A Running Commentary on the “Sādhana of Glorious Heruka”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ཧེ་རུ་ཀ་སཱ་དྷ་ནཱཾ་བྲྀཏྟི། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་འགྲེལ་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་གནས་གྱུར་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་གཞུང་བརྟེན་པའི། ། བླ་མའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས། ། ཚིག་ལེར་བྱས་པའི་གསལ་སྐྱེད་པ། ། བདག་གིས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ཡིན། ། དེ་ལ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་། ། སྒྲུབ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། མཉམ་པར་བཞག་པ་དང་། མ་བཞག་པའི་རིམ་པས་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཧེ་རུ་ཀ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་རིམ་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་མཛད་ཅེ་ན། ། དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་འགྲོ་བའི་མགོན། ། བསྒྱུར་ནས་དོན་ཀུན་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། འགྲོ་ལ་ཕན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ནི་འགྲོ་ལ་ཕན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཚིག་གི་དོན་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་དཔལ་ཏེ། དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དཔལ་ལྡན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཧེ་རུ་ཀའོ། ། དེ་བས་ན་དཔལ་ལྡན་ཡང་ཡིན་ལ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡང་ཡིན་པས་ན་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་སྟེ། ། དངོས་སུ་དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཧེ་རུ་ཀ་དེ་ཡང་ངེས་པའི་ཚིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ན་ཧེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ན་རྒྱུ་ཡིན་ལ། དེ་དང་བྲལ་བས་ན་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོའོ། ། དུ་ནི་རུ་ཏི་ར་སྟེ་སྨོན་པ་མེད་པའོ། ། ཀ་ནི་ཀ་ར་སྟེ་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་དོ། །

In the language of India: Śrīherukasādhanavṛtti. In the language of Tibet: Dpal he ru ka sgrub pa’i thabs kyi ’grel pa (The Commentary on the Method for Accomplishing the Glorious Heruka). Homage to the glorious Vajrasattva! The method for accomplishing the Vajra Wrathful One (Vajrakrodha), which is the transformation of Akṣobhyavajra, is composed by me as a clarification of the verses, relying upon the scriptures of the glorious Guhyasamāja and the oral instructions of the Guru. In this regard, the method for accomplishing the Vajra Wrathful One Heruka should be understood through the stages of the glorious Guhyasamāja: the generation stage, the conduct of accomplishment, and the stages of meditative equipoise and non-equipoise. If one asks why this was composed, beginning with the "generation stage" and so forth, it is stated: "The glorious Heruka, the protector of beings, having transformed, is the perfection of all aims; for the sake of benefiting beings." This should be connected as: "The glorious Heruka is for the sake of benefiting beings." Regarding the meaning of the words: "Glorious" (śrī) refers to the accumulations of merit and wisdom. That which possesses these is called "glorious" (śrīmān), and that is Heruka himself. Therefore, because he is both glorious and Heruka, he is the "glorious Heruka" (śrīheruka); this is the actual meaning of the term "glorious Heruka." Furthermore, according to the method of etymological definition (nirukti): the syllable he is the cause; being free from that, it is the door of liberation of signlessness (animitta). Du is ruditira, meaning wishlessness (apranihita). Ka is kara, meaning action; being free from that, it is emptiness (śūnyatā).

དེ་ལྟར་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ཅི་མཛད་ཅེ་ན། འགྲོ་བའི་མགོན་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། འགྲོ་བ་ལྔའི་སྐྱབས་མཛད་པའོ། ། ཐབས་གང་གིས་མཛད་ཅེ་ན། བསྒྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པས་མི་འདུལ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྲོ་བོར་མཛད་པའོ། ། དོན་ཡང་ཡིན་ལ་ཀུན་ཀྱང་ཡིན་པས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟེ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ནི། དང་པོར་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དང་པོ་ནི་ཐུན་བཞིར་བྱས་པའི་དང་པོའོ། ། ནམ་གྱི་ཆ་བརྒྱད་དུ་བྱས་པའི་ཐ་མ་ནི་དང་པོ་སྟེ། དེ་ལས་ལངས་ནས་ལྷ་ཡི་ཁོང་པར་སོང་ནས། ཁྲུས་བྱ་བ་དང་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུག་པ་དང་། མཎྜལ་བྱ་བ་དང་། མེ་ཏོག་གི་སིལ་མ་དགྲམ་པ་དང་། དྲིའི་ཐིག་ལེ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། འདི་ལྟར་དྲན་པར་བྱའོ། ། བདག་སྔོན་སློབ་དཔོན་ལས་གསང་བ་འདུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཞིག་པ་དང་མ་ཞིག་པ་དྲན་པར་བྱས་ལ། རང་གི་སྙིང་གར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ། ཧཱུཾ་ཤེལ་ལྟ་བུ་གྱེན་དུ་ལྟ་བ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་དང་བླ་མ་རྣམས་ཐ་མི་དད་པར་བྱས་ལ། དཔེར་ན་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་དུ་བར་མཚམས་མེད་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་གའི་ཧཱུཾ་ལས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དང་།

Thus, that which possesses the three doors of liberation is so designated; this is the meaning of the term "Great Vajra Wrathful One." If one asks what he does, it says "Protector of Beings," meaning he acts as the refuge for the five classes of beings. If one asks by what means he does so, it says "having transformed," meaning that the Blessed One Akṣobhya himself, who cannot be tamed by Vairocana and the others, manifests as a wrathful deity. This is because he is both the ultimate reality and all-encompassing. That itself is the perfection of taking refuge and so forth. Regarding the generation stage, it says "first, in this way": "first" refers to the first of the four sessions. Alternatively, the last of the eight parts of the night is the "first." Having arisen from that, one enters the interior of the deity, performs the ritual bathing, anoints oneself with fragrant scents, prepares the maṇḍala, scatters loose flowers, applies drops of perfume, and so on. Then, sitting on a comfortable seat, one should reflect as follows: one should recall whether or not one has violated the samayas and other commitments, such as having previously entered the Guhyasamāja maṇḍala under a master. Then, one should visualize a crystal-like syllable HŪṂ facing upward upon a sun maṇḍala at one's own heart. Then, in the space before one, one should visualize the Tathāgatas, the Vajra Wrathful Deities, and the Gurus as inseparable, meditating on them without any gaps, like a pod full of sesame seeds. Then, from the HŪṂ at the heart, [emanate] Rūpavajrā and the others, and...

བདུག་པ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔས་དེ་དག་ལ་མཆོད་པ་དང་། ཕྱག་འཚལ་བ་དང་། བཤགས་པ་དང་། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཚད་མེད་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་བསྒོམས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱས་ལ། དེ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དེ་ཉིད་ཡི་གེ་གསུམ་དུ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་ལས་ས་གཞི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱ་བ་དང་། ཕྱོགས་མཚམས་བསྲུང་བར་ཡང་བྱའོ། ། དེ་དག་ནི་འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྒྲ་དེས་མཚོན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། གང་དུ་སྒོམ་པ་དང་གཟུགས་ཅི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཟུར་གསུམ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གནས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞིའི་དབུས་སུ་སྟེ། ། དེའི་གཟུགས་ནི་ཟུར་གསུམ་པ་གྱེན་དུ་བསྒྲེང་བ། ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་བསམ་མོ། ། དེའི་ནང་དུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ། དེའི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ལས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་གཉིས་ལ་ལྟེ་བ་བྷྲཱུཾ་ཡིག་གིས་མཚན་པ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིག་པ་དང་བཅས་པའོ། ། དེ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་གྲུ་བཞི་པ། སྒོ་བཞི་པ། རྟ་བབས་དང་། ཁ་ཁྱེར་དང་། གཟུགས་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པར་བསྒོམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་པདྨའི་གདན་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་མོ། ། དེའི་ཕྱིར་ན་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ།

One should make offerings to them with the five types of offerings, such as incense and so forth; perform prostrations, confession, going for refuge, and the generation of the awakening mind; and meditate on the four immeasurables and so on. Then, having meditated on the three doors of liberation, one should meditate on all phenomena as mere cognition. In order to stabilize that, one should recite: oṃ śūnyatā-jñāna-vajra-svabhāvātmako ’haṃ. One should contemplate that very mind of emptiness as the three syllables. Then, from the syllable hūṃ, the ground is to be made of the nature of vajra, and the directions and intermediate points are also to be protected. The word "thus" (iti) in the phrase "these are thus" has the meaning of "in what manner." One should understand it as being indicated by that word. If one asks, "How should it be done?" it is stated: "one should meditate." If one asks, "Where does one meditate and what kind of form should be meditated upon?" it is stated: "abiding in the triangular dharmadhātu." This refers to the center of the vajra ground. Its form is a triangle standing upright; one should contemplate it as having the nature of space. Inside that is a multicolored lotus. Upon that, at the hub of a multicolored vajra, from the syllable bhrūṃ, there is a twelve-spoked wheel marked at its hub by the syllable bhrūṃ. From the complete transformation of that, Vairocana appears together with his consort. From that, one should meditate on a celestial palace (vimāna) that is square, with four doors, adorned with archways, cornices, forms, flowers, and so forth. In its center, upon a lotus seat, one should contemplate a moon maṇḍala. Therefore, in the center of the celestial palace maṇḍala...

སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཟླ་བ་ལ། ། ཞེས་སྨོས་སོ། ། གདན་དེ་ལ་ཅི་ཞིག་གནས་ཤེ་ན། དེ་ལ་མཚན་གྱི་ས་བོན་ཨཱ་ལི་དང་། དཔེ་བྱད་ཀྱི་ས་བོན་ཀཱ་ལི་གོ་རིམས་བཞིན་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱས་ཏེ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། བརྒྱད་ཅུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཟླ་བ་བརྩེགས་མ་བསམ་མོ། ། དེར་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པའོ། ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྲོ་བོའི་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་པ་བཀུག་ལ། རྡོ་རྗེའི་ཧཱུཾ་ལ་སླར་བསྡུས་ནས། ། བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་ང་རྒྱལ་བྱས་ལ། དེ་རྣམས་ལས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་བསྐྱེད་དོ། ། དེའི་ཆ་ལུགས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། དབུ་ཞལ་སྐུ་ནི་ཤེལ་འདྲ་བ། ། ཞེས་པ་སྟེ། ཞལ་དབུས་མ་དང་སྐུ་མདོག་ཤེལ་ལྟ་བུའོ། ། གཡས་ནི་གནག་པའོ། ། གཡོན་ནི་དམར་བའོ། ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། གཡས་ཀྱི་གཉིས་པ་ན་རྡོ་རྗེ། གསུམ་པ་ན་རལ་གྲིའོ། ། གཡོན་གྱི་གཉིས་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་གསུམ་པ། གསུམ་པ་ན་པདྨ་དཀར་པོའོ། ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམས་ནས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། ཀྱང་གི་སྒྲས་ནི་དེ་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་དུ་བདག་ཉིད་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་སེམས་སྲིད་པ་བར་མའི་གཟུགས་སུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིག་པ་ནི། ཤེས་རབ་གཉིས་ཀྱིས་འཁྱུད། ཅེས་བྱ་བས་དང་པོར་དུས་གཅིག་ཏུ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་གྱི། དུས་ཕྱིས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་གདུག་པ་རྣམས་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རང་གི་ལུས་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྦྱོར་བས་བདེ་བ་བསྐྱེད་ལ།

It is said, "Upon a multicolored lotus and moon." If one asks what resides upon that seat: there, one should visualize the thirty-two seed-syllables of the major marks (lakṣaṇa) and the eighty seed-syllables of the minor marks (anuvyañjana) in their proper order, doubled. From those, one should visualize stacked moons, the essence of method and insight. Upon them, from the syllable HŪṂ, there is a vajra marked by HŪṂ. Light rays radiate from it, summoning the bodhisattvas of the ten directions who abide in the form of wrathful deities; these are then reabsorbed into the vajra HŪṂ. One should then cultivate the divine pride (ahaṃkāra) with "Vajrātmako ’ham" (I am the vajra-nature), and from those [syllables], the body of Vajrasattva is generated. To demonstrate his appearance, it says: "The head, faces, and body are like crystal." This means the central face and the body color are like crystal. The right is black; the left is red. With the first two hands, he embraces the consort (vidyā). In the second right hand is a vajra; in the third is a sword. In the second left hand is a triangular jewel; in the third is a white lotus. Therefore, it is said, "having meditated on Vajrasattva." The word "also" (kyang) indicates that he is to be visualized, but one does not actually become him, because one's own mind remains in the form of the intermediate state (antarābhava). Regarding "awareness" (rig pa), the phrase "embraced by the two insights" means they are generated simultaneously at the beginning, not generated at a later time. Then, in order to subdue the malevolent ones, one generates bliss within one's own body through the union of method and insight.

རྒྱལ་བའི་ཚོགས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ནས་དེ་ལྷ་མོ་དགུར་སྤྲུལ་ལ། གྱེན་དུ་རྒྱུ་བའི་རླུང་གིས་བཏོན་ཏེ། རིག་པ་ལ་ཐིམ་པར་བྱས་ལ། དེའི་གསང་བར་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་དབུས་སུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསམས་ལ། དེའི་ཕྱོགས་བཞིར་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པ་བཞི་བསམ་པར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེར་ཡང་འགྲོ་བ་རྣམས་བཅུག་ལ་དབང་བསྐུར་ཏེ། ཀྵིཾ་ལ་སོགས་པས་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་དེའི་སྐྱེ་གནས་དེ་མཐོང་བ་དང་། བདག་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ཐོབ་པར་བྱའོ་ཞེས་འདོད་པ་སྐྱེས་ཏེ། སེམས་དེ་དེར་མར་མེའི་འོད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཞུགས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་རིགས་ལྔ་ཞུགས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་བྱུང་བ་པདྨར་ཕབ་སྟེ། སེམས་ཡི་གེ་ལྔའི་ངོ་བོ་དེ་འོད་དུ་ཞུ་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་བས་ན། རྡོ་རྗེ་དེ་ལས་པདྨར་བབས། ། འདོད་ཆགས་མེ་ཡིས་ཐམས་ཅད་ཞུ། ། ཞེས་བྱ་བ་དེའི་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་མངལ་གྱི་གནས་སྐབས་ནི་མིང་དང་གཟུགས་ཀྱི་དང་པོ་དེ་ལ་བསྐུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རང་དབྱངས་ཀྱིས། ། བཞེངས་པའི་དོན་དུ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་སྟེ། ལྷ་མོ་སྤྱན་གྱིས་བསྐུལ་བ་འདི་ལེན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཁམས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ལས་གསུངས་པའི་གླུ་བཞིས་བསྐུལ་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ལས་མེ་དཔུང་འབར་བ་ལྟ་བུའི་ཧྲཱིཿབསམས་ལ། དེ་ལས་ཁྲོ་བོ་བསྐྱེད་པའོ། ། གལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དགེ་བ་ཡིན་ལ། ཁྲོ་བོ་ནི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཞེ་སྡང་གི་ཆ་ལ་གཏོགས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་སྙིང་རྗེའི་ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན།

Having dissolved the assembly of Victors into one’s own body, emanate them as the nine goddesses. Expel them with the upward-moving wind and cause them to dissolve into awareness. Emanate a maṇḍala at their secret place, and in the center of that maṇḍala, visualize the wisdom being (jñānasattva). In its four directions, one should visualize the four, such as Māmakī and the others. Having also dissolved all wandering beings into that maṇḍala and conferred empowerment upon them, they should be expelled with the syllable KṢIṂ and so forth. Upon seeing such a place of birth, the aspiration arises, "May I also attain such a state," and one should imagine that the mind enters there in the manner of the light of a lamp. Then, the five families enter; emerging through the vajra path, they descend into the lotus, and the mind, in the essence of the five syllables, melts into light. Therefore, this is the explanation of the verse: "From that vajra, it descends into the lotus; everything melts by the fire of passion." To stimulate the initial stage of name and form during such a state in the womb, it says: "With Locanā and the others, by their own melodies, one should stimulate for the sake of arising." One should imagine the stimulation by the goddess Locanā through the four songs taught in the seventeenth chapter, beginning with "In the realm of sentient beings..." and so forth. From that, one should visualize a HṚĪḤ like a blazing mass of fire, and from that, generate the wrathful deity. If one asks: "If compassion is a virtuous mental factor, and wrath belongs to the category of the secondary affliction of hatred, how can it be called 'wrath born of compassion'?"

འདི་ནི་སྙིང་རྗེ་སྔོན་དུ་སོང་བས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མ་ཡི་བུ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བས་ན་རྒྱུ་སྙིང་རྗེ་ལས་བྱུང་བ་འབྲས་བུ་ཁྲོ་བོའི་ཚུལ་དེ་ཡང་བསྙེན་པ་ཡིན་ཏེ་མེ་ལྟ་བུའོ། ། ཅིག་ཤོས་ནི་རྒྱུ་བདག་དང་བདག་གི་ལས་བྱུང་བ། འབྲས་བུ་ཡང་མནར་སེམས་དང་ལྡན་པར་འབྱུང་སྟེ། དཔེར་ན་སྭ་སྟི་དང་ཨ་རི་ཤ་ལྟ་བུའོ། ། དེའི་ཕྱིར། འཇིག་པའི་མེ་དང་འབར་མཉམ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། དེའི་ཆ་ལུགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། འཇིགས་བྱེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། མ་ཧཱ་དེ་བ་ལ་སོགས་པར་འཇིགས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཕལ་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འཇིགས་པ་ཡོད་པས་དེའི་ཆེན་པོའོ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་ཐོགས་པ་ཡིན་པས་ན་ཐོད་ཕྲེང་ཐོགས་པའོ། ། ཞལ་གྱི་ཁྲོ་གཉེར་གྱེན་དུ་འགྲེང་བ་དང་། སྐྲ་དང་སྨིན་མ་བསྡུས་པ་གྱེན་དུ་འགྲེང་བ་འབར་བའོ། ། ཡང་གི་སྒྲས་སྤྱན་དམར་བ་དང་མཆེ་བ་གཙིགས་པའོ། ། ཞལ་དབུས་མ་དང་སྐུ་ནི་གནག་པ། གད་རྒྱངས་སྒྲོགས་པ། ལྗགས་འདྲིལ་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། ཞལ་གཡས་ནི་དཀར་པོའོ། ། གཡོན་ནི་དམར་པོའོ། ། སྐུ་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བས་བྱུགས་པ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ནི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་ཀྱི་གཉིས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ། ། གསུམ་པ་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། གཡོན་གྱི་གཉིས་པ་ན་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། གསུམ་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ་ཆ་དགུ་པའོ། ། དྲག་པོ་ལ་སོགས་དྲུག་དང་ལྡན། ། ཞེས་པ་ནི་ཞི་བ་དང་སྒེག་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བ་མ་གཏོགས་ཏེ། ཁྲོ་བོའི་སྐུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་དྲག་པོ་དང་དཔའ་བ་དང་། འཇིགས་སུ་རུང་བ་དང་། འཇིགས་པར་བྱེད་པ་དང་། རྒོད་པ་དང་གཤེ་བའོ། །

This is generated by being preceded by compassion, just as, for example, a mother [is the cause of] her child. Therefore, the wrathful form that arises from the cause of compassion is also a state of service, like fire. The other [type of wrath] arises from the cause of the self and its possessions, and its result arises as being possessed of malice, like svasti and ariṣṭa. For that reason, it is said: "Equal to the fire of destruction," and so forth. To show his appearance, he is called "the Terrifier" (Bhairava), because he terrifies Mahādeva and the others. Since even ordinary beings are terrified by him, he is "Great" (Mahā). Because he holds a garland of skulls, he is "Skull-Garlanded" (Kapālamālin). His facial frowns are raised upward, and his hair and eyebrows are gathered and stand upright in flames. By the word "also," his eyes are red and his fangs are bared. The central face and body are black, emitting a roar, with the tongue curled. The right face is white; the left is red. His body is smeared with the ashes of the charnel ground. The first two hands embrace the consort. In the second right hand is a black vajra; in the third is a sword. In the second left hand is a khaṭvāṅga; in the third is a nine-faceted jewel. "Possessing the six, such as the Fierce," means that, excluding the peaceful, the graceful, and the compassionate, he possesses the [remaining] six because he is a wrathful body. Therefore, he possesses the fierce, the heroic, the awe-inspiring, the terrifying, the laughing, and the scolding.

ཀེང་རུས་གསུམ་ཕྲེང་ནི་ཐོད་པ་དང་། རྐང་པའི་བོལ་དང་། ལག་པའི་བོལ་གསུམ་སྤེལ་བའི་ཕྲེང་བས་དབུ་ལ་བཅིངས་པའོ། ། ཡང་དག་བརྒྱན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དབུ་རྒྱན་དང་། མགུལ་རྒྱན་དང་། སེ་མོ་དོ་དང་། ཕྱག་གདུབ་དང་། ཞབས་གདུབ་ལ་སོགས་པའོ། ། ན་བཟའ་ནི་དར་ལ་སོགས་པའོ། ། ཞབས་གཡས་ཀྱིས་མ་ཧཱ་དེ་བའི་བཞིན་གནོན་ཅིང་། གཡོན་པས་ཨུ་མའི་ནུ་མ་མནན་པའོ། ། གཡས་པ་བརྐྱང་ལ། གཡོན་པ་བསྐུམ་པ་ནི་ཁྲོ་བོའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་དག་ནི་བསྙེན་པ་སྟེ། རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུའོ། ། ད་ནི་སྐྱེ་མཆེད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་རྣམས་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རེ་རེ་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། ཀྵིཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་གཾ་ཥྐཾ་སཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་སའི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་རྣམས་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དབང་དྲུག་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་དབང་པོ་དྲུག་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་སྟེ། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུའོ། ། དེ་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ནི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། ཀུན་གྱི་སྒྲ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་། ཁམས་བཞི་དང་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ་ཞེས་གཞན་དག་ཟེར་རོ། ། ད་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ།

The "garland of three skeletons" refers to a garland composed of alternating skulls, the tops of the feet, and the tops of the hands, bound around the head. Regarding the phrase "perfectly adorned" and so forth, this refers to the crown ornament, necklace, long necklace, bracelets, anklets, and so on. The "robes" are of silk and the like. With the right foot, he treads upon the face of Mahādeva, and with the left, he presses upon the breast of Umā. The right leg extended and the left drawn in is the wrathful posture; the yogin should meditate on himself in that way. These constitute the "approach" stage, which is the result of concordant cause. Now, the sense bases are to be blessed. One should visualize a moon maṇḍala upon each of the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind. Above these, in their respective order, from the syllables KṢIṂ, JRĪṂ, KHAṂ, GAṂ, ṢKAṂ, and SAṂ, one should visualize Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Samantabhadra. Then, it says: "Meditate on the six empowerments of all the Buddhas." This means meditating on the six sense faculties as being the very essence of the Buddhas. This is the "near-attainment" stage, which is the ripened result. Regarding the ripened result, because it is the wisdom of omniscience free from all obscurations, it is designated as "Buddha." Others say that the word "all" refers to the blessing of the five aggregates, the four elements, and the six sense bases. Now, the body-vajra and so forth are to be blessed.

དེ་ཡང་སྐུ་གསུམ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ། དེའི་ལྟེ་བར་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པའོ། ། དེ་ལས་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསམ་མོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པ་བསམས་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དེ་རྣམས་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ལས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གཙོ་བོའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ལ། གཉིས་པས་ནི་དེའི་འཁོར་ལྟ་བུར་བཞུགས་པ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པོ། ། དེ་ནས་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཞུགས་པ་དང་། སྔགས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། སྙིང་གའི་གོང་ནུ་མ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ལྟ་བུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ལྐོག་མ་དང་སྤྱི་བོར་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་ཨཱཿདང་ཨོཾ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་བཞི་དང་ལྡན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་རྒྱུད་ལས། སྔགས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཇི་སྙེད་པ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་ཡེ་ཤེས་རྫོགས། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱང་ཡི་གེ་གསུམ་མོ། ། ཐུགས་ཀར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་གི་སྒྲས་སྒྲུབ་པ་པོ་ཡན་ལག་བཞི་དང་ལྡན་པར་མ་ཟད་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལྡན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེས་ནི་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡན་ལག་སྟེ།

Furthermore, this is for the sake of attaining the three bodies. In that regard, at the heart, from the syllable HŪṂ upon a moon disc, there arises a vajra. At its hub, from a HŪṂ, there is a subtle vajra marked by a HŪṂ. One should contemplate that as the very essence of the Great Seal (mahāmudrā) of the Mind Vajra. At his heart, one should contemplate a vajra resting on a moon disc, marked by a HŪṂ. Through its light rays, the Buddhas of the ten directions are invited into the space in front, and one should make offerings to them by emanating the Rūpavajrā and others from the seed syllable at the heart of the Wisdom Being (jñānasattva). Then, the first verse is a supplication to the Mind Vajra residing in the manner of the principal deity, and the second is a supplication to those residing as his retinue. Then, once the Mind Vajra has entered, one should assume the pride of the mantra. Above the heart, between the two breasts, one should contemplate the Wisdom Being in the likeness of the Commitment Being (samayasattva). At the throat and the crown, upon lotuses and moon discs, the syllables ĀḤ and OṂ should also be arranged as before. Each of the Mind Vajra and the others should be endowed with the four seals (mudrā); for it is said in the Tantra: "As many mantra beings as there are, the wisdom of the three vajras is perfected." Therefore, the body, speech, and mind are also the three syllables. Thus it is said: "Meditate on the Wisdom Being at the heart." The word "also" (yang) indicates that not only is the practitioner endowed with the four branches, but the Body Vajra and the others are also endowed with them. This constitutes the branch known as "accomplishment."

སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་དང་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་གཉིས་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱི་རྩེ་མོ་ལས་ལྷ་མོ་བཅུ་སྤྲུལ་ལ། དེ་དག་གི་ཕྱག་ན་བུམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་གང་བ་བསྣམས་པ་དང་། བླ་རེ་དང་གདུགས་དང་མཆོད་པ་ལྔ་དང་གླུ་དང་བཅས་པས་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཆུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་ཅོད་པན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། མི་བསྐྱོད་དབུ་རྒྱན་འབྲས་བུ་མཆོག། ཅེས་བྱ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་མཆོག་དང་འདྲ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདིས་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཞེས་བྱ་བའི་ཡན་ལག་སྟེ། དབང་གི་འབྲས་བུ་དང་། སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཀྱང་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས། དམ་པའི་དགའ་བའི་བདེ་བ་མྱང་། ། ཞེས་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་མྱང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུས་པས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཚིམ་པར་བྱ་ཞིང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟར་རོ་གཅིག་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་བརྟུལ་ཞུགས་བསྟན་ཏེ། དཔའ་བོ་ལྔ་ནི། ཤ་ཆེན་རྟ་དང་ཁྱི་ཤ་དང་། ། བ་ལང་གླང་པོའི་ཤ་དང་ལྔ། ། ཞེས་འབྱུང་བས་ཤ་ལྔའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ནི། བཤང་བ་མཆིལ་མ་ཁུ་བ་ཁྲག། རྡོ་རྗེ་ཆུ་དང་རྣམ་པ་ལྔའོ། །

The results of human effort and the result of separation have been taught. Now, in order to attain the status of a Dharma King, the empowerment should be conferred. Light rays from the seed syllable at the heart of the wisdom-being (jñānasattva) perfectly invoke the Tathāgatas of the ten directions. From the tips of those light rays, ten goddesses are emanated. One should visualize them conferring empowerment, holding in their hands vases filled with bodhicitta, accompanied by canopies, parasols, the five offerings, and songs. One should visualize Akṣobhya arising from the complete transformation of the water as a crown ornament. Therefore, it is said: "Akṣobhya is the crown, the supreme result." Akṣobhya is the supreme of the families; the meaning is that he is like the supreme result. This constitutes the branch called "great accomplishment," which also teaches the result of empowerment and a portion of the result of human effort. Then: "Experience the bliss of sublime joy." This means that having blessed the vajra and lotus, one should experience the bodhicitta blessed as being like an illusion. Then, by the radiation and reabsorption of bodhicitta, one should satisfy method and insight, and meditate on the non-dual wisdom in which all phenomena are of one taste like an illusion. Now, the practitioner’s conduct is taught. Regarding the five meats: "The five are the meat of the great hero, horse, dog, ox, and elephant." Thus, there are the five meats. Regarding the five nectars: "Excrement, saliva, semen, blood, and vajra-water are the five types."

ཞེས་པས་ཏེ། དེ་རྣམས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་ནི་དང་པོར་ཡཾ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུ་ལྟ་བུའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཨ་ལས་བདུད་རྩིའི་སྣོད་བསྐྱེད་དེ། དེའི་ནང་དུ་རྫས་རྣམས་བཞག་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་བསམ་མོ། ། བདུད་རྩིའི་སྣོད་ཀྱི་ཁ་གབ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་ལྟེ་བར་ཧཱུཾ་དང་ལྡན་པར་བསམས་ལ། རླུང་གིས་མེ་སྦར་བས་བདུད་རྩི་བཙོས་པར་བསམ་མོ། ། ཨོཾ་དང་ཧཱུཾ་གི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཀྱང་སྨིན་པར་བྱས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་སྐྲ་བཤིག་ལ། ལུས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བས་བྱུགས་ཏེ། རྟག་ཏུ་བསྒོམས་ནས་བཟའ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་རྫས་དེ་འབར་གྱི་བར་དུ་བསྒོམས་ལ། འབར་ནས་བཟའ་བར་བྱ་སྟེ། སྟོང་པར་བསྒོམ་མོ། ། གཞུང་དེ་དག་གིས་མཉམ་པར་གཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་ནོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ལངས་ནས་ཀྱང་མཆོད་པའི་ལས་དང་། འགྲོ་བ་ལ་ཕན་གདགས་པ་དང་། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་དང་མི་འབྲལ་བ་དང་། ཐབས་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་དང་། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བསྟོད་པ་བྱ་བ་དང་། ཐོད་པའི་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་བཅང་བ་དང་། ཅང་ཏེའུ་དང་། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་སྙིང་པོ་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧྲཱི་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གསང་སྟེ། ཧེ་རུ་ཀའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། གནས་དགུ་ནི། ཞི་གནས་དུར་ཁྲོད་ཤིང་གཅིག་དང་། ། ལམ་མདོ་བྲག་ཕུག་ཆུ་འགྲམ་དང་། ། རི་རྩེ་ཁང་སྟོང་མ་མོའི་གནས། ། འདི་ནི་དུར་ཁྲོད་ས་དགུ་ཡིན། །

Thus it is said. To consecrate those [substances], first visualize from yaṃ a wind maṇḍala in the shape of a bow. Above that, visualize from raṃ a triangular fire maṇḍala. Above that, generate a vessel of nectar from an a resting upon a lotus, and place the substances within it. Above that, visualize an oṃ. Visualize a five-pronged vajra as the lid of the nectar vessel, with a hūṃ at its hub. Imagine that the wind ignites the fire, boiling the nectar. Furthermore, it is ripened by the light rays of the oṃ and hūṃ. The yogi, with hair disheveled and the body smeared with the ashes of a charnel ground, should eat it after constant meditation. One should meditate on those substances until they blaze, and once they have blazed, eat them while meditating on emptiness. These texts describe the yoga of meditative equipoise. When the yogi has arisen, he should perform the activity of offering, benefit sentient beings, never be separated from non-referential insight at all times, and meditate on compassion through skillful means. He should offer the praise: "Akṣobhya is great wisdom," wear ornaments such as a skull-crown, and hold a hand-drum (ḍamaru) and a khaṭvāṅga. Alternatively, he should recite the essence mantra: oṃ āḥ hrīḥ hūṃ. All such activities should be kept strictly secret, and he should practice the conduct of Heruka. As for the nine places: A place of tranquility, a charnel ground, a solitary tree, A crossroads, a rock cave, a riverbank, A mountain peak, an empty house, and a mātṛ abode— These are the nine sites of the charnel ground.

ཞེས་བཤད་དོ། ། མཚན་མོ་སྒྲུབ་པའི་དུས་ནི་མཚན་མོ་ཡིན་ནོ། ། ཡོན་ཏན་ཀུན་བརྩེགས་འོད་ཟེར་ཅན་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་དུ། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཐོབ་ཡེ་ཤེས་རིམ་པའི་ཚུལ། ། བློ་དམན་ཉམ་ཆུང་རྒྱས་པར་མི་ནུས་ཕྱིར། ། མདོར་བསྡུས་འགའ་ཞིག་དྲན་ཕྱིར་དབྱེ་བ་བྱས། ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་རྫོགས་སོ། །

Thus it is said. The time for the night practice is the night. In the great temple of Guṇasaṃcayaprabhā, I have composed this brief classification for the sake of memory, as those of inferior and weak intellect are unable to grasp the stages of wisdom and the manner of attaining supreme siddhi in detail. This concludes the commentary on the Śrī-guhyasamāja-kramabheda, the Śrī-heruka-sādhana.