A Maṇḍala Ritual for the Glorious Guhyasamāja

#༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་གུ་ཧྱ་ས་མཱ་#ཛ་མཎྜལ་བི་དྷི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཤེས་བྱ་སོགས་སྒྲིབ་ལས་ངེས་གྲོལ། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་ལྡན། ། འཇམ་དཔལ་གསང་བའི་འཁོར་ལོ་མཆོག། བཏུད་དེ་བདག་དྲན་ཕྱིར་དེ་བཤད། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་གཞུང་དམ་པ། ། འཁོར་ལོའི་མན་ངག་རིམ་པ་འདིས། ། ཆུ་ཐོག་རྗེས་གནང་ཐ་མ་ཡིས། ། གང་ཞིག་དབང་བསྐུར་དེ་ནས་བླང་། ། གསང་བའི་འཁོར་འདིར་དེ་ཉིད་ཐོབ། ། གསང་དང་ཤེས་རབ་དབང་བསྐུར་བས། ། གསང་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་ཤེས། ། ཐེག་གསུམ་དགོངས་པའི་དེ་ཉིད་ཤེས། ། རིགས་#དང་སྙིང་པོ་སྔགས་ཕྱག་རྒྱ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གསུམ་དག་དང་། ། ཐུན་མོང་ཅིག་ཤོས་དངོས་གྲུབ་དང་། ། རྒྱུད་གཞུང་གི་ནི་རྣམ་#དབྱེ་ཤེས། ། དམ་ཚིག་ལྡན་ཞིང་སྡོམ་ལ་# གནས། ། ཤེས་རབ་རྣལ་འབྱོར་ལ་རབ་བརྩོན། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མཁས། ། སེམས་ཅན་དོན་སྒྲུབ་འོས་པ་ཡིན། ། གཏོང་བརྟན་ལ་སོགས་ལྡན་གྱུར་ཀྱང་། ། སྔར་བཤད་ཡོན་ཏན་མི་ལྡན་ན། ། འདི་ནི་འགྲོ་དོན་འོས་མིན་ཏེ། ། དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་འདི་མཆོག་ཡིན། ། བརྩེར་ལྡན་བརྟུལ་ཞུགས་བཟང་བློས་#ལྡན། ། དད་ལྡན་ཟབ་མོ་དེ་ཉིད་ཤེས། ། རང་གི་འཁོར་གནས་སྔོན་བསྙེན་#པ། ། བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཡིད་དང་རྗེས་མཐུན་གནས་ལ་ལར། ། ཙནྡན་མཆོག་ལ་སོགས་པས་བྱུག། མེ་ཏོག་དྲི་བཟང་གཅལ་#བཀྲམ་པར། ། ནང་པར་དང་པོར་འདུག་ནས་ནི། ། རྣམ་ཐར་སྒོ་ནི་ལེགས་དག་ཕྱིར། །

In the language of India: Śrī-guhyasamāja-maṇḍala-vidhi-nāma. In the language of Tibet: Dpal gsang ba 'dus pa'i dkyil 'khor gyi cho ga zhes bya ba (The Ritual of the Maṇḍala of the Glorious Guhyasamāja). Homage to the Blessed One, Mañjuśrī-jñānasattva. Liberated from the obscurations of the knowable and so forth, Possessing the mirror-like wisdom and the rest, To the supreme secret wheel of Mañjuśrī, I bow; To aid my own recollection, I shall explain it. By this sequence of the oral instructions on the wheel Of the sublime scripture of the glorious Guhyasamāja, One who has received the final water and permission initiations Should then receive [the rest] from that [master]. In this secret wheel, one attains that very reality. Through the secret and wisdom initiations, One knows the secret and the wisdom yoga, that very reality. One knows the reality of the intent of the three vehicles, The families, the essence mantras, and the mudrās, The three types of meditative absorption, And the common and uncommon accomplishments; One knows the distinctions of the tantric scriptures. Possessing the samaya and abiding in the vows, Exerting oneself in the yoga of insight, Skilled in the application of mantra and tantra, Such a person is fit to accomplish the welfare of sentient beings. Even if one possesses generosity, stability, and so forth, If one lacks the qualities previously explained, This person is unfit for the benefit of beings; These qualities are the supreme [requirements]. Endowed with compassion, excellent conduct, and intelligence, Possessing faith and knowing the profound reality, Having first performed the preliminary service In one's own circle of residence, one should draw the maṇḍala. In a place that is pleasing to the mind, Anointed with the finest sandalwood and so forth, And strewn with fragrant flowers, Having sat down at the very beginning of the morning, For the sake of thoroughly purifying the doors of liberation,

སྙིང་གར་མཾ་ནི་འོད་འབར་བ། ། བསམས་ནས་དགེ་བ་མངོན་འཕེལ་ཕྱིར། ། བཤགས་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཕྱོགས་བཅུར་དུས་གསུམ་བྱུང་བ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མདུན་གནས་ཏེ། ། སྙིང་པོའི་འོད་བྱུང་གཟུགས་ལ་སོགས། ། མཆོད་པ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱ། ། རང་གི་ལོག་རྟོག་#ཙམ་ལས་བྱུང་། ། ཉེས་བྱས་དུས་གསུམ་བྱས་པ་རྣམས། ། རྨི་ལམ་རྨི་ལམ་སོགས་བཞིན་ཀུན། ། ལན་གསུམ་དག་ནི་འཆགས་པར་བགྱིད། ། རྫོགས་སངས་སྲས་མཆོག་འཕགས་རྣམས་དང་། ། གཞན་གྱི་དགེ་བ་དམ་པ་གང་། ། མ་ལུས་ལ་བདག་ཡི་རང་ཞིང་། ། རྫོགས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་རྗེས་བསྔོ་བགྱི། ། ཀུན་འདོད་དབུགས་འབྱིན་སྩོལ་མཛད་པའི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་བདག་བསྐུལ་བ། ། བསྟན་པ་ནམ་མཁའི་མཐའ་མཉམ་པ། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་སྡིག་མེད་སྣང་མཛོད། ། ཀུན་རྟོག་མ་ལུས་དག་གྱུར་ཅིང་#། ། རང་རིག་དགའ་བ་ཐུགས་ཆུད་ལ། ། རང་གཞན་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་སྩོལ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སེམས་མཆོག་དམ་ཆོས་མ་ལུས་པ། ། ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། དམ་པའི་ཕུན་ཚོགས་གནས་བསམ་ཡས། ། བདག་ནི་ཡང་དག་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། མི་ལྡོག་དབུགས་འབྱིན་འཐོབ་གྱུར་ཅིང་། ། རྒྱུ་མཐུན་ལ་སོགས་འབྲས་བུར་ལྡན། ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་ལས་བྱུང་ཉིད། ། ཚོགས་ལའང་བདག་ཉིད་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། ཐུབ་དབང་སྲས་ཀྱི་ལམ་གྱི་མཆོག། སྤྱོད་པ་ཐོག་མཐའ་མེད་རྟོགས་བྱེད། ། ཀུན་སངས་རྒྱས་བདག་བློ་མཆོག་གིས། ། དེ་བས་ད་ནི་གནས་པར་བགྱི། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་#སེལ། ། ཡེ་ཤེས་མཐའ་ཡས་བདུད་རྩིའི་གནས། ། འཁྲུལ་པའི་ལྟ་བ་རབ་རྟོགས་ཕྱིར། །

Visualizing a blazing maṃ at the heart, in order to increase virtue, one should perform the confession and so forth. Standing before the Buddhas who have appeared throughout the three times in the ten directions, one should offer the forms and so forth, arising from the light of the essence, according to the ritual. One should confess three times all misdeeds committed throughout the three times, which arise from nothing but one's own misconceptions, just like a dream or the like. I rejoice in all the sublime virtues of the perfect Buddhas, their supreme heirs, and the noble ones, and I dedicate them toward perfect enlightenment. I exhort all the Buddhas who grant the relief of all desires: may the teaching, equal to the limits of space, illuminate the entire world without sin. May all conceptual constructions be purified, and having realized the joy of self-awareness, may you grant the fruit of the welfare of self and others. I take refuge in the perfect Buddhas. I take refuge in the supreme mind, the holy Dharma in its entirety, which consists of scripture and realization, the inconceivable abode of sublime excellence. I take refuge in the Assembly, which grants the relief of non-retrogression and possesses the results such as the concordant cause, arising from the secret empowerment. I shall now abide in the supreme path of the Sons of the Lord of Sages, which realizes conduct without beginning or end, and through my supreme intellect, I shall become a Buddha for all. To perfectly clear away all obscurations, the source of infinite wisdom and nectar, and to thoroughly realize the view of delusion—

རྣམ་ཀུན་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མ་ཆགས་ཉིད། ། སོ་སོ་རང་རིག་ཆོས་ཡིན་ཕྱིར། ། སྟོང་པའི་ཡེ་ཤེས་བདག་ཅན་བདག། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ། ཧཱུཾ་མཛད་ཡང་ན་གཙུག་ཏོར་རམ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་ཉིད། ། ཁྲོ་བོའི་འཁོར་ལོར་གནས་སྲུང་ཕྱིར། ། བསམས་ལ་བགེགས་ནི་རབ་ཏུ་#གཞོམ། ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བསམས་ཏེ། ། ཟུར་གསུམ་དཀར་ཞིང་གྱེན་དཀར་གནས། ། ཕྱོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་སྣ་ཚོགས་འོད། ། མཁའ་ནང་འོག་པད་རྡོ་རྗེ་གནས། ། དེར་བྷྲཱུཾ་#འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་བའི། ། རིག་བཅས་རྣམ་སྣང་ལས་བྱུང་བ། ། སངས་རྒྱས་སྤྲོས་ཚོགས་མཁའ་ཁྱབ་པ། ། ཟུར་བཞི་ལ་སོགས་ཡང་དག་ལྡན། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལྷ་ཡི་གདན། ། ཟླ་བ་ཉི་མས་ལེགས་མནན་པ། ། རིན་ཆེན་དམ་པ་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན། ། གཞལ་ཡས་ཁང་པ་རབ་བསམ་བྱ། ། དབྱངས་ཡིག་མཚན་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཀ་སོགས་དཔེ་བྱད་འོད་ཟེར་ཅན། ། དབུས་མའི་ཟླ་བའི་#གདན་ལ་སེམས། ། ཡེ་ཤེས་ཟླ་བ་རྣམ་བསྒོམས་དེང་#། ། དང་པོའི་སྙིང་ལས་བྱུང་རྡོ་རྗེ། ། དམར་ཞིང་དང་པོའི་སྙིང་པོར་ལྡན། ། སྤྲུལ་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ནས། ། བདག་ཉིད་དེ་ཡི་ང་རྒྱལ་ལྡན། ། སྐུ་དང་ཞལ་མཆོག་ཤེལ་#ཟླ་འདྲ། ། གཡས་པ་སྔོ་#ལ་ཅིག་ཤོས་དམར། ། རྣམ་པ་ཀུན་མཆོག་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་། ། ཡོན་ཏན་ན་བཟའ་རྒྱན་#མཆོག་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལེགས་པར་བཞུགས། ། ཕྱག་གཉིས་ཤེས་རབ་མཆོག་ལ་འཁྱུད། ། ཕྱག་གཡས་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་སྟེ། ། གཡོན་ན་རིན་ཆེན་པདྨར་ལྡན། ། དཔལ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་ཉིད། །

In every way, generate the mind of awakening. The mind of awakening and buddhahood itself are non-attachment to cause and effect, for they are phenomena of individual self-cognition. I am the self of the wisdom of emptiness. Oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāv-ātmako ’haṃ. Visualize Hūṃkara, or the Uṣṇīṣa, or Vairocana and the others, abiding as the wheel of wrathful deities to protect the site; having meditated thus, utterly destroy the obstructors. Then, visualize the expanse of phenomena (dharmadhātu), a white triangle pointing upward, with various lights in the surrounding wheel. Within the sky, a lotus and vajra are situated below. There, from the syllable Bhrūṃ and the wheel, arises Vairocana together with the consorts; from him, a mass of emanated buddhas pervades the sky. It is perfectly endowed with four corners and so forth, with various lotuses as the seats of the deities, well-pressed by the moon and sun, and adorned with all the finest jewels. One should thoroughly visualize the celestial mansion. It is perfectly endowed with the vowels as the major marks and the consonants as the minor signs, possessing rays of light. In the center, upon a moon seat, one should meditate on the wisdom moon. Now, from the first heart, a vajra arises, red in color and endowed with the first essence. Having performed the benefit of beings through emanations, one possesses the pride of that very identity. The supreme body and faces are like crystal or the moon; the right is blue and the other is red. Possessing the excellence of all supreme aspects, endowed with the finest qualities, garments, and ornaments, one sits perfectly in the vajra posture, with two hands embracing the supreme wisdom consort. The right hand holds a vajra and a sword, while the left holds a jewel and a lotus. This is the glorious self of wisdom and method.

འགྲོ་བའི་ཕུན་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་གནས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་འོད་འཕྲོ་བར། ། བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ནས་འདོད་ཆགས་ཆེས་འདུལ་བའི། ། སྣོད་ཀྱི་#འཇིག་རྟེན་མཐོང་བ་དང་། ། དགའ་བའི་སྒྲ་ཡིས་རང་ནང་དུ། ། རྒྱལ་བའི་ཚོགས་རྣམས་གཞུག་#པར་བྱ། ། དེར་ནི་སྤྱན་སོགས་རིགས་# མཆོག་དང་། ། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། ལྷ་མོ་དགུ་རུ་ཕྱུང་ནས་ནི། ། རང་གི་རིག་པའི་ནང་དུ་གཞུག། རང་རིག་པདྨའི་ལྟེ་བ་རུ། ། རབ་དགའ་ལས་བྱུང་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། སྤྲུལ་ནས་འདིར་ནི་འགྲོ་བ་ཀུན། ། དབུགས་དབྱུང་#ཕྱིར་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། མཁའ་ཁྱབ་སངས་རྒྱས་བཤེས་གཉེན་མཆོག། རང་རྡོ་རྗེ་ནང་ཞུ་ལས་བྱུང་། ། མི་ལྡོག་ཕྱིར་དང་དེ་ཉིད་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་འབྲས་ཐོབ་#ཕྱིར་དབང་བསྐུར། ། དབུགས་ཕྱིར་#འགྲོ་བ་དེ་མཐོང་ནས། ། དེ་ཡི་དངོས་དབྱུང་ས་བོན་གྱིས། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕྱུང་ནས་ནི། ། འགྲོ་བ་སེམས་བདག་དངོས་ལས་བྱུང་། ། ས་ཡི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་དྲུག། མིག་སོགས་རང་གི་ངོ་བོར་བྱུང་། #། ཀྵིཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་གཾ་ཥྐཾ་གཞན་ཡང་། ། སཾ་ནི་རིམ་བཞིན་ས་བོན་ཡིན། ། གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་དྲུག། ཕྱི་ནང་བདག་ཉིད་ངོ་བོར་བྱུང་། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཁཾ་འདི་དང་། ། རིམ་གྱིས་ས་བོན་ཕྱི་རོལ་གནས། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་རིག་པ་དེ། ། ས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོར་བྱུང་། ། ལཾ་མཱཾ་#པཾ་ཏཱཾ་འདི་དག་གིས། ། འགྲོ་ཆོས་བདག་ཉིད་དེ་ཉིད་སྐྱེས། ། རྟག་པ་ལ་སོགས་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོའི་ངོ་བོར་བྱུང་། ། བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱིཾ་#ཁཾ་ཧཱུཾ་རྣམས་ཀྱིས། །

One should meditate on oneself as Samantabhadra, radiating light, the abode of the perfections of all beings. Then, seeing the world-vessel as the means to subdue great passion, one should cause the hosts of Victors to enter within oneself with the sound of joy. There, having emanated the nine goddesses—the supreme consorts of the families such as Locanā and the natures of the objects such as form—one should cause them to enter into one’s own awareness. At the center of the lotus of one’s own awareness, having manifested the maṇḍala arising from supreme joy, one should cause all beings to enter there in order to grant them relief. From the melting of one’s own vajra, the supreme Buddhas and spiritual friends, who pervade space, emerge. One confers empowerment in order to prevent regression and to attain the fruit of that very wisdom. Seeing those beings as they emerge, one emanates all sentient beings from the seed-syllables of their actual emergence. These beings arise from the nature of the mind of the world. The six, such as Kṣitigarbha, arise as the very essence of the eyes and so forth. KṢIṂ, JRĪṂ, KHAṂ, GAṂ, ṢKAṂ, and also SAṂ are, in sequence, the seed-syllables. The six, such as Rūpavajrā, arise as the essence of the internal and external. JAḤ, HŪṂ, BAṂ, HOḤ, and KHAṂ are the seed-syllables that abide externally in sequence. Those consorts, Locanā and so forth, arise as the essence of earth and the other elements. LAṂ, MĀṂ, PĀṂ, and TĀṂ—by these, the reality of the phenomena of the world is born. The perfect Buddhas, Vairocana and so forth, arise as the essence of the aggregates of form and so forth. BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, KHAṂ, and HŪṂ—by these...

ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་དབྱུང་། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿ#ཧཱུཾ་ཞེས་བྱའི། ། སེམས་ནི་འོད་ལྡན་ཧོཿ#གཉིས་སྤེལ། ། གསང་བའི་ཆུ་སྐྱེས་ཁོང་ནང་གནས། ། རྒྱུ་མཐུན་ཆུང་ངུ་དག་ཕྱིར་རོ། ། འདོད་ཆགས་མེ་དེ་འབར་བ་ཡིས། ། སྐུ་གཉིས་དག་ནི་ཞུ་བར་བྱས། ། བཤེས་མཆོག་ལྟར་སྣང་ཕྱོགས་ལྷ་མོ། ། གླུ་ཡི་གསོལ་བས་ལེགས་པར་བསྐུལ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ན་གནས་ཀྱི་#དབང་ཕྱུག་ཁྱོད་ནི་#རྡོ་རྗེའི་ཐུགས། ། དགའ་བ་#ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་འདོད་པས་བདག་ལ་བསྐྱབ་ཏུ་#གསོལ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སེམས་ཅན་ཡབ་ཆེན་གཉེན་མཆོག་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེའི་#སྐུ་ཁྱོད་བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་དོན་རབ་ཏུ་ཕན་པར་གཟིགས། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་ཆགས་པས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་# གསུང་སྟེ་ཀུན་ལ་ཕན་ཞིང་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། འཇིག་རྟེན་དག་གི་#དགོས་པའི་དོན་མཛད་པ་ལ་རྟག་ཏུ་བརྩོན། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སྤྱོད་པ་དྲི་མེད་ཀུན་དུ་བཟང་པོས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་# འདོད་པ་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕན་དོན་ཆེ། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་མཆོག་མཉམ་ཉིད་གཟིགས། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མང་པོའི་གཏེར་གྱུར་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། སློང་བར་བྱེད་པའི་(ངོར་,དོར་) བྱས་པས། །

All phenomena are perfectly extracted. Then, with the syllables OṂ ĀḤ HŪṂ, the mind, radiant and joined with two HOḤ syllables, abides within the interior of the secret lotus. This is for the sake of the minor concordant cause. By the blazing fire of passion, the two bodies are melted. The goddesses, appearing like supreme friends, properly exhort him with songs: "O Lord, Sovereign of the realm of sentient beings, you whose mind is the Vajra! For the sake of the great purpose of delightful joy, please protect me! O Protector, if you wish for me to remain alive today, O Great Father of sentient beings, supreme kinsman, please be pleased with me! O Vajra Body, you whose wheel of command benefits all sentient beings! For the sake of the Buddhas, you perceive the supreme purpose of enlightenment as the ultimate benefit. O Protector, if you wish for me to remain alive today, please be pleased with me through the passion of the passion-samaya! You are the Vajra Speech, beneficial to all and compassionate! You are ever diligent in accomplishing the necessary aims of the worlds. O Protector, if you wish for me to remain alive today, please be pleased with me through the stainless conduct of Samantabhadra! You are the Vajra Desire, the great benefit of the supreme samaya! You perceive the equality of the supreme lineage of the perfectly complete Buddhas. O Protector, if you wish for me to remain alive today, please be pleased with me, the treasury of many precious qualities! By making this request..."

ཞུ་བ་རྒུད་པ་ལྟར་མཐོང་སྟེ། ། དངོས་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟར་རིག་ནས། ། རང་སྔགས་དོན་དུ་སླར་ཡང་གྱུར། ། ཞལ་མཆོག་གུར་ཀུམ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གཡས་པ་སྔོ་ལ་ཅིག་ཤོས་དཀར། ། རྒྱན་དང་ཆ་ལུགས་གཞོན་ནུ་འདྲ། ། ཤེས་རབ་དགའ་བས་ཅིག་ཅར་མཛེས། ། རང་# སྣང་ཤེས་རབ་ལྡན་གྱུར་ཅིང་། ། ཕྱག་གཉིས་ཤེས་རབ་དམ་པ་འཁྱུད། ། རལ་གྲི་འོད་ལྡན་མདའ་ཡི་མཆོག། ཨུཏྤལ་སྔོན་གཞུ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་གྱི་སྤྲུལ་འཕྲོ་བས། ། འགྲོ་བ་གསུམ་གྱི་དོན་རྫོགས་པ། ། རང་གི་ས་བོན་མཚན་ལས་བྱུང་། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་རང་ཉིད་#འགྱུར། ། སྲིད་པར་ཆགས་པས་མཐའ་ཡས་ཤིང་། ། ཞི་བར་ཆགས་ན་འབྱོར་ཉམས་འགྱུར། ། སྒྱུ་མས་བསྙེན་པ་ཡང་དག་བྱས། ། ཆོས་དབྱིངས་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་འགྱུར། ། ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭཱ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ། བཤེས་གཉེན་དམ་པས་རྒྱུ་མཐུན་བྱས། ། སྨིན་ལས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་འགྱུར། ། དེ་ནི་མིག་སོགས་བྱིན་བརླབ་པ། ། ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་འདོད། ། ས་སྙིང་རྡོ་རྗེ་ཅན་མཁའ་སྙིང་། ། འཇིག་དབང་སྒྲིབ་སེལ་ཀུན་དུ་བཟང་། ། དེ་ནི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་དགང་། ། སྐྱེས་བུ་བསྐྱེད་པ་ཆོས་ལོངས་སྤྱོད། ། སྤྲུལ་པ་ལས་བྱུང་འགྲོ་དོན་ཉིད། ། ཐུགས་ཀྱི་གསང་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དེ་བས་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་འགྱུར། ། རང་ཉིད་ལྐོག་མ་སྤྱི་བོའི་ཟླར། ། ཧཱུྃ་ཨཱཿཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་གཙོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་འཁོར་ལོ་ཡི། ། དབུས་གནས་ཐུགས་སོགས་གསང་བ་བསྒོམ། ། དེ་ཐུགས་ཤེས་རབ་ཡན་ལག་འདུས། ། འོད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་སོགས། །

Seeing the melting as a decline, and realizing all things to be like an illusion, one returns once more to the meaning of one’s own mantra. With a supreme face like saffron, the right [face] is blue and the other is white; the ornaments and attire are like those of a youth, beautified simultaneously by the joy of insight. Possessing the insight of self-appearance, one embraces the supreme insight with two hands, holding a radiant sword and a supreme arrow, and a blue utpala and a bow in the hands. Emitting emanations like clouds of buddhas, the welfare of the three realms of beings is perfected. Arising from the mark of one’s own seed-syllable, one becomes Mañjuvajra himself. If one is attached to existence, it is infinite; if one is attached to peace, prosperity will decline. Having performed the approach through illusion, one becomes the nature of the dharmadhātu. OṂ DHARMADHĀTU SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ. Having performed the concordant cause through the sublime spiritual friend, one becomes omniscience through maturation. That is the blessing of the eyes and so forth; it is held to be the "near-attainment." Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokanātha, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Samantabhadra—these are the seed-syllables that perfectly fill the eyes and so forth. The person is the generation of the dharmakāya and saṃbhogakāya; the emanation body arises for the very benefit of beings. Blessing the secret of the heart and so forth, it becomes the meaning of the "accomplishment." On one’s own throat and the moon at the crown, the lords arising from HŪṂ, ĀḤ, and OṂ, one meditates on the secrets of the heart and so forth, abiding in the center of the vajra, lotus, and wheel. The heart is the gathering of the branches of insight; the forms of light are the vajra and so forth.

འོད་ཀྱིས་ཕྱོགས་དུས་ཀུན་མཆོད་ཅིང་། ། མ་ལུས་གཙོ་ལ་ཁྱབ་པར་གྱུར། ། གང་ཞིག་སྙིང་ལྐོག་སྤྱི་བོར་ཞུགས། ། དེ་ཡི་མཛད་དོན་རྫོགས་པར་བྱས། ། དེ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སོགས། ། བྱིན་བརླབས་#དེ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་#སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་#སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ། ཆོས་ཀྱི་གསུང་ལམ་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་#སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་#གཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་ནས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་#སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱག་#བཛྲ་སྭཱ་བྷཱ་#བ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་སྐུ་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་#སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུས་ནི་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་#སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུས་ནི་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ། རྗེས་#དྲན་བཅུ་དྲུག་དག་པས་ནི། །

Light makes offerings to all directions and times, Pervading the Lord without exception. Entering the heart, the secret place, and the crown, It brings his enlightened activities to completion. Through the vajra of mind and so forth, May that blessing be thoroughly accomplished. O glorious holder of the vajra mind, By meditating on the three indivisible vajras, Please grant me your blessing this day And act through the vajra mind. O Buddhas residing in the ten directions, By meditating on the three indivisible vajras, Please grant me your blessing this day And act through the vajra mind. OṂ SARVA-TATHĀGATA-CITTA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. O glorious path of the Dharma speech, By meditating on the three indivisible vajras, Please grant me your blessing this day And act through the vajra speech. O Buddhas residing in the ten directions, By meditating on the three indivisible vajras, Please grant me your blessing this day And act through the vajra speech. OṂ SARVA-TATHĀGATA-VĀK-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. O glorious holder of the Buddha’s body, By meditating on the three indivisible vajras, Please grant me your blessing this day And act through the vajra body. O Buddhas residing in the ten directions, By meditating on the three indivisible vajras, Please grant me your blessing this day And act through the vajra body. OṂ SARVA-TATHĀGATA-KĀYA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Through the purity of the sixteen recollections,

བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་ངེས་གསུངས་པས། ། དེ་ནི་ཐུགས་སོགས་བྱིན་བརླབ་#པའི། ། གནས་སྐབས་མིན་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། ། སྒྱུ་མའི་ཤེས་རབ་ཡང་དག་འདུས། ། གསང་བ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་བལྟ། ། དབང་འབྲས་ཆུང་ངུ་རྣམ་དག་ཕྱིར། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་འདོད། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་ཐུགས་སྙིང་འོད་ཀྱི། ། ཕྱོགས་བཅུའི་མགོན་པོ་ཡང་དག་བསྐུལ། ། དེ་འོད་ལས་བྱུང་རིག་པ་རྣམས། ། བདུད་རྩིའི་#ཆུས་བཀང་བུམ་བསྣམས་པས། ། གཙོ་བོ་དཔལ་ལྡན་རང་དབང་བསྐུར། ། རིགས་དབང་ཅོད་པན་དམ་པ་ཡིན། ། དེ་བཞིན་རྒྱུ་མཐུན་སོགས་བར་མས། ། རང་རིག་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་སྦྱོང་#། ། སྤྱི་བོ་སྙིང་ག་ལྟེ་བ་གསང་། ། རྐང་མཐར་ཐུག་པའི་ཆ་རེ་ལ། ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཨཱཿ#ཧཱ་སྙིང་པོ། ། རྟགས་སོགས་རིགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལྔས་དགང་བར་བྱ། ། ཧཱུཾ་ཨ་ཆུ་སྐྱེས་འདབ་བརྒྱད་པ། ། ཡང་དག་སྦྱངས་དེས་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། ཧཱུཾ་གི་རྡོ་རྗེ་མཆོག་མཉེས་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ། སྙིང་ཟླའི་རལ་གྲི་སྙིང་པོའི་འོད། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་མཁའ་ཁྱབ་པ། ། བདག་ཉིད་ལ་བཞུགས་སེམས་མཆོག་གི། ། གཟུགས་སུ་རྡོ་རྗེའི་པད་ལེགས་གནས། ། རྒྱལ་བའི་འཁོར་ལོ་ས་བོན་གྱིས། ། དེར་བསྐྱེད་ནས་ནི་བརྟན་བྱས་ལ། ། འགྲོ་བའི་མི་ཤེས་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། རང་གི་ཆོ་གས་དབྱུང་བར་བྱ། ། ཞེ་སྡང་ཆེན་པོའི་དོན་མཛད་#རྒྱལ། ། བདག་པོ་མི་བསྐྱོད་ཡང་དག་བསྐུལ། ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བས་དབྱུང་། ། ནོར་བུ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་མདོག། གཡས་པ་དཀར་ལ་ཅིག་ཤོས་དམར། །

Since it was definitively taught that it is the agent, that [stage] is not explained because it is not the occasion for the blessing of the mind and so forth. The illusory insight is perfectly gathered; one should observe the characteristics of the three secrets. Because the result of empowerment is the purification of the minor [stages], it is asserted to be the great accomplishment. The wisdom-being, the heart-mind, and the light of the heart perfectly invoke the Protectors of the ten directions. From that light, the vidyās arise, holding vases filled with the water of nectar, and confer empowerment upon the glorious principal deity. This is the sublime crown of the family empowerment. Likewise, through the intermediate [stages] such as the concordant cause and so forth, one thoroughly purifies the insight of self-awareness. At the crown, heart, navel, secret place, and down to the ends of the feet, in each respective part, are the essences: OṂ, HŪṂ, SVĀ, ĀḤ, and HĀ. Having the nature of the lords of the families, such as the signs and so forth, one should fill them with the five perfect Buddhas. HŪṂ and A are the eight-petaled water-born lotus; having perfectly purified it, one should please the Buddhas with the supreme vajra of HŪṂ. OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANURĀGAṆA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. The sword of the heart-moon, the light of the essence, the maṇḍala of Buddhas pervading space, dwells within oneself; in the form of the supreme mind, it abides well upon the vajra-lotus. Having generated the wheel of the Victors there by means of the seed-syllables and stabilized it, one should emanate it through one’s own ritual in order to purify the ignorance of wandering beings. The King who acts for the sake of great hatred, the Lord Akṣobhya, is perfectly invoked. One should emanate him with the words VAJRA-DHṚK. He has the color of an indranīla jewel; the right [face] is white and the other is red.

དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་ཕྱག་དང་ལྡན། ། དཔལ་ལྡན་ལེགས་བསྡུས་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་གཞུག་པར་བྱ། ། ཛི་ན་ཛིག་གིས་དང་པོ་འདྲ། ། གཏི་མུག་ཆེན་པོས་དོན་མཛད་གཙོ། ། འཁོར་ལོ་བཟང་སོགས་དཔལ་དེ་བཞིན། ། ཤར་གྱི་ཟླ་དཀྱིལ་དག་ལ་བསྒོམ། ། རཏྣ་དྷྲྀཀ་#གིས་རིན་ཆེན་དབང་། ། གསེར་མདོག་མཉམ་ཉིད་བརྩོན་འགྲུས་ཅན། ། མགོན་པོ་རིན་ཆེན་མཆོག་སོགས་བསྣམས། ། གཞོན་ནུའི་ཞལ་འདྲ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུའོ། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་#གིས་གསུང་དབང་པོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་དོན་མཛད་གཙོ། ། པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་པད་སོགས། ། གཞོན་ནུའི་ཞལ་འདྲ་ནུབ་ཕྱོགས་སུའོ། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་#གིས་དོན་ཡོད་དབང་། ། གཏུམ་ཆེན་ཕྲག་དོག་དོན་མཛད་པ། ། བཻ་ཌཱུརྱ་སྣང་གཞོན་ནུའི་ཞལ། ། རལ་གྲི་སོགས་བསྣམས་བྱང་དུ་བསམ། ། ཀུན་ཀྱང་རལ་པ་ཅོད་པན་བཅས། ། རང་རིག་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྦྱོར། ། རྒྱན་དང་ན་བཟའ་མཆོག་ཀུན་ལྡན། ། པདྨ་ཉི་དཀྱིལ་དག་ལ་བསམ། ། མོ་ཧ་ར་ཏཱིས་#ཤར་ལྷོ་རུ། ། སྙིང་རྗེ་ཐབས་ཀྱིས་འགྲོ་དོན་སྩོལ། ། རང་གི་ངོ་བོ་སྐུ་དབང་འདྲ། ། སྤྱན་ནི་ཟླ་དཀྱིལ་དག་ལ་བསམ། ། དྭེ་ཥ་ར་ཏཱིས་#ལྷོ་ནུབ་ཏུ། ། བྱམས་དང་སྨོན་ལམ་འདོད་སྩོལ་བ། ། དགའ་#ལྡན་ཐུགས་ཀྱི་དབང་པོ་འདྲ། ། མཱ་མ་ཀཱི་ནི་ཟླ་དཀྱིལ་བསམ། ། རཱ་ག་ར་ཏིས་#ནུབ་བྱང་དུ། ། དགའ་དང་སྟོབས་དང་ཏིང་འཛིན་སྩོལ། ། གསུང་གི་དབང་འདྲ་དོན་དག་བསམ། ། གོས་དཀར་མོ་ནི་ཟླ་དཀྱིལ་བསམ། ། བཛྲ་ར་ཏཱིས་#བྱང་ཤར་དུ། ། བཏང་སྙོམས་ཡེ་ཤེས་ཏིང་འཛིན་སྩོལ། ། རང་གི་ངོ་བོར་རིན་དབང་འདྲ། ། ཡིད་འོང་སྒྲོལ་མ་ཟླ་དཀྱིལ་བསམ། །

Possessing the hand of the glorious Paramādya, one should enter into the nature of the glorious, well-composed self through all phenomena. With Jinajik, the first is similar; the Lord who acts for the sake of others through great delusion, with the excellent wheel and so forth, that glory is likewise; meditate upon them in the eastern moon mandala. With Ratnadhṛk, the Lord of Jewels, golden in color, possessing the diligence of equanimity, the Protector who holds the supreme jewel and so forth, with a youthful face, is in the southern direction. With Ārolik, the Lord of Speech, the Lord who acts for the sake of others through great passion, ruby-colored, with the lotus and so forth, with a youthful face, is in the western direction. With Prajñādhṛk, the Lord of Amoghasiddhi, the one who acts for the sake of others through great ferocity and envy, with the appearance of lapis lazuli and a youthful face, holding the sword and so forth, contemplate him in the north. All of them have matted hair and crowns, are joined non-dually with their respective consorts, and are endowed with all supreme ornaments and garments; contemplate them upon lotus and sun mandalas. With Moharatī, in the southeast, she bestows the benefit of beings through compassion and skillful means; her own essence is like the Lord of Body; contemplate Locanā upon a moon mandala. With Dveṣaratī, in the southwest, she bestows the desires of love and aspiration; she is like the Lord of Mind, the Joyful One; contemplate Māmakī upon a moon mandala. With Rāgaratī, in the northwest, she bestows joy, power, and meditative concentration; she is like the Lord of Speech; contemplate Pāṇḍaravāsinī upon a moon mandala. With Vajraratī, in the northeast, she bestows equanimity, wisdom, and meditative concentration; her own essence is like the Lord of Jewels; contemplate the charming Tārā upon a moon mandala.

འདི་རྣམས་མཚན་མ་རིམ་བཞིན་དུ། ། འཁོར་ལོ་ཨུཏྤལ་དམར་པོ་མཆོག། པདྨ་ཨུཏྤལ་སེར་པོ་སྟེ། ། ལྷག་མ་རང་བདག་ལྟ་བུར་བསྟན། ། མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་བཞི་དང་། ། ཤར་སྒོ་ཡི་ནི་ངོས་གཉིས་སུ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་གཟུགས་སོགས་པ། ། མེ་ལོང་སོགས་བསྣམས་སྐུ་སོགས་འདྲ། ། ཡ་མཱནྟ་#ཀྲྀཏ་ཀྱིས་ཡམས་འཇོམས། ། ཕུང་པོ་ཞེས་བྱ་རྣམ་འཇིག་པ། ། ཐུགས་ཀྱི་དབང་འདྲ་ལྟ་རབ་འབར། ། ཤར་སྒོར་ཁྲོ་བོའི་སྐྱིལ་#མོས་གནས། ། པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཀྱིས་སྲིད་འཇོམས། ། ཉོན་མོངས་བདག་ལྟ་འཇིག་བྱེད་པ། ། གཏུམ་ཞིང་འཇིགས་ལ་ཀུན་དང་#འདྲ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་ལྷོ་སྒོར་རོ། ། པདྨཱནྟ་#ཀྲྀཏ་ཀྱིས་འདོད་འཇོམས། ། འཆི་བདག་སྐྱེས་པའི་ཚོགས་འཇིག་པ། ། གཏུམ་ཞིང་སྒྲ་ཟབ་གསུང་#དབང་འདྲ། ། རྟ་མགྲིན་ནུབ་ཀྱི་སྒོ་རུ་བསམ། ། བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཀྱིས་བགེགས་འཇོམས། ། བྱ་བ་ལྷ་ཡི་བདུད་དག་ཉིད། ། གཏུམ་ལ་མི་བསྐྱོད་མདོག་འདྲ་བ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་བྱང་སྒོར་བསམ། ། སྨིན་འདེགས་དབུ་སྐྲ་གྱེན་དུ་འབར། ། སྨ་ར་སྨིན་མ་སྤྱན་དམར་སེར། ། ཞལ་གདངས་#ལྗགས་ནི་རྣམ་པར་བསྐྱོད། ། མཆེ་བར་བཅས་ཤིང་རྟག་ཏུ་བཞད། ། འདི་རྣམས་ཕྱག་ན་ཐོ་བ་དྲག། དབྱིག་#པ་པདྨ་རྡོ་རྗེ་ཐོགས། ། ཁྲོས་པའི་སྦྲུལ་གྱིས་སྐུ་ལ་བརྒྱན། ། རང་རིག་ཤེས་རབ་ཡན་ལག་ལུས། ། རྫོགས་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་བལྟས་ནས། ། ཀུན་ནས་#རང་གི་དངོས་པོ་ཡིས། ། སྙིང་པོའི་ས་བོན་འོད་ལྕགས་ཀྱུས། ། སངས་རྒྱས་འཁོར་ལོ་འདྲ་བ་བསྡུ། ། མཐོང་བར་གྱུར་ནས་བགེགས་རྣམས་ནི། ། ཀུན་ཏུ་བསྐྲད་དེ་མངོན་པར་བསྲུང་། ། ཟླ་སོགས་མེ་ཏོག་ལྡན་པ་ཡི། །

These are the signs in successive order: the wheel, the supreme red utpala, the lotus, and the yellow utpala; the remaining [signs] are shown to be like their respective lords. In the four intermediate directions, such as fire, and on both sides of the eastern gate, there are the forms of the three realities and so forth, holding mirrors and the like, with bodies and so forth similar [to the central deity]. With Yamāntakṛt, one overcomes epidemics; he is the destroyer of what is called the aggregates. Resembling the power of the Mind, he blazes intensely. At the eastern gate, the wrathful one dwells in the cross-legged posture. With Prajñāntakṛt, one overcomes existence; he destroys the view of a self of afflictions. Fierce and terrifying, he is similar to all [the others]. Aparājita is at the southern gate. With Padmāntakṛt, one overcomes desire; he destroys the hosts born of the Lord of Death. Fierce and with a deep voice, he is like the Lord of Speech. Hayagrīva is to be visualized at the western gate. With Vighnāntakṛt, one overcomes obstacles; he is the very demon of activity. Fierce and with a color like Akṣobhya, he is Amṛtakuṇḍalī, to be visualized at the northern gate. With raised eyebrows and hair blazing upward, with a beard, eyebrows, and eyes that are reddish-yellow, with mouth agape and tongue flickering, with fangs and a constant laugh—these hold fierce hammers, clubs, lotuses, and vajras in their hands. Their bodies are adorned with wrathful snakes. With the limbs of the wisdom of self-awareness, and having looked upon the complete wheel, one gathers the Buddha-wheel, similar [to oneself], from all directions by means of the essence seed-syllable and the hook of light. Having seen them, all obstacles are expelled and one is thoroughly protected. [This is done] with the moon and so forth, possessing flowers.

གསང་སྔགས་མཆོག་བཟླས་མཆོད་ཡོན་དབུལ། ། འཁོར་ལོ་དེ་འཁོར་ལོ་ལ་གཞུག#། མིག་དང་སྐུ་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། སྔོན་བཞིན་དབང་བསྐུར་དེ་ལ་བསམ། ། རྒྱུ་མཐུན་ལ་སོགས་ཆེན་པོ་ཉིད། ། སངས་རྒྱས་ཅོད་པན་མི་བསྐྱོད་པ། ། ལྷག་མ་རང་བདག་དབང་བསྐུར་བ། ། སྐུ་དབང་མི་བསྐྱོད་གསུང་དབང་#པོ། ། ཐུགས་དབང་སྒོ་བ་རྣམས་ལ་འདོད། ། དེ་ལྟར་དབང་བསྐུར་རང་སྙིང་པོའོ#། ། འོད་ཀྱིས་ཤེས་རབ་པད་དེར་གཞུག། གཟུགས་སོགས་སྤུ་ཁུང་ལས་བྱུང་བའི། ། གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སོགས་འོད་ནི། ། གཞལ་ཡས་ཁང་འོད་ལས་འདས་ནས། ། ནམ་མཁའི་མཐའ་ནི་རབ་ཁྱབ་པས། ། ཐུབ་དབང་རང་ནི་ལེགས་མཆོད་པའི། ། མཆོད་དང་མཆོད་པའི་བདག་ཅན་གྱུར། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྟོད། ། རང་གི་བདག་ཉིད་རྫོགས་སངས་སྐུས། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་། ། རིགས་བརྒྱ་ལྔ་དང་གསུམ་གྱིས་སོ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁའ་#ཆེན་པོ། ། དཀྱིལ་མཆོག་གསུམ་པ་ཡི་གེ་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་མཆོག་གི་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། ། རང་བཞིན་དག་པས་གོས་པ་མེད། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། རྡོ་རྗེའི་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །

Recite the supreme secret mantra and present the offering water. Cause the wheel to enter the wheel. Bless the eyes, the body, and so forth. Contemplate the conferral of empowerment as before. The great nature of the concordant cause and so forth is the Buddha’s crown, Akṣobhya. The remaining empowerments are conferred by one’s own self: the empowerment of body is Akṣobhya, the empowerment of speech is [Ratnasambhava], and the empowerment of mind is held to be the Gatekeepers. Thus, having been empowered, one’s own essence is [the deity]. Through light, insight enters that lotus. From the pores of the body and so forth, the light of Rūpavajrā and the others, having transcended the light of the celestial mansion, pervades the very limits of space. Having perfectly made offerings to the Lord of Sages himself, one becomes the possessor of the offering and the act of offering. OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Praise the wheel of all phenomena. By the body of the perfect Buddha, one’s own self-nature, through the five wisdoms, the mudrās, and the hundred, five, and three families: “Akṣobhyavajra, great wisdom, the vajra expanse, the great space; to the three syllables of the supreme mandala, the Vajra Melody, I prostrate.” “Vairocana, great purity, vajra peace, great joy; the supreme of the supreme, natural luminosity, to the Teacher Vajra, I prostrate.” “Ratnarāja, most profound, vajra space, stainless; unstained by nature, to the Vajra Body, I prostrate.” “Vajra Immortal, great king, non-conceptual space, Vajra Holder; having attained the perfection of passion, to the Vajra Speech, I prostrate.”

དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་ཆུ་དང་སྨན། ། དྲི་ནི་རླུང་མའི་#འཁོར་ལོར་གནས། ། ཨོཾ་གྱིས་བྱིན་བརླབས་འོད་བཅས་པ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་མངོན་པར་བཟླས། ། རྡོ་རྗེའི་ལྕེ་མཆོག་ཧཱུཾ་བཀོད་པ། ། བསམས་ནས་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་བླང་། ། སྙིང་གའི་ཟླར་ཆུད་མ་ལུས་པའི། ། འཁོར་ལོ་དེས་ནི་ཚིམ་པར་བྱ། ། སྙིང་པོའི་འོད་ཀྱིས་སྤྲུལ་མགོན་པོས། ། རང་གི་ལོག་རྟོག་རྣམ་སྤངས་ཏེ། ། འགྲོ་བ་སངས་རྒྱས་བདག་ཉིད་བྱས། ། སྙིང་པོའི་ས་བོན་ནང་དུ་གཞུག། སྙིང་གར་མཚན་མའི་ལྟེ་ནང་གནས། ། ཟླ་སྙིང་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཅན་དུ། ། རང་ཡིད་འོད་ལྡན་བསྒོམས་ནས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཐུགས་གསུང་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཡང་། ། འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བས་རབ་སད་བྱ། ། དེ་ནི་སྙིང་གར་ཞུགས་བསམ་པ། ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་འབབ། ། དེ་ནས་ནང་གི་ལུས་ཐམས་ཅད། ། བ་སྤུ་ལས་བྱུང་འོད་ཟེར་ཚོགས། ། དེ་ཡིས་ཀུན་ནས་སྣང་བྱས་ལ། ། འགྲོ་བའི་དོན་ནི་རབ་རྫོགས་བྱ། ། ཡང་ན་རང་རྟགས་ཕྲ་བསྒོམ་པ། ། རིག་པའི་སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་གནས། ། ཐུབ་#པའི་འཁོར་ལོ་རང་རིག་པ། ། ཤེས་རབ་དམ་པ་འདུས་འོད་ལྡན། ། བརྟན་པའི་མཚན་མ་མཐོང་བ་དང་། ། དེར་རྟོགས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བྱ་ཞིང་། ། སྣ་ཚོགས་མཚན་མ་སངས་རྒྱས་ནི། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཆོག། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་འོད་ཟེར་ཅན། ། སྤྲོས་ཏེ་སྔགས་ནི་བཟླ་#བྱ་བ། ། ཅིག་ཅར་ཡང་ན་རིམ་གྱིས་སོ། །

Amoghasiddhi, the perfect Buddha, Who fulfills all intentions, Arisen from the very purity of nature— To Vajrasattva, I pay homage. The moon, sun, water, and medicine, And fragrance, abide in the wheel of wind and earth. Blessed by OṂ and accompanied by light, One should recite them with the three realities. Having visualized the supreme vajra tongue marked with HŪṂ, One should take up the nectar of wisdom. Entering the moon at the heart, That wheel shall satisfy all without exception. Through the light of the essence, the emanated Protector Abandons his own misconceptions And makes all beings the nature of the Buddha. One should cause the seed-syllable of the essence to enter And abide within the center of the sign at the heart. In the form of a moon, a heart, and a drop, Having meditated on one’s own mind as luminous, One should thoroughly meditate on the wisdom-being. The vajras of mind, speech, and body Should be fully awakened by garlands of light. Visualizing them entering the heart, One’s own wisdom nectar flows. Then, from all the internal body, A mass of light rays emerges from the pores. By these, all is illuminated, And the welfare of beings is perfectly accomplished. Alternatively, meditating on the subtle sign of oneself, It abides at the tip of the nose of awareness. The Sage’s wheel is self-awareness, The light of the gathered supreme insight. Once the stable sign is seen, One should radiate light rays of realization. The various signs of the Buddha Should be radiated again and again. The supreme vajras of body, speech, and mind, Possessing the light rays of the five wisdoms, Having emanated them, the mantra should be recited, Either simultaneously or in succession.

རྡོ་རྗེ་གསལ་ཆོས་འཁོར་ལོ་སྟེ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེར་གཏོགས། ། གནས་སུ་དེ་ནི་བརྟན་བྱས་ལ། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ནི་སྤྲོ་ཞིང་བཟླ། ། བརྗོད་ཅིང་སྲོག་གིས་སྤྲོ་བྱ་ཞིང་། ། སྔགས་ནི་རྩོལ་བས་བསྡུ་བར་བྱ། ། སྐུ་སོགས་སྤྲོ་དང་བསྡུས་པ་ཡིས། ། རིམ་#བཞིན་རིམ་#བཞིན་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། དེ་ལྟར་བརྗོད་དེ་མཁའ་ཁྱབ་པའི། ། སྐུ་ལ་སོགས་ཏེ་རང་འོད་ཀྱིས། ། སྔོན་བཞིན་#སྣ་ཚོགས་མཆོད་མཆོག་འོས། ། སྲོག་ལས་རིག་པའི་ཚོགས་རྣམས་སྤྲོ། ། རིག་པ་སྒེག་#པས་ཡོངས་འཁྱུད་པའི། ། བདེ་བ་བབས་པས་དབང་བྱས་པའི#། ། རྩོལ་བས་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཚོགས། ། མཐར་ནི་རང་གི་ནང་ལ་གཞུག། ཐིག་ལེ་ཕྲ་མོ་གསང་གསུམ་དབྱུང་། ། ལྷག་མར་མོས་པ་རྒྱུ་མཐུན་སོགས། ། ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ཕྱེ་ལྟར། ། རྣལ་འབྱོར་བསྙེན་སོགས་དེ་བཞིན་བསྒོམ། ། རང་སྙིང་དེ་ཉིད་མཆོག་བརྟགས་པས། ། སེམས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཞུམ་གྱུར་ན། ། སྤྱན་སོགས་ཚོགས་ཀྱི་གླུ་ཡིས་ནི། ། འཁོར་ལོ་གསོལ་བཏབ་#མཆོད་པར་བྱ། ། སྤྱི་བོར་ཟླ་བ་ཨོཾ་རླན་ཅན། ། དམ་པའི་སེམས་ཀྱི་#ཆུ་འཛག་པས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་ཚིམ་བྱེད་པ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབབ་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་ངལ་བསོ་#བཟླས་བྱས་ཤིང་། ། མཁས་པས་མཆོད་ལ་སོགས་བྱས་ནས། ། དེ་#ཉིད་གསུམ་བསྡུས་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། བཞུད་པའི་སྐབས་སུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། འདི་ནི་དེ་ཉིད་མཐོང་བར་བཤད། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་བལྟས་ནས་ཀྱང་། ། སྙིང་རྗེས་#དེ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། སྨོན་ལམ་རྣམས་ནི་མངོན་དུ་བྱ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་ནས་ཀྱང་། ། བདག་པོའི་ང་རྒྱལ་མངོན་དུ་བྱ། །

The vajra, the clear dharma wheel, is included within the vajras of body, speech, and mind. Having stabilized that in its place, one should emanate the wisdom body and recite. While speaking, one should emanate with the vital breath, and the mantra should be gathered with effort. Through the emanation and gathering of the body and so forth, one should perform the recitation in successive stages. Having spoken thus, with the body and so forth pervading space, one should offer various supreme offerings as before through one's own light. From the vital breath, the hosts of knowledge are emanated. Embraced by the grace of knowledge, and empowered by the descent of bliss, the hosts of wisdom buddhas are gathered with effort and finally dissolved into oneself. The subtle bindu should be brought forth from the three secrets. Just as the remaining [offerings] are distinguished by the concordant causes and so forth, such as the small and so on, the yogi should likewise meditate on the approach and other stages. If, by examining the supreme reality of one's own heart, the engagement of the mind becomes discouraged, one should offer prayers and worship to the wheel by means of the songs of the assembly of Locanā and the others. At the crown is a moon moist with the syllable Oṃ; by the flowing water of the sublime mind, the body, speech, and mind are satisfied—this should be brought down according to the ritual. Having thus rested and performed the recitation, and having performed the offerings and so forth, the wise one should request the buddhas, who have gathered the three realities, to depart at the time of their going. This is explained as the vision of reality. Having looked upon all wandering beings without exception, one should manifest the aspirational prayers for the sake of benefiting them. Having arisen from meditative absorption, one should manifest the pride of the lord.

འཇུག་པར་རྟོགས་ཚེ#་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། ཡུལ་གྱིས་#ཡང་དག་མཆོད་པར་བྱ། ། འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་རྗེས་འགྲོ། ། དེ་ལྟར་ཡུལ་རྣམས་བསྒོམ་པ་ནི། ། རང་རང་དག་པར་རྣམ་པར་གནས། ། རྟག་པ་ལ་སོགས་ངོ་བོ་དེ། ། རང་རིག་ཆོས་སུ་ཡང་དག་གནས། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་འདྲ་བར། ། དག་པའི་སེམས་དཔར་ཡང་དག་ལྡན། ། རང་གི་ལོག་རྟོག་རྣམ་སྤངས་པས། ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱ། ། རྟག་ཏུ་ཚད་མེད་རབ་སྦྱོར་བས། ། འཁོར་ལོ་མཆོག་འདི་མཐའ་ཡས་མཆོད། ། རང་སྙིང་ཟླ་བར་རང་འཁོར་གཙོ། ། རང་གི་ས་བོན་རང་ཟས་ལ། ། ལེགས་དམིགས་རང་སྙིང་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། བདུད་རྩིས་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཚིམ་བྱ། ། ཆོས་ཉིད་ཀུན་གྱིས་དག་པ་དང་། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་མངོན་བཟླས་ལ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་འཁོར་ལོ་མཆོག། ཚིམ་བྱ་དེས་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། ཕྱི་ཡི་སྦྱིན་སྲེག་དགེ་ཚུལ་#གྱི། ། སེམས་ཙམ་གྱིས་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ཡིས་#ཕུང་པོའི་ཤིང་། ། བསྲེགས་#པས་འདི་ནི་བླ་མེད་ཡིན། ། དེ་ལྟར་འདོད་པ་མ་ལུས་པས། ། བདག་ཉིད་རང་ལྷའི་དངོས་གྱུར་དང་། ། གཞན་ཡང་དེ་མཆོད་བྱ་བ་ཡིན། ། དམ་ཚིག་བདེ་གཤེགས་བཞེད་པ་ཡིན། ། ལུས་སོགས་ལས་གང་དེ་དང་དེས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཆོད་པ་དང་། ། རྗེས་མཐུན་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་རྣམས། ། རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་#པས་བྱ། ། ལུས་ངག་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་། ། ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆེ། ། དེ་དང་དེ་ཡི་ལས་སྒྲུབ་པས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཆོད་པར་བྱ། ། དངོས་གཅིག་ལ་ཡང་ཀུན་རྟོག་པ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སྣང་གྱུར་ཏེ། །

When realizing the entry, one should perfectly offer to the perfect buddhas. Mañjuśrīvajra, the lord of all, follows the objects by his very nature. Thus, meditating on the objects, they abide in their respective purity. That nature of permanence and so forth abides perfectly as the dharma of self-awareness. Like the glorious Vajradhara, one is perfectly endowed with the pure bodhisattva. By completely abandoning one's own misconceptions, one should bring all activities to completion. Through constant application of the immeasurables, one should offer this supreme wheel infinitely. In the moon of one's own heart is the lord of one's own circle; focusing well on one's own seed-syllable and one's own food, by that very heart-essence, one should satisfy all buddhas with nectar. Through the purity of all dharmatās and the clear recitation of the three suchnesses, one should satisfy and offer to the supreme wheel of one's own deity. The external fire offering should be performed mentally, by means of mind-only. By burning the wood of the aggregates with the fire of wisdom, this is the unsurpassed [offering]. Thus, with all desires without exception, having become the entity of one's own deity, one should also offer to others. This is the samaya intended by the Sugatas. Whatever actions of body and so forth are performed, one should always act with meditative equipoise, offering to all buddhas and performing activities for beings in accordance [with that]. Whatever is the nature of the actions of body and speech, the great identity of mudrā and mantra—by accomplishing those respective actions, one should offer to all buddhas. Even in a single entity, various conceptualizations appear in diverse ways.

གྲོལ་དང་སྡུག་བསྔལ་བདེ་བསྐྱེད་པའི། ། ལས་ནི་མ་ལུས་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ལས། ། དགེ་དང་མི་དགེ་རྟོག་ལས་བྱུང་། ། རྟོག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་བ། ། ཡེ་ཤེས་ལས་ནི་རྟོག་དེ་ཅི། ། དམ་ཚིག་དག་ལས་བསླང་བ་ནི། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེའི་འཁོར་ལོ་བཟང་། ། སྙིང་གར་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁ#། ། བསམས་ནས་ཐམས་ཅད་བདག་དབང་བསྐུར། ། བླ་མ་བརྙས་ལ་སོགས་ཉེས་པ། ། སྦྱིན་དང་བཅས་པའི་མཆོད་སྟོན་བྱ། ། ཕྱི་ཁྲུས་རང་གི་འཁོར་ལོར་གནས། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་ཆོ་གས་བྱ། ། ཐུན་མཚམས་སུ་ཡང་མཆོད་#ལ་སོགས། ། བཟླས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་#བྱ། ། སྙིང་གར་འཁོར་ལོ་མཆོག་#ཆུད་བྱས། ། ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེར་ལྡན་པས་ཉལ། ། ལྡང་ཚེ་དཔལ་ལྡན་ལྷ་མོ་#ཡིས། ། གླུ་བླངས་པས་ནི་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ནང་པར་ལངས་ནས་སྔར་བཞིན་ནི། ། ལེགས་ཟློས་#དང་པོའི་ལས་ཅན་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་ཅུང་ཟད་བབས་གྱུར་པས། ། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟུལ་ཞུགས་ལྡན། ། མིག་དང་སྐུ་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཐུན་མཚམས་སུ་ནི་རབ་བསྒྲིམས་བཟླས། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་རབ་རྫོགས་པར། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་བྱེད་པ་པོ། ། ཡེ་ཤེས་དབང་བ་ཅུང་ཟད་འཐོབ། ། ཉིན་མཚན་རྣལ་འབྱོར་ཡང་དག་བསྟེན། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་དབང་ཐོབ་བསྒོམ། ། ཁམས་ཀྱི་རྡུལ་ནང་ཁམས་གསུམ་མཆོག། གཟུགས་བརྙན་བདག་ཉིད་སྐུ་ཅན་གྱི། ། འགྲོ་བའི་དོན་གྱི་#བྱ་བ་བྱེད། ། རྣལ་འབྱོར་མཚན་མ་དགེ་བ་ཡང་། ། དུ་མ་ཐོབ་ཅིང་ཡང་དག་འགྲུབ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་ནི་ཆོ་ག་བཞིན། ། མཆོད་བྱས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། རང་ངམ་གཞན་གྱིས་#གསོལ་བཏབ་བམ། །

All actions that produce liberation, suffering, or bliss will arise. Therefore, actions of the body and so forth arise from virtuous and non-virtuous conceptualizations. What is that conceptualization in the wisdom that is definitively free from all conceptualization? Raising oneself from the pure samayas is the excellent maṇḍala of Amoghasiddhi. Having visualized the action-vajra at the heart, one is empowered as the lord of all. For faults such as disparaging the guru, one should perform a feast offering together with gifts. One should perform the ritual of empowerment while abiding in one's own maṇḍala during the outer cleansing. During the intervals between sessions, one should perform offerings and so forth, and the recitation as before. Having placed the supreme maṇḍala within the heart, one should sleep endowed with insight and compassion. When rising, one should be exhorted by the singing of the glorious goddess. Having risen in the morning, one should perform the recitation as before; this is for the beginner. When a slight descent of wisdom has occurred, one possesses the mantra discipline and ascetic observances. One should consecrate the eyes, the body, and so forth, and recite with great diligence during the intervals between sessions. The one who performs the emanation and reabsorption in all aspects attains a slight mastery of wisdom. One should correctly rely on yoga day and night, and meditate on the attainment of authentic wisdom. Within the dust of the elements, the supreme of the three realms, the one possessing the body of the reflected image performs the activities for the benefit of beings. Having attained many virtuous signs of yoga, one achieves authentic accomplishment. Having made offerings to the three realities according to the ritual, one should draw the maṇḍala, whether requested by oneself or by another.

གཞན་དོན་འབད་པར་བྱེད་པས་ཀྱང་། ། འཁོར་ལོ་ལ་གནས་ཚུལ་བཞིན་བཟླས། ། མཚན་མ་ཐོབ་ནས་ཡང་དག་བྲི། ། འཁོར་ལོ་ཅན་སྔགས་འབུམ་བཟླས་སམ། ། ཡང་ན་རང་གི་ལྷ་ཡི་འབུམ། ། གཞན་གྱི་ཁྲི་སྟེ་ཡང་ན་ནི། ། འཁོར་ལོ་ཅན་གྱི་བཀས་གནང་བྲི། ། འབྱིན་པ་དེ་ཉིད་གསུམ་དང་སྤེལ། ། གཞན་དག་སྙིང་པོའི་ས་བོན་སྤེལ། ། མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་ནི། ། ཀླད་ཀོར་བཅས་པས་སྔགས་རྣམས་བཏུ། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེར་བཤད། ། ལས་ཆོས་#ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། གསང་གསུམ་དམ་ཚིག་#ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། ། ས་བོན་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་བཤད། ། ཞི་ལ་སོགས་པ་རབ་བསྐུལ་བས། ། ལས་རྣམས་བྱེད་པ་རིག་པར་བཤད། ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཀྱང་#རིག་བཤད་#དེ། ། མཁས་པས་དེ་རྣམས་ཀུན་དུ་བཟླ། ། ཅི་རིགས་པར་ནི་བཟླས་བྱས་དང་། ། རང་བདག་ལ་སོགས་བཀའ་ཐོབ་བམ། ། འགོག་པའི་འཁོར་ལོ་གོམས་པ་ཡིས། ། རང་སེམས་དག་ནས་བྲི་བར་བྱ། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་པོ་བྱས་ནས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་ལྷག་གནས་བྱ། ། བགེགས་རྣམས་བསལ་ཏེ་ཕུར་བུས་གདབ། ། བསང་བྱུགས་ས་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། མཆོད་ཡོན་མཆོད་དང་གཏོར་སྦྱིན་ནས། ། སྦྱིན་སྲེག་ཚིམ་བྱས་མཁའ་ལ་དགོད། ། བགེགས་མེད་ས་ནི་བརྐོས་ནས་སུ། ། ཁུང་བུ་དགང་བའང་རིམ་འདི་ཡིན། ། འཇམ་རྡོ་རྗེ་བདག་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་རྫོགས་བྱས་ལ། ། གྲོགས་དང་མཆོད་པ་དང་ལྡན་པར། ། དཀྱིལ་འཁོར་གནས་ནི་ཡང་དག་སྦྱང་། ། བགེགས་དགྲའི་འཁོར་ལོའི་སྦྱོར་ལ་གནས། ། རང་གི་དབང་བསྐུར་ཡང་དག་བླང་། ། དེ་ལྟར་གདུག་པ་ཚར་གཅད་#པ། ། ཡང་ན་རང་ལྷའི་སྦྱོར་བས་བྱ། །

Even while striving for the benefit of others, one should recite the mantra according to the procedure while abiding in the wheel. Once the signs are obtained, one should draw it correctly. One should recite one hundred thousand mantras of the wheel-holder, or one hundred thousand of one's own deity, or ten thousand of another; or else, one should draw it with the permission of the wheel-holder. The extraction [of the mantra] is interspersed with the three tattvas, while for others, it is interspersed with the seed-syllables of the essence. The first letter of the name, together with the visarga, is the extraction of the mantras. These are explained as the vajras of body, speech, and mind, possessing the nature of the great dharmas. The three secrets are the samaya-mudrās, and the seed-syllables are explained as the essence. By thoroughly invoking [the deities] for pacification and so forth, it is explained that the vidyās perform the activities. The mālā-mantras are also explained as vidyās; the wise should recite all of them. Having performed the recitation as appropriate, or having received the command from one's own master and others, one should draw [the mandala] once the mind is purified through training in the wheel of cessation. Having performed the three meditative stabilizations (samādhis), one should perform the ritual service (sevā) for the Buddhas and other deities. Having cleared away the obstructors and struck them with ritual daggers (kīla), one should sprinkle, smear, and pray to the ground. Having offered the water for the feet, the offerings, and the bali, and having satisfied them with the fire sacrifice (homa), one should place them in the sky. Having dug the ground free of obstructors, this is also the sequence for filling the pit. Possessing the yoga of Mañjuvajra and having completed the preliminary service, one should thoroughly purify the site of the mandala together with companions and offerings. Abiding in the application of the wheel of the Enemy of Obstructors, one should correctly receive one's own empowerment. In that way, one should subdue the malevolent ones, or else do so through the application of one's own deity.

ཨོཾ་བྷུ་ཁཾ་གི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། ས་ནི་ནམ་མཁར་#གྱུར་པར་བྱ། ། ཧཱུཾ་ལཾ་ཧཱུཾ་གིས་རྡོ་རྗེའི་བདག། ས་བྱས་དེ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཨོཾ་མེ་དི་ནཱི་#བཛྲཱི་བྷ་བ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུཾ། སྔར་བཞིན་བགེགས་གཞོམ་སྦྱོར་བའི་བདག། བསྙེན་སོགས་རྗེས་ཆགས་མཐར་ཐུག་པའི། ། དང་པོའི་སྦྱོར་ལྡན་རང་འཁོར་ལོ་འང་། ། རང་བྱུང་བདུད་རྩིའི་#མཐར་ཐུག་དེ། ། འཁོར་ལོའི་རྒྱལ་མཆོག་སྦྱོར་བའི་བདག། འཁོར་ལོའི་ལས་ནི་ལས་མཆོག་བྱེད། ། ལས་རྒྱལ་མཆོག་གི་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་པོ་དམ་པ་ཡིན། ། དེ་ལྟའི་སྦྱོར་གནས་སློབ་དཔོན་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་ལུས་ཅན་ཏེ། ། ངོ་བོ་ཉིད་བདག་རྡོ་རྗེའི་བདག། འཁོར་ལོའི་ས་གཞི་དབུས་ལེགས་གནས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་འཛིན་དཔའ་བོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་མཆོག་འཛིན་པའི་གྲོགས། ། རྟག་སོགས་བདག་ཉིད་གཟུགས་ཅན་གྱིས། ། འཁོར་གསུམ་སྤྲུལ་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་མེད་པའི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། མཚན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་ལ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་#སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞི་བའི་ཆོས་ནི་མཆོག་ལས་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་བ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་དམ་པ་དྲི་མ་མེད། ། ཀུན་བཟང་ཐུགས་མཆོག་འཁོར་ལོས་#སྒྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་འགྲོ་ཁམས་མུན་ནག་བསྟེན། །

With the mantra oṃ bhūḥ khaṃ, the earth is transformed into space. With hūṃ laṃ hūṃ, the vajra-nature of the ground is consecrated. Oṃ medinī vajrībhava vajrabandha hūṃ. As before, the master of the ritual who subdues obstructors, possessing the initial union that culminates in passion, [visualizes] his own maṇḍala. That which culminates in the self-arisen nectar is the master of the union of the Supreme King of the Maṇḍala; the activity of the maṇḍala performs the supreme activity. Possessing the union of the Supreme King of Activity, these are the three sublime meditative stabilizations (samādhi). The master who abides in such a union is the embodiment of all Buddhas; the vajra-nature whose essence is the self-nature, he dwells well in the center of the maṇḍala ground. To the hero holding the vajra and bell, and the consort holding the supreme vajra and bell, who possess the forms of the nature of permanence and so forth, he should emanate the three circles and make this supplication: "O Peaceful One of all Tathāgatas, abode of all Tathāgatas, supreme non-self of all phenomena, please explain the sublime maṇḍala. Perfectly complete with all the marks, utterly free from all that is not a mark, supreme body of Samantabhadra, please explain the sublime maṇḍala. Arising from the supreme peaceful Dharma, purifying the conduct of wisdom, supreme speech of Samantabhadra, please explain the sublime maṇḍala. The great mind of all sentient beings, the sublime nature free from stain, supreme mind of Samantabhadra, universal monarch, please explain the sublime maṇḍala." Then, [he addresses] the dark realm of wandering beings...

འཇམ་རྒྱལ་ཁྲོས་པས་བལྟས་པ་ནི། ། ཧཱུཾ་བརྗོད་#ཏིཥྛས་རང་མིག་དང་། ། སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་འདེགས་#པར་བྱ། ། ཡི་གེ་མ་ཊས་ཉི་ཟླའི་མིག། ཕྱོགས་དུས་ཐམས་ཅད་སྦར་བ་དང་། ། བློ་ལྡན་འགྲོ་ལ་བལྟས་ནས་ནི། ། འཁོར་ལོའི་ས་ནི་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། རྐང་འོག་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་གསོར་བར་#ཤིན་ཏུ་བརྩོན། ། རོལ་པའི་རྡོ་རྗེ་འགྲོས་ཀྱི་གར། ། མཆེ་བ་གཙིགས་བཅས་ཧཱུཾ་སྒྲོགས་ཤིང་། ། ལྷ་སོགས་བགེགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས། ། རབ་གདུག་བགེགས་སོགས་བསྐྲད་པར་བྱ། ། ལུས་ངག་སེམས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ཐམས་ཅད་ཉོན། ། ང་ནི་དཔལ་ལྡན་འཇམ་དབྱངས་ཏེ། ། སྲུང་#བའི་འཁོར་ལོ་རབ་སྦྱོར་བས། ། གལ་ཏེ་བདག་བསྒོམ་#ལས་འདས་ན། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་གཟུགས་ལྡན་པས། ། སྐུ་གསུམ་འབྱུང་བས་དགས་བྱ་སྟེ། ། འཇིག་#པར་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟ། ། ས་ནི་ཡོངས་སུ་གཟུང་#བྱས་ནས། ། བགེགས་མེད་ཕྱིར་ནི་ཕུར་བུ་གདབ། ། སྔགས་#ལ། ཨོཾ་གྷ་གྷ། གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦ་དུཥྚཱན་ཕཊ། ཀཱི་ལ་#ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་པཱ་བཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་བཛྲ་དྷ་རོ་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི། ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་#ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སྨད་དུ་རྩེ་གཅིག་སྟོད་བགེགས་དགྲ། ། བསམས་ནས་དབུས་སུ་ཕུར་བུས་གདབ། ། ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་གནས་པ་ཡི། ། བགེགས་ཚོགས་ཐམས་ཅད་གཞོམ་པར་བྱ། ། ས་ནི་ཀུན་དུ་བགེགས་བྲལ་ཞིང་། ། འབར་བའི་ཟེར་#རྣོས་ཁྱབ་བསམས་ལ། ། མཚམས་དང་ར་བ་ཕྱོགས་བཅིང་བ། ། བློས་བྱས་ནས་ནི་ལྷག་གནས་བྱ། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། །

When Mañjuśrī, the Victorious One, looks with wrath, he utters HŪṂ and TIṢṬHA, and should lift the emanated wheel. With the syllable MAṬA, the sun and moon eyes blaze throughout all directions and times. Having looked upon the beings with an intelligent mind, he completely circumambulates the site of the wheel. With a blazing vajra beneath his feet, he is intensely diligent in brandishing the vajra. With the dance of the playful vajra gait, baring his fangs and roaring HŪṂ, he should expel the maṇḍalas of obstructors such as gods and the like, including the most fierce obstructors. "Listen, all you hosts of obstructors who dwell in body, speech, and mind! I am the glorious Mañjughoṣa. Through the application of this protective wheel, if you should transgress my command, I shall strike you with the emergence of the three bodies in the form of a blazing vajra; you will undoubtedly be destroyed. Having fully seized the site, I shall drive in the ritual daggers to ensure there are no obstructors." The mantra is: OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀN PHAṬ | KĪLAYA KĪLAYA SARVA PĀPĀN PHAṬ PHAṬ HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRA KĪLAYA VAJRA DHARA ĀJÑĀPAYATI | KĀYA VĀK CITTA VAJRA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. Visualizing the lower end as a single point and the upper end as the enemy of obstructors, one should drive the daggers into the center. One should destroy all the hosts of obstructors dwelling in all ten directions. Visualizing the ground as entirely free of obstructors and pervaded by sharp, blazing rays, one should mentally establish the boundaries, the fence, and the binding of the directions, and then perform the consecration of the site. This is the distinction of the conduct of all the Buddhas, the Protectors.

ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་གྱུར། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་#བདུད་ཀྱི་སྡེ། ། ཕམ་པར་བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ས་གཞི་#དྲི་ཞིམ་སོགས་བྱུགས་ཤིང་། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་སིལ་མ་དགྲམ། ། ཟླ་སོགས་འཁོར་ལོ་ཅན་གནས་སུ། ། མཁས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་ཏུ་བྱ། ། དེ་ལ་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲང་བ། ། བྱས་ནས་མཚམས་ལ་སོགས་བཅིངས་ཏེ། ། མཆོད་བསྟོད་བདུད་རྩི་མྱང་བྱས་ནས། ། བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། མགྲིན་པ་གོས་མཆོག་གིས་དཀྲིས་ལ། ། ཨ་སྨྲ་#སོགས་འདབ་ཀྱིས་ཁ་དགབ། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཡི་བུམ་པ་ནི། ། དེ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་#ལྷག་གནས་བྱ། ། འབྲུ་སྨན་རིན་(ཆན་,ཆེན་)ལྔ་རྣམས་དང་། ། དྲི་བཟང་#ཆུ་དང་འཁོར་ལོའི་ཚོགས། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བཏགས་རྡོ་རྗེ་ནི། ། སྟེང་བཞག་འཁོར་ལོའི་གཙོ་རྒྱལ་ལ། ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ཏེ་ཡང་དག་མཆོད། ། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་གཞུག་པར་བྱ། ། དེར་ནི་སྤོས་སོགས་དྲིས་#བསྒོས་པའི། ། པད་སྣོད་དྲི་བཟང་# སོགས་ལྡན་བྱ། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་ཐུན་གསུམ་དུ། ། གཏོར་མ་བྱིན་ལ་དེ་བཞིན་#བཟླ། ། དེ་ཡང་འཁོར་ལོའི་ཕྱི་མཚམས་སུ། ། རྣམ་རྒྱལ་འཁོར་གཙོའི་གཡས་སུའོ། ། དེ་ལས་མཆོད་ཡོན་སྣོད་དུ་ཆུ། ། བཅུག་ནས་དེ་ཡིས་དབང་བསྐུར་ན། ། བདག་དང་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཆུ་ཡི་དབང་གིས་བསྐུར་བར་འགྱུར། ། སླར་ཡང་འཁོར་ལོ་མཆོད་བྱས་ལ། ། ལག་པར་བདུག་སྤོས་ཐོགས་ནས་ནི། ། བློ་ལྡན་པུས་བཙུགས་འཁོར་ལོའི་གཙོ། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། བཅོམ་ལྡན་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་མཆོག།

O Goddess, you are the witness to the levels and the perfections. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, conquered the hosts of Māra, so shall I defeat the hosts of Māra and draw the maṇḍala. Having smeared the ground with fragrant substances and the like, and scattered various loose flowers, the wise one should properly construct the maṇḍala in the place of the moon and other wheel-bearing deities. There, having performed the invitation of the wheel and bound the boundaries and so forth, and having performed the offerings, praises, and the tasting of nectar, one should perform the consecration of the vases. Wrapping the necks with excellent cloths and covering the mouths with mango leaves and the like, one should perform the consecration of the maṇḍala vases with their respective mantras. With the five grains, medicines, and precious gems, along with fragrant water and the wheel-assembly, and having placed a vajra atop a garland of flowers, one should offer the drinking water and make perfect offerings to the sovereign lord of the wheel. White flowers should be inserted; there, one should prepare a lotus vessel containing fragrant substances and the like, scented with incense and so forth. Every day, in three sessions, one should offer the torma and likewise recite the mantra. Furthermore, at the outer boundary of the wheel, the Victory Vase should be placed to the right of the lord of the retinue. Having placed water in the drinking water vessel, if one is consecrated with it, oneself and all the disciples will be consecrated by the water empowerment. Once again, having made offerings to the wheel, the wise one, holding incense in the hand and kneeling, should supplicate the Sugatas, the lords of the wheel: "O Bhagavān, supreme Mañjuvajra..."

རིག་སྔགས་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བ་དང་། ། ཁྱེད་ཅག་རྣམས་ལ་མཆོད་པའི་ཕྱིར། ། ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་རྣམས་ཀྱི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་ནི་འདྲི་བར་འཚལ། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་ནི་གུས་པ་ལ། ། དེ་ནི་གནང་བ་མཛད་པའི་རིགས། ། སངས་རྒྱས་འགྲོ་འཁོར་བྱ་དོན་སྩོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འབྲས་གནས་དང་། ། གང་གཞན་གསང་སྔགས་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའི་ལྷ་རྣམས་དང་། ། གང་ཡང་འབྱུང་པོ་མཐུ་ཆེན་དང་། ། གང་ཡང་ལྷ་ཡི་སྤྱན་མངའ་བའི། ། སེམས་ཅན་བསྟན་ལ་དགའ་བ་རྣམས། ། བདག་ལ་དགོངས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཇམ་དཔལ་འབྱུང་བ་ནི། ། འགྲོ་བ་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཡོ་བྱད་ཅི་འབྱོར་པས་འདྲི་ན། ། དེང་བདག་སློབ་མར་བཅས་པ་ལ། ། ཐུགས་ནི་བརྩེ་བར་དགོངས་ནས་སུ། ། ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་དེ་གསོལ་གདབ། ། གཙོ་བོ་མཆོད་ལ་སོགས་བྱས་ཏེ། ། ཡང་དག་བསྲུངས་ལ་ཕྱིར་ཕྱུང་ནས། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་ཐོགས་རང་སློབ་མ། ། ཡིད་གཞུངས་སྤྲོ་བ་ཆེ་བ་དང་། ། བྱས་པ་གཟོ་ཞིང་ང་རྒྱལ་མེད། ། རིགས་མཐོ་ཡོན་ཏན་ལྡན་ཞིང་དང་། ། གཟུགས་དང་ཁ་དོག་ལང་ཚོར་ལྡན། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསང་བ་ནི། ། བསྒྲུབ་ལ་དོན་གཉེར་མངོན་བརྩོན་ན། ། གཟུགས་ངན་ཡོན་ཏན་མེད་པའམ། ། དམན་པའང་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཆོ་ག་ལས། ། འཁོར་བཞི་ཆར་ཡང་རྗེས་སུ་གནང་། ། རང་གི་བསླབ་དང་ཤིན་ཏུ་ལྡན། ། ཐེག་ཆེན་ལ་དགའི་བདག་ཉིད་ཅན། །

Homage to the King of Vidyā-mantras! Out of compassion for the disciples and for the sake of making offerings to you, I, whose nature is compassion, wish to draw the maṇḍala. O Bhagavān, it is fitting that you grant permission to me, who am full of devotion. O Buddha, bestow your activity for the sake of the world! O Bodhisattvas who abide in the fruit, and whatever other deities of Secret Mantra, the world-protecting deities, and whatever powerful spirits, and whoever among the beings who possess the divine eye and delight in the Teaching—please turn your attention toward me. I, who am called [name], in order to purify transmigrating beings, am drawing the maṇḍala of Mañjuśrī’s Emergence with whatever ritual requisites I have acquired. Today, regarding me and my disciples, please turn your compassionate minds toward us and grant your blessings to the entire assembly within the maṇḍala. Thus, one should make this request three times. Having made offerings to the Principal Deity and so forth, and having properly protected the site, one should go outside. Then, one’s own disciples—those who hold flower garlands, who are intelligent and very enthusiastic, grateful and free from pride, of noble lineage and endowed with good qualities, possessing beauty, complexion, and youth, and who are intensely diligent in seeking to accomplish the secrets of the Sugatas—even those who are ugly, lacking in qualities, or of low status, should be made to dwell [in the maṇḍala]. According to the ritual of the maṇḍala, permission is granted to all four classes of followers. They should be thoroughly endowed with their own training and be of a nature that delights in the Mahāyāna.

ལ་ལ་གསང་སྔགས་སྒྲུབ་དོན་གཉེར། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འཇུག་པར་བྱེད། ། བསོད་ནམས་འདོད་པས་དེ་ལས་གཞན། ། གཞན་དག་འཇིག་རྟེན་གཞན་དོན་གཉེར། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་གཉེར་བའི། ། དད་པ་མང་དུ་བྱེད་པ་ཡིས། ། བློ་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་འཇུག་བྱ་ཡི། ། ཚེ་འདིའི་འབྲས་བུ་འདོད་མི་བྱ། ། ཚེ་འདི་འདོད་པར་གྱུར་པ་ལ། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་མི་འགྱུར། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་གཉེར་སྐྱེས། ། འཇིག་རྟེན་འདི་ཡི་#འབྲས་བུ་རྒྱས། ། དེ་སྐད་བརྗོད་ནས་སློབ་མ་དེ། ། བློ་ཡིས་རང་གི་ནང་དུ་གཞུག། སྔོན་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱིས། ། དག་#བྱས་ཁྱིམ་སྒོར་གསོལ་བ་འདེབས#། ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྟན་#པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་སྩལ་དུ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ནི་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་#གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་འཇུག་པར་འཚལ། ། སློབ་མ་དེས་ནི་ལན་གསུམ་བརྗོད། ། རབ་གུས་བཤེས་གཉེན་ཤེས་ནས་ནི། ། སློབ་མ་གཙོ་བོ་གཅིག་ལ་ནི། ། དམིགས་བཅས་ཚིག་འདི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་འདི། ། ཁྱེད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་འདས་དང་། ། དེ་བཞིན་གང་དག་མ་བྱོན་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མགོན་པོ་རྣམས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་དག། དེ་དག་ཀུན་གྱིས་#གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་མཆོག་བཟང་འདི་མཁྱེན་ནས། །

Some seek the accomplishment of Secret Mantra; they enter this maṇḍala. Others, desiring merit, seek something else; still others seek the welfare of the next world. The wise should enter the maṇḍala with great faith, seeking the welfare of the next world, and not desiring the fruits of this life. For one who desires this life, the welfare of the next world will not be achieved. But for one who has generated the desire for the welfare of the next world, the fruits of this life will flourish. Having spoken thus, the disciple should be mentally led inside. As before, having been purified by the vajra and the lotus, they should pray at the door of the house: "O Great Joy, you are my teacher; O Master, please attend to me! I seek the Great Protector who reveals the way of Great Enlightenment. Please grant me the reality of the samaya. Grant me the Three Refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, I wish to enter the supreme city of Great Liberation." The disciple should say this three times. Once the spiritual friend is known to be highly devoted, the master should address these words to a principal disciple: "You are a vessel for the great way. Come, my son! I shall correctly teach you this ritual of the conduct of Secret Mantra. All the perfect Buddhas of the past, those yet to come, and the Protectors of the present who remain for the benefit of beings—all of them, having realized this supreme and excellent ritual of Secret Mantra..."

དཔའ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཚན་མེད་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་དེ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། བཤགས་སོགས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས་ནི། ། དེ་ནས་བླ་མས་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། མ་བསྐྱེད་པ་ནི་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། བསྐྱེད་པ་སླར་ཡང་དྲན་དུ་གཞུག། ལས་ཀུན་བྱེད་པས་བསྲུངས་ནས་ནི། ། སྙིང་ག་ལྐོག་མ་སྤྱི་བོ་རུ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་འཁོར་ལོ་དག། ཧཱུཾ་ཨཱཿཨོཾ་ལས་དེ་རུ་དགོད། ། རྡོ་རྗེ་སྤོས་ཆུ་ཁུ་ཚུར་མཆོག། སྙིང་ག་སྤྱི་བོ་ལྐོག་མར་#གཏུགས། ། དེ་བཞིན་ཧཱུཾ་ཨོཾ་ཨཱཿབརྗོད་བྱ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་རིམ་བཞིན་སྦྱིན། ། སྤྱི་བོར་མེ་ཏོག་མདུན་དུ་སྤོས། ། མར་མེ་དྲི་ཡང་ཐུགས་ཀ་རུ། ། ཀུན་བྱེད་བཟླས་ནས་གུས་པ་#ཡིས། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨ་ཤྭད་ཨུ་དུམྺཱ་#ར་ཡི། ། སོ་ཤིང་སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་པ། ། མ་ཡོ་མ་གས་སྲོག་ཆགས་མེད། ། རྩེ་མོར་མེ་ཏོག་བཅས་པ་སྦྱིན། ། ཤར་རམ་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་བཞག། བཅས་ནས་ལྟོས་#པ་མེད་པར་ནི། ། བ་ཀོ་ཙམ་ནི་བྱུག་པར་དོར། ། ཞི་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་#བསྟན། ། འཐོར་འཐུང་སྐྱོར་ཆུ་ལན་གསུམ་བླུད། ། ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་ངེས་བཞག་སྟེ། ། སྟན་དང་སྔས་ཕྱིར་ཀུ་ཤ་སྦྱིན། ། དཔུང་པར་སྐུད་པས་བསྲུང་བར་བྱ། ། སྐྱོར་ཆུ་ལན་གསུམ་བླུད་པའི་སྔགས། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿ#བི་ཤུདྡྷ་དྷརྨྨཱ་#སརྦ་པཱ་པ་ནིཤྩ་#སྱ་ཤོ་དྷ་ཡ་སརྦ་#བི་ཀལྤཾ་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ།

At the foot of the Bodhi tree, the Hero attained omniscience, the signless. Through the peerless application of Secret Mantra, the Protector Śākyasiṃha also conquered the extremely fierce and great hosts of Māra. Therefore, in order to attain omniscience, my son, apply this intelligence! Having recited the confession and so forth three times, the guru should then cause the bodhicitta that has not been generated to be generated, and cause that which has been generated to be remembered. Having protected [the disciple] with the "All-Action" [mantra], one should place the vajra, lotus, and wheel at the heart, throat, and crown, respectively, from the syllables HŪṂ, ĀḤ, and OṂ. With the supreme vajra-fist of incense water, one should touch the heart, crown, and throat, and likewise recite HŪṂ, OṂ, and ĀḤ. One should then bestow the flowers and so forth in sequence: flowers on the crown, incense in front, lamps and perfumes at the heart. Having recited the "All-Action" [mantra], one should respectfully bestow them upon the disciples. One should give a tooth-stick of the aśvattha or udumbara tree, twelve finger-widths in length, straight, uncracked, free of insects, and with a flower at its tip. Having positioned [the disciple] facing east or north, they should cast it without hesitation onto a patch of cow-dung [the size of] a cow's hide. This indicates the siddhis, such as pacification and so forth. One should give the "sprinkling water" (ācamana) three times. Having definitely placed them outside, one should give kuśa grass for the seat and pillow. One should protect the arms with a thread. The mantra for giving the sprinkling water three times is: OṂ HRĪḤ VIŚUDDHA DHARMĀḤ SARVA PĀPA NIḤCASYA ŚODHAYA SARVA VIKALPAM APANAYA HŪṂ.

འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་རྣམས། ། ཨུ་དུམྺཱ་#རའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་རེས་འགའ་ཞིག། འབྱུང་འགྱུར་ཡང་ན་མི་འབྱུང་ངོ་། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་བྱུང་བ། ། དེ་བས་ཀྱང་ནི་དཀོན་པ་སྟེ། ། གང་གིས་མཉམ་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། བསྐལ་པ་#བྱེ་བ་དུ་མ་རུ། ། སྡིག་པ་བགྱིས་པར་གྱུར་པ་གང་། ། དེ་ཀུན་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་འདྲ་བ། ། མཐོང་བས་འབྱང་བར་འགྱུར་ལགས་ན། ། གྲགས་པ་མཐའ་ཡས་སྔགས་སྤྱོད་#པའི། ། ཚུལ་ལ་གནས་པ་སྨོས་ཅི་འཚལ། ། སྐྱོབ་པའི་གསང་སྔགས་བཟླས་ནས་ནི། ། གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པར་འགྱུར། ། གང་དག་སྤྱོད་པ་མཆོག་འདི་ལ། ། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་མི་གཡོ་བ། ། དེ་དག་གིས་ནི་ངན་འགྲོའི་རྒྱུན། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་རབ་ཏུ་#བཅད། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། རྙེད་པ་མཉམ་མེད་དེ་རིང་རྙེད། ། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་པ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱིས་ནི། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཡོངས་སུ་བཟུང་#སྟེ་སྐྱེ་བཞིན་པ། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱེད་རྣམས་ཐེག་ཆེན་ལ། ། སང་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་དེ་རིང་དོང་བས་ན། ། རབ་བྱུང་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་པ། ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། དོན་བཤད་བསྲུང་བ་བྱས་ནས་ནི། ། ཀུ་ཤའི་སྟན་ལ་ཉལ་དུ་གཞུག། རྨི་ལམ་གང་དག་ཅི་མཐོང་བ། ། དེ་ཀུན་ནང་པར་ང་ལ་ཟློས། ། སྲུང་དང་བྱིན་རླབས་སོགས་གང་དག། དེར་ནི་ལས་ཀུན་བྱེད་པ་བཟླ། །

In the world, the Omniscient Ones appear Only once in a great while, like the udumbara flower; Sometimes they appear, and sometimes they do not. But the way of practicing the Secret Mantra is even rarer than that, For it is capable of accomplishing the peerless welfare of sentient beings Without passing into nirvāṇa. Whatever sins have been committed Throughout many tens of millions of eons, They will all be purified by merely seeing A maṇḍala such as this. What need is there to mention those who abide In the way of the renowned and infinite mantra practice? By reciting the mantras of the Protector, One will attain the unsurpassed state. Those whose intellects are utterly unwavering Regarding this supreme practice, They have completely severed the stream of the lower realms And the origin of all suffering. You great beings have today obtained An incomparable find. Because all the great beings, the Victors and their Sons, Have fully embraced you all within this teaching, You will tomorrow be born into the Mahāyāna. This supreme path, the great emergence of the Mahāyāna, is glorious. Since you have entered it today, you are those of great fortune, The ordained ones, who will become Tathāgatas, the omniscient ones of the entire world. Having explained the meaning and performed the protection, Have them lie down upon a bed of kuśa grass. Whatever dreams you may see, Report them all to me in the morning. Recite the mantras that perform all activities, Such as protection and the conferring of blessings.

རིགས་ལྔ་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་ནི། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པ་ཐབས་#སྦྱོར་ཡིན། ། རྨི་ལམ་བཟང་ངན་དྲིས་ནས་ནི། ། མི་དགེ་ཐབས་#སྦྱོར་དག་གིས་#གཞོམ། ། སློབ་མ་ལེགས་བསྲུངས་སྐལ་ལྡན་པ། ། དེ་ནས་སྡོམ་པ་འཛིན་དུ་གཞུག། མི་ལྡོག་འཁོར་ལོའི་དབང་བསྐུར་བ། ། སྩལ་#ནས་མགོན་པོ་བདག་ལ་ནི། ། འཁོར་ལོ་ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་དང་། ། སློབ་དཔོན་གྱི་ནི་ལས་རྣམས་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་དང་། ། སྡོམ་#དང་གསང་བ་དམ་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། རྟག་ཏུ་སློབ་དཔོན་བདག་འགྱུར་གསུངས། ། སློབ་མ་སློབ་དཔོན་ཉིད་དོན་གཉེར། ། སྡོམ་པ་རྣམས་ཀྱང་འཛིན་དུ་གཞུག། རྣལ་འབྱོར་མཉམ་གཞག་འཁོར་ལོ་མཆོག། ལེགས་མཆོག་བློ་ཡིས་མཁའ་ལ་བཞག། རྟག་པ་ལ་སོགས་དངོས་འདྲ་ཞིང་། ། དེ་མདོག་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་སྲད་བུ་ནི། ། ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་རྣམ་ཕྱེ་བ། ། ཛཿལས་ཉི་མ་ཟླ་བའི་མིག། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་བདག་གཟུགས་ཀྱིས། ། འབར་བའི་བལྟ་#བའི་ལྕགས་ཀྱུས་དགུག། རང་གི་མདོག་ནི་ནང་དུ་གཞུག། རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་ཐུགས་ཡེ་ཤེས། ། སྲད་བུ་ཐམས་ཅད་བྱེད་དང་བཅས། ། རང་གི་འཁོར་ལོ་ཐིག་གདབ་ཕྱིར། ། རྟག་པའི་ཐིག་ནི་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཇི་སྲིད་མི་བསྐྱོད་མཐར་ཐུག་པ། ། འདི་དག་དེ་ཉིད་གསུམ་དང་སྤེལ། ། ཨ་ནྱོ་ནྱཱ་#ནུ་ག་ཏ་སརྦ་དྷརྨཱ་#ཞེས་བྱ་སོགས་དྲན་བྱ། ། ཆུར་ནི་འཁོར་ལོའི་ཉིས་འགྱུར་ལ། ། སྦོམས་སུ་སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུའི་ཆ། ། མི་འཆི་བཅུ་ཕྱེད་དྲི་བཟང་#ཀྱིས། ། སྤངས་#ནས་ཀྱང་ནི་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཡིག་#གསུམ་ཆུད་པར་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཐིག་འཛིན་པ་དང་བསྒྲིལ་བར་བྱ། །

The application of the methods for performing all activities of the five families and the three wheels is as follows: having inquired about the quality of dreams, whether good or bad, any inauspicious signs should be overcome through the application of methods. Then, the fortunate disciple, having been well-guarded, should be led to take the vows. Having bestowed the empowerment of the irreversible wheel, [the master should say]: "O Protector, for my sake, please grant the reality of the deities of the wheel, the activities of the master, the samaya of all the Buddhas, the vows, the supreme secret, and so that I may always act as a master for the benefit of all sentient beings." The disciple, seeking the state of a master, should also be led to take the vows. With a mind of supreme excellence, one should place the supreme wheel of meditative equipoise in the sky. Like the actual forms of the Permanent One and so forth, arising from their respective colored seed-syllables, the cord endowed with the five wisdoms is divided into twenty-five strands. From the syllable jaḥ, the eyes of the sun and moon are formed. In the form of Mañjuvajra, one should summon [the deities] with the hook of a blazing gaze. Having caused them to enter within their own colors, [one should think]: "Vairocana and the others, with their wisdom-minds and all the cords, please grant the permanent lines in order to strike the lines of my own wheel." From Akṣobhya as the final limit, these should be interwoven with the three realities. One should recite "anyonyānugata sarvadharmāḥ" and so forth. In length, the cord should be twice the size of the wheel, and in thickness, one-twentieth of the door. Having purified it with the five nectars and fragrant scents, it should be protected. The yogi, having internalized the three syllables, should hold and twist the cord.

ཛྫ་གསུམ་གྱིས་ནི་དེ་བཏང་#ཞིང་། ། རང་ཡང་ཛྫ་ཛྫ་ཛྫ་ཞེས་ཟློས། ། ཁུ་ཚུར་གཡོན་པས་ལྟེ་བར་ནི། ། བཟུང་སྟེ་#ནུབ་དང་ལྷོ་ཕྱོགས་གནས། ། བློ་ལྡན་ནམ་མཁའི་ཐིག་གདབ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་འོག་ཏུ་ཐིག་རབ་གདབ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། ནམ་མཁའ་གང་བའི་བདེ་གཤེགས་རྣམས། ། ཁྱོད་ཀྱི་འགྲོ་དོན་མཛད་དུས་ལགས། ། ཐིག་གི་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་ནས་ནི། ། དེ་རྣམས་འདིར་#ནི་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། གནོད་སྦྱིན་ཡི་དྭགས་དབང་པོ་ཀླུ། ། ཕྱོགས་བལྟས་མེ་དང་རླུང་ལ་བརྟེན། ། དང་པོ་ཤར་དང་ནུབ་བྱང་ལྷོར། ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་སྲད་བུ་གདབ། ། མེ་དང་བདེན་བྲལ་ཕྱོགས་གནས་ཏེ། ། མཚམས་ཀྱི་སྲད་བུའང་ཡང་དག་གདབ། ། ཤར་ལྷོ་ནུབ་བྱང་དེ་བཞིན་དུ། ། བྱས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་#དུ་འགྱུར། ། ཐིག་དེ་ཉིས་རིམ་བྱས་ནས་ནི། ། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་བཞག་#ནས་སུ། ། འཁོར་ལོའི་རྣམ་པ་#དེ་རྒྱབ་ཏུ། ། རྡོ་རྗེའི་སྲད་བུ་གཉིས་#ཀྱང་གདབ། ། དབང་ལྡན་ལས་ནི་ལྕགས་རི་དག། རང་དང་རྗེས་མཐུན་གཡས་ནས་བསྐོར། ། མཁས་པས་ཐིག་གིས་ཐིག་བཏབ་ནས། ། ཕྱོགས་ཀུན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། ལྟས་ངན་བྱུང་ན་དངོས་མི་འགྲུབ། ། སྲད་བུ་ཆད་ན་བླ་མ་འཆི། ། རིང་ཐུང་ཁྱེར་ན་ན་བར་འགྱུར། ། ཕྱོགས་འཁྲུལ་སློབ་མ་མྱོས་པར་#འགྱུར། ། ཟུར་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞིས་ནི་རྣམ་པར་མཛེས། ། ཐིག་བཞི་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། དར་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། གྲྭ་ཡི་ཕྱོགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དང་། ། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ནི་མཚམས་རྣམས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སྤྲས་པར་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རིམ་ཐིག་གདབ་བོ།

With three jaḥ syllables, release that [line], and yourself also recite jaḥ jaḥ jaḥ. Holding the left fist at the navel, stand facing west and south. The wise one should strike the line in the sky, and likewise strike the line below. Oṃ vajrasamayasūtram atikrama hūṃ. Sugatas who fill the expanse of space, now is the time for you to act for the benefit of beings. Stirred by the sound of the line, I pray that you all come here. Yakṣas, pretas, lords, and nāgas, look toward the directions and rely on fire and wind. First, strike the outer cords of the directions: east, west, north, and south. Standing in the directions of fire and the realm of the Lord of Lies (Nairṛtya), strike the cords of the intermediate points as well. By doing so for the southeast, southwest, northwest, and northeast, the maṇḍala becomes eightfold. Having doubled those lines and placed them in the center of the wheel, strike two vajra cords behind that wheel-form. From the northeast, the iron fence should be drawn, circling to the right in accordance with oneself. Once the wise one has struck the lines with the cord, make all directions equal. If an ill omen occurs, the rite will not be accomplished. If the cord breaks, the guru will die. If it is too long or too short, one will fall ill. If the directions are confused, the disciple will go mad. With four corners and four gates, it is beautifully adorned with four archways. It is perfectly endowed with four lines and decorated with silk and flower garlands. In all the corners and at the junctions of the door-surrounds, the outer lines of the maṇḍala should be struck, adorned with vajras and jewels.

། དེ་ཡི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་པ་འདྲ་བ་ལ། ། ཕྱི་ཡི་འཁོར་ལོའི་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་ཟླུམ་པོར་བྱ། ། ཀ་བ་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་སྤྲས། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་བཟང་པོས་བསྐོར། ། དེ་ནས་ཧཱི་ལས་ཁྲོ་བོ་ཡི། ། བལྟ་བས་སྒོ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ། ། སྒོ་ནི་འཁོར་ལོའི་བརྒྱད་ཆ་སྟེ། ། ཁ་ཁྱེར་མེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད། ། སྒོ་ཁྱུད་སྒོ་ཡི་ཚད་ཡིན་ཏེ། ། ལྷ་ཡི་སྣམ་#བུའང་དེ་ཡི་ཚད། ། དེ་ཕྱེད་ཁ་ཁྱེར་ཀུན་ནས་བསྐོར། ། ལོགས་#དང་འགྲམ་ནི་དེ་བཞིན་ཏེ། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཉི་ཟླ་དང་། ། དར་སོགས་སྣམ་བུ་ཚད་དེ་བཞིན། ། ཚོན་གྱི་ས་ནི་དེ་ཡི་ཕྱེད། ། རྩ་བའི་ཐིག་སའི་ཕྱི་རོལ་དུའོ། ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་ཀ་བའི་ཐིག། ཚོན་གྱི་ས་དང་ས་གཞི་མཉམ། ། རྟ་བབས་སྒོ་ཡི་སུམ་འགྱུར་ཏེ། ། བ་དན་ཕྲེང་བ་རྣམས་དང་ལྡན། ། དྲིལ་བུ་མཆོག་ནི་རླུང་གིས་བསྐྱོད། ། བ་དན་ཕྱི་ཡི་མཚམས་སུ་བྱ། ། གཞན་དག་འཁོར་ལོའི་རྗེས་མཐུན་པར། ། ཇི་ལྟར་མཛེས་པར་རྣམ་པར་བརྟགས། ། རྫོགས་སངས་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཡིན་ཕྱིར། ། ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཤིན་ཏུ་དག། གསུང་དབང་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སུ་བཤད། ། འདི་ནི་ཐུགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡིན། ། སེམས་ཅན་བསམ་#པ་ལ་བརྟེན་ནས། ། ཚད་ལ་སོགས་པ་ངེས་མཛད་ཀྱི། ། ཐབས་ཤེས་ལས་བྱུང་དངོས་གྲུབ་ལ། ། ཚད་སོགས་ངེས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། དེ་ནི་ཁྲུ་གཅིག་ནས་བརྩམས་ཏེ། ། ཇི་སྲིད་ཁྲུ་སྟོང་བར་དུའོ། ། དེ་ལྟར་འཁོར་ལོ་#དེ་ཐིག་གདབ། ། ཚོན་ལ་འབར་བའི་བལྟ་#བས་ཀྱང་། ། སྔ་མའི་རིམ་གྱིས་ཡེ་ཤེས་སྦར། ། ཡང་དག་གཟི་བསྐྱེད་གསང་སྔགས་བཟླ། །

The inner wheel within that is like an eightfold maṇḍala; it should be made perfectly circular, with a measurement equal to half that of the outer wheel. Adorned with pillars, wheels, and so forth, it is encircled by an excellent vajra garland. Then, from the syllable HĪ, the gates are opened by the gaze of the wrathful deities. The gates are one-eighth of the wheel; they are held to be without a molding (kha-khyer). The door-frames (sgo-khyud) are the same size as the gates, and the divine ledges (lha'i snam-bu) are also that size. Half of that is the molding that encircles it all; the sides and the base (’gram) are likewise. The lattice, half-lattice, sun, and moon, as well as the ledges of silk and so forth, are of that same measurement. The area for the colors is half of that, located outside the area of the root lines. The lines for the pillars, wheels, and so forth, are level with the area for the colors and the ground. The archway (rta-babs) is three times the size of the gate, and is endowed with garlands of banners. Supreme bells are moved by the wind; the banners should be placed at the outer corners. Others are to be arranged according to the wheel, as is aesthetically pleasing. Because it is the wisdom body of the perfect Buddha, it is the utterly pure nature of the dharmakāya. It is explained as the vajra family of the Lord of Speech; this is the wheel of the Mind. Based on the inclinations of sentient beings, the measurements and so forth are fixed; but for the siddhis arising from method and wisdom, what is the use of fixed measurements? Starting from one cubit, it may extend up to a thousand cubits. Thus, one should lay the lines of that wheel. With the blazing gaze upon the colors, the wisdom is ignited through the previous sequence. Recite the secret mantra to generate perfect splendor.

ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ། ། འདི་ནི་ཆོས་དབྱིངས་དག་པ་སྟེ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་གྲོལ་བྱེད་པ། ། འཇམ་དབྱངས་རྒྱལ་པོ་རང་ཉིད་ནི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཉེས་པ་ཀུན་ལས་རབ་གྲོལ་བའོ། ། འཁོར་ལོའི་ནང་ན་ཡང་དག་གནས། ། བླ་མས་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས། ། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། དཀར་དང་སེར་དང་དེ་བཞིན་དམར། ། ལྗང་གུ་དང་ནི་ནག་པོ་ཉིད། ། མཉམ་ཞིང་གཡས་སྐོར་#རྒྱུན་མ་ཆད། ། མ་ཡོ་བར་ནི་ཚོན་རྩི་དགྱེ། ། སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུ་ཆ་རུ་ནི། ། རི་མོ་མཉམ་པར་དགྱེ་བར་བྱ། ། སྦོམ་པོར་བཀྱེ་བས་ནད་ཀྱིས་འདེབས། ། ཕྲ་མོས་ནོར་ནི་རྣམ་པར་འཇིག། ཡོན་པོས་#རྣམ་འགྲས་ཆད་#པ་ཡིས། ། བླ་མ་དང་ནི་སློབ་མ་འཆི། ། གཡས་སྐོར་#མིན་པར་བཀྱེ་བ་ཡིས། ། ཚོན་རྩི་ཕུར་བུས་བཏབ་པར་འགྱུར། ། དཀར་པོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་རང་བཞིན། ། གཉིས་པ་གསེར་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། ། པདྨ་རཱ་གའི་རང་བཞིན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་གཞན་དག་མརྒད་ཡིན། ། ནག་པོ་ནང་དུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་ཚོན་གྱི་རིམ་པར་བཤད། ། དཀར་པོ་ཆེན་པོ་ཤར་ཕྱོགས་སུ། ། ལྷོ་རུ་སེར་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ནུབ་ཀྱི་ཆ་ནི་དམར་པོ་སྟེ། ། བྱང་ནི་ལྗང་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དབུས་ཀྱི་ས་གཞིའི་ཆ་དག་ནི། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་འོད་གསལ་འབར། ། རྟག་པར་ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་ཉིད། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་གཞག་#ལེགས་པར་བྲི། ། རི་མོ་ཕན་ཚུན་ནས་གང་གིས། ། མ་རེག་པར་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། བདུད་རྩི་ཐབ་#སྦྱོར་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གཞོམ། ། འདི་ནི་རྒྱ་ཆེན་ཆེ་བར་བཤད། ། གདུག་པའི་དགྲ་སྟེ་གསང་སྔགས་རྒྱལ། །

Oṃ vajracitra samaya hūṃ. This is the pure expanse of phenomena (dharmadhātu), which liberates the realm of sentient beings. Mañjughoṣarāja himself is the abode of all Tathāgatas, completely liberated from all faults. It abides perfectly within the mandala. With the left fist, the Guru, beginning from the northeast direction, should apply the pigments—white, yellow, red, green, and black—equally, in a clockwise direction, without interruption and without wavering. The lines should be drawn at one-twentieth the width of the door. If drawn too thick, disease will strike; if too thin, wealth will be destroyed. If crooked, there will be enmity; if broken, the Guru and the disciple will die. If drawn in a direction other than clockwise, the pigments will be as if struck by a ritual dagger (kīla). White is the nature of the vajra; the second is focused on gold; the nature of the third is ruby (padmarāga); likewise, the others are emerald. Black is to be known as the interior; this is explained as the sequence of the pigments. Great white in the eastern direction, perfectly endowed with yellow in the south; the western part is red, and the north is perfectly endowed with green. The central area of the ground blazes with the light of sapphire (indranīla). Always the nature of wisdom and method, it should be well-drawn in perfect meditative equipoise. The lines should be drawn so that they do not touch one another. With the Vajra of Amṛtakuṇḍalī, all malevolent beings are utterly destroyed. This is explained as the vast and great, the secret mantra king that is the enemy of the malevolent.

ན་མཿ#ས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ན་མོ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷཱ་ཡ་མ་ཧཱ་དཾཥྚྲོཏྐ་#ཊ་བྷཻ་ར་བ་ཡ། ཨ་སི་མུ་ས་ལ་པར་ཤུ་པཱ་ཤ་ཧསྟ་ཡ། #ཨོཾ་#ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི། ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། ཏིཥྛ་ཏིཥྛ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། གརྫྫ་གརྫྫ། བི་སྥོ་ཊ་ཡ་བི་སྥོ་ཊ་ཡ། སརྦ་བིགྷྣཱན་བི་ནཱ་ཡ་ཀཱ་ན་མ་ཧཱ་ག་ཎ་#པ་ཏི་ཛཱི་བི་ཏཱནྟ་#ཀ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་བྲིས་ནས། ། ཟླ་བ་ཉི་མའི་གདན་བྱས་ཏེ། ། རལ་གྲི་སྔོ་བསངས་དབུས་བྲི་བ། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་སོགས་འོད་ལྡན། ། ཤར་དུ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་#བརྒྱད་མཆོག། མེ་ལོང་ལ་སོགས་ཡང་དག་འབར། ། ལྷོ་རུ་རིན་ཆེན་སྔོ་བསངས་འོད། ། ཆ་དགུ་པ་མཐོ་#མཉམ་པ་ཉིད། ། ནུབ་ཏུ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ། ། སོ་སོར་རྟོག་ལ་སོགས་ལྡན་དམར། ། བྱང་དུ་རལ་གྲི་དམ་པ་ནི། ། བྱ་བ་ལ་སོགས་ཀྱིས་རབ་བརྒྱན། ། ཤར་ལྷོར་སྤྱན་དེ་ཐབས་ཡིན་ལ། ། ལྷོ་ནུབ་རྡོ་རྗེ་སྨོན་ལམ་སྟེ། ། ནུབ་བྱང་ཁ་ནི་བྱེ་བ་ཡི། ། པདྨ་སྡོང་བུ་བཅས་པ་སྟོབས། ། བྱང་ཤར་ཨུཏྤལ་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། སེར་དང་སྤྲིན་སྔོན་ལྟ་བུར་མཛེས། ། མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་བཞི་དང་། ། ཤར་སྒོ་ཡི་ནི་ངོས་གཉིས་སུ། ། མེ་ལོང་དེ་བཞིན་པི་ཝང་དང་། ། དྲི་ཡི་དུང་དང་བཅུད་ལེན་སྣོད། ། གོས་དང་ཆོས་འབྱུང་ཉིད་དག་སྟེ། ། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་སོགས་པས་བརྒྱན། ། དད་སོགས་ཐོ་བ་དབྱིག་པ་དང་། ། པདྨ་རྡོ་རྗེ་བཞི་པ་ཡིན། ། རྣམ་གསལ་ཀུནྡར་ཤེས་བྱས་ལ། ། རང་གི་འཁོར་ལོ་རབ་གསལ་བསྒོམ། ། སྔར་བཞིན་ཤེས་རབ་ཡང་དག་འདུག། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་རང་ནང་གཞུག། སེམས་བཟང་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་བྱས་པའི། །

Namaḥ samanta-kāya-vāk-citta-vajrāṇām. Namo vajra-krodhāya mahā-daṃṣṭrotkaṭa-bhairavāya. Asi-musala-parśu-pāśa-hastāya. Oṃ amṛta-kuṇḍali. Kha kha khāhi khāhi. Tiṣṭha tiṣṭha. Bandha bandha. Hana hana. Daha daha. Garjja garjja. Visphoṭaya visphoṭaya. Sarva-vighnān vināyakān mahā-gaṇapati-jīvita-antakara ya hūṃ phaṭ. Having thus drawn the entire maṇḍala, and having made seats of the moon and sun, one should draw a dark-blue sword in the center, possessing the light of the utterly pure [wisdom] and so forth. In the east is the supreme eight-spoked wheel, perfectly blazing with the mirror-like [wisdom] and so forth. In the south is a dark-blue jewel, the nine-fold [wisdom] of equality. In the west is an eight-petalled lotus, red and endowed with the discerning [wisdom] and so forth. In the north is the sublime sword, excellently adorned with the all-accomplishing [wisdom] and so forth. In the southeast is the eye, which is skillful means; in the southwest is the vajra, which is aspiration; in the northwest is the mouth, the lotus with its stalk, which is power; and in the northeast is the utpala, which is wisdom, beautiful like yellow and dark-blue clouds. In the four intermediate directions, starting with fire, and on both sides of the eastern gate, there are a mirror, a lute, a vessel of fragrance, a vessel of elixir, a garment, and the source of phenomena (dharmodaya), adorned with generosity, ethical discipline, and so forth. Faith and so forth are the hammer, the staff, the lotus, and the vajra as the fourth. Having clearly visualized these as kunda flowers, one should meditate on one's own wheel as being very clear. As before, one should correctly abide in insight and cause the Buddhas to enter within oneself. With a noble mind that pervades space...

འཁོར་ལོའི་ངོས་སུ་གནས་བྱའོ། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འོངས་པའི་བགེགས། ། དེ་ནི་ཀུན་བསྐྲད་མངོན་པར་བསྲུང་། ། གཤིན་རྗེའི་དགྲ་སོགས་ཀྱིས་བཀུག་ལ། ། བཅུག་སྟེ་བཅིངས་ནས་དབང་དུ་བྱ། ། མིག་དང་སྐུ་སོགས་བྱིན་བརླབས་ལ། ། མཆོད་ཡོན་དབང་བསྐུར་མངོན་མཆོད་པ། ། བྱས་ནས་བསྟོད་དེ་ཚིམ་བྱ་ཞིང་། ། རྣམ་བསྒོམས་བཟླས་པས་མཉེས་པར་བྱ། ། སྔོན་བཞིན་པད་སྣོད་དམ་པར་ཡང་། ། བདུད་རྩི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིར་བྱ། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་རང་རང་སྦྱོར་ལ་གནས། ། རབ་ཏུ་མཆོད་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་འཇུག། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྒྱལ་གྱུར་པས། ། གོས་དང་རྒྱན་ནི་ཇི་སྙེད་དང་། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་བྱས་ནས་ནི། ། ཕྱག་བྱས་སྦྱིན་སྲེག་དག་གིས་མཆོད། ། ཀུན་ནས་སོར་བཞི་དོར་བར་དུ། ། ཁ་ཁྱེར་དེའི་ཚད་པད་ཁ་བྱེ། ། ཁྲུ་ཕྱེད་པ་དང་ཁྲུ་གང་པ། ། འཁོར་ལོ་ལྟ་བུ་ལས་ཀུན་བྱེད། ། རལ་གྲི་ཆུ་དང་དཔངས་སུ་ནི། ། སོར་བརྒྱད་སོར་གཅིག་པ་ཡི་ཚད། ། ཐབ་ནང་འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་དང་། ། པདྨ་རལ་གྲི་དབུས་ཆུད་བྲི། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར། ། སྔགས་པ་ཤར་དུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། ཀུན་བྱེད་བཟླས་པས་ཀུན་དུ་བསྲུང་། ། མཆོད་ཡོན་སོགས་གཡོན་དེ་ལས་གཞན། ། ཡོ་བྱད་#གཡས་བཞག་བསངས་ནས་ནི། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་འབྱོར་#བདག་ལྡན། ། འོ་མ་ཅན་ཤིང་གིས་སྦར་བའི། ། མེ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བསང་#། ། རླུང་ཡབ་གཡབས་པས་རབ་སྦར་ལ། ། གཡས་ནས་བསྐོར་ཞིང་ཀུ་ཤ་དགྲམ། ། དང་པོའི་སྙིང་བྱུང་རཾ་#གྲུ་གསུམ། ། པད་གནས་ས་བོན་རཾ་ལས་བྱུང་། ། སེར་ཞིང་ཞལ་སེར་གསུམ་པ་ལ། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་རྒྱས་#དང་ལྡན། །

One should abide upon the surface of the wheel. Together with that, the obstructors who have arrived are all expelled and clearly protected. Having summoned them with Yamāntaka and the others, they are inserted, bound, and brought under control. Having blessed the eyes, the body, and so forth, and having performed the offering of water for the feet, the empowerment, and the manifest offerings, one should praise them, satisfy them, and please them through meditation and recitation. As before, in a sublime lotus vessel, one should transform the nectar into the wisdom nectar. Abiding in the respective applications of the directional guardians, one makes extensive offerings and enters the maṇḍala. Having become victorious over the three worlds, and having donned as many garments and ornaments as there are, and having performed the turning of the wheel, one prostrates and makes offerings with the fire sacrifice. Leaving a space of four finger-widths all around, the rim is of that same measure and shaped like a lotus opening. Half a cubit or one cubit in size, it is like a wheel and performs all activities. The sword and the water are eight finger-widths and one finger-width in height respectively. Inside the hearth, one should draw a wheel, a jewel, a lotus, and a sword situated in the center. The exterior is encircled by a vajra garland. The mantrin, facing east, provides universal protection through the recitation of the All-Performing mantra. The water for the feet and so forth are placed to the left, and the other requisites are placed to the right; having purified them, one possesses the wealth of Mañjuvajra. The fire, kindled with milky wood, is purified with the three syllables. Having fanned it into a blaze with a bellows, one circumambulates from the right and spreads the kuśa grass. From the heart of the first [syllable], a triangular raṃ arises; from the seed-syllable raṃ situated on a lotus, [the deity] appears, yellow in color with three yellow faces, and endowed with the flourishing limbs of insight.

སྤྱི་བླུགས་མི་འཇིགས་དབྱིག་#པ་ཕྲེང་། ། ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་འདིར་མེ་བསམ། ། སྔར་བཞིན་དེ་ཉིད་གསུམ་འདོན་པས། ། ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་མེ་སྤྱན་#དྲངས། ། དེ་ལ་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ། ། བྱས་ནས་གདན་ལ་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་ཡུ་བ་ཁྲུ། ། འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་བྱ། ། དེ་སྟེང་དགང་གཟར་རྒྱར་#སོར་བཞི། ། ཟབས་སུ་སོར་གཉིས་ནང་རྡོ་རྗེ། ། སོར་བཞིའི་མཐར་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། བར་དུ་པདྨའི་འདབ་མའི་དབྱིབས། ། བླུགས་གཟར་པདྨའི་དབྱིབས་སོར་གཉིས། ། ཟབས་སུ་སོར་གཅིག་ནང་རྡོ་རྗེ། ། དགང་གཟར་བླུགས་གཟར་ཁར་#རང་གི། ལྷ་ཡི་ས་བོན་རབ་འབར་བསམ། ། དེའི་ཁར་ཡི་གེ་རཾ་བཀོད་ལ། ། དེ་ལ་དགང་བླུགས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མེ་ལྷ་འབྱོར་ལྡན་ཡམ་ཤིང་སྟེ། ། ཡམ་ཤིང་མེ་ལ་མར་དང་ཏིལ། ། མ་གྲུགས་དཱུར་#བ་འབྲས་ཆན་ཞོ། ། ཀུ་ཤ་ཆོ་གའི་རིམ་པ་ཡིན། ། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་མེ། ། ཐུགས་ཟླར་མཾ་སྐྱེས་བདག་པོ་ནི། ། འཁོར་ལོ་མཆོག་བསམས་ཕྱི་མཆོད་སོགས། ། སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། མར་གྱིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་#ད་ཧ་ན་བཛྲ་ཡེ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཏིལ་གྱིའོ། ། བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འབྲས་མ་གྲུགས་པའིའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་#ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ། དཱུར་#བའི་འོ། ། ཨོཾ་སརྦ་སཾ་པ་དེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞོ་དང་འབྲས་ཆན་གྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་བཛྲཱ་#ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུ་ཤའིའོ། ། རྒྱས་དང་ཞི་དང་དབང་དགུག་བཅིང་། ། སྡང་དང་བསྐྲད་དང་མངོན་སྤྱོད་ལ། ། ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཧོཿ#ཛཿཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སྔགས་ཀྱི་མཐར་ནི་བསྐུལ་བའང་བྱ། །

Visualize the fire here holding a water-pot, the [mudrā of] fearlessness, a staff, and a garland. As before, by reciting the three suchnesses, invite the fire of sublime wisdom. Having performed the cleansing sprinkling and so forth, request it to be seated upon the throne. The handles of the filling-spoon (dguṅ-gzar) and the pouring-spoon (blugs-gzar) should be one cubit long. At the bottom, fashion a vajra and a jewel. Above that, the width of the filling-spoon should be four finger-widths and its depth two finger-widths, with a vajra inside. At the edge of the four finger-widths is a vajra, and in the middle is the shape of a lotus petal. The pouring-spoon is lotus-shaped, two finger-widths wide and one finger-width deep, with a vajra inside. At the mouths of the filling and pouring spoons, visualize the seed syllable of one's own deity blazing intensely. Place the syllable RAṂ upon that and offer the filling and pouring. For the wealthy Fire God, the fuel is sacrificial wood (yams-shing). The sequence of the ritual is: sacrificial wood, fire, butter, sesame, uncrushed dūrvā grass, rice, curd, and kuśa grass. That very fire of sublime wisdom has the syllable MAṂ born from the moon in its heart; visualize the Lord of the Supreme Wheel and perform the fire offering preceded by the outer offerings and so forth. OṂ AGNAYE SVĀHĀ. For butter. OṂ SARVA PĀPAṂ DAHANA VAJRAYE SARVA PĀPAṂ DAHA SVĀHĀ. For sesame. VAJRA PUṢṬAYE SVĀHĀ. For uncrushed rice. OṂ SARVA ĀYUṢE SVĀHĀ. For dūrvā grass. OṂ SARVA SAṂPADE SVĀHĀ. For curd and rice. OṂ APRATIHATA VAJRĀYA SVĀHĀ. For kuśa grass. For enrichment, pacification, magnetizing, summoning, binding, hatred, expelling, and wrathful rites, append the exhortation to the end of the mantra: OṂ SVĀHĀ HOḤ JAḤ HŪṂ HŪṂ PHAṬ.

རང་བདག་སྙིང་གའི་སེམས་དཔའ་ཡི། ། ལྷ་ཀུན་ཚིམ་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། ཟླ་སོགས་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྫས། ། སྙིང་ཟླའི་འཁོར་ལོའི་ལྗགས་ཀྱི་མཆོག། བསྒོམས་ནས་སྔོན་བཞིན་ཚིམ་པར་བྱ། ། མཐར་ནི་དེ་བཞིན་དགང་བླུགས་དབུལ། ། བསང་དང་འཐོར་འཐུང་མཆོད་ཡོན་དག། ཕུལ་ནས་མཆོད་དེ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡི་རྫས་ལྷག་མ། ། མེ་ལ་ཕུལ་ལ་དེ་བཞིན་དུ། ། ཆོ་ག་སྔ་མས་གཤེགས་གསོལ་ལ། ། འཁོར་ལོ་མཆོད་དེ་ཡང་དག་གཞུག། སློབ་མ་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་ཡིས། ། དང་པོར་ཞུགས་ལ་རང་གི་ནི། ། དབང་བསྐུར་བྱ་བ་རྫོགས་བྱས་ཤིང་། ། རིགས་བདག་རྗེས་གནང་ཐོབ་པ་དང་། ། འདོད་ཆགས་ཆེ་ལས་བྱུང་དེ་ཉིད། ། འཁོར་ལོའང་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་ཡི། ། གྲོང་དུ་སློབ་མ་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། ། བདེན་པ་འདི་ནི་བསྒྲག་པར་བྱ། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་མཚན་ལྡན་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་མཆོག། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་རང་བཞིན། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་དེང་གྲུབ་མཛོད། ། ཀུན་མཆོག་དངོས་གྲུབ་#ཆེན་པོ་སྟེ། ། དབང་ཕྱུག་#ཆེན་པོ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཏུ་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། ཉེས་པ་མི་མངའ་རྟག་པའང་ཁྱོད། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་གྱི་རྗེས་ཆགས་པ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་#གྲུབ་མཛོད། ། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་རྒྱལ་#མཆོག་གིས། ། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེར་བསྟོད་པ། །

One should satisfy all the deities of the hero in one’s own heart. Having meditated on the moon and other substances, as well as the supreme tongue of the heart-moon wheel, one should satisfy them as before. Finally, one should offer the filling and pouring ladles. Having offered the cleansing, the sprinkling, and the water for the feet, one should worship and request them to depart. The yogi should offer the remaining substances to the fire and, likewise, request them to depart according to the previous ritual. Having worshipped the wheel, one should cause it to enter [the disciple]. Through the ritual of the disciple’s entry, having first entered and completed the conferral of one’s own empowerment, and having obtained the permission of the Lord of the Family, one should proclaim this truth in order to lead the disciple into the city of the wheel—which, like a reflection, arises from great passion: "Because you are born from space and possess the marks, Supreme, without beginning or end, Of the nature of the Great Vajrasattva, May you today be established as Mañjuvajra! Supreme of all, the great siddhi, Great Lord, the supreme deity, King of all Vajra-holders, May you establish me in the supreme, unchanging state! You are faultless and eternal, Passionately attached to all passions, Great passion, great joy— May the Blessed One establish me in that very reality! Supreme of all, utterly pure, Primordially liberated Tathāgata, Samantabhadra, the self of all, May you establish me as a Bodhisattva! Supreme of all great siddhis, Great Lord, the supreme Victor, You who are praised as the Great Accomplished Vajra—

རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་བདག་བདག་མཛོད་ཅིག། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་#ཁྱབ་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་བཞུགས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་གྱུར་ཉིད། ། འདོད་མཆོག་དམ་ཚིག་མཆོག་གྱུར་པའོ། ། བདེན་པ་གང་གིས་ཡེ་ཤེས་མཆོག། ཤེས་རབ་ཐབས་དག་#དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་མགོན་བདག་ལ། ། ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་རབ་རྫོགས་མཛོད། ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་ངེས་པར་སྐྱེས། ། བདེན་པ་འདི་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་སློབ་མ་ནི། ། ཀུན་གྱིས་དྲི་མ་མེད་མཐོང་ཤོག། སློབ་མ་སྤྱི་#ཡི་སྡོམ་པ་དང་། ། སྔོན་བཞིན་སྐུ་སོགས་འོད་གསལ་བྱ། ། ཀུན་བྱེད་བུམ་པའི་ཆུ་ཡིས་ནི། ། ཡོལ་བའི་མཐར་ནི་བསང་གཏོར་བྱ། ། དེ་ནས་གོས་དམར་གྱིས་གདོང་#གཡོགས། ། སྡུག་པ་ཁྱོད་ནི་སུ་ཞེས་དྲི། ། དེ་ནས་སློབ་མས་ཚིག་ཏུ་ནི། ། བདག་ནི་སྐལ་བ་བཟང་ཞེས་བརྗོད། ། སྒོར་ནི་ཕྲེང་ཐོགས་#ཡང་དག་མཆོད། ། དེ་བཞིན་ཡོན་ནི་ཕུལ་བ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་སེམས་ནི་ཡང་དག་བསྐྱེད། ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་བསམ། ། སྔགས་ལ་ཨོཾ་སརྦ་ཡོ་ག་ཙིཏྟ་ཨུཏྤཱ་ད་ཡཱ་#མི་སུ་ར་ཏ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ་སིདྡྷི་བཛྲ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཀྱིས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་འདི་ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་སྨྲ་བར་མ་བྱེད་ཅིག། དད་པ་དང་མི་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

O Vajragarva, be my lord! Pervading the hearts of all sentient beings, you dwell within the hearts of all sentient beings. You are the very father of all sentient beings, the supreme samaya of the highest desire. By the truth of the supreme wisdom, which is the maṇḍala of insight and method—by that truth, O Protector, may your desires be perfectly fulfilled for me. All phenomena are like reflections: pure, clear, and untroubled; ungraspable and inexpressible, arising entirely from causes and karma, and born definitively from suchness. By this truth, may all disciples clearly see the reflections in the maṇḍala as stainless. The general vows of the disciples and the luminosity of the body and so forth should be performed as before. With the water from the all-creating vase, one should perform the sprinkling at the edge of the curtain. Then, the face is veiled with a red cloth. "Who are you, O beloved?" one asks. Then the disciple says in words: "I am fortunate." At the gate, one offers a garland and makes perfect offerings. Likewise, having presented the fee, one correctly generates the yogic mind. One should visualize the Vajra Essence at the heart. The mantra is: OṂ SARVA-YOGA-CITTA-UTPĀDAYĀMI SURATA-SAMAYA-STVAṂ HOḤ SIDDHI VAJRA YATHĀ SUKHAṂ. "Today, you are blessed by all the Tathāgatas. Do not speak of this supreme secret of all the Tathāgatas to those who have not seen the maṇḍala, nor to those who lack faith." Thus one should say.

གཤིན་རྗེ་གཤེད་སོགས་རང་སྔགས་ནི། ། དམ་པས་དགུག་དང་གཞུག་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་ལྔ་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། བརྗོད་དེ་དམ་ཚིག་འཛིན་དུ་གཞུག། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱིས། ངས་ཁྱོད་ལ་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་#ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཡིས། ཁྱོད་ཀྱིས་#དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་མ་སྨྲ་ཤིག། དམ་ཚིག་ཉམས་#པར་གྱུར་ཏ་རེ། དེའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་ལ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་ཡང་དག་ཞུགས་པར་གྱུར། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་#ནས་གཤེགས། ། པད་གནས་#ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་སྦར། ། མི་འཆི་(ལྡང་,ལྔ་པ་)འཐུང་དུ་གཞུག། འདི་ནི་དམ་ཚིག་#དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་#ན་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འཐུང་ཤིག། ཨོཾ་#བཛྲོད་ཀ་ཋ་ཋ་ཋ། དམ་བཅའ་བ་བརྟན་པར་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེང་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་#ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་ང་ཡིན་གྱིས། ངས་འདི་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་པར་མ་བྱེད་ཅིག། མི་བདེ་བ་མ་སྤངས་པར་ཁྱོད་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་སྨྲས་ལ། དེ་ནས་སློབ་མ་ལ་འདི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་ལ་འབབ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨྲོས་ཤིག་པར་བསྒོའོ། ། དེ་སྐད་བརྗོད་ནས་དེའི་སྙིང་གར། །

With the respective mantras of Yamāntaka and the others, the noble one should perform the summoning and the entry. Having recited the five syllables in the same way, he should cause them to uphold the samaya: "Today you have entered the family of all the Tathāgatas. I shall generate in you the vajra-wisdom by which even the siddhi of all the Tathāgatas is attained; what need is there to mention other siddhis? Do not speak of this to those who have not seen the great maṇḍala, lest your samaya be impaired." Placing the vajra at their hearts, he says: "Oṃ! Vajrasattva has today truly entered your heart. If you speak of this method, he will immediately tear it apart and depart." Ignited by the three syllables residing in the lotus, he should be made to drink the "five-fold nectar of immortality": "This is the water of the hell of samaya. If you transgress the samaya, it will burn you; if you guard the samaya, it bestows siddhi. Drink this water of vajra-amṛta!" Oṃ vajrodaka ṭha ṭha ṭha. To make the commitment firm, he speaks these words: "From this day forward, I am your Vajrapāṇi. Whatever I command you to do, you must do. Do not treat me with contempt. If you do not abandon your misdeeds, you will die and fall into hell." Then he instructs the disciple: "Recite: 'May all the Tathāgatas grant their blessings, and may Vajrasattva descend into me!'" Having spoken thus, at their hearts...

དབང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་མཚམས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ཁ་དོག་སེར། ། ལཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཧཱུཾ་བསྒོམ་བྱ། ། བཾ་བྱུང་ཆུ་ནི་ཁ་དོག་དཀར། ། བུམ་པས་མཚན་ཅིང་#ཡོངས་སུ་ཟླུམ། ། ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་གཡོ་བའི་རླུང་། ། བ་དན་དངོས་མཚན་གཞུ་ཡི་དབྱིབས། ། དེ་ལ་སྐུ་གསུང་ཧ་ཨ་#བསྒོམ། ། རྐང་འོག་ཛྷཻཾ་#ནི་རབ་འབར་བ། ། རླུང་ལས་#རཾ་བྱུང་གྲུ་གསུམ་པར། ། གནས་པས་སྦར་ལ་སློབ་མ་དབབ། ། ཨཱ་#བེ་ཤ་ཡ་སྟཾ་བྷ་#ཡ་ར་ར་ར་ར་ཙཱ་ལ་ཡ་ཙཱ་ལ་ཡ། ཧཱུཾ་ཧ་ཨ་ཛྷཻཾ#། ལྕེ་ལ་ཨ་ནི་དམར་པོ་ཞིག། བསམས་ཏེ་བབས་ལ་སླར་ཡང་བསྒོ། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་དེ་གནས་པ། ། སྨྲོས་ཤིག་རྡོ་རྗེ་དགེ་མི་དགེ། བབས་པ་དེ་ནི་བརྟན་བྱ་བ། ། དེ་ལ་ཏིཥྛ་བཛྲ་བརྗོད། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་འཁོར་ལོར་དོར། ། པྲ་ཏཱིཙྪ་#བཛྲ་ཧོ་ཞེས་བརྗོད། ། དེ་ནི་སྤྱི་བོར་བཅིང་བར་བྱ། ། པྲ་ཏི་#གྲྀཧྞ་ཏྭ་མི་མཾ་སཏྭ་མ་ཧཱ་བ་ལ། བླངས་པའམ་མ་བླངས་པ་གཉིས་ནི། ། མཚན་མའམ་#མཚན་མ་ཉེ་བ་#རུ། ། བབས་སམ་དད་ཀྱང་དེའི་སྦྱོར་བ། ། སྐལ་ཅན་ཉིད་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མིག་ཏུ་འབར་བཅས་ཨོཾ་བསམས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། མིག་འབྱེད་པར་ནི་བརྩོན་པར་མཛད། ། མིག་ནི་ཐམས་ཅད་འབྱེད་པར་མཛད། ། རྡོ་རྗེའི་མིག་ནི་བླ་ན་མེད། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་བསྟན་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོའི་བདག་པོ་ནས་བརྩམས་#ཏེ། ། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་བར་དུའོ། ། བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཞེས། ། བརྗོད་དེ་སྤྱི་བོར་ཆུས་དབང་བསྐུར། ། སྔོན་བཞིན་ཅོད་པན་གྱིས་རང་བདག། ལྷ་ཡི་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་དེ་འཛིན་#ལ། །

At the boundary of the Great Empowerment maṇḍala, one should meditate on a yellow syllable laṃ marked with a vajra, from which arises a hūṃ. From vaṃ arises white water, marked by a vase and perfectly circular. From yaṃ arises the moving wind, marked by a banner and shaped like a bow. Within that, one should meditate on the ha and a of body and speech. Beneath the feet is a blazing jhaiṃ. From the wind, a triangular raṃ arises; by abiding there, it is ignited, and the disciple is brought down. Recite: āveśaya stambhaya ra ra ra ra calaya calaya hūṃ ha a jhaiṃ. Visualizing a red a on the tongue, once the descent has occurred, one should command again: "Speak, O Vajra, of what is virtuous or non-virtuous!" To stabilize that descent, recite tiṣṭha vajra. The flower garland is cast into the maṇḍala, and one says: pratīccha vajra hoḥ. It should then be bound upon the crown of the head, reciting: pratigṛhṇa tvam imaṃ sattva mahābala. Whether it is caught or not, depending on the sign or the proximity of the sign, or whether it has descended or there is faith, it should be bestowed upon the fortunate one. Visualizing a blazing oṃ in the eyes, one says: "Vajrasattva now strives to open your eyes; he opens all eyes, the unsurpassed Vajra-eye." Then the maṇḍala is shown, beginning from the Lord of the Maṇḍala down to Amṛtakuṇḍalī. Reciting vajra abhiṣiñca, one confers the water empowerment upon the crown. As before, with the crown, one should bestow the deity empowerment. Holding the vajra at the heart, one says: "Hūṃ."

རྡོ་རྗེ་ཡིས་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྡོ་རྗེའི་དབང་། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ནི་བསྐུར་བར་#འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དུ་རབ་གྲུབ་པའི། ། རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ལོང་། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུས་འཁྱུད་ནས་ནི། ། རང་གི་བདག་པོས་དབང་བསྐུར་སྦྱིན། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་#མི་ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། སྤྱི་བོར་མིང་གི་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སྟྭཾ་#ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་#མི་བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ། ཀྱེ་ཆེ་གེ་མོ་རྡོ་རྗེ། ། རང་གི་དངོས་པོ་གང་གང་སྣང་། ། གཙོ་ཆེར་དེར་ནི་འཇམ་རྒྱལ་རང་། ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པས། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་#དེར། ། རང་ཉིད་འཁོར་ལོས་#སྒྱུར་ཉིད་པས། ། མཚན་གྱི་#ཐོག་མར་དཔལ་གྱི་སྒྲ། ། ཀུན་ལའང་བདག་པོ་ཐམས་ཅད་ལས། ། ཀྱེ་དང་རྡོ་རྗེ་མཐའ་མར་སྦྱར། ། ཆུ་ཁམས་དག་པ་མི་བསྐྱོད་པ། ། ཅོད་པན་མཉམ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་སོ་སོར་རྟོག་མཆོག་བདག། བདག་པོ་བྱ་སྒྲུབ་དོན་སྩོལ་བ། ། ཡེ་ཤེས་རིགས་#ཡིན་འདིར་རྡོ་རྗེ། ། རྒྱུ་དང་རིགས་ཀྱི་#དབང་བྱས་པ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ལུང་བསྟན་དབུགས་འབྱིན་པ། ། རིགས་དབང་#བསྐུར་ལའང་འདི་མིང་ཡིན། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ལག་ན་གནས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་#ཏྭཾ་དྷ་ར་ཡཱ་མི་#ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀུན་བྱིན་#ནས། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་གཞུག། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། །

One should also confer the vajra empowerment: "Today you shall receive the vajra empowerment of all the Buddhas. Take up this vajra, which is the perfect accomplishment of all Buddhas. Embracing the vajra and bell, the Lord himself bestows the empowerment." OṂ VAJRA ADHIPATI TVAM ABHIṢIÑCA TIṢṬHA VAJRA SAMAYA STVAṂ. On the crown of the head, the name empowerment: OṂ VAJRASATTVA TVAM ABHIṢIÑCA VAJRA NĀMA ABHIṢEKATA. "O [Name] Vajra!" Whatever entities appear, they are primarily Mañjuśrī himself. Since all phenomena are pure by nature, that which is the wisdom of the Buddhas is oneself as the Universal Monarch. The word "Śrī" (Glorious) is placed at the beginning of the name. For all [empowerments], the word "Kye" (O) is joined at the beginning and "Vajra" at the end. The water element is Akṣobhya; the crown is the nature of equality; the vajra is the supreme discernment; the Lord bestows the purpose of all-accomplishing activity. Here, the vajra is the wisdom family. Based on the cause and the family, the conduct, the prophecy, and the encouragement are given. This is also the name for the conferral of the family empowerment. "This is the essence of all the Buddhas, residing in the hand of Vajrasattva. You too must always hold it; be firm in the conduct of Vajrasattva." OṂ SARVA TATHĀGATA SIDDHI VAJRA SAMAYA TIṢṬHA EṢA TVAM DHĀRAYĀMI HI HI HI HI HŪṂ. Having bestowed the entire vajra conduct, one should have them hold that very vajra: "The Being without beginning or end..."

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་ཚུལ་བདག་པོའི་བདག། དྲིལ་བུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཟུང་#བ། ། ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་ཡིས་#དཀྲོལ་དུ་གཞུག། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་སྒྲ་ཡི་རྗེས་འགྲོར་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་#ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བས་#བཞེད། ། དེ་ཆོས་ཀྱིས་དཀྲོལ་#དུ་གཞུག་སྟེ། ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག#། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འགལ་སྲིད་བྱས། ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་སེམས་དཔའ་མཆོག། སྲིད་པ་མཆོག་ཏུ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། བསྙེན་སོགས་སྙིང་པོར་བཤད་པ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བྱིན་བརླབས་ལ། ། གཟུགས་སོགས་འདོད་པའི་དམ་ཚིག་གིས། ། གསང་སྔགས་མ་ཚང་#མེད་པར་བཟླ། ། རང་གི་རིག་པའི་ངོ་བོ་དེ། ། ཕྱོགས་བཅུར་དུས་གསུམ་བཞུགས་པ་དེ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡི། ། བདག་དང་གཞན་ལ་མཆོད་པར་བྱ། ། དཀའ་ཐུབ་སྡོམ་པ་མི་ཟད་#པ། ། བསྟེན་ན་མི་སྣང་མངོན་ཤེས་དང་། ། མཁའ་ལ་རྒྱུ་དང་ལུས་ངག་ཡིད། ། ལས་བྱུང་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། དེ་བས་སངས་རྒྱས་སེམས་དཔའ་མཆོག། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་མཆོག་སྤྱོད་པ་རྣམས། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བསྟེན་པ་ཡིས། ། ཆོས་ཀྱི་ཡི་གེ་མཆོག་བརྙེས་སོ། ། (བད་,བདེ་)དང་སྡུག་བསྔལ་དེ་བདག་མིན། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་བསྟེན། ། ཡེ་ཤེས་དོན་གཉེར་འདོད་ཆགས་ཅན། ། སྦྱོར་བས་བསྒྲུབས་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་ཡང་དག་འགྲུབ། ། གང་གཞན་སྨན་པར་བཤད་པ་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་#བཟླས་པས་འགྲུབ་འགྱུར་བ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་བསྒོམས་པས་སོ། །

Vajrasattva, the great joy, Samantabhadra, the self of all, the lord of the vajra-pride, holding the bell with that very [hand], should be made to ring with the sound of the Dharma. This is explained as following the sound of the insight of all the Buddhas. You too must always hold it; the Victors intend it for supreme enlightenment. One should have it rung with the Dharma: existence is pure by its very nature; existence is made to be in contradiction with its own nature. The supreme being, pure by nature, will make existence supreme. Having blessed [the disciple] as the Mahāmudrā through the explanation of the essence of the approach and so forth, one should recite the secret mantra without omission, using the samaya of the desired objects such as forms. That essence of one’s own awareness, which dwells in the ten directions and the three times, should be used to make offerings to oneself and others through the yoga of one’s own deity. If one relies on inexhaustible austerities and vows, the accomplishments arising from body, speech, and mind—such as invisibility, clairvoyance, and traveling through the sky—will not be achieved. Therefore, the supreme Buddhas and Bodhisattvas who practice the supreme conduct of mantra attain the supreme syllables of the Dharma by relying on all desires. Pleasure and suffering are not the self; rely on the five qualities of desire. For those with passion who seek the goal of wisdom, if they practice through union, they will quickly achieve it. The body, speech, and mind are perfectly accomplished; whatever else is explained as medicine is accomplished through the recitation of mantra and the meditation on body, speech, and mind.

དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྡོ་རྗེ་གཟུང་#། ། ཆོས་ཀྱི་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བར་བྱ། ། དམ་ཚིག་གི་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེར། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སྙིང་པོ་བཟླ། ། ཞེས་གང་བཤད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། ། དེ་སྐད་ཅེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། སློབ་མ་སྡོམ་པ་གཟུང་#བ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཡོན་ནི་ཕུལ་བ་ཡིས། ། དབང་བསྐུར་ཕྱིར་ནི་གསོལ་འདེབས་ཤིང་། ། ཚིགས་བཅད་འདིས་ཀྱང་ཕྱག་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། མཆོད་ཆེན་ཇི་ལྟར་གསོལ་བ་བཞིན། ། བདག་ཀྱང་རབ་ཏུ་བསྐྱབ་#པའི་ཕྱིར། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་བདག་ལ་སྩོལ། ། འཇུག་སྒོར་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པར། ། རང་ལྷའི་སྦྱོར་བས་ཁྲི་ལ་གནས། ། དུས་གསུམ་ཕྱོགས་ཀུན་ནམ་མཁའ་ཁྱབ། ། སངས་རྒྱས་འཁོར་ལོ་རང་སྙིང་བྱུང་། ། རོལ་མོ་དྲི་ལ་སོགས་ལྡན་ཞེས། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་རིག་དབང་བསྐུར། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བ། ། ཚིགས་བཅད་འདིས་ནི་དབང་བསྐུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བ། ། ཁམས་གསུམ་གྱིས་ནི་ཕྱག་བྱས་པ། ། གསང་བ་གསུམ་གྱི་གནས་ལས་བྱུང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མི་ལྡོག་དབང་བསྐུར་བྱིན་ནས་ནི། ། འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མི་མཉམ་མེད་པ་ཟུར་བཞི་པ། ། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་མི་མཉམ་ཉིད། ། ལུས་ཚོར་སེམས་དང་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས། ། གཅིག་དང་སྣ་ཚོགས་སྦྱོར་བྲལ་ཉིད། ། དེ་དྲན་དེ་ལ་དད་པ་གང་། ། ཤར་སྒོར་བྱང་ཆུབ་ཕྱིར་འདོད་དོ། ། དེ་ནས་བྱུང་དང་འབྱུང་འགྱུར་བའི། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྤང་མ་སྐྱེས་བྱ། ། མ་སྐྱེས་སྐྱེས་པའི་ཡང་དག་ཀྱང་། ། བསྐྱེད་པ་དང་ནི་གནས་བྱ་བ། །

"By that very [means], one should hold the vajra, ring the dharma-bell, and having blessed the great samaya-mudrā, recite the essence mantra." Because it was explained in that way, it is said thus. The disciple, having taken the vows and likewise offered the fee, should supplicate for the empowerment and prostrate with this verse: "Just as the Buddha Vajrabodhi requested the great offering, so too, for the sake of my complete protection, grant me the Vajra of Space." At the entrance, upon an eight-petaled lotus, one sits on a throne through the yoga of one's own deity. The wheel of Buddhas, pervading the sky in all directions of the three times, emerges from one's own heart. Accompanied by music, incense, and so forth, the knowledge empowerment is conferred as before. The empowerment of the Great Vajra is conferred with this verse: "The empowerment of the Great Vajra, to which the three realms prostrate, arises from the abode of the three secrets; it is bestowed by all the Buddhas." Having granted the irreversible empowerment, the wheel itself is bestowed: "Equal and without peer, with four corners, the Buddhas are the peerless Buddhas. Through body, sensation, mind, and phenomena, they are the union of the one and the manifold, free from [dualistic] application. Whatever faith one has in recollecting that, one desires it for the sake of enlightenment at the eastern gate." Then, one should abandon the errors of the past and the future, and ensure that what has not arisen does not arise, while generating and stabilizing that which is the authentic [nature] of the unarisen and the arisen.

བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་བཞི་ལྷོ་ཡི་སྒོ། ། མདུན་#དང་སྤྲོ་དང་གནས་དང་བློ། ། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་དང་དྲན་པ་འདིར། ། ནུབ་ཀྱི་སྒོ་ནི་ཡིན་པར་བཤད། ། དད་དང་བརྩོན་འགྲུས་དྲན་བསམ་གཏན། ། ཤེས་རབ་དབང་སྟོབས་མཉམ་མེད་དེ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་བྱང་དེ་ལྟར། ། དྲན་ནས་དབང་པོ་སྒོ་བཞི་ཡིན། ། དང་པོ་ལ་སོགས་བསམ་གཏན་བཞི། ། རྟ་བབས་བཞིར་ནི་བྱུང་བ་ཡིན། ། དཔའ་བར་འགྲོ་དང་མཁའ་མཛོད་སོགས། ། ཏིང་འཛིན་ཁ་ཁྱེར་ཡིན་པར་བཤད། ། ལག་ན་མཆོད་ཐོགས་གཡེན་སྤྱོ་#རྣམས། ། ཚིག་#ལ་སོགས་པའི་གཟུངས་#སོགས་ཡིན། ། གང་ཕྱིར་སྣ་ཚོགས་རྒྱན་ལྡན་པ། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་པའོ། ། གདུལ་བྱ་བསྐྱོད་པའི་དམ་པའི་ཆོས། ། ཡན་ལག་དགུ་སྒྲ་ཀུན་དུ་སྒྲོགས། ། བ་དན་སྣ་ཚོགས་རླུང་གིས་བསྐྱོད། ། རྩེ་མོར་དྲིལ་བཏགས་སྒྲ་སྒྲོགས་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ལོང་བྱང་ཡན་ལག། ཕྱོགས་ཀུན་དུ་ནི་འོད་རབ་གསལ། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཉི་ཟླ་དང་། ། རྔ་ཡབ་མེ་ལོང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་། ། འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་སོགས་ཀ་བ། ། རྣམ་ཐར་བརྒྱད་ཀྱིས་སྦྱངས་པ་ཡིན། ། དེ་ཡི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་དེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན། ། ཕྱོགས་ཀུན་དུས་གསུམ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་རབ་སྟོན་པས། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་ཟླུམ་པོར་ནི། ། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་གིས་བསྐོར་བ་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འགྲོ་ལ་ཞེན་པས། ། ཚོན་ནི་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡིན། ། དབང་པོ་དོན་སོགས་རྣམ་དག་པ། ། རང་གི་མཚན་ཉིད་དབེན་པ་ཉིད། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གསོལ་བུམ་པའང་དེ། ། ཚོགས་རྫོགས་པ་ཡི་རྒྱུ་མཐུན་པ། །

The four types of diligence are the southern gate: the bases of miraculous power, mindfulness, and the intellect. The western gate is explained as being faith, diligence, mindfulness, concentration, and insight—these peerless faculties and powers. Concentration is likewise in the north; thus, mindfulness constitutes the four gates of the faculties. The four meditative concentrations, beginning with the first, arise as the four archways. The śūraṅgama, gaganagañja, and other samādhis are explained as the cornices. Those holding offerings in their hands and the playful ones are the dhāraṇīs of words and so forth. Because they are adorned with various ornaments, they fulfill all intentions. The sublime Dharma that moves those to be trained resounds everywhere as the nine branches of scripture. Various banners are stirred by the wind; bells are attached to their tips and ring out. The mirror of primordial wisdom is the northern limb; light shines brilliantly in all directions. The lattices, half-lattices, suns, moons, fly-whisks, mirrors, flower garlands, wheels, jewels, and pillars are purified by the eight liberations. The inner wheel therein is like an eight-petaled maṇḍala. Because the perfect Buddhas of the three times in all directions excellently teach the Vajrayāna, it is completely surrounded by a circular vajra-line. Because wisdom is attached to beings, the colors are the five perfect Buddhas. The purity of the faculties, objects, and so forth is their very nature of solitude. The nectar of insight-wisdom is the vase of the Vajra-holder; it is the concordant cause for completing the accumulations.

ཐུགས་རྗེས་བརླན་#ཞིང་བུམ་པ་གང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་གང་དུ་མེ་ཏོག་སྤོས། ། མར་མེ་ཆེ་དང་དྲིར་བཤད་པ། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་ཡིད་རབ་ཚིམ། ། ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་གྲགས་བསྡུས་ཡིན། ། ཆོས་ཀྱི་ཟས་ནི་ལྷ་བཤོས་ཡིན། ། ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་པ་ཡི་གོས། ། གླུ་སྙན་གར་དང་རོལ་མོ་རྣམས། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་#འཕེལ་བའོ། ། གྲོང་ཁྱེར་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་བས། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་ཡིན། ། འཁོར་ལོའི་དེ་ཉིད་ལེགས་བསྟན་ནས། ། ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ། ། དད་དང་བརྩོན་འགྲུས་དྲན་བསམ་གཏན། ། རྣམ་དག་སྒོ་སྲུང་#མཆོག་གི་གཟུགས། ། སྐུ་སོགས་རྣལ་འབྱོར་འཛིན་པའི་སེམས། ། ཤེས་རབ་དག་པས་རབ་དྲི་མེད། ། སྦྱིན་སོགས་དྲུག་པོས་ཕྱི་རོལ་དག། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་སོགས་རང་བཞིན་ཅན། ། ས་ཐབས་ལ་སོགས་མཚན་མེད་ཕྱིར། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། དོན་དང་སེམས་ཅན་བདག་ཀུན་རྟོག#། འཇུག་པའི་ཤེས་པ་རྣམ་དག་པ། ། མེ་ལོང་ལ་སོགས་ཡེ་ཤེས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན། ། མ་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་ལྟ་བུར་སྣང་། ། གཟུགས་སོགས་འཁྲུལ་པ་ལེགས་དག་པ། ། ཕུང་པོ་སྐྱེ་མཆེད་ཁམས་རྣམས་སོ། ། སེར་སྣ་ལ་སོགས་གནས་གྱུར་པ། ། མཆོག་དང་སར་ནི་ཤིན་ཏུ་བསྟན། ། རང་གི་རྣམ་རྟོག་གནས་གྱུར་པ། ། སྟོབས་སོགས་ཚང་ཞིང་དྲི་མ་མེད། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཟབ་པ་དང་། ། རྒྱ་ཆེ་བ་ནི་རང་གཞན་འབྱུང་། ། ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེན་འདི་དག་ཉིད། ། ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་ཉིད་གང་སྟེ། ། སོ་སོ་རང་རིག་ཆོས་ཡིན་ཕྱིར། ། དབྱེ་ཡོད་དབྱེ་མེད་སོགས་མི་གནས། །

Moistened by compassion, the vase is full. In the maṇḍala, flowers and incense, great lamps and perfumes are explained; they satisfy the mind with the branches of enlightenment. The light of the Dharma is the gathered renown; the food of the Dharma is the divine offering. The garments are shame and modesty; the songs, dances, and music increase great bliss. The city is the city of liberation; the essence of the maṇḍala is thus condensed. Having well taught the reality of the wheel, the reality of the deities shall be taught. Faith, diligence, mindfulness, and meditative concentration are the supreme forms of the pure gatekeepers. The mind that holds the yoga of the body and so forth is stainless through pure insight. The six perfections, such as generosity, are the external purity; they are the nature of Vajrarūpā and the others. Because earth, method, and so forth are signless, they are the very essence of Locanā and the others. The objects, sentient beings, self, and conceptualization—the consciousnesses of engagement—are purified. The mirror-like wisdom and the others are the essence of all Buddhas. Through the union of unarisen wisdom, they appear like the lords of the wheel. Form and so forth, when thoroughly purified of delusion, are the aggregates, sense bases, and elements. The transformation of stinginess and so forth is taught as the supreme and the stages. The transformation of one’s own conceptualization is the perfection of the powers and so forth, stainless and free from conceptualization. Profound and vast, these very qualities arise from oneself and others. This profundity and vastness are the nature of insight and method; because they are the Dharma of individual self-cognition, they do not abide in distinctions such as being separate or inseparable.

དེ་ལྟར་སྤྲོས་པར་གྱུར་པ་ནི། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་སོགས་འབྲས་བུར་སྣང་། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་དམ་ཚིག་མཆོག། གཟུགས་དང་ལང་ཚོ་#ཡོན་ཏན་ལྡན། ། སྦྱོར་བྱས་སློབ་དཔོན་དེ་འདུག་ལ། ། ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་རབ་ཏུ་བརྟག། རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་ཁ་ཕྱེ་ལ། ། སངས་རྒྱས་རང་སྣང་གཞུག་པར་བྱ། ། པདྨ་ལ་གནས་བརྟན་བྱས་ཏེ། ། རིགས་བདག་སྣང་བ་ཐོབ་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་རང་མིང་བརྗོད། ། འཁོར་ལོའི་སྦྱོར་བས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་སྒྲས་སངས་རྒྱས། ། སྤྱན་དྲངས་འཁོར་ལོའི་ཕྱོགས་ལོགས་སུ། ། བགེགས་རྣམས་བསམས་#ལ་ཡང་དག་བསྲུང་། ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ་རབ་ཏུའང་མཆོད། ། ཡང་དག་བསྟོད་དེ་སྒོ་བས་སྒོར། ། ལས་རྣམས་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། མིག་དང་སྐུ་སོགས་བྱིན་བརླབས་ལ། ། དབང་བསྐུར་མཆོད་པ་ལ་སོགས་བརྟག། དངོས་གྲུབ་ཀུན་ཕྱིར་སེམས་ཅན་དོན། ། མཛོད་ཅིག་ཅེས་ནི་གསོལ་བ་གདབ། ། འཁོར་ལོ་ཡང་དག་བྲིས་ནས་ནི། ། དང་པོ་རབ་གནས་ཆོ་ག་འདི། ། སྐུ་གཟུགས་གླེགས་བམ་ལ་སོགས་ལ། ། སྐྱེས་བུའི་མཐར་ཐུག་#པས་དབང་བསྐུར། ། བུམ་པ་མཆོད་ཡོན་བླ་རེ་སོགས། ། བསྲུངས་ནས་སྦྱིན་སྲེག་སོགས་བཤད་གང་། ། ཡི་གེ་སྔགས་གསུམ་སྔགས་མཆོག་གམ། ། སྔར་བཏུས་པ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་བྱ། ། ཕྱི་ཡི་ཁྲུས་ནི་བྱས་པ་དག། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་འདྲ་དེ་རང་ཉིད། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་གང་། ། བདག་#ཉིད་མཆོག་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན། ། རྒྱུ་མཐུན་ཆུ་དང་ཕྲེང་བ་སྟེ། ། རྣམ་སྨིན་རྡོ་རྗེའི་བདག་པོར་བཤད། ། སྐྱེས་འབྲས་རྫོགས་སངས་རྒྱས་#དབང་བསྐུར། ། དབང་འབྲས་གསང་བའི་སྦྱོར་བ་ཉིད། །

Thus, that which has become elaborated appears as the fruit of the perfections and so forth. Then, the supreme samaya of yoga, possessing form, youth, and qualities, having been joined, the master should remain and thoroughly examine the descent of wisdom. Opening the vajra and the water-born lotus, one should cause the self-manifestation of the Buddha to enter. Having stabilized the one residing in the lotus, and having attained the vision of the Lord of the Family, one should utter one's own name as the vajra-nature and emanate through the yoga of the wheel. With the sound of the vajra and the water-born lotus, the Buddhas are invited to the directions of the wheel; having visualized the obstructors, they are perfectly protected. Having offered the water for the feet, one should also make extensive offerings. Having offered perfect praise, the gatekeepers should be at the gates. Having performed the activities, one should accomplish the practice. Having blessed the eyes, the body, and so forth, one should examine the empowerment, offerings, and so on. For the sake of all siddhis and the benefit of sentient beings, one should make the supplication: "Please act!" Having perfectly drawn the wheel, this is the first consecration ritual. For statues, volumes of scripture, and so forth, the empowerment is conferred by the ultimate person. Having protected the vase, the water for the feet, the canopy, and so forth, whatever was explained regarding the fire offering and so on should be performed with the three syllables, the supreme mantra, or the previously selected mantra. Having performed the external ablution, one is like a universal monarch; that very self, which is the nature of wisdom and method, is the supreme self. The water and the rosary are the result of the cause; the vajra lord is explained as the result of maturation. The empowerment of the perfect Buddha is the result of birth; the secret yoga itself is the result of empowerment.

དེ་ནས་གཟུགས་སོགས་ཡོན་ཏན་ལྡན། ། འཁོར་ལོའི་#རྣལ་འབྱོར་ཤིན་ཏུ་གོམས། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་ལ་གནས་པ་ཉིད། ། འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱའང་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཐུབ་པའི་དབང་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་མཐར། ། ཡང་དག་དབབ་སྟེ་བདེ་མཆོག་སྟེ། ། ཐུ་པོ་ཐ་མ་མིན་པར་བསྡམ། ། སྣོད་གྱུར་སྒོར་ནི་ངེས་པར་དབབ། ། བརྟན་པའི་བློ་ལྡན་སྣོད་ཀྱིས་ཀུན། ། རྣམ་སྣང་བདག་ཉིད་ཅན་འཐུངས་ལ། ། སྣ་ཚོགས་བཞིན་ཏེ་སྣ་ཚོགས་གྱུར། ། ཀྱེ་མ་ཤིན་ཏུ་བདེན་ཚིག་བརྗོད། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་འདུས་དཔལ་ལྡན། ། དེ་ཉིད་ཉེ་བར་ཤེས་པར་བྱ། ། གཟུངས་འདི་ཤིན་ཏུ་ཡིད་འོང་སྟེ། ། བསྟེན་བྱར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས། ། འཁོར་ལོའི་རིམ་གྱིས་རབ་སྦྱོར་བས། ། བདེ་བ་དམ་པ་ཡང་དག་སྤྱོད། ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཉིད་དང་སེམས། ། ནོར་ལྡན་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པར་བསམ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་དང་། ། སློབ་དཔོན་གྱི་#ནི་ལས་རྣམས་དག། རབ་གསང་ཤེས་རབ་མཆོག་གི་ནི། ། དབང་བསྐུར་དེ་ཉིད་ཡང་དག་བཤད། ། དབང་བསྐུར་འདི་ནི་ཇི་ལྟ་བར། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་གཞན་དེ་བཞིན་དུ། ། དགེ་བའི་ཚུལ་ནི་གཞན་གསུངས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་སོགས་འཐོབ་མི་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་དང་ནི་བསྲུང་བ་དང་། ། རྟག་ཏུ་སྡོམ་པ་བསྐྱང་#བར་བྱ། ། བཅུ་ཕྱེད་སྒྲོན་#མ་མི་འཆི་སྤྱད། ། དམ་ཚིག་གཞན་ཡང་བསྲུང་བ་ནི། ། དཀོན་མཆོག་གནོད་གཞོམ་བུད་མེད་ཀུན། ། མཆོག་མྱང་ལོག་པའི་ངག་མ་ཡིན། ། འདི་དག་ཆོ་ག་བཞིན་བསྲུང་བ། ། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་དུ་གང་བཤད་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་གྱུར་ལ། ། གཟེངས་བསྟོད་འདི་དང་ལུང་བསྟན་ཏེ། །

Then, possessing qualities such as form and so forth, Thoroughly practiced in the yoga of the wheel, Abiding in the samaya vows, One should also consecrate the wheel mudrā. At the vajra limit of the assembly of the Lords of Sages, One should truly descend into the supreme bliss; Binding it neither too tightly nor too loosely, One should certainly descend through the gateway of the vessel. With a stable mind, the vessel should drink all That which has the nature of Vairocana; Like a variety, it becomes manifold. "Kye ma! Utter these words of supreme truth." Glorious, the assembly of the branches of insight, That very reality should be understood. This dhāraṇī is exceedingly charming; The Buddhas have determined it as that which is to be relied upon. Through the thorough application of the stages of the wheel, One truly experiences the supreme bliss. With the vajra posture itself and the mind, One should contemplate it as included within the treasury. The reality of the deities of the maṇḍala And the activities of the master— The empowerment of the most secret supreme insight Is correctly explained as that very reality. Just as this empowerment is, So too is the conduct of awakening; Other virtuous ways have been taught, But without these, one will not attain the state of all Buddhas and so forth. The samaya, the protection, And the vows should be constantly maintained. One should enjoy the five lamps and the five nectars; Furthermore, the other samayas to be guarded are: Not harming the Three Jewels, not disparaging women, Tasting the supreme, and not using false speech. Guarding these according to the ritual Is what is explained in the Yoga Tantras. Then, having become a Tathāgata, One is praised and given the prophecy.

གཡོན་པ་སྙིང་གར་ཁུ་ཚུར་དང་། ། ཆོས་གོས་འཛིན་ཚུལ་གཡས་མཆོག་སྦྱིན། ། ཨོཾ་ང་ཡིས་འདི་ལྟར་ལུང་བསྟན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སྲིད་པའི་མཐའ་ནི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་ཉིད་ལས་#བཏོན། ། ཀྱེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་སིདྡྷི་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿ། ། འདི་ཡིས་དབང་བསྐུར་གྱུར་པ་ཡི། ། སྔགས་པ་འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་བདག། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ། ། བདེ་གཤེགས་ཀྱིས་ཀྱང་ལུང་བསྟན་མཛད། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་#སེམས་ཅན་རྣམས། ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་འདུལ་འགྱུར་བ། ། དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་ཆགས་ལ་སོགས། ། གཙང་བས་སེམས་ཅན་དོན་བྱའོ། ། ཉིན་རེ་བཞིན་དུ་ཐུན་བཞི་རུ། ། ཏིང་འཛིན་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་ལྡན་པར། ། གྱུར་པས་ཐུན་མོང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་བསྒྲུབ་#པར་བྱ། ། མི་སྣང་བ་ནི་སྟོང་ཡིན་ཏེ། ། མངོན་ཤེས་ལྡན་པ་ཉིས་#སྟོང་ཡིན། ། རིག་པ་འཛིན་པ་སུམ་སྟོང་གིས། ། #རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་འགྲོ་ཀུན་བདག། ཞི་དང་རྒྱས་སོགས་ལས་གང་དང་། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ཅི་འདོད་པ། ། འཁོར་ལོ་རྗེས་མཉེས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བསྒྲུབས་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། (ད་,དེ་)ཡང་། རྡོ་རྗེ་བདག་པོ་ཐམས་ཅད་ནི། ། འདོད་ཆགས་དེ་ཉིད་དོན་སེམས་པ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བཞེད་པ། ། འདོད་ཆགས་ལས་བྱུང་བྱང་ཆུབ་བྱེད། ། དེ་བས་བྱང་ཆུབ་འདོད་ཆགས་པས། ། ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྣམས། ། ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་པར་འདོད་པས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ལས་རྣམས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་དབུགས་དབྱུང་བ་དཔལ་མཆོག་དང་པོ་ལས་བྱུང་བ། །

With the left hand in a fist at the heart and holding the Dharma robe, the right hand is in the gesture of supreme generosity. "Oṃ, I thus grant this prophecy: You are the Tathāgata Vajrasattva. For the sake of accomplishing the end of existence, you are extracted from the very lower realms of existence. O Tathāgata, [named] such-and-such Vajra, Siddhi Bhuḥ Bhuvaḥ Svāḥ!" By means of this, the mantra practitioner who has received empowerment becomes the lord of all beings. The Sugatas also grant the prophecy of unsurpassed enlightenment. "In whatever way sentient beings are to be tamed according to their essential nature, in that very way, through purity, one should act for the benefit of beings, even through attachment and so forth." Day by day, in four sessions, by becoming endowed with the application of the three samādhis, one should accomplish the attainment of both common and other siddhis. Invisibility is one thousand; possessing clairvoyance is two thousand; and the vidyādharas are three thousand. The Vajra-holder is the lord of all beings. Whatever activities there are, such as pacifying, enriching, and so forth, or whatever else is desired, if one practices by pleasing the wheel, they will be swiftly accomplished. Furthermore: "All Vajra Lords contemplate the reality of desire. Desiring the welfare of all sentient beings, they bring about enlightenment through desire. Therefore, those who desire enlightenment and desire [to act] through desire, and who desire all the activities of body, speech, and mind to be enlightened, should perform the activities according to the ritual." Thus it is said. Then, the encouragement from the Śrīparamādya:

#ཇི་བཞིན་ཞུགས་པའི་སློབ་མ་དང་། ། ཕན་དོན་གཉེར་བ་རྣམས་ལ་ཡང་། ། གང་ཕྱིར་དབུགས་འབྱིན་དམ་ཚིག་གསུམ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། མཆོག་གསང་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་འདི། ། མཐོང་བ་དང་ནི་ཞུགས་གྱུར་པས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་བར། ། ཁྱེད་རྣམས་དེ་ཉིད་ལེགས་པར་གནས། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལས་ནི། ། སླར་ཁྱོད་འཆི་བ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། མི་ཚུགས་པ་དང་མི་གསོད་#པས། ། ཅིས་ཀྱང་མི་ཚུགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཁྱོད་འདས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། སྟོན་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་གྲུབ་པ་འདི། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་#བར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། དམ་པ་རྟག་པའི་བཀའ་ཡིན་ནོ། ། གང་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དོགས་#མེད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་གཏང་# མི་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པའོ། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་མི་སྤང་ཞིང་། ། ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱའོ། ། མི་ཤེས་པའམ་རྨོངས་པ་ཡིས། ། ཚུལ་ཆེན་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སུ། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ནི་མ་གདུངས་ཤིང་། ། ཅི་བདེ་བར་ནི་བདེ་བར་གཟུང་། ། འདི་ནི་མ་བྱོན་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས། ། ནམ་ཡང་ཡོངས་སུ་མི་འདོར་ཞིང་། ། སློབ་དཔོན་སྤང་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། སངས་རྒྱས་ཚུལ་མཚུངས་བླ་མ་ཡིས། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་གང་སྨོད་པ། ། དེས་#ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་སྨད་པས། །

To the disciples who have entered accordingly, and also to those who seek benefit, you should grant the three samayas of consolation in accordance with the ritual. By seeing and entering this supreme, most secret maṇḍala, you are all well-established in the state of being definitively liberated from all sins. From this vehicle of great bliss, there is no further death for you; since you are neither harmed nor killed, rejoice in being invulnerable to anything. Because existence is utterly pure, you have transcended the suffering of existence; because existence is perfectly accomplished, you have become the supreme teacher. You must always protect this accomplishment of the samaya vows; it is the concordant teaching of all Buddhas, the sublime and eternal word. One must not abandon the bodhicitta, which is the vajra mudrā, by the mere generation of which one becomes a Buddha without doubt. One must not forsake the sublime Dharma, nor should it ever be discarded. One must not teach the great system out of ignorance or delusion. Having completely renounced [self-centeredness], do not torment yourself with asceticism; hold to bliss in whatever way is comfortable. These are the mudrās of the vajra and bell, which the future perfect Buddhas never abandon. One must not forsake the master, for he is equal to all Buddhas. Whoever disparages the master, who is the guru equal in manner to the Buddhas, has thereby disparaged all the Buddhas.

རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་འཐོབ་འགྱུར་ཏེ། ། རིམས་དང་དུག་དང་དབྱིག་དུག་དང་། ། མཁའ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱིས་གཙེས་པ་དང་། ། གདོན་དང་ལོག་འདྲེན་གཏུམ་པོ་ཡིས། ། བསད་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་ནན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་ཆེ། ། དགེ་བ་རབ་ཏུ་མི་སྤྱོམས་པ། ། ནམ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། བླ་མ་ལ་ནི་གུས་བཅས་ཡོན། ། རྗེས་མཐུན་ཁྱོད་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེས་ནི་#རིམས་སོགས་གནོད་པ་རྣམས། ། ཕྱིར་#ཞིང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། རྟག་ཏུ་རང་གི་དམ་ཚིག་བསྲུང་། ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་དབུལ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། ། དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བྱིན་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། ། ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་#གྱུར། ། གང་ཕྱིར་འདིར་ནི་ལེགས་གནས་པས། ། དེང་ཁྱོད་སྐྱེ་བ་འབྲས་བུར་བཅས། ། དམ་ཚིག་ལྷ་རྣམས་ཀུན་མཉམ་པར། ། དེང་ཁྱོད་གྱུར་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བཅས་#པ། ། ཀུན་གྱིས་དེང་ཁྱོད་དབང་བསྐུར་བས། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། རྒྱལ་པོའི་བདག་པོར་བསྟན་པ་#ཡིས། ། དེང་ནི་བདུད་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཏེ། ། རྒྱལ་པོའི་བདག་པོར་བསྟན་པ་ཡིན། ། #གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། དེང་ཉིད་ཐོབ་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་ལྟར་ཡིད་ནི་རབ་དང་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་གྱིས། ། རང་གི་དམ་ཚིག་མི་ཟད་བདེ་བསྐྱེད་#བསྟེན་པར་གྱིས། ། དེར་ནི་འགྲོ་ལ་མྱུར་བདེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། །

One will constantly encounter suffering: By fevers, poisons, and snake venom, By the harassment of ḍākinīs, And by fierce spirits and misleading demons, One will be killed and fall into the hells. Therefore, with every effort, One must never disparage the Vajra Master, The one of great intelligence Who does not boast of his virtues. With devotion, you should offer gifts To the Guru in accordance with the tradition. By doing so, harms such as fevers Will never arise again. Always guard your own samaya, Always worship the Tathāgatas, And always make offerings to the Guru; This is equal to all the Buddhas. Giving to him is the same as Constantly giving to all the Buddhas. Giving to him is the accumulation of merit, And from that accumulation, the supreme siddhi arises. Because you are well-established here, Today your birth has borne fruit. Today you have become equal To all the deities of the samaya; of this there is no doubt. Today all the Buddhas and Vajra-holders Have conferred empowerment upon you. You are the great king of the three realms; By being shown as the sovereign of kings, You have now triumphed over Māra. You have been shown as the sovereign of kings. You have entered the supreme city. There is no doubt that today You have attained Buddhahood itself. Thus, with a mind of supreme faith, become Vajra itself. Rely upon your own samaya, which generates inexhaustible bliss. There, for the sake of beings, quickly become Vajrasattva.

རབ་ཏུ་མཉམ་ཞིང་རྟག་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་#པར་འགྱུར། ། སློབ་མ་རབ་དང་མཉེས་གཤིན་པས། ། བླ་མའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། གཙོ་བོས་ཇི་སྐད་བཀའ་སྩལ་པའི། ། གསུང་ནི་དེ་བཞིན་བདག་#བགྱིད་དོ། ། གལ་ཏེ་འབྱོར་ན་དེ་རྣམས་ཀྱིས#། ། མཐེ་བོ་གཡས་པ་ལག་གཡོན་གྱིས། ། ལེགས་པར་བཟུང་སྟེ་རེ་རེ་ནས། ། ཞི་བ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱ། ། དེ་ནས་རྒྱལ་པོའམ་ས་བདག་ཕྱིར། ། སྦྱིན་བླུགས་གསུམ་མམ་བདུན་གཅིག་བྱའོ། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་བདག་ཉིད་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། སྲེག་བླུགས་ཕུལ་ལ་ཡོན་བླང་#ངོ་། ། ཉན་པ་ལ་སོགས་རེ་རེ་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བྱའོ། ། ས་གཞི་རྒྱལ་སྲིད་གསེར་ལ་སོགས། ། ཡང་ན་རང་གྲུབ་ཕྱིར་གྲོགས་ཉིད། ། གང་དེ་བཏང་ནས་ལེགས་བླངས་པའི། ། ཡོན་ཕུལ་བས་ནི་མགུ་བར་བྱ། ། ཁ་ཟས་དང་ནི་སྤྱོད་ཀུན་གྱིས། ། རང་གཞན་འཁོར་ལོ་མཆོད་པར་བྱ། ། ལེགས་བཟུང་སྣོད་གྱུར་སློབ་མ་མཆོག། སྣ་ཚོགས་ཆེ་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། ཚིམ་བྱས་མུ་ཡི་མཐའ་ཅན་གྱི། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་ཡང་དག་བསྡུ། ། ཨ་ཀཱ་རོ་སོགས་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་དབྱི་བར་བྱ། ། སློང་ལ་ཚོན་རྩི་ཅུང་ཟད་སྦྱིན། ། ཚོན་རྣམས་ཆུ་བོ་ཆེན་པོར་དོར། ། ཁུང་བུ་འགེངས་དང་རབ་གནས་དང་། ། སྦྱིན་སྲེག་དཀྱིལ་འཁོར་ནོར་གང་ཡིན། ། དེ་ཀུན་སློབ་དཔོན་ཉིད་དབང་ཞེས། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་ནི་འཛིན་པས་#གསུངས། ། དེ་ལྟར་དང་པོའི་ལས་ཅན་#གྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་གསལ་བར་བཤད། ། ཡེ་ཤེས་དབབ་པ་ལེགས་ཐོབ་པ། ། སེམས་དཔའ་དབབ་པ་ཉིད་བཤད་དེ། ། ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་བྱིས་པ་དང་། ། བུ་མོ་དབབ་བྱས་ཡང་དག་མཆོད། །

One will realize the state of perfect equanimity and permanence. The disciple, with supreme devotion and affection, should prostrate at the feet of the guru and say: "I shall act exactly according to whatever the Lord has commanded." If they have the means, the guru should take hold of each of their right thumbs with his left hand and perform the pacifying ritual according to the procedure. Then, for the sake of a king or a local ruler, one should perform three or seven oblations. To pacify the lords of the directions, one should offer burnt offerings and receive the fee. For each listener and so forth, one should act for the benefit of all sentient beings. Having given away land, sovereignty, gold, and so on, or else acting as a companion for their own accomplishment, one should please them by accepting the well-offered fee. With food and all manner of enjoyments, one should worship the wheel of oneself and others. The supreme disciple, who is a worthy vessel, should be satisfied with various supreme offerings and then properly gathered with the three syllables ending in mū. With the mantra beginning with ākāro, the sacred maṇḍala should be dissolved. Give a small amount of pigment to the seekers and cast the pigments into a great river. Filling the pits, the consecration, the fire offerings, and whatever wealth belongs to the maṇḍala—all of these belong to the preceptor alone; thus spoke the Holder of the Supreme Vajra. In this way, the ritual of the maṇḍala for beginners has been clearly explained. Having properly obtained the descent of wisdom, the descent of the sattva itself is explained: a twelve-year-old boy or girl should be brought down and perfectly worshipped.

དེ་ཉིད་ཀྱིས་བྲིས་འཁོར་ལོ་གང་། ། ཐུགས་ལ་མི་བསྐྱོད་མཱ་མ་ཀཱི། ། དབབ་ཡིན་པར་ནི་ཡང་དག་བཤད། ། གསུང་ལ་དཔག་མེད་གོས་དཀར་# མོ། ། སྐུ་ལ་རྣམ་སྣང་མཛད་དང་སྤྱན། ། ཐུགས་གསུང་སྐུ་ནི་ལེགས་དབབ་པས། ། བྲིས་པ་འདི་ནི་རྨད་བྱུང་ཡིན། ། ཐུགས་བབས་པས་ནི་ཡོངས་ཤེས་པ། ། གསུང་བབས་གསང་སྔགས་སྨྲ་བའོ། ། སྐུ་ཡི་བབས་པས་མཁའ་ལ་གནས། ། དབབ་དང་གཡོ་བའི་ཆོ་ག་འདིའོ། ། སློབ་དཔོན་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་འདིར། ། སྔ་མའི་ཚུལ་ནི་ཉིད་ཀྱིས་གནས། ། ཡེ་ཤེས་དབང་ཐོབ་པ་ཡི་སེམས། ། ཉིད་ཀྱིས་#འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་བྱ། ། བྱིན་བརླབས་#དེས་ནི་འཁོར་ལོ་དེ། ། གང་ཕྱིར་རང་བཞིན་དག་ལ་སྣང་། ། འདིར་ནི་འཇུག་དང་རྗེས་གནང་བས། ། རྨི་ལམ་གསལ་བ་བཞིན་དུ་སྣང་། ། གང་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་བསྟན་པས། ། དེ་ནི་མཆོག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་གསུམ་ཆར་གྱིས་ཀྱང་། ། གསུང་སྐུའི་གསང་བ་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། གསུང་སྐུའི་འཁོར་ལོའི་ཆོ་ག་ནི། ། སྔོན་བཞིན་གནས་དེར་མི་བསྐྱོད་མཚན། ། ཡེ་ཤེས་ལས་དང་པོ་ཅུང་ཟད། ། ཐོབ་དང་ཡང་དག་འཐོབ་པས་ཀྱང་། ། ཡིད་ཀྱི་ཆོ་ག་ཀུན་བྱ་སྟེ། ། དེ་མེད་པར་ནི་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་སློབ་མ་མཆོག། རྒྱུ་མཐུན་ལ་སོགས་དགའ་བའི་བདག། ཡིད་བཤད་ཆོ་ག་མཆོག་ཡིན་གྱིས། ། ཚིག་ཙམ་གྱིས་འདིར་ཅི་ཞིག་འགྱུར། ། འཇུག་པ་ཙམ་གྱིས་འཚང་མི་རྒྱ། ། ཐོས་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་མི་འགྱུར་རོ། ། ཇི་སྲིད་བསམས་པར་གྱུར་པ་དང་། ། བསྒོམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འགག་པར་འགྱུར། ། ཇི་སྐད་དུ། གསང་#སྔགས་སྨྲ་རྣམས་མང་དུ་ནི། ། སྤྲོས་ཏེ་སྨྲས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །

By that very [wisdom], whatever drawn mandala is [prepared], it is correctly explained that Akṣobhya and Māmakī are to be invoked into the mind. In speech, Amitābha and Pāṇḍaravāsinī; in body, Vairocana and Locanā. By properly invoking the mind, speech, and body, this drawing is marvelous. Through the descent of the mind, there is total knowledge; through the descent of speech, one speaks the secret mantra; through the descent of the body, one dwells in space. This is the ritual of descent and movement. Here, for the empowerment of the master and the disciple, the former method itself is maintained. The mind that has obtained the empowerment of wisdom should itself perform the three wheels. By that blessing, that wheel appears to the pure nature. Here, through the entry and the permission, it appears like a clear dream. Because the manner of the mind is shown, that should be known as supreme. For the sake of purifying the secrets of speech and body, all three types of yogins should perform the ritual of the speech and body wheels. In that place, as before, the name of Akṣobhya [is used]. By having obtained or correctly attaining even a slight portion of the first wisdom and activity, one should perform all the mental rituals; without that, accomplishment will not occur. For the supreme Vajra Master and disciple, who are the masters of joy such as the "concordant cause" and so forth, the mental explanation is the supreme ritual. What would be achieved here by mere words? One does not attain buddhahood by mere entry, nor by mere hearing. As long as one has reflected and meditated, [the obscurations] will be ceased. As it is said: "What is the use of the many secret mantra speakers elaborating and speaking [merely]?"

ཁྱད་པར་དུ་ནི་སེམས་བསྒྲུབས་ཏེ། ། སེམས་ལས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འབྱུང་། ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཇི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་གང་། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་མཆོག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་དེ། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཐ་མ་རྣམ་རྟོག་མ་གཏོགས་པར། ། སྲིད་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གཞན་མེད་དེ། ། དེ་ལྟར་འདི་ནི་སྔོན་འགའ་#འདི། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིད། ། དུས་ཆོས་ཕྱོགས་ཀུན་ཁྱབ་པ་ཡིས། ། མ་ཆགས་འཁོར་ལོར་སྣང་བ་ན། ། རྟོག་སྟེ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་ན། ། (ལགས་,ལེགས་) པར་གོམས་པས་དེ་ལྡོག་འགྱུར། ། འདི་ནི་གང་གི་ལན་འགའ་ཡང་། ། མི་མཐུན་གྱུར་ཏེ་རྟག་པ་ཡིན། ། གང་གི་རྒྱུན་ནི་གོམས་གྱུར་#ལས། ། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྡོག་པར་འགྱུར། ། གཞན་དག་ཐ་མལ་གཞོམ་པ་ནི། ། འཁོར་ལོ་མཆོག་ལ་དེ་ཡོད་དེ། ། ཆོས་ཀུན་བདག་ཉིད་འཁོར་ལོ་མཆོག། འགྲོ་བ་ཡོངས་དག་མངོན་གྱུར་ལས། ། མངོན་སུམ་རྒྱུ་ལས་བྱང་ཆུབ་འབྱུང་། ། བསྐལ་པར་#རྟོག་འདི་འབྲས་བུ་མེད། ། རིམ་གྱིས་སྦྱིན་སོགས་བླང་བྱ་དང་། ། ཁྲིམས་སོགས་མ་ཆགས་ལས་ཟབ་ཡིན། ། ཐ་མལ་མ་སྤངས་རྒྱ་ཆེན་#མིན། ། དུས་ཀྱི་ཚད་ཀྱིས་འདིར་བྱང་ཆུབ། ། རང་གི་ཡུལ་དུ་བདག་ཉིད་ཅན། ། མཁས་པས་ཐ་མལ་པ་རུ་བཤད། ། འགྲོ་བ་རྫོགས་བྱང་འཁོར་ལོའི་བདག། སྐད་ཅིག་གིས་འདིར་བྱང་ཆུབ་སྣོད། ། སྦྱིན་བྱ་ལ་སོགས་མི་དམིགས་ཀྱང་། ། སྦྱིན་སོགས་ཐ་མལ་བདག་ཉིད་ཅན། ། བདག་མེད་ཐ་མལ་མི་འཇོམས་ཀྱི། ། འཁོར་ལོ་མཆོག་ལ་དེ་ཡོད་མིན། ། དེ་བས་ཀུན་རྟོག་རྣམ་བསལ་ཅིང་། །

"In particular, having cultivated the mind, enlightenment is produced from the mind." Thus it is said. And as it is also said: "Whatever is the fruit of the bodhicitta, that is the supreme wisdom of the Buddha, the nature of Vajrasattva, which is the Dharma, Enjoyment, and Emanation bodies." Apart from conceptual thought, there is no other suffering such as cyclic existence. Thus, this mind, which is the essence of wisdom and method, pervades all times and all directions. When it appears as the wheel of non-attachment, if it does not appear as conceptualization, then through thorough habituation, that [conceptualization] will be reversed. This is never inconsistent and is permanent. Through the habituation of its continuity, it will be completely reversed. The destruction of the ordinary exists in the supreme wheel; the supreme wheel is the nature of all phenomena. From the manifestation of the complete purity of beings, enlightenment arises from the cause of direct perception. This conceptualization is fruitless for an eon. Gradually, one should adopt generosity and so forth, and the profound comes from non-attachment to ethics and so forth. Without abandoning the ordinary, it is not vast. Enlightenment here is attained through the measure of time. The wise explain the ordinary as having its own domain. Beings are the masters of the wheel of perfect enlightenment; in an instant, they are the vessel for enlightenment here. Although the objects of generosity and so forth are not perceived, generosity and so forth have the nature of the ordinary. Selflessness does not destroy the ordinary; that does not exist in the supreme wheel. Therefore, having cleared away all conceptualization—

ཀུན་ནས་འོད་ཟེར་རྣམ་འཕྲོ་བར། ། བདག་ཉིད་ཀུན་དུ་བཟང་པོར་ནི། ། བསྒོམས་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་འཐོབ། ། དེ་བས་འཁོར་ལོ་གསུམ་བསྟན་པ། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སྤྲུལ་པའོ། ། ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུའི་གསང་བ། ། སྐུ་གསུམ་རིམ་པ་དག་པ་ཉིད། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་སྐུ་གསུམ་ནི། ། འཁོར་ལོའི་སྦྱོར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ། ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་གྲུབ་ན། ། མི་འགྲུབ་དེ་ལས་གཞན་ཅི་ཡོད། ། གང་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། གཟུངས་དང་ས་རྣམས་གྲུབ་པ་དག། བདེ་ཆེན་རྣལ་འབྱོར་འདི་ལས་ནི། ། རང་ཉིད་རྗེས་སུ་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་རྟོགས་#པའི་དཔལ་ལྡན་དེ། ། འཕགས་ཆོས་མཆོག་ཀུན་བསྡུས་པ་ཡིན། ། ཕྲ་རབ་ཀུན་ནའང་འཁོར་གསུམ་མཆོག། རང་གི་ཡིད་ནི་སུ་མི་བསྒོམ། ། དམ་ཆོས་རོ་མཆོག་མྱོང་གྱུར་དང་། ། ཐོས་པ་མང་པོ་གནས་བྱས་པས། ། སྐྱེས་#མཆོག་ཚད་མར་འདི་འགྱུར་ཕྱིར། ། རང་སེམས་ཀྱིས་འདིར་ནན་གྱིས་བྱས། ། བླ་མ་དམ་པའི་གཞུང་བཟུང་#བ། ། དད་པ་ཡིས་ནི་གསལ་བར་བྱས། ། དད་སོགས་ནོར་ནི་བསྟེན་བྱ་ཡིན། ། བསྟེན་འོས་སྐལ་ལྡན་སྨད་བྱ་མིན། ། བདག་ལས་དམན་པ་འམ་མཚུངས་དོན་ཡོད། ། སེམས་ཅན་དམ་པས་ལེགས་བཤད་ནི། ། བྱིས་པ་ལས་ཀྱང་བླང་བྱ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་རང་སེམས་ཉིད་ཀྱིས་བརྟགས། ། རིམ་པས་བརྒྱུད་ཅིང་ཡང་དག་རྫོགས། ། འཁོར་ལོ་བྲིས་པའི་དགེ་བ་གང་། ། འདིས་འགྲོ་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེར་ཤོག། བདག་ཀྱང་རྒྱལ་བ་ཉིད་གྱུར་ཅིག #། སྡེབ་སྦྱོར་བྱས་པའི་ཚིགས་བཅད་ནི། ། བཞི་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པ་ཉིད་དུ། ། རབ་བྱེད་འཇིག་རྟེན་ལེགས་དྲན་ཕྱིར། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་འདི་བྱས་སོ། །

By meditating on oneself as Samantabhadra, From whom rays of light radiate in all directions, One attains enlightenment. Therefore, the three wheels are taught: The Dharma, Enjoyment, and Emanation. The secrets of Mind, Speech, and Body Are the purity of the three bodies in sequence. The five wisdoms and the three bodies Are accomplished through the application of the wheels. If omniscience is accomplished, What else could remain unaccomplished? Because the perfections of enlightenment, The dhāraṇīs, and the stages are accomplished, Through this yoga of great bliss, One will be spontaneously accomplished. Thus, the glorious one who realizes this Gathers all the supreme noble dharmas. Who would not meditate in their own mind Upon the supreme three wheels in every subtle atom? Having tasted the supreme flavor of the sublime Dharma And having established a vast foundation of learning, This becomes an authoritative source for the supreme beings; Therefore, I have applied myself here with my own mind. Holding the treatises of the sublime gurus, I have clarified this through faith. Faith and the like are the riches to be relied upon; The fortunate who are worthy of reliance are not to be disparaged. Whether they are inferior to me or my equals, The well-spoken words of sublime beings Should be accepted even from a child. Thus, having examined with my own mind, Transmitted through the stages, and perfectly completed, Whatever virtue there is in drawing this wheel, By this, may all beings become Mañjuśrīvajra. May I too become a Victorious One. This maṇḍala ritual was composed In four hundred and fifty verses of meter, For the sake of the world’s excellent recollection. Thus, this maṇḍala ritual was performed.

དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག། སློབ་དཔོན་མར་མེ་མཛད་བཟང་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པདྨ་ཀ་ར་ཝརྨ་དང་། ། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་#བ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་#ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

The Ritual of the Maṇḍala of the Glorious Guhyasamāja, composed by the master Dīpaṃkarabhadra, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Padmakaravarma and the chief editor and translator, the monk Rinchen Zangpo.