāhā. By this, within half a month, whatever the practitioner desires—peace and so forth—whatever siddhis are wished for in the mind, will be bestowed. In particular, the excellent vase, the wish-fulfilling jewel, and the wish-granting tree will grant whatever the yogi desires to the practitioner. Perform everything as before. From Vajrasattva, one should visualize a jaṃ and a sword with a fruit marked by a jaṃ. By its light, the Buddhas are transformed into the form of Jambhala; having summoned them, they dissolve into that. Therein is the great lord of yakṣas, pot-bellied and short-legged, resembling gold, with the right and left faces black and white. With the first [hand] he embraces the noble Vasudhārā.

ལྷག་མས་པི་ཛ་པཱུ་ར་དང་། ། སྲེ་མོ་རིན་ཆེན་སྐྱུག་བྱེད་དང་། ། རིན་ཆེན་རལ་གྲི་འཛིན་པའོ། ། ཞབས་གཡས་རྡོ་རྗེ་མཚན་པ་ཡི། ། བུམ་པ་བཟང་ལ་རབ་བཞག་སྟེ། ། གཡོན་པ་བཙན་དཀྱིལ་དུ་གནས་པ། ། ཟླ་སྟེང་དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་མཚན། ། ནོར་རྒྱུན་དེ་འདྲ་དང་པོ་ན། ། མཆོག་སྦྱིན་འབྲས་ཀྱི་སྙེ་ལྡན་པ། ། སྐུ་འཇམ་དབུ་ལ་མེ་ཏོག་གི། ། སྣ་ཚོགས་ཐོད་བཅིངས་ཞི་བའོ། ། གཞན་གྱི་སྤྱན་ཟླུམ་ཡིད་དགའ་བའོ། ། སྤྱི་བོ་སྙིང་ག་ལྟེ་བ་དང་། ། གསང་བ་དང་ནི་རྐང་མཐིལ་དུ། ། ཟླ་བ་ཉི་མར་གོ་རིམ་བཞིན། ། རྟག་པ་མི་འཁྲུགས་རིན་ཆེན་ཆེ། ། འོད་དཔག་མེད་དང་དོན་གྲུབ་བསྒོམ། ། སྐུ་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བྱས་ནས། ། བསྐུལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡི། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡིས་དབུ་བརྒྱན་བྱ། ། དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡི། ། ཐུགས་ཀར་ཟླ་བར་ཛཾ་བཀོད་དེ། ། སྔོན་བཞིན་ནོར་གྱི་ཆར་འབེབས་པ། ། རྩོམ་པ་བཅུག་སྟེ་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཛམྦྷ་ལ་ཛ་ལེནྡྲཱ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ཡིས་ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་ནི། ། ཉིན་རེ་གསེར་སྲང་སྟོང་སྟོང་གི། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་རབ་སྦྱིན་པར། ། འགྱུར་བ་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཡང་ནི་རང་འདོད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཡན་ལག་བརྒྱད་ནི་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་སྦྱར་བརྩམས་ནས། ། བདེ་གཤེགས་རང་གི་ཞལ་དུ་གཞུག། ཞུ་ནས་རྡོར་ཕྱུང་པད་ནང་དུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ཛཾ་བཅུ་དགུ། ། དེ་ལས་གཙོ་བོ་གནོད་གནས་ཀྱིས། ། འབྲེལ་པའི་འཁོར་ལོ་བརྟན་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་མིག་ལ་སོགས་པ་དང་། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཡང་ན་རང་གི་ས་བོན་གྱི། །

With the remaining [hands], he holds a piñjapūra fruit, a mongoose that vomits jewels, and a jewel-adorned sword. His right foot is placed upon an excellent vase marked with a vajra, while his left rests upon a lotus mandala. He is characterized by the light of the moon above. In the first [form], Vasudhārā is thus: she grants supreme boons, holds a cluster of rice, her body is gentle, and her head is bound with a variegated flower garland; she is peaceful. The eyes of the others are round and delightful. At the crown, heart, navel, secret place, and the soles of the feet, one should meditate on the Buddhas Vairocana, Akṣobhya, Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi, respectively, upon a moon and a sun. Having performed the blessing of the body and so forth, preceded by the invocation, one should crown the head with Akṣobhya. At the heart of the wisdom-being (jñānasattva) of that [deity], one places the syllable Jām upon a moon; then, as before, one should perform the recitation while engaging in the descent of the rain of wealth. Oṃ āḥ jambhala jalemdrāya hūṃ phaṭ svāhā. By this, within half a month, there is no doubt that the practitioner will be granted a thousand srang of gold every day. Alternatively, through the application of one's own desire, having perfected the eight limbs and begun the union of the vajra and lotus, one should cause the Sugata to enter one's own mouth. Having melted, it is emitted as a vajra into the lotus; within the bodhicitta, one places nineteen Jāms. From that, one should stabilize the principal deity Jambhala and his related wheel. One should then bless his eyes and so forth, as well as his body, speech, and mind. Alternatively, [one should bless them] with one's own seed-syllable.

འོད་ཀྱིས་བདེ་གཤེགས་དགུག་པར་བྱ། ། ཞལ་ཞུགས་ཞུ་གྱུར་རྡོ་རྗེར་ཕྱུང་། ། དེ་ཡི་ལྕེ་ལ་ཛཾ་བཀོད་ནས། ། འོད་ཀྱིས་དྲངས་ནས་སྔགས་འདི་ཡིས། ། ཞལ་དུ་དབབ་པར་བྱས་ནས་དབུལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཛ་ད་ན་དེ་ཧི་དེ་ཧི་ཧི་ཧཱུྃ། དེ་ཡིས་ཚིམ་ནས་དབུ་རྒྱན་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཆོག་བསྒོམ་ཞིང་། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་དུ་དུས་བཞི་རུ། ། དེ་འདྲའི་ཆུ་རྒྱུན་བྱིན་ནས་འགྲུབ། ། ཇི་ཙམ་འདོད་པའི་ནོར་ལྡན་ཞིང་། ། འབྲུ་ཡི་ཆར་ནི་འབེབས་པར་མཛད། ། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྫོགས་པའི། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། རང་འདོད་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་རམ། ། འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཅི་གསུངས་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྒོམས་ལ། ། དེ་ཡི་སྦྱོར་བས་དབུས་སུ་གནས། ། མདུན་དུ་གསེར་མདོག་ཟླ་བ་ལ། ། ཟླ་གམ་ཐིག་ལེ་རྩེ་ལྡན་པ། ། ཀྵིཾ་བསྒོམས་དེ་ལས་འོད་ཟེར་སྤྲོ། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་འཕྲོས་པ་ཡིས། ། སྤྱན་སོགས་ལྷ་མོ་བཀོད་པ་ལ། ། ཕོག་པས་གནོད་སྦྱིན་མོ་རུ་འགྱུར། ། བཀུག་སྟེ་དེ་ལ་ཐིམ་གྱུར་ནས། ། དེ་གཟུགས་གནས་གྱུར་གནོད་སྦྱིན་མོ། ། རྒྱུད་གཞན་ལས་ནི་གསུངས་པ་བཞིན། ། སྒྲུབ་པོའི་མདུན་དུ་རྣམ་པར་བསམ། ། གསེར་མདོག་མཛེས་པའི་ཆ་ལུགས་ཅན། ། བུད་མེད་གཞོན་ནུའི་སྐྲ་ཚུལ་ལྡན། ། དར་གྱི་ན་བཟས་སྟོད་སྨད་དཀྲིས། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། གཡས་པས་གདུགས་ནི་དཀར་པོ་ཐོགས། ། གཡོན་པས་དཔག་བསམ་ཤིང་ལ་བརྟེན། ། ཅུང་ཟད་འཛུམ་ཞིང་ཞལ་མཛེས་ཤིང་། ། ཁ་དོག་ལྔ་པའི་མེ་ཏོག་ལས། །

With light, one should summon the Sugatas. Having entered the mouth and melted, they are emitted as a vajra. Having placed the syllable jaṃ upon their tongue, one draws it in with light and, using this mantra, causes it to descend into the mouth and offers it: oṃ āḥ jaḍanadehi dehi hi hūṃ. Satisfied by that, one meditates on the supreme Vajrasattva upon the crown ornament. By offering such a stream of water four times a day for half a month, one achieves success. One will possess wealth as much as desired and cause a rain of grain to fall. Having perfected the perfection of generosity, one will become like a wish-fulfilling jewel. Having performed everything as before, one should accomplish the yakṣiṇī through the yoga of one’s own chosen deity or the yoga of Mañjuvajra. Having meditated on the celestial mansion as described, one abides in the center of its application. In front, upon a golden moon, one meditates on a kṣiṃ syllable, crescent-shaped and with a drop at its tip. From that, light rays radiate, and by the emission of various colors, they strike the array of goddesses such as Locanā, transforming them into yakṣiṇīs. Having summoned them, they dissolve into that [deity], and their forms are transformed into the yakṣiṇī. As taught in other tantras, one should visualize her in front of the practitioner: golden in color, with a beautiful appearance, possessing the hairstyle of a young woman, draped in silk garments from top to bottom, and adorned with all ornaments. In her right hand she holds a white parasol, and with her left she leans upon a wish-fulfilling tree. She is slightly smiling, with a beautiful face, and from flowers of five colors...

མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་སོགས་ཀྱིས་མཛེས། ། བྱས་པའི་ཕྱེད་ཀྲུང་ཐོར་ཚུགས་ཅན། ། རིན་པོ་ཆེ་ཡི་རི་ཕུག་ན། ། གནས་པར་རབ་ཏུ་བསམ་པའོ། ། དེ་ཡི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྔ། ། ཤྲཱི་བུདྡྷ་ཧཾ་བྷ་ལྔ་ཡིས། ། ལྷ་མོར་བསྐྱེད་ནས་གནས་གསུམ་དུ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། བསྐུལ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡི། ། དབང་བསྐུར་བྱས་པས་དབུ་རྒྱན་ལ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་རྣམ་བསྒོམས་ཏེ། ། དེ་ཡང་ངར་འཛིན་མནན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་རང་གི་ས་བོན་གྱི། ། འོད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཀུག། ཐུགས་ཀར་བཅུག་སྟེ་སྙན་ཚིག་གིས། ། བཞམས་ཏེ་བསྒོ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སེམས། ། རང་གི་སེམས་དཔར་རབ་བཅུག་པས། ། རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་བྱས་ནས། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་ཤ་དང་ཁྲག་དང་ནི། ། ཏིལ་ཕྱེ་སྒུར་གདོང་ལ་སོགས་པའི། ། གཏོར་མས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་སུ། ། ཞི་བའི་སྦྱོར་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཡང་ནི་དེ་ཡིས་མ་གྲུབ་ན། ། དྲག་ཤུལ་གྱིས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དེར་བཅུག་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་བརྩམ་པར་བྱ། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་ལ་འཁྱུད་བྱས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་འོད་ཟེར་འབར། ། པདྨར་སྩལ་ནས་སྔགས་བཟླས་པས། ། ནང་དུ་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཡཀྵིཾ་ཡཀྵིཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ། འོད་ཟེར་མེ་ལྟར་འབར་བ་ཡིས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གདུང་བྱས་པས། ། ཚ་སྟེ་སྐྲག་ནས་སྒྲུབ་པོ་ལ། ། ཟླ་ཕྱེད་འཕྲལ་དུ་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། སྒྲུབ་པོའི་མདུན་དུ་ཐལ་སྦྱར་ནས། ། རྗེ་གཅིག་བདག་ལ་བཀའ་སྩོལ་ཞེས། །

Adorned with flower garlands and the like, Seated in the half-lotus posture with hair in a topknot, One should clearly visualize her dwelling Within a cave in a mountain of jewels. Her five [senses], form and so forth, Are generated as goddesses by the five syllables of "Śrī Buddhāhaṃ." Having blessed the three places with the three syllables, And preceded by the invocation, One performs the empowerment, upon which the crown Is visualized as Yamāntaka; one should then suppress the grasping at a self. Then, by the light of one's own seed-syllable, The wisdom-being (jñānasattva) is summoned. Having entered the heart, one should accomplish the practice By appeasing and commanding with poetic verses. Then, by causing that wisdom-being To enter one's own [meditation] being, They become of a single nature, And accomplishment is achieved through mantra recitation. Then, having pleased her with an offering cake (bali) Of meat, blood, sesame flour, the "hunchback-face" [substances], and so forth, One should accomplish the practice through peaceful application. If she is still not accomplished by that, One should accomplish her through wrathful means. Having caused the wisdom-being to enter there, One should commence the vajra union. Having embraced the yakṣiṇī, The five-pronged vajra blazes with light. Having offered it into the lotus and recited the mantra, One should radiate light rays within. OṂ ĀḤ YAMĀNTAKṚT YAKṢIṂ YAKṢIṂ JVALA JVALA HŪṂ PHAṬ. By the light rays blazing like fire, The wisdom-being is tormented; Becoming hot and terrified, she immediately grants The siddhi to the practitioner. With palms joined before the practitioner, she says: "O Sole Lord, please give me your command!"

འཛུམ་པའི་བཞིན་བལྟས་བཀའ་ལེན་ཏེ། ། སྒྲུབ་པོས་དེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ། མ་དང་སྲིང་མོ་ཆུང་མ་དང་། ། གཡོག་མོའི་བྱ་བ་གྱིས་ཞེས་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་ཡིས་རྗེ་གཅིག་གི། ། བཀའ་ནི་སྤྱི་བོས་ནོད་ཅེས་ལེན། ། གལ་ཏེ་མ་ཡི་བྱ་བ་བྱེད། ། ཐོ་རངས་སྲོད་ལ་འོངས་བྱས་ནས། ། གསེར་སྲང་བཅུ་དང་མུ་ཏིག་གི། ། ཧ་ར་བདུན་ནི་བཞག་ནས་འགྲོ། ། སྲིང་མོ་ཡི་ནི་བྱ་བ་བྱེད། ། ཉི་མའི་གུང་ལ་དྲུང་འོངས་ཏེ། ། གསེར་སྲང་བདུན་དང་ཧ་ར་བདུན། ། ཕུལ་ཏེ་མིང་པོ་སང་འོད་ཟེར། ། གལ་ཏེ་ཆུང་མའི་བྱ་བྱེད་ན། ། ཡིད་ཀྱི་འདོད་པའི་དུས་སུ་ནི། ། འཕྲལ་དུ་དྲུང་དུ་འོང་བར་བྱེད། ། ཅང་མི་སྨྲ་བར་འདོད་པ་སྤྱད། ། གསེར་སྲང་ལྔ་དང་ཧ་ར་གཅིག། བཞག་སྟེ་རང་གི་གནས་སུ་འགྲོ། ། གལ་ཏེ་གཏམ་སྨྲས་གྱུར་ན་ནི། ། ཕྱིན་ཆད་ཅི་ཡང་མི་སྟེར་རོ། ། གཡོག་མོའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཡིས། ། ཟས་དང་གོས་དང་གསེར་ལ་སོགས། ། བཞོན་པ་ལ་སོགས་ཅི་འདོད་པ། ། བཀའ་ཙམ་གྱིས་ནི་སྦྱོར་བར་བྱེད། ། གཞན་ནི་ན་ཆུང་ཡིད་དུ་འོང་། ། བཀུག་ནས་བྱིན་ཏེ་རང་གནས་སྐྱེལ། ། དེ་སོགས་གནོད་སྦྱིན་མོ་རྣམས་ཀྱི། ། ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཐོབ། ། སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ཁྱད་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། ད་ནི་ཞི་བའི་ལས་ཀྱི་རིམ་པ་བཤད་པར་བྱའོ། ། སྤྱན་གྱི་ཚུལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། བསམ་གཏན་འདི་ནི་བརྟག་པར་བྱ། ། ཡང་ན་མོས་པའི་རྣམ་པ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་རབ་ཏུ་བརྩམ་པའོ། ། གྲོང་ངམ་ཡང་ན་གྲོང་ཁྱེར་རམ། ། (ལྗངས་,ལྗོངས་)རྣམས་གང་བའི་ནད་ལ་སོགས། ། ཞི་བར་བྱ་ཕྱིར་བསམ་གཏན་མཆོག། འདི་ནི་རྟག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ།

Looking at him with a smiling face, she received his command. The practitioner then spoke to her: "Perform the duties of a mother, a sister, a wife, or a servant." Then, she accepted the lord's command upon the crown of her head, saying, "I shall obey." If she performs the duties of a mother, she comes at dawn or dusk, leaves ten srang of gold and seven hara of pearls, and departs. If she performs the duties of a sister, she comes into his presence at midday, offers seven srang of gold and seven hara, and says, "Brother, I shall come tomorrow." If she performs the duties of a wife, she comes immediately into his presence whenever he desires in his mind. Without speaking, they engage in passion; then, leaving five srang of gold and one hara, she returns to her own abode. If she should speak, she will give nothing from then on. By performing the duties of a servant, she provides food, clothing, gold, and so forth—whatever is desired, such as mounts—at the mere word of command. Furthermore, she summons and gives him other charming young women and sends them back to their own homes. In this way, he attains the inconceivable qualities of the yakṣiṇīs. The explanation of the specific practices for the various mantras is complete. Now, the sequence of the peaceful activities will be explained. Through the yoga of the aspect of Locanā, one should examine this meditative concentration (dhyāna). Alternatively, one should thoroughly undertake the yoga through the aspect of devotion. Whether in a village or a city, for the sake of pacifying diseases and the like that afflict the countryside, one should always apply this supreme meditative concentration.

། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། ཞི་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཤར་བལྟས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྔ་པ་མཆོག། ཏ་ལ་བདུན་ཙམ་ནམ་མཁའ་ལ། ། ཕྱོགས་དེ་འགྲེང་བུར་རྣམ་པར་བསམ། ། དེ་ཡི་བུམ་པ་གཞལ་ཡས་ཁང་། ། གདན་དང་བཅས་པ་རྣམ་བསམས་ཏེ། ། དེ་ནང་རྟག་པའི་འཁོར་ལོ་ནི། ། དཀར་པོ་སྔོན་བཞིན་ཉི་ཤུ་བསྒོམ། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བྱས་ལ། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་ལས་བྱུང་བའི། ། འོད་ཟེར་རྣམ་པར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབྲུཾ་ཛི་ན་ཛིཀ་ཆེ་གེ་(མོ་འི་,མོའི་)ནད་ཛྭ་ལ་ཛ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་བརྗོད་ལྷ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ལུས་ལས་འཕྲོས་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ཟད་དུས་མེ་འདྲར་འགྲོ་ཀུན་གྱི། ། ནད་རྣམས་རབ་ཏུ་བསྲེག་འགྱུར་རོ། ། ཤེལ་ལྟར་རབ་ཏུ་གནས་པ་ལ། ། མི་ལྡོག་བྱ་ཕྱིར་རྒྱས་བྱའི་ཕྱིར། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པ་ཡིས། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་རུ་རུ་སྥུ་རུ་ཛྭ་ལ་ཏིཥྛ་སིདྡྷ་ལོ་ཙ་ནི་སརྦ་ཨརྠ་སཱ་དྷ་ནི་ནད་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། མཁའ་དབྱིངས་ཡོངས་སུ་བཀང་བྱས་ནས། ། བདུད་རྩི་ལྔས་གང་བུམ་པ་ཡིས། ། དེ་རྣམས་སྤྱི་བོར་བཀྲ་ཤིས་སྒྲ། ། ལྡན་པར་བླངས་ནས་དབང་བསྐུར་སྩོལ། ། ཨོཾ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་ནད་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཝཱ་ཀ་བཛྲ་ནད་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ནད་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་རྣམས་བརྗོད་པས་རྡོ་རྗེ་གསུམ། ། བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས་སྤྲོས་པས། ། སྔོན་བཞིན་དབང་བསྐུར་རབ་བྱིན་ན། ། ངེས་པའི་ནད་ཀྱང་ཞག་བདུན་འཇིག། རྡོ་རྗེ་བསམ་གཏན་འདི་ཡིས་ནི། ། གང་དཀའ་བའང་རབ་ཏུ་འགེངས། ། དེ་ནི་སྦྱིན་པ་རབ་གྲུབ་ཅིང་། །

Having performed everything as before, look toward the east with a peaceful mind. Visualize a supreme five-pronged vajra in the sky to the height of seven palm trees, standing upright in that direction. Visualize its vase as a celestial palace, complete with a seat. Within that, meditate on twenty white eternal wheels as previously described. Having performed the offerings, praises, and the tasting of nectar, radiate rays of light arising from the recitation of the mantra: OṂ ĀḤ BHRŪṂ JINA JIK [Name] JVALA JA HŪṂ SVĀHĀ. By reciting this, rays of light emanating from the bodies of the deities and the vajra will completely incinerate the diseases of all beings, like the fire at the end of an eon. In order to establish [the patient] as stable as crystal and to make [the healing] irreversible, recite this secret mantra and emanate Locanā and the other goddesses: OṂ RURU SPHURU JVALA TIṢṬHA SIDDHA LOCANE SARVA ARTHA SĀDHANI NAD ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ. Having completely filled the expanse of space, they take up vases filled with the five nectars and, accompanied by the sound of auspiciousness, confer empowerment upon the crown of the head: OṂ KĀYA VAJRA NAD ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ. OṂ VĀKA VAJRA NAD ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ. OṂ CITTA VAJRA NAD ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ. By reciting these, the three vajras emanate from the pores of the skin. If they confer empowerment as before, even a terminal illness will be destroyed in seven days. By this vajra meditative concentration, even that which is difficult to overcome is thoroughly filled. Thus, the perfection of generosity is accomplished.

ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དཔལ་འདྲར་འགྱུར། ། བསྐལ་པ་གསུམ་གྱི་ཡུན་གནས་ཤིང་། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བྱིན་གྱིས་རློབ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། གསང་བའི་སྐུ་སྟེ་སྐྱོན་མེད་པའོ། ། ཡང་ན་འགའ་ཞིག་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། ཆུ་ཟླའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། རྟག་པའི་འཁོར་ལོ་ཉི་ཤུས་བསྐྱེད། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བྱས་ལ། ། དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡི། ། ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ནི། ། ཞི་བར་འདོད་པ་གཞག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་གོང་དུ་གསུངས་པ་ཡི། ། སྤྱན་མའི་སྔགས་ནི་རིག་མར་བཅས། ། བཟླས་བརྗོད་བྱས་པས་བ་སྤུ་ཡི། ། བུ་ག་ལས་ནི་སྤྱན་ཚོགས་སྤྲོ། ། དེ་རྣམས་འོད་ཟེར་ལྔ་འབར་བའི། ། འོད་ཟེར་ཚུལ་གྱིས་ནད་པ་ལ། ། ཞི་བར་བྱ་ཕྱིར་རྒྱས་བྱའི་ཕྱིར། ། དེ་ལ་གཟི་བརྗིད་དབབ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་མི་ལྡོག་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། གོང་གི་དབྱུང་བའམ་ས་བོན་ནམ། ། ཡི་གེ་གསུམ་པར་རིག་པར་བཅས། ། བཟླས་པས་རྟག་པའི་ཚོགས་སྤྲོ་བྱ། ། དེ་རྣམས་སྤྱན་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། བདུད་རྩིས་གང་བའི་བུམ་པ་བཟུང་། ། དབྱངས་དང་བཅས་པས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། ནད་ནི་ཞག་བདུན་གྱིས་ཞི་བྱེད། ། རྡོ་རྗེ་བསམ་གཏན་འདི་ཡིས་ནི། ། དགང་དཀའ་བའང་རབ་ཏུ་འགེངས། ། དེ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡང་། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། སྤྱན་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་མཆོག། ཆོ་ག་ཉི་ཤུས་རྫོགས་བྱས་ལ། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བ་བྱ། ། དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སེམས་མ་ཡིས། ། ཤི་བའི་རོ་ནི་གཞག་བྱས་ན། ། སྔགས་འདི་རྣམ་པར་བརྗོད་པར་བྱ། །

One will become like the glorious wish-fulfilling jewel. Abiding for the duration of three aeons, one is blessed by all the buddhas. This is the secret body of all the buddhas, free from defects. Alternatively, for the sake of a certain purpose, having performed everything as before, one should generate the eternal wheel with twenty spokes in the center of a moon maṇḍala. Having performed the offerings, praises, and the tasting of nectar, one should place the one who desires pacification upon a moon disc at the heart of the wisdom being (jñānasattva). Then, by reciting the mantra of Locanā together with the consort as described above, a multitude of Locanās are emanated from the pores of the skin. Blazing with five-colored light rays, they should be used to pacify or to increase the patient, and thus majesty should be bestowed upon them. Alternatively, in order to make [the state] irreversible, one should recite the aforementioned extraction, the seed syllable, or the three syllables together with the consort, and emanate a multitude of eternal ones. Holding vases filled with nectar together with Locanā, they should confer empowerment with melodic chants. The illness will be pacified in seven days. By this vajra meditative concentration, even that which is difficult to fill is completely filled. Immediately thereafter, one will become like the glorious Vajra-holder. Having performed everything as before, the supreme wheel of the Locanā maṇḍala is completed through the twenty rituals; one should perform the offerings, praises, and tasting of nectar. If the corpse of the deceased is placed there by the wisdom consort, one should recite this mantra.

ཨོཾ་རུ་རུ་སྥུ་རུ་ཛྭ་ལ་ཏིཥྛ་སིདྡྷི་ལོ་ཙ་ནི་སརྦ་ཨརྠ་སཱ་དྷ་ནི་ཤི་བ་སོས་པར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ཡིས་དེ་ནས་ལྃ་འཕྲོས་པའི། ། ལྕགས་ཀྱུའི་གཟུགས་སུ་ཕྱུང་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཡིས་ཤི་བའི་རྣམ་པར་ཤེས། ། བར་མ་དོ་ན་གནས་པའམ། ། ཡང་ན་སྐྱེ་གནས་ཆུད་ཀྱང་རུང་། ། དྲི་མེད་མར་མེའི་ཚུལ་གནས་པའི། ། བཀུག་སྟེ་རོ་ཡི་སྙིང་ག་རུ། ། བཅུག་ནས་དབྱུང་སྔགས་དེ་ལ་དགོད། ། དེ་ཡི་ཟེར་གྱིས་རོ་བསྲེགས་ཏེ། ། རང་མིན་ཐ་མས་སྤྱན་མ་ཡི། ། གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་ནས་ཕུང་པོ་དང་། ། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་དག་བྱ། ། དེ་ལུས་གང་བའི་ཕྲེང་སྔགས་ཀྱིས། ། ཕྱི་ནང་བར་མཚམས་མེད་པར་གཏམས། ། སྔགས་ལས་སྔོན་བཞིན་སྤྱན་མ་སྤྲོ། ། བསྡུས་ནས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། བསྐལ་པའི་བར་དུ་གནས་བྱའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་རྟག་པའི་ཚོགས་སྤྲོས་པའི། ། དབང་བསྐུར་བྱས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི། ། ཤི་བ་ཞག་ནི་བདུན་ནས་འཚོ། ། འཚོ་ནའང་ལྔ་བརྒྱའམ་སྟོང་གི་བར། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་གནས་པར་འགྱུར། ། སྤྱན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བཏབ་ཕྱིར། ། རིམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའོ། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ཏེ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ལྟ་བ་རྡོ་རྗེ་དུག་ལ་སོགས། ། མི་བཟད་དུག་ནི་དབྲོག་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་གཡས་པའི་བར་མ་རུ། ། འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ། ། ལྟེ་བར་ཨོཾ་དཀར་པོ་ཡིས་མཚན། ། འོད་ཟེར་དཀར་པོ་སྤྲོས་ནས་བརྩམ། ། ནད་པ་མདུན་དུ་གཞག་བྱས་ལ། ། སྒྲུབ་པོས་སྤྱི་བོ་ལ་བཞག་སྟེ། ། དུག་རྣམས་དབྲོག་པའི་ཆེད་དུ་ནི། ། སྔགས་འདི་བརྗོད་ལ་འོད་ཟེར་སྤྲོ། །

OṂ RURU SPHURU JVALA TIṢṬHA SIDDHI LOCANI SARVA ARTHA SĀDHANI ŚIVAṂ SVĀHĀ. Then, from that, the syllable LAṂ radiates forth, emerging in the form of a hook. With that, the consciousness of the deceased—whether dwelling in the intermediate state or having entered a place of birth—is summoned in the manner of a stainless lamp. Having drawn it in and placed it at the heart of the corpse, one should apply the extraction mantra. By its rays, the corpse is incinerated; then, by the final syllable, one generates the form of Locanā and purifies the aggregates, elements, and sense bases. The body is filled with the garland mantra, packed without any gaps between the outer, inner, or intermediate parts. From the mantra, Locanā is emanated as before; having gathered her back, one should radiate light rays. In order to remain for an eon, the assembly of eternal Buddhas is emanated. Through the empowerment performed, the deceased shall return to life after seven days. Even if they return to life, they will remain in this very state for five hundred or a thousand years. Because they are sealed by the wisdom of Locanā, they will gradually attain buddhahood. Having performed everything as before, the yogin of Vairocana should extract the unbearable poisons, such as the "vajra-poison" of wrong views. In the middle of one's own right hand, there is a white eight-spoked wheel marked at its hub with a white OṂ. Beginning by radiating white light rays, the practitioner places it upon the crown of the patient and, for the purpose of extracting the poisons, recites this mantra while radiating light rays.

ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ན་ཛིཀ་ཆེ་གེ་མོའི་དུག་ཞི་བར་མཛོད་ཅིག་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། བརྗོད་པས་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་ནི། ། སྤྱི་བོར་ཞུགས་པས་ནག་པོ་དབྱུང་། ། འོད་ཟེར་དེ་ཡིས་ནམ་མཁའི་ཁམས། ། ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་གཏོར་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཤུལ་དུ་འོད་ཟེར་ནི། ། དཀར་ཞིང་བསིལ་བ་ཕབ་བྱས་པས། ། ཞག་བདུན་ན་ནི་ནམ་མཁའ་ཀུན། ། གང་བའི་དུག་ཀྱང་མེད་པར་བྱེད། ། ཡང་ནི་སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་བྱ། ། མི་བསྐྱོད་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པས། ། ཧ་ལ་ཧ་ལ་ལ་སོགས་པ། ། སྦྱོར་བ་འདི་ཡིས་གསོ་བར་བྱ། ། བསྒྲུབ་བྱ་མདུན་དུ་རབ་བཞག་ལ། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་ཧཱུྃ་བྱུང་བའི། ། རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་རྩེ་ལྔ་པ། ། འོད་ཟེར་དཀར་པོ་འབར་བ་བསམ། ། དེ་ཡང་ཟླ་འོད་ལྟར་བསིལ་ཞིང་། ། བསིལ་བས་ལུས་ཀུན་ཁྱབ་པའི་དུག། སྙིང་ག་ལྐོག་མ་དཔྲལ་བ་དང་། ། མགོ་བོའི་གནས་སུ་ཡང་དག་བསྡུ། ། དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་བར་བསམས་ལ། ། ཐམས་ཅད་སྙིང་གའི་དབུས་སུ་བསྡུ། ། དེ་ནས་འདི་ནི་བརྗོད་པ་ཡིས། ། ནག་པོ་སྐྱུག་པའི་ཚུལ་དུ་བསམ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷྲྀཀ་ཆེ་གེ་མོའི་དུག་སོས་པར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ལྟར་བྱས་པས་ཞག་བདུན་ན། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་གང་བ་ཡི། ། དུག་རྣམས་ཀྱང་ནི་ཟད་བྱེད་ན། ། བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ནི་སྨོས་ཅི་དགོས། ། སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་རབ་བྱས་ལ། ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། འབྲས་དང་ཕོལ་མིག་འབྲུམ་ཕྲན་སོགས། ། ཉེ་བའི་དུག་རྣམས་དབྱུང་བར་བྱ། ། གཡས་ཀྱི་བར་མས་ཨས་བསྐྱེད་པའི། ། པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་བརྒྱད་པའི། ། ལྟེ་བར་འོད་ཟེར་ལྔ་འབར་བའི། ། ཨ་བསམས་ནས་ནི་བྱབ་པར་བྱ། ། བསྒྲུབ་བྱ་མདུན་དུ་རབ་བཞག་ལ། །

OṂ ĀḤ JINA JIK [Name]’i dug zhi bar mdzod cig HŪṂ SVĀHĀ. By reciting this, white light rays enter the crown of the head and expel the black [poison]. Those light rays should be scattered throughout the expanse of space in all ten directions. In their wake, by causing cool, white light to descend, even the poison that fills the entire sky will be eliminated within seven days. Furthermore, everything should be performed as before. With Akṣobhya and the wheel, one should heal [the patient] through this application, such as for hālāhala poison and the like. Having placed the subject directly in front, one should visualize a white five-pronged vajra arising from the syllable HŪṂ at their heart, blazing with white light rays. That [light] is cool like moonlight; by its coolness, the poison pervading the entire body is gathered into the heart, the throat, the forehead, and the crown of the head. Having visualized this three times, gather it all into the center of the heart. Then, by reciting this, visualize it being vomited out in the form of black [matter]. OṂ ĀḤ VAJRA DHṚK [Name]’i dug sos par gyur cig SVĀHĀ. By doing so, if even the poisons that fill the entire expanse of space are exhausted within seven days, what need is there to mention the body of the subject? Having performed everything as before, through the yoga of Amitābha, one should expel secondary poisons such as tumors, carbuncles, and smallpox. With the middle finger of the right hand, one should visualize an eight-petaled white lotus generated from the syllable A, with the syllable A at its center blazing with five-colored light rays, and perform the cleansing ritual. Having placed the subject directly in front...

ཨ་ཡི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྡུས་ནས། ། ནག་པོའི་མདོག་ནི་རྣམ་པ་རུ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལས་བྱུང་བར་བསམ། ། དེ་ཡིས་ཀུན་དུ་རབ་སྤྲོས་པས། ། དུག་སྤངས་ཁ་དོག་དཀར་པོ་བསམ། ། དེ་ལྟར་དུས་བཞིར་གསང་སྔགས་འདི། ། བཟླས་པས་ཞག་བདུན་དུག་རྣམས་འབྱང་། ། ཨོཾ་ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཆེ་གེ་མོའི་ཉེ་བའི་དུག་ཞི་བར་གྱུར་ཅིག་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ཡིས་ལས་སྐྱེས་སྙིང་འབར་བའི། ། དུག་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཟད་བྱེད་ན། ། བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་གཅིག་ལ་གནས་པའི། ། ཉེ་བའི་དུག་རྣམས་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་རྟ་མགྲིན་ནི། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། དུག་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསལ་བར་བྱ། ། བསྒྲུབ་བྱ་མདུན་དུ་གཞག་བྱས་ལ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ། ། ཧཱུྃ་དཀར་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་འབར། ། འོད་ཟེར་དེ་ཡིས་ལུས་ཀུན་གྱི། ། དུག་རྣམས་རབ་ཏུ་སྦར་བྱས་ལ། ། གཡས་པའི་བར་མར་ཧཱུྃ་དཀར་པོ། ། དེ་བསྐྱེད་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད། ། དཀར་པོའི་ལྟེ་བར་ཧཱུྃ་བསམ་མོ། ། རང་མིང་ཡི་གེ་དང་པོ་ཡིས། ། བསྒྲུབ་བྱ་རྣམ་པར་བསམས་ནས་ནི། ། གསང་སྔགས་འདི་ཡིས་དེ་ཡི་ནི། ། དུག་རྣམས་ཀུན་དུ་བསལ་བར་བྱ། ། ན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཏུ་རུལ་བི་རུ་ལ། སརྦ་བི་ཤ་ག་ཏ་ཡ། ཛ་ལི་ཏ། བི་སྥུ་ལིང་ག་ཏཏ། ཧ་ས་ཀེ་ས་རི་ས་ཏ་ཏོ་པ། བཛྲ་ཁུ་ར་ནི་ར་ག་ཏ། ཙ་ལི་ཏ་བ་སུ་ཏཏ་ལ་ནིཤྩ་ས་མ་རུ་ཏོད་ཀྵི་བི་ད་ད་ར་ནི་ད་ར། བི་ཤ་ན་ཏ་ཧ་ས། ཨ་པཱ་ར་མི་ཏཱ། པ་ལ་པར་ཀྲ་མ། ཨཱརྱ་བེ་ག་སྟེ་བྷུ་ཏ་ག་ན། བྷཱུ་ཏ་བྷུ་ཏ། ཧ་ཡ་གྲཱི་བ་ཁ་ད་ཁ་ད། པ་ར་མནྟྲ་ན་ཚིནྡྷ་ཚིནྡྷ།

Gathered by the light rays of the letter A, one should imagine them emerging from the body of the person to be practiced upon, in the form of a black color. By radiating them everywhere, one should imagine the poison being cast off and the color becoming white. By reciting this secret mantra in this way during the four periods of the day for seven days, the poisons will be cleared away. OṂ ĀROLIKA [Name]’I ÑE BA’I DUG ZHI BAR GYUR CHIG HŪṂ SVĀHĀ. If this exhausts all poisons born of karma that blaze in the heart, what need is there to mention the minor poisons residing in the single body of the person to be practiced upon? Having performed everything as before, one should intensely meditate on the wrathful king Hayagrīva as white in color and clear away all poisons. Having placed the person to be practiced upon in front, at their heart is a moon upon which a white HŪṂ blazes with white light rays. By those light rays, the poisons of the entire body are thoroughly ignited. On the middle finger of the right hand is a white HŪṂ; from that, generate an eight-petaled white lotus and imagine a HŪṂ at its center. Having visualized the person to be practiced upon by means of the first letter of their own name, one should completely clear away their poisons with this secret mantra: NAMAḤ SAMANTA KĀYA VĀK CITTA VAJRĀṆĀṂ | OṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ TURAL VIRULA | SARVA VIŚAGATA YA | JALITA | VISPULINGAGATAT | HASAKE SARISATOPA | VAJRA KHURANIRAGATA | CALITAVASUTATLANIŚCASAMARUTOKṢIVIDADARANIDARA | VIŚANATAHASA | APĀRAMITĀ | PALAPARKRAMA | ĀRYAVEGATEBHŪTAGANA | BHŪTABHŪTA | HAYAGRĪVA KHADA KHADA | PARAMANTRANA CHINDHA CHINDHA |

སིདྡྷི་མེ་དེ་མ་མེ་ད་ད་བི་ཤ། ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་རཀྵ་ཛ། བི་ཤ་ཙ་ནན། སརྦ་གྲ་ཧེ་ཤྩ་བྱ། པྲ་ཏི་ཏ་ཏོ་ཏ་བྷ་བ་བཛྲ་དཾཥྚ་ཀི་ཙ་མཱ་ར་ཡ་སི། ཨི་དཾ་དུཥྚ། གྲ་ཧ་ན་དུཥྚ་སརྦཱ་ན། དུ་ན་དུ་ན། མ་ཐ་མ་ཐ། མ་ཏ་མ་ཏ། བནྡྷ་བནྡྷ། བུདྡྷ་ར་མ་སངྒ་ནུ་ཛྙཱ་ན་ཏ་ཀ་ར་ནཾ། ཀུ་རུ་སྲི་བན་ཧ་ཡ་གྲཱི་བ་ཡ་ཕཊ། བཛྲ་ཡ་ཕཊ། བཛྲ་ག་ཏ་ཡ་ཕཊ། བཛྲ་ནཻ་ཏྲ་ཡ་ཕཊ། བཛྲ་དཾཥྚ་ཡ་ཕཊ། བཛྲ་ཁུ་ར་ཡ་ཕཊ། བཛྲ་ཁུ་ར་ནིར་ག་ཏ་ཡ་ཕཊ། པ་ར་མནྟ་བི་ནཱ་ཤ་ན་ཡ་ཕཊ། ཏྲཻ་ལོ་ཀྱ་ཏ་བ་ཡི་ཀ་ར་ཡ་ཕཊ། སརྦ་ཀརྨ་ཤྠ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་ཡ་ཕཊ། བཛྲ་ཀུ་ལ་ཏ་པ་ན་ཕཊ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ། སྭཱ་ཧཱ། ཧཱུྃ་ལས་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་ཡི། ། བདུད་རྩི་བབས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། ། ལུས་ལས་ནག་པོའི་དུག་བླངས་ཏེ། ། ས་ལ་སོགས་པར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཤུལ་དུ་བདུད་རྩི་དཀར་པོ་ཡི། ། འོད་ཟེར་བབ་པར་བྱས་ནས་སུ། ། དེ་བཞིན་ཐུན་བཞིར་བྱབས་གྱུར་ན། ། ཞག་བདུན་ན་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས། ། དུག་གིས་ཡོངས་སུ་གང་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་མི་བཟད་པ་ཡི་དུག། སྦྱར་བ་ཙམ་གྱིས་སེལ་བར་བྱེད། ། སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་རབ་བྱས་ལ། ། ཡང་ནི་དུག་རྣམས་ཟད་བྱའི་ཕྱིར། ། སྦྱོར་བ་རྣམས་ལ་བརྒྱད་ལྡན་པར། ། གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བསྒོམ། ། གསེར་འདྲ་གཡས་གནག་གཡོན་དཀར་ཏེ། ། དང་པོས་རང་འོད་རིག་མ་འཁྱུད། ། གཡས་པས་འོག་འབྱུང་འཁོར་ལོ་འཛིན། ། ལྷག་མས་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པད། ། འདི་ལ་རྣམ་སྣང་ལྟ་བུར་སྦྱར། ། བྲུཾ་ལས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་ནི། ། དཀར་པོ་བྲུཾ་གྱིས་མཚན་པ་བསམ། ། བསྒྲུབ་བྱ་མིང་གི་དང་པོར་བསྐྱེད། ། སྒྲུབ་པོའི་མདུན་དུ་རབ་བཞག་ལ། །

SIDDHI ME DE MA ME DA DA VIŚA | ĀVEŚAYA RAKṢA JA | VIŚA CANAN | SARVA GRAHEŚCA VYA | PRATITATO TABHAVA VAJRA DAṂṢṬRAKI CAMĀRAYASI | IDAṂ DUṢṬA | GRAHA NANDUṢṬA SARVĀṆA | DUNA DUNA | MATHA MATHA | MATA MATA | BANDHA BANDHA | BUDDHA RAMA SAṄGA NUJÑĀNATAKARAṆĀM | KURU SVIRVANA HAYAGRĪVAYA PHAṬ | VAJRAYA PHAṬ | VAJRA GATAYA PHAṬ | VAJRA NETRAYA PHAṬ | VAJRA DAṂṢṬRAYA PHAṬ | VAJRA KHURAYA PHAṬ | VAJRA KHURANIRGATAYA PHAṬ | PARAMANTA VINĀŚANAYA PHAṬ | TRAILOKYA TAVAYIKARAYA PHAṬ | SARVA KARMA STHA PRATIHATAYA PHAṬ | VAJRA KULATAPANA PHAṬ | HŪṂ HŪṂ HŪṂ | PHAṬ PHAṬ PHAṬ | SVĀHĀ | From the syllable HŪṂ, white light rays descend as nectar. Taking the black poison from the body of the one to be accomplished, it should be dispersed into the earth and so forth. Having caused white nectar light rays to descend in the wake of that, if one performs the cleansing in this way during the four sessions, then after seven days, even the unbearable poison of a vajra that completely fills the expanse of space will be cleared away merely by the application [of the mantra]. Having performed everything as before, and furthermore, in order to exhaust the poisons, one should meditate on the Uṣṇīṣa-Cakravartin endowed with the eightfold application. He is like gold, black on the right and white on the left; with the first [hand] he embraces the consort of his own light, with the right he holds a downward-turning wheel, and with the remaining [hands] a sword, a jewel, and a lotus. This should be applied just as in the case of Vairocana. One should visualize an eight-spoked white wheel marked with BHRŪṂ arising from BHRŪṂ. One generates the name of the one to be accomplished at the beginning and places it before the practitioner.

སྦྱོར་བ་གསུམ་གྱིས་སྤང་བྱའི་ཕྱིར། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པས་སུ། ། བྲུྃ་ལས་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་སྤྲོ། ། ན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཨོཾ་ཨཱཿསརྦ་ལ་བུ་ཏི། ལོ་ཀ་དརྴི། ཡནྟྲ་མནྟྲ་ཏནྟྲ། ཙཱུརྞ་པྲ་ཡོ་གི་ཏི། མ་མ་ཀྲྀ་ཏི་ཡེ་ན་ཀེ་ན་ཙི་ཏ་ཀྲྀ་ཏི། ཏཱ་ནི་སརྦ་ནྟུ། ཚིནྡྷ་ཚིནྡྷ། བིནྡྷ་བིནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། ཀཾ་པ་ཡ་ཀཾ་པ་ཡ། བདྷྭིཾ་ས་ཡ། ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲཱ། བི་ཙཱུརྞ་ཡ། ཨོཾ་ཨུཥྞཱི་ཥ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཝརྟི། བྷྲཱུྃ་བྷྲཱུྃ་བྷྲཱུྃ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་འོད་ཟེར་ཚོགས་སྤྲོས་པས། ། སྤྱི་བོ་ནས་ནི་ཕུལ་བྱས་ཏེ། ། རྐང་པའི་མཐིལ་དུ་ཕྱུང་བྱས་ལ། ། ས་ཡི་གཏིང་དུ་མནན་པར་བྱ། ། ཡང་ནི་འོད་ཟེར་དེ་ཡིས་ཀྱང་། ། མདུན་དུ་བསྣུན་པས་དུག་རྣམས་ཀུན། ། རྒྱབ་ཏུ་ཕྱུང་བས་ས་ལ་སོགས། ། འབྱུང་བ་རྣམས་སུ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། དེ་བཞིན་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྡུས་ནས། ། ཕྱུང་སྟེ་གཏོར་ནས་དེ་ཤུལ་དུ། ། བདུད་རྩི་དཀར་པོ་རབ་འབབ་པས། ། དུག་ནི་རྣམ་པར་སྤང་བར་བྱ། ། དཀར་པོ་དང་ནི་སེར་པོ་དང་། ། ནག་པོ་བསམ་གཏན་འདི་ཡིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་སྤྲུལ་པ་ཡིས། ། དུག་རྣམས་ཀྱང་ནི་ཞག་བདུན་འབྱིན། ། ཡང་ནི་སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་བྱ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་བསམ་བྱས་ཏེ། ། འདོན་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ནད་རྣམས་བསལ། ། ནད་པ་མདུན་དུ་གཞག་བྱས་ཏེ། ། བདག་ཉིད་ཁྲོས་ནས་གསང་སྔགས་འདི། ། བརྗོད་པས་འོད་ཟེར་ཚོགས་སྤྲོས་པས། ། བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿ ཛི་ན་ཛིཀ་ཆེ་གེ་མོའི་ནད་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུྃ།

In order to abandon that which is to be abandoned through the three applications, one should recite this secret mantra: Bhrūṃ. From Bhrūṃ, white light rays are emitted: Namaḥ samanta kāya vāk citta vajrāṇāṃ | Oṃ āḥ sarva lavuti | loka darśi | yantra mantra tantra | cūrṇa prayogiti | mama kṛtiyena kenacit kṛti | tāni sarvāntu | chinda chinda | bindha bindha | hana hana | daha daha | paca paca | kaṃpaya kaṃpaya | bhaṃja bhaṃja | śatasahasrā | vicūrṇaya | Oṃ uṣṇīṣa vajra cakravarti | Bhrūṃ bhrūṃ bhrūṃ | Hūṃ hūṃ hūṃ | Phaṭ svāhā. Then, by emitting a mass of light rays, they are offered from the crown of the head and expelled through the soles of the feet, pressing down into the depths of the earth. Furthermore, by those same light rays, all poisons are struck in the front and expelled to the back, radiating into the elements such as the earth. Likewise, having gathered them with light rays, they are expelled and scattered; in that place, by the flowing of white nectar, the poison is completely eliminated. Through this meditation on white, yellow, and black, by the emanations of the three vajras, even poisons are extracted within seven days. Furthermore, everything should be done as before. Visualizing the great wheel of Vairocana as white in color, one clears away diseases with the recited mantra. Having placed the patient in front, one becomes wrathful and recites this secret mantra, emitting a mass of light rays that enter the body of the one to be accomplished: Oṃ āḥ jina jik [name] āpanaya hūṃ.

དེ་ཡིས་ནད་རྣམས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། རླུང་མཁྲིས་བད་ཀན་ལས་བྱུང་བའི། ། སྤྲེའུའི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུའམ། ། དེ་བཞིན་ཁྱི་ནི་རྐང་པ་གསུམ། ། ཡི་དྭགས་གཅེར་བུའི་གཟུགས་དག་ཏུ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལས་ཕྱུང་ནས་སུ། ། ཕྱོགས་བཅུ་དག་ཏུ་རབ་རྒྱུག་ཅིང་། ། འབྲོས་པར་གྱུར་པར་རྣམ་པར་བསམ། (། ། ,། )ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ན་ཛིཀ་ཆེ་གེ་མོའི་ནད་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བརྗོད་པས་ཐུགས་ལས་འཕྲོས་པ་ཡི། ། ཁྲོ་བོའི་འཁོར་ལོས་མཚན་པ་ཡི། ། སྤྲེའུ་ལ་སོགས་པའི་ནད་རྣམས་ཀུན། ། མཚན་མས་ཕྱེ་མར་རླག་པར་བྱེད། ། བཀུག་སྟེ་འོངས་པ་རང་གནས་ཀྱི། ། མཚན་མས་ཕྱེ་མར་བརླག་འགྱུར་ཏེ། ། བསྒྲུབ་བྱ་ནད་དང་རྣམ་བྲལ་བས། ། ཤེལ་འདྲའི་ཁ་དོག་ལྟ་བུར་བསམ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་རྣམ་བསམས་ལ། ། སྔོན་བཞིན་སྤྱན་མའི་སྔགས་བརྗོད་པས། ། འོད་ཟེར་འབབ་པས་ལུས་དགང་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ན་ཛིཀ་ནད་པ་ཆེ་གེ་མོ་ལ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྗོད་སྔོན་བཞིན་རྟག་པའི་ཚོགས། ། སྤྱན་དང་བཅས་པས་བུམ་པ་འཛིན། ། དབང་བསྐུར་བྱས་ཏེ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད། ། ཞག་བདུན་བར་དུ་དུས་བཞིར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཕྱི་ནང་གི། ། མྱོང་བར་ངེས་པའི་ནད་ཀུན་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་བཀའ་བཞིན་དུ། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འབྱང་བར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་མི་བསྐྱོད་རིན་ཆེན་དཔལ། ། འོད་དཔག་མེད་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ། ། ཡི་གེའི་ཚིག་ནི་གང་མོས་པ། ། དད་པ་བསྐྱེད་དེ་ནད་རྣམས་བསལ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷྲྀཀ་ཆེ་གེ་མོའི་ནད་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿརཏྣ་དྷྲྀཀ་ཆེ་གེ་མོའི་ནད་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུྃ།

By that, one should expel the diseases. Having extracted from the body of the subject those diseases arising from wind, bile, and phlegm—which appear like the forms of monkeys, or likewise three-legged dogs, or the naked forms of hungry ghosts—one should visualize them running and fleeing toward the ten directions. "OṂ ĀḤ JINA JIK [Name] NAD MĀRAYA HŪṂ PHAṬ." By reciting this, the monkeys and all other diseases, marked by the wheels of the wrathful deities emanating from the heart, are pulverized by the signs. Having summoned them, they are brought back and pulverized by the signs of their own abodes. One should visualize the subject as being freed from disease, with a complexion like crystal. Then, visualizing oneself as the Great Wheel, white in color, one should recite the mantra of Locanā as before. By the descent of light rays, the body should be filled. "OṂ ĀḤ JINA JIK [Name] THE PATIENT ABHIṢIÑCA HŪṂ SVĀHĀ." Reciting this as before, the assembly of the Tathāgatas, together with Locanā, hold vases and confer empowerment. This should be performed four times a day for seven days, one hundred and eight times each. By doing so, all diseases—whether external or internal, and even those certain to be experienced—will undoubtedly be cleared away, just like the command of Vajradhara. Likewise, one should clear away diseases by generating faith in whichever syllables or words one prefers, such as Akṣobhya, Ratnasambhava, Amitābha, or Amoghasiddhi. "OṂ ĀḤ VAJRA DHṚK [Name] NAD APANAYA HŪṂ." "OṂ ĀḤ RATNA DHṚK [Name] NAD APANAYA HŪṂ."

ཨོཾ་ཨཱཿཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཆེ་གེ་མོའི་ནད་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཔྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཆེ་གེ་མོའི་ནད་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷྲྀཀ་ཆེ་གེ་མོའི་ནད་མཱར་ཡ་ཕཊ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿརཏྣ་དྷྲྀཀ་ཆེ་གེ་མོའི་ནད་མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཆེ་གེ་མོའི་ནད་མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿཔྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ནད་པ་ཆེ་གེ་མོའི་ནད་མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷྲྀཀ་ནད་པ་ཆེ་གེ་མོ་ལ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿརཏྣ་དྷྲྀཀ་ནད་པ་ཆེ་གེ་མོ་ལ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿཨཱ་རོ་ལྀཀ་ནད་པ་ཆེ་གེ་མོ་ལ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿཔྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ནད་པ་ཆེ་གེ་མོ་ལ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ཡིས་ནད་རྣམས་ཕྱུང་བྱས་ཏེ། ། རང་རང་མཚན་མས་སྔོན་བཞིན་བསད། ། སྟོབས་དང་དབང་བསྐུར་སོགས་པ་ཡི། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་བྱ། ། སྦྱོར་བས་ཟློས་པས་ཞག་བདུན་དུ། ། མྱོང་བར་ངེས་པའི་ནད་རྣམས་ཀུན། ། རྡོ་རྗེ་བསམ་གཏན་ཆོ་ག་དེས། ། ཕྱི་དང་ནང་དུ་བཅས་པ་སེལ། ། ད་ནི་རྒྱས་པའི་ལས་ཀྱི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པར་བྱའོ། ། སྔོན་བཞིན་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་ནས། ། དབང་བསྐུར་ཡན་ཆད་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨོ་ཅན་གྱི་ནི། ། སྦྱོར་བས་རྒྱས་པའི་ལས་བརྩམ་མོ། ། སྟོབས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་། ། ལྷག་མའི་ཚེར་འགྱུར་འདོད་པ་དང་། ། མཛོད་པོ་ཆེ་ནི་རྒྱས་བྱས་ཕྱིར། ། རྒྱས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱ་བའོ། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྔོན་བཞིན་ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་དབུས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བ། ། དབང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་སེར་པོའི་དབུས། །

Oṃ āḥ ārolik [name]’i nad apanaya hūṃ. Oṃ āḥ prajñādhṛk [name]’i nad apanaya hūṃ. Oṃ āḥ vajradhṛk [name]’i nad māraya phaṭ hūṃ. Oṃ āḥ ratnadhṛk [name]’i nad māraya phaṭ hūṃ. Oṃ āḥ ārolik [name]’i nad māraya phaṭ hūṃ. Oṃ āḥ prajñādhṛk [name]’i nad māraya phaṭ hūṃ. Oṃ āḥ vajradhṛk [name]’i nad la abhiṣiñca hūṃ svāhā. Oṃ āḥ ratnadhṛk [name]’i nad la abhiṣiñca hūṃ svāhā. Oṃ āḥ ārolik [name]’i nad la abhiṣiñca hūṃ svāhā. Oṃ āḥ prajñādhṛk [name]’i nad la abhiṣiñca hūṃ svāhā. By that, having expelled the diseases, one should slay them with their respective signs as before. One should thoroughly perform the powers, empowerments, and so forth, just as previously. Through the application of recitation for seven days, all diseases that are certain to be experienced are cleared away, both external and internal, by that ritual of vajra meditative concentration. Now, the stages of the path for the activity of enrichment will be explained in detail. Having completed the ritual of recitation as before, up to the empowerment, one should undertake the activity of enrichment through the application of the Vajra Lotus-holder. For the sake of enriching the qualities such as power and so forth, for the desire to increase the remaining lifespan, and for the sake of expanding great treasuries, one should act with an enriching mind. Through the application of the Wheel of Command, in the center of the multi-storied palace as before, in the center of the yellow maṇḍala of Great Power (Mahendra) arising from Vajrasattva—

ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ནས་ནི། ། གསེར་ཞུན་ལྟ་བུའི་འོད་དཔག་མེད། ། འཁོར་ལོར་བཅས་པ་བསམ་བྱས་ལ། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བ་བྱ། ། དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡི། ། ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ནི། ། འདོད་པ་རྣམ་གསུམ་བཞག་ནས་ནི། ། ཐམས་ཅད་གསང་སྔགས་འདི་ནི་ཟློས། ། ཨོཾ་ཀ་ཊེ་བི་ཀ་ཊེ་ནི་ཀ་ཊེ་ཀ་ཊཾ་ཀ་ཊེ་ཀ་རོ་བ་རེ་ཆེ་གེ་མོ་པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུྃ། ན་བཟའ་དཀར་མོ་ལ་སོགས་ཚོགས། ། མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ཆར་འབེབས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་རབ་བཀང་ནས། ། རྗེས་སུ་འོད་ཟེར་བསྡུ་བར་བྱ། ། དེ་ནི་འོད་ཟེར་རྣམ་པ་ལྔ། ། འདོད་པའི་སྤྱི་བོ་མགྲིན་པ་དང་། ། ཐུགས་ཀའི་གནས་ནི་གསུམ་པོ་རུ། ། འདོད་པ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞག། དེ་རྣམས་མི་བཟད་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་གསང་སྔགས་འདི། ། བརྗོད་ནས་འོད་དཔག་མེད་པའི་ཚོགས། ། བུམ་པ་གང་བ་གཟུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཆེ་གེ་མོ་པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུྃ། བཀྲ་ཤིས་གླུ་དབྱངས་ཚིགས་བཅད་ཀྱི། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་སྩོལ་བར་བསམ། ། དེ་ལྟར་དུས་བཞིར་ཞག་བདུན་དུ། ། སྦྱོར་བས་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་བསམ་གཏན་འདི་ཡིས་ནི། ། དགང་དཀའ་བ་ཡང་རབ་ཏུ་འགེངས། ། དེ་ནི་སྦྱིན་པ་རབ་བསྒྲུབ་ཅིང་། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དཔལ་འདྲར་འགྱུར། ། ཡང་ན་འདི་ལྟར་གོས་དཀར་བའི། ། འཁོར་ལོ་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བ་བསྒོམ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་མའི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། འདོད་པ་དག་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཀ་ཊེ་བི་ཀ་ཊེ་ནི་ཀ་ཊེ་ཀ་ཊཾ་ཀ་ཊེ་ཀ་རོ་བ་རེ་ཆེ་གེ་མོ་པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུྃ། བརྗོད་པས་དེ་མཐའ་དབུས་ཡིག་ལ། །

Having visualized a sun maṇḍala, one should visualize Amitābha, who is like molten gold, together with his maṇḍala. Then, one should perform the offerings, praises, and the tasting of nectar. In the heart of the wisdom-being (jñānasattva) of that [deity], upon a moon disc, one should place the three desired [syllables] and recite this secret mantra of all: OṂ KAṬE VIKAṬE NIKAṬE KAṬAṂKAṬE KAROVARĪ [Name] PUṢṬIṂ KURU HŪṂ. The assembly of Pāṇḍaravāsinī and the others causes the rain of desired objects to fall; having completely filled the entire expanse of space, one should subsequently withdraw the light rays. Those light rays are of five colors; they are placed in the manner of the three desires at the three locations: the crown of the head, the throat, and the heart. In order to make them inexhaustible, one should recite this secret mantra of all and hold the assembly of Amitābha as full vases: OṂ ĀḤ JI ĀROLIṄ [Name] PUṢṬIṂ KURU HŪṂ. One should imagine that the empowerment is bestowed through verses of auspicious songs. By practicing in this way during the four sessions for seven days, everything will flourish. Through this vajra meditative concentration, even that which is difficult to fill is thoroughly filled. This accomplishes the perfection of generosity and becomes like the glorious wish-fulfilling jewel. Alternatively, one should meditate on the practice of the maṇḍala of Pāṇḍaravāsinī. One should cause the desired [syllables] to enter the heart of the wisdom-consort (jñānasattvī): OṂ KAṬE VIKAṬE NIKAṬE KAṬAṂKAṬE KAROVARĪ [Name] PUṢṬIṂ KURU HŪṂ. By reciting this, [the syllables] are placed at the center and the periphery.

ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་དཀར་མོས་གང་། ། དེ་ཉིད་གཟི་བརྗིད་ཚུལ་གྱིས་སུ། ། རྗེས་སུ་འོད་ཟེར་སྔོན་བཞིན་དབབ། ། གོང་གི་སྔགས་ཀྱིས་འོད་དཔག་མེད། ། སྤྲོས་ནས་དབང་བསྐུར་སྩལ་བར་བསམ། ། དེ་ལྟར་དུས་བཞིར་ཞག་བདུན་དུ། ། བྱས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་རྒྱས་པར་འགྱུར། ། བསམ་གཏན་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་འདིས། ། རྟག་པར་ཆོས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་མཛད། ། རྟག་ཏུ་མཛོད་པོ་ཆེ་དང་ལྡན། ། ནད་རྣམས་མེད་ཅིང་ཚེ་རྒྱས་འགྱུར། ། ད་ནི་དབང་གི་ལས་ཀྱི་རིམ་པ་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་སྔོན་བཞིན་རབ་བྱས་ལ། ། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དབང་དུ་བྱ་བ་བརྩམ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སྡེ་ཆེན་དང་། ། སེམས་ཅན་ཁམས་རྣམས་མ་ལུས་པ། ། དབང་དུ་བྱེད་དམ་བྱེད་འདོད་ཕྱིར། ། ཆགས་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བྱ་བའོ། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་རབ་བསྐོར་བས། ། ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་དབུས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླ་གམ་ལ། ། ཇི་བཞིན་སྦྱོར་བས་བནྡུ་ཀ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། བསྒོམས་ནས་མཆོད་པ་བསྟོད་པ་དང་། ། བདུད་རྩི་མྱང་བས་མཉེས་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡི། ། ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ནི། ། གོང་གི་གཉིས་པོ་བཞག་ནས་ནི། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་གསང་སྔགས་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཨཱཿ ཁཾ་པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཆེ་གེ་མོ་བ་ཤཾ་རཾ་རཱ་ག་ཡ་ཧོ། ། དེ་བརྗོད་ཐམས་ཅད་བ་སྤུ་ཡི། ། སྒོ་ལས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། མཁའ་དབྱིངས་ཡོངས་སུ་དགང་བར་བསམ། ། དེ་རྣམས་འོད་ཟེར་རྣམ་ལྔ་ཡི། །

The expanse of space is filled with Gaurī; in the manner of that very majesty, one should cause light rays to descend as before. With the aforementioned mantra, one should imagine Amitābha being emanated and bestowing empowerment. By practicing in this way during the four periods of the day for seven days, the object of accomplishment will flourish. Through this application of meditative concentration and mantra, one will always cause the Dharma to flourish. One will always possess a great treasury, be free from diseases, and one’s lifespan will increase. Now, the sequence of the activity of magnetizing (vaśya) shall be explained. Having performed everything as before, one should draw a maṇḍala of lines. The yogin of Amoghasiddhi should then undertake the rite of magnetizing. In order to magnetize all the Buddhas, the great Vajrasena, and the realms of sentient beings without exception, one should act with a mind of passion. By thoroughly turning the wheel of the command, in the center of the multi-storied palace, one should meditate on the great wheel of Amoghasiddhi, which arises from Vajrasattva upon a crescent moon maṇḍala, joined as before with a bandhūka flower. Having meditated thus, one should please [the deity] with offerings, praises, and the tasting of nectar. In the heart of the wisdom-being (jñānasattva) of that [deity], upon a moon disc, one should place the two aforementioned [syllables] and recite the secret mantra of all: OṂ ĀḤ KHAṂ PRAJÑĀDHṚK [Name] VAŚAṂ RAṂ RĀGAYA HOḤ. Upon reciting that, one should imagine all the Buddhas and all the Bodhisattvas filling the entire expanse of space, emerging from the pores of [the deity’s] body. Those [beings] [emanate] five-colored light rays...

ཚུལ་གྱིས་ཐམས་ཅད་འདུས་བྱས་ལ། ། ཐུགས་ཀར་འདོད་པ་དེ་ལུས་ལ། ། རྗེས་སུ་སྟོབས་ནི་དབབ་པར་བྱ། ། གོང་གི་སྔགས་བརྗོད་སྔོན་བཞིན་དུ། ། དབང་བསྐུར་དེ་ལ་སྩོལ་བར་བསམ། ། དེ་ལྟར་སྦྱོར་བས་དུས་བཞི་རུ། ། བཟླས་པས་ཞག་བདུན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་སུ་བྱོན། ། འཇམ་དཔལ་དང་ནི་གཟི་བརྗིད་མཉམ། ། ལས་ཐབས་བྱེད་པར་དེ་འགྱུར་རོ། ། དགའ་བས་མྱོང་བའི་དབང་པོ་དང་། ། དགྱེས་ནས་ཅི་འདོད་རབ་ཏུ་སྩོལ། ། བསྐུལ་པ་ཆེན་པོ་མ་བྱས་ཀྱང་། ། འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་དབང་དུ་འགྱུར། ། ཡང་ནི་དེ་ལྟར་སྒྲོལ་མ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་ལྡན་པ་རབ་བསྒོམས་ལ། ། དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡི། ། ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ནི། ། དབང་དུ་བྱ་བ་བཞག་ནས་ནི། ། དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཏཱཾ་དམར་པོ། ། མཐའ་མ་ཕྲེང་སྔགས་དམར་པོ་ནི། ། གྱེན་དུ་འགྲེང་བས་བསྐོར་བར་བསམ། ། དམར་བའི་མཚན་མ་རྣམས་དང་ནི། ། ཏཱྃ་ལས་འོད་ཟེར་དམར་པོའི་ཚོགས། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་ནས་སུ། ། བསྒྲུབ་བྱ་བསྐུལ་ཕྱིར་དབྱུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཏཱ་རེ་ཏུ་ཏྟཱ་རེ་ཏུ་རེ་ཆེ་གེ་མོ་པ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧོ། ། སྐྱེས་པའི་སྙིང་དང་མགྲིན་པར་བསྐུལ། ། བུད་མེད་གསང་བ་ནས་བསྐུལ་བྱ། ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་ལས་འོད་ཟེར་དམར། ། རང་གི་སྐྱེ་གནས་ནས་ཕྱུང་བྱ། ། གོང་གི་སྒོ་རུ་རབ་ཞུགས་པས། ། བསྒྲུབ་བྱའི་སེམས་ནི་བཀག་འདྲ་བ། ། ཟླ་བའི་དབྱིབས་འདྲ་བཀུག་ནས་ནི། ། རིམ་པ་གཉིས་སུ་ཆུད་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་ལྷ་མོ་མདའ་ཅན་མ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བཞིན་བྱིན་བརླབས་ལ། ། བསྐུལ་བ་ལ་སོགས་དེ་བཞིན་བྱ། །

In this manner, all conditioned things are gathered; one should cause the power to descend into the body of the desired object at the heart. Reciting the aforementioned mantra as before, one should imagine bestowing the empowerment upon them. By practicing the application in this way during the four periods of the day, accomplishment will be achieved within seven days. Immediately thereafter, one will enter the hearts of all Buddhas and become equal in splendor to Mañjuśrī, becoming a performer of all activities. The deities, experiencing joy, will be delighted and grant whatever is desired. Even without a great incitement, all these beings will be brought under one's power. Furthermore, having meditated thus upon the wheel of Tārā, one should place the object to be subjugated upon a moon disc at the heart of the wisdom-being (jñānasattva). In the center is a red syllable TĀṂ, surrounded by the red garland-mantra standing upright. From the red signs and the syllable TĀṂ, a mass of red light rays is emitted; having recited this secret mantra, they are projected to incite the object of accomplishment. OṂ TĀRE TUTTĀRE TURE [Name] PAŚAṂ KURU HOḤ. Incite the heart and throat of a man; incite a woman from her secret place. From the garland-mantra, red light rays are emitted from one's own birth-place. Having entered through the aforementioned gate, the mind of the object of accomplishment is as if blocked; having summoned it in the shape of a moon, it should be made to enter the two stages. If the goddess Śarāvatī is to be blessed as it appears below, the incitement and so forth should be performed in the same way.

དེས་ཀྱང་དབང་དུ་བྱེད་པའོ། ། གཞན་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འདོད། ། དེ་ནི་ཐུགས་ཀར་རབ་བཞག་ལ། ། དཔའ་བོ་བཏང་སོགས་ཆོ་ག་ཡིས། ། གཞན་ལ་སྟོབས་ནི་དབབ་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་སྦྱོར་བས་དུས་བཞི་རུ། ། ཞག་བདུན་བར་དུ་རབ་བྱས་ན། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སྡེ་ཅན་དང་། ། སེམས་ཅན་ཁམས་རྣམས་མ་ལུས་པ། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྲན་བཞིན་དུ། ། ཐམས་ཅད་ཡོད་མེད་དབང་དུ་བྱེད། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བསྒོམས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི། ། འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ཡིས། ། དབང་དུ་བྱ་བ་བརྩམས་པའོ། ། སྔགས་བྱེད་དང་ནི་དལ་བྱེད་དང་། ། འདོད་བྱེད་དང་ནི་རྨོངས་བྱེད་དང་། ། དབང་གི་རང་བཞིན་མདའ་ལྔ་ནི། ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་བྱིན་བརླབ་བྱ། ། སྨྱུག་མ་ཨ་ཡིས་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། མདེའུ་ནི་ཧཱུྃ་གིས་བྱིན་བརླབས་ལ། ། གཡོན་གྱིས་ལྃ་བསྐྱེད་གཞུ་བཟུང་ནས། ། དབུ་རྒྱན་རྩེ་མོར་སྦྱར་བྱས་ལ། ། དྲངས་ཏེ་རྣ་དྲུང་དུ་བཀང་ནས། ། སྔགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གདབ་པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿམཾ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཆེ་གེ་མོ་པ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧོ། ། དེ་ཡིས་སྤྲོས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། ། མགོ་དང་སྙིང་ག་ལྟེ་བ་དང་། ། གསང་བ་དང་ནི་རྐང་མཐིལ་དུ། ། ཁྲོ་བོའི་ཚིག་གིས་རབ་ཏུ་གདབ། ། སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་དམར་པོ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་གཉིས་ལས་ཕྱུང་ནས་ཀྱང་། ། ཟླ་བ་སྤྱད་ལྡན་ལྟ་བུའི་སེམས། ། འོད་ཟེར་གྱིས་ནི་དགུག་པར་བྱ། ། བདག་ནི་སྐྱེ་གནས་ནས་བཅུག་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་ནོ། ། དངངས་ཤིང་བརྒྱལ་བར་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། སྡོང་པོ་བཅད་བཞིན་ཞབས་འོག་འགྱེལ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཡིས་དུས་བཞི་རུ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་དུ་རབ་བསྒོམས་ན།

That also brings them under control. Furthermore, as before, one should desire [the result]. Placing that in the heart, through the ritual of dispatching the heroes and so forth, one should cause power to descend upon the other. If one performs the application in this way during the four periods of the day for seven days, then the Buddhas, the Vajra-holders, and the realms of sentient beings without exception, will immediately become like servants; everything, whether existent or non-existent, is brought under control. Having meditated on everything as before, one should begin the subjugation with the Mañjuśrī-vajra-wheel arising from Vajrasattva. The five arrows, which are the nature of subjugation—namely, the paralyzer, the immobilizer, the attractor, the deluder, and the subjugator—should be consecrated by this ritual. The bamboo shaft is consecrated with the syllable A, and the arrowhead is consecrated with HŪṂ. Holding the bow generated from LAṂ with the left hand, one joins it to the tip of the crown ornament, draws it back to the ear, and strikes with the mantra: OṂ ĀḤ MAṂ MAÑJUŚRĪ [Name] VAŚAṂ KURU HOḤ. By its radiation, one should strike the head, heart, navel, secret place, and the soles of the feet of the object of accomplishment with wrathful words. From the two vajras, red light rays of the mantra are emitted; with these rays, one should summon the mind, which is like the moon with its digits. Having caused it to enter one's own birth-place, the wisdom-being is likewise [drawn in]. Meditating that they are terrified and fainting, they fall beneath one's feet like a severed tree. If one meditates with that application during the four periods of the day for half a month, [the result is achieved].

། བྱིས་པའི་བློ་ནི་གྲགས་ཆེན་པོས། ། གསང་བའི་བསྐུལ་བ་བསྒོམ་བྱས་པས། ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་གྱིས་རབ་གསང་བའི། ། རྡོ་རྗེ་དོན་ནི་ཆུད་པར་གསུངས། ། དེ་ནས་མངོན་སྤྱོད་ལམ་གྱི་རིམ་པ་བཤད་པར་བྱའོ། ། སྔོན་བཞིན་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པའི། ། དབང་བསྐུར་ཡན་ཆད་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ལས་འདི་རབ་ཏུ་བརྩམ་པའོ། ། དཀོན་མཆོག་གནོད་བྱེད་མ་ཆགས་པ། ། གདུག་པའི་སེམས་ཅན་རྣལ་འབྱོར་གཅོད། ། བླ་མ་སྨོད་བརྩོན་མ་རུངས་པ། ། གཏུམ་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའོ། ། དེ་རྣམས་བསྐྲད་པ་འཇིགས་འཇིགས་ལྟ། ། སྟ་གྲི་གཏུན་ཤིང་ལག་ན་འཛིན། ། གནོད་པར་བྱེད་པ་རབ་བརྩོན་ལ། ། བསམས་ནས་བསམ་གཏན་རབ་ཏུ་བྱ། ། མཁའ་དབྱིངས་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། ཡོངས་སུ་གང་བར་རབ་ཏུ་བསམ། ། གདུག་པའི་སྟ་གྲི་གཏུན་ཤིང་གིས། ། གསད་པར་རབ་ཏུ་བསམ་པའོ། ། དེ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། མཁའ་དབྱིངས་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསམ། ། སྟ་གྲི་གཏུན་ཤིང་གིས་གསད་པར། ། བསམས་ནས་དགྲ་རྣམས་མྱུར་དུ་འཆི། ། དེ་ཡིས་དྲན་རྙེད་མཚོན་ཆ་བོར། ། སྐྱབས་མེད་སྐྲག་ཅིང་འཇིགས་པས་དཀྲུགས། ། སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་གཟིགས་བྱས་ལ། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཁྲོ་བ་བསྐྱེད། ། རང་ལྷ་གོམས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། རྣལ་འབྱོར་བྱས་ནས་གསུམ་པ་རུ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་ཚོགས་སྤྲོ་བཀའ་ལུང་བླང་། ། ཁམས་བཞུགས་མགོན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། བདག་རྩོམ་ལས་འདི་གཟིགས་མཛད་ཕྱིར། ། གྲོ་བ་ཙནྡན་དཀར་པོ་སོགས། ། ལས་བརྩམ་བྲིས་པ་སྙན་དུ་གསོལ། ། ཕན་མཛད་ཁྱེད་ཅག་རྣམས་ལ་ནི། །

Through the great renown of the childish mind, by meditating on the secret exhortation, the vajra meaning of the supreme secret of all vajras is said to be realized. Then, the stages of the path of wrathful activity shall be explained. Having completed the preliminary recitations and so forth, up to the empowerment, one should thoroughly undertake this activity through the yoga of the Vajra Wrathful One. Those who harm the Triple Gem, those who are unattached [to virtue], and those malicious beings who sever the yoga, as well as those who are wicked and strive to revile the guru—these should be accomplished with a fierce mind. Visualizing them as being driven away in a terrifying manner, holding axes and pestles in their hands, and being intensely intent on causing harm, one should practice meditative concentration. One should visualize the expanse of space completely filled with sentient beings and buddhas, and visualize them being slain by fierce axes and pestles. Likewise, one should visualize the expanse of space completely filled with bodhisattvas; by visualizing them being slain with axes and pestles, the enemies will quickly die. Having lost their mindfulness and cast away their weapons, they are terrified and agitated by fear, without refuge. Having beheld them as possessing suffering, one should generate the wrath of great compassion. Having performed the yoga with the mudrā of one’s own familiar deity, in the third [stage], one should emit rays of light from the wisdom being (jñānasattva) and receive the command from the assembly of buddhas. "O Protectors who dwell in the realms, in order to behold this activity I am undertaking, I request you to listen to this written account of the activity begun with wheat, white sandalwood, and so forth. To you who act for the benefit [of beings]..."

འདི་ཡི་ཐབས་འདི་མ་བརྩམས་ན། ། འདི་ནི་མནར་མེད་སྐྱི་གཡའ་བའི། ། བུད་ཤིང་དུ་ནི་འགྱུར་བར་ངེས། ། སྙིང་རྗེར་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ཁྱོད་ཀྱི་བཀའ་ལུང་བདག་ཅག་བྱེད། ། དེ་བས་ལས་ནི་བགྱིད་པ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་རྣམས་བདག་བཀའ་སྩོལ། ། བདག་ཅག་ཁྱད་པར་མ་མཐོང་བར། ། དད་པ་ཁོ་ན་དང་ལྡན་པས། ། སྙིང་རྗེ་འདི་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ཁྱེད་ཀྱི་བཀའ་སྩོལ་བྱེད་པའོ། ། གོང་བཞིན་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་སྤྲོས་པས། ། དེ་དག་སྙན་དུ་རིག་པ་དང་། ། སྔོན་བཞིན་དུ་དང་གལ་བཅུ་ཡིས། ། སྙན་གསན་དབབ་པར་བསམ་པའོ། ། ལས་མཛད་འདི་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། ། གྲོགས་པོ་མཛད་པ་རིགས་པ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་མིན་ན་ཁྱེད་ཅག་འདིར། ། དམ་ཚིག་འགལ་བར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ཞལ་གྱིས་བཞེས་པར་བསམ་བྱས་ནས། ། འཁོར་ལོ་དང་བཅས་ནག་པོར་བསྒྱུར། ། ཁྲོས་ནས་བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སྤྲོ། ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ཀུན་ཉན་པར་བྱོས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། དཔལ་ལྡན་བདག་ནི་ཆེ་གེ་མོ། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་བྱེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་ང་ཡི་བཀའ་འགོམ་ན། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་གཟུགས་འདི་ཡིས། ། འདོད་གསུམ་བསྐྱེད་ལུས་འཇིག་བྱེད་དེ། ། འགས་པར་འགྱུར་ཏེ་གཞན་དུ་མིན། ། དེ་ནས་ས་བོན་འོད་ཟེར་གྱིས། ། མཁའ་ཁྱབ་སངས་རྒྱས་ཞལ་བཅུག་སྟེ། ། ཞུ་གྱུར་རྡོ་རྗེ་པདྨ་རུ། ། ཆོ་ག་བཞིན་གྱིས་བསྐྱེད་བྱས་ལ། ། མི་བསྐྱོད་ལྟ་བུ་དང་པོས་འཁྱུད། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་རལ་གྲི་ཞགས། ། འཛིན་པའི་ཁྲོ་བོ་སུམྦྷའི་གཟུགས། ། དེ་ཡི་སྲུང་མ་དགུག་དོན་བསྐྱེད། ། སྙིང་རྗེ་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །

If this method is not undertaken, it is certain that this [ignorance] will become the fuel for the terrifying Avīci hell. "O compassionate yogin, we shall carry out your command. Therefore, regarding the performance of this activity, O Vajra-holders, please give us your instructions. Without seeing any distinction [between ourselves and others], and possessing only faith, we shall carry out your command for the sake of benefiting this compassion." As before, having emanated the assembly of wrathful deities, one should imagine that they hear [the request] through the ten points of the previous [invocation]. "In this performance of the activity, it is right for you to act as our companions. If it is not so, your samaya will be violated here." Then, having imagined that they all have accepted, they turn black along with their retinues. In a state of wrath, they emanate the wheel of the command: "Listen, you entire hosts of obstructors! I, the glorious [Name], who abides in body, speech, and mind, am performing the wheel of the command. If you should transgress my command, this blazing vajra-form will destroy the bodies of the three realms of desire; it will shatter, and not otherwise." Then, by the light rays of the seed-syllable, the Buddhas pervading space are drawn into the mouth; they melt and, through the ritual, are generated within the vajra and lotus. First, one is embraced by [the consort] like Akṣobhya. One generates the form of the wrathful Sumbha, holding a vajra, hook, sword, and noose, in order to summon the protectors. The compassionate yogin [should do this].

དབྱངས་ཡིག་འོག་ལ་ཧཱུྃ་ཡིག་སྟེང་། ། རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ཁ་སྦྱོར་ཕྱིར། ། སྔགས་འདིས་སྲུང་མ་དགུག་པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧེ་སུམྦྷ་ནི་ཆེ་གེ་མོའི་སྲུང་མ་ཁུག་ཅིག་ཛཿཧཱུྃ། དེ་ཡིས་དགུག་ལ་གཡོན་དུ་བཞག། གནོད་མཛེས་དེ་ལ་བཅུག་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཡི་ལུས་གནས་འཁོར་ལོ་ལ། ། དེ་ཡི་ཉེས་པ་བསྒོ་བའི་ཕྱིར། ། དཔལ་ལྡན་གནོད་མཛེས་མདུན་དུ་གནས། ། རིག་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་གསོལ་གདབ་བྱ། ། ལས་ཀུན་རྣམ་པ་གང་གིས་ནི། ། ད་ལྟ་མཐུ་ནི་ཡོད་འགྱུར་བ། ། མ་འོངས་བདེ་བ་འདོད་པས་ན། ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་ཉིད་སྤང་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་གསོད་བྱེད་མ་ཆགས་པ། ། བླ་མ་སྨོད་པར་བྱེད་པའོ། ། འདི་ཡི་སྲུང་དང་བྱིན་རླབས་ཀྱིས། ། ད་ལྟ་རུ་ནི་སྤང་བར་གསོལ། ། དེ་ལྟར་མིན་ན་ཁྱེད་ཅག་ཀུན། ། རང་གི་བསྟན་པ་འདི་ལ་ནི། ། རྫུན་གྱིས་སྒྲུབ་པོ་བསླུས་འགྱུར་བས། ། ཁྱེད་རྣམས་དམ་ཚིག་འགལ་བའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་མགྲིན་གཅིག་ཏུ། ། བདག་གིས་སྤངས་ཀྱི་འདོད་བཞིན་གྱིས། ། དགྱེས་ཏེ་བསད་དབྱུང་རང་ལྷ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་རུ་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། བསྲུང་བ་ལ་སོགས་རྣམས་དང་ཡང་། ། དེ་ཡི་ལྷ་རྣམས་མནན་བྱའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀུན་བགེགས་དགྲའི་གཟུགས། ། སྔོན་བཞིན་ཕུར་བུས་བསྐྱེད་བྱས་ནས། ། གཡས་པས་ཐོ་བ་གཟུང་བྱས་ནས། ། གཡོན་པས་མགུལ་པ་བརྟེན་བྱས་ཏེ། ། སྟོང་པ་དྲན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སྔགས་འདིས་རབ་ཏུ་བཏབ་པའོ། ། ཨོཾ་གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚྲཱན་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་དུཥྚྲཱན་ཡེ་ཤེས་སྲུང་མ་ཕཊ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ། བཛྲ་དྷ་རོ་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི།

Below the vowels and above the syllable HŪṂ, a crossed vajra is joined in union. With this mantra, the protectors are summoned: OṂ ĀḤ HE SUMBHANI [Name of the person]’s protector, summon them! JAḤ HŪṂ. Having summoned them, place them to the left. Having caused them to enter into Sumbharāja, in order to proclaim their faults upon the wheel located in their bodies, the glorious Sumbharāja stands before them. The assembly of vidyās should offer this petition: "By whatever means all activities are currently powerful, if you desire future happiness, you must abandon this very [fault]. Killing the Buddha, being without attachment, and slandering the guru—by the protection and blessings of this, we pray that you abandon these now. If it is not so, all of you will deceive the practitioner with lies regarding this teaching of yours; thus, you will violate your samaya." They all, with one voice, say: "We abandon them; do as you wish." Being pleased, they are killed and extracted, and should be inserted into the wheel of one's own deity. Furthermore, in order to suppress the deities of that [person], all the Buddhas take the form of the enemy of obstacles. Having generated them as before with the kīla, holding a hammer in the right hand and supporting the neck with the left, in order to recollect emptiness, they are struck with this mantra: OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀN PHAṬ. KĪLAYA KĪLAYA SARVA DUṢṬĀN JÑĀNA-RAKṢA PHAṬ. HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRA-KĪLAYA VAJRA-DHARO ĀJÑĀPAYATI.

སརྦ་དུཥྚྲཱན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་ཡིས་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས། ། གཉིས་སུ་མེད་པར་འགྱུར་བར་བསམ། ། སྐྲ་བཤིག་གཅེར་བུ་འབྲུ་མར་བྱུགས། ། འཇིགས་བཅས་དྲན་ཉམས་སྲོག་མེད་པ། ། མེ་ལ་གནས་ཤིང་གཟི་བརྗིད་བྲལ། ། སྐྱབས་བྱེད་སྲུང་མས་རྣམ་སྤངས་པས། ། ཁང་སྟོང་ལྟ་བུར་བསམས་ནས་ནི། ། ལས་ཀྱི་དངོས་གཞི་ལ་འཇུག་བྱ། ། སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་རབ་བྱས་ལ། ། དང་པོ་མགོན་པོ་ལས་བྱུང་བ། ། ས་བོན་ལས་སྐྱེས་ཁ་བཞི་པའི། ། རྩེ་ལྔ་མགོན་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། འོད་ཟེར་བདེ་གཤེགས་ཐམས་ཅད་ལ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་སྐྱོན་བརྗོད་དེ་དག་ཀུན། ། མི་བསྐྱོད་ངོ་བོར་ཁྲོར་གྱུར་ནས། ། ཞུགས་བཞིན་དེ་ལ་ཐིམ་པར་འགྱུར། ། དེ་གཉིས་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ལས། ། གཡས་བསྐུམ་གཡོན་རྐྱང་མི་བསྐྱོད་པ། ། དྲག་པོ་སྦྲུལ་གྱི་སྐེ་རགས་ཅན། ། མགོན་པོ་རྟེན་སོགས་ཀྱིས་མཚན་པ། ། དང་པོ་སྦྱོར་བས་རྣམ་བསྒོམས་ཏེ། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་རྟག་པ་སོགས། ། སྦྱོར་བ་གཉིས་པས་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། མཆོད་པ་སོགས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བཛྲ་དྷྲྀཀ་སོགས་ནི། ། ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་པས་རབ་བསྐུལ་ལ། ། སངས་རྒྱས་ཞི་བའི་ཚུལ་སྤྲོས་པས། ། སྐྲག་པ་སྤང་ཕྱིར་དང་པོ་དགྲ། ། འོད་ཀྱི་གོང་བུའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། ཤ་གླན་ཕྱིར་ན་གནས་གསུམ་དུ། ། བཙུད་དེ་རང་སྔགས་བརྗོད་པ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་གཟུགས་བཞིན་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷྲྀཀ་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་ཧཱུྃ། སེམས་ལུས་ཁྲོས་པའི་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། མི་སྡུག་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་གཟུགས། ། གསོད་པའི་དོན་རྣམས་སེམས་པའི་ཕྱིར། །

SARVA DUṢṬĀN JÑĀNASATTVA KĀYA VĀK CITTA VAJRA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. By means of this, one should contemplate that one’s own wisdom-being becomes non-dual. [The victim] has disheveled hair, is naked, and is smeared with oil; terrifying, unconscious, lifeless, dwelling in fire, and devoid of splendor. Having visualized them as being like an empty house, abandoned by the protectors who provide refuge, one should enter the main part of the ritual. Having performed everything as before, first, from the Protector, there arises a five-pronged [vajra] born from the seed-syllable, blessed by the Protector. Light rays [radiate] to all the Sugatas, and all the faults of the object of practice are proclaimed. Having become wrathful in the essence of Akṣobhya, they enter and dissolve into him. From the melting of those two, [there arises] Akṣobhya, with the right leg bent and the left extended, fierce, with a snake-belt, and marked by the Protector and so forth. Having meditated on this through the first application, and likewise through the permanent [deities] and so forth, one should meditate through the second application and please them with offerings and so forth. Then, by mentally reciting VAJRA DHṚK and so forth, one should thoroughly exhort them. By emanating the peaceful forms of the Buddhas, the first enemies are [emanated] in order to eliminate fear. In the manner of a mass of light, in order to smear the flesh, they are inserted into the three places; then, by reciting one’s own mantra, they should be emanated just like the form. OṂ ĀḤ VAJRA DHṚK [Name] MĀRAYA PHAṬ HŪṂ. The great wrathful one, with a mind and body enraged, with a form that is hideous and terrifying, [is emanated] for the purpose of contemplating the acts of killing.

སྟ་གྲི་ཐོ་བ་སོགས་འཛིན་སྤྲོ། ། གཞན་ཡང་གྲི་དང་ཀ་པཱ་ལ་འཛིན། ། སྐྲ་འགྲེང་སྲིན་པོའི་ཚོགས་རྣམས་དང་། ། རིང་དུ་སྒྲ་འབྱིན་པ་ཡི་ཚོགས། ། ཁྭ་དང་བྱ་རོག་སྣ་ཚོགས་སྤྲོ། ། བྱ་རྒོད་ལྕགས་ཀྱི་མཆུ་ཅན་དང་། ། ལྕགས་ཀྱི་མཆེ་བ་ཅན་གྱི་ཁྱིས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་གང་བར་བསྒོམ། ། བསྐལ་པའི་མེ་བཞིན་འབར་བ་ཡིས། ། གྲུ་གསུམ་ལ་གནས་སྔོན་བཞིན་དུ། ། གནས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་དག་གིས། ། ཁྲོས་ནས་རྟོག་ཅིང་འཐབ་པའི་ཚུལ། ། དྲག་པོའི་ཚིག་གིས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཤ་རྣམས་གཅོད་ཅིང་རྒྱུས་རྐང་དྲངས། ། རུས་འཆོས་ཁྲག་འཐུངས་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། དུས་བཞིར་རབ་ཏུ་བརྟན་བྱས་ཏེ། ། ཉི་མ་བདུན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་ན་དགྲ་རྣམས་འཆི། ། སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་འོག་བཞིན་བརྩམ། ། གལ་ཏེ་རྨོངས་པས་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཡང་ཟླ་ཕྱེད་འཆི། ། སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་རབ་བྱས་ལ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་རབ་བརྟན་ལ། ། གསུམ་པས་ལས་འདི་བརྩམ་པའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་ཡིས་བ་སྤུ་བུ་ག་ལས། ། ཞི་བའི་ཚུལ་སྤྲོས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། སེམས་ཅན་བསྡུ་པར་བྱས་ནས་སུ། ། རང་གི་སྐུ་གསུང་འཁོར་ལོ་གཞུག། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲཱིཿཝཱི་ཀྲི་ཏཱ་ན་ན་ཆེ་གེ་མོ་ན་ཤ་ཡ་སྟྭཾ་བྷ་ཡ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བརྗོད་པས་དེ་དག་སྤྲོ་བར་བྱ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་གཟུགས་འབའ་ཞིག་ཏུ། ། སྤྲོས་པས་གདུག་སེམས་དགྲ་བོ་རྣམས། ། སྔོན་བཞིན་གཅོད་པར་བྱེད་པར་བསམ། ། ཐུན་མཚམས་བཞི་རུ་ཞག་བདུན་དུ། ། བརྟན་པས་རབ་ཏུ་ཆགས་བྱས་ནས། །

One should emanate those holding axes, hammers, and so forth; furthermore, those holding swords and skull-cups. One should emanate hosts of rākṣasas with bristling hair and hosts that let out long, piercing cries. One should emanate various crows and ravens, vultures with iron beaks, and dogs with iron fangs, filling the entire expanse of space. Blazing like the fire at the end of an eon, one should meditate that those to be accomplished, residing as before within the triangle, become enraged, scrutinizing and fighting one another. One should exhort them with fierce words: "Cut the flesh, pull out the sinews and marrow, break the bones, and drink the blood!" Having meditated thus, one should remain steadfast during the four sessions and perform the practice for seven days. If one meditates in this way, enemies will die. However, if one acts out of compassion as described below, success will not be achieved through delusion; even a Vajradhara would die in half a month. Having performed everything as before, one should initiate this rite with the third [syllable] upon the firm vajra of one's own great wheel of Yamāntaka. OṂ ĀḤ YAMĀNTAKṚT HŪṂ PHAṬ. From the pores of one's body, one should emanate peaceful forms of the Buddhas to gather sentient beings and dissolve them into one's own body, speech, and wheel. OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA [Name] NAŚAYA STAMBHAYA MĀRAYA HŪṂ PHAṬ. By reciting this, one should emanate them. One should imagine that by emanating solely in the form of Yamāntaka, the malicious enemies are cut down as before. Remaining steadfast for seven days during the four sessions, one should cultivate intense attachment.

མ་མོའི་བདག་གཤེད་ཡང་འཆི་ན། ། གདུག་སེམས་ལྡན་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། རྩེ་གཅིག་མ་གྱུར་པ་ཡིས་ཀྱང་། ། བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། ཉིན་མཚན་བཟླས་པ་ལ་སོགས་བརྩོན། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་གདུག་པ་གཞོམ། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི། ། གདུག་པའི་དགྲ་བོ་འབའ་ཞིག་གམ། ། འཁོར་ལོར་བཅས་པ་བསམ་བྱས་ནས། ། མཆོད་པ་སོགས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བརྗོད་པས་བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས། ། གོང་མ་ལྟ་བུའི་སྲིན་པོ་དང་། ། གཏུམ་ཞིང་མི་བཟད་ཁྲོ་བོ་སྤྲོས། ། མེ་སྟེང་གནས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། ། བཅིངས་ཤིང་བརྡེགས་པ་ལ་སོགས་པས། ། དེ་ནི་སྐྲག་པར་བྱས་པར་བསམ། ། དེ་བཞིན་འུག་པ་ཁྭ་ཏ་དང་། ། རིང་དུ་སྒྲ་འབྱིན་པ་སྤྲོས་པས། ། མིག་དང་རྣ་བ་ལ་སོགས་པར། ། རྩེ་ཞིང་དེང་བར་རབ་བསམས་ཏེ། ། སྐྲག་ཅིང་འཇིགས་པར་བསམས་གྱུར་ནས། ། དགྲ་བོ་དེ་ཡི་མོད་ལ་འཆི། ། དེ་བཞིན་སྦྲུལ་ནག་མགོ་བརྒྱ་པ། ། རེ་རེ་ལྕེ་གཉིས་མཆེ་ཕྲེང་ཅན། ། རྒྱུད་དང་གནས་དུག་བདག་ཉིད་སྤྲོ། ། དཔྲལ་བར་དུག་བསམས་གདུག་པ་འཆི། ། ཡང་ན་བདག་གི་ལག་པ་རུ། ། ཐོ་བ་རབ་ཏུ་དྲག་པོ་བསམ། ། བསྒྲུབ་བྱ་གོང་མས་མདུན་བཀུག་ལ། ། འོག་མའི་སྔགས་ཀྱིས་སྙིང་གར་བརྡེག། དེ་བཞིན་ལག་ན་གནས་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་སྟ་གྲི་གཏུན་ཤིན་སོགས། ། བསྒྲུབ་བྱ་བཤིག་ཅིང་གཏུབ་བསམས་ན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འང་འཆི་བར་འགྱུར། ། སྔགས་ཀྱི་ཆ་ལུགས་དྲན་བྱས་ནས། ། ཕྱག་འཚལ་ལ་སོགས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། །

If even the self-avenger of the mamos dies, what need is there to mention those with malicious intent? Even if one’s mind is not one-pointed, in order to accomplish the samaya of protection, one should exert oneself in recitation and so forth day and night. Amṛtakuṇḍalī shall destroy the malevolent. Having performed everything as before, one should visualize the one arisen from Vajrasattva—either the malevolent enemy alone or together with his retinue—and please them with offerings and so forth. Reciting: OṂ ĀḤ VIGHNĀNTAKṚT [Name] MĀRAYA HŪṂ PHAṬ. From the pores of the skin, rākṣasas like those mentioned above, as well as fierce and unbearable wrathful deities, are emanated. One should imagine that the target, situated upon fire, is bound, beaten, and so forth, and is thereby terrified. Likewise, by emanating owls, crows, and those that cry out from afar, one should intensely imagine them pecking and tearing at the eyes, ears, and so forth. Once the enemy is imagined to be terrified and struck with fear, they will die instantly. Likewise, one emanates black snakes with a hundred heads, each with two tongues and rows of fangs, possessing the nature of the poison of the channels and the elements. By imagining poison at the forehead, the malevolent one dies. Alternatively, one should imagine a very fierce hammer in one’s own hand. Having summoned the target before oneself as before, one strikes their heart with the lower mantra. Likewise, if one imagines the vajra, axe, pestle, and so forth held in the hand destroying and hacking the target to pieces, even Vajrasattva would die. Having recalled the appearance of the mantra, one should perform the application of prostrations and so forth in order to accomplish the emanations.

སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། ། ན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཨོཾ་ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ། ཏིཥྛ་ཏིཥྛ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། གརྫྫ་གརྫྫ། བི་སྥོ་ཊ་ཡ་བི་སྥོ་ཊ་ཡ། ཆེ་གེ་མོའི་སྲོག་ཛཱི་བི་ཏཱ་ན་ཀ་ར་ཡ་ཕཊ། སྔགས་རྒྱུད་སྦྱིན་སྲེག་ལས་རྣམས་ལ། ། འདི་ཡི་ལས་ལ་དེ་མཆོག་ཡིན། ། ཕྱོགས་བཅུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། ། འཚེ་ཞིང་གནོད་པ་འབྱུང་བ་ཡི། ། དགྲ་རྣམས་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ལ། ། བསྐུལ་བ་དམ་པ་འདི་མཆོག་ཡིན། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ལ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མཆོག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི། ། དང་པོ་ལས་བྱུང་ཧྲི་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ལ་ཏྲི་ཤཱུལ་ཧྲི་ཡིས་མཚན། ། དེ་ཡིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། མཁའ་འགྲོའི་གཟུགས་བྱས་ཧྲི་ལ་ཞུགས། ། དེ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་བསྐྱེད། ། དྲག་པོ་མི་སྡུག་ཁྲོས་པ་ནི། ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་ལ། ། གཡས་དཀར་གཡོན་དམར་ཕྱག་དྲུག་པ། ། དང་པོ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་འཁྱུད། ། གཡས་པ་ཏྲི་ཤཱུལ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས། ། གཡོན་པ་ཐོད་པ་རིན་ཆེན་འཛིན། ། ཉི་མའི་གདན་ལ་བརྐྱང་བསྐུམ་དུ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་བསྐྱེད། ། དཀོན་མཆོག་གཞོམ་པ་ལ་སོགས་པའི། ། བསྒྲུབ་བྱ་ནམ་མཁའི་དབུས་སུ་ནི། ། ཁཾ་བསྐྱེད་དམར་གྱིས་རྒྱལ་བ་ལྟར། ། བརྒྱངས་པའི་ཡེ་ཤེས་དྲང་བྱས་ནས། ། མི་བསྐྱོད་པ་རུ་བསྐྱེད་བྱས་ཏེ། ། ལུས་དེ་ཁང་སྟོང་ལྟ་བུར་བསམས། ། བདག་གི་ལྕེ་ལ་ཧྲཱིཿབསམས་ཏེ། ། དེ་ནི་འོད་ཟེར་མཐིང་ག་དང་། ། དཀར་སེར་དམར་པོ་ལྗང་ཁུའི་ཚོགས། ། ལུས་དང་ཡན་ལག་བཞི་རུ་བསམ། །

This mantra should be recited: Namaḥ samanta kāya vāka citta vajrāṇām | oṃ hulu hulu | tiṣṭha tiṣṭha | bandha bandha | hana hana | daha daha | paca paca | garjja garjja | visphoṭaya visphoṭaya | [Name] jīvita-antakāraya phaṭ! Regarding the mantra, tantra, fire offerings, and ritual activities, this is the supreme for such deeds. For the purpose of destroying enemies who inflict harm and injury upon all sentient beings of the ten directions, this sublime exhortation is supreme. As before, for all [beings], the supreme essence of body, speech, and mind arises from Vajrasattva. First, the syllable Hrīḥ is generated. It is marked with a trident and the syllable Hrīḥ. Through that, all the Buddhas take the form of ḍākinīs and enter the Hrīḥ. These two are generated as Vajraḍākinī—fierce, unattractive, and wrathful, like a blue utpala flower, with a white right face and a red left face, and six arms. The first [pair of arms] embraces the Vajraḍākinī; the right [remaining pair] holds a trident and a vajra; the left [remaining pair] holds a skull-cup and a jewel. Seated upon a sun-disc in the ālīḍha posture, she is generated adorned with the ornaments of a wrathful deity. For the sake of subduing those who destroy the Three Jewels and so forth, the object of the rite is generated as the syllable Khaṃ in the center of space. Just as the Victors are [invoked] by the red [syllable], the wisdom beings are summoned and generated as Akṣobhya. One should contemplate that body as being like an empty house. One should visualize the syllable Hrīḥ upon one's own tongue. From that, a mass of blue, white, yellow, red, and green light rays is visualized throughout the body and the four limbs.

རང་གི་མཚན་མ་ཏྲི་ཤཱུལ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་ཕུར་བུ་ཡིས། ། གོང་མ་རབ་ཏུ་ཕུག་བྱས་ཏེ། ། བསམ་གཏན་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ཡིས་ཐོད་པ་རུ། ། ཁྲག་དྲང་པ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། ཧཱུྃ་ཧྲི་ཁཾ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ནི་ཨ་ནུ་ཀ་ས་མ་ཡ་རཀྟ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཙུ་ཤ་ཡ་ཧཱུྃ། བརྟན་པར་ཞག་བདུན་ཐུན་བཞི་རུ། ། བྱས་པས་སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་ཡང་། ། སྐམས་པར་འགྱུར་ན་གདུག་པ་ཀུན། ། སྨོས་ཅི་དགོས་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ཏེ། ། བརྒྱུད་ཀྱིས་དབྱུག་སྔོན་འོག་བཞིན་བསྐྱེད། ། མཆོད་པ་བཟླས་པ་མཉེས་བྱས་ལ། ། སྔགས་རྒྱུད་ལྡན་པའི་ལས་བརྩམ་མོ། ། ཤ་ཆེན་དུར་ཁྲོད་སོལ་བ་དང་། ། བལ་མི་ཁམ་ས་ཁྲེ་ཙི་ཕུག། བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་རྣམས་དང་ནི། ། བོང་བུའི་གཅིན་གྱིས་གཟུགས་བརྙན་བྱ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་དུར་རས་ལ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ལ། ། གནས་པའི་མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་ཕྲེང་སྔགས་སྤེལ། ། ཞི་བའི་ས་བོན་བཏོན་ནས་སུ། ། ཧཱུྃ་ཕཊ་ལྡན་པར་མི་དགུག་པར། ། དུག་ཁྲག་རམས་གྱིས་བྲི་བྱས་ལ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་གཞུག་པར་བྱ། ། བསྒྲུབ་བྱ་བཀུག་སྟེ་བཅུག་བྱས་ན། ། རབས་ཆད་ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་གཞག། ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པའི་གཡོན་པ་ཡིས། ། མནན་ཏེ་བརྒྱ་དང་བརྒྱད་དུ་ནི། ། ཉི་མའི་གུང་དང་ནམ་(པྱེད་,ཕྱེད་)དུ། ། བཟླས་ཏེ་རྡོ་དང་རུས་པ་དང་། ། ནིམ་པའི་ལོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། གཟུགས་བརྙན་དེ་ནི་མནན་པར་བྱ། ། ན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་བྷ་ག་བཱན་ནཱི་ལ་བཛྲ་དཎྜ། ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། ལ་ཧུ་ལ་ཧུ། ཧཱ་ཧཱ། ཀུ་ལ་ཀུ་ལ།

With one’s own insignia, the trident, and the vajra-jewel kīla, One should thoroughly pierce the upper part; Then, through the application of meditative concentration and mantra, One should visualize drawing blood into the skull-cup with five-colored light rays. HŪṂ HRĪḤ KHAṂ VAJRA-DHṚK ANUKA-SAMAYA RAKTA ĀKARṢAYA TSŪṢAYA HŪṂ. By practicing this for seven stable days in four sessions, Even the Buddha’s Dharmakāya would wither; What need is there to mention all malevolent beings? It is so. Having performed everything as before, One should generate Nīladaṇḍa according to the lineage as described below. Having performed the offerings, recitation, and propitiation, One should undertake the activity endowed with the mantra-tantra. With "great flesh," charnel ground charcoal, Hemp, clay from a donkey’s footprint, millet, and a rat’s hole, Along with the footprints of the target, One should fashion an effigy using donkey urine. In its heart, upon a shroud from a charnel ground, Is a crossed-vajra (viśvavajra) upon which Resides a fire maṇḍala; There, one should interlace the name of the target with the garland mantra. Having extracted the seed syllable of pacification, And without summoning with HŪṂ PHAṬ, One should write it with poison, blood, and indigo, And insert it into the heart of that [effigy]. Once the target has been summoned and inserted, Place it inside a skull-cup of a childless person, joined together. Pressing it down with the left hand of one who is extremely wrathful, Recite one hundred and eight times at midday and midnight. With stones, bones, and neem leaves, One should press down upon that effigy. Namaḥ samanta-kāya-vāk-citta-vajrāṇām | Oṃ ehyehi bhagavān nīla-vajradaṇḍa | Kuru kuru | Lahuhu | Hāhā | Kula kula |

ཀུ་ལ་པཱ་ཡ་ཀུ་ལ་པཱ་ཡ། ཀྲ་མ་ཀྲ་མ། བྷ་ག་བཱན། བ་ཡུ་བེ་གེ་ན། བུ་དན་ཤི་ཀྲན། ད་ཧ་ད་ཧ། ཧ་ར་ཧ་ར། བ་ཧ་བ་ཧ། ཧ་ན་ཧ་ན། པ་ཙ་པ་ཙ། མ་ཏ་མ་ཏ། མ་ཏ་པཱ་ཡ་མ་ཏ་པཱ་ཡ། སརྦ་ཀརྨ་ནི་ཚིནྡྷ་ཚིནྡྷ། བིནྡྷ་བིནྡྷ། བཀྵ་ཡ་བཀྵ་ཡ། མེ་ཏེ་མཾ་སརྦ་རུ་དྷི་ར། མ་མ་ས་མེ་ད་མཛྫ་རུ་ཏི་པྲི་ཡ། ཨེ་ཧྱེ་ཧི་བྷ་ག་བཱན་སརྦ་བིགྷྣཱཾ། མཱུ་ལ་ཀརྨ་ནི། སརྦ་མཱུ་ལ་གྲ་ཧ་ན། ཧ་ན་ཧ་ན། བཉྫ་བཉྫ། མརྡ་མརྡ། ཨི་དཾ་མེ་གཉྱ་སྱ་ད་ཡ། ཧཱུྃ་ནཱི་ལ་ཡ་ནཱི་ལ་ཡ་བཛྲ། དྷ་ན་དྷ་ན། དུ་རུ་དུ་རུ། བིགྷྣཱཾ་བི་ནཱ་ཡ་ཀ་ནཱ་ཤ་ཡ། ཧུ་དྲུཾ་ཧུ་དྲུཾ། དཱིཔྟ་དྷ་དྷ་ཡ། སརྦ་མནྟྲ་ན་ཤ་ཏྲུ་ནཱན། ཧྲྀ་ད་ཡ་ནི། པྲི་ད་ཡ། ཚིནྡྷ་ཚིནྡྷ། བིདྱ་ནཱན། ཏིཥྛ་ཨ་ནུ་སྨཱ་ར་ཡ་ས་མ་ཡ་བཛྲ་ད་ར་པ་ཙ་ནཱན། ད་ར་མ་ནི་ནི་ཀྲིནྟ་ཧཱུྃ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། དུ་རུ་དུ་རུ། ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། ཕཊ་ཕཊ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཀྲི་དནྟ་ཡ། དཻ་བ་རྀ་ཥི་བིརྱ་ཀ་པ་ཡ། བཛྲ་དན་ཏེ་ན་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། གཡེལ་མེད་པ་ཡིས་ཞག་བདུན་དུ། ། མཚན་མ་མནན་ནས་བཟླས་བྱས་པས། ། དེ་ཡི་ཉི་མ་ཁོ་ན་ལ། ། གདུག་པ་རྣམས་ནི་གསོད་པར་བྱེད། ། དེ་རུ་གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་ན། ། ནམ་ཕྱེད་དུས་སུ་དུར་ཁྲོད་དུ། ། གང་གི་གཟུགས་བརྙན་ཁྱེར་ནས་ནི། ། མི་རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་ལ། ། མངོན་སྤྱོད་ཧོམ་ཁུང་གཞུང་བཞིན་བྱས། ། ནིམ་པའི་མེ་ནི་སྦར་བྱས་ནས། ། ཞལ་དང་སྤྱན་རྣམས་འགྱུར་བ་ཡི། ། དབྱིག་སྔོན་ཁ་གདངས་དབུས་བསམས་ལ། ། གཟུགས་བརྙན་མཚོན་ཆ་རྣོན་པོ་ཡིས། ། གཡོན་པའི་རྐང་ནས་བཅད་གཏུབས་ནས། ། གོང་གི་སྔགས་བཟླས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དེ་ཡི་མཚན་མོ་འཆི་བར་ངེས། །

KULAPĀYA KULAPĀYA | KRAMA KRAMA | BHAGAVĀN | VAYUVEGENA | BUDANŚIKRAN | DAHA DAHA | HARA HARA | VAHA VAHA | HANA HANA | PACA PACA | MATA MATA | MATAPĀYA MATAPĀYA | SARVAKARMĀṆI CHINDHA CHINDHA | BINDHA BINDHA | BAKṢAYA BAKṢAYA | METE MAṂ SARVA RUDHIRA | MAMA SAME DAJJARUTIPRIYA | EHYEHI BHAGAVĀN SARVAVIGHNĀṂ | MŪLAKARMĀṆI | SARVAMŪLAGRAHĀṆ | HANA HANA | BHAÑJA BHAÑJA | MARDA MARD | IDAṂ ME GNYASYA DAYA | HŪṂ NĪLAYA NĪLAYA VAJRA | DHANA DHANA | DURU DURU | VIGHNĀṂ VINĀYAKANĀŚAYA | HUDRUṂ HUDRUṂ | DĪPTADHA DHAYA | SARVAMANTRANĀŚATRŪṆĀṂ | HRIDAYANI | PRIDAYA | CHINDHA CHINDHA | VIDYĀNĀṂ | TIṢṬHA ANUSMĀRAYA SAMAYAVAJRADARAPACANĀN | DARAMANINI KṚNTA HŪṂ | HANA HANA | DAHA DAHA | DURU DURU | KURU KURU | PHAṬ PHAṬ | HŪṂ HŪṂ | KRIDANTAYA | DAIVARṢIVIRYAKAPAYA | VAJRA-DANTEṆA AMUKAṂ MĀRAYA HŪṂ PHAṬ | By reciting this without distraction for seven days, while suppressing the signs, on that very day the malevolent ones will be slain. If it is not accomplished there, then at midnight in a charnel ground, taking the effigy of the target, one should prepare a ritual fire pit for the rite of sorcery according to the manual. Having kindled a fire of neem wood, one should visualize the Blue Vajra (Nīlāmbara) with his mouth agape and his face and eyes transformed in the center. Having cut and hacked the effigy from the left foot with a sharp weapon, one should perform the fire offering while reciting the aforementioned mantra. On that night, death is certain.

ཡང་ནི་ཁྲོ་བོ་གང་རུང་གི། ། བཟླས་པས་སྔགས་པ་དག་བྱས་ལ། ། རབ་ཏུ་དབེན་པའི་གནས་དག་ཏུ། ། འབུམ་ཕྲག་ཏུ་ནི་རང་སྔགས་བཟླས། ། མ་མོའི་གནས་སམ་དུར་ཁྲོད་དམ། ། ཁང་སྟོང་དང་ནི་བཞི་མདོ་དང་། ། ལིང་ག་གཅིག་པ་ཤིང་གཅིག་དྲུང་། ། མངོན་སྤྱོད་ལས་ནི་བརྩམ་པའོ། ། དབྱུག་སྔོན་ཅན་བསྲུང་རྫས་ལ་ནི། ། གཟུགས་བརྙན་མིང་དང་བཅས་བྱས་ནས། ། གན་རྐྱལ་དུ་ནི་གཞག་བྱས་ཏེ། ། དགུག་པ་སྔོན་འགྲོ་ཁ་སྦྱར་དབྱེ། ། དེ་ནས་ཁྲོ་བོ་གང་རུང་གི། ། རྣལ་འབྱོར་ཁྲོས་བྱས་ཁྲག་ཆུ་ཡིས། ། གཤེར་བའི་གོས་ནི་གྱོན་པའམ། ། བཤང་གཅིས་གཤེར་བའི་གོས་གྱོན་བྱ། ། གཟུགས་བརྙན་རྐང་པས་མནན་ནས་ནི། ། མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་བསམས་བྱས་ནས། ། རང་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླ། ། དེ་བཞིན་ཆུ་དྲོན་འབའ་ཞིག་གམ། ། བཤང་གཅིས་གཤེར་བར་བྱས་པའི་གོས། ། ངན་པ་རུལ་པ་དྲི་མནམ་པ། ། བགོས་ཏེ་སྔོན་བཞིན་བཟླས་པ་བྱ། ། དེ་བཞིན་ཐལ་པའི་སྐྱོ་མ་ཡིས། ། གཤེར་བའི་གོས་གྱོན་ལུས་ངན་འཁྲུགས། ། སྔོན་བཞིན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འང་འཇིག་པར་འགྱུར། ། ཡང་ན་གཅེར་བུར་རབ་ཕྱུང་སྟེ། ། སྐྲ་བཤིག་ཐུར་དུ་འཕྱང་བྱས་ཏེ། ། མཆེ་གཙིགས་མིག་ནི་བསྒྱུར་བྱས་ལ། ། རྐང་པས་གཟུགས་བརྙན་མནན་ནས་ནི། ། སྔོན་བཞིན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཏེ། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཁྲོ་བྱས་ནས། ། ཐུན་བཞིར་ཞག་བདུན་སོགས་སྦྱར་བས། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱང་འཇིག་པར་ནུས། ། ཡང་ན་གོང་མའི་གནས་དེ་རུ། ། རྣལ་འབྱོར་དེར་གནས་ཕུར་བུས་གདབ། ། རོ་བསྲེགས་སོལ་དང་ཐལ་བ་དང་། ། ཆུ་ངོགས་པ་དང་ཕུབ་མ་དང་། །

Alternatively, having purified oneself through the recitation of any wrathful deity’s mantra, one should recite one’s own mantra one hundred thousand times in a place of great seclusion. Whether in a mamo’s abode, a charnel ground, an empty house, a crossroads, beneath a solitary liṅga, or at the foot of a single tree, one should begin the rites of sorcery (abhicāra). Having fashioned an effigy together with the name of the target for the protection substances of Nīladaṇḍa, one should place it face up. Preceded by the rite of summoning, one should perform the separation of the joined parts. Then, having performed the yoga of whichever wrathful deity, one should wear clothes moistened with blood and water, or clothes moistened with excrement and urine. Pressing the effigy with one’s feet and visualizing it as if it were actually present, one should recite one’s own mantra one hundred and eight times. Likewise, wearing only warm water or clothes moistened with excrement and urine—clothes that are wretched, rotten, and foul-smelling—one should perform the recitation as before. Similarly, wearing clothes moistened with a paste of ashes, with a body in a state of agitation, if one recites one hundred and eight times as before, even Vajrasattva would be destroyed. Alternatively, having stripped naked, with hair disheveled and hanging down, baring one’s fangs and rolling one’s eyes, and pressing the effigy with one’s feet, one should recite one hundred and eight times as before. Having aroused the wrath of body, speech, and mind, by applying this for seven days in four sessions and so forth, one is able to destroy even the expanse of space. Alternatively, in those aforementioned locations, the yogin staying there should strike with a ritual dagger (kīla). Using charcoal from a cremation, ashes, sand from a riverbank, and chaff—

རྐང་རྗེས་དང་ནི་བཤང་གཅིས་བརྫིས། ། བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་སྙིང་ག་རུ། ། སྐེ་ཚེ་དུག་དང་ལན་ཚྭ་དང་། ། ཉུངས་མར་སྣག་ཚས་དུར་རས་ལ། ། ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི། ། ལྟེ་བར་སྔགས་དང་མིང་སྤེལ་བའི། ། རང་རང་སྔགས་ལྡན་མི་དགུག་པར། ། བྲིས་ནས་སྙིང་གར་གཞུག་པའོ། ། ཁ་སྦྱོར་དབྱེ་བ་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། དགུག་པས་གཟུགས་ལ་ཕབ་ནས་སུ། ། མི་ཡི་རུས་པ་ལས་བྱས་པའི། ། སོར་བརྒྱད་པ་ཡི་ཕུར་བུ་ལ། ། རང་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས། ། གཟུགས་བརྙན་སྙིང་གར་བཏབ་ནས་ནི། ། དགྲ་ཡི་ཁྱིམ་མམ་སྒོའམ་ནི། ། གྲོང་ལ་སོགས་པར་སྦ་བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་མཆོག་སྦྱིན་པ། ། ཤེས་དང་མི་ཤེས་རྣམ་སྤངས་པ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ནི་ཚུན་ཆད་ཀྱིས། ། སྐམས་སམ་ཡང་ན་འཇིགས་པར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། མངོན་སྤྱོད་ལས་ལ་བགེགས་དགྲས་སྦྱར། ། དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་དང་རིགས་ལྔའི་ལས། ། ཏིང་འཛིན་དག་པས་བྱེད་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་སྔོན་བཞིན་བྱ། ། གཟུགས་བརྙན་གོང་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། དགུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིས། ། རྟག་པའི་སྦྱོར་བས་ལས་འདི་བྱ། ། མི་ཡི་རུས་པའི་ཕུར་བུ་ལ། ། སོར་བརྒྱད་རྩེ་མོར་འཁོར་ལོ་བསམ། ། མེ་ཏོག་སྔོན་པོས་མཆོད་ཅིང་ནི། ། འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ནི་རིག་བཅས་བཟླ། ། དེ་ཡིས་སྤྱི་བོར་བཏབ་གྱུར་ན། ། རྟག་པ་ཡང་ནི་ཀླད་གཟེར་ཅན། ། འགྱུར་ན་བདག་སེམས་ལྡན་པ་ཡི། ། དགྲ་བོ་དག་ནི་སྨོས་ཅི་དགོས། ། དེ་བཞིན་སེང་ལྡེང་རྩེ་མོ་ལས། ། བྱས་པའི་ཕུར་བུས་པདྨ་ཅན། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་བཟླས་སྔོན་བཞིན་མཆོད། །

Treading upon the footprint and the excrement and urine, one should draw an image of the target at the heart. On a shroud from a cemetery, using mustard seeds, poison, salt, mustard oil, and ink, one should draw a five-pronged wrathful vajra. In its hub, the mantra and the name should be interlaced; without summoning the individual mantras, once drawn, they are to be inserted into the heart. Preceded by the separation of the union, having caused the form to descend through summoning, one should take a kīla eight finger-widths long made from human bone. Reciting one's own mantra one hundred and eight times, one strikes it into the heart of the image and then buries it in the enemy's house, at the door, or in the village and so forth. Within half a month, the Buddha who grants the supreme three bodies, having abandoned both knowledge and ignorance, will cause [the enemy] to wither or become terrified. Through the yoga of the three vajras, the enemy of obstacles is applied to the activity of sorcery. This is because the activities of the three maṇḍalas and the five families are performed through pure meditative absorption. One should perform that yoga as before. Having prepared the image as described above, preceded by the summoning, one should perform this activity through the application of the Permanent One (Śāśvata). Upon an eight-finger-width kīla made of human bone, one should visualize a wheel at the tip. Making offerings of blue flowers, one should recite the mantra of Amṛtakuṇḍalī along with the vidyā. If one strikes it into the crown of the head, even the Permanent One will suffer a headache; what need is there to mention enemies who possess a mind? Likewise, with a kīla made from the tip of khadira wood, one should consecrate and recite over a "lotus-like" [target] as before.

སྙིང་གར་བཏབ་ནས་ལིང་ག་དེ། ། ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་ནང་བཅུག་སྟེ། ། དུར་ཁྲོད་མེ་ལ་གདུང་བྱས་ན། ། ཚ་བའི་ནད་ཀྱིས་འདེབས་བྱེད་པས། ། དཔག་མེད་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་མི་བསྐྱོད་རྣལ་འབྱོར་པས། ། གསོད་བྱེད་ལྕགས་བྱས་ཕུར་བུ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོར་བྱིན་བརླབས་ལ། ། མཆོད་ཅིང་སྔགས་བཟླས་སྙིང་གར་གདབ། ། མེ་འབར་ནང་དུ་དེ་བཅས་བསྐུར། ། དེ་ཡི་མོད་ལ་གང་སྦྱར་བའི། ། སྐུ་གསུམ་འཇིག་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ། བདག་སེམས་ལྡན་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། བདུད་(ཙི་,རྩི་)འཁྱིལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། སྔོན་བཞིན་གཟུགས་བརྙན་རབ་བྱས་ལ། ། དེ་མནན་ཁྲོ་བོ་བཀའ་ནོད་བསྒོ། ། དེ་ནས་བཏང་ནས་བཀུག་སྟེ་གཞུག། སྔོན་མའམ་ཡམས་ནད་འཚེ་བའམ། ། ཡུལ་དུ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བྱེད་པ། ། གཟུགས་བརྙན་དེ་ལ་ཕབ་ནས་ནི། ། སྙིང་ག་ནས་ནི་རྐང་པའི་བར། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་སྤྱི་བོའི་བར། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་། ། གདུག་དང་སྡིག་པ་བསལ་བྱས་ནས། ། ཆེ་གེ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུས་ཐོབ་ཅེས་པའི། ། སྔགས་ནི་གོང་མ་བཞིན་དུ་བརྗོད། ། ཐུན་བཞིར་གཡེལ་མེད་ཞག་བདུན་དུ། ། ཕུར་བུའི་རྣམ་འཕྲུལ་འདི་བྱའོ། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་དག་ཀྱང་ངེས་པར་འབེབས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། ཕུར་བུ་བཏབ་ནའང་མྱུར་དུ་འཆི། ། དེ་བཞིན་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཡི། ། རྣལ་འབྱོར་སྔོན་བཞིན་རབ་བྱས་ཏེ། ། ཁ་སྦྱོར་དབྱེ་བ་སྔོན་འགྲོ་བའི། ། སྦྱོར་བ་བདུན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དུར་ཁྲོད་ཐལ་བ་ལ་སོགས་ལ། ། སྔོན་བཞིན་གཟུགས་དང་མིང་བཅས་པ། །

Having struck the heart, place that liṅga inside a skull-cup joined together. If one subjects it to the fire of a charnel ground, it will afflict with a fever; this should be performed by an immeasurable yogi. Likewise, a yogi of Akṣobhya should take a killing iron kīla, bless its vajra tip, and after making offerings and reciting the mantra, strike the heart. Placing it within a blazing fire, it will instantly destroy the three bodies of whoever is targeted, so what need is there to mention those possessing a self-mind? Through the yoga of Amṛtakuṇḍalī, having fashioned an image as before, suppress it and command the wrathful deity to receive the order. Then, having sent it forth, summon and cause it to enter. Having projected [the affliction] onto that image—whether it be a previous plague, a pestilence, or various occurrences in the land—from the heart down to the feet, and likewise up to the crown of the head, while reciting the mantras of the three vajras, one should clear away the malice and sin. Then, recite the aforementioned mantra: "Strike the body, speech, and mind of so-and-so with the vajra kīla." For seven days, without distraction during the four sessions, perform this emanation of the kīla. Through the application of the Samādhi-vajra, even buddhas will certainly be brought down. Even the great king Vajrasattva will die quickly if struck by the kīla. Likewise, having performed the yoga of Amṛtakuṇḍalī as before, one should accomplish it through the seven applications preceded by the separation of the joined [skull-cups]. On charnel ground ash and so forth, as before, [fashion] the form together with the name.

དགུག་པ་སྔོན་འགྲོ་དུར་ཁྲོད་དུ། ། སྐྲ་བཤིག་གཅེར་བུར་ཕྱུང་བྱས་ཏེ། ། མཚན་མ་མནན་ནས་སྔོན་མ་ཡི། ། སྔགས་ནི་བརྒྱ་དང་རྩ་བརྒྱད་བཟླ། ། ཞག་ནི་བདུན་དུ་ཐུན་བཞི་རུ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཡིས་ཁམས་གསུམ་འཇིག། རོ་བསྲེགས་ཐལ་བ་འབའ་ཞིག་ལ། ། གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་སྔོན་བཞིན་བྱས། ། གོང་ལྟར་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ན། ། སྦྱོར་བ་ཡིས་དེ་མོད་ལ་འཆི། ། ཆུ་འགྲམ་གཉིས་ཀྱི་ས་བསོགས་ལ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་རབ་བྱས་ཏེ། ། སྐེ་ཚེ་ལན་ཚྭ་འབྲུ་མར་དང་། ། དུག་དང་ད་དུར་སྣག་ཚར་སྦྱར། ། དུར་ཁྲོད་རས་ལ་དེ་ཡི་མིང་། ། སྔགས་སྤེལ་བྲིས་ནས་མིང་བཅུག་སྟེ། ། གན་རྐྱལ་མགོ་ནི་བྱང་དུ་བསྟན། ། སྲང་ཀོ་ཙ་དང་འབྱི་ཙེ་ཀ། གཞན་མ་བཙོས་པས་དེའི་ལུས་ལ། ། ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་དུ་བཙགས་བྱས་ལ། ། བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་སྔགས་བཅས་པ། ། དགང་ཞིང་ཐུན་བཞིར་ཞག་བདུན་བྱས། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཡིས་སངས་རྒྱས་ཀྱང་། ། འཇིག་པར་འགྱུར་ན་གནོད་སྦྱིན་ཀུན། ། སྨོས་ཅི་དགོས་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན། ། རུས་ཕྱེ་དུག་དང་ཁྲག་རྣམས་ལ། ། གཟུགས་བརྙན་མིང་དང་བཅས་བྱས་ལ། ། སོལ་ཁུར་སྦངས་པའི་གོས་གོན་ལ། ། ཁྲོས་ནས་རྐང་པས་མནན་ཏེ་བཟླས། ། ཆེ་གེ་མོ་རཀྵ་སེང་ཀྲ་ཧ་ཡ། བསྐུལ་བའི་ཚིགས་བཅད་ཐུན་བཞི་རུ། ། ཞག་བདུན་བཟླས་པས་དགྲ་བོ་དེ། ། སྲིན་པོས་ཁྱེར་བར་གདོན་མི་ཟ། ། སྐེ་ཚེ་མར་དང་བཤང་གཅིར་སྦྱར། ། གཟུགས་བརྙན་ཡོག་པར་བླུགས་བྱས་ལ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྐང་པ་མཆོག། མེ་ཡི་འཁོར་ལོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། པྲ་ཤ་ཛ་ལ་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། གོང་གི་སྔགས་སྤེལ་ཐུན་བཞི་རུ། །

With summoning as the preliminary, in a charnel ground, having cast off one's hair and gone naked, one should press down the sign and recite the previous mantra one hundred and eight times. By performing that application for seven days in four sessions, the three realms will be destroyed. Using only the ashes of a cremated corpse, one should fashion an image and so forth as before. If one recites it one thousand and eight times as above, by that application the target will die instantly. Having gathered earth from both banks of a river, one should fashion an excellent image of the target. Mixing white mustard, salt, grain oil, poison, datura, and ink, one should write the target's name interspersed with the mantra on a cloth from a charnel ground and insert the name. Placing it face up with the head pointing north, one should grind it into the body of a sraṅ ko tsa or 'byi tse ka—or any other uncooked [substance]—until it is reduced to the size of a sesame seed. Filling it with the words of exhortation and the mantra, one should perform this for seven days in four sessions. By that application, even a Buddha would be destroyed; what need is there to mention all the yakṣas? It is so. Having made an image together with the name from bone powder, poison, and blood, one should wear clothes soaked in charcoal water and, being enraged, press it down with one's foot and recite: "So-and-so rakṣa siṅgha kṛhaya!" Reciting the verses of exhortation in four sessions for seven days, there is no doubt that the enemy will be carried off by a rākṣasa. Mixing white mustard, butter, and excrement and urine, one should pour it into the image. Blessing the supreme foot of Amṛtakuṇḍalin as a wheel of fire, one should recite: "Pra śa ja la so-and-so māraya hūṃ phaṭ!" Interspersing the previous mantra in four sessions—

ཞག་བདུན་གཡེལ་མེད་སེམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། ། ཚ་བའི་ནད་ཀྱིས་འདེབས་པར་བྱེད། ། གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། ཕྲན་ཚེགས་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ཡི། ། གསང་བའི་ལས་འདི་བསྒྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྒྱུས་སམ་དུར་ཁྲོད་སོལ་བ་ལ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་བར་བཅུག་པའི། ། ཁྃ་ནི་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ན། ། དུར་ཁྲོད་ས་ལ་སྦྲུལ་གཟུགས་བྲི། ། ནག་པོ་མི་སྡུག་འཇིགས་བྱེད་པ། ། འོད་འབར་སེམས་འཁྲུགས་མཆེ་ཕྲེང་གཏམས། ། ལྕེ་གཉིས་མྱུག་པ་མིག་བགྲད་པ། ། མཇུག་མ་རྡེབ་པའི་ཚུལ་ཅན་ནོ། ། དེ་ཡི་ཁ་རུ་མི་བཟད་དུག། སྲེག་བྱེད་ལྟ་བུ་དམར་ནག་ཏུ། ། གནས་པའི་ཡི་གེ་ཁཾ་བསམས་ཏེ། ། དེ་ཡིས་སྦྲུལ་དེ་གནས་ལས་བསྐྱོད། ། དེ་ཡི་ལྕེ་ཡི་རྩེ་མོ་ལ། ། ཧྲཱི་ལྗང་ཁུ་ཡི་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིས། ། རྒྱུ་བ་དང་ནི་གནས་པའི་དུག། ཧ་ལ་ཧ་ལ་ལ་སོགས་ཀུན། ། བཀུག་སྟེ་བསྡུས་ནས་ཁྱེར་འོངས་ནས། ། ལྕེ་ཡི་རྩེ་ལ་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ཡིས་ཁམས་གསུམ་དུག་བླངས་ནས། ། དེ་ཉིད་དུག་གིས་གང་བར་བསམ། ། ཨོཾ་ཀྲྀཥྞ་སརྦ་ཆེ་གེ་མོའི་དཔྲལ་གྲྀཧྞ་ན་ཁཾ་ཧྲི་ཕཊ། བརྗོད་པས་དེ་སོད་དཔྲལ་བར་བཟུང་། ། མཆེ་བས་ཕུག་སྟེ་ལྕེས་རེག་པས། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཆེན་པོ་ཡང་། ། དུག་གིས་འཆི་ངེས་དོགས་པ་མེད། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་སྡིག་པ་དང་། ། སྲེ་མོང་ལྟ་བ་ཨེ་ན་པ། ། ཆུ་སྦྲུལ་རླུང་སྦྲུལ་ལ་སོགས་པ། ། ས་ཡི་ཟས་ཅན་སྦལ་པ་ལས། ། བསྒྲུབ་བྱ་འཛིན་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར། ། བྲི་བའི་རྫས་དང་གཟུགས་དང་བསྐུལ། ། གདུག་པ་ཀུན་ནས་རྦད་བཏང་བས། ། དེ་ཡིས་མི་འཆི་དོགས་པ་མེད། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྦྱོར་ལྡན་པས།

Practice this for seven days with an undistracted mind, and one will be struck by a fever. Any yogi who performs all the preliminary rites as before shall accomplish this secret activity of the Minor Secret Vajra. Using either asbestos or charcoal from a charnel ground, one should recite the syllable khaṃ one hundred and eight times, interspersed with the three tattvas. Then, on ground from a charnel ground, draw the form of a snake: black, hideous, and terrifying; blazing with light, with a disturbed mind and a row of fangs; with two flickering tongues and wide-open eyes, in the posture of lashing its tail. At its mouth, visualize the syllable khaṃ, dark red like a burning fire, representing the terrible poison. By this, the snake is moved from its place. At the tip of its tongue, with a green hrīḥ acting as a hook, summon and gather all the moving and stationary poisons, such as hālāhala and the like, and bring them to be inserted into the tip of the tongue. Imagine that it has taken the poison of the three realms and is filled with that very poison. Recite: oṃ kṛṣṇa sarva [name of victim] lalāṭaṃ gṛhṇa khaṃ hrīḥ phaṭ. By saying this, it kills [the victim] and seizes the forehead. Pierced by its fangs and touched by its tongue, even the Great Vajradhara would certainly die from the poison; of this there is no doubt. In the same way, for the sake of causing the victim to be seized by a scorpion, a weasel, a enapa, a water-snake, a wind-snake, or a frog that feeds on earth, one should use the same substances for drawing, the form, and the exhortation. By dispatching all these malevolent beings, there is no doubt that the victim will not survive. This is the application of Yamāntaka.

། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། དཀོན་མཆོག་གནོད་བྱེད་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། ། སྦྱོར་བ་བཞི་ཡིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲཱིཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཆེ་གེ་མོ་པ་ཏ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་ཡིས་དུར་ཁྲོད་སོལ་བ་ལ། ། སྟོང་རྩ་བརྒྱད་ནི་བཏབ་ནས་ཀྱང་། ། རོ་བསྲེགས་ཤུལ་གྱི་ས་ལ་ཡང་། ། བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བྲིས་བཀུག་སྟེ་གཞུག། བཀས་པའི་བསམ་པས་སོལ་བ་དེ། ། གོང་གི་སྔགས་བཟླས་སྤུ་གྲི་ལྟར། ། བསམས་ཏེ་མགུལ་པའམ་སྤྱི་བོ་ནས། ། དེ་ལྟར་ཐུན་བཞིར་ཞག་བདུན་སྦྱར། ། སྤྱི་བོ་འགས་སམ་མགོ་འཆད་པར། ། འགྱུར་བར་འདི་ལ་སོམ་ཉི་མེད། ། དེ་བཞིན་དེ་འདྲའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དེ་ཉིད་ལག་པ་གཡས་པར་འགྱུར། ། མདུན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་བསམས་ལ། ། སྔགས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བསྣུན་ཞིང་བརྒྱབ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲཱིཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཆེ་གེ་མོ་མུ་ཧྐ་ར་ཨ་ཏ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་ཡིས་ཐུན་བཞིར་ཞག་བདུན་དུ། ། བསྣུན་ཞིང་བརྡུངས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ། ། གཡང་དུ་ལྟུང་ནས་འཆི་བར་ངེས། ། ཡང་ན་དེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། གཡས་པར་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། ། ལུས་ལ་བསྣུན་ཞིང་འདི་བརྗོད་དོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲཱིཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཆེ་གེ་མོ་བཛྲ་ཨ་ཀོ་ཊ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་ཡིས་ཐུན་བཞིར་ཞག་བདུན་དུ། ། ཁ་ཕྱེ་བསྣུན་པས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ། ། སྲིན་པོ་ལ་སོགས་འཇིགས་པར་བྱེད། ། དེ་ལྟར་དེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། སྔོན་བཞིན་སྔགས་བཏབ་རྡོ་རྒྱུས་སམ། ། སོལ་བས་དུར་ཁྲོད་ས་གཞི་ལ། ། བསྒྲུབ་བྱ་ཕོ་མོའི་གཟུགས་བྲིས་ལ། ། ཧཱུྃ་བསྐྱེད་སྟ་གྲི་ལག་པར་བསམ། །

Having performed everything as before, in order to destroy those who harm the Three Jewels, one should accomplish the rite through the four applications. OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA [Name] PĀTAYA HŪṂ PHAṬ. Having recited this mantra one thousand and eight times over charcoal from a charnel ground, one should draw the form of the target on earth from a cremation site, summon it, and cause it to enter. With the intention of splitting it, one should recite the aforementioned mantra while visualizing the charcoal as a razor. Then, from the neck or the crown of the head, one should apply this for four sessions for seven days. There is no doubt that the crown will split or the head will be severed. Likewise, the yogi should hold that very [charcoal] in his right hand. Visualizing the body of the target in front, he should strike and hit it with this very mantra: OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA [Name] MŪKHARA ATAYA HŪṂ PHAṬ. By striking and beating it for four sessions for seven days, the target will surely fall into a precipice and die. Alternatively, through that yoga, a five-pronged vajra arising from the syllable HŪṂ in the right hand should strike the body of the target, and one should recite this: OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA [Name] VAJRA AKOṬAYA HŪṂ PHAṬ. By opening the mouth and striking it for four sessions for seven days, the target will be terrified by rākṣasas and the like. Likewise, through that yoga, having recited the mantra as before, one should draw the forms of the male and female targets on a charnel ground surface using either asbestos or charcoal. One should visualize a HŪṂ arising and a battle-axe in the hand.

ཁྲོས་ཏེ་མགུལ་པར་སྔགས་བཟླས་ནས། ། མིད་པ་བཅད་པར་བསམ་པ་ནི། ། སྦྱོར་བ་ཐུན་བཞིར་ཞག་བདུན་དུ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲཱིཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་ཆེ་གེ་མོ་ཝཱཀ་ཏི་པ་ཏ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བརྗོད་ཅིང་གཡེལ་བ་མེད་པ་ཡིས། ། བཟླས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་མགུལ་འགགས་ནས། ། ཁ་ཟས་མི་ཐར་ནད་ཀྱིས་འཛིན། ། དེ་བཞིན་བགེགས་དགྲའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རོ་བསྲེགས་ཐལ་བ་རུས་ལ་སོགས། ། ཁྲོ་བོ་ཉི་ཤུའམ་དེ་ཕྱེད་ཀྱིས། ། མེ་ཐབ་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་བྱ། ། མར་ཆེན་དུད་པས་ཁ་དོག་བསྒྱུར། ། ཁ་ཕྱེ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས། ། དབུས་སུ་ཁ་ཁྱེར་གསུམ་བྱས་ཏེ། ། ཚེར་མའི་མེ་ནི་ཁྲོས་ནས་སྦར། ། བཤད་པའི་ཆོ་གས་མེ་ལྷ་བསྐྱེད། ། གོང་གསུངས་རྫས་བྱས་གཟུགས་བརྙན་གཏུབ། ། དེ་ཡི་ཞལ་དུ་ལན་གསུམ་དུ། ། གང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་དབུལ་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རུ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཞལ་གདངས་པ། ། ཧཱུྃ་ལྗགས་མཆེ་བ་རྣོན་པོ་ཅན། ། ཁྲོ་དང་ལྡན་པ་སྔོན་བཞིན་བསམ། ། སྲོག་སོང་སྟེང་ངམ་སྲ་བའམ། ། ཡང་ན་ཅི་ཡང་མེད་པ་རུ། ། རྐང་པས་རྐང་པ་མནན་ནས་སུ། ། སོས་ནི་སོ་ཡང་འཆའ་བར་བྱེད། ། བ་ལང་ཤ་དང་ཁྱི་ཡི་ཤ། ། ཟངས་ཕུད་ཅན་སོགས་ཤ་རྣམས་ནི། ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསམས་ལ། ། གོང་མའི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཤ་ཆེན་འབའ་ཞིག་ཁོ་ན་ལ། ། དགྲ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་ཞལ་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་འཇིག་པར་བཤད། ། སྔོན་བཞིན་དགྲ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་ལ། ། བཤང་གཅི་འབྲུ་མར་བཅས་བྱུགས་ནས། ། སྔོན་གསུངས་སྔགས་དང་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཚེར་མའི་མེ་ལ་ཁྲོས་ཏེ་བསྲེག།

Becoming wrathful, one should recite the mantra at the throat and visualize the esophagus being severed. This application should be performed in four sessions for seven days: Oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana amukasya vākti-pata hūṃ phaṭ. By reciting this without distraction, the victim’s throat will become obstructed; they will be unable to swallow food and will be seized by disease. Likewise, through the application of the Enemy of Obstacles (Vighnāntaka), one should prepare a triangular fire-hearth maṇḍala using the ashes and bones of a cremated corpse, or the like. It should be colored with the smoke of "great butter" (human fat). Using an open three-pronged vajra, one should fashion a three-tiered rim in the center. Having become wrathful, one should kindle a fire of thorns. Following the explained ritual, one should generate the Fire God (Agni). One should then cut an effigy made of the aforementioned substances and offer it into his mouth three times as a full burnt offering (pūrṇāhuti). One should then visualize the Wisdom Being (jñānasattva) as Amṛtakuṇḍalin, with his mouth wide open, a hūṃ syllable on his tongue, and sharp fangs, possessing a wrathful expression as before. With one foot pressing down upon the other, or upon a firm surface, or even in the air where nothing exists, one should gnash one's teeth together. One should visualize the flesh of cattle, the flesh of dogs, and the flesh of copper-horned animals (wild boars) and so forth as the limbs of the victim, and perform the burnt offering with the aforementioned mantra. If one makes an effigy of the enemy using only "great flesh" (human flesh) and performs the burnt offering into its mouth, it is taught that the enemy will be destroyed by the power of the vajra. As before, one should smear an effigy of the enemy with excrement, urine, and sesame oil, and then, with the previously mentioned mantra and the exhortation, burn it in a wrathful fire of thorns.

ཐུན་བཞིར་ཞག་བདུན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད། ། བཟླས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྦྱར་བའི། ། ལས་ཀྱང་འཇིག་ན་དགྲ་བོ་ཡི། ། སྦྱར་བའི་ལས་ནི་སྨོས་ཅི་དགོས། ། བསད་པས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། ཐུགས་རྗེས་བཟུང་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་ཆེས། ། གཉིས་བྲལ་འདས་པའི་དེ་མ་ཐག། འཇུག་པའི་ལས་འདི་བརྩམ་པའོ། ། དེ་དག་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས། ། མ་སྐྱེས་པར་ནི་གཞིག་ནས་ཀྱང་། ། འབྲས་བུ་མྱོང་བར་ངེས་པའི་ཚུལ། ། ཡེ་ཤེས་རང་རིག་ཆེན་པོ་མཆོག། ས་བོན་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་ནས། ། ཞལ་དུ་ཞུགས་ནས་ཞུ་གྱུར་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ལམ་བྱུང་པདྨར་གནས། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་གཟུགས་གྱུར་ལ། ། སྤྱན་སོགས་ལྷ་མོས་བསྐུལ་པ་ལ། ། ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་གིས་མཚན། ། སྤྲོ་བསྡུས་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེར་བསྐྱེད། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། རང་ལས་དགུ་གཉིས་དྲུག་ཕྱུང་ནས། ། གཉིས་དང་གསུམ་དུ་རྫོགས་བྱས་ལ། ། དང་པོ་རྟོག་པ་ཡོངས་དག་ཕྱིར། ། སྔགས་ཀྱིས་ཕུར་བུ་དབྱུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ཀཱི་ལི་ཀི་ལཱ་ཡ་ཧཱུྃ། ཕྱུང་ནས་དེ་ཡི་གནས་སུ་ཡང་། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཅན། ། གནས་བཅས་བསམས་ནས་འོད་ཟེར་གྱིས། ། སྔོན་བཞིན་རང་སྒྲ་སངས་རྒྱས་སུ། ། བསྐྱེད་དང་དེས་བསྐྱེད་ལྷ་མོའི་ཚོགས། ། བདུད་རྩི་ལྔས་གང་བུམ་པ་ཡིས། ། དབང་བསྐུར་དེ་དང་བླ་མར་བཅས། ། ཞུགས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བསྐྱེད། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་སྔགས་ཀྱིས་ཕྱུང་སྟེ། ། མདུན་དུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་། ། འཁོར་ལོ་བཅས་པ་མོས་བྱས་ལ། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བ་བྱ། ། ཨ་ཧོ་ཡཾ་གི་སྔགས་བརྗོད་པས། །

Reciting this four times a day for seven hundred and eight days, even the activities composed by a Buddha will be destroyed; what need is there to mention the activities composed by an enemy? Because the Great Yogin, out of compassion, takes hold of all those who have been killed, one should immediately after the state beyond duality begin this activity of engagement. Having analyzed those entities as being unarisen, the manner in which the result is experienced is the supreme, great self-knowing wisdom. Having summoned [the victim] with the light rays of the seed-syllable, it enters the mouth and melts; emerging from the vajra path, it abides in the lotus. Having become the form of the wisdom nectar, when exhorted by the goddesses Locanā and the others, from the syllable HŪṂ arises a vajra marked with HŪṂ. Through emanation and reabsorption, Akṣobhyavajra is generated and blessed in the dharmadhātu. Having extracted the eighteen [deities] from oneself, they are perfected as two and three; first, in order to completely purify conceptualization, the kīla should be extracted with the mantra: OṂ ĀḤ VAJRA KĪLI KĪLĀYA HŪṂ. Having extracted it, in that very place, one should visualize one's own wisdom possessing the wheel. With light rays, as before, one generates oneself as a Buddha and the host of goddesses generated by him. With vases filled with the five nectars, the empowerment is conferred; together with the Guru, they enter and generate Vajrasattva. Extracting him with the mantra OṂ VAJRA DHṚK, one visualizes him upon a wind maṇḍala in front, together with the wheel. One should perform the offerings, praises, and the tasting of nectar. By reciting the mantra A HO YAṂ:

རླུང་གིས་བཏེག་ནས་མངོན་དགའ་རུ། ། གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་སྔགས་འཕངས་པས། ། དེ་དག་སྲས་སུ་སྐྱེ་བར་ངེས། ། རང་རང་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བའམ། ། དེ་ཡི་གནས་པ་གང་རུང་དུ། ། བློ་གྲོས་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཁོ་ན་ཡིས་བྱ། ། གཉིས་པོ་རང་ཞུགས་དེ་མ་ཐག། དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་རང་ལྷའམ། ། ཞེ་སྡང་དག་པའི་སྦྱོར་ཁོ་ནས། ། གོང་མ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་བརྩམ། ། བདག་མེད་སེམས་མེད་བེམས་པོ་ནི། ། ལན་གསུམ་གྱིས་ནི་གཞིག་བྱས་པས། ། གོང་གི་སྦྱོར་བས་འབྲས་བུ་ཆེ། ། མཇུག་ཏུ་བརྩམ་མི་དགོས་པར་འབྱུང་། ། དེ་ལྟར་ཐབས་དང་སྔགས་ལྡན་པས། ། འཁོར་བའི་འོག་མའི་རྒྱུ་ལྡན་པ། ། བསད་པས་རང་དང་གཞན་དག་པས། ། མ་འཁྲུལ་པ་རུ་གསུངས་པའོ། ། སྲེད་པ་ཞེ་སྡང་གིས་བསླང་བའི། ། སེམས་ཀྱིས་གསོད་པའི་གཏི་མུག་ཅན། ། ཐབས་མེད་ཡེ་ཤེས་དང་བྲལ་བས། ། ཐུར་དུ་བལྟས་ཏེ་དམྱལ་བར་འགྲོ། ། ད་ནི་གནས་ནས་སྤྲོ་བའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱའོ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། གཉིས་ཀྱི་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་བྱས་པ། ། གསུམ་པ་ལས་འདི་བརྩམ་པའོ། ། ཐོད་པ་སྲུབས་ནི་གང་བ་དག། ཕོ་དང་མོ་ཡི་བསྐྲད་པ་ལ། ། དེ་ཡི་རིགས་པས་བཙལ་བྱས་ལ། ། གནོད་བྱེད་ཡུལ་གཞན་དབྱུང་བར་བྱ། ། ཨ་རི་ལོ་མའི་ཁུ་བ་དང་། ། རྐང་པ་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་ཁྲག། སྣག་ཚར་བྱས་ཏེ་བྱ་རྒོད་ཀྱི། ། སྒྲོ་རྩའི་སྨྱུ་གུས་བྲི་བར་བྱ། ། མགར་བའི་དུར་ཁྲོད་རས་མ་ལ། ། གཞུ་འདྲ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་། ། རལ་གྲི་ཡིས་ནི་མཚན་པ་བྲི། ། དེ་སྟེང་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་གཞག་ལ། ། གོང་གི་རས་ལ་དེ་ཡི་མིང་། །

Lifted by the wind, they are invited to Abhirati; by casting the mantra, it is certain they will be born as his sons. The wise yogi should perform the practice using either the union of their respective deities or their respective abodes. Immediately after the two have entered, one should proceed as before, using the wisdom of that deity or the union of the purification of hatred. By destroying the selfless, mindless, and inanimate [object] three times, the great fruit of the aforementioned practice will arise without needing to be initiated at the end. Thus, by possessing the method and the mantra, one kills the causes of the lower realms of saṃsāra; through the purification of self and others, this is taught to be non-deluded. Those who kill with a mind motivated by craving and hatred, being ignorant and lacking method and wisdom, look downward and go to hell. Now, the ritual for emanating from the abode will be explained. Having performed everything as before through the union of one's own deity, and having accomplished the two, one should begin this third activity. For the expulsion of males and females, one should seek out a skull filled with sutures; using the logic of that, one should extract the harm-doer to another place. Using the juice of the ari-lo-ma leaf and the blood from the ring finger of the left foot as ink, one should write with a pen made from the quill of a vulture feather. Upon a piece of cloth from a blacksmith's funeral pyre, one should draw a bow-shaped wind mandala marked with a sword. Upon that, one should place the form of the object of practice, and on the aforementioned cloth, their name.

སྔགས་ཀྱི་བར་བཅུག་ཆེ་གེ་མོ། ། ཨུཙྪ་ཏ་ཡ་ཕཊ་བྲིས་ལ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་གཞུག་པར་བྱ། ། བཀུག་སྟེ་བཅུག་ནས་དེ་དཀྲིས་ལ། ། ཐོད་པ་རུ་ནི་བཅུག་བྱས་ཏེ། ། ཁྲོ་བོའི་ཚིག་གི་རང་རང་སྔགས། ། རིག་དང་བཅས་པར་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད། ། ཐུན་བཞིར་ཞག་བདུན་བཟླས་བྱས་ནས། ། ཁྱིམ་མམ་གྲོང་ངམ་སྒོ་དག་ཏུ། ། སྦས་ཏེ་བཞག་ན་དུས་དེ་རུ། ། སངས་རྒྱས་དཔུང་ཡང་སྐྲོད་པར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་ཏཱ་ལའི་ལོ་མ་ལ། ། གྲོ་གའམ་ཤོག་ཤོག་རས་ལ་སོགས། ། སྣོད་མེད་ཆོ་གས་གོང་མ་ལྟར། ། སྟོང་རྩ་བརྒྱད་ནི་རིག་བཅས་བཟླས། ། དགྲ་ཡི་ཁྱིམ་མམ་སྒོ་དག་ཏུ། ། སྦས་ཏེ་བཞག་ན་མྱུར་བ་རུ། ། དཀོན་མཆོག་འཇོམས་པའི་དགྲ་བོ་ཆེ། ། སྐམས་སམ་འཆི་འམ་སྐྲོད་པར་ངེས། ། ལས་དེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཡི། ། སྦྱོར་བ་ཡིས་ཀྱང་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་རབ་ཏུ་བརྩམ། ། རྒྱལ་མཚན་རས་ནི་ཆག་གང་ལ། ། གྲུ་བཞི་ལྷམ་པར་ཁ་ཏི་དང་། ། ཨ་རི་ཤ་ཡི་ལོ་མ་དང་། ། རོ་བསྲེགས་སྨྱོ་བྱེད་སོལ་བ་དང་། ། མུ་ཟིའི་དུག་དང་རྐང་གཡོན་གྱི། ། མིང་མེད་ཁྲག་ལ་སྣག་ཚར་བྱས། ། ཁྭ་ཡི་གཤོག་པའི་སྨྱུ་གུ་ཡིས། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུ་འདྲ་ལ། ། ཕྱོགས་བཞི་མཚམས་བརྒྱད་རྩེ་བསྟན་པའི། ། རལ་གྲི་བརྒྱད་པའི་འཁོར་ལོ་ལ། ། དེ་དབུས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བྲིས་ལ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་ཕྲེང་སྔགས་ནི། ། གོང་གི་རིག་པ་དང་བཅས་པ། ། དགུག་མེད་བྲིས་ནས་སྙིང་གར་གླན། ། བཀུག་སྟེ་བཅུག་ནས་རྐང་གཡོན་གྱིས། ། མནན་ཏེ་བརྒྱ་དང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས། ། ན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ།

Insert the name of the target into the mantra: ucchātaya phaṭ. Write this and place it in the heart. Having summoned and inserted it, wrap it and place it inside a skull-cup. Recite the respective mantras of the wrathful deities together with the vidyā one hundred and eight times during the four sessions for seven days. If this is buried at a house, a village, or a gate, even the host of Buddhas will be driven away at that time. Likewise, on palm leaves, birch bark, paper, cloth, or similar materials, perform the ritual as before for a vessel-less [target], reciting the vidyā one thousand and eight times. If buried at the house or gate of the enemy, that great enemy who destroys the Triple Gem will certainly be withered, killed, or driven away quickly. This rite should also be accomplished through the application of Amṛtakuṇḍalin. Having performed everything as previously described, one should thoroughly undertake this ritual. On a piece of cloth the size of a banner, one cubit square, draw a wheel with eight spokes. Use the leaves of the arisha tree, charcoal from a cremation ground, the ashes of one who has gone mad, sulfur, poison, and the blood from the ring finger of the left foot to make the ink. Using a pen made from a crow’s wing, draw a wind mandala in the shape of a bow, with the eight spokes pointing toward the four cardinal and eight intermediate directions. In the center of this, draw the form of the target. In the heart, write the mālā-mantra together with the aforementioned vidyā, but without the summoning syllables. Having drawn it, affix it to the heart. Having summoned and inserted it, press down with the left foot and recite one hundred and eight times: namaḥ samanta kāya vāka citta vajrāṇām.

ན་མོ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷཱ་ཡ། མ་ཧཱ་དཾཥྚྲཱོ་ཊ། ཀ་ཊ་བྷཻ་ར་བ་ཡ། ཨ་སི་མུ་ས་ལ་པ་ར་ཤུ། བཱ་ཤ་ཧསྟཱ་ཡ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། ཏིཥྛ་ཏིཥྛ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། པ་ཙ་པ་ཙ། གརྫ་གརྫ། བི་སྥོ་ཊ་ཡ་བི་སྥོ་ཊ་ཡ། སརྦ་བིགྷྣཱཾ། བི་ནཱ་ཡ་ཀ་ནཾ། ཆེ་གེ་མོ་ཨུཙྪ་ཏ་ཡ་ཕཊ། དེ་ཡང་ཕྱག་འཚལ་མཇུག་ཏུ་ཡང་། ། བསྐུལ་བ་འདི་ནི་བྱ་བ་དང་། ། ཕྱག་འཚལ་བསྐུལ་དང་བོད་པ་དང་། ། ལས་བརྒྱད་དེ་དག་ཏུ་ཤེས་བྱ། ། དེ་ལྟར་བསྔགས་ནས་རས་མ་དེ། ། མ་མོ་ལ་སོགས་གནས་སུ་སྦ། ། སངས་རྒྱས་དཔུང་ཡང་སྐྲོད་བྱེད་ན། ། བགེགས་ཀྱི་གནོད་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ད་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པས་འཛིན་དུ་གཞུག་པའི་(ཆོག་,ཆོ་ག་)བཤད་པར་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། གསུམ་པའི་དུས་སུ་རྫས་ལྡན་པར། ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ལས་འདི་བྱེད། ། རྒྱལ་མཚན་དང་ནི་མཚོན་བསྣུན་དང་། ། ཤི་བའི་ཐོད་པ་གཉིས་བཙལ་ལ། ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ནི་སོལ་བ་ལ། ། ཁྲོ་བོའི་སྔགས་ནི་རིག་བཅས་བཟླས། ། དེ་ཡི་ཐོད་པར་སྲིན་པོའི་གཟུགས། ། འཇིགས་རུང་གྱེན་བརྫེས་མཆེ་གཙིགས་པ། ། ཤ་རློན་ཟ་ཞིང་ཁྲག་འཛག་པ། ། གཡས་གཡོན་རོ་ལངས་གྲི་དང་ནི། ། སྡིགས་འཛུབ་(བྱད་,བྱེད་) པ་ཧཱུྃ་བསྐྱེད་བྲི། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་རུས་ཕྱེ་དང་། ། དུག་དང་མཐེའུ་ཆུང་ཁྲག་གིས་ནི། ། ཆེ་གེ་མོ་ནི་ཟུང་ཤིག་བྲི། ། ཡང་ནི་ཐོད་པ་གཉིས་པ་ལ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་ས་དང་ནི། ། རོ་བསྲེགས་ས་དང་ཐལ་བ་དང་། ། སོལ་བ་གཅིན་གྱིས་སྦྲུས་བྱས་ལ། ། དེ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་སུ། །

Namo vajrakrodhāya | mahādaṃṣṭrotkaṭakaṭabhairavāya | asimusala-parśu-vāśahastāya | oṃ amṛtakuṇḍali kha kha khāhi khāhi | tiṣṭha tiṣṭha | bandha bandha | hana hana | paca paca | garja garja | visphoṭaya visphoṭaya | sarvavighnān vināyakān amukaṃ uccāṭaya phaṭ! Furthermore, following the homage, this incitement should be performed. One should know these eight activities: the homage, the incitement, the summoning, and the eight ritual actions. Having thus recited the mantra, that cloth should be buried in a place such as a mamo shrine. If it can even drive away the hosts of Buddhas, what need is there to mention the harm of obstructing spirits? Now, the ritual for causing the target to be seized by rākṣasas and the like will be explained. Having performed everything as before, the practitioner of the "Invincible" yoga, at the third period, should perform this rite with the necessary substances. One should seek a victory banner and a weapon-wound, as well as two skulls of the deceased. Recite the wrathful mantra together with the vidyā over charcoal from a charnel ground. Within one of those skulls, draw the terrifying form of a rākṣasa with upraised hair and bared fangs, eating raw flesh and dripping with blood. To the right and left, draw a vetāla holding a sword and making the threatening gesture, generated from the syllable HŪṂ. In its heart, with bone powder, poison, and the blood of the little finger, write: "Seize so-and-so!" Then, in the second skull, mix the earth from the target's footprint, earth from a cremation site, ashes, charcoal, and urine. Having fashioned an image of the target from these, [proceed as follows].

དུག་དང་རུས་ཕྱེ་མཛུབ་མོའི་ཁྲག། མིང་དང་སྔགས་བཅས་ཏ་ལེར་བྲིས། ། དེ་ཡིས་སྙིང་གར་གཞུག་པར་བྱ། ། གཉི་ག་བཀུག་སྟེ་བཅུག་བྱས་ནས། ། དེ་ནི་འོག་བཞག་གོང་མ་སྟེང་། ། སྲིན་པོ་དེ་ཡིས་བསྒྲུབ་བྱ་རྣམས། ། བཟུང་བར་བསམས་ནས་ཁྲོས་བྱས་ཏེ། ། ནག་པོ་གཉིས་ལ་དུར་ཁྲོད་དུ། ། ནམ་ཕྱེད་སོང་ནས་བསྒྲེང་བྱས་ཏེ། ། སྔགས་བཟླས་སྲིན་པོའི་འཛིན་པར་འགྱུར། ། ན་མཿས་མནྟ་ནཾ། ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཛི་ན་རི་ཏ་ཆེ་གེ་མོ་རཀྵ་གྷི་ཧ་ནཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་བཞིན་སྦྲུལ་དང་སེངྒེ་དང་། ། འབྱུང་པོ་སྡིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས། ། ཆོ་ག་གོང་བཞིན་གཉིས་པར་བྲི། ། གོང་གི་སྔགས་དེ་རིགས་བཅས་བཟླ། ། གཡེང་མེད་གཉིས་ཀྱི་མཚན་དུས་སུ། ། ཁྲོས་ནས་བསྒྲེང་ཞིང་བཟླས་བྱས་པས། ། གལ་ཏེ་མི་བསྐྱོད་ཡིན་ན་ཡང་། ། དེ་དག་རྣམས་ཀྱིས་འཛིན་པར་འགྱུར། ། དེ་དག་ཐར་བར་བྱེད་འདོད་པས། ། འཛིན་བྱེད་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་བསྡུས་བྱས་ལ། ། རྐང་པ་གཉིས་ཀྱིས་མཉེ་བར་བྱ། ། ལག་གཉིས་འབར་བའི་རྡོ་རྗེར་བསྐྱེད། ། དེ་ཡིས་དབྱུག་པས་བརྡུང་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བས་བརྡུང་བ་དང་། ། སྔོན་གྱི་སྔགས་བཟླས་ལྕུག་མས་གདབ། ། ཆེ་གེ་མོ་རཀྵ་ས་འདི་ཕྱི་མོ་ཙ་ཡི། ། སྲིན་མོ་མ་རུངས་གཏུམ་མོ་དང་། ། འཇིགས་པ་ཆེན་པོས་འཁྲུགས་པ་ལ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཡིས་རབ་སྦྱར་ན། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་གྲོལ་བར་བྱེད། ། ད་ནི་དགུག་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བཤད་པར་བྱའོ། ། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་སུ། ། ལྷ་ཡིས་དབང་བསྐུར་ཡན་ཆད་ནི། ། ཐམས་ཅད་གོང་མ་བཞིན་བྱས་ལ། །

Poison, bone powder, and the blood of one's own index finger, together with the name and the mantra, should be written clearly. These should be inserted into the heart. Having drawn both [the victim and the spirit] and placed them inside, the lower one is positioned below and the upper one above. Visualizing that the rākṣasa is seizing the objects of the rite, one should become wrathful. At midnight, having gone to a charnel ground, one should plant two black [stakes] and recite the mantra; thus the rākṣasa will seize them. Namaḥ samantānāṃ kāyavākcittavajrāṇāṃ | oṃ hūṃ jinarita [name] rakṣa gṛhāṇa hūṃ phaṭ | In the same way, snakes, lions, bhūtas, scorpions, and so forth should be drawn a second time according to the previous ritual. One should recite the aforementioned mantra along with the respective [spirit's] name. By reciting it wrathfully and planting [the stake] at the time of night without distraction, even if they are the Immovable Ones (Akṣobhya), they will be seized by those [spirits]. If one wishes to liberate them, one should gather all those seizing spirits into the body of the object of the rite and rub them with both feet. One should generate the two hands as blazing vajras and strike with a club. By striking with the blazing vajra and striking with a switch while reciting the previous mantra, and saying: "O [name] rakṣasa, you fierce and violent rākṣasīs, you who are agitated by great terror—if this application is properly employed, they will be liberated according to the ritual." Now, the extensive ritual for summoning will be explained. Having drawn the maṇḍala of the deities, and having performed everything up to the empowerment by the deities as before, one should proceed.

བསམ་གཏན་འཁོར་ལོས་དགུག་པར་བསྒྲུབ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་བསམས། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བྱས་ལ། ། ལྕགས་ཀྱུ་གནས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ན་ཛིཀ་ཆེ་གེ་མོ་སེམས་ཅན་ནམ་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛཿ། བརྗོད་པས་དེ་ལས་རབ་འཕྲོས་པས། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས་པས་མཚན་པ་ཡི། ། ལྷ་ཡི་སྐུ་ནི་མང་པོ་དག། བསྒྲུབ་བྱ་འགུགས་ཕྱིར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། དགུག་བྱ་མིང་གི་ཡི་གེས་བསྐྱེད། ། ཡཾ་བྱུང་རླུང་དཀྱིལ་ལ་བཞག་སྟེ། ། ལྕགས་ཀྱུས་སྙིང་བཏབ་ཞགས་པས་བཅིངས། ། རླུང་གིས་བཏེག་ནས་འོང་བར་བསམ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་འཁོར་ལོ་སོགས། ། མཚན་མའི་ལྷ་རྣམས་སྤྲོས་བྱས་ནས། ། དེ་ཡིས་བཏབ་པས་དེ་བཞིན་དུ། ། དགུག་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའོ། ། ལཾ་གིས་ཕབ་སྟེ་མདུན་བཞག་ནས། ། སྔོན་བཞིན་ལྷ་མོ་གཉིས་ཀྱིས་ནི། ། འཚེ་བ་བཟློག་ནས་བཀའ་ནོད་བསམ། ། དེ་ལྟར་སྦྱོར་བས་ཞག་བདུན་དུ། ། ཐུན་བཞིར་རབ་ཏུ་སྦྱར་བྱས་ནས། ། དགུག་ལས་མི་འདའ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་། ། སྒྲུབ་པོ་ལས་ཐབས་བྱེད་པར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འོད་དཔག་མེད། ། འཁོར་ལོ་ཆེན་པོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལྕགས་ཀྱུས་གནས་བསམ་རང་སྔགས་བརྗོད། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷྲྀཀ་ཆེ་གེ་མོ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛཿ། ཨོཾ་ཨཱཿཨ་རོ་ལྀཀ་ཆེ་གེ་མོ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛཿ། གཞན་ཀུན་སྔོན་བཞིན་དཔག་བྱས་ལ། ། ཐུན་བཞིར་ཞག་བདུན་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ནུས་པ་ཡང་། ། འགུགས་འགྱུར་བསྒྲུབ་བྱ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གཞན་བྲལ་བས། ། རྫོགས་ཆེན་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས།

Accomplish the summoning by means of the dhyāna-wheel. Through the application of Vairocana, visualize the great wheel. Having performed the offerings, praises, and the tasting of nectar, one should meditate on the location of the hook. OṂ ĀḤ JINA JIK [Name of the being] SATTVAM or ASATTVA ĀKARṢAYA JAḤ. By reciting this, many emanations of the deity’s body, marked with hooks and nooses, are projected forth to summon the object of accomplishment. Generate the one to be summoned by the letters of their name. Placing them upon a wind mandala arisen from YAṂ, strike their hearts with the hook and bind them with the noose. Imagine that they are lifted up by the wind and brought here. Having projected the deities of the signs, such as the vajra, lotus, and wheel, and having struck them with these, they will be summoned without a doubt. Having brought them down with LAṂ and placed them before you, imagine that the two goddesses, as before, avert harm and receive your commands. By applying this practice for seven days in four sessions, everyone will act as the practitioner’s servant, never failing in the rite of summoning. Likewise, through the application of Akṣobhyavajra, Vairocana, and Amitābha, one should visualize the location with the hook and recite their respective mantras: OṂ ĀḤ VAJRA DHṚK [Name] ĀKARṢAYA JAḤ. OṂ ĀḤ AROLIK [Name] ĀKARṢAYA JAḤ. All other details should be understood as before. By applying this for seven days in four sessions, even the power of the three vajras will be summoned, let alone the object of accomplishment. For the yogi who has realized the Great Perfection and is free from other mental activities, [this is the method].

། དེ་ཡི་བསམ་གཏན་འབའ་ཞིག་གིས། ། དགུག་པ་དག་ནི་ཐབས་སུ་གསུངས། ། དགའ་དང་དགའ་བ་རབ་དགའ་ཡི། ། སྐྱེད་པ་གོང་དུ་མངོན་བྱས་ལ། ། བསྒྲུབ་བྱ་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་རུ། ། བྱས་ཏེ་གཉིས་པར་ཆུད་བྱས་ཏེ། ། མ་འཕྲོས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིས་གཟུང་། ། ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱིས་སྐུ་གསུམ་མཆོག། དེ་ཡི་རྒྱུད་ལ་འགུགས་འགྱུར་ན། ། སྔགས་རྒྱུད་ལ་སོགས་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། ། སྨོས་ཅི་དགོས་ཏེ་དེ་མཆོག་ཡིན། ། དེ་བས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ། ། ལས་རྣམས་ཀུན་འདི་བསྟན་པ་ཡིན། ། ལུས་སོགས་མེད་པའང་དགུག་སོགས་འགྱུར། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། རང་གི་སྔགས་ཀྱི་རིག་པ་མཆོག། གྲངས་མེད་བཟླས་པ་རབ་ཏུ་བྱ། ། དེ་ནས་ལུས་རྩལ་ཐོབ་པ་ཡིས། ། འབུམ་ཕྲག་གཅིག་ནི་བཟླས་པ་བྱ། ། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་བྱས་ལ། ། ལྷ་ཡིས་དབང་བསྐུར་བར་གྱིས་ཞུགས། ། བུད་མེད་གཞོན་ནུའི་ཐོད་པ་ནི། ། མ་ཆག་ཅིང་ནི་མ་གས་པ། ། པདྨ་ལྟར་མཛེས་ཡིད་དུ་འོང་། ། དུམ་བུ་གཅིག་པ་བླངས་བྱས་ནས། ། གི་ཝང་ལ་ནི་སྔགས་བཟླས་ནས། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་དུ་ནི། ། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་བྲིས་ཏེ། ། ལྟེ་བར་དགུག་པར་བྱ་བ་ནི། ། གུར་གུམ་གོ་རོ་ཙ་ནས་བྲི། ། གྲོ་ག་ཤོག་ཤོག་ལ་སོགས་ལ། ། ཕྲེང་སྔགས་འདི་ནི་མི་དགུག་པར། ། སྭཱ་ཧཱ་བཏོན་ཏེ་ཛ་བཅུག་ནས། ། བསྐུལ་བ་དང་བཅས་བྲིས་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་གླན་པར་བྱ། ། ཐོད་པ་དེ་ཡང་ཁ་སྦུབས་ནས། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཞབས་གཡས་བརྐྱང་། ། གཡོན་པ་བསྐུམ་པས་མནན་བྱས་ལ། ། ཁྲོ་དང་བཅས་པས་གསང་སྔགས་འདི། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་དང་བཅས་བསམས་པས།

It is taught that the method for summoning is through meditative concentration alone. Having first manifested the generation of joy, supreme joy, and intense joy, one should take the object of accomplishment as the essence of wisdom and cause it to enter into the second [state]. By holding it with one-pointedness without distraction, if the three bodies, supreme among the three wisdoms, are summoned into one’s continuum, then what need is there to mention the objects of accomplishment in the mantra tantras and so forth? That is the supreme [attainment]. Therefore, in every respect, all activities are taught through this. Even the summoning of those without bodies and so forth will occur. The yogi of Yamāntaka, having performed everything as before, should perform the recitation of his own supreme mantra of knowledge countless times. Then, having attained physical proficiency, he should perform one hundred thousand recitations. Having drawn a maṇḍala of painted figures, he should enter into the empowerment of the deity. Taking the skull of a young woman—one that is unbroken and uncracked, as beautiful as a lotus and charming—he should take a single piece. Having recited the mantra over the bezoar (gorocanā), he should draw an eight-petaled lotus upon a wind maṇḍala. In the center, the one to be summoned should be drawn with saffron and bezoar. On birch bark, paper, or similar materials, the garland mantra should be written without the word svāhā, but with jaḥ inserted; having written it with the invocation, it should be affixed to the heart. Then, turning that skull upside down, he should press it down with the right leg extended and the left leg drawn in of Yamāntaka. With wrath, he should contemplate this secret mantra together with the three vajras.

། ལན་གསུམ་དྲག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱ། ། ན་མཿས་མནྟ། ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཨོཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། སརྦ་དུཥྚྲཱན་ས་ཏྭ་ད་མ་ཀ། ཨ་སི་མུ་ས་ལ་པ་ར་ཤུ་པཱ་ཤ་ཧ་སྟཱ་ཡ། ཙ་ཏུརྦྷུ་ཛ་ཙ་ཏུརྨུ་ཁ། ཥོ་ཌ་ཤ་ཙ་རཱ་ཡ། ཨཱ་གཙྪ་ཨཱ་གཙྪ། སརྦ་དུཥྚྲཱ་ན་པྲཱ་ཎཱཾ་ཨ་ཧ་རི་ཎི། མ་ཧཱ་བིགྷཱན་བི་ནཱ་ཡ་ཀ། བི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་སརྦ་བྷཱུ་ཏ་བྷ་ཡཾ་ཀ་ར་ཡ། ཨཱ་གཏྟ་ཧ་ས་ད་དི་ནི། བྱཱ་གྷྲ་ཙརྨ་ཎི་བ་ས་ན། ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། སརྦ་ཀརྨ་ཚིནྡྷེ་(ཚི་ནྡྷ,ཚིནྡྷ)། སརྦ་མནྟྲཾ་བྷིནྡ་བྷིནྡ། པ་ར་མུ་ཏྲཾ། བུ་མོ་ཆེ་གེ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ། སརྦ་བྷཱུ་ཏཱཾ། ནིར་མ་ཐ་ཡ་ནིར་མ་ཐ་ཡ། སརྦ་དུ་ཥྚྲཱན། པྲ་བེ་ཤ་ཡ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ། མཎྜལ་མ་བི་བི་བེ་བ་སྭཱ་ཧཱ། ཛཱི་བི་ཏཱནྟ་ཀ་པྲི་ཡ། ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། མ་མ་ཀརྱཾ། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། མ་བི་ལམྦ་མ་བི་ལམྦ། ས་མ་ཡ་མ་ནུ་སྨ་ར་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། སྥོ་ཊ་ཡ་སྥོ་ཊ་ཡ། སརྦ་ནཱ་ཤ་ཡ་ནི་སུཾ་ཀ་ར་ཀ་ར། ཧེ་ཧེ་བྷ་ག་བཱན། ཀཉྩི་ར་ཡ་སི་མ་མ་ཨརྠ་སཱ་དྷ་ཡཛྫ། དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པ་མང་པོ་ཡིས། ། སྔོན་བཞིན་རླུང་དཀྱིལ་ལ་གནས་པའི། ། བསྒྲུབ་བྱ་བུད་མེད་དགུག་པར་བྱེད། ། སྐྲག་པས་འཚེ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ། སྤྱན་མའི་སྔགས་ཀྱིས་སྔོན་བཞིན་དུ། རིང་དུ་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། མཱ་མ་ཀཱི་ནི་སྦྱོར་བས་སྲུང་། ། དེ་བཞིན་སྐྱེས་པའི་ཐོད་པ་ལ། ། གཡོན་བརྐྱང་གཡས་བསྐུམ་པས་མནན་ཏེ། ། ཆོ་ག་སྔོན་བཞིན་རབ་བྱས་ཏེ། ། སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱང་དགུག་པར་བྱེད། ། བསམ་གཏན་སྔགས་རྒྱུད་སྦྱོར་བ་ཡི། ། ཞག་བདུན་ཐུན་བཞིར་རབ་བརྩམས་ནས། །

Recite this three times forcefully: Namaḥ samanta kāya vāk citta vajrāṇām | Oṃ kha kha khāhi khāhi | Sarva duṣṭān satva dama ka | Asi musala paraśu pāśa hastāya | Caturbhuja caturmukha | Ṣoḍaśa carāya | Āgaccha āgaccha | Sarva duṣṭān prāṇān ahariṇi | Mahā vighna vināyaka | Vikṛtānana sarva bhūta bhayaṃkarāya | Āgaccha hasadani | Vyāghracarmaṇi vasana | Kuru kuru | Sarva karma chinda chinda | Sarva mantram bhinda bhinda | Paramudram | [Name of girl] ākarṣaya ākarṣaya | Sarva bhūtān | Nirmathaya nirmathaya | Sarva duṣṭān | Praveśaya praveśaya | Maṇḍalam avi vivave va svāhā | Jīvitāntaka priya | Kuru kuru | Mama kāryam | Daha daha | Paca paca | Mavilamba mavilamba | Samaya manusmara hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Sphoṭaya sphoṭaya | Sarva nāśaya niḥsaṃkara kara | He he bhagavān | Kāñcirayasi mama artha sādhaya jaḥ | From that, many Yamāntakas emanate, holding iron hooks. Just as before, they summon the woman to be accomplished who resides upon the wind mandala. To avert harm through fear, she is made to remain at a distance by the mantra of Locanā. She is protected by the application of Māmakī. Likewise, by pressing upon a man’s skull with the left leg extended and the right drawn in, and having performed the ritual as before, men are also summoned. Having applied the yoga of meditative concentration and mantra tantra, one should practice diligently in four sessions for seven days.

གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡང་། ། འགུགས་འགྱུར་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་གས་བསྒོམ། ། བུ་མོ་རྣམས་ནི་དགུག་པའི་མཆོག། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྒྱུད་གསུངས་པའི། ། ཆོ་གས་བསྒྲུབ་བྱ་བཀུག་བཅུག་ནས། ། གཡོན་བརྐྱང་གཡས་བསྐུམ་གྱིས་མནན་ན། ། སྔགས་འདིས་རིག་བཅས་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ན་མཿས་མནྟ། ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཏ་ཀི་བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་ཧཱུྃ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛཿ། བརྗོད་པས་སྔགས་བྱུང་ཁྲོ་བོ་ཡིས། ། ལྕགས་ཀྱུས་སྔོན་བཞིན་བཀུག་བྱས་ནས། ། ཞི་བ་སྲུང་བའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ལྷ་རྣམས་ལ་སོགས་འགུགས་པར་བྱེད། ། སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་རབ་བྱས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་མི་གཡོ་ནི། ། འོག་ནས་འབྱུང་བཞིན་རབ་བསྒོམས་ལ། ། ལྷ་ཆེན་ཆུང་མར་བཅས་པ་དགུག། སྐྱེས་པའི་ཐོད་པ་མ་གས་པ། ། མཛེས་ཤིང་སྲུབ་མེད་མ་གས་པ། ། འཐབ་ཚེ་གཡུལ་དུ་ཤི་བ་ཡི། ། སྐྱོན་མེད་པ་དེ་བཙལ་བར་བྱ། ། རྐང་པ་གཡས་པའི་སོར་མོའི་ཁྲག། ལན་ཚྭ་ཡུངས་ཀར་སྐེ་ཚེ་ལ། ། སྣག་ཚ་བྱས་ལ་བྱ་རྒོད་རྐང་། ། ལྷ་ཆེན་ཆུང་མར་བཅས་པ་ཀུན། ། ཐོད་པ་དེ་ལ་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་གོང་མ་ལྟར། ། རིག་བཅས་སྔགས་ནི་དགུག་པར་བྱ། ། བྲིས་ནས་སྙིང་གར་གླན་པར་བྱ། ། བཀུག་སྟེ་བཅུག་ནས་ཁ་སྦུབས་ལ། ། གཡོན་བསྐུམ་གཡས་བརྐྱང་པས་མནན་ན། ། སྔགས་འདི་ཐུན་བཞིར་ཞག་བདུན་དུ། ། རིག་པ་དང་བཅས་བཟླས་དགུག་བྱ། ། ན་མཿས་མནྟ། ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཨ་ཙ་ལ་ག་ན་ཙེ་ཏ། ན་ཌཱ་ན་ཌཱ། མོ་ཊ་མོ་ཊ། སྤོ་ཏ་སྤོ་ཏ། ད་ཧ་ད་ཧ། མོ་ཧ་མོ་ཧ།

Even the qualities of Yamāntaka will be summoned, so what need is there to mention others? Having performed everything as before, one should meditate on the great wrathful King of Desire according to the ritual that appears below. This is the supreme method for summoning maidens. Having summoned the object of accomplishment through the ritual taught in the Yamāntaka Tantra, if one suppresses them with the left leg extended and the right leg bent, one should recite this mantra together with the vidyā: Namaḥ samanta kāya vāk citta vajrāṇām | Taki [name of the maiden] hūṃ ākarṣaya jaḥ | By reciting this, the wrathful deity arising from the mantra summons [the target] with a hook as before. Through the peaceful protection ritual, one summons the gods and so forth. Having performed everything as before, one should meditate thoroughly on Acala, who arises from the vajra, according to what appears below, and summon the Great God together with his wife. One should seek an unbroken human skull that is beautiful, without cracks, and without flaws, belonging to one who died in battle during a conflict. Using the blood from the toes of the right foot, along with salt, white mustard, and black mustard, one should make ink and draw the Great God together with all his wives upon that skull. In his heart, as before, one should summon the mantra together with the vidyā. Having drawn it, one should affix it to the heart. Having summoned and caused them to enter, one should press them face down, suppressing them with the left leg bent and the right leg extended. Reciting this mantra together with the vidyā for seven days in four sessions, one should perform the summoning: Namaḥ samanta kāya vāk citta vajrāṇām | Acala gana ceta | ṇḍā ṇḍā | moṭa moṭa | spoṭa spoṭa | daha daha | moha moha |

ས་ཧ་ས་ཧ། ཧ་ན་ཧ་ན། ཏིཥྛ་ཏིཥྛ། ཨ་བི་ཤ་ཨ་བི་ཤ། མ་ཧཱ་མཏྟ་པ་ལ་ཀ། དྷུ་ན་དྷུ་ན། ཉི་ནི་ཉི་ནི། ཁ་ད་ཁ་ད། བིགྷྣཱཾ་མ་ར་མ་ར་དུཥྚ་ནཱན། བྷཀྵ་བྷཀྵ། སརྦཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། ཀི་རི་ཀི་རི། མ་ཧཱ་བི་ཤ་བཛྲ། སྥོ་ཊ་ཡ་སྥོ་ཊ་ཡ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཏྲི་བ་ལི་བཾ་ག་ན་རྟ་ཡ། ཨཾ་ཧཾ་ཨཾ་ཧཾ། ཨ་ཙ་ལ་ཙེ་ཏ། སྤོ་ཏ་ཡ་སྤོ་ཏ་ཡ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ། ཨ་ས་མནྟི་ཀ། ། ཏྲ་ཏ་མ་ཧཱ་བ་ལ། ས་མ་ཡ་མནྟྲ་ནཾ། ཏཾ་མ་ཤུ་ཏ་བུ་ལོ་ཀ་དུ་ཤྱ་དུ། བཛྲ་ནི་མསྟ་པྲི་ཏི་ཧ་ཏ་བ་ལ་བྱ། ཛལ་ཡ་ཏྲ་ཏ་ཨ་ཧ་ས་ན་ན་མ། ལྷ་ཆེན་པོ་བུད་མེད་དང་བཅས་པ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡཛྫ། སྔགས་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པས་འགུགས་བསམས་ནས། ། སྔོན་བཞིན་རབ་མཆོད་བསྲུང་བ་ཡིས། ། གཡོག་དང་ཆུང་མའི་བྱ་བ་བྱེད། ། དེ་བཞིན་ལྷ་མིན་ལ་སོགས་ཀྱང་། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཡིས་རབ་བསྒྲུབས་ན། ། སྐྲག་ཅིང་འཇིགས་པ་གོང་མས་བསྲུང་། ། ཁ་སྦྱར་ལུས་སུ་བཅས་པ་འགྲུབ། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་བསྒོམས་བྱས་ཏེ། ། བུ་མོ་རྣམས་ནི་དགུག་པར་བྱ། ། མཚན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་བརྒྱན་པ། ། རྒྱལ་མཚན་གྱུར་པའི་ཐོད་པ་ལ། ། རྐང་པ་གཡོན་པའི་མིང་མེད་ཁྲག། སྣག་ཚ་བྱས་ནས་ནེ་ཙོའི་སྒྲོས། ། བསྒྲུབ་བྱའི་བུ་མོའི་གཟུགས་བྲིས་ལ། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་གོང་མ་ལྟར། ། རིག་བཅས་སྔགས་བྲི་གླན་བྱས་ལ། ། དེ་ཡི་བྷ་གར་གནོད་མཛེས་ཀྱི། ། རྐང་པ་གཡོན་པའི་མཐེ་བོས་མནན། ། ཐུན་བཞིར་ཞག་བདུན་གསང་སྔགས་འདི། ། བསྐུལ་དང་བཅས་པས་ཁྲོས་བྱས་ནས། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་པའོ། །

SAHASAHA | HANAHANA | TIṢṬATIṢṬA | AVIŚA AVIŚA | MAHĀMATTAPALAKA | DHUNADHUNA | NIṆINIṆI | KHADAKHADA | VIGHNĀṂ MARAMARA DUṢṬĀNĀṂ | BHAKṢABHAKṢA | SARVAṂ KURUKURU | KIRIKIRI | MAHĀVIŚAVAJRA | SPHOṬAYA SPHOṬAYA | HŪṂ HŪṂ HŪṂ | TRIVALIVAṂGANARTAYA | AṂ HAṂ AṂ HAṂ | ACALACETA | SPHOṬAYA SPHOṬAYA | HŪṂ HŪṂ | ASAMANTIKA | TRATAMAHĀBALA | SAMAYAMANTRĀṆĀṂ | TAṂ MAŚŪTABULOKADUŚYADU | VAJRANIMASTAPRITIHATAVALAVYA | JALAYATRA TAMAHA SANANAMA | ĀKARṢAYAJJA MAHĀDEVAṂ SASTRĪKAṂ | Having visualized the great wrathful one arisen from the mantra, holding a hook, and summoning [the deity], one should perform the offerings and protections as before; then the attendants and wives will carry out one's tasks. Likewise, if one accomplishes this through the application [of the ritual] even for asuras and so forth, they will be terrified and protected by the aforementioned [deities], and the union with the body in the "joined" posture will be achieved. Having performed everything as previously described, one should meditate on the King Sumbharāja according to the ritual that follows and summon the maidens. Adorned with all the marks, upon a skull that has become a victory banner, one should make ink from the blood of the ring toe of the left foot and, using a parrot feather, draw the image of the maiden to be accomplished. In her heart, as before, one should write the mantra together with the vidyā and affix it. Then, pressing her bhaga with the big toe of the left foot of Sumbharāja, one should recite this secret mantra one hundred and eight times, four times a day for seven days, while inciting [the deity] and remaining in a wrathful state.

ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་ཧཱུྃ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་ཧཱུྃ། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ། བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་ཧཱུྃ། ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿབྷ་ག་བཱན་བིདྱ་རཱ་ཛ་བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཛྫ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན། ། གནོད་མཛེས་གྱུར་པ་ལྕགས་ཀྱུ་ཞགས། ། ཐོགས་པ་འཕྲོས་པས་རླུང་དཀྱིལ་ལ། ། གནས་པའི་བུ་མོ་སྙིང་ག་ཕུག། ཞགས་པས་སྐེ་ནས་བཅིངས་ནས་ནི། ། འོངས་པའི་ཚེ་ན་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ། ཞིང་དང་བསྲུང་བས་བརྟན་བྱས་པས། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ལས་རྣམས་བྱེད། ། གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱ། ། ཁ་ཏི་ལ་སོགས་བསྒྲུབ་བྱས་ལ། ། སྐྱེས་པ་བུད་མེད་དགུག་པ་བསྒྲུབ། ། ཟླ་བ་སྤྱང་ཀིས་ཟིན་པའི་ཚེ། ། བཙག་གམ་རྡོ་རྒྱུས་ལ་སོགས་པ། ། རང་གི་ཁ་རུ་བཅུག་ནས་ཀྱང་། ། དེ་ཉིད་གསུམ་བསྐྱེད་ལྷ་རུ་བསམ། ། དེ་བར་རང་སྔགས་བཅུག་ནས་ནི། ། སྥ་ར་ཎ་ཡིས་སྤྲོ་བྱས་པས། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་རྣམས་ནི། ། ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པས་ནམ་མཁའ་དགང་། ། བསྡུ་བའི་སྦྱོར་བས་ཀུན་བསྡུས་ནས། ། རྫས་ཀྱིས་ལྷ་ལ་བསྟིམ་པར་བྱ། ། བརྟན་པའི་ངོ་བོས་ཡང་དང་ཡང་། ། ཟླ་བ་གྲོལ་གྱི་བར་དུ་གཟུང་། ། དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཐུན་བཞི་རུ། ། ཞག་བདུན་གོམས་བྱས་དེ་བཏོན་ལ། ། ཚངས་པ་དྲག་པོ་ལ་སོགས་ལྷ། ། གང་གི་མིང་རྣམས་བྲིས་འགྱུར་ན། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་དུ། ། སྐྲག་ཅིང་འཇིགས་ནས་འོང་འགྱུར་ན། ། ཐ་མལ་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་སོགས། ། སྨོས་ཅི་དགོས་པར་འོང་བར་འགྱུར། ། སྔོན་བཞིན་བཟླས་པ་ལ་སོགས་ནས། ། དབང་བསྐུར་ཡན་ཆད་ཞུགས་བྱས་ཏེ། །

OṂ SUMBHANI SUMBHA [Name of the girl] HŪṂ! GṚHṆA GṚHṆA [Name of the girl] HŪṂ! GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA [Name of the girl] HŪṂ! ĀNAYA HOḤ BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA [Name of the girl] HŪṂ PHAṬ JAḤ! Then all the Tathāgatas, having become Ucchuṣma, emanate [messengers] holding hooks and nooses. These pierce the hearts of the girls who reside upon the wind mandala. Having bound them by the neck with nooses, in order to turn back those who might come [to escape], they are made firm by the field and the protection. Thus, they perform whatever activities are desired. Any yogin whatsoever should perform everything as previously described. Having accomplished the ritual of the khaṭikā and so forth, one should practice the summoning of men and women. When the moon is seized by Rāhu, one should place vermilion or mineral pigment and so forth into one's own mouth. Having generated the three syllables, one should visualize them as the deity. Inserting one's own mantra into that, and by means of the spharaṇa (emanation), the deities arising from it fill the sky, marked by hooks. Having gathered them all through the application of withdrawal, one should dissolve the deities into the substance. Holding it with a stable essence again and again until the moon is released, one then begins the practice in four sessions for seven days. Once it is extracted, if the names of gods such as Brahmā or Rudra are written down, they will come in terror and fear, in accordance with the command of the Vajra Mind. If even they come, what need is there to mention ordinary men, women, and so forth? Having entered into the recitation and so forth as before, up to the point of the empowerment, one should proceed.

རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བའི། ། ཐོར་ཚུགས་གཅིག་མ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གཡས་དཀར་གཡོན་དམར་དབུ་མ་སྔོ། ། དང་པོས་རང་གི་ཐབས་ལ་འཁྱུད། ། གཡས་གཉིས་གྲི་དང་རལ་གྲི་དང་། ། གཡོན་གཉིས་ཐོད་པ་ནོར་བུ་བསྣམས། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་བརྒྱན་པ། ། རྣམ་པར་སྨིན་སོགས་མོས་པ་ཡིས། ། རྔ་སྒྲ་དང་ནི་ལྡན་བྱས་ནས། ། ཅུང་ཟད་མཆེ་གཙིགས་དམིགས་པར་བྱ། ། མཚམས་ཐུང་མི་སྨྲར་གྱུར་པ་ཡི། ། ཐོད་པ་ཀླུ་ཤིང་མེ་ཏོག་དང་། ། རྐང་པ་གཡོན་པའི་མིང་མེད་ཁྲག། བསྲེས་ཏེ་འོ་མར་སྦྱར་བྱས་ལ། ། དེ་ཡི་སྐྲ་ཡི་པིར་གྱིས་ནི། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ། ། ནོར་རྒྱས་ལ་སོགས་བུ་མོ་བྲི། ། དེ་ཡི་སྙིང་གར་རིག་སྔགས་ནི། ། བསྐུལ་བ་དང་བཅས་བྲིས་ཏེ་གླན། ། བཀུག་སྟེ་བཅུག་ནས་གཡས་བརྐྱང་སྟེ། ། གཡོན་བསྐུམ་པ་ཡིས་གནས་བྱས་ལ། ། སྔགས་འདི་བརྒྱ་དང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ཤུ་ལི་ནི་ཀླུའི་བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡཛྫ། བརྗོད་པས་གསུམ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། མདུད་ཅན་མ་ནི་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན། ། རླུང་དཀྱིལ་ལ་གནས་བསྒྲུབ་བྱ་ནི། ། བཅུག་སྟེ་སྔོན་བཞིན་འཚེ་བ་བཟློག། དེ་ལྟར་ཞག་བདུན་ཐུན་བཞི་རུ། ། སྔགས་རྒྱུད་དེ་ཡིས་རབ་སྦྱར་ཏེ། ། ཀླུ་ཡི་བུ་མོ་མིག་བཟང་དག། བཀུག་ནས་ཉེ་བར་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བའི། ། ཁྲོ་གཉེར་མ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ནམ་མཁའི་རིག་འཛིན་བུ་མོ་དགུག། དམར་སྐྱ་གཡས་སྔོ་གཡོན་དཀར་བ། ། དང་པོ་རང་གི་ཐབས་ལ་འཁྱུད། ། གཡས་གཉིས་པདྨ་རལ་གྲི་འཛིན། ། གཡོན་གཉིས་རིན་ཆེན་འཁོར་ལོ་འཛིན། །

One should meditate on Ekajaṭī, who arises from Vajradhara. Her right face is white, her left red, and her central face blue. With her first [hand], she embraces her own consort. Her two right hands hold a curved knife and a sword; her two left hands hold a skull-cup and a jewel. Adorned with all the ornaments, one should visualize her with slightly bared fangs, through the conviction that she is the ripening [consciousness] and so forth. Having prepared a drum-sound, one should focus on her. In a short retreat of silence, one should mix the blood from the ring toe of the left foot with a skull-cup containing nāga wood flowers. Having blended this with milk, one should use a brush made of her hair to draw the daughters of Vāsuki and the others, who reside upon a wind mandala. Having written the vidyā-mantra along with the invocation in their hearts, one should affix it. Having summoned and caused them to enter, one should remain in the posture with the right leg extended and the left drawn in, and recite this mantra one hundred and eight times: OṂ ĀḤ VAJRAŚŪLINI [Name of] Nāgakanyā ĀKARṢAYA JAḤ. By reciting this, one should draw the target—who resides on the wind mandala and is marked by a hook and the "knot" arising from the three—into the [mandala] as before, thereby averting harm. By applying this mantra-tantra in four sessions for seven days, one should summon and enjoy the beautiful-eyed Nāgakanyās. Having performed everything as before, through the application of Bhṛkuṭī, who arises from Vajradhara, one should summon the daughters of the Vidyādharas of space. She is pale red, with a blue right face and a white left face. With her first [hand], she embraces her own consort. Her two right hands hold a lotus and a sword; her two left hands hold a jewel and a wheel.

གསུམ་པོ་མོས་པས་དཔག་མེད་མཚན། ། སེ་རལ་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་བརྒྱན། ། རྒྱན་ཀུན་བརྒྱན་པའི་ན་བཟའ་བཀླུབས། ། མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པ་བསྒོམ། ། རྒྱལ་པོ་འདྲ་བའི་བུ་མོ་ཡི། ། ཐོད་པར་རིག་འཛིན་བུ་མོའི་གཟུགས། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ། ། གོང་གི་རྫས་ཀྱིས་བྲི་བར་བྱ། ། སྙིང་གར་སྔོན་བཞིན་མིང་བྲིས་ནས། ། བཀུག་སྟེ་བཅུག་ནས་གཡས་བརྐྱང་དང་། ། གཡོན་བསྐུམ་པ་ཡིས་མནན་བྱས་ལ། ། འདི་ནི་བརྒྱ་དང་རྩ་གཅིག་བཟླ། ། ཨོཾ་ཨ་པ་ཡ་ན་ཤ་ནི་ཏྲ་ས་པྲ་བྷེ་ནི་ཏྲཱ་ས་ཡ་ཏྲཱ་ས་ཡ། བེ་ཏི་བེ་ར་ཏི། ཤྠེ་པ་ཏི་ཤྠེ་བེ་ཏ། ཛ་ཏི་ནི་རིག་པ་འཛིན་པའི་བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཛྫ། བརྗོད་པས་སྔགས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཁྲོ་གཉེར་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པ་ཡིས། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི། ། རིག་པ་འཛིན་པའི་བུ་མོ་མཆོག། གསེར་གྱི་རྣ་རྒྱན་འཕྱང་བ་རྣམས། ། བཀུག་སྟེ་འོང་བ་རྒྱས་བཏབ་པོ། ། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་གཉིས་མི་དགོས། ། ཐུན་བཞིར་ཞག་བདུན་སྦྱར་ན་འགྲུབ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་རབ་བྱས་ལ། ། མར་ངོ་བཅུ་བཞི་ཚེས་བརྒྱད་ལ། ། རོ་བསྲེགས་སོལ་བ་བླངས་ནས་ནི། ། སྔགས་འདི་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་ནི། ། བཟླས་ནས་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ། ། མིང་བཅས་གྲོ་ག་ལ་སོགས་ལ། ། བྲིས་ནས་དེ་ཡིས་དགུག་པར་བྱེད། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲཱིཿཝཱི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཆེ་གེ་མོ་སྐྱེས་པའམ་བུད་མེད་འདི་བདག་ལ་བྱིན་ཞིག་སྟམྦྷ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཛྫ། བརྗོད་ཅིང་དེ་མནན་ཐུན་བཞི་རུ། ། བདུན་སྦྱར་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པས། ། རང་གིས་བཀའ་སྩལ་གང་ཡང་རུང་། །

The three [deities] are characterized by immeasurable devotion; they are adorned with bone ornaments and garlands of skulls, draped in garments decorated with every ornament, and should be visualized with their fangs slightly bared. Upon the skull of a girl resembling a king, one should draw the form of a vidyādhara girl, situated upon a wind mandala, using the aforementioned substances. Having written her name at the heart as before, one should summon her, cause her to enter, and press her down with the right leg extended and the left drawn in. Then, recite this one hundred and eight times: OṂ APAYANAŚANI TRĀSAPRABHE NI TRĀSAYA TRĀSAYA | BETI BERATI | ŚTHEPATI ŚTHEVEȚA | JATINIR VIDYĀDHARAKANYĀM AMUKĀM ĀKARṢAYA JAḤ. By reciting this, the supreme vidyādhara girl, who dwells upon the wind mandala and is adorned with golden earrings, is summoned and bound by the wrathful frown and iron hook arising from the mantra. There is no need for the two [stages of] spontaneous accomplishment; if applied for seven days in four sessions, success is achieved. The yogin of Yamāntaka, having performed everything as before, should take charcoal from a cremation ground on the fourteenth or the eighth day of the waning moon. Having recited this mantra one hundred and eight times, he should write the names of the rākṣasas and so forth upon birch bark or similar material and use that to summon them. OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA RĀKṢASĀDĪN AMUKAṂ PURUṢAṂ VĀ STRĪṂ VĀ MAHYAṂ DEHI STAMBHAYA HŪṂ PHAṬ JAḤ. While reciting this, he should press it down. If applied for seven days in four sessions, the rākṣasas and so forth will do whatever he commands.

ཁྲིད་ནས་ངེས་པར་འབུལ་བར་བྱེད། ། འདས་མ་ཐག་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག། བསྒྲུབ་ཕྱིར་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་བྱ། ། དུར་ཁྲོད་ཐལ་བ་སོལ་བ་ལ། ། ཧོམ་ཁུང་གྲུ་གསུམ་ཁྲུ་དོ་པ། ། ཟབས་སུ་ཁྲུ་གང་ཁ་ཁྱེར་ནི། ། སོར་མོ་བརྒྱད་པའི་ཚད་དུ་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་སོར་བཅུ་གཉིས། ། རྩེ་དབུས་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟར་བྱས་ནས། ། དབུས་དང་ཁ་ཁྱེར་ལ་བཀོད་དེ། ། དམར་ནག་ཁ་ཁྱེར་རམས་ཀྱིས་བྱུག། ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། ཧཱུྃ་བསྐྱེད་རྡོ་རྗེ་ལྕེ་ལྡན་པའི། ། ཞལ་དུ་ངེས་པར་བསྐྱུར་བྱས་ལ། ། པོ་སོན་ཆ་སོགས་མེ་སྦར་རོ། ། དུག་གི་ཁྲག་དང་རབ་ཏུ་སྦྱར། ། ལན་ཚྭ་སྐེ་ཚེ་དེ་བཞིན་སྦྱར། ། དྷ་དུ་ཨ་ཡི་འབྲས་བུ་ཡིས། ། ཞལ་དུ་བསྲེག་ཅིང་ལུས་དང་ངག། ཁྲོ་ཞིང་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བཅས་པའི། ། སྔགས་འདི་སྟོང་དང་རྩ་བརྒྱད་དུ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་གཡེལ་མེད་པས། ། བཟླ་ཞིང་སྦྱིན་སྲེག་བརྩམ་པའོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲཱིཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་སྟམྦྷ་ཡ་ན་ཤཱ་ཡ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཛྫ། དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པ་འཕྲོས་བྱས་པས། ། རླུང་དཀྱིལ་ལ་གནས་བུ་མོ་ཡི། ། སྙིང་གར་སྦྱར་ཏེ་དགུག་པར་བསམ། ། ཉི་མའི་གུང་དང་ནམ་ཕྱེད་ན། ། འདི་ནི་ཤིས་པའི་དུས་ཡིན་པས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་སྦྱོར་བ་དེས། ། ཉི་མ་གསུམ་དང་དྲུག་ཏུ་བྱ། ། འོངས་པས་འཚེ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ། སྔོན་བཞིན་ཞི་དང་བསྲུང་བ་བྱ། ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུའང་། ། དེ་ཡིས་རྟག་ཏུ་འདུལ་བར་འགྱུར། །

Having led [the victim], one must certainly offer [the sacrifice]. By means of the application just described, having performed everything as before, one should perform the fire-offering ritual (homa) in order to accomplish the supreme mudrā as it was explained. On the ashes and charcoal of a charnel ground, one should make a triangular hearth (homakunda) two cubits in width and one cubit in depth. The rim should be made to the measure of eight finger-widths. A twelve-finger-width trident with a hook at its center should be fashioned and placed in the center and upon the rim. The rim should be smeared with dark red indigo. One should cast [the offerings] into the mouth of Yamāntaka, who has been generated from the syllable HŪṂ and possesses a vajra tongue, as it was taught. One should kindle a fire with poṣaṇa seeds and so forth. These should be thoroughly mixed with poisonous blood, as well as salt and kṛtavedhana seeds. With the fruit of the dhatura plant, one should burn [the offerings] in the mouth. While remaining wrathful, the wise practitioner should recite this mantra one thousand and eight times without distraction, including the name of the target, and thus commence the fire-offering: OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA [Name of the Girl] STAMBHAYA NĀŚAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ JAḤ. From that, Yamāntakas emanate, holding iron hooks. One should visualize them reaching the heart of the girl who dwells in the wind mandala and summoning her. At midday and at midnight, these are the auspicious times; therefore, the wise practitioner should perform this application for three or six days. To avert harm once she has arrived, one should perform the pacifying and protective rites as before. Even for three countless eons, she will be constantly subdued by this.

སངས་རྒྱས་སམ་ནི་ཆོས་འཛིན་ནམ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གང་ཡང་རུང་། ། གལ་ཏེ་རྨོངས་པས་འདས་ན་ནི། ། དེ་ཡི་ཚེ་ནི་དེར་ཟད་འགྱུར། ། ད་ནི་ཀླུ་སྐམས་པས་ཆར་གཅད་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱའོ། ། སྔོན་བཞིན་བྱས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཉིད། ། ཁ་དོག་སེར་པོ་བསྒོམས་བྱས་ལ། ། ཆར་མི་བཅད་པ་འགོག་པར་བྱ། ། ཡུལ་ཡུལ་ཀུན་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་སྟེ། ། ཧཱུྃ་བསྐྱེད་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ནི། ། རབ་འབར་མེ་སྟག་འཕྲོ་བ་ནི། ། འདོད་པའི་ཕྱོགས་ནི་གཡོགས་པར་བསམ། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བར་ཧཱུྃ་བསྐྱེད་པའི། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་འགྲེང་བུ་ནི། ། ཏཱ་ལའི་ཚད་ཙམ་མེ་འབར་བའི། ། བུམ་པར་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ། ། དེ་རུ་གོང་གི་སྦྱོར་བ་ནི། ། འཁོར་ལོ་དང་བཅས་དེ་བཞིན་བསྒོམ། ། བདག་ཅི་འདྲ་བར་འཁོར་རྣམས་ཀྱང་། ། བརྗོད་པར་བསམས་ཏེ་སྔགས་འདི་བཟླས། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་མ་ཧཱ་བ་ར་ཤ་ཧ་ན་ཧ་ན་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་རྣམས་བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས། ། འཕྲོས་པའི་འོད་ཟེར་སེར་པོ་ཡིས། ། འདོད་པའི་ཕྱོགས་ནི་ཁྱབ་བསམས་པས། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་མེ་ཡིས་ནི། ། ས་གཞི་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་ནས་ནི། ། ཀླུ་སྐམས་གྱུར་ཞིང་འབྲོས་བསམས་ན། ། རང་འདོད་གནས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ། ། འབབ་བམ་འོན་ཏེ་མི་འབབ་འགྱུར། ། ཡང་ན་སྦྱོར་བ་ངེས་གནས་ལ། ། སྐེ་ཚེ་ལན་ཚྭ་འབྲུ་མར་དང་། ། དུག་དང་དྷ་དུ་ར་དག་གིས། ། དུར་ཁྲོད་རས་ལ་འཁྲུལ་འཁོར་བྲི། ། དང་པོ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ལ། ། ཀླུ་བརྒྱུད་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ནམ། ། རང་རང་སྙིང་པོ་བྲི་བའོ། ། ཕུ་ཕཾ་ཕེ་ཕོ་ཕ་ཕི་ཕཾ། ། སྙིང་པོ་ཕཊ་གཉིས་བར་དུ་ནི། །

Whether it be a Buddha, a holder of the Dharma, or Vajrasattva—whosoever it may be—if one transgresses through delusion, at that time one's life will be exhausted. Now, the ritual for stopping rain by parching the nāgas will be explained. The yogi, having performed the preliminaries as before, should meditate on himself as the Great Vajra Holder, yellow in color, and thus stop the rain that is not being cut off. From every direction, in a single point, one should visualize a viśvavajra generated from HŪṂ, emitting blazing sparks of fire, covering the desired direction. In its center, generated from HŪṂ, is a five-pronged vajra standing upright, the size of a tāla tree, blazing with fire; within its vase, one should visualize the supporting maṇḍala. There, one should meditate on the aforementioned application together with the wheel. Thinking that the retinue is just like oneself, one should recite this mantra: OṂ ĀḤ HŪṂ MAHĀVARAŚAHANA HANA HŪṂ PHAṬ. By the yellow light rays radiating from the pores of their skin, one should imagine the desired direction being pervaded. When the viśvavajra fire has scorched the entire earth, one should imagine the nāgas becoming parched and fleeing; then, from their own desired abodes, the rain will either fall outside or not fall at all. Alternatively, for the fixed application, one should draw a magical diagram (yantra) on a cloth from a charnel ground using white mustard, salt, sesame oil, poison, and dhattūra. First, on an eight-petaled lotus, one should write the seed syllables of the eight nāga lineages or their respective heart mantras: PHU PHAṂ PHE PHO PHA PHI PHAṂ. The heart mantra is placed between two PHAṬs.

ཆུ་ཡི་སྙིང་པོ་བཱ་བྲིས་ལ། ། དེ་རྣམས་བཀུག་སྟེ་ས་བོན་ལ། ། བཅུག་སྟེ་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡང་ནི་རས་མ་གཉིས་པ་ལ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེར་པོ་ནི། ། འོད་ཟེར་འབར་བ་བྲི་བྱས་ལ། ། ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ། ། ཧཱུྃ་གིས་མཚན་པ་བྲི་བར་བྱ། ། གོང་གི་སྦྱོར་བས་བྱིན་བརླབས་ལ། ། དང་པོ་རས་མ་བཀན་ཏེ་བཞག། རས་མ་གཉིས་པ་ཁ་སྦུབས་ནས། ། རྡོ་ལ་སོགས་པས་མནན་བྱས་པས། ། གོང་མའི་སྔགས་ནི་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ཀླུ་རྒྱལ་འབུམ་ནི་ཁྲོས་གྱུར་ཡང་། ། ཆར་པ་འགོག་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་ངག་དང་དཔུང་གནོན་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱའོ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས། ། ཏིང་འཛིན་འདི་ཡིས་ཞག་བདུན་དུ། ། ཐུན་བཞིར་གཟུགས་བརྙན་གཅིག་སྦྱར་བྱ། ། འཕྲལ་དུ་མངོན་དུ་ཕྱིས་བྱེད་འགྱུར། ། གང་ཡང་རུང་བའི་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། གཅེར་བུ་ལ་སོགས་ཕྱིར་རྒོལ་རྣམས། ། མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོས་བསྐྱེད། ། སྤོབས་པ་མནན་ཕྱིར་དེ་ཡི་མགོར། ། ལཾ་ལ་དབང་ཆེན་སེར་པོ་ལ། ། གྲྭ་བཞིར་རྡོ་རྗེས་མཚན་པར་བསམ། ། དེ་སྟེང་ཧཾ་བྱུང་ལས་རྡོ་རྗེ། ། དེ་སྟེང་པཾ་བསྐྱེད་པདྨ་ལ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་པ་ཇི་བཞིན་བསམ། ། དེ་དབུས་ཁྲོ་བོའི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། ཁ་དོག་སེར་པོ་བསྒོམས་བྱས་ནས། ། དེ་ནི་གནོན་པ་རྣམ་པར་བསམ། ། རྐན་གྱི་དབུས་སུ་ཧཾ་བསྐྱེད་པའི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཁ་བཞི་ཡིས། ། གསུམ་པོས་སྤྱི་བོ་རྣ་བ་གཉིས། ། ལྐོག་མར་ཕུག་བསམ་སྔགས་བཟླའོ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་པར་རང་རང་སྔགས། ། ཆེ་གེ་པ་ཤ་པ་ཡ་ཧཱུྃ། ། བརྗོད་ཅིང་བལྟས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ། ། མིག་མི་ལྟ་ཞིང་སྨྲ་མི་ནུས། །

Having written the syllable vā, the essence of water, summon those [nāgas] and dissolve them into the seed-syllable, meditating on them clearly. Alternatively, on a second piece of cloth, draw a yellow Karma-vajra with blazing rays of light; in its hub, draw a five-pronged vajra marked with hūṃ. Consecrate it with the aforementioned application, then place the first cloth face up. With the second cloth turned face down, press it with a stone or similar object and recite the previous mantra. Even if a hundred thousand nāga kings were to become enraged, this is the supreme method for stopping rain. Now, the ritual for suppressing the speech and armies of adversaries will be explained. Having performed everything as before, through this samādhi, for seven days in four sessions, one should apply a single image. Immediately, the visible result will be achieved. For any opponent, such as a naked ascetic or the like, generate them from the first letter of their name. To suppress their eloquence, at their head, visualize a yellow Mahendra-maṇḍala marked with a vajra in its four corners. Above that, from haṃ, arises a vajra; above that, from paṃ, arises a lotus, upon which one should visualize a celestial palace as usual. In its center, meditate on a great wheel of wrathful deities, yellow in color, and visualize them as suppressing [the opponent]. In the center of the palate, generate a haṃ from which a four-faced viśvavajra arises. Visualize it piercing the crown, the two ears, and the throat with three of its faces, and recite the mantra. Reciting the respective mantras of the three [deities] as "Amuka-paśa-pāya hūṃ," and looking [at the target], the one to be accomplished will be unable to look or speak.

གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། འདི་ཡང་སྔོན་བཞིན་རབ་སྦྱར་ནས། ། གང་ཚེ་དཔུང་ཚོགས་མཐོང་བ་ཡི། ། དེ་ཚེ་ལས་ལ་ཡང་དག་སྦྱར། ། དཔུང་རྣམས་ཀུན་གྱི་སྤྱི་བོ་རུ། ། ས་སོགས་རྟེན་ནི་སྔོན་བཞིན་བསྐྱེད། ། འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། པདྨོ་སེར་པོའི་མདོག་ལྟར་བསྒོམ། ། རི་ཡི་རྒྱལ་པོ་ཙམ་བསམས་ཏེ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་པར་རང་རང་སྔགས། ། བ་ཧུ་པ་ཡ་ཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད། ། དཔུང་རྣམས་ས་འོག་འབྱིང་བར་འགྱུར། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ནི་ཕར་བལྟས་བསམ། ། བ་ཧུ་བི་ར་ཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད། ། དེ་དག་ཕྱིར་ནི་མི་ལྡོག་པར། ། འབྲོས་པར་རབ་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། གལ་ཏེ་ཁྲོ་བོ་རང་མདུན་བལྟས། ། བ་ཧུ་གྲྀཧྞ་ཧཱུྃ་ཞེས་བརྗོད། ། དེ་ནི་འབྲོས་པར་བྱེད་འདོད་ཀྱང་། ། མདུང་བཞིན་དུ་ནི་རེངས་པར་འགྱུར། ། ཚུ་རོལ་ཕམ་པར་བྱེད་འདོད་པས། ། གཉི་ག་མདུན་གྱི་ཕྱོགས་བྱས་པས། ། བ་ཧུ་ཨེ་ཧི་ཧཱུྃ་བརྗོད་པས། ། ཕ་རོལ་རྒྱལ་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟར་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པ་ཡིས། ། གཡེལ་བ་མེད་པར་སྦྱར་འགྱུར་ན། ། སངས་རྒྱས་དཔུང་ཡང་གནོན་བྱེད་ན། ། མི་དབང་ལ་ནི་དོགས་པ་མེད། ། ཡང་ནི་སྔོན་བཞིན་རབ་བྱས་ལ། ། གང་ཚེ་དཔུང་ཚོགས་མཐོང་འགྱུར་ནས། ། དེ་རྨོངས་བྱ་ཕྱིར་ཕུར་བུ་ཡི། ། བསམ་གཏན་འདི་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཧཱུྃ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཕུར་བུ་ནི། ། སྟེང་ནི་རྩེ་ལྔ་འོག་རྩེ་གཅིག། སོར་བརྒྱད་ཚད་ཙམ་རབ་བསམས་ལ། ། དེད་དཔོན་དང་པོས་དཔུང་རྣམས་བསྐྱེད། ། ཐམས་ཅད་སྙིང་ནི་ཕྱོགས་བསམས་ནས། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་ཡིས། ། ཁྲོས་ཤིང་ཐམས་ཅད་ཕོག་བསམས་ལ། ། སྔགས་འདིས་རབ་ཏུ་གདབ་པའོ། །

Any yogin whatsoever, having applied this as before, should correctly engage in the rite at the time they see an army. Upon the crowns of all the troops, one should generate the supports of earth and so forth as before. One should meditate on all the wheels as the great wrathful ones, with a color like a yellow lotus. Visualizing them to be the size of the king of mountains, one should recite their respective mantras as the third [part of the] reality: "BAHU PĀYA HŪṂ." The troops will sink into the earth. One should visualize the wrathful ones looking away and recite "BAHU VIRA HŪṂ." They will then flee without turning back. If the wrathful ones are visualized looking toward oneself, one should recite "BAHU GṚHṆA HŪṂ." Even if they wish to flee, they will become as rigid as a spear. If one wishes to defeat the opponent, by facing both directions and reciting "BAHU EHI HŪṂ," the enemy will be conquered. If one applies such methods of application without distraction, if even the army of a Buddha can be suppressed, there is no doubt regarding the army of a human lord. Alternatively, having performed [the preliminaries] as before, when the army is seen, one should apply this meditative concentration of the kīla (ritual stake) in order to delude them. One should visualize a kīla generated from HŪṂ, with five prongs at the top and one at the bottom, measuring eight finger-widths. One should first generate the troops [as the kīla] and then visualize the hearts of all [the enemies] as being struck by a vajra hammer while in a state of wrath. One should then strike them thoroughly with this mantra.

ཨོཾ་གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། དཔུང་ཐམས་ཅད་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ། དཔུང་ཐམས་ཅད་ཕཊ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ། བཛྲ་དྷ་རོ་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི། དཔུང་ཐམས་ཅད་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཁྲོས་པས་བཟླ་ཞིང་བཏབ་འགྱུར་ན། ། སངས་རྒྱས་དག་གི་དཔུང་དག་ཀྱང་། ། ཏིང་འཛིན་དེ་ཡིས་འཇིག་འགྱུར་ན། ། མི་ཡི་དབང་པོ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ད་ནི་ཆར་དབབ་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བཤད་པར་བྱའོ། ། འོག་འབྱུང་བ་ཡི་རིམ་པ་ཡིས། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། གྲངས་མེད་བཟླས་པས་བཀའ་ལུང་ཐོབ། ། འབུམ་ཕྲག་གཅིག་ནི་བཟླས་པ་བྱ། ། ཐམས་ཅད་དམར་པོར་རབ་བསམས་ལ། ། རྫ་ཕོར་སོ་ནི་མ་བཏང་ལ། ། རལ་གྲི་རྩེ་བརྒྱད་འཁོར་ལོ་ལ། ། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པོ་བྲི། ། དེ་ལ་རམས་ཀྱི་ཁུ་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཐོར་ཚུགས་གཅིག་མ་ཡི། ། སྔགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི་བྲིའོ། ། ཨོཾ་ཤུ་ལི་ནི་ནན་སྭཱ་ཧཱ་བྲི། ། དེ་དང་འདྲ་བའི་ཁམ་ཕོར་གཞག། ཁ་སྦྱར་སྐུད་པ་སྔོན་དམར་དཀྲི། ། དེ་དང་དེ་འདུལ་རབ་བཀུག་སྟེ། ། འཁོར་ལོ་འདི་ལ་གནས་པར་བསམ། ། དེ་ནི་ཇི་བཞིན་གཞན་ཐལ་སྦྱར། ། མཆོད་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་མཆོད་བྱས་ནས། ། ཀླུ་གནས་མཚོ་དང་རྫིང་བུ་སོགས། ། གཞན་ལ་གསང་ནས་གཞུག་པའོ། ། བདག་ཉིད་གནས་དགོན་དབེན་པ་རུ། ། ས་སོགས་ཆོ་ག་སྔོན་འགྲོ་བས། ། མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་སྟེང་། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླ་གམ་བྲི། ། ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་སྟེ། ། པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པོ་ནི། ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་ནི་མ་འཁྲུལ་བར། ། སྦྲུལ་བརྒྱད་ཕྱི་རོལ་བསྣོལ་མར་བྲི། ། དབུས་སུ་ཆུ་བདག་དཀར་པོ་ཆེ། །

OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA, all armies PHAṬ! KĪLAYA KĪLAYA, all armies PHAṬ! HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRA KĪLAYA, VAJRA DHARO ĀJÑĀPAYATI, all armies KĀYA VĀKA CITTA VAJRA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ! If one recites and strikes with wrath, even the armies of the buddhas will be destroyed by that samādhi; what need is there to mention the lords of men? Now, the extensive ritual for bringing down rain shall be explained. By the sequence that follows, the yogin of Mahābala, having obtained the command through countless recitations, should perform one hundred thousand recitations. Visualizing everything as red, one should take an unbaked clay bowl and draw an eight-pointed sword and an eight-petaled lotus wheel. Upon that, with indigo juice, one should write the heart mantra of Ekajaṭīvajra: OṂ ŚULINI NANA SVĀHĀ. Place a similar clay bowl [on top] and wrap it with blue and red thread. Having summoned and subdued those [nāgas], visualize them abiding within this wheel. Just as it is, join the other [bowl] together; having made offerings with a collection of offerings, one should secretly enter [the site] at a lake, pond, or other place where nāgas dwell. In a secluded hermitage, having performed the preliminary rituals of the earth and so forth, one should draw a triangular fire maṇḍala, a semi-circular wind maṇḍala, and a circular water maṇḍala. Upon that, an eight-petaled lotus should be drawn without confusing the cardinal and intermediate directions, with eight snakes coiled around the outside. In the center is the great white Lord of Waters.

སྦྲུལ་མགོ་བདུན་པ་ཞབས་ཀླུ་གཅིག། སྐྱེས་བུའི་གདོང་ཅན་སྦྲུལ་ཞགས་བསྣམས། ། ལྟོ་འཕྱེ་མཁའ་འགྲོ་ཞོན་པ་བྲི། ། ཤར་གྱི་འདབ་མར་མཐའ་ཡས་ལྗང་། ། ཨུཏྤལ་ཐོགས་པ་བྲི་བར་བྱ། ། ལྷོ་ཡི་འདབ་མར་ནོར་རྒྱས་དཀར། ། རིན་ཆེན་བུམ་ཐོགས་བྲི་བར་བྱ། ། ནུབ་ཀྱི་འདབ་མར་འཇོག་པོ་དམར། ། དགྲ་སྟ་ཐོགས་པ་བྲི་བར་བྱ། ། བྱང་དུ་ཀརྐོ་ཊ་ནག་པོ། ། སྦྲུལ་ཤོག་ཐོགས་པ་བྲི་བར་བྱ། ། ནུབ་ཕྱོགས་འདབ་མར་པདྨ་དཀར། ། པདྨ་ཐོགས་པ་བྲི་བར་བྱ། ། བདེན་བྲལ་འདབ་མར་པད་ཆེན་དཀར། ། པད་དཀར་ཐོགས་པ་བྲི་བར་བྱ། ། རླུང་མཚམས་འདབ་མར་དུང་སྐྱོང་སེར། ། དུང་ཕོར་ཐོགས་པ་བྲི་བར་བྱ། ། དབང་ལྡན་རིགས་ལྡན་སྣ་ཚོགས་པ། ། རྒྱལ་བུ་འཛིན་པ་བྲི་བར་བྱ། ། དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་སྦྲུལ་མགོ་གདེངས། ། ཞབས་ཀྱང་སྦྲུལ་འཁྱིལ་སྤྲིན་གྱི་ནི། ། གདན་ལ་བཞུགས་པ་བྲི་བར་བྱ། ། གཡོ་བ་དྲག་པོ་ལ་སོགས་པ། ། རང་རང་ཕྱོགས་སུ་བརྒྱད་པོ་ནི། ། ཟུར་དང་སྒོ་རུ་གཉིས་འཁྱིལ་ནས། ། སྒོ་ཟུར་གཉིས་སུ་མགོ་མཇུག་བསྣོལ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་ནི། ། བུམ་པ་འོ་མ་གང་བ་དགུ། ། ཕྱོགས་མཚམས་རྣམས་སུ་བཞག་ནས་ནི། ། རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མཛེས་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་རྟོག་པ་ལས་བཤད་པའི། ། ཆོ་གས་ཀླུ་རྣམས་ནཾ་གིས་བསྐྱེད། ། སྲོག་དང་བཅས་པ་བཞིན་དུ་ནི། ། གོང་མ་ལྟ་བུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་རྣམས་ཛ་ནཾ་ཛ་ཞེས་བརྗོད། ། དེ་ནས་བཀུག་ལ་བསང་གཏོར་སོགས། ། བྱས་ནས་དེ་ལ་ཞུགས་པར་བསམ། ། དེ་ནས་གཏོར་མ་འོ་མར་བཅས། ། བུ་རམ་ལ་སོགས་ལྷ་བཤོས་ཆེ། ། ཕུལ་ནས་རང་རང་སྔགས་འདི་ནི། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་དགའ་བར་བྱ། །

With seven snake heads and a single nāga body, Having the face of a man and holding a snake-noose, One should draw him mounted upon a crawling khecara. On the eastern petal, draw Ananta, green, Holding an utpala lotus. On the southern petal, draw Vāsuki, white, Holding a precious vase. On the western petal, draw Takṣaka, red, Holding a battle-axe. In the north, draw Karkoṭaka, black, Holding a snake-skin. On the western petal, draw Padma, white, Holding a lotus. On the petal of the Nairṛtya [corner], draw Mahāpadma, white, Holding a white lotus. On the petal of the Vāyu [corner], draw Śaṅkhapāla, yellow, Holding a conch-bowl. In the Īśāna [corner], draw Kulika, multicolored, Holding a prince. All of these should be drawn with their snake heads raised, And their feet coiled like snakes, seated Upon cushions of clouds. The eight [nāgas], such as Caṇḍa and the others, In their respective directions, Coiling twice at the corners and gates, With their heads and tails intertwined at the two corners of the gates. Having thus drawn the maṇḍala, Place nine vases filled with milk In the cardinal and intermediate directions, And beautify them with ornaments. According to the ritual explained in that very tantra, Generate the nāgas with the syllable NAṂ. Visualize them as being endowed with life-breath, Just as described above. Recite "JAṂ JA" for each of them. Then, having summoned them and performed the cleansing with water and so forth, Imagine that they have entered [the maṇḍala]. Then, having offered a large divine food offering Of torma mixed with milk, molasses, and so forth, Pleasure them by reciting their respective mantras One hundred and eight times.

ཨོཾ་བཾ་བ་རུ་ཎ་ཡ་གཱ་ཏི་པ་ཏ་ཡེ་ན་ག་ནཾ་པཪྵ་ཡ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཾ་ཨ་ནནྟ་ཡ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་བཾ་བ་སུ་ཀེ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཏཾ་ཏཀྵ་ཀ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཀཾ་ཀརྐོ་ཊ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་པཾ་པདྨ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་མཾ་མ་ཧཱ་པདྨ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་སཾ་ཤཾ་ཁ་བ་ལ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨ་ན་པ་ཏ་ཧ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་པོག་སྣོད་བཟུང་བྱས་ཏེ། ། གཏོར་མ་སོགས་ཀྱིས་མཉེས་བྱས་ལ། ། སྟོབས་ཆེན་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། བཞག་སྟེ་ཚིག་གིས་གསོལ་བ་གདབ། ། ཀླུ་ཆེན་པོ་ནི་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། བདག་ལ་ཡང་དག་དགའ་བ་དང་། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ཡིས་ནི། ། ཆར་གྱི་རྒྱུན་ནི་དབབ་ཏུ་གསོལ། ། ལན་གསུམ་བརྗོད་པས་ཀླུ་རྣམས་ཀྱིས། ། དགའ་བས་ཆར་པ་འབེབས་བསམས་ནས། ། རང་གི་སྦྱོར་བ་མ་ཉམས་པར། ། ཇི་བཞིན་རང་གི་སྔགས་བཟླའོ། ། ན་མཿས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨུ་གྲ་ལ་ཤུ་ལ་བ་ནི་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཛོ་ཏི་ད་ནི་ད་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ། མ་ཧཱ་པ་ལཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ཡི་དབང་དུ་རབ་བྱས་ནས། ། ས་གཞི་ཐམས་ཅད་ཆར་གྱི་ནི། ། རྒྱུན་གྱིས་ངོམས་པར་བྱས་ནས་ནི། ། ཐམས་ཅད་བདེ་ལ་གནས་པར་བྱེད། ། དེ་ཡིས་ཕེབས་པར་མ་གྱུར་ན། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཐམས་ཅད་དཀར་པོས་བསམས་བྱས་ཏེ། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་ནི་བསྒྲུབ། ། ཧོམ་ཁུང་ཟླུམ་པོ་ཁྲུ་གང་པར། ། ཁྲུ་ཕྱེད་ཟབས་སུ་ཁ་ཁྱེར་ལ། །

OṂ BAṂ VARUṆĀYA GĀTIPATAYE NĀGĀNĀṂ PARṢAYA HŪṂ NAṂ HŪṂ SVĀHĀ. OṂ AṂ ANANTĀYA HŪṂ NAṂ HŪṂ SVĀHĀ. OṂ BAṂ VASUKI HŪṂ NAṂ HŪṂ SVĀHĀ. OṂ TAṂ TAKṢAKA HŪṂ NAṂ HŪṂ SVĀHĀ. OṂ KAṂ KARKOṬA HŪṂ NAṂ HŪṂ SVĀHĀ. OṂ PAṂ PADMA HŪṂ NAṂ HŪṂ SVĀHĀ. OṂ MAṂ MAHĀPADMA HŪṂ NAṂ HŪṂ SVĀHĀ. OṂ SAṂ ŚAṄKHAPĀLA HŪṂ NAṂ HŪṂ SVĀHĀ. OṂ AṂ ANAPATAHA HŪṂ NAṂ HŪṂ SVĀHĀ. Then, having taken up the incense burner and pleased them with the torma and other offerings, one should place it down with that very powerful application and make this supplication with words: "O great nāgas, may you be truly pleased with me, and by the command of the Blessed One, I pray that you let fall a stream of rain." By reciting this three times, one should imagine that the nāgas, out of joy, let fall the rain. Without letting one's own application decline, one should recite one's own mantra accordingly: NAMAḤ SAMANTA KĀYA VĀK CITTA VAJRĀṆĀṂ. OṂ HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ. OṂ UGRA LĀŚŪLA VĀNI HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ. OṂ JOTI DANI DA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ PHAṬ. OṂ OṂ OṂ. MAHĀPĀLĀYA SVĀHĀ. Having brought them under one's control, the entire earth is satiated by a stream of rain, and everyone is established in happiness. If it does not fall by that means, the practitioner of the Mahābala yoga should visualize everything as white and accomplish it through a peaceful fire offering. In a circular hearth one cubit in size, with a rim half a cubit deep—

སོར་བཞི་ཚད་ཙམ་དེ་ཙམ་འཕགས། ། པདྨའི་འདབ་མས་བསྐོར་བར་བྲི། ། འཁོར་ལོ་འཁོར་ལོ་ཕྲེང་བསྐོར་ལ། ། རྡོ་རྒྱུས་སོགས་ཀྱིས་བྱུགས་བྱས་ཏེ། ། ཇི་བཞིན་པ་ཡི་ཆོ་ག་ཡིས། ། མེ་ལྷ་ལ་སོགས་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། འོག་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་བྱ། ། ཕྱོགས་དང་མཚམས་སུ་ཀླུ་བརྒྱད་ཀྱང་། ། དེ་ཡི་ཞལ་བལྟས་ཐལ་སྦྱར་བསམ། ། གོང་གི་སྔགས་ཀྱིས་སྤྱན་དྲངས་ནས། ། བསང་གཏོར་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ། ། བྱས་ནས་དེ་ལ་ཐིམ་པར་བསམ། ། དེ་རྣམས་ལྕེ་ཡི་དབུས་སུ་ནི། ། ཡི་གེ་ནཾ་ནི་བསམ་བྱས་ཏེ། ། བླུགས་གཟར་དགང་གཟར་ཆོ་ག་བཞིན། ། བྱས་ནས་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ། ། ཡང་ནི་བྱས་ནས་སྦྱིན་སྲེག་དབུལ། ། འོ་མ་དང་ནི་འབྲས་ཆན་དང་། ། བུར་རམ་སྦྲང་རྩི་ལི་ཁ་ར། ། དབང་པོ་ལ་སོགས་སྨན་རྣམས་ནི། ། དང་པོར་གསུམ་གསུམ་དབུལ་བར་བྱ། ། གོང་གི་སྔགས་ལ་ཞི་བ་ཡི། ། རིག་པ་དང་བཅས་བཟླས་ན་ནི། ། ཀླུ་རྣམས་ཀུན་ལ་ཅི་འདོད་པའི། ། གོང་གི་རྫས་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཚིམ་པར་བྱས་ནས་རང་གི་སྔགས། ། གོང་མ་བཞིན་དུ་རབ་བརྗོད་པས། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ། ། ཆར་གྱི་རྒྱུན་ནི་འབེབས་པར་བྱེད། ། དེ་ཡིས་ཕེབས་པར་མ་གྱུར་ན། ། སྟོབས་ཆེན་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཐམས་ཅད་ནག་པོར་བསམས་བྱས་ཏེ། ། འཁྲུལ་འཁོར་ཆོ་ག་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཆུ་བོའི་ངོས་གཉིས་ས་དང་ནི། ། གྲོག་མཁར་ས་དང་བཤང་གཅི་བསྲེས། ། ཀླུ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་མཐོ་གསུམ་པའི། ། སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་འདི་ནི་གཞུག། དུར་ཁྲོད་ཅི་ནི་རས་མ་ལ། ། སྐེ་ཚེ་ལན་ཚྭ་ཡུངས་མར་དང་། །

Raising it to a height of about four finger-widths, one should draw it surrounded by lotus petals. Having encircled it with a garland of wheels and smeared it with mineral pigments and the like, one should make offerings to the Fire God and others according to the ritual as it is. In the center of that, one should perform the rites for Mahābala as they appear below. One should also visualize the eight nāgas in the cardinal and intermediate directions, facing him with palms joined. Having invited them with the aforementioned mantra, and having performed the cleansing, sprinkling, and foot-washing, one should visualize them dissolving into him. In the center of their tongues, one should visualize the syllable ṇaṃ. Having performed the ritual with the sruva and darvī ladles, and having again performed the cleansing and sprinkling, one should offer the fire sacrifice. One should first offer three portions each of milk, cooked rice, molasses, honey, sugar, and the medicinal substances such as indriya. If one recites the aforementioned mantra together with the peaceful vidyā, one should perform the fire sacrifice with the aforementioned substances for all the nāgas as they desire. Having satisfied them, by reciting the previous mantra as before, one will cause a stream of rain to fall in whatever directions are desired. If it does not fall by that means, the practitioner of the powerful wrathful yoga should visualize everything as black and perform the ritual of the magical wheel (yantra). Mixing earth from the two banks of a river, earth from an anthill, and excrement and urine, one should fashion a nāga image three spans high and insert this wheel into its heart. On a cloth from a charnel ground, with white mustard, salt, and mustard oil, ...

ཁྲག་དུག་རམས་ཀྱི་སྣག་ཚ་ཡིས། ། རལ་གྲི་རྩེ་བརྒྱད་འཁོར་ལོ་བྲི། ། དེ་སྟེང་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ལ། ། ཕུ་སོགས་བརྒྱད་ནི་བྲི་བ་དང་། ། སྙིང་པོར་ཡི་གེ་བཱ་བྲིས་ལ། ། སྔོན་བཞིན་བསམས་ཏེ་དགུག་གཞུག་བྱ། ། གཟུགས་བརྙན་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། ཚ་བ་གསུམ་དང་སྐེ་ཚེ་དང་། ། དྷ་དུ་ར་དང་ཡུངས་མར་དང་། ། བྱུགས་ནས་མེ་ལ་གདུང་བྱ་ཞིང་། ། གོང་གི་སྔགས་ནི་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། ། ཀླུ་རྣམས་གཟུགས་ནི་རབ་ཚ་བས། ། བྱེ་མ་མེ་ཡི་འཇིགས་པ་ཡིས། ། འཇིགས་ནས་ཆར་རྒྱུན་འཇམ་པོ་ཡི། ། མངོན་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ནི་འབེབས། ། དེ་ཡིས་ཆར་ནི་མི་འབེབས་ན། ། སྔོན་བཞིན་ཀླུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། སྟོད་གཡོགས་སེར་པོ་སྨད་གཡོགས་དམར། ། ཟེའུ་ཁ་སྔོན་པོ་བཅིངས་ནས་ནི། ། གོས་ནི་དམར་པོ་བགོ་བའམ། ། ཡང་ན་གཅེར་བུར་བྱུང་བྱས་ལ། ། སྐྲ་བཤིག་སོ་ནི་གཙིགས་བྱས་ནས། ། རྐང་པར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བར་བྱིན་བརླབས་ལ། ། ཀླུ་ནི་གན་རྐྱལ་གནས་པར་བསམ། ། གཡོན་པས་དེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་མནན། ། སྐྲག་སྟེ་གདེངས་ཀ་གཡོ་བར་བསམ། ། གྱེན་བལྟས་ཁ་ལས་ཕུས་འདེབས་ཤིང་། ། དེ་ཡི་ཁྲག་གིས་མཁའ་ཁྱབ་ནས། ། རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུར་གྱུར་བསམས་ནས། ། སྔགས་འདི་གཡེང་བ་མེད་པར་བཟླ། ། ན་མཿས་མནྟ། ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཨོཾ་ནཾ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ། ཕཊ་ནཾ་ཕཊ་ནཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཨུ་གྲ་ལ་ཤུ་ལ་པ་ནི་ནཾ། ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ། ཕཊ་ནཾ་ཕཊ་ནཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཛོ་ཏི་ནི་རྣ་ཏ། ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ་ནཾ་ཧཱུྃ། ཕཊ་ནཾ་ཕཊ་ནཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བ་ལ་ནཾ་ཕཊ། དེ་ཡིས་ཀླུ་རྣམས་སྟོབས་ཆེན་ལ། །

With ink made from blood, poison, and indigo, draw an eight-pointed sword and a wheel. Upon that, draw an eight-petaled lotus, and on its petals write the eight syllables beginning with phu. In the center, write the syllable bā. Visualizing it as before, perform the summoning and absorption. Anoint the entire body and limbs of the effigy with the three hot substances, black mustard, dhattūra, and mustard oil, then heat it over a fire while reciting the aforementioned mantra. Through the intense heat of the nāgas' forms and the terror of the sand and fire, they will be struck with fear and cause a gentle stream of rain to fall in the desired direction. If rain still does not fall, draw the nāga maṇḍala as before. Don a yellow upper garment and a red lower garment, or tie a blue turban and wear red clothes, or else remain naked. With hair disheveled and teeth bared, visualize a blazing vajra blessed upon the sun maṇḍala at your feet. Imagine the nāgas lying on their backs, and with your left foot, press down upon their maṇḍala. Visualize them trembling in terror, their hoods quivering. Looking upward, blow from your mouth, and imagine their blood filling the sky and becoming like the great ocean. Recite this mantra without distraction: Namaḥ samanta kāya vāk citta vajrāṇām | oṃ naṃ hūṃ naṃ hūṃ naṃ hūṃ | phaṭ naṃ phaṭ naṃ phaṭ | oṃ ugra laśūla pani naṃ | hūṃ naṃ hūṃ naṃ hūṃ | phaṭ naṃ phaṭ naṃ phaṭ | oṃ joti nīrata | hūṃ naṃ hūṃ naṃ hūṃ | phaṭ naṃ phaṭ naṃ phaṭ | oṃ mahābala naṃ phaṭ | By this, the nāgas will become exceedingly powerful.

སྐྲག་ནས་ས་གཞི་རྒྱས་པ་རུ། ། དམ་ཚིག་དབང་གིས་དེ་དག་གིས། ། ཆར་གྱི་རྒྱུན་ནི་འབེབས་པར་བྱེད། ། དེས་ཀྱང་ཆར་ནི་མི་འབབ་ན། ། སྔོན་བཞིན་མངོན་སྤྱོད་ཧོམ་ཁུང་དུ། ། པོ་སོན་ཆ་ཡི་ཚེར་མས་དགང་། ། སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་མེ་སྦར་བྱ། ། མེ་ལྷ་སྔོན་བཞིན་མཆོད་བྱས་ནས། ། དེ་དབུས་སྟོབས་པོ་ཆེ་བསམས་ནས། ། ཞལ་གདངས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྡན་པ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་པ་བསམ་པར་བྱ། ། སྔོན་གཟུགས་ཀླུ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་ནི། ། དུག་དང་ལན་ཚྭ་དྷ་དུ་ར། ། སྐེ་ཚེ་སོགས་པ་རབ་བྱས་ལ། ། ཕུཿས་བསྐྱེད་དགུག་ཅིང་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནི་བཤང་བ་གཅི་བས་བྱུགས། ། གདུག་པའི་དགྲ་ཡི་གཡོན་པ་ཡིས། ། དེ་ཡི་མཇུག་མའི་རྩེ་མོ་ནས། ། གཏུབ་ཅིང་གོང་མའི་སྔགས་ཟློ་ཞིང་། ། ཀླུ་རྣམས་མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་ཅེས། ། བརྗོད་ཅིང་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད། ། བྱིན་པས་ཀླུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ཚ་སྟེ་སྐྲག་ནས་ཆར་འབེབས་བྱེད། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ལ། ། ཆར་ནི་འབེབས་པར་མི་བྱེད་ན། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ཡི་འགལ་བའི་ཕྱིར། ། དེ་གནོན་པ་ཡི་ཆོ་ག་བྱ། ། ཆུ་ངོགས་ས་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། སྔོན་གསུངས་རྫས་ལ་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། གཟུགས་བརྙན་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། བྱས་ཏེ་གན་རྐྱལ་གཞག་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་དཔལ་ལྡན་གསུམ་པ་ཡི། ། རྣལ་འབྱོར་འོག་ནས་འབྱུང་བཞིན་བསྐྱེད། ། དེ་ནི་བཀུག་ནས་གཟུགས་བརྙན་བཅུག། གཡོན་པས་མནན་ཏེ་སྔགས་བཟླའོ། ། ཨོཾ་(སུ་མྦྷ་,སུམྦྷ་)ནི་སུམྦྷ། མ་ཧཱ་བ་ལ་བཪྵ་ཤཱི་གྷྲཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ། གྲྀ་ཧྞ་གྲྀ་ཧྞ་མ་ཧཱ་བ་ལ་བཪྵ་ཤཱི་གྷྲཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ། གྲིཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་མ་ཧཱ་བ་ལ་བཪྵ་ཤཱི་གྷྲཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ།

Terrified, upon the vast earth, by the power of their samaya, they cause a stream of rain to fall. If even by that the rain does not fall, then as before, in a homa pit for wrathful rites, one should fill it with the thorns of the po-soṅ-cha plant. One should kindle a fire of sme-śa (outcaste) wood. Having made offerings to the Fire God as before, one should visualize Mahābala in its center, with mouth agape, possessing a vajra with five prongs, and baring its fangs. Having prepared an image of the nāga in its former form using poison, salt, dha-du-ra, ske-tse, and so forth, one should generate it with the syllable phuḥ, summon it, and cause it to enter. Smearing that image with feces and urine, with the left hand of the fierce enemy, one should cut it from the tip of its tail while reciting the aforementioned mantra, saying "Kill the nāgas! māraya phaṭ!" By performing one hundred and eight burnt offerings, all the nāgas will be tormented and terrified, and will cause rain to fall. If, despite acting in this way, the rain does not fall, then because of the transgression of Mahābala, one should perform the ritual for suppressing him. On ground from a riverbank or similar location, using the previously mentioned substances, one should fashion an image of the Great Wrathful One with three faces and six arms, and place it face down. One should generate oneself as the glorious third [deity] according to the yoga that follows. Having summoned him and caused him to enter the image, one should press down with the left hand and recite the mantra: oṃ sumbha ni sumbha mahābala varṣaśīghraṃ hūṃ phaṭ | gṛhṇa gṛhṇa mahābala varṣaśīghraṃ hūṃ phaṭ | gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya mahābala varṣaśīghraṃ hūṃ phaṭ |

ཨཱ་ན་ཡ་ཧོཿབྷ་ག་བཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་མ་ཧཱ་བ་ལ་བཪྵ་ཤཱི་གྷྲཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་ཡང་ཇི་བཞིན་ཁྲི་ཕྲག་གཉིས། ། བཟླས་བརྗོད་བྱས་ནས་གོང་མ་ཡི། ། ཧོམ་ཁུང་དབུས་སུ་གནོད་མཛེས་ཆེ། ། ཞལ་གདངས་ཧཱུྃ་གི་ལྕེ་ཅན་བསམ། ། བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། གཟུགས་བརྙན་གཏུབ་ཅིང་ཁྲི་ཕྲག་གཅིག། དེ་ཡི་ཞལ་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ཡིས་ཆར་ཕབ་ནས། ། འཛམ་གླིང་འདི་དང་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། ཆར་གྱིས་ངོམས་པར་བྱས་པ་ཡིས། ། ལོ་ལེགས་འབྲུ་རྣམས་འཕེལ་བར་འགྱུར། ། འཁྲུལ་འཁོར་རྒྱུད་ནི་ཀུན་ལ་གྲགས། ། དེ་ནས་ཞི་བའི་ཧོམ་ཁུང་ནི། ། སྔོན་བཞིན་དུ་ནི་རབ་བྱས་ནས། ། སྤྱན་མ་དཀར་མོ་བསམས་ནས་ནི། ། དེ་ཡི་སྔགས་དང་དེའི་ཆོ་གས། ། མར་དང་འོ་མ་འབྲས་ཆན་སོགས། ། དེ་ཡི་ཞལ་དུ་དབབ་བྱས་ནས། ། སྲེག་བླུགས་ཁྲི་ཕྲག་གཅིག་དབུལ་བས། ། ཀླུ་དང་ཁྲོ་བོ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། ཚར་བཅད་དེ་ཡིས་ཞི་བར་བྱེད། ། དེས་ན་དེ་ཡིས་དགའ་འགྱུར་ཏེ། ། གཞན་དུ་སྦྱར་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། མོད་ལ་ཆར་གྱི་རྒྱུན་འབེབས་བྱེད། ། ལས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་དེ་དག་གམ། ། གཞན་ལ་སྒྲུབ་པོ་བསྲུང་བའམ། ། ཡང་ན་བདག་གིས་གཞན་བསྲུང་ཕྱིར། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་བརྩམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བའི། ། མཱ་མ་ཀཱི་ནི་སྔོན་བཞིན་བསམ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། བསྒྲུབ་བྱ་བཞག་ནས་སྔགས་འདི་བཟླ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཤངྐ་རེ་ཤནྟིཾ་ཀ་རེ་གྷུཊྚ་གྷུཊྚ་གྷུཊྚི་ནི་གྷུཊྚི་ནི་གྷ་ཏ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཆེ་གེ་མོ་རཀྵ་རཀྵ་ཧཱུྃ། བརྗོད་པས་སྔོན་བཞིན་སྟོབས་དབབ་དང་། ། དབང་བསྐུར་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ། །

ĀNAYA HOḤ BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA MAHĀBALA VARṢAŚIGHRAṂ HŪṂ PHAṬ. Having performed the recitation exactly twenty thousand times, one should visualize the great Sumbharāja in the center of the aforementioned fire pit, with his mouth agape and a tongue of HŪṂ. Together with the words of exhortation, one should cut the effigy and offer it into his mouth as a fire sacrifice for ten thousand times. By the Great Powerful One (Mahābala) causing rain to fall, this Jambudvīpa and all places will be satiated by rain, and the harvests and grains will flourish. This cycle of yantras is renowned to all. Then, having prepared a fire pit for pacification as before, one should visualize the white Locanā. With her mantra and ritual, one should offer ghee, milk, cooked rice, and so forth into her mouth, and by offering ten thousand oblations, the nāgas and the wrathful Mahābala will be subdued and pacified. Thus, they will become joyful; otherwise, by merely applying the ritual, a stream of rain will fall immediately. Whether for these collections of activities or for others, to protect the practitioner or to protect others oneself, one should undertake this application. One should visualize Māmakī, who arose from the Vajra-holder, as before. Having placed the object of accomplishment in the heart of the wisdom-being (jñānasattva), one should recite this mantra: OṂ ĀḤ ŚAṄKARE ŚANTIKARE GHUṬṬA GHUṬṬA GHUṬṬINI GHUṬṬINI GHĀTAYA SVĀHĀ [Name] RAKṢA RAKṢA HŪṂ. By reciting this, as before, power is brought down and the empowerment is conferred upon that object of accomplishment.

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྤྲུལ་པ་ཡང་། ། སྲུང་ན་གཞན་སྦྱར་སྨོས་ཅི་དགོས། ། གལ་ཏེ་ཁྱིས་གཙེས་ལ་སོགས་ལ། ། མཚོན་ཆ་ནོར་ནི་གཞན་ལྟ་བསྒྲུབ། ། དེ་ཚེ་ས་གསུམ་སྒྲས་འགེངས་ཚེ། ། རྣལ་འབྱོར་འདི་ཡིས་བསྲུང་བ་བྱ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡི། ། སྤྱི་བོར་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད། ། དེ་ཡི་ལྟེ་བར་ཟླ་བ་ལ། ། མཱ་མ་ཀཱི་ནི་སྔོན་བཞིན་བསམ། ། དེ་ཡི་ཡེ་ཤེས་ལྷ་མོ་ནི། ། ཐུགས་ཀར་མཾ་ལ་བཟླས་པའི་སྔགས། ། ཡང་འགྲེང་རིག་བཅས་བསྐོར་བར་བསམ། ། དེ་ཉིད་བཟླས་པས་འོད་ཟེར་འཕྲོས། ། དེ་ཡིས་སྤྱི་བོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། རྐང་མཐིལ་བར་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། གོ་ཆས་བར་མཚམས་མེད་གཏམས་ཏེ། ། འབྱི་ལོ་ཀ་ནི་ཆུར་བླུགས་བཞིན། ། སྦྱོར་བ་ཡང་དང་ཡང་བསམས་ཏེ། ། བདག་དང་གཞན་ནི་སྲུང་བར་བྱེད། ། འཇིགས་པ་སྟོང་གསུམ་གང་བ་ཡང་། ། སྲུང་བྱེད་སྟོབས་སུ་འགྱུར་བར་བཤད། ། མངོན་རྟོགས་ཉེ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ལས་ནི་བཞི་སྟེ་གཅིག་ལ་གསུམ། ། བསྒྲུབ་ཕྱིར་ཉེ་དང་མི་ཉེ་བས། ། བསམ་གཏན་རི་མོ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར། ། རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། ། དོན་དང་འབྲས་བུར་བཅས་པ་རྣམས། ། དག་པའི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ནི། ། བསྒོམ་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ། ། སྔོན་བཞིན་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ། དང་པོ་མགོན་པོ་བསྐྱེད་བྱས་ནས། ། སེམས་ཅན་སྐྱེ་རིམ་བཞི་སྤངས་ནས། ། བར་མའི་སེམས་ཀྱིས་དང་པོར་འགྱུར། ། བསྐུལ་བས་ཧཱུྃ་ལྔ་བྷྲཱུཾ་དུ་བྱུང་། ། ཧཱུྃ་ལྔ་ལྕགས་ཀྱུ་དབྱུག་ཏོ་དང་། ། རྩེ་གསུམ་རལ་གྲི་རྡོ་རྗེར་འགྱུར། ། བྷྲཱུཾ་ནི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་འགྱུར། །

If even the emanations of Vajrasattva are protected, what need is there to mention others? If one is harassed by dogs or the like, one should employ weapons or other means. At that time, when the three worlds are filled with sound, one should perform protection through this yoga. Through the application of one’s own deity, generate a vajra from the syllable HŪṂ at the crown of the head. In its hub, upon a moon, visualize Māmakī as before. At her heart, visualize the wisdom goddess with the syllable MAṂ and the recitation mantra circling it upright along with the vidyā. By reciting that, light rays radiate forth. Starting from the crown of the head and extending down to the soles of the feet, they fill the vajra armor without any gaps, like water poured into a vessel. By repeatedly contemplating this application, one protects both oneself and others. It is taught that even a thousandfold world-system of fears will be transformed into the power of protection. For the yogi of the near-realization, there are four activities, three of which are for the sake of accomplishment. Because of the near and the not-near, and for the sake of protecting the meditative concentration and the painted image, I shall explain the ritual of meditating on the pure wrathful deities, together with the meaning and the results of the naturally pure phenomena. Having first generated the Lord within the support maṇḍala as before, and having abandoned the four stages of birth for sentient beings, one first becomes the intermediate mind. Through the exhortation, the five HŪṂs arise as BHRŪṂ. The five HŪṂs become a hook, a club, a trident, a sword, and a vajra. The BHRŪṂ becomes an eight-spoked wheel.

དེ་ཡང་དེ་དག་རྣམས་ཀྱིས་མཚན། ། འོད་ཀྱི་ཁམས་བཞུགས་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རང་དང་འདྲ་བས་བསྐུལ་བྱས་ཏེ། ། བཅུག་སྟེ་ས་བོན་ནང་དུ་ཐིམ། ། ཊཱ་ཀྐི་རྒྱལ་པོ་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། སྐུ་དང་དབུ་ཞལ་མཐིང་ག་ལ། ། གཡས་དཀར་གཡོན་དམར་ཕྱག་དྲུག་པ། ། གཡས་གཉིས་ལྕགས་ཀྱུ་རལ་གྲི་འཛིན། ། གཡོན་གཉིས་རིན་ཆེན་པདྨའོ། ། དབྱུག་སྔོན་ཅན་ནི་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། སྐུ་མདོག་དེ་འདྲ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། གཡས་གཉིས་དབྱུག་ཏོ་རལ་གྲི་འཛིན། ། གཡོན་གཉིས་རིན་ཆེན་པདྨའོ། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ནི་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། ཞལ་གསུམ་དེ་འདྲ་ཕྱག་དྲུག་པ། ། གཡས་གཉིས་རྩེ་གསུམ་རལ་གྲི་འཛིན། ། གཡོན་གཉིས་རིན་ཆེན་པདྨའོ། ། མི་གཡོ་མགོན་པོ་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། ཞལ་གསུམ་དེ་འདྲ་ཟུར་གྱིས་ལྟ། ། གཡས་གཉིས་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་འཛིན། ། གཡོན་གཉིས་རིན་ཆེན་པདྨའོ། ། གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། སྐུ་དང་དབུ་ཞལ་དེ་འདྲ་སྟེ། ། གཡས་གཉིས་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་དང་། ། གཡོན་གཉིས་རིན་ཆེན་པདྨའོ། ། གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་ཆེ། ། སྐུ་དང་དབུ་ཞལ་གསེར་བཙོ་འདྲ། ། གཡས་གནག་གཡོན་དཀར་ཕྱག་དྲུག་པ། ། གཡས་གཉིས་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། གཡོན་གཉིས་རིན་ཆེན་པདྨ་འཛིན། ། དེ་དག་དང་པོས་རིག་མ་འཁྱུད། ། སྟག་ལྤགས་ཤམ་ཐབས་དང་ལྡན་པ། ། འགྱིང་བག་ཏུ་ནི་རབ་ཁྲོ་བ། ། མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པ་སྟེ། ། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། པདྨ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། སྦོམ་པོ་གཡས་བསྐུམ་གཡོན་བརྐྱང་བའོ། ། མེ་ཡི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནང་། ། འཁོར་ལོ་འབར་བས་གཙུག་ཏོར་བསྐོར། ། མི་བསྐྱོད་ཅོད་པན་མཚན་མ་བསྒོམ། །

Furthermore, by those [deities], the Buddhas residing in the realm of light are exhorted by their own [reflections]. Having been summoned, they dissolve into the seed-syllables. The Great Wrathful King Ṭakkirāja has a body, head, and faces that are blue; his right [face] is white and his left is red, and he has six arms. His two right hands hold a hook and a sword; his two left hands hold a jewel and a lotus. The Great Wrathful One Nīladaṇḍa has a body color and six arms similar to that [of Ṭakkirāja]. His two right hands hold a staff and a sword; his two left hands hold a jewel and a lotus. The Great Wrathful One Mahābala has three faces similar to that [of the others] and six arms. His two right hands hold a trident and a sword; his two left hands hold a jewel and a lotus. The Great Wrathful Lord Acala has three faces similar to that [of the others], looking askance. His two right hands hold a sword and a wheel; his two left hands hold a jewel and a lotus. The Great Wrathful King Sumbharāja has a body, head, and faces similar to those. His two right hands hold a vajra and a sword; his two left hands hold a jewel and a lotus. The Great Universal Monarch Uṣṇīṣacakravartin has a body, head, and faces like refined gold. His right [face] is black and his left is white, and he has six arms. His two right hands hold a wheel and a vajra; his two left hands hold a jewel and a lotus. These [deities] embrace a consort with their first [arms]. They wear tiger-skin lower garments and are intensely wrathful with a haughty bearing. Their fangs are slightly bared, and they are adorned with various jewel ornaments. Upon a lotus and sun maṇḍala, they stand in a thick-set posture with the right leg bent and the left extended. Within a maṇḍala of fiery light, their uṣṇīṣas are encircled by blazing wheels. One should meditate on the insignia of Akṣobhya as their crown.

དེ་དག་དྲན་པ་གཅིག་པ་སྟེ། ། ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་བྱེད་པས། ། འདི་ནི་འཁོར་ལོར་ལྡན་པ་ཡི། ། ཞར་ལ་དེ་ཡི་སྒྲུབ་པ་གསུངས། ། དགུག་དང་དབང་གི་དང་པོ་དང་། ། ཆོས་ཚེ་རྒྱས་མཛད་མང་པོ་ཞི། ། མ་ཡིན་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས། ། དང་པོ་གཉིས་པས་ཡང་བྱ་སྟེ། ། དུས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ངེས་མེད་པས། ། འགྲུབ་སྟེ་དང་པོ་ཐུན་མོང་ལུང་། ། ཁྱད་པར་གཞུང་འདིས་ཟློས་བྱས་ཏེ། ། དད་པས་དེ་རྣམས་ནན་ཏན་བྱ། ། གཏི་མུག་ཉེས་པའི་འདོད་ཆགས་དང་། ། སྒྲིབ་པ་ལས་ནི་རྣམ་དག་པའི། ། རང་བཞིན་གཟུང་དང་དགའ་བ་དང་། ། ཚུལ་དང་མི་གཡོ་རྒྱུ་ཉིད་དང་། ། འབྲས་བུར་དག་སྟེ་དེ་རྣམས་ཀྱི། ། སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་རྣམ་དག་པ། ། ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཡི། ། བསྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པར་བྱ། ། གང་ཕྱིར་རི་མོའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས། ། གཞུང་དུ་ངེས་པར་གསུངས་པས་ན། ། ལས་ཀྱི་རིམ་པ་བསྐང་བའི་ཕྱིར། ། གསང་བའི་ཐིག་ལེ་རྒྱུད་ལས་གསུངས། ། དེ་ཕྱིར་སྒྲུབ་ཐབས་རིམ་པ་ནི། ། རྫོགས་པར་བྱ་ཕྱིར་བླ་མས་ཀྱང་། ། སྒྲུབ་པོ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་ཕྱིར། ། འདུས་པའི་ཆོ་གར་གསུངས་པ་ཡི། ། སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་རབ་བྱས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་རྣལ་འབྱོར་གནས། ། དབུས་ཞལ་སྐུ་ནི་མཐིང་ཀ་ལ། ། གཡས་དཀར་གཡོན་དམར་ཕྱག་དྲུག་པ། ། དང་པོས་རང་གི་རིག་མ་འཁྱུད། ། གཡས་གཉིས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས། ། གཡོན་གཉིས་པདྨ་ཞགས་པ་བསྣམས། ། མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པ་སྟེ། ། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་རྒྱན་དང་ལྡན། ། དབུ་སྐྲ་སེར་པོ་གྱེན་དུ་བརྫེས། ། གཏུམ་པོའི་ཧཱུྃ་གི་ང་རོ་སྒྲོགས། ། སྟག་ལྤགས་སྨད་གཡོགས་དང་ལྡན་པ། །

These are the single-pointed recollections; because they accomplish the specific activities, the method for accomplishing this [deity] who possesses the wheel is taught as a supplement. Regarding summoning, magnetizing, and the first [activity], as well as the many [deities] who increase dharma, lifespan, and prosperity, these specific activities are not [performed] by the first and second [recollections] alone. Since there is no fixed distinction of time, they are accomplished; the first is the common scripture, while the specific [method] is repeated in this text. With faith, one should apply oneself to these with diligence. The nature of being purified from the faults of ignorance and attachment and from the obscurations, as well as the nature of grasping, joy, the manner [of practice], immovability, the cause itself, and the pure result—these are the pure general characteristics. I shall explain the characteristics of the practice of Trailokyavijaya. Because it was definitively taught in the text through the conduct of the painted [deity], the Secret Bindu Tantra was taught in order to fulfill the sequence of activities. Therefore, in order to complete the sequence of the sādhana, the Guru, for the sake of benefiting practitioners, has taught it according to the ritual of the [Guhyasamāja] assembly. Having performed everything as before, one abides in the yoga of Vajra Hūṃkāra. The central face is blue in body, the right white, and the left red; he has six arms. With the first [pair of hands], he embraces his consort; the two right [hands] hold a vajra and a hook; the two left [hands] hold a lotus and a noose. With his fangs slightly bared, he is adorned with various jewel ornaments. His yellow hair is swept upward, and he proclaims the fierce sound of "HŪṂ." He is clad in a lower garment of tiger skin.

དྲག་པོ་གཡས་བསྐུམ་གཡོན་བརྐྱང་གིས། ། ལྷ་ཆེན་ཆུང་མར་བཅས་པ་ཡི། ། གདན་གཡོན་སྲ་བའི་ནུ་མར་མནན། ། ཅོད་པན་མི་བསྐྱོད་མཚན་པ་བསྒོམ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་ནས་དེ་ཡི་སྔགས། ། ཧཱུྃ་བཞིའམ་དེར་གསུངས་བཅུ་བདུན་པོ། ། རྩེ་གཅིག་ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་ནི། ། སྔར་བཅས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཟླས། ། ཨོཾ་ཨཱཿཀྲོ་དྷེ་ཧཱུྃ་ཀ་ར་ན་ཧ་ན་མ་ཐ་བྷཉྫ་ཧཱུྃ་ཕཊ། རྩ་བའི་རིག་པའོ། ། ཨོཾ་ཧྲི་ད་ཡ་ཧཱུྃ། སྙིང་གའོ། ། ཨོཾ་ཀ་པཱ་ལ་ཧཱུྃ་ཕཊ། མཚོག་མ་ལའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཀ་ར་ཀེ་ཀ་བེ་ར་ཧཱུྃ་ཕཊ། སྤྱི་གཙུག་ཏུའོ། ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ལི་ཏ་བཱི་ཏྲ་ཧ་ཧཱུྃ་ཕཊ། གོ་ཆ་ལའོ། ། ཨོཾ་བེ་བས་སྭ་ཏནྟ་ཀ་ཧཱུྃ་ཕཊ། མཚོན་ཆ་ལའོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཡིས་བ་དན་དང་། ། ཐལ་བ་སྣག་ཚ་བཙག་སོར་གཏུབ། ། སྐྲོད་བྱེད་དག་གི་ལས་རྣམས་དག། ཇི་བཞིན་དུ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དུར་ཁྲོད་རས་ལ་བ་དན་ནི། ། ཁ་དོག་མཐིང་ག་སོར་བཅུ་དྲུག། སྨྱུག་མའི་ཡུ་བ་ཁྲུ་གང་ལ། ། བཏགས་ཏེ་དུར་ཁྲོད་གནས་སུ་བསྒྲུབ། ། དེ་ནི་ལག་ཏུ་གཟུང་བྱས་ནས། ། ཞག་བདུན་སྔགས་བཟླས་ནམ་ལངས་ན། ། དེ་ཐོགས་དགྲ་དཔུང་ལ་གཡབས་པས། ། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་གནོན་པར་འགྱུར། ། མཚོན་ཐོགས་བདག་ལ་གནོད་བྱེད་གཞན། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་མཐོང་ཙམ་གྱིས། ། དེ་དག་མདུང་བཞིན་རེངས་པར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་གླང་རྒྱལ་མྱོས་པ་དང་། ། ཤིང་རྟ་རྟ་དང་སྲོག་ཆགས་རྔམ། ། རྐང་ཐང་འཁྲུགས་པ་མང་བཅས་པ། ། མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་རེངས་པར་འགྱུར། ། མཚན་མོ་མི་རོ་བསྲེགས་པ་ཡི། ། གནས་སོང་སྐྲ་བཤིག་གཅེར་བུར་ཕྱུང་། ། བཟླས་པ་བསྐོར་ཞིང་རབ་བྱས་ནས། ། ནམ་ལངས་ཐལ་བ་སྤར་གང་བླང་། །

With the right leg drawn in and the left extended, he tramples upon the seat of Mahādeva together with his consort, pressing down upon her firm left breast. Meditate on him marked by Akṣobhya in his crown. Having meditated thus, recite his mantra—either the four hūṃs or the seventeen spoken therein—with one-pointed focus for all activities, according to the previously established ritual: Oṃ āḥ krodhe hūṃkara naha na ma tha bhañja hūṃ phaṭ. This is the root vidyā. Oṃ hṛdaya hūṃ. This is for the heart. Oṃ kapāla hūṃ phaṭ. This is for the crown of the head. Oṃ āḥ hūṃkara ke kavera hūṃ phaṭ. This is for the top of the head. Oṃ jvala jvalita vīra ha hūṃ phaṭ. This is for the armor. Oṃ bevasvatantraka hūṃ phaṭ. This is for the weapon. By means of this application, one should accomplish the activities of expulsion using banners, ashes, ink, and crushed minerals. On a cloth from a charnel ground, a banner sixteen finger-widths long and dark blue in color should be attached to a bamboo handle one cubit long and practiced in a charnel ground location. Holding it in the hand and reciting the mantra for seven days, at dawn, if one waves it toward an enemy force, they will be suppressed without a doubt. Other harmful beings bearing weapons will become as rigid as spears the moment they see the practitioner. Likewise, intoxicated royal elephants, chariots, horses, and fierce creatures, along with many foot soldiers in turmoil, will be paralyzed the moment they are seen. At night, go to a place where a human corpse has been burned; with hair disheveled and naked, perform the recitation and circumambulation. At dawn, take a handful of ashes.

ལག་པ་གཡོན་པས་བླངས་ནས་ནི། ། རང་གི་ཁྱིམ་དུ་འགྲོ་བར་བྱ། ། ཡང་ན་ལྷ་ཁང་སྟོང་པར་འགྲོ། ། ཕྱིར་ནི་བལྟ་བར་མི་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེར་ཡང་ཐལ་བ་དེ། ། ཞག་བདུན་སྔགས་བཟླས་བསྲུང་བར་བྱ། ། སྣོད་སར་ནང་དུ་རབ་བཞག་སྟེ། ། ས་ལ་གཞག་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་ཡིས་གང་གི་དཔུང་གི་ཚོགས། ། མཐོང་ན་ལན་ཅིག་གཏོར་ཙམ་གྱིས། ། རེངས་པར་འདོད་ན་རེངས་པར་འགྱུར། ། རླུང་ཕྱོགས་དག་ཏུ་སྦྱར་བ་ན། ། ལྡོག་པར་འདོད་ན་ལྡོག་པར་འགྱུར། ། མདུན་དུ་སྐེམ་སྟེ་གཏོར་བྱས་ནས། ། མྱོས་པར་འགྱུར་ཏེ་མཚོན་ཆ་རྔམ། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་འདོར་བར་འགྱུར། ། ཚིལ་ཆེན་སྣུམ་ལ་མར་མེ་ནི། ། ཐོད་པ་བཟང་པོར་སྦར་བར་བྱ། ། སྟེང་གི་ཐོད་པར་དུ་བ་བསྒོ། ། སྣག་ཚར་བྱས་ཏེ་དེ་བླངས་ལ། ། ཞག་བདུན་སྔགས་བཟླས་ནམ་ལངས་ན། ། དུ་བའི་སྣག་ཚ་མིག་ལ་བསྐུ། ། དེ་ཡིས་གང་མཐོང་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། ཅི་བགྱི་ཞེས་ནི་བཀའ་ཉན་འགྱུར། ། ཡུག་སྣམ་བཙག་ནི་དགེ་བ་དག། བསྲེག་པའི་གནས་འགྲོ་ཁར་བཅུག་ལ། ། དེ་ཕྱེད་ཚིག་པའི་དུས་སུ་ནི། ། གྲོགས་མེད་པར་ནི་མཚན་མོ་བླང་། ། ལྷ་ཡི་ཁང་སྟོང་དུ་ཁྱེར་ནས། ། གོང་གི་སྔགས་ནི་ཞག་བདུན་བཟླ། ། དེ་ཚེ་བགེགས་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་འང་། ། མི་འཇིགས་འདུག་ཅིང་དེ་ལ་བཟླ། ། དེ་ནས་ནམ་ལངས་གྱུར་པ་ན། ། རས་ནི་དམར་པོས་དཀྲི་བྱས་ལ། ། མཆོད་ཅིང་བསྲུངས་ནས་གཞག་པར་བྱ། ། དེ་ཡིས་སེམས་དང་ལྡན་པའམ། ། མི་ལྡན་གང་གི་མིང་བྲིས་པས། ། བསྐུལ་ནས་དོགས་པ་མེད་པ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བའི་བཀའ་བཞིན་དུ། ། འོངས་ནས་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱེད། ། སྲོག་སོང་དུར་ཁྲོད་ཁྱེར་བ་ན། །

Taking it with the left hand, one should go to one’s own home or else to an empty temple. One must not look back. Then, in that place, one should protect those ashes by reciting the mantra for seven days. Placing them inside a new vessel, one must not set them on the ground. If one wishes to paralyze the military forces of anyone seen, by merely scattering them once, they will be paralyzed. If applied in the direction of the wind, if one wishes for them to turn back, they will turn back. If one dries them in front and scatters them, they will become intoxicated and their weapons will be brandished; they will be cast down in that very manner. One should light a lamp with the oil of "great fat" in an excellent skull-cup. By fumigating the skull-cup above with the smoke, one makes ink. Taking that, if one recites the mantra at dawn for seven days and applies the smoke-ink to the eyes, everyone whom one sees will obey one's commands, saying, "What shall I do?" Taking auspicious red ochre and woolen cloth, one should place them in the cremation ground. When they are half-burnt, one should take them at night without a companion. Carrying them to an empty temple, one should recite the aforementioned mantra for seven days. At that time, even if various obstacles arise, one should remain fearless and continue the recitation. Then, when dawn has broken, one should wrap them in red cloth, make offerings, and protect them while setting them aside. By writing the name of anyone—whether sentient or insentient—and inciting them, even those who are unsuspecting will come and perform all tasks just like the command of Vajradhara. When a corpse is being carried to the charnel ground, one should...

གསེར་གྱི་སོར་གདུབ་དེ་ཡི་ཁར། ། བཅུག་ནས་བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་ནི། ། ཁྲོ་བོའི་སྔགས་ནི་ཟློས་ཤིང་འདུག། རོ་དེ་མེ་ཡིས་ཚིག་འགྱུར་ན། ། ཁ་ཡི་སོར་གདུབ་སྒྲུབ་པ་པོའི། ། ལག་པ་གཡོན་པས་བླང་བྱས་ལ། ། ཞག་བདུན་བར་དུ་བཟླ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་སོར་གདུབ་བཟང་པོ་དེ། ། ལག་པ་གཡོན་པའི་མཛུབ་མོ་ལ། ། བཅུག་སྟེ་ལག་པ་དེ་ཡིས་ནི། ། གང་དང་གང་དུ་རེག་འགྱུར་བ། ། དེ་དང་དེ་ཡིས་ལས་ཀུན་བྱེད། ། ཕྱི་བཞིན་དུའང་རྟག་ཏུ་འབྲང་། ། རྟེན་འབྲེལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ། ། འདི་ལ་དཔྱད་པར་(ཡོང་,ཡོད་)མི་བྱ། ། སིང་ཏའི་ཤིང་ལ་གབ་ཚེ་ཡང་། ། བཟང་པོ་སོར་ནི་བརྒྱད་པ་བྱ། ། དེ་ཡི་ནང་དུ་སྐྲོད་བྱེད་ཀྱང་། ། དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པར་བླུགས། ། ཟླ་བ་གཟས་ནི་ཟིན་པའི་ཚེ། ། མ་གྲོལ་བར་དུ་དེ་ལ་བཟླ། ། དེ་ནས་སྔོན་བཞིན་འཁོར་ལོ་བྲི། ། འབྱུང་པོ་གཏོར་མ་སྦྱིན་བྱས་ལ། ། གབ་ཚེ་ནང་གི་སྐྲོད་བྱེད་ཀྱང་། ། སྒྲ་འབྱུང་ཡང་ན་གས་ཀྱི་བར། ། དེ་སྲིད་ཞག་བདུན་དེ་ལ་ནི། ། ཁྲོ་བོའི་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པར་བྱ། ། དེ་ཚེ་སྐྲོད་བྱེད་གྲུབ་མ་ཐག། བླངས་ནས་གང་ཡང་རུང་བ་རུ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྦྱར་ན་ནི། ། དེ་ཡིས་མི་ནུས་གཅིག་ཀྱང་མེད། ། ས་ཡང་འགས་བྱེད་ཆུ་ཡང་སྐེམས། ། རིན་ཆེན་ཕྱེ་མ་བཞིན་དུ་རློག། རི་རྩེར་སྦྱར་ན་བསྙིལ་བར་བྱེད། ། ཁྲག་དང་སོལ་བའི་སེལ་འབེབས་བྱེད། ། གནམ་ལྕགས་དག་ནི་འཐོར་བ་དང་། ། ས་གཡོས་སྤྲིན་ནི་གཏོར་བ་དག། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་རབ་སྦྱར་ན། ། གློ་བུར་དུ་ནི་ཐོགས་མེད་འགྲུབ། ། མཚོ་གཡོ་ཀླུ་རྣམས་སྐྲག་པ་དང་། ། ཤིང་རྣམས་འབྲས་བུ་གློ་བུར་འབྱིན།

Having placed that golden ring in [the corpse's] mouth, one should remain alone, reciting the wrathful mantra. When that corpse is consumed by fire, the practitioner should take the ring from the mouth with the left hand and recite [the mantra] for seven days. Then, having placed that excellent ring on the index finger of the left hand, whatever that hand touches, it will perform all those actions. It will also follow behind one constantly. One should not analyze this inconceivable dependent origination. One should also make an excellent eight-finger-width box from siṅta wood. Inside it, one should place the "expeller" (the mantra) which bestows accomplishments. During a lunar eclipse, one should recite over it until it is released. Then, as before, one should draw the wheel, offer the bali to the spirits, and recite the wrathful mantra over the expeller inside the box for seven days until it makes a sound or cracks. At that moment, as soon as the expeller is accomplished, if one takes it and applies it according to the ritual, there is nothing it cannot do. It can split the earth, dry up water, and crush [things] like precious powder. If applied to a mountain peak, it will cause it to collapse; it brings down rain of blood and charcoal. If the yogi applies it, he will suddenly and unimpededly accomplish the scattering of meteoric iron, earthquakes, and the dispersal of clouds. He can stir the oceans, terrify the nāgas, and cause trees to suddenly bear fruit.

། གཞན་ཡང་སྒྲུབ་པོ་ཅི་བསམ་པའི། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིས་བྱེད། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི། ། སྔགས་རྒྱུད་ལྡན་པའི་ལས་རྣམས་དེ། ། གཞན་ཡང་དེ་ལས་གསུངས་པ་ཡི། ། ལས་རྣམས་མཁས་པས་ཤེས་པར་བྱ། ། ད་ནི་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཇུག་ཏུ་མངག་གཞུག་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་གནས་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རང་གི་དགོས་པ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། ། བདག་གི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་མཆོག། མངག་གཞུག་པ་རུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། འདོད་པའི་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་བྱས་ལ། ། ཧྲི་ནི་འོད་ཟེར་ལྔ་འབར་བ། ། ནམ་མཁའི་དབུས་སུ་བསམ་པར་བྱ། ། མཁའ་དབྱིངས་བདེ་གཤེགས་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། རིག་པའི་ལྷ་དང་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས། ། གང་བར་བསམས་ནས་སྔགས་འདི་ཡིས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་གནས་ལ་གདབ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧྲི་ཨ་མོ་གྷ་སིདྡྷི་ནན་བྷཀྵ་ཨཱ་ཀཱཪྵ་ཡ་ཧཱུྃ། ཕབ་པས་གནས་དེ་རིགས་ཀྱི་རིམ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་ཨ་གྱུར་ཏེ། ། ཚེ་དཔག་མེད་པའི་ཁཾ་དུ་གྱུར། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེང་གྱུར་ཏོ། ། ཆོ་ག་དེ་ལ་སྐད་ཅིག་གིས། ། ཆོ་ག་གཉིས་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཨ་དེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པར་གྱུར། ། ཐལ་སྦྱར་གཞན་ལ་སྔོན་བཞིན་བསམ། ། ཁཾ་དེ་པདྨ་མཐར་བྱེད་གྱུར། ། དེ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་གྱུར་ཏེ། ། དེ་དག་སྔོན་བཞིན་ཉི་མ་ལ། ། གནས་ཏེ་དང་པོ་ཐལ་སྦྱར་བསམ། ། ལྷ་མོ་སྤངས་པའི་ཕྱག་མཚན་ཡང་། ། གཡས་ཀྱི་ཐ་མར་དཔའ་བོ་དང་། ། ལྕགས་ཀྱུས་བཀང་བའི་སྣོད་བཟུང་ནས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་སྟོབས་བྱེད་བསྒོམ། ། དེ་དག་གནས་གསུམ་གོང་མ་ཡིན། ། ཨ་ཁཾ་དེ་ནི་བཀོད་བྱས་ནས། །

Furthermore, the practitioner performs all activities whatsoever they may intend. These are the activities of the mantra-tantra of Vajra Hūṃkāra; the wise should also understand the activities taught therein. Now, following the common accomplishments, the ritual for accomplishing the servants (karmadāsa) will be explained. The yogi abiding in vajra recitation, in order to fulfill his own purpose, should accomplish the supreme wrathful deity of his own family as a servant. The yogi of the desired deity should perform everything as before, and visualize the syllable HRĪḤ, blazing with five-colored light rays, in the center of space. Having visualized the expanse of space filled with the Sugatas, the Bodhisattvas, the deities of knowledge, and the hosts of wrathful deities, one should strike their body, speech, and mind with this mantra: OṂ ĀḤ HRĪḤ AMOGHASIDDHINAN BHAKṢĀKARṢAYA HŪṂ. By this descent, that place becomes the sequence of families: it becomes the syllable A of Akṣobhya, the syllable KHAṂ of Amitāyus, and it becomes Vairocana. In that ritual, in an instant, the second ritual should be accomplished. That A becomes Amṛtakuṇḍalin; one should visualize the other with palms joined as before. That KHAṂ becomes Padmāntaka, and that becomes Yamāntaka. These abide as before upon the sun; first, one should visualize the palms joined. Even the hand-symbols, excluding the goddesses, the hero in the final right hand holds a vessel filled with a hook, and one should meditate on him bestowing strength upon the practitioner. Those are the three upper places; having arranged the A and KHAṂ there—

དེ་ནས་བསྐུལ་བ་ལ་སོགས་པས། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པས་དབུ་བརྒྱན་ཏེ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་ཐུགས་ཀ་རུ། ། དེ་གནས་ཚེ་དཔག་མེད་པར་བསྒོམ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། དེ་ནས་རིགས་གསུམ་ཕྱག་གནས་པའི། ། མདུང་རྩེ་གསུམ་དང་ཀྱོ་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་གཏུན་ཤིང་གིས། ། གསང་བའི་གནས་ལ་བརྡབ་ཅིང་བསྐུལ། ། ཨོཾ་མི་བསྐྱོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཆོག། ཁྱོད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། ང་ཡི་རེ་བ་རྫོགས་བྱའི་ཕྱིར། ། ཁྱོད་ཀྱི་མངག་གཞུག་པ་རུ་བསྐུལ། ། ཚེ་དཔག་མེད་དང་སྣང་མཛད་ཀྱང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་བསྐུལ་བྱས་ཏེ། ། ཉམས་དགའ་བ་ཡི་རི་དག་དང་། ། ཆུ་གླིང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ། ། བསམ་གཏན་འདི་ནི་ཟླ་ཕྱེད་བསྒོམ། ། རི་རབ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི། རབ་ཏུ་ཕྲ་བའི་རྡུལ་སྙེད་དང་། ། འཁོར་ལོ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ། ། དེས་ཁྲིད་སངས་རྒྱས་ཞིང་དུ་འགྲོ། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་ཆོས་ཐོབ་འགྱུར། ། དེ་ནི་གཉིད་སོགས་དང་བྲལ་ཡང་། ། བདེ་གཤེགས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་བརླབས་ནས། ། གཉིད་འོད་དེ་རུ་གོང་གསུངས་པའི། ། མཚན་མ་རྣམས་ནི་ཡང་དང་ཡང་། ། འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ལྷ་ཡི་བཀའ་ཡིས་བརྟན་པར་བྱེད། ། ནམ་མཁའ་ཆོས་རྣམས་སྤངས་པ་ཡང་། ། རྟ་དང་གླང་ཆེན་ལ་སོགས་པ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡིས་བསྐུལ་བ་ཡིས། ། མངག་གཞུག་དེ་ཡིས་བྱེད་པར་འགྱུར། ། གོང་གསུངས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལ། །

Then, through the exhortation and so forth, he is crowned by Amoghasiddhi. One should meditate on Akṣobhya residing upon a sun maṇḍala in the heart of Amṛtakuṇḍalin. In the heart of Padmāntaka, one should meditate on Amitāyus residing there. In the heart of Yamāntaka, one should clearly meditate on Vairocana residing upon a moon maṇḍala. Then, with the tridents, hooks, vajras, and pestles held in the hands of the three families, one strikes and exhorts the secret place. "Oṃ! Akṣobhya is the supreme vajra; you are the great wrathful one of my family. In order to fulfill my hopes, I exhort you to be my servant." Having exhorted Amitāyus and Vairocana in the same way, one should meditate on this dhyāna for half a month in delightful mountains and various types of islands. Through this, one attains enlightenment equal to the number of subtle atoms in thirty-six Mount Merus. Led by that, one goes to the buddha-fields and will obtain the profound and vast Dharma. Even though one is free from sleep and the like, once blessed by all the Sugatas, there is no doubt that the signs described above will arise repeatedly even during sleep. By the command of the deity, one is made firm. Even though space is devoid of phenomena, by the exhortation of the practitioner, that servant will perform tasks such as [riding] horses and elephants. As for what was said above and what follows below...

སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ནི་ཇི་སྙེད་པ། ། ནུས་དང་ལྡན་པས་དེ་རྣམས་ལས། ། ལྷ་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱད་ཤེས་གྱུར། ། འདྲོན་པོའི་དང་པོའི་གནས་བཞིན་དུ། ། ཐམས་ཅད་བརྗོད་པས་ལུང་རྔོ་ཐོགས། ། དེ་བས་དང་པོ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། གཞུང་གི་དོན་ལ་བརྟན་པར་བྱ། ། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བཤད་པར་བྱའོ། ། སྔོན་གསུངས་ཡང་དག་རིམ་གནས་ལ། ། དགོས་དང་དོན་བྱེད་མ་གཏོགས་པ། ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་མཆིལ་ཐལ་བཞིན། ། སྤངས་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཡི། ། སྦྱོར་བ་ཐོབ་ཕྱིར་དུས་རྟག་ཏུ། ། སངས་རྒྱས་མཆོད་དང་འགྲོ་དོན་ལ། ། དད་པས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་སྦྱོར་བྱེད། ། ཐབས་ཤེས་སྦྱོར་བས་སྐྱོན་ཀུན་བསལ། ། ཐོབ་པའི་ཟས་ནི་ཟ་བར་བྱེད། ། ཆགས་པ་སྡང་བ་རྣམས་དང་བྲལ། ། འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་མ་གཏོགས་པའི། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐོབ་བཞིན་སྤྱོད། ། བཀའ་ཡི་གཞུང་ལུགས་འཇིགས་སྤངས་ནས། ། ལུས་གནས་པ་ཡི་ཆོག་ཤེས་ཏེ། ། བྱ་བ་གསུམ་གྱི་མཐའ་ལ་སྤྱོད། ། དགོས་པ་འགྲུབ་པ་དེས་བསྒྲུབ་བྱ། ། ཅི་གསུང་མཚན་མ་མཐོང་འགྱུར་ནས། ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མཆོག། གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། བཀུག་སྟེ་བདག་གིར་བྱ་བའོ། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཡིད་འོང་དགོན། ། རང་ཉིད་མ་གཏོགས་གཞན་གྱིས་ནི། ། མི་ཕྱེད་གནས་སུ་ཟླ་དྲུག་ཏུ། ། གསང་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་བྱ། ། བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་ལས་གསུངས་པའི། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་མཆོག། ཕྱག་རྒྱ་དག་ཕྱིར་ཉིན་མཚན་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་བརྩོན་པར་བྱ། ། དེ་ཡིས་ཟླ་བ་གཅིག་གིས་ནི། །

From among all the various methods of accomplishment, those possessing the capacity should distinguish the deities and so forth. Just like the first resting place of a traveler, it is not possible to describe them all; therefore, by means of the preliminary practices, one should stabilize the meaning of the main text. Now, the extensive ritual of the method for accomplishing the siddhi of Mahāmudrā will be explained. Abandoning all activities—except for the necessary ones and the performance of the purpose—like spitting out phlegm, one should always apply oneself with faith and diligence to the worship of the Buddhas and the benefit of beings in order to attain the yoga of Vajradhara. By the union of method and wisdom, all faults are cleared away, and one eats the food that has been obtained. Free from attachment and aversion, one enjoys the desired sensory enjoyments as they arise, except for the eight worldly concerns. Having abandoned fear of the scriptural systems, one is content with the maintenance of the body and engages in the culmination of the three activities. By that, the purpose is accomplished. Once the signs of whatever was spoken are seen, one should summon and take as one's own the supreme mudrā of one's own family through the ritual taught above. Together with her, in a delightful hermitage where no one other than oneself can enter, one should practice the secret conduct for six months. The lord of yogis should exert himself day and night in the supreme conduct of body, speech, and mind as taught in the oral instructions of the lineage, for the sake of the mudrā. By that, in one month—

སྐལ་ལྡན་གྱུར་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་དང་ལྔ་ཡི་བར་དུ་ནི། ། རྗེས་མཐུན་ཤིས་པའི་ཟས་ལོངས་སྤྱོད། ། རང་གི་ཁམས་ན་རང་གནས་པའི། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས་ཐུགས་གདུངས་ནས། ། དེ་རུ་བྱོན་ནས་སྒྲུབ་པོ་ལ། ། འཕྲལ་དུ་བཀའ་སྩལ་སྟེར་བར་གྱུར། ། དེ་ནས་བཀའ་སྩལ་ཐོབ་མ་ཐག། རང་གི་མཐུ་སྟོབས་རྟོགས་བྱའི་ཕྱིར། ། གོང་དང་ལྷན་ཅིག་ཟླ་དྲུག་ཏུ། ། ཕྱི་ཡི་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད། ། ཡིད་འོང་དབེན་པར་ཆོ་ག་བཞིན། ། འདུས་པའི་འཁོར་ལོ་བྲི་བྱས་ལ། ། མཆོད་པ་སོགས་ཀྱིས་མཉེས་བྱས་ཏེ། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ནི་རྫོགས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་དེ་དང་ནི། ། བཅོས་མའི་གདོང་ལ་སོགས་པས་མཚན། ། ཡང་ན་ཕྱོགས་གོས་འབའ་ཞིག་གིས། ། མཚན་ཏེ་ཀུན་དུ་རྒྱུ་བར་བྱ། ། རི་ཡི་གཅོང་རོང་ནགས་ཚལ་གནས། ། གླང་ཆེན་སེངྒེ་སྦྲུལ་དང་སྟག། གདུག་པའི་སེམས་ཅན་འཇིགས་པའི་སར། ། བདག་རྒྱུ་དེ་དག་རྩེ་བར་བྱེད། ། རྡོ་ལེབ་རྒྱ་མཚོར་བདག་ཉིད་འདུག། རི་དྭགས་ལྟེ་བའི་དྲི་བྲོ་སྟེ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་ཁ་དོག་འདྲ། ། སྣུམ་དང་མིག་སྟོང་གདན་བཞིན་ནོ། ། ཚེར་མང་ཆུ་མིག་གྲོག་རལ་མང་། ། མི་སྡུག་གནས་སུ་བདག་རྒྱུ་བས། ། མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་བཟང་པོ་དང་། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ནི་མདོངས་དང་ལྡན། ། གཞན་གསུངས་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་མཚན། ། གར་བྱེད་གླུ་བླང་བརྐམ་ཚིག་སྨྲ། ། མི་ཤེས་བླུན་པའི་གཟི་ཅན་རྣམས། ། འདུལ་ཞིང་ལུས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པས། ། གསོ་བར་བྱེད་ཅིང་སྟོབས་མཐོང་བས། ། ནགས་ཚལ་དག་ཏུ་བསོད་སྙོམས་བསླང་། ། བསྒྲུབ་དབང་དེ་ཡི་གཟི་བརྗིད་ཀྱིས། ། ནགས་ཚལ་ལྷ་རྣམས་སྐྲག་ནས་ནི། །

There is no doubt that you have become fortunate. For five days thereafter, you should enjoy auspicious food that is concordant with that. The Sugatas, who abide naturally within your own constituent elements, will be moved by compassion; they will come there and immediately bestow instructions upon the practitioner. As soon as those instructions are received, in order to realize your own power and strength, you should practice the external observance of knowledge for six months together with the aforementioned [deities]. In a pleasing, secluded place, having drawn the mandala of the assembly according to the ritual, and having pleased [the deities] with offerings and so forth, you should complete the accumulation of merit. Then, you yourself, marked by an artificial face and so forth, or else marked by nothing but rags from a dust-heap, should wander everywhere. You should roam in mountain ravines and forest dwellings, in places where there is fear of fierce beings such as elephants, lions, snakes, and tigers, and you should sport with them. You should sit upon a stone slab by the ocean, smelling of the musk of a deer, with a complexion like sapphire, oily, and like a thousand-eyed seat. Wandering in unpleasant places with many thorns, springs, and ravines, you possess excellent flowers and fruits and water with fragrant scents. You bear the marks of the other mudrās; you dance, sing, and speak with longing. Taming those who are ignorant, foolish, and haughty, you sustain them through the concordant causes of the body; seeing their strength, you should beg for alms in the forests. By the majesty of that practitioner’s power, the gods of the forest are struck with awe.

ཁ་ཟས་བཟང་པོ་སྟེར་བ་དག། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མ་སྦྱར་ན། ། དམ་ཚིག་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་འཆི། ། དེ་ལྟར་སྤྱི་དང་དངོས་གཞི་ཡི། ། མཚན་ཐོབ་པ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། རང་གི་ཁམས་ནི་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། འོག་ནས་བཤད་པའི་རིམ་པ་བཞིན། ། དུས་མཚན་བཞི་རུ་ཞག་བདུན་དུ། ། བསྒོམ་པའི་དབང་བསྐུར་རྣམ་དག་པས། ། ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་དྲི་མེད་བྱ། ། རང་གི་ས་བོན་འོད་ལྕགས་ཀྱུ། ། རྟག་དང་སྦྱོར་བའི་སྤྱན་མའི་ཚོགས། ། འོག་མིན་ནས་ནི་བཀུག་བྱས་ནས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་གང་བཞུགས་བསྒོམ། ། དེ་ཉིད་བདེ་ཆེན་རོ་ཞུ་བས། ། འོ་མའི་རྒྱུན་ལྟར་དེ་དག་གིས། ། སྤྱི་བོ་ནས་ནི་མདུན་རྒྱབ་དང་། ། ལྔ་སྟོང་དག་ནི་ཞུགས་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་བདེ་བ་ཅན་ཞིང་ནས། ། དཔག་མེད་དང་སྦྱོར་གོས་དཀར་དགུག། སྔོན་བཞིན་བསམས་ནས་དེ་ཡི་དུས། ། དེ་དག་རྣམས་ནི་ལྕེ་ལ་གཞུག། མངོན་དགའ་ལས་བྱུང་མི་བསྐྱོད་དང་། ། མཱ་མ་ཀཱི་ནི་གཉིས་མེད་དུ། ། དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ལྔ་སྟོང་བདུན་བརྒྱའི་བར་དུ་ཞུགས། ། འོད་དེས་ཁ་ཏི་ཀ་ནས་ཀྱང་། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་དང་སྒྲོལ་མ་ཡང་། ། བདེ་ཆེན་གཞན་གྱི་དབང་གྱུར་ནས། ། ལྟེ་བར་དེ་དུས་ཞུགས་བྱས་ནས། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བརྩོན་པར་བྱ། ། གང་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཡང་བསྒོམས་པས། ། དངོས་པོ་དག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་བསྔགས། ། དེ་དང་དེ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་མཚན་པ་ནི། ། ཁྱུ་མཆོག་དེ་ནི་མཉེས་པར་འགྱུར། །

To those who provide excellent food, the practitioner should apply themselves. If the perfections are not applied, they will die by the power of the samaya. Thus, the yogi who has obtained the name through the general and the actual [stages], in order to purify their own constituents, should, according to the sequence explained below, for seven days at the four junctions of the day, through the pure empowerment of meditation, make the stainless nature of the wheel, which consists of twenty-five [deities]. With the light-hook of one's own seed-syllable, the hosts of Locanā, who are joined with the Permanent One, are summoned from Akaniṣṭha; meditate that they fill the entire expanse of space. By melting into the flavor of great bliss, like a stream of milk, they enter through the crown of the head, from the front and the back, and into the five thousand [pores]. Likewise, from the realm of Sukhāvatī, summon Amitābha and Pāṇḍaravāsinī in union; having visualized them as before, at that time, cause them to enter the tongue. From Abhirati, Akṣobhya and Māmakī in non-duality—cause those to enter the heart center for five thousand seven hundred [times]. By that light, from the Khaṭikā [channel], Amoghasiddhi and Tārā also, having become dependent on the power of great bliss, enter the navel at that time. One should exert oneself again and again in that suchness which is like space. Because by meditating on that very [reality] once more, one purifies all things, the Victors have praised that very [practice]. Through that and that yoga, the one marked by the three vajras—that Great Leader—will be pleased.

དེ་ལྟར་སྦྱོར་བ་གསུམ་ལྡན་པས། ། དངོས་གཞིའི་ལས་ལ་འཇུག་དོན་དུ། ། གོང་གསུངས་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། རིགས་གསུམ་བྱེ་བྲག་གིས་གཟུང་བྱ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་མཐུ་ཆེན་གྱི། ། བུ་མོ་ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་པ། ། ཨུཏྤ་ལ་ཡི་མདོག་འདྲ་བསྒྲུབ། ། དེ་བཞིན་རྟག་པའི་སྦྱོར་བ་ཡི། ། བཙོ་བཟླག་མཁན་གྱི་བུ་མོ་དཀར། ། ལོ་གྲངས་ཉི་ཤུ་ལྔ་ལོན་པ། ། སྤྱན་མའི་ངོ་བོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། གར་མཁན་བུ་མོ་རབ་མཛེས་ཤིང་། ། དམར་པོ་བཞིན་སྡུག་མིག་དཀྱུས་རིང་། ། ཉི་ཤུ་ལོན་པ་གོས་དཀར་བསྒྲུབ། ། ཡང་ན་བྲམ་ཟེ་རྒྱལ་རིགས་དང་། ། རྗེའུ་རིགས་དམངས་རིགས་གཞན་བུད་མེད། ། གང་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གནས་སྒྲུབ། ། དེ་ཡིས་གསང་བའི་སྐུ་གསུམ་ཐོབ། ། འདིས་ནི་རང་བྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། གཅིག་པུ་རབ་ཏུ་ཆེ་བའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བའི་མཆོག། ལྷག་པའི་བྱ་བ་བྱ་ཞེས་བསྒྲུབ། ། ཆགས་མིན་ཆགས་དང་བྲལ་བའང་མིན། ། དབུ་མར་ཡང་ནི་མི་དམིགས་སོ། ། འདི་ནི་གཉིས་མེད་ཐེག་པའི་མཆོག། བུད་མེད་སྒྱུ་མའི་རྒྱུ་འདི་ཡིས། ། སྒྱུ་མ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་པས། ། བུད་མེད་སྒྱུ་མ་ཁྱད་པར་ཆེ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཐུ་དག་གིས། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དེ་འགྲུབ་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདིར་བུད་མེད་འདིས། ། གུས་པ་བྱེད་པ་དག་ཏུ་འགྱུར། ། རྙེད་དང་བདེ་བ་དགའ་ཀུན་གྱིས། ། ནང་སྤྱོད་རྣམས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་བསྒྱུར་ནས། ། བུད་མེད་ཀུན་གྱི་སྒྱུ་མ་འགྲུབ། ། ངོ་མཚར་སྒྱུ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི། །

Thus, possessing the three applications, in order to engage in the actual practice, one should take hold of the great action seal (karmamudrā) as previously described, according to the distinctions of the three families. The yogi of Akṣobhyavajra should accomplish a girl of sixteen years, of great power and belonging to the outcaste (caṇḍāla) class, with a complexion like the utpala flower. Likewise, through the application of the eternal [Vairocana], one should accomplish a white girl of a dyer, twenty-five years of age, in the essence of Locanā. The yogi of Amitāyus should accomplish a dancer’s daughter, most beautiful, red-faced and lovely with long eyes, twenty years of age, in the form of Pāṇḍaravāsinī. Alternatively, any woman of the Brahmin, Kṣatriya, Vaiśya, or Śūdra castes may be accomplished through whichever yoga one dwells in. By this, one attains the three secret bodies. Through this, one accomplishes the self-arisen Blessed One, the sole, most great deity, Vajrasattva, the supreme bliss, performing the supreme activity. It is neither passion, nor is it free from passion; it is not even perceived in the middle. This is the supreme vehicle of non-duality. By means of this illusory cause of women, among all illusions, the illusion of women is most distinguished. By the power of its very nature, it is accomplished by its own essence. In these three worlds, women will become objects of devotion. Through all gain, bliss, and joy, the inner practices will also be accomplished. Having completely transformed one's own essence, the illusion of all women is accomplished. This is the wondrous mudrā of illusion.

མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་བརྡར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། ཡིད་འོང་གནས་སུ་སྔོན་བཞིན་དུ། ། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་ཀྱང་། ། བྱིན་བརླབས་ལ་སོགས་སྔོན་བཞིན་བྱ། ། དེ་རུ་སྟེགས་བུ་གྲུ་བཞི་ནི། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པས་བྱུག། བདེ་བའི་སྟན་ལ་དེ་དང་ནི། ། ལྷན་ཅིག་སྒྱུ་འདྲའི་ཏིང་འཛིན་རོལ། ། བསྲུང་བ་ལ་སོགས་རྟེན་བསྒྲུབས་ལ། ། དང་པོའི་མགོན་པོས་བདག་ཉིད་བསྒྲུབ། ། གོང་མ་རིག་མའི་འདུ་བྱེད་པས། ། རབ་ཏུ་བསྒྲུབས་ཏེ་པདྨར་བཞག། ཕྲིན་ལས་ལ་གནས་བདེ་ཆེན་པོ། ། དེ་ཡིས་སྐུ་གསུམ་གོམས་བྱའི་ཕྱིར། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་ཉིན་མཚན་དུ། ། ཟླ་བ་དྲུག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དེ་ཡིས་སྒྲུབ་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། ཕྱི་ནང་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། མཚན་གྱིས་བརྒྱན་པར་མ་གྱུར་ན། ། ཡང་ནི་ཆོ་ག་དེ་ཁོ་ནས། ། དེ་ཡི་འདོད་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་། ། གསང་བའི་མཆོད་པ་དང་བཅས་པས། ། ས་བཅུ་དེ་ལ་གནས་བཅས་ཏེ། ། ཟླ་བ་དྲུག་ཏུ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ། ། གལ་ཏེ་དེ་རུ་སྒྲུབ་པ་པོས། ། གོང་གསུངས་མཐོང་བར་མ་གྱུར་ན། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཡང་ནི་ཟླ་དྲུག་རབ་ཏུ་བརྩམས། ། དྲུག་གསུམ་བཅོ་བརྒྱད་ཆོ་ག་བཞིན། ། བསྒྲུབ་པས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་ནི། ། དངོས་གྲུབ་སྟེར་ཏེ་ཕྱིས་འབྱུང་བའི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་འཐོབ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས། ། བསྒོམས་པས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་མ་མཐོང་། ། སྙན་ཚིག་ཞི་བའི་བསྐུལ་བ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་བསླང་བར་བྱ་བའོ། ། སྔོན་གྱི་འཁོར་ལོ་ཁང་པའམ། ། གཞན་ཡང་གང་ཡང་རུང་བ་རུ། ། བགེགས་བསྐྲད་ཕུར་བུས་བཏབ་ནས་སུ། །

It is taught as a symbolic sign of the ḍākinīs. Therefore, together with her, in a pleasing place as before, having drawn the maṇḍala of the painting, one should perform the consecration and so forth as before. There, a square pedestal should be smeared with the five nectars and the like. Upon a comfortable seat, together with her, one should enjoy the illusion-like samādhi. Having established the protection and so forth, and having accomplished the support, one should accomplish oneself as the Primordial Protector. By means of the aforementioned application of the consort, having thoroughly accomplished it, one places her upon the lotus. Abiding in the activity of great bliss, in order to familiarize oneself with the three kāyas, one should practice again and again, day and night, for six months. If, by that means, the practitioner himself is not adorned with the marks of a Buddha at the outer and inner times, then by that very same ritual, enjoying her desired enjoyments together with the secret offering, one should dwell upon those ten grounds and practice for another six months. If, in that case, the practitioner does not see what was described above, then by the ritual as it was explained, one should again begin for six months. By practicing according to the ritual for eighteen months—three times six—the three vajras will bestow the siddhi, and one will subsequently attain the Mahāmudrā. If the practitioner who has acted in this way does not see the supreme siddhi through meditation, one should summon the siddhi with gentle and peaceful exhortations. In the former circular house or in any other suitable place, having expelled the obstructors and driven them in with ritual daggers, ...

སྔོན་བཞིན་གཙང་གཏོར་ས་གསོལ་བཏབ། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་སྔ་མ་བཞིན། ། གསོལ་བཏབ་སྟེགས་བུ་འདུས་བྱས་ཏེ། ། བྱིན་བརླབས་ཏིང་འཛིན་གསུམ་གནས་ལ། ། སྐྱེ་གཅིག་ཐོགས་བསམ་གསོལ་བ་གདབ། ། དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞིས་བགེགས་བསྐྲད་ནས། ། ས་བསྲུངས་ས་ཡི་ལྷ་མོ་ཡང་། ། མཆོད་པ་སོགས་ཀྱིས་མཉེས་བྱས་ལ། ། དབང་པོར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་དང་། ། དྲི་ཞིམ་ལ་སོགས་ལྡན་པ་ཡི། ། མཎྜལ་སྔོན་བཞིན་འདུས་བྱས་ལ། ། དེ་ན་གནས་པ་དམིགས་པར་བྱ། ། རང་གི་ས་བོན་འོད་ཟེར་ལས། ། ལྕགས་ཀྱུ་རྡོ་རྗེ་གསལ་ཤིང་སོགས། ། མཚན་པའི་ཁྲོ་བོ་སྤྲོ་བྱས་ལ། ། དེ་དག་མཆོད་སོགས་ཀྱིས་མཉེས་བྱ། ། སྒྲུབ་པོས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ཡི། ། ཚིགས་བཅད་སྔགས་ཀྱི་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། བསྐུལ་ཅིག་ཅེས་ནི་སྨྲ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ནས་ནི། ། སོང་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ཁམས་གནས་པའི། ། སངས་རྒྱས་སོགས་ལ་ཕྲ་མོ་དང་། ། སྙན་ཚིག་འཇེབས་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་བསྐུལ། ། ཆེ་གེ་ཞེས་བྱ་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། འདི་ཡི་གནས་སུ་དམ་སྡོམ་ཅན། ། རིག་མའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་ཡིས། ། ཚོགས་ནི་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། བསྒོམ་པ་བཟླས་བརྗོད་ཡོངས་རྫོགས་ནས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་ཡང་གནས་ནས། ། ཁྱེད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཁྱེད་ཅག་དེ་རུ་བྱོན་ནས་སུ། ། དེ་ཡི་འཁོར་ལོ་བྱིན་བརླབས་ལ། ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་བཞེས་ནས་ཀྱང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གནང་བར་མཛོད། ། དེ་ལྟར་བརྗོད་པས་དེ་དག་ཀྱང་། །

As before, offer the pure torma and make the request. To the Buddha and the others, as previously described, make the request. Having prepared the ritual platform, abide in the three samādhis of blessing. Contemplate the single birth and make the supplication. Having expelled the obstructors with the sixty-four [verses], protect the site. Also, having pleased the Earth Goddess with offerings and so forth, cause her to accept the task. Then, having prepared a maṇḍala with various flowers and fragrant substances as before, visualize those residing there. From the light rays of one’s own seed-syllable, emanate wrathful deities marked with hooks, vajras, and stakes, and please them with offerings and so forth. The practitioner should say the verses and mantras that appear below, exhorting: "You Buddhas and Bodhisattvas, please be exhorted!" Then, having accepted, they depart and exhort the Buddhas and others residing in the world-realms with subtle and melodious, pleasing songs: "O Great Vajra named so-and-so, in this place, those possessing the vows and commitments, through the conduct of the vidyā-vow, shall complete the accumulations. Having fully perfected meditation and recitation, for the sake of accomplishing Mahāmudrā, and abiding in the conduct of the vow, you should draw the maṇḍala of accomplishment. Having come there, you should bless its wheel; and having accepted the offerings and so forth, please grant Mahāmudrā." By speaking thus, they also—

རབ་ཏུ་དགྱེས་ནས་ཁྲོ་བོ་ལ། ། དེ་ལྟར་བྱ་ཞེས་བསམས་ནས་ཀྱང་། ། ལྷན་ཅིག་བྱོན་བསམས་གནས་སུ་དགོད། ། ཁྲོ་བོས་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་སྨྲས། ། བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ། ། དེ་དག་ཀྱང་ནི་འདི་སྐད་གསུངས། ། རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་ཞེས་བྱ་ལ། ། བདག་ཅག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བཞིན། ། གསུངས་ནས་འདི་རུ་བྱོན་པ་ལགས། ། ཁྱེད་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་དམ་ཚིག་བསྐུལ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པོས་སངས་རྒྱས་དང་། ། ཁྲོ་རྒྱལ་ལྷ་མོ་མཉེས་བྱའི་ཕྱིར། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བཀུག་ནས། ། རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གར་བཅུག། དེ་ཉིད་ལྷ་མོ་སྒེག་པས་བརྒྱན། ། སྤྲོས་ནས་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཁྲོ་བོ་དང་བཅས་འཁོར་ལོ་ལ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རོས་མཆོད་པ། ། བྱས་ནས་བསྟོད་ལ་བདུད་རྩི་མྱང་། ། སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ནི་མཉེས་བྱས་ནས། ། སྲོག་དང་བཅས་པ་བསམས་ནས་ཀྱང་། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྙན་གསོན་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་དངོས་གྲུབ་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་གིས་བྲི་བར་འཚལ། ། སང་ནི་དེ་རུ་བྱོན་ནས་ཀྱང་། ། བདག་གི་མཆོད་པ་ལ་སོགས་བཞེས། ། བཞེས་ནས་བདག་ལ་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། ། གལ་ཏེ་མ་སྩལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། རང་ཉིད་ཀྱི་ནི་བསྟན་པ་ལ། ། རྫུན་དུ་སྨྲ་བར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྙན་གསན་ལན་གསུམ་དུ། ། གསོལ་ནས་དེ་དག་ཞལ་བཞེས་ནས། ། མཆོད་པ་སོགས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱ། ། སྟེང་གི་གནས་སུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཡང་ནི་མཆོད་པའི་བུམ་པ་རྣམས། ། སྔོན་བཞིན་སྟ་གོན་གནས་བྱས་ནས། ། མེ་ཏོག་སྤོས་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། མཆོད་ནས་ཇི་བཞིན་གནས་སུ་དགོད། །

Being greatly delighted, the wrathful deities thought, "It shall be done thus," and they were placed in their respective positions, having been invited to come together. The wrathful deities spoke to the practitioner: "We have been requested by you, and we have spoken these words: 'To the one called Great Vajra [Name], we have come here just like the Great Mudrās.' You must please us with the various offerings and exhort us to our samaya." Then, in order to please the Buddhas, the wrathful kings, and the goddesses, the practitioner summoned the Tathāgatas and drew them into the pores of his own body. Adorned with the goddesses of grace, he emanated the Buddhas and Bodhisattvas, along with the wrathful deities, into the maṇḍala. Having made offerings with the flavor of great bliss, he offered praise and tasted the nectar. Having pleased them with various [offerings], and having visualized them as possessing life-force, he himself made this formal request: "I, the master of all Buddhas, wish to draw the maṇḍala of accomplishments. Please come there tomorrow and accept my offerings and so forth. Having accepted, grant me the accomplishments. If you do not grant them, then all of you would be speaking falsely regarding your own teachings." Having thus made this request three times, they gave their consent. One should then please them with offerings and so forth, and request them to depart to their abodes above. Furthermore, having prepared the offering vases as before, one should offer flowers, incense, and so forth, and arrange them in their proper places.

དེ་ནས་ཕྱི་དེ་ཉིན་པར་ཡང་། ། སྐུད་པ་ཚོན་རྩི་སྔོན་བཞིན་བསྒྲུབ། ། གོས་དང་རིན་ཆེན་རྒྱན་ལྡན་པའི། ། ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་དབབ་བྱས་ནས། ། དེ་ཡིས་དངོས་གྲུབ་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། ཡང་དག་སྦྱིན་བྱེད་བྲིས་ནས་ཀྱང་། ། དབྱེ་བ་བྱས་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱང་། ། མཆོད་ནས་རང་གི་གནས་སུ་བཏང་། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག། འཁོར་ལོ་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བཞིན། ། གཉིས་འདྲེས་བྱས་ནས་སྟེང་ནས་དབབ། ། སྔོན་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་དབྱེར་མེད་བྱ། ། བདག་པོ་ལྔ་ལྔ་བཞི་པའི་དུས། ། བདག་པོ་གཉིས་པས་ཡང་མཚན་བྱ། ། ཡང་ན་དེ་དག་ཀླད་རྒྱས་དང་། ། ལྐོག་མ་སྙིང་ག་ལྟེ་བ་དང་། ། གསང་བར་རྒྱུ་ཡི་སྐྱེས་བུ་དགོད། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་ལས་སྐྱེས། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་བློ་ལྡན་ལ། ། འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ནས་བྱིན་གྱིས་རློབ། ། དེ་དག་གསང་བའི་མཆོག་སོགས་པ། ། སྔོན་གསུངས་མཆོད་པ་ཉི་ཤུས་ཀྱང་། ། མཆོད་ནས་འོད་ཟེར་རྩེ་མོ་ལས། ། ཡིད་དགའི་རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་སྤྲོ། ། གསེར་མདོག་ལྟ་བུའི་རྒྱན་རྣམས་ཀྱིས། ། བརྒྱན་པའི་བདེ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་འཛིན། ། པདྨའི་སྟེང་ན་གནས་པ་ཡི། ། བུད་མེད་རིན་ཆེན་དབུལ་བར་བྱ། ། གནོད་སྦྱིན་ལྟ་བུའི་གཟུགས་འཛིན་པ། ། གོས་སྔོན་བསྒོས་པ་རིན་ཆེན་གཏེར། ། གཟུང་བའི་ཁྱིམ་བདག་རིན་པོ་ཆེ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་སྤྲུལ་པ་བྱ། ། མཆེ་བ་དྲུག་ལྡན་གླང་པོ་དཀར། ། གསེར་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཨུཏྤལ་མཐིང་གའི་འདབ་འདྲའི་རྟ། ། རིན་ཆེན་ཆས་བརྒྱན་སྤྲོས་ཏེ་དབུལ། ། ཆང་ཟུངས་རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་གྱིས། ། སྤྲས་པའི་རལ་གྲི་རིན་པོ་ཆེ། ། འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པདྨ་ལ།

Then, on the following day as well, one should prepare the colored threads as before. Having summoned a boy and a girl adorned with garments and precious ornaments, they should draw the supreme maṇḍala of accomplishments that perfectly bestows [attainments]. Having opened it and made offerings to it, they should be sent to their own abodes. Then, together with the mudrā, according to the ritual for accomplishing the wheel, having performed the union of the two, one should descend from above. As before, the maṇḍala should be made indivisible. At the time of the four [periods] of the five lords, one should also mark them with the second lord. Alternatively, one should place the causal persons upon the crown of the head, the throat, the heart, the navel, and the secret place. Born from the three indivisible vajras, they bless the wise practitioner who is filled with awe and fear. Having offered to them with the twenty previously mentioned supreme secret offerings and so forth, from the tips of the light rays, one emanates the seven precious jewels that delight the mind. Adorned with ornaments like the color of gold, they hold the enjoyments of bliss. One should offer the precious woman who dwells upon a lotus. One should emanate and offer the precious householder, who assumes a form like a yakṣa, is clothed in blue, and holds a treasure of jewels. One should emanate a white elephant with six tusks, adorned with gold. One should emanate and offer a horse with the petals of a blue utpala, adorned with precious trappings. One should offer the precious sword, adorned with the seven precious jewels and a hilt, and the lotus endowed with light rays.

། གནས་པ་སྤྲོས་ཏེ་དབུལ་བར་བྱ། ། ལྷ་ཡི་གོས་ཀྱིས་རབ་བརྒྱན་པ། ། འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་སྤྲོ་བ་ཡི། ། གསེར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ། ། སྦྱོར་བ་ཤེས་པས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། མཁའ་ཀུན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡི། ། འོད་ཟེར་མཐའ་ཡས་རབ་སྤྲོ་བ། ། བློན་པོ་རིན་ཆེན་སྤྲོས་ནས་ཀྱང་། ། དེ་དག་ཕྱིར་རྒོལ་བརྒྱན་པར་བསྒོམ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་སོགས་བུ་མོ་དང་། ། རིག་འཛིན་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བ་ཡི། ། གླུ་དང་གར་དང་གླིང་བུ་དང་། ། དུང་དང་རྫ་རྔ་ལ་སོགས་པས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་གཡོས་པར་བསྒོམ། ། ཤིན་ཏུ་ཞི་བའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པའི། ། ཁུ་བྱུག་བུང་བ་ངང་པ་སོགས། ། མདངས་དགའ་རྣམས་ཀྱིས་གང་བར་བསམ། ། མེ་ཏོག་ཤིང་གིས་མཐའ་བརྒྱན་པའི། ། མཛེས་པའི་རྫིང་བུ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། དཔག་བསམ་ཤིང་གི་ནགས་ཚལ་ནི། ། འཁོར་ལོའི་ཕྱོགས་བཞི་ནས་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་བཟའ་བཅའ་ཁ་ཟས་དཀར། ། ཚལ་དང་ཐེག་པ་གདན་རྣམས་དང་། ། མྱོས་བྱེད་བཏུང་བའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱང་། ། འཁོར་ལོ་མཉེས་ཕྱིར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་གནས་མེད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་རྟོག་པ་ནི། ། གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་པོ། ། དེ་ལྟར་སྣ་ཚོགས་མཆོད་པ་ཡིས། ། མཉེས་བྱས་སྔོན་བཞིན་རང་ཉིད་ཞུགས། ། བདག་པོ་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པར། ། འཁོར་ལོ་བདག་ལ་ཞུགས་བྱས་ཏེ། ། དགའ་བའི་ཡེ་ཤེས་རབ་གནས་ནས། ། ཞག་བདུན་སོགས་པར་ཡང་དུ་བརྟག། དེ་ལྟར་དེ་རུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། སྒྲུབ་པོས་ཀྱང་ནི་ཐོབ་མ་གྱུར། །

One should emanate and offer the abiding [mandala]. Adorned with divine garments, one should emanate an eight-spoked golden wheel that radiates various rays of light, through the knowledge of the application. Emanating the precious minister [jewel] which illuminates the entire sky and radiates infinite rays of light, one should meditate on them as adorning the adversaries. In that way, one should meditate on the entire expanse of space being stirred by the songs, dances, flutes, conchs, clay drums, and so forth, performed by goddesses and the like, as well as by the vidyādharas. One should imagine it filled with cuckoos, bees, swans, and the like, which utter extremely peaceful sounds and possess a delightful luster. Various beautiful ponds, bordered by flowering trees, and groves of wish-fulfilling trees emerge from the four directions of the wheel. Likewise, one should emanate white foods and edibles, vegetables, vehicles, seats, and collections of intoxicating drinks in order to please the wheel. In the naturally pure nature of phenomena, the dharmadhātu has no location; even the conceptualization arising from the vajra is not established as it was spoken. Having thus pleased [the deities] with various offerings, one enters oneself as before. Possessing the pride of the lord, the wheel is made to enter oneself; abiding in the wisdom of joy, one should examine it repeatedly for seven days and so forth. In that way, the Mahāmudrā as it was described will be attained there. Even if one acts in that way, if the practitioner does not attain the Mahāmudrā, [the following should be done].

སྔོན་བཞིན་ཉམས་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། ། དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། རང་གི་འདོད་བཞིན་གསོལ་བཏབ་ནས། ། བྲིས་པའི་འཁོར་ལོ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། སྨོན་ལམ་རྣམས་ནི་བྱས་ནས་སུ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་བསྔོ་བར་བྱ། ། རྟོག་པ་ལས་བྱུང་ཇི་སྙེད་པ། ། རྗེ་བཙུན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་བཤགས། ། ཅི་བཞིན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་བྱས་ནས། ། རང་གི་རྗེས་སུ་མཐུན་པས་བསྒྲུབ། ། འཁོར་ལོ་གང་དང་གང་བསྟན་པ། ། སྣ་ཚོགས་ཕྱག་རྒྱ་མཆོད་པ་ཡིས། ། སློབ་མའི་ཚོགས་ཀུན་དེ་དང་དེས། ། མཆོད་པ་བྱས་ནས་དེ་བསྒྲུབ་པོ། ། རང་གི་འཁོར་ལོ་ཚོགས་ལྡན་པའི། ། རང་གི་བླ་མ་ལ་སོགས་གཞན། ། ཡིད་དགའ་གནས་སུ་སྤྱན་དྲངས་ནས། ། དངོས་གྲུབ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་འདི་བྱ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ལྷ་རྣམས་མཆོག། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ། ། དྲིལ་བུ་རྒྱལ་མཚན་མཆོད་སོགས་ལྡན། ། བླ་རེ་དམ་པ་བྲེས་པ་རུ། ། རྡོ་རྗེ་སྔགས་དང་མཆོད་ལ་སོགས། ། གླུ་དང་སིལ་སྙན་རྣམ་པར་འབུལ། ། མེ་ཏོག་བདུག་སོགས་རབ་སྦྱོར་བས། ། དག་པའི་གདན་ཆེན་བཤམ་པར་བྱ། ། དེར་ནི་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། ཇི་ལྟའི་གནས་སུ་ཇི་བཞིན་འདུག། བསྐལ་བཟང་རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། དངོས་གྲུབ་ཕྱིར་ནི་རྣམ་པར་རོལ། ། ཤ་དང་ཆང་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། བཟའ་བཅའ་བཏུང་བའི་ཚོགས་རྣམས་དང་། ། ལུས་དང་ངག་གི་སྤྱོད་པ་ཡིས། ། དེ་ཀུན་མཉེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། ། དེ་བཞིན་ཕྱོགས་སྐྱོང་ལ་སོགས་ཀུན། ། གཞན་བཞིན་འཁོར་ལོར་བསྒྲུབ་བྱས་ལ། ། གོང་གསུངས་གཏོར་མའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། དེ་དག་ཚིམ་པར་ཡང་བྱའོ། ། སྒྱུ་འདྲའི་ཏིང་འཛིན་ལྷ་རྣམས་དམིགས། །

One should accomplish [the practice] through various methods of restoration and differentiation as before. Having offered prayers according to one's own wishes, request the departure of the drawn mandala. After making aspiration prayers, one should dedicate [the merit] toward great enlightenment. Whatever conceptualizations have arisen, one should confess them in the presence of the venerable ones. Having received the blessings exactly as they are, one should practice in accordance with oneself. With various mudrās and offerings, whatever mandalas have been taught, the entire assembly of disciples should perform the offerings and accomplish them. Having invited one's own guru and others, who possess the assembly of mandalas, to a delightful place, one should perform this manifestation of siddhis. In a place adorned with various jewels, where the supreme Sugata deities reside, and which is equipped with bells, victory banners, and offerings, and where a sublime canopy is spread, one should present vajra mantras, offerings, songs, and cymbals. By skillfully arranging flowers, incense, and so forth, one should prepare a great pure seat. There, all of them should sit exactly as they are in their respective places. For the sake of siddhis, they should sport with their own mudrās and the Fortunate Aeon. With the assembly of foods and drinks, such as meat and alcohol, and through the conduct of body and speech, one must please them all. Likewise, having accomplished the protectors of the directions and others in the mandala as before, one should also satisfy them with the collections of torma offerings mentioned above. One should visualize the deities through the illusion-like samādhi.

འཁོར་ལོ་ཡང་དང་ཡང་དུ་མཆོད། ། བླ་མས་མདུན་དུ་བཞག་ནས་ནི། ། ཉམས་པར་དོགས་པ་ཐམས་ཅད་བསལ། ། དེ་ལྟར་གོམས་པ་བརྟན་བྱ་ཞིང་། ། མ་ཉམས་སྐྱོན་མེད་སྤྱོད་པར་ལྡན། ། མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ལམ་ལ་གནས། ། དམ་པའི་རིག་མ་མ་འཁྲུལ་པས། ། ཞག་བདུན་དང་ནི་ཟླ་ཕྱེད་དང་། ། ཟླ་གཅིག་ཟླ་བ་ཕྱེད་དང་གཉིས། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་བསྐྱེད་བྱས་ནས། ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་ཡང་དང་ཡང་བསྒོམས་པས། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་མཆོག། མི་འགྲུབ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཡིས་ནི། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་བཀག་གྱུར་ན། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོས། ། གོ་སྐབས་གཞན་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བའི་གསང་བ་ཀུན། ། དེ་ལ་ཁྲོས་པར་རིག་པ་ཡིན། ། རྟོག་པའི་དབང་གིས་དེ་དག་རྣམས། ། རང་རང་ཚོགས་དང་རང་ཁམས་དང་། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་མི་གཟིགས་ཏེ། ། བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོར་གནས་པའོ། ། བཀའ་ཡིས་འཇིགས་མེད་འཁྲུལ་བསལ་དང་། ། ཐུབ་པས་སྤྱན་རས་གཟིགས་བྱའི་ཕྱིར། ། དམ་པའི་གཞུང་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། ། དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་བསྐུལ། ། བདག་དང་འཁོར་ལ་དམིགས་བྱས་ནས། ། དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོ་དང་། ། མགྲིན་པ་དེ་འོག་ཐུགས་ཀ་རུ། ། སྔོན་བཞིན་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་རྒྱས་གདབ། ། དེ་བཞིན་ཕྲ་མོའི་འཁོར་ལོ་ལ། ། ས་བོན་སོགས་པས་ཡང་མཚན་ཏེ། ། དེ་ཉིད་བརྗོད་པས་དེ་དག་ལས། ། དེ་དག་རྣམས་ནི་སྤྲོ་བར་བྱ། ། སྤྲོས་ཏེ་མདུན་དུ་རབ་གཡེང་བའི། ། ཤིང་རྟ་དེ་དག་བཀའ་ནོད་པ། ། གནས་ཤིང་ཁྲོས་པ་བསམ་བྱས་ཏེ། ། སྒྲུབ་པོས་དེ་ལ་བཀའ་ཡིས་བསྒོ། ། ང་ནི་དཔལ་ལྡན་ཆེ་གེ་མོ། །

Offer the wheel again and again. Having placed the guru in front, dispel all apprehensions of impairment. In that way, make the cultivation firm and possess conduct that is unimpaired and faultless. Abiding on the path to the supreme siddhi, through the unerring sublime vidyā, for seven days, half a month, one month, or one and a half months, having generated the vajra samaya, one will swiftly attain siddhi. By meditating in that way again and again, if the supreme siddhi of the Sugatas is not accomplished because the practitioner is obstructed by the cause of delusion, then at that very moment, since there is no other opportunity for the practitioner, the Great Compassionate One’s entire secret [retinue] is understood to be wrathful toward them. By the power of conceptualization, those [deities] do not look upon the practitioner with their respective assemblies and elements, but remain in great equanimity. To clear away the delusion of those who fear the command, and so that the Sage may cast his gaze [upon them], one should invoke their essence mantras as taught in the sublime scriptures. Focusing on oneself and the retinue, one should seal their crowns, throats, and the hearts below them with the four mudrās as before. Likewise, the subtle wheels are also marked with seed syllables and so forth; by reciting those, they should be emanated from them. Having emanated them, one should visualize those chariots in front, wandering and receiving the command, remaining there in a wrathful state. The practitioner should then issue the command to them: "I am the glorious [Name]..."

ཁྱོད་ཀྱི་རྟག་ཏུ་བསྒྲུབ་ལ་གནས། ། དམ་སྡོམ་ལམ་ལ་རྟག་བརྩོན་པས། ། བདག་ལ་དངོས་གྲུབ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བན་ཙཀྲ་ཨཾ་གུ་ཤ་ག་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཧྲི་ད་ཡ་ཙུནྡེ་ཨཱ་ཀཱཪྵ་ཡ་ཕཊ་ཛ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བན་པདྨ་ཨཾ་གུ་ཤ་ག་ཏེ། གོང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ཧྲི་ད་ཡ་ཙུནྡེ་ཨཱ་ཀཱཪྵ་ཡ་ཕཊ་ཛ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བན་ཁརྒ་ཨཾ་གུ་ཤ་ག་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཧྲི་ད་ཡ་ཙུནྡེ་ཨཱ་ཀཱཪྵ་ཡ་ཕཊ་ཛ། ཨོཾ་ཤྲཱི་བན་བཛྲ་ཨཾ་གུ་ཤ་ག་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཙུནྡེ་ཨཱ་ཀཱཪྵ་ཡ་ཕཊ་ཛ། རིན་ཆེན་ལ་སོགས་རང་སྔགས་ཀྱིས། ། རང་རང་མཚན་མས་མཚན་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ། ། དེ་དག་ཀུན་ཏུ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། སྤྲོས་ཏེ་ཕྱོགས་བཅུར་སོང་ནས་ཀྱང་། ། རང་གི་ཞིང་ན་གནས་པ་ཡི། ། བདེ་གཤེགས་རིགས་བཅས་བཏང་སྙོམས་གནས། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཐུགས་ཀར་བརྡེག་ཅིང་བསྐུལ། ། ཆེ་གེ་ཞེས་བྱ་རྡོ་རྗེ་ལ། ། ཁྱེད་ཀྱིས་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་སྩོལ། ། གལ་ཏེ་མ་སྩལ་ཁྱེད་རྣམས་རྫུན། ། སྨྲས་པས་རང་ཉིད་བསླུས་པའོ། ། དེ་བཞིན་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ། སྐུ་ཡི་བུ་ག་ཀུན་ནས་ཀྱང་། ། དེ་འདྲ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ། ། འཕྲོས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ། ། མི་གཟིགས་མངོན་པར་གྱུར་པའི་དོན། ། ཐབས་དེ་ཞག་བདུན་བར་དུ་བྱ། ། དེ་ཡིས་རྒྱུ་ཀུན་རྫོགས་པས་ན། ། དེ་དག་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་འཇུག། དེ་ཡི་འོག་འབྱུང་མཆོག་བཞིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཚུལ་མཆོག་འདི་བརྩམས་པས། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གསང་། ། མཆོག་སྩོལ་ཞིང་ནི་རྣམ་པར་གཟིགས། ། ཡིད་ནི་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་གྱུར་ནས། ། ཡིད་ལ་མགུ་ཞིང་དགར་འགྱུར་བའི། ། དངོས་གྲུབ་དམ་པ་དེ་དུས་ཏེ། །

You always abide in accomplishment; through constant diligence on the path of commitments and vows, I pray that you grant me the siddhis. OṂ ŚRĪ VAÑCAKRA AṄKUŚA GATE | SARVA-TATHĀGATA HṚDAYA CUNDĪ ĀKARṢAYA PHAṬ JAḤ | OṂ ŚRĪ VAÑ PADMA AṄKUŚA GATE | [The aforementioned object of accomplishment] HṚDAYA CUNDĪ ĀKARṢAYA PHAṬ JAḤ | OṂ ŚRĪ VAÑ KHAḌGA AṄKUŚA GATE | [Object of accomplishment] HṚDAYA CUNDĪ ĀKARṢAYA PHAṬ JAḤ | OṂ ŚRĪ VAÑ VAJRA AṄKUŚA GATE | [Object of accomplishment] CUNDĪ ĀKARṢAYA PHAṬ JAḤ. By means of the respective mantras of the Jewel and so forth, and marked by their respective symbols, one should emanate all the wisdom beings and so on. Having emanated and gone to the ten directions, they remain in equanimity within the families of the Sugatas dwelling in their own realms. Striking the heart with the hook, one exhorts: "O Vajra named so-and-so, grant me the supreme siddhi! If you do not grant it, you are a liar; by such speech, you would deceive yourselves." Likewise, from the maṇḍala of the body and from all the apertures of the form, one should exhort with such inconceivable emanated signs. This method should be practiced for seven days until the invisible becomes manifest. Because the causes are thereby perfected, they enter into the yogi. Following that, the four supreme [attainments] arise. By undertaking this supreme Vajra method, the secret of the Wisdom Vajra-holders is revealed. Beholding the supreme field that grants [attainments], the mind becomes terrified and struck with awe; then, at that time, the supreme siddhi that gladdens and delights the mind is attained.

དེ་ལ་རོལ་མོ་འབྱུང་བའོ། ། གལ་ཏེ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྨོངས། ། དེ་ཡི་སྲོག་ནི་དེར་ཟད་འགྱུར། ། དེ་ཡིས་སྔོན་དུ་མ་བྱས་ན། ། དེ་དག་ཆད་པས་གཅད་པར་བྱ། ། རང་ཉིད་འཁོར་ལོར་བཅས་པ་ཁྲོས། ། ནག་པོ་མེ་དཔུང་དཀྱིལ་ན་བཞུགས། ། བསྙེན་པ་ལ་སོགས་དང་ལྡན་པས། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྷན་ཅིག་གཉིས་མེད་བྱ། ། སྔོན་གསུངས་འཕྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། རང་ཁམས་གནས་པའི་རྟག་པ་སོགས། ། རང་རང་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པ། ། ལྕགས་ཀྱུས་བཀུག་པར་བྱས་ནས་སུ། ། ཕྱག་རྒྱའི་གསང་བར་ཉི་མའི་སྟེང་། ། མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་དུ། ། བཞག་སྟེ་དེ་དག་དམ་ཚིག་གིས། ། བསྙེངས་པས་འདར་བར་བསམ་པའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་རིགས་ཅན་ཉིད། ། ཉི་མ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱའི་འོད། ། ལྡན་པའི་པདྨ་ཁ་བྱེ་བའི། ། ནང་དུ་བཅུག་ནས་ཕན་ཚུན་དཀྲི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་འབྱུང་གནས། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་སྟོད་སྔོན་བཞིན། ། འོད་ལྡན་སྨད་ནི་རྩེ་གཅིག་གཟུགས། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་དབྱུང་བར་བྱ། ། དེ་ཡིས་དེ་དག་རྟག་པ་ཡི། ། སྤྱི་བོ་ནས་ནི་སྔགས་འདི་ཡིས། ། བཏབ་པས་རླུང་གིས་ཐལ་བ་ལྟར། ། སྔགས་ཀྱི་ལུས་ནི་མི་སྣང་བྱས། ། ཨོཾ་ཙྪིནྡྷ་ཙྪིནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ཧ་ན་ཧ་ན། དཱིཔྟ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་བཞིན་པདྨའི་རིགས་འབྱུང་བའི། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་སྤྲོས་ནས་ཀྱང་། ། སྔོན་བཞིན་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི། ། ཁ་རུ་སྔགས་འདིས་གདབ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཕུར་པ་ཧཱུྃ་ཕཊ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དེ་བཞིན་སྤྲོ། ། དེ་ཡིས་མི་བསྐྱོད་ཐུགས་ཀ་རུ། ། སྔགས་འདི་ཡིས་ནི་གདབ་པའོ། །

In that regard, the music arises. If one is deluded regarding the nature of the two, one's life-force will be exhausted therein. If one has not performed the preliminary practices, they should be punished with the rod. One should become wrathful together with the maṇḍala, abiding in the midst of a mass of black fire. Possessing the approach and other stages, one should make the mudrā non-dual. By means of the emanations previously described, the permanent ones and so forth abiding in their own elements, possessing their respective colors, are summoned with a hook. Having placed them upon the sun in the secret place of the mudrā, within a triangular fire maṇḍala, one should visualize them trembling with fear due to the samaya. Then, one's own kind, possessing the light of a hundred billion suns, is placed within an opened lotus and entwined with one another. From the source of the Tathāgata family, Yamāntaka, as before, is blue in the upper body, radiant, and in the lower body has the form of a single-pointed [vajra]; he should be emanated from the vajra. With that, by striking the crowns of those permanent ones with this mantra, they are made invisible like a body of mantra reduced to ash by the wind. OṂ CCHINDHA CCHINDHA HANA HANA HANA HANA DĪPTA VAJRA CAKRA HŪṂ PHAṬ. Likewise, having emanated Padmāntaka from the Padma family, one should strike the mouth of Amitābha as before with this mantra: OṂ HRĪḤ PHURBA HŪṂ PHAṬ. Likewise, emanate Prajñāntaka from the Vajra family; with that, one should strike the heart of Akṣobhya with this mantra.

ཨོཾ་ཨཱཿ བཛྲ་ར་ཙ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་བཅུག་པའི། ། སྔགས་འདི་བསྐུལ་ནས་དེ་ཡིས་བཏབ། ། རྟོག་པ་ལས་བྱུང་ཇི་སྙེད་པ། ། བསལ་བས་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་སོགས་བཅོམ། ། ཏཏ་ཀུ་ལ་ན་ཤྭ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། བཏབ་པ་ཙམ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་གསུམ། ། སྐུ་གསུམ་དྲི་མེད་ལས་བྱུང་བའི། ། དམ་ཚིག་མཆོག་གིས་ལྡང་བར་འགྱུར། ། ཡང་ན་འཆི་བའི་གནས་སུ་འགྱུར། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཆོ་ག་ལེགས་པར་བྱས་ནས་ནི། ། མཁའ་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་མཐའ་ཀླས་པར། ། འདེབས་པར་གྱུར་པ་གདོན་མི་ཟ། ། བསྒྲུབ་བྱ་དེ་དག་ཞི་བའི་ཕྱིར། ། བསྡུ་དང་སྤྲོ་བའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་། ། ཕུར་བུ་སྔགས་ཀྱིས་ཕྱུང་ནས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་ཙམ་དུ་གནས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷ་རོ་ཨཱཛྙཱ་ཨུད་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷ་རོ་ཨཱཛྙཱ་ཨུད་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿསརྦ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཀ་ན་བུདྡྷ་ས་ཏེ་ན་བཛྲ་དི་ཏ་ཨ་བཛྲ་ཡ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿསརྦ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཀ་ན་དྷརྨྨཱ་ས་ཏེ་བཛྲ་དི་ཏ་ཨ་བཛྲ་ཡ་ཧཱུྃ། ཨོཾ་ཨཱཿསརྦ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཀ་ན་སཾ་གྷ་ས་ཏེ་ན་བཛྲ་དི་ཏ་ཨ་བཛྲ་ཡ་ཧཱུྃ། ཡེ་ཤེས་མར་མེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ། ། རང་གི་མི་ཤེས་དབྱེར་མེད་བྱས། དབུགས་འབྱིན་མཆོག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་མ་ལུས་བརྩམ། ། དཔུང་རྐྱང་མགུལ་པ་ནས་འཁྱུད་པས། ། མི་གཡོ་སྐྲ་བཟུང་བརླ་གཉིས་པར། ། བལྟས་ཏེ་སིང་སྒྲའི་གླུ་བླངས་ནས། ། བུང་བ་ལྟ་བུར་རྩེ་བར་བྱ། ། འགྱིང་བག་སྟབས་ཀྱིས་འཁྱུད་ནས་ནི། ། གཡོན་གྱི་སྤྱི་བོ་ནས་བཟུང་ནས། ། གཡས་ཀྱི་ཀོ་སྐོ་བསྟེན་ནས་ནི། ། མ་མཆུ་སྦྲང་རྩི་གཞིབ་པར་བྱ། ། གཞིབ་ཅིང་སིད་ཅེས་རབ་བརྗོད་པས། །

OṂ ĀḤ VAJRA RĀJA HŪṂ PHAṬ. Having invoked this mantra, which is interspersed with the three syllables, one strikes with it. By clearing away all that arises from conceptual thought, the obscurations to knowledge and so forth are destroyed. TAT KULA NĀŚAKĪLAYA HŪṂ PHAṬ. Merely by striking, the three vajras arise through the supreme samaya born from the stainless three kāyas. Alternatively, they will be in the state of death. Having properly performed the ritual through the union of body, speech, and mind, there is no doubt that one will strike throughout the infinite vajra expanse of space. For the sake of pacifying those objects of accomplishment, by means of gathering and radiating, one should extract the kīla with the mantra and cause it to abide as mere wisdom. OṂ ĀḤ VAJRA DHARO ĀJÑĀ UDKĪLAYA HŪṂ. OṂ VAJRA DHARO ĀJÑĀ UDKĪLAYA HŪṂ. OṂ ĀḤ SARVA KĪLAYA KANA BUDDHA SATVEBHYO VAJRA DITA A VAJRAYA HŪṂ. OṂ ĀḤ SARVA KĪLAYA KANA DHARMA SATVEBHYO VAJRA DITA A VAJRAYA HŪṂ. OṂ ĀḤ SARVA KĪLAYA KANA SAṂGHA SATVEBHYO VAJRA DITA A VAJRAYA HŪṂ. In the manner of a wisdom lamp, one makes one’s own ignorance inseparable. Together with the supreme consolation, one should undertake this ritual in its entirety. Embracing the single shoulder and the neck, looking at the two thighs while holding the hair of the Immovable One, one should play like a bee, singing a whistling song. Embracing with a haughty posture, holding the crown of the left head and leaning against the right cheek, one should suck the honey of the lower lip. Sucking and uttering the sound "SIT," one should proceed.

འགྲམ་གཉིས་སུ་ནི་འོ་བྱ་ཞིང་། ། དཔུང་པའི་བར་དུ་རབ་བྱས་ལ། ། ཁ་ཡིས་དེ་ལ་རྩེ་བར་བྱ། ། རྣ་བ་དེ་བཞིན་མཆན་ཁུང་དང་། ། མགྲིན་པའི་གློ་དང་སུམ་མདོ་རྣམས། ། སེན་མོས་རེ་མོས་གདབ་བྱ་ཞིང་། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱུག་པར་བྱ། ། གཡོན་གྱིས་པདྨ་མཉེ་བ་དང་། ། ལག་གཉིས་སྦྱོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། རྡོ་རྗེ་གཡོན་གྱིས་སོར་མོ་གསུམ། ། ཆོས་འབྱུང་ནང་དུ་བྲུད་ཅིང་རྩེ། ། བསྙེན་དང་ཉེར་བསྒྲུབ་སྒྲུབ་པ་ཡིས། ། འདི་ལྟར་བསྐྱོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སྙིང་འདར་དྲན་པ་ཉམས་པར་འགྱུར། ། སྤྱི་བོ་སྐྲ་བཀྲོལ་གོས་འདོར་བྱེད། ། དངུལ་ཆུ་ཐིགས་པས་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། བརྟན་པའི་ངང་ཚུལ་ཤོར་ནས་ནི། ། བ་སྤུ་རྣམས་ཀྱང་གཡོ་བར་བྱེད། ། དམར་བའི་མིག་ནི་ཕྲ་བས་བལྟ། ། བདག་ཉིད་བསྒྲུབ་པ་ལ་གནས་ན། ། ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་རིགས་ཅན་འཆར། ། རྩེ་གཅིག་ཡིད་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པར། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བརྟག་པར་བྱ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་གཏོགས་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ལྷན་ཅིག་དུས་ནི་བདུན་དུ་བརྟག། བྱིན་བརླབས་དེའམ་དེ་སྔོན་དུ། ། མངོན་དུ་བྱེད་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནུབ་ནས་ནི། ། བསྒྲུབ་པ་ཀུན་དུ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཉི་མ་བདུན་གྱིས་འགྲུབ་འགྱུར་བ། ། སྐྱ་རེངས་འཆར་བའི་དུས་ནའོ། ། དེ་རུ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བདག། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐབས་བྱས་ཐོབ། ། དེ་ནི་སྐུ་གསུམ་མཆོག་སྦྱིན་པ། ། སངས་རྒྱས་མཚན་གྱིས་མཚན་པར་འགྱུར། ། དཔག་ཚད་བྱེ་བའི་ཚད་ཙམ་དུ། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱང་སྣང་བར་བྱེད། ། དེ་ཉིད་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་ཐོབ། །

Kissing both cheeks, one should press between the shoulders and play with the mouth. Likewise, the ears, the armpits, the sides of the neck, and the junction of the three channels should be scratched with the fingernails in turn and repeatedly rubbed. With the left hand, one should massage the lotus; within the maṇḍala of the union of the two hands, the three fingers of the vajra should rub and play within the source of phenomena (dharmodaya). Through the stages of approach, near-attainment, and attainment, by merely moving in this way, the heart trembles and mindfulness is lost. The hair on the crown is loosened and the clothes are cast off; it is completely pervaded by drops of mercury. Having lost their stable nature, even the body hairs quiver. With red eyes, one gazes with a focused look. If one abides in the practice of self-attainment, one of the moon-like families will appear. With a one-pointed mind, without conceptual elaboration, one should examine again and again. Except for the ḍākinī, one should examine the mudrā together for seven times. Whether through that very blessing or previously, there is no doubt that it will be manifested. After the vajra sun has set, one should begin the practice. Success will be achieved in seven days at the time of dawn. Therein is the self of all buddhas, the abode of the great Vajradhara. It is the dharmatā of all phenomena, attained through the skillful means of all buddhas. That is the bestower of the supreme three bodies; one will be marked by the marks of a buddha. Its light will illuminate for a measure of ten million yojanas. One will attain that very authentic wisdom.

གཟུགས་བརྙན་བདག་ཉིད་སྤྱི་གཟུགས་ཀྱིས། ། འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་མཐའ་ཡས་ཁམས། ། འགྲོ་བའི་ཕན་དོན་མཛད་པའོ། ། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་གནས་ཀྱི་བར། ། སྦྱོར་བ་བདུན་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། རོ་མྱང་མཚན་ཉིད་བརྒྱན་བརྙེས་ནས། ། བླ་ན་མེད་པར་གྱུར་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ། ། གང་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། དངོས་པོ་དེ་དག་ངོ་བོ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་བརྗོད་པར་རིགས། ། ཐོག་དང་ཐ་མ་མེད་ཞི་བ། ། དངོས་པོ་དངོས་མེད་ཟད་པའི་གཙོ། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་མི་ཕྱེད་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་གསུངས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དེའི་ནང་དུ་ནི། ། བདག་པོ་འགའ་ཡང་མི་དམིགས་སོ། ། དེ་ཡི་གཉེན་པོ་རྣམ་གསུམ་ལ། ། ཐ་དད་དབྱེ་བར་རྣམ་པར་རྟོག། དེ་ཡང་རང་བཞིན་ལ་མི་དམིགས། ། འོད་གསལ་སེམས་ནི་དག་པ་ལ། ། གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ། དོན་གཞན་འགྱུར་བ་ཡང་མི་དམིགས། ། སྒྱུ་མ་ཙམ་གྱི་སེམས་དེ་ནི། ། དག་དང་མ་དག་གཉིས་མི་རུང་། ། དེ་བས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་ངེས་པའོ། ། དེ་ཡི་དེ་བཞིན་ཉིད་ངོ་བོ། ། གང་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། མ་འབྲེལ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། ཀུན་རྟོག་ཡང་ནི་སྙམ་མི་སེམས། ། ནམ་མཁའ་རྟག་མེད་བལྟར་མི་སྣང་། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཆོས་རྣམས་སྐུ་གསུམ་མཉམ་པ་སྟེ། ། གང་ཡིན་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོའོ། ། སེམས་དེ་དེ་བཞིན་ཉིད་གནས་ལ། ། དེ་ནི་ཁམས་གསུམ་གནས་མ་ཡིན། ། མི་གནས་དེ་ནི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི། ། སྐྱེ་མེད་ངོ་བོ་མེད་པའོ། །

By the universal form of the reflected self, the three wheels act for the benefit of beings throughout the infinite realms. As long as saṃsāra endures, Vajrasattva, endowed with the seven applications, having attained the ornaments of the characteristics of savoring, becomes unsurpassed. The extensive ritual for accomplishing the siddhis of the two types of yogins has been explained. Because the essence of those entities, together with their causes, is bodhicitta, it is appropriate to describe its nature. Without beginning or end, peaceful, the sovereign in which existence and non-existence are exhausted, the indivisibility of emptiness and compassion is taught to be bodhicitta. Within that bodhicitta, no master whatsoever is observed. Regarding its three antidotes, one conceptualizes distinct divisions; yet even those are not observed in its nature. Because the luminous mind is pure and free from being one or many, no other shifting object is observed. That mind, which is a mere illusion, is incompatible with being either pure or impure. Therefore, it is certain that bodhicitta is naturally pure. Its suchness-essence is not connected to anything, nor is it disconnected. One does not even think of it as conceptualization; like the sky, it is eternal, non-existent, and invisible. All phenomena are likewise so. All phenomena are equal in the three kāyas, which is the essence of the mind. That mind abides in suchness; it does not abide in the three realms. Not abiding, it is the unborn essence, devoid of intrinsic nature.

ཡིན་ཡང་བདེ་གཤེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དེ། ། རྒྱུ་གསུམ་མི་གནས་ཆོས་དེ་ནི། ། སྐྱེ་མེད་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་གནས། ། སད་དང་རྨི་ལམ་དབྱེར་མེད་པས། ། འདས་པ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྟེ། ད་ལྟར་བྱུང་བ་རྨི་ལམ་འདྲ། ། མ་འོངས་རྨི་ལམ་ལས་བྱུང་བའོ། ། བདེ་གཤེགས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཇི་སྙེད་པ། ། རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་བདག་མེད་དེ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་དེ་བཞིན་ནོ། ། དཔེར་ན་ཡིད་བཞིན་རིན་པོ་ཆེ། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རབ་བྲལ་ཡང་། ། སྐལ་བ་ལྡན་པའི་སེམས་དབང་གིས། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ལས། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་ན། ། ནམ་མཁའ་རྗེས་འབྲང་ཆོས་རྣམས་ལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་རྗེས་སུ་འབྲང་། ། དེ་བས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ལ་གནས། ། དེ་ནི་ཁམས་གསུམ་མི་གནས་སོ། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དག་པའི་ཕྱིར། ། དེ་བཞིན་གཅིག་ལ་གཅིག་མི་གནས། ། དེ་དག་དེ་བཞིན་ཉིད་གནས་པས། ། དེ་ནི་སྨྲ་བརྗོད་ཡུལ་ལས་འདས། ། དེ་འདྲའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ནི། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་རབ་སྦྱོར་ཞིང་། ། གཞན་ཡང་བདག་པོ་འདི་སྙམ་དུ། ། སྐུ་མི་འགྱུར་བ་འདི་སྙམ་དུ། ། གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་མེད། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་རྟོག་ལས་བྱུང་། ། ལོག་པ་དག་ཏུ་འཛིན་སྙམ་ནས། ། བདག་གཅིག་སྟོན་པ་མི་གསུང་བཞུགས། ། དེ་ནས་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་སོགས། ། དེ་ཡི་གཉིས་པ་དགག་པའི་ཕྱིར། ། བདེ་བར་གཤེགས་ལ་ཡང་ཞུས་པ། ། གསུང་ལ་ལོག་འབྱུང་མི་བརྟག་གསོལ། །

Nevertheless, it is the very cause from which the wisdom of all Sugatas arises. That dharma which does not abide in the three causes is the source from which unborn wisdom emerges. Because waking and dreaming are inseparable, the past is like a dream, the present is like a dream, and the future arises from dreams. As many Sugatas, Bodhisattvas, and sentient beings as there may be, they are selfless like a dream and likewise like an illusion. For example, although the wish-fulfilling jewel is utterly free from conceptual thought, all desires arise through the power of the minds of those who are fortunate. Likewise, because all dharmas arise from that bodhicitta, the dharmas of the Buddha follow after the dharmas that follow space. Therefore, all accomplishments and all the dharmas of the Buddha abide in body, speech, and mind; yet they do not abide in the three realms. Because they are pure like space, they do not abide within one another. Since they abide in suchness, they transcend the domain of speech and expression. Applying one’s own wisdom to suchness, the Lord [the Buddha] thought: "The body is unchanging; the nature of speech and mind does not exist. The vajra of space arises from conceptualization." Thinking that they might grasp at these as false, the Teacher remained silent. Then, Mañjughoṣa and the others, in order to refute that second [position], requested the Sugata: "Please do not consider that false speech has arisen."

ཅི་ཕྱིར་སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་ལྟར། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བས་མཛད་པར་རིགས། ། ཡོད་དེ་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ། ། ཡང་དག་མངོན་ཤེས་མ་ཐོབ་པས། ། ཀུན་རྫོབ་རྒྱུན་ལ་འཁྲུལ་པས་ན། ། བདག་པོ་འདི་ཡིས་ཤེས་ནས་སམ། ། ཡང་ན་མི་སེམས་འཆད་དོ་སེམས། ། དེ་བས་ལོག་འབྱུང་བཀག་པའོ། ། སྐྱེ་མེད་རྡོ་རྗེ་མངོན་བྱང་ཆུབ། ། ངོ་བོ་མེད་པ་མི་འགྱུར་བ། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་ཤེས། ། དེས་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཁྱབ། ། དེས་ན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེའི་གནས་ཐོབ་པས། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ། ། དེ་བླངས་དེ་ནི་ཐོབ་པའོ། ། དེ་བས་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། ངོ་བོ་ཉིད་བདག་གནས་མེད་ལ། ། ཆོས་དབྱིངས་ཤེས་རབ་གནས་སུ་རྟོག། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་ལྟར་སྨྲས་པ། ། སྨྲ་སྟེ་སྨྲ་བ་ཡང་མ་ཡིན། ། སྔོན་བཞིན་ཐམས་ཅད་མཁའ་ལ་གནས། ། ནམ་མཁའ་གང་དུ་མི་གནས་པས། ། དེ་ནི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་དབྱིངས། ། དེ་རུ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་རྒྱན། ། དབྱེར་མེད་པ་ཡིས་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྒོམ་པས། ། རྣམ་དག་གསང་བའི་ཡི་གེ་གསུམ། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། དད་པའི་འབྲས་བུ་རྫོགས་པར་འགྱུར། ། གང་ཕྱིར་བུད་མེད་སྐྱེས་པ་དང་། ། མ་ནིང་གསལ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཡི་གེ་གསུམ་སྡུད་དེ་ཡི་ཕྱིར། ། དེ་ནི་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོའོ། ། དངོས་པོ་གཟུགས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་། ། སྒྲ་གྲག་པ་ནི་ཇི་སྙེད་དང་། ། བསམ་རྟོག་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀུན། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་སྡུད་པའོ། །

Why is it appropriate for Vajradhara to act just as the Victors of the past did? Because Brahmā and the others have not attained authentic clairvoyance and are thus deluded regarding the continuum of the conventional, does this Lord [Vajradhara] know this, or does he teach without thinking? Therefore, the arising of error is blocked. The unborn vajra is manifest awakening; it is essence-less and unchanging. Even the Sugatas do not know it, yet it pervades all sentient beings. Therefore, because they all attain the state of the vajra of awakening, the Buddha possesses great miraculous power; by taking that, it is attained. Thus, all these phenomena are without a self-nature or a fixed location; they are realized as the expanse of reality and the abode of insight. As it was spoken from the vajra: "It is spoken, yet it is not spoken." As before, everything abides in space; since space abides nowhere, that is the expanse of natural luminosity. Therein, one should meditate on the inseparability of the ornaments of the authentic conventional. That is the meditation on the bodhicitta of all the Buddhas. By meditating on bodhicitta in that way, the three pure secret syllables—the Dharma, Enjoyment, and Emanation bodies—will be perfected as the fruit of faith. Because women, men, and hermaphrodites are all included within the three syllables, it is the sovereign of all. All material forms, all sounds that resound, and all thoughts and conceptualizations without exception are the gathering of the three vajras.

དེ་འདྲའི་དེ་ཉིད་གསུམ་པོས་ནི། ། ཀུན་ཁྱབ་གཞན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། ། ཉག་གཅིག་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་པས། ། དེ་ནི་གསང་བའི་ཡི་གེའོ། ། དེ་བས་རྫོགས་ལྡན་ལ་སོགས་པར། ། དེ་ནི་སྣོད་ནི་མ་གཟིགས་པས། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་དེ་ཡི་ཚེ། ། དེ་འགྱུར་གསང་བའི་དོན་མ་བཤད། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པས། ། བསྐལ་པར་འབད་ཀྱང་མི་བརྙེས་པ། ། གསང་བའི་དོན་འདིས་ཚེ་འདི་ལ། ། སྐད་ཅིག་ཐང་ཅིག་ཡུད་ཙམ་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཆེ། ། སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་སངས་རྒྱས་མཆོག། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཀུན་གྱི་གནས། ། བླ་ན་མེད་པ་དེས་འགྱུར་རོ། ། གོང་གསུངས་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀུན། ། འདི་ཡི་སྣོད་མ་ཡིན་ཐོས་ནས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། སྙིང་རྗེ་གར་གྱིས་དེ་དག་དུས། ། དོན་དེ་ཟབ་མོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། གསང་བའི་ཡི་གེ་རྣམ་དག་པས། ། ཐུན་མོང་གི་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཏེ། ། དེ་བས་བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས་བཀག། དུས་འདིར་བདག་ཅག་སྣོད་དུ་གྱུར། ། དེ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ཉེར་བླངས་པས། ། སྐུ་གསུམ་རྡོ་རྗེའི་ཆོས་ཉིད་དེ། ། འགའ་འགས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་དངོས་པོ་རྣམས། ། རྣམ་པ་བཞི་རུ་ཡང་དག་དབྱེ། ། སྐྱེས་བུ་ལམ་དང་དེ་སྔོན་འགྲོ། ། ལམ་གྱིས་བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་བུའོ། ། སྐྱེས་བུ་གསུམ་དེ་དང་པོ་དང་། ། ཅུང་ཟད་ཙམ་དང་ཡེ་ཤེས་ཐོབ། ། བསྙེན་པ་ཐུན་མོང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི། ། བསྒྲུབ་ལ་འཇུག་པའི་སྐྱེས་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་བསྟན་པ་ཡི། ། ལམ་གྱི་རིམ་པ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། ། བསྐྱེད་པ་ཡི་ནི་རིམ་པ་དང་། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ཁོ་ནའོ། །

These three such realities are all-pervasive and are not the domain of others; because they are the domain of the realization of the single [essence], they are the secret syllables. Therefore, because he did not see a suitable vessel during the Kṛtayuga and other ages, Vajradhara at that time did not explain that secret meaning. That which cannot be found even by striving for an eon through the Perfection of Wisdom and so forth, this secret meaning, in this very life, in a single instant, a moment, or a brief flash, becomes the supreme Buddha—the great enlightenment of all Buddhas, the inseparable three bodies, the abode of all Vajradharas, the unsurpassed. Having heard that all those aforementioned sentient beings were not vessels for this, the Bodhisattvas, the great beings, moved by the dance of compassion, in order to teach that profound meaning, through the pure secret syllables, [taught that] the common suffering was therefore prohibited by the Sugatas. "At this time we have become vessels; by taking up its nature of phenomena (dharmatā), the vajra nature of the three bodies will be realized by some." Thus, the entities of the teaching are correctly divided into four aspects: the person, the path, its preliminaries, and the result accomplished by the path. Regarding the three types of persons: the first is the beginner, the second is the one who has attained a slight [realization], and the third is the one who has attained primordial wisdom (jñāna). The person who engages in the practice of the common and the other [uncommon] approach is the one who enters the accomplishment. The stages of the path taught by the Vajra-holder are of two types: the generation stage (utpattikrama) and the completion stage (niṣpannakrama) alone.

བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་བསྙེན་པ་དང་། ། ཐུན་མོང་ཐུན་མིན་སྒྲུབ་པ་ལ། ། སྣོད་དག་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་གསུམ། ། བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ཇི་སྙེད་པའོ། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་རྣལ་འབྱོར་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ལས་སྐྱེས་ཆོས་ཐམས་ཅད། ། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་འདྲར་བསྒྲུབ་པ། ། རང་བཞིན་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ཡི་སྔོན་འགྲོ་རྣམ་གསུམ་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནི་དམ་ཚིག་དང་། ། དེ་ཡི་བསྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བས་རབ་ཏུ་གསུངས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་སྟེ་རི་མོ་དང་། ། ལུས་དང་བྱང་སེམས་བྷ་ག་སྟེ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། ཐོབ་བྱེད་གནས་སུ་ཡང་དག་བཤད། ། དམ་ཚིག་ལ་ནི་རྣམ་གཉིས་ཏེ། ། ཐུན་མོང་སྡོམ་པར་བསྟན་པ་དང་། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་སྡོམ་པའོ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་རྣམ་གསུམ་སྟེ། ། སྤང་བའི་དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་དང་། ། བཟའ་དང་བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་སྙིང་པོ་སྡོམ་པ་སྟེ། ། སྣོད་སོགས་རྐྱེན་དུ་ཡང་དག་བཤད། ། དབང་གི་རྣམ་པ་གསུམ་དག་སྟེ། ། བུམ་པའི་དབང་གི་དང་པོ་དང་། ། གཉིས་པ་ལ་ནི་གསང་བའི་དབང་། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གསུམ་པའོ། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་བཞི་པ་ཡང་། ། བླ་མ་དམ་པའི་ཞལ་ལས་ནི། ། ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པ་གསུམ། ། ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་ཁྱབ་པའོ། ། འབྲས་བུ་ལ་ནི་རྣམ་གཉིས་ཏེ། ། ཐུན་མོང་གི་ནི་གྲུབ་པ་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་པའོ། ། ཐུན་མོང་གྲུབ་པ་རྣམ་པ་བརྒྱད། ། རིག་འཛིན་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ། ། མངག་གཞུག་སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། ། ཨ་ཛ་ལས་ཀྱི་དབྱེ་བའོ། ། ཅིག་ཤོས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་དང་དེ་རུ་རབ་བསྟན་པའི། །

The generation stage consists of the approach and the common and uncommon accomplishments. The stages of the vessel’s arising are three, which are as many as the stages of meditation. The completion stage consists of yoga and the accomplishment of all phenomena born from the mudrā as being like illusions and so forth; this is the yoga of the natural state. Its preliminaries are threefold: the maṇḍala, the samaya, and the essential nature of its accomplishment, as Vajradhara has thoroughly taught. There are four maṇḍalas: the drawn, the body, the bodhicitta, and the bhaga; these are correctly explained as the locations for attaining the five wisdoms and so forth. Regarding the samaya, there are two types: the vows taught as common and the uncommon vows. The uncommon are threefold: the vows of the samaya of abandonment, the vows of the samaya of eating and guarding, and the vows of the essence of yoga; these are correctly explained as the conditions for the vessel and so forth. There are three types of empowerment: the first is the vase empowerment, the second is the secret empowerment, and the third is the wisdom-knowledge empowerment. Likewise, the fourth is also obtained from the mouth of the sublime guru; it is threefold and all-pervasive. Regarding the result, there are two types: the common accomplishments and the accomplishment of Mahāmudrā. The common accomplishments are eightfold: the vidyādhara, the five superknowledges, the special messengers, the mantras, and the divisions of the aja activities. The other is the three vajras, which are taught in their respective places.

སངས་རྒྱས་ཉིད་གྲུབ་དངོས་གྲུབ་ནི། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་དབང་ཐོབ་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་རྣམས་ཀུན། ། ཚུལ་འདི་ལས་ནི་མ་འདས་པས། ། ཤེས་རབ་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། འདི་རྣམས་ཁོ་ན་བསྒྲེ་བར་བྱ། ། གསང་དང་རབ་གསང་ཤིན་ཏུ་གསང་། ། གསང་བ་འདུས་པ་ཞེས་བྱའི་རྒྱུད། ། ཕྲ་ཞིང་ཤེས་དཀའ་བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་འདི་རྟོག་བྲལ་དཔྱད་ལས་འདས། ། འོན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱི་བླ་མེད་ཐུགས་རྗེ་ཉི་ཟེར་གྱིས། ། བསྐལ་པར་འདུས་བྱས་པ་ཡི་མུན་པ་ཀུན་བསལ་བདེ་གཤེགས་སྤྱོད་ཡུལ་བསྟན། ། བདག་གིས་ཅུང་ཟད་རྟོགས་ནས་དང་པོ་གྲོགས་མཆོག་བཟང་པོ་གསང་བ་དང་། ། ཀོ་ས་ལ་ཡི་གྲོགས་མཆོག་དྲི་མེད་པ་ཡི་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་དང་། ། ཤེས་རབ་ལྷ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲོགས་མཆོག་པཉྩ་ལ་ཡི་དུར་ཁྲོད་གནས། ། ལེགས་པའི་ཚུལ་མང་ཤྲི་ན་ལེནྡྲ་ཡི་གཙུག་ལག་ཁང་གནས་ཏེ། ། དགེ་བའི་སྤུན་གྱིས་གསོལ་བཏབ་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་བློ་དམན་པས། ། ཚོགས་ནི་ཆུང་ངུས་རྟོགས་པར་བྱ་ཕྱིར་ང་རྒྱལ་མ་ཡིན་དད་པ་ཡིས། ། བསྡུས་པའི་དོན་དང་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་འདི་འབད་པས་སེམས་ཁྲལ་ཆེར་བྱས་ལ། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་དཔའ་བོ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་བཟོད་པར་མཛོད། ། དེ་ལྟར་བྱས་པ་ལས་བྱུང་དགེ་བ་དྲི་མེད་དེ་ཡིས་འགྲོ་བ་རྣམས། ། འདི་གཞུང་རིམ་པས་ཚོགས་ནི་རབ་རྫོགས་རིག་འཛིན་ལ་སོགས་གསུམ་གྱིས་ནི། ། ཐ་མལ་པ་ཡི་སྐད་ཅིག་སོགས་བསྒྲེས་དེ་འགག་དེ་ཡིས་བཟློག་བྱ་སྟེ། ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ཐོབ་ནས་བདུད་ལས་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག།

The accomplishment of buddhahood itself is the attainment of mastery over authentic wisdom. Since all the tantras of Mahāyoga do not transcend this method, those endowed with insight should apply this very approach to them. The Guhyasamāja, known as the "Secret, Most Secret, and Utterly Secret" tantra, is subtle, difficult to understand, and the domain of the Sugatas; it is free from conceptualization and beyond analysis. Nevertheless, by the sunbeams of the unsurpassed compassion of the master Buddhajñānapāda, the darkness accumulated over aeons was dispelled, and the sphere of the Sugatas was revealed. Having understood a small portion of it, I first [taught it to] my supreme friend, the excellent Guhya, and the supreme friend of Kosala, the stainless Bhadra. Then, to the supreme friend known as Prajñādevī, who dwelt in the Pañcāla charnel ground, and to many of the virtuous ones residing at the monastery of Śrī Nālandā, I was requested by my spiritual brothers. For the sake of those with inferior intellects to understand this King of Tantras with little effort, and out of faith rather than pride, I have exerted great mental labor to compose this summary of the meaning and the means of accomplishment. May the Buddhas and other heroic scholars grant me their forbearance. By the stainless virtue arising from this work, may all beings gradually complete the accumulations through the three levels of Vidyādhara and so forth. By reversing the ordinary moments of existence and the like, and having attained the state of Vajradhara through their own mudrā, may they be victorious over the māras.

དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བའི་གཏེར་ཞེས་བྱ་བ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བི་ཏ་པཱ་དས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཀ་མ་ལ་གུ་ཧྱ་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ལྷ་བཙན་པོ་མངའ་བདག་ལྷ་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

The Śrī-Guhyasamāja-sādhana-nāma-siddhi-sambhava-nidhi, composed by the great master Vitapāda, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Kamalaguhyapa and the Tibetan translator, the divine sovereign, the lord Lha Ye-shes rgyal-mtshan.