A Sādhana of the Four-Branched Practice called “Samantabhadrā”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཙ་ཏུ་རཱཾ་ག་སཱ་དྷ་ནཱྃ་ནོ་པི་ཀ་ས་མནྟ་བྷ་དྲཱི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཡན་ལག་བཞི་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་འཁྲུལ་པ་ཀུན་བསལ་དྲི་མ་མེད་པ་ཡི། ། གཟི་བརྗིད་མཐའ་ཡས་རིགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པས་རྣམ་བརྒྱན་པ། ། ཤེས་རབ་མ་ཡིས་ལུས་འཁྱུད་མཛེས་པས་ཀླུབས་པ་གང་། ། འཇམ་དཔལ་དེ་ལ་དེ་མཆོད་དོན་དངོས་ཆོ་ག་འདི་བཤད་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དམ་པའི་བཤེས་གཉེན་གསོལ་གདབ་བྱེད་བྲོད་པས། ། འགྲོ་བའི་དོན་ཀུན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་གཞི་དངོས་པོ་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ། ། སྐབས་ལྡན་གཡོ་བ་འདི་དང་དམ་པའི་སྐྱེ་བོ་དང་འགྲོགས་ཤིན་ཏུ་ཐོབ་དཀའ་འཇིག་རྟེན་ལ། ། དེ་ཕྱིར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཐར་ཕྱིན་བྱེད་འདོད་སེམས་ནི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། དེ་ནས་སྙིང་རྗེའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལྡན་གསང་སྔགས་པ། ། གཏོང་བ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་པ་ཟབ་མོའི་ཚུལ་ལ་མོས་པའམ། ། དཔལ་ལྡན་གསང་འདུས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་གས་ཤིན་ཏུ་དབང་བསྐུར་ཕུན་སུམ་ལྡན། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ལུང་སྩལ་ཐོབ་པ་བཞི་སྔགས་བསྙེན་པ་བློ་ལྡན་པས། ། གང་ཞིག་དྲི་མེད་ཆུ་སོགས་ལྗོན་ཤིང་མཆོག་གི་ཕྲེང་བ་ཀླུབས་པ་ཡི། ། གོམས་པའི་རི་ལ་བཅོམ་ལྡན་འཇམ་དབྱངས་ཞེས་བྱ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དང་པོ་ཐོ་རངས་སྙིང་གའི་དབུས་སུ་དྲི་མེད་འོད་འཕྲོ་དེ་ཉིད་བསམ། ། བཀོད་ནས་སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱིས་སྒོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་ཡང་བྱ། ། དམ་པའི་ཙནྡན་སོགས་བཀྲུས་དྲི་ཞིམ་མེ་ཏོག་བཀྲམ་པའི་མཆོག་ཆ་ལ། །

In the language of India: Catur-aṅga-sādhana-nopika-samantabhadri-nāma. In the language of Tibet: Yan lag bzhi pa'i sgrub thabs kun tu bzang mo zhes bya ba (The Sādhana of the Four Limbs, known as Samantabhadrī). Homage to the glorious Vajrasattva! To Mañjuśrī, who is adorned with the emanations of the infinite, stainless, and glorious families that dispel all delusion, and who is beautifully embraced by the body of Wisdom—having honored him, I shall explain this ritual for the sake of the actual reality. With the manner of the glorious Guhyasamāja, and with the enthusiasm of supplicating the sublime spiritual friend, I shall explain the ritual of the actual reality, the basis for the perfect fulfillment of all the aims of beings. In this world, where the opportunity to meet a sublime person and this fleeting moment are extremely difficult to obtain, the mind that desires to reach the culmination of method and wisdom is supreme. Then, the Secret Mantra practitioner who possesses the mind of enlightenment arising from the power of compassion, who is devoted to the profound way of the eight qualities such as generosity, and who is fully endowed with the empowerment through the ritual of the glorious Guhyasamāja maṇḍala; who has received the oral transmission according to the ritual and possesses the four mantras and the approach practice—such a wise one should practice the realization of the Blessed Mañjughoṣa on a mountain of habituation, draped with a garland of supreme trees and stainless water and so forth. First, at dawn, one should visualize that very [deity] emitting stainless light in the center of the heart. Having arranged [the site], the compassionate one should also properly perform the opening of the doors and so forth. On a supreme portion of ground sprinkled with fragrant flowers and washed with sublime sandalwood and the like, [the practice should proceed].

བསམ་གཏན་གནས་སུ་བདེ་བའི་གནས་སུ་འདུག་ནས་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། དམིགས་ཏེ་སྣ་ཚོགས་མཆོད་སྤྲིན་སྤྲོ་སོགས་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་བློ་ལྡན་པས། ། སྡིག་པ་ལ་སོགས་འདི་ལྟར་བྱའོ་དགེ་བ་འཕེལ་དོན་དུ། ། ཐོག་མ་མེད་ལྡན་སྲིད་པའི་རྒྱུན་ལ་རྟོག་པས་བསགས་པའི་སྡིག་ཀུན་གང་། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་མདུན་རིམ་བཞིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་བཤགས་པར་བགྱི། ། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་འཕགས་དང་གཞན་རྣམས་མཛད་པའི་དགེ་བ་གང་། ། མ་ལུས་བདག་གིས་ཡི་རང་ཡང་དག་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཕྱིར་བསྔོའོ། ། སེམས་རྒྱས་ཟླ་བ་དྲི་མ་མེད་ལས་གྲུབ་པས་མཐའ་ཡས་སྙིང་རྗེ་གནས། ། བདག་གི་ཡིད་ལ་གནས་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་ལ་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། རྟོག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་མ་ལུས་དམ་པ་སེམས་དཔའི་བཀྲ་ཤིས་གཞི། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོར་ཆོས་ལ་བདག་ཉིད་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བཅིངས་པས་ཡང་དག་སྤངས་པའི་སྙིང་རྗེ་མཆོག་གིས་དྲངས་པའི་དཔལ་ལྡན་པ། ། རབ་དགའ་ལ་སོགས་ས་ལ་གནས་པ་དམ་བཅས་ཚོགས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བསམ་པ་རྣམ་སྨིན་དག་པས་སྒྲིབ་ཀུན་བག་ཆགས་མ་ལུས་བཅོམ་པ་སྟེ། ། མོས་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། བདེ་གཤེགས་སྲས་བཅས་ལམ་གཅིག་སྦྱིན་སོགས་བཅུ་པོ་དཀར་པོ་ཡོན་ཏན་ངོ་བོ་ལ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དག་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་བློ་ཡིས་དེ་ལྟར་བསྟེན་པར་བགྱི། ། འཇིག་རྟེན་འདི་དག་ལྟ་བའི་དྲ་བས་བཀབ་ལ་སྙིང་རྗེས་དམིགས་ནས་སུ། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་གཞལ་མེད་བསྒོམ་རིམ་འདི་ནི་སྔགས་པས་བྱ། །

Having sat in a place of bliss within the state of meditative concentration, the wise one should first perform the visualization of the Buddhas of the three times and the emanation of various clouds of offerings. Then, for the sake of increasing virtue, they should proceed as follows to purify all sins accumulated through conceptualization throughout the beginningless stream of existence: "I confess all sins, however many have been gathered by conceptual thought throughout the beginningless continuity of existence, in the presence of Great Compassion. I rejoice in all the virtues performed by the perfect Buddhas, the Bodhisattvas, the Noble Ones, and others. I perfectly dedicate all of that for the sake of enlightenment. I always go for refuge to the Sugatas who dwell in my mind, who are established from the stainless moon of the expanded mind and abide in infinite compassion. I go for refuge to the Dharma, the essence of all things, the auspicious foundation of all the Noble Beings who are completely liberated from all conceptualization. I go for refuge to the assembly of those who have made the vow and dwell on the stages, such as the Joyous, who are glorious, led by supreme compassion that has truly abandoned all bondage. With a mind purified by the ripening of intention, having destroyed all obscurations and habitual tendencies without exception, I shall generate the mind of enlightenment, adorned with devotion. With the intellect, I shall thus rely upon the nature of all the perfect Buddhas—the essence of the ten white qualities, such as generosity, which is the single path of the Sugatas and their heirs. Having focused with compassion on these worlds covered by the net of views, the mantra practitioner should perform this sequence of meditation on the immeasurable, perfect mind of enlightenment."

སྟོང་པ་རང་བཞིན་མེད་ཕྱིར་རྒྱུ་འབྲས་ཕྱིར་ནི་རང་བཞིན་མཚན་མ་མེད། ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསལ་བས་མ་ལུས་གཞི་ཡི་སྨོན་པ་ངེས་བྲལ་ལོ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་འོག་སྟོན་ཟླ་དཀར་པོ་མཐའ་མེད་ཕྱོགས་འཁོར་གནས་པ་སྣ་ཚོགས་འོད། ། འཕགས་པར་གནས་པའི་གྲུ་གསུམ་ནང་གི་མཁའ་ཡི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་ཞེས་ཕྱག་རྒྱ་དབུས་གནས་པདྨ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་བརྒྱན། ། ཧཱུྃ་གིས་རྡོ་རྗེ་བརྒྱན་པའི་ས་ལ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ལས་བྱུང་བསྒོམ། ། བྷྲཱུཾ་ཡིག་འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་རིག་མ་དང་བཅས་སྣང་མཛད་སྐུར་གྱུར་པ། ། གསལ་བ་ཐུབ་དབང་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་འོད་ཟེར་གྱིས་ཁྱབ་ཕྱོགས་འཁོར་ཀུན། ། གྲུ་བཞི་མཉམ་པའི་ཕྱིར་ན་མཆོག་བཞིས་དྲན་པ་དབང་པོ་སྒོ་རྣམས་ཀྱིས། ། བསམ་གཏན་བཞི་ཡི་ཏྭ་ར་ཎ་ཏིང་འཛིན་མུ་ཁྱུད་བཞི་ཡིས་ཡོངས་བསྐོར་བ། ། མུ་ཁྱུད་དེ་ལ་གནས་པ་དམ་པའི་མཆོད་པས་འབྲེལ་པའི་གཟུགས་རྣམས་རྒྱུན། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་རྣམས་བཀོད་པ་འགྲོ་བའི་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་ཕྱིར། ། འདུལ་བས་བསྐྱོད་པ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་དགུ་ཡི་དམ་ཆོས་ཀུན་འགྲོ་ཅི་ཡི་ཕྱིར། ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་རྒྱལ་མཚན་ཕྲེང་དང་དྲིལ་སྒྲ་གྲག་པས་ཕྱོགས་སྒོ་ཀུན། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་རྟག་ཏུ་དྲི་མེད་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་མེ་ཏོག་སྤོས་བཀྲམ་ཞིང་། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་མེ་ལོང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་སྣ་ཚོགས་བརྒྱན་པའི་གཟུགས། ། རྣམ་པར་ཐར་བརྒྱད་རྣམ་པར་དག་པས་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཀླུབས་པའི་མཆོག། རྡོ་རྗེ་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་ཐིག་ལྡན་ལ། །

Because emptiness is without intrinsic nature, cause and effect are without intrinsic characteristics. Since inference is eliminated, the basis is entirely free from aspiration. OṂ ŚŪNYATĀ-JÑĀNA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Thereafter, an infinite white autumn moon, abiding in all directions, with manifold light, is the nature of space within a triangle situated in the noble state, the Vajradhara. This is the mudrā called the Source of Phenomena (dharmodaya), situated in the center and adorned with a lotus and a crossed vajra. On the ground adorned with the syllable HŪṂ and a vajra, one should meditate on the arising of Samantabhadra. From the syllable BHRŪṂ and a wheel, Vairocana arises in bodily form together with a consort. The clear Mañjuśrī (Lord of Sages) pervades all directions with the maṇḍala of manifold light rays. Because it is a perfect square, it is endowed with the four supreme [foundations]: the recollections, the faculties, and the doors. It is completely encircled by the four railings of the four meditative concentrations and the four meditative absorptions. Upon those railings, a stream of forms is connected with sublime offerings. Various ornaments are arranged to completely fulfill all the intentions of wandering beings. For the sake of all beings, the sublime Dharma of the nine branches of the excellent speech is moved by discipline. Banners and garlands are stirred by the wind, and the sound of bells resounds in all directions. The mirror-like wisdom is eternally stainless, strewn with the flowers and incense of the branches of enlightenment. The forms are adorned with various nets, half-nets, mirrors, and flower garlands. The supreme [structure] is covered by eight pillars, purified by the eight liberations. Because he turns the wheel of Dharma through the vajra method, it possesses vajra lines.

གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དག་པས་བླ་མེད་མཐའ་ཡས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ། ། ཟས་ལྔས་བརྒྱན་པས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྒྱུ་མཐུན། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་གནས་ཉི་མ་ཟླ་བར་བཅས་པ་ལྷ་ཡི་གདན། ། མ་ལུས་རིན་ཆེན་བཀོད་པའི་གཞལ་ཡས་བརྩེགས་པ་དེ་ལ་བསྒོམ། ། བཅུ་དྲུག་ཆ་ཤས་སྡེ་པ་ལས་བྱུང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བ་ཡི་དབུས། ། དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་འོད་དཔག་མེད་གཞི་བསམ་པར་བྱ། ། མཆོག་གི་དང་པོའི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་རྡོ་རྗེ་དམ་པ་ཡེ་ཤེས་གཟུགས། ། གྲངས་མེད་ཐུག་པའི་འོད་ཟེར་ཕྲེང་བས་གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་སྒོ་ཀུན། ། བསམས་ནས་དང་པོའི་སྙིང་པོར་བཅས་པའི་ང་རྒྱལ་ལྡན་པས་སྤྲུལ་པ་མཐའ་ཡས་ཀྱིས། ། འགྲོ་བའི་དོན་མཆོག་རབ་མཛད་པ་ཡི་ཐུགས་མཆོག་རྡུལ་ཕྲན་རྣམ་བཀོད་གཟུགས་བརྙན་ཅན། ། གཡས་གཡོན་ཞལ་ནི་གནག་དང་དམར་པོ་ཟླ་བ་རྫོགས་ལྟར་དཀར་བའི་མདོག། གསལ་བས་རྣམ་པར་བཀོད་པས་བརྒྱན་པའི་ཕྱག་གཉིས་དམ་པའི་རིག་མ་འཁྱུད། ། ལྷག་མའི་ཕྱག་ཟུང་གཉིས་བརྒྱན་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་རིན་ཆེན་པདྨ་འཛིན། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཁོང་བརྒྱན་པའི་འོད་ཟེར་རྣམ་པ་བདེ་འགྲོ་ཐུབ་པའི་དབང་། ། རྣམ་ཐར་གསུམ་དག་ཤེས་རབ་བདག་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་མཆོག་གི་ཐབས་ལྡན་པས། ། འགྲོ་ཀུན་དེ་ཉིད་གཅིག་པ་རྒྱལ་བ་སྐྱེད་བྱེད་སྐུ་བཞི་མངོན་སུམ་བྱ། ། མཆོག་ཏུ་རྗེས་ཆགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་འདུལ་དམིགས་ནས། ། དགའ་བའི་རྫུ་འཕྲུལ་སྒྲ་ཡིས་རྒྱལ་བའི་ཚོགས་རྣམས་རང་གི་ལུས་ནང་བཞུགས། ། དེ་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་པས། །

Through the purity of the objects of experience such as form and so forth, there are the five unsurpassed and infinite qualities of desire. Adorned with the five foods, they are the concordant cause of the utterly pure dharmadhātu. One should meditate upon that celestial palace, a tiered structure arrayed with every kind of jewel, resting upon a multicolored lotus together with sun and moon as the divine seat. In the center of the moon maṇḍala, which arises from the sixteen parts, one should visualize Amitābha upon the central seat according to the ritual. From the supreme primordial essence arises the sublime vajra, the form of wisdom. Having visualized all directions as established by garlands of countless, boundless rays of light, one should possess the pride of the primordial essence and, through infinite emanations, perform the supreme benefit of beings. The supreme mind is like a reflection, an array of subtle particles. The right and left faces are black and red, while the central face is white like the full moon. Adorned with a clear and perfect array, his two hands embrace the sublime consort. His remaining two hands hold a vajra, a sword, a jewel, and a lotus. He is the Lord of Sages, the blissful one whose rays of light adorn the three worlds. Possessing the supreme method of compassion and the nature of insight—the three purities of liberation—one should manifest the four bodies that give birth to the Victors, the single reality of all beings. With the perfection of supreme passion, focusing on the subduing of the entire world, one should cause the hosts of Victors to enter one's own body through the sound of the miracle of joy. This is because the goddesses such as Locanā and the others are the nature of the objects such as form.

ཕྱུང་ནས་རིག་མ་ཐམས་ཅད་གཞི་ཡི་རིག་མའི་ནང་དུ་ཐིམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་པདྨའི་སྙིང་པོའི་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་དྲི་མེད་ཟླ་འོད་ལས་བྱུང་བ། ། བློ་ཡིས་བསམས་ནས་རྫོགས་པར་བདེ་ལ་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་རྣམས་གཞུག་པར་བྱ། ། དམ་པ་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་སྣང་མཛད་སོགས་རྒྱལ་བའི་རྒྱན་ཞུགས་ནས། ། ཟླ་བ་ཞུ་བའི་ངོ་བོར་གྱུར་པས་དབང་བསྐུར་བྱས་ཏེ་དེ་འོག་ཏུ། ། ས་སྙིང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནམ་སྙིང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྒྲིབ་པ་སེལ། ། དཔལ་ལྡན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དེ་དག་མིག་ལ་སོགས་པའི་གྲངས་སུ་གྱུར། ། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་ཡང་། ། ས་ཆུ་མེ་རླུང་རང་བཞིན་གྱུར་པ་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་གྲངས་འགྱུར་རོ། ། གཟུགས་དང་མྱོང་བ་མཚན་མ་དེ་བཞིན་ཁོ་ན་འདུ་བྱེད་ཡིད་བརྗོད་པས། ། རྣམ་སྣང་མཛད་སོགས་བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཏེ་དེ་འོག་ས་བོན་གྱིས་དབྱུང་བྱ། ། ཀྵིཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་གཾ་ཥྐཾ་སཾ་བརྗོད་པ་དེ་དག་མིག་ལ་སོགས་རྣམས་སོ། ། མྱོང་བ་མཚན་མ་དེ་བཞིན་ཁོ་ན་འདུ་བྱེད་ཡིད་བརྗོད་པ། ། རྣམ་སྣང་མཛད་སོགས་བདེ་གཤེགས་ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿཁཾ་རཾ་བརྗོད་པས་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་སོ། ། ལཾ་མཱཾ་པཾ་ཏཱཾ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་སྤྱན་ལ་སོགས་པའོ། ། བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛཱྀཾ་ཧཱུྃ་ཞེས་པས་རྟག་པ་ལ་སོགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་སེམས་འབར་ཧོ་ཡི་བར་དུ་ཞུགས་པ་ཆོ་ག་བཞིན། ། པདྨའི་ནང་གནས་མཉམ་མེད་ཤེས་རབ་ཆགས་པས་ཞུ་བ་བྱེད་མཐོང་སྟེ། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་ཀྱང་ནི་ཟླ་བ་ཞུ་བར་བྱེད་མཐོང་སྟེ། །

Having emanated them, all the consorts should be dissolved into the foundational consort. Within the center of her lotus heart, one should mentally visualize a stainless maṇḍala arising from moonlight, and having perfected it, the assembly of beings should be introduced into the bliss. Having entered the maṇḍala of the sublime secret vajra, the ornaments of the Victors such as Vairocana and the rest, they are consecrated by becoming the essence of the melted moon. Thereafter, Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and the glorious Samantabhadra become the number of the eyes and so forth. Form, sound, smell, taste, touch, and the Dharmadhātuvajrā also become the number of Locanā and the rest, having the nature of earth, water, fire, and wind. Through the mental expression of form, feeling, signs, and likewise formations, the Sugatas such as Vairocana and the rest are produced from their seed-syllables. By reciting KṢIṂ, JRĪṂ, KHAṂ, GAṂ, ṢKAṂ, and SAṂ, they become the eyes and so forth. Through the mental expression of feeling, signs, and likewise formations, the Sugatas such as Vairocana and the rest, by reciting JAḤ, HŪṂ, BAṂ, HOḤ, KHAṂ, and RAṂ, become Rūpavajrā and the rest. By reciting LAṂ, MĀṂ, PAṂ, and TĀṂ, they likewise become Locanā and the rest. By BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, and HŪṂ, they become Vairocana and the rest. By OṂ ĀḤ HŪṂ, the blazing mind enters up to the syllable HOḤ according to the ritual. Seeing the peerless insight within the lotus melt through passion, and seeing the moon also melt through the power of its light,

འདི་ལྟར་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོའི་དབྱངས་ཀྱི་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་བར་བསམ། སེམས་ཅན་ཁམས་ན་གནས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས། ། དགའ་བ་ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་འདོད་པས་བདག་ལ་བསྐྱབ་ཏུ་གསོལ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སེམས་ཅན་ཡབ་ཆེན་གཉེན་མཆོག་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཁྱོད་བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་སྒྲུབ་རབ་ཏུ་ཕན་པར་གཟིགས། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་བདག་ནི་དེ་རིང་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་ཆགས་པས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་གསུང་སྟེ་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། འཇིག་རྟེན་དག་གི་དགོངས་པའི་དོན་མཛད་པ་ལ་རྟག་ཏུ་བརྩོན། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་བདག་ནི་དེ་རིང་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སྤྱོད་པ་དྲི་མེད་ཀུན་དུ་བཟང་པོས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་འདོད་པ་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕན་དོན་ཆེ། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་མཆོག་མཉམ་པ་ཉིད་གཟིགས་པ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་བདག་ནི་དེ་རིང་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མང་པོའི་གཏེར་གྱུར་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། དེ་ལྟར་དབྱངས་ཀྱིས་བསྐུལ་བས་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བར་དངོས་ཀུན་ལེགས་བསམས་ནས། ། འོད་ཟེར་འབར་བས་བསྐོར་བའི་གཞི་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་ལུས་སུ་རང་བསྒྱུར་བྱ། ། དེ་ལ་འོད་ཀྱིས་མ་ལུས་ལྷ་རྣམས་རྒྱལ་བའི་ཐུབ་དབང་རྣམས། ། ནང་དུ་ཐིམ་ནས་འོད་ཀྱིས་དཔལ་ལྡན་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་བྱ། །

In this way, one should imagine being exhorted by the melodic sounds of the goddesses, Locanā and the others: "O Lord, you who dwell within the realm of sentient beings, you are the vajra mind. For the sake of great purpose and delightful joy, I pray that you protect me. O Protector, if you wish for me to remain alive this day, O Great Father of sentient beings, supreme kinsman, please be pleased with me. You possess the vajra body; through the wheel of your command, you benefit all sentient beings. For the sake of the Buddhas, you perceive the supreme attainment of awakening as the ultimate benefit. O Protector, if you wish for me to remain alive this day, through your passion for the samaya of desire, please be pleased with me. You are the vajra speech, possessing a compassionate heart that benefits all. You are ever diligent in accomplishing the intended welfare of the worlds. O Protector, if you wish for me to remain alive this day, through your stainless conduct of Samantabhadra, please be pleased with me. You are the vajra desire, the great benefit of the supreme samaya. You perceive the equality of the supreme lineage of the perfectly complete Buddhas. O Protector, if you wish for me to remain alive this day, please be pleased with me, the treasury of many precious qualities." Thus, exhorted by these melodies, one should clearly contemplate all things as the Net of Magical Illusion. Surrounded by blazing rays of light, one should transform one's body through the root mantra. Then, by the light, all the deities without exception—the Lords of Sages, the Victors—dissolve within, and through that light, one becomes the glorious Mañjuvajra.

གུར་ཀུམ་མཆོག་འོད་དམར་འདྲ་གཡས་གཡོན་ཞལ་ནི་གནག་དང་དཀར་བའི་མདོག། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་ཕྱག་གཉིས་དམ་པའི་ཤེས་རབ་འཁྱུད། ། གསལ་བའི་རལ་གྲི་མདའ་དང་ཨུཏྤལ་མཐིང་ག་གཞུ་ནི་མཐའ་ཡས་འོད། ། མ་ལུས་རིགས་རྣམས་འཕྲོ་བས་བརྒྱན་པའི་མཁའ་ཀུན་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན་སྐྱོབ་པ། ། གཟུང་འཛིན་བྲལ་བས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཤེས་ནས་སུ། ། རྣམ་པར་བྱང་བ་མངོན་བཞུགས་ཟབ་དོན་བྱིན་བརླབས་འདི་ལྟར་བྱ། ། ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ། དེ་འོག་གཞི་ཡི་ས་བོན་འོད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་རང་ལ་གང་སྟེ་མིག་སོགས་རྣམས། ། ས་སྙིང་ལ་སོགས་དྲི་མེད་རང་སྙིང་ཟླ་བའི་རྡོ་རྗེ་བུམ་པའི་དཀྱིལ་གནས་པ། ། ཧཱུྃ་གི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁ་དང་མགོ་ལ་པདྨ་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་དུ་ཡང་། ། ཨཱཿདང་ཕྱག་མཚན་གཉིས་ཀྱིས་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེའང་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ཐུགས་འོད་ཟེར་རྒྱུན་གྱིས་རང་གི་ཤེས་རབ་དང་སྦྱོར་སྣང་བས་ཀུན་དུ་ནི། ། རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་རྣམས་ལ་མཆོད་ནས་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དཔལ་ལྡན་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེ་རིང་བདག་ལ་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་ནས། ། དེ་རིང་བདག་ལ་བྱིན་བརླབས་ནས། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་གསུང་གི་ལམ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། །

With a supreme saffron-colored light like red, his right and left faces are black and white in hue. Adorned with various ornaments, his two hands embrace the sublime Prajñā. Holding a radiant sword, an arrow, a blue utpala, and a bow of infinite light, he is the Protector who possesses the maṇḍala of the entire sky, adorned by the radiation of all the families without exception. Having realized that all things are without intrinsic nature because they are free from subject and object, and abiding in the manifest state of complete purification, one should perform the blessing of the profound meaning in this way: OṂ DHARMADHĀTU SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ. Thereafter, the light from the seed-syllable of the foundation fills oneself as before, and the eye and other [senses] become the stainless Kṣitigarbha and so forth. In the center of the moon and vajra at one’s own heart is the maṇḍala of a vase. At the heart is the Mind Vajra, HŪṂ; at the mouth and head, in the center of a lotus and wheel, are the syllable ĀḤ and the hand-symbols; one should also contemplate the Speech Vajra and the Body Vajra. Through the stream of light rays from that heart, the appearance of union with one’s own Prajñā makes offerings to the Lords of Victors and blesses the Mind Vajra and so forth: Glorious Mind Vajradhara, By meditating on the three inseparable vajras, Please bless me today And act as the Mind Vajra. Buddhas residing in the ten directions, By meditating on the three inseparable vajras, Please bless me today And act as the Mind Vajra. OṂ SARVA TATHĀGATA CITTA VAJRA SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ. Glorious Path of the Dharma Speech, By meditating on the three inseparable vajras...

དེ་རིང་བདག་ལ་བྱིན་བརླབས་ནས། ། གསུང་གི་རྡོ་རྗེས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེ་རིང་བདག་ལ་བྱིན་བརླབས་ནས། ། གསུང་གི་རྡོ་རྗེས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཝཱཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དཔལ་ལྡན་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེ་རིང་བདག་ལ་བྱིན་བརླབས་ནས། ། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེ་རིང་བདག་ལ་བྱིན་བརླབས་ནས། ། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་མཚན་མ་སྤངས་པ་མཚོན་བྱས་ཏེ། ། སེམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་ཐམས་ཅད་ཚོགས་སུ་གྱུར་པའི་ཐུབ་པའི་སྡེ། ། ཐུབ་མཆོག་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་རིག་མའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡང་དག་འཛིན་པ་ཡི། ། བུམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆུ་ཡིས་བླུགས་པས་རང་རིག་གཙོ་བོ་སྣང་བས་དབུ་བརྒྱན་གྱུར། ། དེ་བཞིན་རང་གི་ལྷ་མོ་འདྲ་བར་རང་གི་སྙིང་པོའང་བསྒོམས་ནས་རིག་མར་སྤྲུལ། ། མིག་ལ་སོགས་པ་གང་ནས་ཡིག་འབྲུ་གསུམ་བཀོད་འབར་བའི་ལུས་ལྡན་མ། ། འོག་སྙིང་ལྟེ་བ་གསང་བ་དེ་བཞིན་བརླ་གཉིས་སོགས་ལ་དེ་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཨཱཿཧཱ་ཞེས་བྱ་བས་ལུས་ཡིད་རྡོ་རྗེ་དམ་པའི་རིགས་ཚོགས་ཀྱི། ། དེ་ལྔའི་བྱིན་རླབས་ལུས་ནི་འགྲོ་གསུམ་ཁྱབ་པས་དམ་པའི་འོད་ཚོགས་བསམ། །

Having bestowed your blessings upon me today, I pray that you act as the Vajra of Speech. All Buddhas residing in the ten directions, Through meditating on the three indivisible vajras, Having bestowed your blessings upon me today, I pray that you act as the Vajra of Speech. OṂ SARVA-TATHĀGATA-VĀK-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Glorious Vajradhara of the Body, Through meditating on the three indivisible vajras, Having bestowed your blessings upon me today, I pray that you act as the Vajra of Body. All Buddhas residing in the ten directions, Through meditating on the three indivisible vajras, Having bestowed your blessings upon me today, I pray that you act as the Vajra of Body. OṂ SARVA-TATHĀGATA-KĀYA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. The three vajras symbolize the nature of space, free from signs. Stirred by the light rays of the mind, the entire assembly of Sages gathers. The assembly of consorts arising from the light rays of the Supreme Sage perfectly embraces [the practitioner]. By pouring the water of the wisdom of the vase, the self-aware principal deity appears, and the crown is adorned. Likewise, having meditated on one’s own essence as being like one’s own goddess, emanate her as a consort. From the eyes and so forth, the three syllables are placed; she possesses a blazing body. One should understand that very reality in the lower [parts], the heart, the navel, the secret place, and likewise the two thighs and so forth. With "OṂ HŪṂ SVĀ ĀḤ HĀ," the body and mind are the supreme Vajra family. Through the blessing of these five, the body pervades the three worlds; contemplate the supreme mass of light.

ཨཱཿས་བསྐྱེད་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་སྙིང་པོ་ཧཱུཾ་ལས་སྤྲུལ་པའི་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ། ། པདྨའི་ཤེས་རབ་རྒྱུ་མཐུན་རང་བཞིན་ཐབས་དང་བཅས་པར་གྱུར་པའི་གཞི་ཡི་ལུས་བསྔགས་པ། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་བདེ་གཤེགས་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བགྱི་ཞེས་བརྩམས། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ནུ་རཱ་ག་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ། སེམས་ཀྱི་ཟླ་བའི་འོད་ཀྱིས་མ་ལུས་སངས་རྒྱས་ཚོགས་ནི་བཞུགས་གནས་ཏེ། ། ཧཱུཾ་གི་རྡོ་རྗེར་བྱུང་ནས་དྲི་མེད་པདྨ་ལ་གནས་དམ་པའི་ཡིད་ཀྱི་གཟུགས། ། བསམས་ནས་རང་གི་སྙིང་པོས་བསྐྱེད་པ་ཐམས་ཅད་གཞི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་གཟུགས་སུ། ། མཆོག་གི་རྗེས་སུ་དཀར་མོ་ཞེས་པར་མཐའ་ཡས་ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མ། ། རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་དྲ་བའི་དངོས་པོ་སྒྲོལ་བ་བཛྲ་ར་ཏཱི་ཞེས་བསྐུལ་བས། ། དྲི་མེད་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བས་བསྒོམས་པའི་ཕྱོགས་འཁོར་བྱེད་མ་དབང་ལྡན་ལ། ། དམ་པའི་འཁོར་ལོ་ཨུཏྤལ་དམར་པོ་པདྨ་ཨུཏྤལ་སེར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཚན། ། དེ་དག་གི་ནི་རིམ་པའི་ངེས་པའི་ལྷག་མའི་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ཕྱག་བསྣམས་ཡིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྲྭ་བཞི་དང་ནི་ཤར་གྱི་སྒོ་གཉིས་ལ་ནི་བསམ་བྱ་བ། ། གཟུགས་སོགས་རྡོ་རྗེ་ལྷ་མོ་སྐུ་ལ་སོགས་དང་གསུམ་གྱིས་སོ། ། ཤར་གྱི་སྒོ་རུ་གྲགས་པ་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་མཐའ་ཡས་པས་འཇིགས་པའི་འོད། ། འབར་ལ་ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བས་ཟད་དུས་དྲག་སྤྲིན་དཀྱིལ་འཁོར་དངོས་པོ་སྟེ། ། ཐུགས་བདག་རྒྱལ་པོ་མཉམ་པའི་སྐུ་ནི་དུ་མའི་ཁྲོ་བོ་རིགས་ཀྱི་འོད་ཕྱུང་བ། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཅེས་བྱ་མི་བཟད་པ་ཡི་སྦྲུལ་གྱིས་སྐུ་བརྒྱན་དཔལ་ལྡན་པའོ། །

From the syllable ĀḤ, the essence of the arranged generation stage, emanates an eight-petaled lotus from the syllable HŪṂ. This lotus, the nature of which is the concordant cause of the insight of the lotus, becomes the basis for the body of praise together with the method. Together with that, one should begin by generating passion for the Sugatas: OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANURĀGAṆA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. The moonlight of the mind is the dwelling place for the entire assembly of Buddhas. Having emerged as the vajra of HŪṂ, it abides upon a stainless lotus as the sublime mental form. Having visualized this, all that is generated by one’s own essence becomes the deity forms of the fundamental maṇḍala. Following the supreme [deity], there is the one called Gaurī, the goddess of infinite qualities and jewels. By the invocation of Vajraratī, the liberator who is the substance of the net of the Lord of Jewels, she who possesses power and meditates on a stainless jewel garland is placed in the northeast. She is marked by a sublime wheel, a red utpala, a lotus, and a yellow utpala. The remaining hands of these deities, in their respective order, hold whatever is desired. One should visualize the four corners of the maṇḍala and the two eastern doors. These are the goddesses of form and so forth, with the three [deities] such as the Body and so on. At the eastern door, one should visualize the renowned [deity] who fulfills all intentions, possessing the light of infinite fear. Blazing with the name Yamāntakṛt, he is the substance of the maṇḍala of fierce clouds at the end of time. The King of the Mind, the Lord of Equality, emanates the light of many wrathful families. Known as Yamāntakṛt, he is the glorious one whose body is adorned with fierce serpents.

ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་གནས་པ་པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་པས་བླ་ན་མེད་ལྡན་པ། ། སྐུ་ཡི་དབང་ཕྱུག་བཞིན་དུ་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་དྲག་པོ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་གསལ། ། དེ་ནས་རྟ་མགྲིན་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་སྒོ་རུ་འོད་ཟེར་འཁྲིགས་པས་ཕྱོགས་བསྐོར་བ། ། པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་པས་འབར་བའི་འཇིག་པའི་མེ་ལྟར་འཇིགས་པའི་གཟུགས། ། གསུང་གི་བཞིན་དུ་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་དུ་མས་སྡང་བ་འཇིགས་བྱེད་ཞལ། ། གད་སྒྲོགས་བཞད་པས་རི་རྣམས་གཡོ་བར་བྱེད་དང་ཐུབ་པའི་དབང་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་འདྲ་བའི་ཞལ་སོགས་བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བྱང་སྒོ་རུ། ། ཟད་དུས་བྱིན་ཟ་ལྟ་བུ་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་དཔའ་བའོ། ། རྣམ་སྣང་མཛད་དང་ཐུབ་དབང་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཐུགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དབུ་རྒྱན་དང་། ། རིམ་པར་ཐོ་བ་བེ་ཅོན་པདྨ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ཕྱག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་རྫོགས་པར་བསྐྱེད་པར་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་ནས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། སྙིང་པོ་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུས་བདེ་གཤེགས་སྤྱན་དྲངས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དངོས་པོ་དྲི་མེད་ཏིང་འཛིན་ལས་བྱུང་དམ་པའི་བདེ་བས་གསང་བར་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ཏེ་དེ་ནས་མཐར་བྱེད་ལ་སོགས་བསྲུང་བྱས་ནས། ། རང་སྙིང་བཟླས་པའི་ཙནྡན་སོགས་དང་མེ་ཏོག་མཛེས་པ་ཕུལ་ཏེ་ཐིམ། ། རང་དང་འདྲ་བའི་ཆོ་གས་དབང་བསྐུར་བྱས་ནས་འདི་ལྟར་ནན་ཏན་མཆོད་པར་བྱ། ། པདྨའི་ནང་གི་རང་གི་ས་བོན་འོད་ཀྱིས་དྲངས་ནས་གཟུགས་སོགས་ཐམས་ཅད་ནི། ། པདྨའི་འོད་ཟེར་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱི་ས་བོན་བསམ་པར་བྱ། །

At the southern gate resides Prajñāntakṛt, endowed with the unsurpassed; like the Lord of Body, his hands and so forth are fierce, and he is clearly invincible to others. Then, at the western gate, Hayagrīva is surrounded by swirling rays of light; known as Padmāntakṛt, his form is terrifying like a blazing, destructive fire. Like the Lord of Speech, his many hands and so forth have faces that strike fear into the hateful; with a roar of laughter, he causes the mountains to tremble, as do the Lords of Sages. Then, at the northern gate, Vighnāntakṛt—whose faces and so forth resemble Akṣobhya—is the noble Amṛtakuṇḍalī, heroic like the fire at the end of an eon. They are crowned with the Lords of Mind: Vairocana, the Lord of Sages, and Amitābha; and their hands likewise hold, in sequence, a hammer, a club, a lotus, a vajra, and so forth. Having thus visualized the maṇḍala in its entirety, one should meditate on inviting the Sugatas with the hook of light rays from the essence mantras of all phenomena. Having contemplated the maṇḍala through the sublime bliss arising from the stainless samādhi of method and insight, and having then performed the protection of the Antakas and others, one offers beautiful flowers and sandalwood from the recitation at one's own heart, and they dissolve. Having conferred empowerment through the ritual of being similar to oneself, one should thus perform the offerings with diligence. Drawing in all forms and so forth with the light of one's own seed-syllable within the lotus, one should contemplate the seed-syllable of the mind of perfect enlightenment within the maṇḍala of lotus light rays.

ཤེས་རབ་སོ་སོའི་བ་སྤུའི་ལས་བྱུང་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པའི་འོད་ཟེར་རྒྱས་པའི་ཚོགས། ། མ་ལུས་ཁྱབ་པའི་མཁའ་གཞི་ཐམས་ཅད་དེ་ནས་བློ་དང་ལྡན་པས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། འོད་ཟེར་སྒོ་ནས་བྱུང་བའི་དྲི་མེད་ཐམས་ཅད་རྒྱན་གྱིས་ཤིན་ཏུ་བརྒྱན་སྐུ་དང་། ། མེ་ལོང་པི་ཝང་དྲི་དང་རོ་ཡི་སྣོད་དང་ན་བཟའ་ཆོས་འབྱུང་ལ་སོགས་དང་། ། མཚན་མ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པས་མཛེས་པས་ལྡེམ་བག་ཕྱག་ནི་ལོ་མ་འོད་དང་བཅས། ། གསལ་བའི་འོད་ཟེར་སྤྲུལ་པ་མང་པོ་སྣ་ཚོགས་མཆོད་པའི་སྤྲིན་གྱི་དྲ་བ་རྣམས་འབྱུང་དང་། ། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་དྲ་བའི་དངོས་པོ་སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་པའི་འཇིག་རྟེན་ལྟ་དགེ་དང་། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་གྲོལ་མཆོག་གི་བདེ་བ་འབྱུང་རྒྱུའི་དངོས་ལྡན་པའི། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ཕྱི་མའི་དྲི་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། དབྱེ་བའི་རྟོག་པ་གྲོལ་བས་རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་དག་མཆོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་སྒྲ་བརྙན་འདྲ་བར་སྒྲ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཡོད་བསམས་ན། ། རང་ཡིད་རིག་པའི་ལྷ་ཡི་(སྟོད་,སྟོང་)པའི་སྒྲ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་སུ་གསུངས། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་གཅིག་མིན་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་ཡང་མ་མཐོང་དུ་མའི་གཟུགས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཞེས་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཡན་ལག་མེད་པའི་རྡུལ་ཕྲན་ཉིད་ལ་དུ་མའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་མེད་ཕྱིར་དང་། ། ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་གཟུགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་དེ་ལ་འགའ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་འཛིན་པ་ལ་སོགས་བྲལ་བས་རང་དབང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་བརྟགས་ངོ་བོ་ཡིན། །

From the activity of the individual hairs of wisdom, a vast multitude of light rays in various forms radiates forth. The wise should then emanate these, pervading the entire expanse of space without exception. From the portals of these light rays, stainless bodies emerge, exquisitely adorned with all ornaments. They hold mirrors, lutes, vessels of fragrance and flavor, garments, the source of phenomena (dharmodaya), and so forth. With graceful, supple hands, they are beautified by the sequence of these symbolic implements, shimmering with light like leaves. From the clear light rays, many emanations arise as a web of diverse offering clouds. Through the individual perfect awareness of the nature of things, such as illusions and the like, the virtuous deities of the world appear. Free from all conceptualization, they are the source of supreme bliss. In this way, the goddesses of form and so forth, as well as those of scent and the rest, should perfectly make offerings to the Lords of Victors by liberating the conceptualization of distinctions. OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Following that, one should contemplate that all objects of sound are like echoes. It is said that the phenomena of the deity’s own mind are endowed with the sound of emptiness. Form and so forth are not a single entity, nor are they seen as having the parts of atoms; they are likewise not a plurality of forms. Since an atom without parts cannot be followed by a plurality of subtle atoms, and since the distinctions of form, such as the mandala of the earth and so forth, do not apply to it in any way, form and the rest are merely imputed natures, free from grasping and the like, and thus independent.

མ་ལུས་གཡོ་དང་མི་གཡོའི་དངོས་པོ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དག་དང་འདྲ་བ་ཡིན། ། བདག་གིར་འཛིན་པའི་རྟོག་པའི་རྒྱུན་གྱི་ངོ་བོས་འཁོར་བ་འདི་དག་སྟེ། ། དག་པ་ཡང་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྲིད་དང་ཞི་བའི་ངོ་བོ་འདིར་ནི་དབྱེ་བ་འགའ་ཡང་མེད། ། ཅིའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་རྣམ་པར་བྲལ་བ་རྟག་ཏུ་ཀུན་ལ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། ཐམས་ཅད་འགའ་ཡང་མེད་དེ་སོ་སོར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་རྟོག་པ་ལས། ། སེམས་ལས་གཞན་དུ་གྱུར་པའི་ང་ཞེས་འགའ་ཡང་མེད་དེ་དེ་ཕྱིར་བདག་ཀྱང་དེ། ། གང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡིན་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་གཞི་སྟེ་ཅི་ཕྱིར་དངོས། ། དེ་བས་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་ཤེས་ཏེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་པ་ཉིད་ཡིན། ། ཁ་ཅིག་ཡུལ་དང་ཁ་ཅིག་གཞན་དུ་སྣང་བར་རྟོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གང་ཞིག་གིས། ། དེ་དང་དེ་ཡི་བྲལ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིས་ཏེ་དེ་ཕྱིས་ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་ནོ། ། དད་དང་བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་བཞིན་དྲན་པ་བསམ་གཏན་དག་པས་ཀྱང་། ། དམ་པའི་སྒོ་སྲུང་གཟུགས་ཏེ་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་དག་པས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དུ་སྣང་། ། མཚན་མ་མེད་པའི་དག་པ་ཐམས་ཅད་དག་པས་ལྷ་མོ་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། ། ཐམས་ཅད་དོན་དང་བདག་པོ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིས། ། མེ་ལོང་ལ་སོགས་མཁའ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་བ་ཆེ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །

All things without exception, whether moving or unmoving, are like the city of the gandharvas. This saṃsāra exists by the nature of the continuous stream of conceptualization that grasps at a self. Purity, likewise, should be understood as the mere nature of reversing that [grasping]. By the nature of phenomena (dharmatā), there is no distinction whatsoever here between the nature of existence and peace. Why? Because it is always established in all things as being free from grasping and the like. Nothing at all exists; it is from the conceptualization of the nature of individual appearances. There is no "I" whatsoever that has become something other than the mind; therefore, the self is also that. Whatever the nature of something may be, that is the basis for realizing its suchness; why then [speak of] a "thing"? Therefore, knowing all to be indivisible, all things are indeed indivisible. Through the perfect realization of some as objects and others as otherwise, and through the subsequent separation from those respective [conceptions], everything is not [as it appears]. Through pure faith and diligence, and likewise through pure mindfulness and meditative concentration, the forms of the sublime gatekeepers appear. Through pure insight, everything appears as the object. Through the purity of all signs and the purity of all [elements], it is the nature of the assembly of goddesses. Through the purity of the engagement of conceptualization regarding all objects and the master, the mirror and so forth, the great space, the three supreme vajras, and the three maṇḍalas—I prostrate to the Vajra Melody. To the great purity of Vairocana, the vajra peace, the great joy, the supreme natural luminosity, the Teacher, the Vajra—I prostrate.

རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། ། དངོས་ཉིད་དག་པས་གོས་པ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་འདོད་ཆགས་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་པའི། ། དག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཕྱག་འཚལ་འབར་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རླུང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་འབར་བའི། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་དེ་ནས་འབྲུ་གསུམ་བཟླས་པའི་དཀྱིལ་ནས་གྲངས་མེད་ཐུབ་པའི་དབང་། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་བརྩམས་ཏེ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཀོད་རྡོ་རྗེ་དམ་པའི་ལྕེ། ། སྙིང་གའི་ཟླ་བའི་དབུས་སུ་མ་ལུས་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡིས་ཚིམ་པར་བྱ། ། ཀུན་དུ་འཁྲུལ་པ་སྤངས་པའི་སྙིང་གི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་ཐུབ་དབང་མཐའ་ཡས་ཀྱི། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་ཡང་དག་སངས་རྒྱས་བྱེད་པ་བཞི་ཡི་སྔགས་ནང་ཐིམ་པར་བྱ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མཐོང་མིན་དེ་འཛིན་པ། ། གཟུང་བ་འགའ་ཡང་མེད་དེ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་འབྲེལ་པ་མ་མཐོང་བས། ། སིམ་པ་ལ་སོགས་རང་གི་ལས་ཀྱང་འགའ་ཡང་མ་མཐོང་དེ་ཡོངས་བཟུང་བས་ན། ། དུས་གཅིག་འབྲེལ་པར་གྱུར་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དེ་དག་གཟུང་འཛིན་མེད། ། དཀར་པོ་ལ་སོགས་གང་གིས་དང་པོར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་དུས་གཞན་མཐོང་བ་མིན། ། དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་དུ་ཡང་མི་མཐུན་ཕྱིར་ན་རྟག་ཏུ་སིམ་ལ་སོགས་པ་བཞིན། །

King of Jewels, most profound, Vajra sky, stainless, Untainted by the purity of intrinsic nature— Homage to the Vajra Body. Vajra Immortal, great passion, Non-conceptual holder of the Vajra of space, Attainer of the perfection of passion— Homage to the Vajra Speech. Amoghasiddhi Vajra, perfect Buddha, Who completely fulfills all intentions, Arisen from the pure essence— Homage to the Vajra Mind. Homage to the blazing maṇḍala of wind and fire, blessed by the blazing [mantra]. Then, from the center of the five nectars where the three syllables have been recited, the infinite Lords of Sages, whose nature is the nectar of wisdom, are formed. Having arranged the syllable HŪṂ upon the supreme vajra tongue, one should satisfy the entire maṇḍala of Victors without exception in the center of the moon at the heart. From the light rays of the heart that have abandoned all delusion, the infinite Lords of Sages emerge. One should cause them to dissolve into the four mantras that bring all beings without exception to perfect buddhahood. That which is grasped is not seen directly through the liberation of forms and so forth. There is no object of grasping whatsoever, nor is there anything else, since no connection is seen. Since one's own activities such as pleasure and so forth are also not seen at all when they are fully grasped, then like forms and so forth, those which have become connected at one time are without subject and object. Whatever white or other [colors] are seen first are not seen at another time. Because those two are also mutually inconsistent, they are always like pleasure and so forth.

དེ་ནས་བཟླས་པ་བྱེད་འདོད་སེམས་ཀྱིས་དངོས་ཀུན་བདག་ཉིད་རང་སེམས་བདག་པོར་ནི། ། བྱས་ནས་སེམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ལྡན་པ་བཞི་ཡི་སྔགས་ནི་མཁས་པས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འཕྲོ་བས་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གསལ་བར་གཏོང་དང་དགག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བཟླས་ནས་སུ། ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྲོ་བའི་རིམ་གྱིས་སམ་ནི་དུས་གཅིག་བྱས་པ་ཡིས། ། ནམ་མཁའི་ནང་དུ་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་བཀང་བྱ་སྟེ། ། གོང་མ་བཞིན་དུ་སྣ་ཚོགས་མཆོད་སྤྲིན་ཚོགས་རྣམས་དེ་ནས་ཀུན་དུ་དབྱུང་བར་བྱ། ། མཆོག་གི་རིག་མ་འཁྱུད་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཆགས་པས་གཞན་དབང་མཐོང་ནས་སུ། ། རྒྱས་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་རྒྱུན་ནི་རང་གི་ལུས་ལ་མཐར་ནི་ཐིམ་པར་བྱ། ། གཞི་ཡི་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་སེམས་དཔས་ལུས་ཉམས་ཞན་པས་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཆུང་བ། ། རིག་མ་མཆོག་གི་དབྱངས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དམ་པའི་སེམས་ཀྱི་ཆུ་རྒྱུན་འགགས་པའི་དབུགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུས་དྲངས་ནས་སུ། ། ལུས་ཉམ་ཆུང་ན་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་སོགས་ལ་དབབ་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་འདུག་ནས་གོང་ནས་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་ཡིས་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཤེས་པས། ། དམ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བཟླས་པ་ཉིན་མཚན་མེད་པར་བྱའོ་སྔགས་ཀྱང་མ་འདྲེས་པའོ། ། གསུངས་པའི་བསྟོད་དང་མཆོད་ལ་སོགས་པ་རྫོགས་པར་བསྐྱེད་པ་བརྩོན་པའི་སྔགས་པ་ཡིས། ། ཕྱག་འཚལ་ལ་སོགས་བཀོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྐུ་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་འདྲའི་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་མཐོང་བས་སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་ངེས་དགྲོལ་དམིགས་ནས་སུ། །

Then, with the intention to perform the recitation, the wise one should meditate on the four mantras possessing the light rays of the mind, having made the self of all things one's own mind the master. Having recited the king of mantras by way of its emanation, its clear projection, and its cessation, one should fill the expanse of space with the light rays of the body and so forth, either through a sequence of emanations or all at once. As before, one should then emit clouds of various offerings in every direction. Seeing the other as being under the power of great passion and the bliss of embracing the supreme consort, the stream of the expansive Lord of Sages should finally dissolve into one's own body. When the mind's activity is diminished due to the physical exhaustion of the yogin, the supreme consort should offer a melodic prayer, and the maṇḍala should be worshipped. Having drawn in the light rays of the breath—the stream of the sublime mind that has been obstructed—with the hook, if the body is weak, one should cause the Vajra Body and so forth to descend according to the ritual. Remaining thus for a moment, the mantra practitioner who knows suchness through the ritual explained above should perform the recitation of the sublime mantra day and night, without mixing the mantras. The diligent mantra practitioner, having completed the praises, offerings, and so forth as taught, should meditate on the conceptualization of the maṇḍala arrayed with prostrations and so forth as the Body and so forth. Having seen that very ritual, one should focus on the certain liberation of the realm of sentient beings.

སྙིང་རྗེས་འགྲོ་ལ་ཕན་དོན་བརྟན་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཆོ་ག་འདི་ཡིས་འཇིག་རྟེན་ཕན་པའི་རྒྱུ་ཕྱིར་འབྱུང་བར་བྱ། ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བསྐུལ་ནས་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འགྲོ་བའི་དོན་མཆོག་བྱེད་པ་ནི། ། གཡས་གཡོན་ཞལ་ནི་དཀར་དམར་འབར་བའི་མཐིང་ག་དམ་པ་ནོར་བུ་འདྲ་བའི་མདོག། མཆོག་གི་དང་པོ་བཞིན་དུ་ཕྱག་དང་ལྡན་པ་དུ་མའི་མདོག་གི་འོད་ཀྱི་ཚོགས། ། འདུས་ནས་བདག་ལ་བློ་དང་ལྡན་པས་དངོས་པོ་ཀུན་གྱིས་ཐིམ་པར་བྱ། ། ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་བསྐུལ་བའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ལྟར་མདོག་དང་ཞལ་སོགས་ལྡན། ། ཤར་གྱི་ཟླ་བ་པདྨའི་དབུས་སུ་འཁོར་སོགས་མཚན་པ་དེ་བཞིན་བསམ། ། རཏྣ་དྷྲྀཀ་ཅེས་ལྷོ་རུ་རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་ཞལ་རྣམས་གཞོན་ནུའི་མདོག་འདྲ་བ། ། བཙོ་མའི་གསེར་དང་འདྲ་བ་མརྒད་རིན་ཆེན་ལ་སོགས་མཛེས་པའི་ཕྱག་དྲུག་པ། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་པདྨ་རཱ་ག་བཞིན་དུ་དམར་ལ་ཞལ་གཉིས་དེ་བཞིན་ཏེ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་འབར་བ་འོད་ལྡན་ནུབ་ཏུ་པདྨ་ལ་སོགས་མཚན་པའི་ཕྱག། མ་ར་ག་ཏའི་ནོར་བུ་ལྟ་བུ་སྔོན་བཞིན་ལ་སོགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལྡན་པ། ། བྱང་དུ་དོན་ཡོད་ཅེས་པ་པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་རལ་གྲི་ལ་སོགས་རྣམ་ལྡན་པ། ། མཛེས་པའི་རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་རིན་ཆེན་འོད་ཀྱིས་རབ་བརྒྱན་པ། ། རིག་མ་དང་བཅས་ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། མེ་ཡི་ཕྱོགས་མཚམས་སུ་ནི་མོ་ཧ་ར་ཏཱི་ཞེས་པས་ལྷ་མོ་སྤྱན་མར་གྱུར། ། བཟླས་པ་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་མཆོག་གི་འཇོ་སྒེག་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེའི་མདོག། བདེན་བྲལ་དག་ལ་སྒེག་མོ་ཐུགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ལྟ་བུར་མཛེས་པའི་ཞལ། །

With a mind firm in the intent to benefit beings through compassion, one should bring forth this ritual for the sake of the world’s welfare. Having invoked with "Vajradhṛk," the Vajra Mind acts for the supreme benefit of beings. His right and left faces are white and red, while the sublime central face is a blazing blue, like the color of a precious gem. Like the supreme primordial one, he possesses many hands and a mass of light in various colors. Having gathered, the wise one should cause all things to dissolve into himself. Invoked with "Jinajik," he possesses the color, faces, and so forth, like the Vajra Holder. One should likewise visualize him in the center of the eastern moon-lotus, marked by a wheel and the rest. Invoked with "Ratnadhr̥k," the Lord of Jewels is in the south, with faces like the color of a youth. Like refined gold, he has six beautiful hands adorned with emeralds, jewels, and so forth. Invoked with "Ārolik," he is red like a ruby, with two faces likewise; Amitābha, blazing and radiant, is in the west, with hands marked by a lotus and the rest. Like a sapphire gem, he possesses the previous [qualities] and so forth, endowed with excellence. In the north is Amoghasiddhi, invoked with "Prajñādhr̥k," possessing a sword and so forth. With beautiful locks of hair and a crown, he is highly adorned with the light of various jewels. Together with a consort, one should visualize him upon a sun-maṇḍala for all embodied beings. In the southeast direction, by "Moharatī," the goddess Locanā is formed. Residing in the maṇḍala where the recitation is complete, she is the supreme, graceful embodiment of the Body Vajra. In the southwest, Lāsyā is beautiful, like the Sovereign of Mind.

དྭེ་ཥ་ར་ཏཱི་ཞེས་པས་དགའ་བ་མཆོག་ཏུ་སྤྲོ་བ་མཱ་མ་ཀཱི་ཞེས་བྱ། ། ངག་དབང་དྲི་མེད་སྐུ་ནི་རཱ་ག་ར་ཏཱི་ཞེས་ནི་རེ་ཞིག་བསམ་པ་ལ། ། སེམས་ཀྱི་དྲི་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་པས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གཟུགས། ། དེ་ཉིད་དག་དང་སྦྱོར་བས་དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་ཉིད་དུ་ཆེར་གནས་དེ་དག་གོ། ། གཟུགས་སོགས་འཁྲུལ་དང་བྲལ་བས་དྲི་མེད་ལ་སོགས་དངོས་གྲུབ་པའོ། ། སེར་སྣ་ལ་སོགས་འདས་པས་གྲུབ་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དང་ས་དང་དཀར་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། ། རྣམ་པར་རྟོག་མེད་བདག་གཞན་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་ཉིད་རིམ་པ་ལའོ། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་ཉིད་ཀྱང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བདག་ཉིད་དུ་ནི་སེམས་པའོ། ། དོན་དམ་པར་ཡང་དབྱེར་མེད་དབྱེར་མེད་མ་ཡིན་ཁ་ཅིག་འདོད་དེ་གཞན་ཕྱིར་ན། ། གཞན་དུ་གཟུང་བའི་གནས་མེད་ཕྱིར་དང་དེ་བཞིན་དབྱེ་སོགས་རྟོགས་པའི་མི་འབྱོར་ཕྱིར། ། དེ་ལྟར་བརྟགས་ནས་ཞི་བའི་སྙིང་པོ་དྲི་མེད་ཟླ་བར་གནས་པའི་མཚན་མའི་དབུས་གནས་པའི། ། དམ་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་སུ་རང་གི་སེམས་ནི་འོད་ལྡན་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སེམས་དེའི་འོད་ཟེར་ཕྲེང་བས་སྐུ་གསུང་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གི་ལུས་ལ་གསལ་བྱས་ནས། ། དེ་ནས་ལུས་ནང་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་བྱས་ནས་ཀུན་དུ་དེ་ཉིད་མཐའ་ཡས་པས། ། སོ་སོར་བ་སྤུ་ལས་བྱུང་འོད་ཀྱི་སྡེ་ཡིས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་དུ་གང་བྱས་ཏེ། ། སླར་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཐིམ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡང་ན་རང་གི་ཕྱག་མཚན་ཕྲ་མོ་གསལ་བ་སྣ་རྩེར་གནས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ནང་དུ་ཐུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱིས་ཉིན་མཚན་དམ་པའི་ཤེས་རབ་ལྡན། །

By the term dveṣarati, she is called Māmakī, the supreme joy of delight. Regarding the stainless body of Vāgīśvara as rāgarati for a moment: because the essence of the mind is stainless, it is the form of all Buddhas. Through union with that very reality, they abide greatly as the lords of the maṇḍala. Because they are free from the delusions of form and so forth, they are the accomplishments of the stainless and so on. Because they have transcended avarice and so forth, they are the perfections, the stages, and the dharmadhātu of the white qualities. In the sequence, they are the very conditions for the arising of self and other, free from conceptualization. One should contemplate that the profound and vast itself is the nature of method and insight. Some assert that in the ultimate sense they are neither inseparable nor not inseparable, but for the sake of others, because there is no basis for grasping them as other, and likewise because distinctions and so forth cannot be realized. Having analyzed in that way, one should meditate on one's own mind as a radiant drop in the form of the sublime mantra, situated in the center of the sign of the stainless moon, the essence of peace. Having illuminated the supreme body of the Vajra Body, Speech, and Mind with the garland of light rays of that mind, and then having illuminated the entire interior of the body, it is everywhere infinite. Having filled all variety everywhere with the masses of light emerging from each individual pore, it dissolves back into that very place; one should meditate on the stream of the nectar of wisdom. Alternatively, one should meditate on one's own subtle hand-symbol, clear and situated at the tip of the nose. Within, the compassionate maṇḍala of the Sage possesses sublime insight day and night.

བརྟན་པའི་མཚན་མ་མཐོང་ནས་སྤྲོ་བ་དེ་ཡི་འོད་ཟེར་ཐུབ་དབང་ལས་བྱུང་དང་། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཕྱག་མཚན་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དང་ཡང་དུ་བློ་དང་ལྡན་པར་བྱ། ། བསྡུ་བ་བསྔོ་དང་སྨོན་ལམ་རྣམས་ནི་སྔོན་དུ་བྱ། ། ལངས་ནས་དག་པའི་སེམས་དཔའ་རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣམ་པ་འཛིན་པའི་སེམས་ལྡན་པ། ། ཡུལ་ལས་གསལ་བ་ལ་གནས་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྒོམས་ནས་ཡུལ་རྣམས་ཀྱང་། ། སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པ་གོ་རིམ་རང་གི་རང་བཞིན་དག་པ་ཡིས། ། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལྟ་བུར་གཞན་དང་གཞན་དུ་དབྱེར་མེད་ཆོས། ། ཐམས་ཅད་བྱ་བ་བྱའོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་རྟོག་པ་ལས་ནི་གྲོལ་བ་ཡི། ། ཐུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་མཆོད་པའི་མཆོག་འདི་དག་གིས་རྟག་ཏུ་དེ་ཡིས་སོ། ། བཟའ་བའི་དུས་ན་སྙིང་ག་རུ་ནི་གཞི་ཡི་ས་བོན་རྣམས་ནི་དམིགས་ནས་སུ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་ཀུན་དུ་འོད་ཟེར་འབར་བ་བསམ་པར་བྱ། ། ཐམས་ཅད་མཉམ་ཉིད་དག་པའི་བཟའ་བ་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་སྔགས་ནི་གདབ་བྱས་ཏེ། ། དེས་ནི་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ལྷ་རྣམས་རབ་ཏུ་ཚིམ་པར་བྱ། ། ཕྱི་ཡི་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་རྗེས་སུ་དཔག་ཙམ་ཡིད་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཉིད་དེ། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བུད་ཤིང་བསྲེགས་ནས་ཡེ་ཤེས་མེ་སྦར་བ་ནི་བླ་མེད་གསུངས། ། དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་རང་རང་ལྷ་ཡི་གཟུགས་ཉིད་ལ། ། མཆོད་པར་བྱ་བ་གཞན་ཡང་དམ་ཚིག་དེར་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་རྣམས་འདོད་པ་ཡིན། ། རྗེས་སུ་རིག་པ་འགྲོ་བའི་དོན་དང་བདེ་གཤེགས་ཀུན་ལ་མཆོད་པ་ཡང་བྱས་ཏེ། །

Having seen the signs of stability, one should repeatedly cultivate the joy arising from the light rays of the Lord of Sages and the various hand-symbols with a discerning mind. First, perform the gathering, the dedication, and the aspiration prayers. Rising up, possessing a mind that holds the form of one’s own deity, the pure being, one should meditate thoroughly as before, abiding in the clarity of the object. Through the sequence of the purity of one’s own nature, the body and so forth become vajras. By the nature of phenomena (dharmatā), like the glorious Vajradhara, all things are indivisible from one another. One should perform all activities, liberated from distorted conceptualizations, and always [perform] these supreme offerings to the entire maṇḍala of the Munis. At the time of eating, having visualized the seed-syllables of the foundation in the heart, one should contemplate the nature of the Bodhicitta, blazing with light rays. Having applied the mantras of the three [deities] to that very food, which is pure in its equality, one should thoroughly satisfy the deities such as Kāyavajra. The external fire-offering (homa) ritual is merely an inference; the mind itself, having burned the fuel of the aggregates and so forth, kindles the fire of primordial wisdom (jñāna)—this is taught as the unsurpassed [offering]. Thus, all those who desire [liberation] should offer to me in the form of their respective deities. Furthermore, the Sugatas desire that samaya [be maintained]. Having performed the subsequent knowledge for the benefit of beings and having also made offerings to all the Sugatas, [one should proceed].

ལུས་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། དེ་འདྲའི་རྣམ་པའི་སེམས་ལ་འགའ་ཞིག་ལུས་ངག་དངོས་ཀྱི་ལས་ནི་གང་ཡིན་པ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱའི་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་གསུངས་པ་ཡིན། ། གཅིག་པུ་ཁོ་ནའི་གཞི་ལ་སྣ་ཚོགས་རྟོག་པས་བསགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་རྣམས་ནི། ། སྡུག་བསྔལ་བདེ་བ་གྲོལ་བ་བསྐྱེད་པ་ལས་ནི་ཁྱད་པར་ཅི་ཡི་ཕྱིར། ། དགེ་དང་མི་དགེའི་རྣམ་པས་ལུས་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཀྱི་དབང་གི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས། ། བདེ་བས་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་སེམས་ལ་ནག་པོའི་ལུས་སུ་གྱུར། ། དམ་ཚིག་ཟད་མ་ཐག་ཏུ་ཇི་བཞིན་སྙིང་ཟླར་བཞག་པའི་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་སེམས། ། དཔལ་ལྡན་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་འགྲོ་བ་བསམས་ནས་ནི། ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་དབུས་སུ་གོང་མའི་རིམ་པས་དབང་བསྐུར་བ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཕྱི་ཡི་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་ལ་ཡང་རིམ་པ་འདི་དག་ཁྱད་པར་དུ་ནི་བསམ་སྲིད་ཀྱི། ། མཚམས་ལའང་དེ་བཞིན་མཆོད་པ་ལ་སོགས་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་བཟླས་བྱས་ཏེ། ། སེམས་ཀྱི་ནང་དུ་གནས་པའི་འཁོར་ལོས་ཤེས་རབ་སྙིང་རྗེར་ལྡན་པས་ཉལ་བར་བྱ། ། ཐོ་རངས་ལངས་པའི་དུས་ན་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་དབྱངས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་དཔལ་ལྡན་པས། ། བྱས་ནས་ལངས་ཏེ་ཐུབ་པས་བཟླས་པ་ལ་སོགས་གོང་མའི་ཆོ་ག་ཉིད་ཀྱིས་བྱ། ། གྲུབ་པའི་མཚན་མ་ཐོབ་པས་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ནས་ཞི་སེམས་ལ། ། གོང་ནས་གསུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པས་ནི་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ། ། བདུད་རྩི་ཞེས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་དབང་བསྐུར་བྱས་ཏེ་ནན་ཏན་དགྲ་གཞོམ་བྱ། །

The activities of the body and so forth should likewise always be performed in meditative equipoise. Whatever physical or verbal actions occur within such a state of mind, the Buddha has taught that they are all in the form of mudrās and mantras. Why would those various forms accumulated through conceptualization upon a single basis differ in their production of suffering, happiness, or liberation? It is taught that the body and so forth are virtuous or non-virtuous because they are under the power of the mind. When the mind has abandoned all faults through bliss, it becomes a dark body. Immediately after the samaya is exhausted, one should contemplate the nature of beings as pure through the yoga of the glorious Samayavajra, with the mind placed in the crossed-vajra at the heart. In the center of a variegated lotus, one should meditate on the conferral of empowerment according to the aforementioned sequence. These stages may also be specifically contemplated during the ritual of external bathing. Likewise, at the boundary, having first performed the offerings and so forth, one should recite the mantra and then sleep with the wheel residing within the mind, endowed with insight and compassion. At the time of rising at dawn, having been exhorted by the melodies of the goddesses, the glorious one should rise and perform the recitation and other rituals according to the aforementioned sequence. Having attained the signs of accomplishment, one should perform the ritual of offering the three realities with a peaceful mind. By abiding in the maṇḍala described above, the desired siddhi is achieved. Having conferred empowerment upon the maṇḍala called Amṛta, one should diligently destroy the enemies.

གང་ཞིག་དེ་ཡི་དབུས་ལ་གནས་ཏེ་གྱུར་པ་དེ་ནི་དེ་ཡི་འཁོར་ལོ་ཡིན། ། སྒྱུ་མ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་གྱུར་ལས་གཞན་འགའ་འང་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡོད་པ་མེད། ། དེ་དང་མི་མཐུན་པ་ནི་དེ་དག་སེམས་དཔའ་མངོན་སུམ་དུ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་བདག་ཉིད་དེ་ལ་གང་ཡང་སྣང་བ་མ་ཡིན་རྟོག་མེད་པས། ། ཀུན་རྫོབ་པ་ལས་ལྷག་པ་གཞན་ནི་མེད་དོ་ཞེས་ཏེ་གྲུབ་པར་སྔར་བྱས་སོ། ། གང་དག་གང་ཞིག་མི་མཐུན་དུས་གཅིག་འགྱུར་བ་དེ་གསལ་མཆོག་གྱུར་ཅི་ཡི་ཕྱིར། མཐོང་བ་གོམས་པ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་ན་རང་གི་མི་མཐུན་གཏན་དུ་འགག་པ་ཡིན། ། རྒྱུ་ཡི་གཞི་ཡི་ངོ་བོ་རྣམས་ལ་བདག་མེད་ལྡན་ཡང་(སྦིན་,སྦྱིན་)ལ་སོགས་པ་ནི། ། འགོག་པ་མ་ཡིན་ཅིའི་ཕྱིར་བདེན་ཡང་དེ་ལས་ལོག་པར་མི་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་སྙིང་རྗེ་ལྡན་པས་རྫོགས་ཆེན་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པའི་སེམས། ། དཔལ་ལྡན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གཞི་ཡི་དངོས་པོ་གང་གིས་བསྒོམ་པར་མི་བྱའོ། ། དྲི་མེད་བློ་གྲོས་འོད་ཟེར་གྱིས་ནི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། རྣམ་པར་མཛད་ལ་དེ་ནི་བདག་འདྲའི་གོ་སྐབས་ག་ལ་ཡིན་ཏེ་གཞག་པར་བྱ། ། སྐྱེ་བོ་བླ་མའི་འདོད་པ་གང་ལ་འགའ་ཞིག་དང་པོར་དེ་ནི་གཟུང་བྱས་ནས། ། བཅིངས་པ་གྲོལ་འདོད་ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་དེའི་ཕྱིར་བདག་གིས་སེམས་ཁྲལ་འདི་བྱས་སོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པ་ལས་བྱུང་དགེ་བ་དྲི་མེད་གང་ཡིན་དེ་ཡིས་འགྲོ་ཡིད་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་མགོན་པོ་དེ་ལ་གནས་པའི་གོ་འཕང་རྟག་ཏུ་བསམ་གྱུར་ཅིག། བསྙེན་བསྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞི་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་ཞེས་བྱ་བ།

That which abides in the center of that is its wheel. Other than the suffering of existence, which arises from the conceptualization of illusion, nothing else exists. One should understand that the wisdom of enlightenment is the direct perception of the Bodhisattvas, which is the opposite of that [conceptualization]. Since nothing whatsoever appears to that which is the nature of method and insight, and is free from conceptualization, it has been established previously that there is nothing superior to the conventional. Why is that which is the opposite of whatever [conceptualization] occurs simultaneously the supreme clarity? Because the habituation of seeing [reality] increases, one's own opposites are permanently ceased. Although the natures of the causal bases possess selflessness, why are generosity and so forth not ceased? Even if they are true, one does not act contrary to them. Having understood this, the mind that accomplishes the great perfection of primordial wisdom through compassion—what need is there to meditate on the entity of the ground, the glorious Samantabhadra? Those who dispel all darkness with the light rays of stainless intelligence have already elucidated this; where is there room for one like me? Having first grasped whatever the Guru desires, why do I wish to liberate those who are bound? For that reason, I have undertaken this mental exertion. By whatever stainless virtue has arisen from doing so, may the minds of beings always contemplate the state of abiding in the Protector, the Wisdom Buddha. This is the Sādhana of the Four Branches of Approach and Accomplishment, titled Samantabhadrī.

དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་དཔལ་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སྨྲྀ་ཏི་ཛྙཱ་ན་ཀཱི་རྟིས་བསྒྱུར་བའོ། ། ། །

This concludes the work composed by the master of the great maṇḍala, Buddhśrījñānapāda. It was translated by the Indian abbot Smṛtijñānakīrti.