The Samantabhadra Sādhana

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ས་མནྟ་བྷ་དྲ་ནཱ་མ་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་མི་ཤེས་ཀུན་སྤངས་དྲི་མེད་གཟི་བརྗིད་ལྡན། ། དཔག་མེད་རིགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་བརྒྱན་ཅིང་། ། ཤེས་རབ་ཡན་ལག་འདུས་པས་འབར་ཞིང་རྣམ་མཛེས་པ། ། འཇམ་དཔལ་གང་དེ་མཆོད་ཕྱིར་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་གཞུང་ལུགས་བཤེས་གཉེན་ནི། ། དམ་པ་ཡིས་ནི་བསྐུལ་ཕྱིར་སྤྲོ་བྱས་ཏེ། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་དོན་ནི་ཕུན་ཚོགས་པའི། ། རྒྱུར་གྱུར་ཆོ་ག་བདག་གིས་བཤད་པར་བྱ། ། དལ་འབྱོར་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་གཡོ་བ་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་བོ་དམ་པ་ཕྲད་རྙེད་དཀའ། ། དེ་བས་ཤེས་རབ་ཐབས་ལ་གཞོལ་བ་ཡི། ། ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་མཆོག་དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་སྔགས་པ་སྙིང་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་ནི་བསྐྱེད་པ་དང་། ། གཏོང་བ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ཟབ་མོའི་ཚུལ་དག་ལ་ནི་ལྷག་པར་མོས། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་ཡིས། ། རང་གི་དབང་བསྐུར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལྡན་ཞིང་། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རྗེས་གནང་ཐོབ་པ་ཡི། ། བློ་དང་ལྡན་པས་རང་སྔགས་མཉེས་པར་བྱ། ། ལ་ལ་དྲི་མེད་ཆུ་ནི་ཕུན་ཚོགས་ཤིང་། ། ཤིང་མཆོག་མཛེས་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ཡི། ། རི་བོའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས། ། འཇམ་དབྱངས་ཞེས་བྱ་དེ་ལྟར་རབ་བསྒྲུབ་བྱ། ། དང་པོར་ནང་པར་སྙིང་གའི་ཟླ་དབུས་སུ། ། དྲི་མེད་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འཕྲོ་བའི་མཾ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་རྣམ་བཀོད་བརྩེར་ལྡན་པས།

In the language of India: Samantabhadra-nāma-sādhana. In the language of Tibet: Kun tu bzang po zhes bya ba’i sgrub pa’i thabs (The Sādhana known as Samantabhadra). Homage to the Blessed One Mañjuvajra. To the glorious one who has abandoned all ignorance, possessing stainless majesty, Thoroughly adorned by emanations of the immeasurable families, Blazing and exquisitely beautiful through the assembly of the branches of insight— To that Mañjuśrī, for the sake of making offerings, I prostrate. At the request of the holy spiritual friend, the master of the glorious Guhyasamāja system, I have composed this with enthusiasm; I shall explain the ritual That serves as the cause for the perfect welfare of all beings without exception. This leisure and endowment is extremely fickle, And it is difficult to encounter a holy person in this world. Therefore, one should accomplish that supreme mental engagement Which is dedicated to the union of insight and method. In this regard, the mantra practitioner, through the power of compassion, Generates the mind of supreme enlightenment And is adorned with qualities such as generosity. Having exceptional devotion for the profound methods, And possessing the perfect empowerment Through the ritual of the glorious Guhyasamāja maṇḍala, The wise one, having received the authorization according to the ritual, Should please their own mantra deity. In a place where pure water abounds, Adorned with the beauty of excellent trees, On a side of a mountain, one should thus accomplish The Blessed One known as Mañjughoṣa. First, in the morning, in the center of a moon at the heart, One should compassionately arrange the syllable Māṃ, Which radiates stainless rays of light. That very thing...

། སྒོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་དག་པར་བྱ། ། ཙནྡན་བཟང་པོ་ལ་སོགས་ཀྱིས་བྱུགས་ཤིང་། ། དྲི་ཞིམ་མེ་ཏོག་གཅལ་བཀྲམ་མཆོག་གི་ཆར། ། བསམ་གཏན་གནས་སུ་བདེ་བའི་སྟན་ལ་ནི། ། གནས་ནས་དུས་གསུམ་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། དམིགས་ཏེ་སྣ་ཚོགས་མཆོད་པའི་སྤྲིན་རྣམས་ནི། ། དང་པོར་སྤྲོ་སོགས་བློ་ལྡན་གྱིས་བྱ་ཞིང་། ། དགེ་བ་རྣམས་ནི་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། སྡིག་པ་དག་ནི་བཤགས་པ་ལ་སོགས་བྱ། ། གང་ཞིག་ཐོག་མེད་སྲིད་པའི་ཆུ་ཀླུང་དུ། ། མ་ལུས་ཀུན་རྟོག་གིས་བསགས་རྙོག་པ་རྣམས། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེ་ལྡན་སྤྱན་སྔར་དེ་དག་ནི། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བཤགས་པར་བགྱི། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་དགེ་བ་གང་མཛད་པ། ། དེ་དག་ཀུན་ལ་ཡང་དག་ཡི་རང་ཞིང་། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བགྱི། ། ཡིད་ཀྱི་རོལ་པ་དྲི་མེད་ཟླ་འདྲས་བསྒྲུབས། ། སྙིང་རྗེ་དམ་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཡི་ཐབས། ། རང་གི་ཡིད་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། བདེ་གཤེགས་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་ལས་ངེས་གྲོལ་ཞིང་། ། སེམས་དཔའ་དམ་པ་ཀུན་གྱི་ཕུན་ཚོགས་གཞི། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་ངོ་བོ་ཉིད། ། དམ་པའི་ཆོས་ལ་རྟག་པར་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། འཆིང་བ་རྣམས་ལས་ཡང་དག་གྲོལ་གྱུར་ཅིང་། ། སྙིང་རྗེ་མཆོག་གིས་བསྐྲུན་པའི་དཔལ་དང་ལྡན། ། རབ་ཏུ་དགའ་སོགས་ས་ལ་རབ་བཞུགས་པ། ། བརྟུལ་ཞུགས་དབང་པོའི་ཚོགས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བསམ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དག་གྱུར་པས། ། སྒྲིབ་པ་ཀུན་གྱི་བག་ཆགས་ཡང་དག་འབྱིན། ། ལྷག་པར་མོས་པས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ཡི། །

The doors and so forth should be thoroughly purified. Anointed with excellent sandalwood and the like, and strewn with a supreme rain of fragrant flowers, one should sit upon a comfortable seat in a place of meditative concentration. Visualizing the Buddhas residing in the three times, the wise should first emanate clouds of various offerings and perform the confession of misdeeds and so forth in order to increase their virtues. Whatever turbidity has been accumulated by all conceptual thoughts without exception within the river of beginningless existence, I shall confess it all according to the ritual in the presence of those endowed with great compassion. I shall perfectly rejoice in all the virtues performed by the perfect Buddhas, the Bodhisattvas, and other noble beings, and I shall dedicate them entirely toward enlightenment. I always go for refuge to the Sugatas, who abide in their own minds through the stainless moon-like play of the intellect and the method of infinite, sublime compassion. I always go for refuge to the sublime Dharma, which is the basis of excellence for all sublime beings, liberated from all conceptualization without exception, and the single-taste essence of all phenomena. I go for refuge to the assembly of those with disciplined conduct who dwell upon the stages, such as the Joyous, who are perfectly liberated from the bonds and possess the glory produced by supreme compassion. Through the purification of intention and its maturation, the habitual tendencies of all obscurations are truly removed. Adorned with exceptional devotion, [one should proceed].

སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་དམ་པ་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། བདེ་གཤེགས་སྲས་བཅས་རྣམས་ཀྱི་ལམ་གཅིག་པུ། ། སྦྱིན་སོགས་རྣམ་བཅུ་དཀར་པོའི་ཡོན་ཏན་ཚུལ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དག་མ་ལུས་ངོ་བོའི་བློས། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་ད་ནི་གནས་པར་བགྱི། ། སྙིང་རྗེས་འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་མ་ལུས་པ། ། ལྟ་བའི་དྲ་བས་བཅིངས་ལ་དམིགས་ནས་ནི། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་མཉམ་མེད་པ། ། སྔགས་པས་ཆོ་གས་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་ཕྱིར་སྟོང་པ་སྟེ། ། རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་མཚན་མ་མེད། ། རྟོག་པ་རྣམས་དང་བྲལ་ཕྱིར་དངོས་པོ་ནི། ། མ་ལུས་སྨོན་པ་ལས་ནི་ངེས་པར་གྲོལ། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་འོག་ཧཱུྃ་གིས་རྡོ་རྗེར་བྱས་པའི་སར། ། ཀུན་དུ་བཟང་ལས་བྱུང་བར་བསམ་པ་ནི། ། སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་རབ་དཀར་བ། ། མཐའ་ཡས་ཕྱོགས་གནས་སྣ་ཚོགས་འོད་དང་ལྡན། ། གྲུ་གསུམ་གྱེན་དུ་གནས་པའི་ནང་གི་ནི། ། ནམ་མཁའ་རང་གི་ངོ་བོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཆོས་འབྱུང་ཞེས་བྱ་ཕྱག་རྒྱའི་དབུས་གནས་པ། ། པདྨ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་མཛེས་པ་དེར། ། བྷྲཱུཾ་གྱི་འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་རིག་བཅས་པའི། ། རྣམ་སྣང་མཛད་ཡན་ལག་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཐུབ་དབང་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣ་ཚོགས་པའི། ། ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་ཚོགས་མ་ལུས་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། མི་མཉམ་པ་དག་མེད་ཕྱིར་ཟུར་བཞི་མཉམ། ། དྲན་དང་དབང་པོའི་མཆོག་གི་སྒོ་རྣམས་ཡིན། ། བསམ་གཏན་བཞི་པོ་དག་གི་རྟ་བབས་དང་། ། ཏིང་འཛིན་ཁ་ཁྱེར་གྱིས་ནི་ཀུན་དུ་བསྐོར། ། ཁ་ཁྱེར་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་མཆོད་པ་ནི། །

I shall generate the supreme mind of awakening, the sole path of the Sugatas and their heirs. With a mind that perceives the essence of all the perfect Buddhas without exception, I shall now abide in the manner of the ten white qualities, such as generosity and the rest, in their true reality. Focusing on this entire world, which is bound by the net of views, the practitioner of mantra should meditate in that manner upon the peerless, perfect mind of awakening. Because it is devoid of intrinsic nature, it is empty; because it is devoid of a causal nature, it is signless; because it is devoid of conceptualizations, all things are definitively liberated from aspiration. OṂ ŚŪNYATĀ-JÑĀNA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Thereafter, on the ground made into a vajra by the syllable HŪṂ, one should contemplate the emergence from Samantabhadra: as white as the autumn moon, possessing various lights abiding in the infinite directions. Within the upward-pointing triangle is the space whose own essence is the Vajra-holder. Abiding in the center of the mudrā called the Source of Phenomena (dharmodayā), upon a beautiful variegated vajra and lotus, is the wheel arisen from BHRŪṂ, together with the vidyā. From the limbs of Vairocana, the Lord of Sages, various maṇḍalas of light rays completely pervade all the directions without exception. Because there is no inequality, the four corners are equal; they are the gates of the supreme mindfulness and faculties. The four meditative concentrations are the archways, and it is completely surrounded by the ledges of meditative absorption. The offerings supported by those ledges are—

དམ་པ་འཛིན་པ་གཟུངས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ཡིན། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་སྤྲས་པ། ། གང་ཕྱིར་འགྲོ་བསམ་ཀུན་རྫོགས་མཛད་པ་ཡི། ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་བ་དན་ཕྲེང་བ་དང་། ། དྲིལ་བུ་སྒྲ་སྒྲོགས་ཕྱོགས་སྒོ་ཀུན་ཁྱབ་པ། ། གང་ཕྱིར་དམ་ཆོས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་དགུ། ། གདུལ་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་སྐྱོབ་པ་པོ། ། མེ་ལོང་དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་མེ་ཏོག་གི། ཕྲེང་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་མཉམ་པ་མེད། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ལོང་དྲི་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། ། ཡན་ལག་དྲི་ནི་མེ་ཏོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། ཀ་བ་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེར་མཛེས་པ། ། རྣམ་ཐར་བརྒྱད་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་དང་ཡང་དག་ལྡན་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་ཆོས་འཁོར་ལོ་རབ་བསྐོར་བའོ། ། བླ་མེད་མཐའ་ཡས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ། ། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན། ། མཆོད་པ་ལྔ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ནི། ། ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་མཐུན་ཡིན། ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་འདབ་མར་ལེགས་གནས་པའི། ། ཉི་ཟླ་མགོན་བཅས་ལྷ་ཡི་གནས་རྣམས་དང་། ། རིན་ཆེན་མ་ལུས་པ་ཡི་རྣམ་སྤྲས་པ། ། གཞལ་ཡས་ཁང་པ་དེར་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། བཅུ་དྲུག་ཆ་དང་ཚོགས་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་དབུས་ཉིད་དུ། ། འོད་ཟེར་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཚོགས་ལྡན་པ། ། དབུས་མའི་གདན་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསམ། ། དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་བའི། ། རྡོ་རྗེ་བཟང་འདིར་ནོར་བུ་དམར་འདྲ་ལ། ། དཔག་མེད་ཐུབ་པའི་འོད་ཚོགས་རྣམ་འཕྲོ་བ། ། ཕྱོགས་སྒོ་མཐའ་ཡས་ཁྱད་པར་རབ་བསྒྲུབ་པ། ། དང་པོའི་སྙིང་པོ་མཆོག་བཅས་བསྒོམས་ནས་ནི། །

The collection of dhāraṇīs is the holding of the sublime. Adorned with every variety of ornament, because it fulfills all the intentions of wandering beings, it has rows of banners stirred by the wind and bells ringing so as to pervade all directions. Because it is the protector of all those to be trained through the nine branches of the sublime Dharma scriptures, it is peerless, adorned with mirrors, lattices, half-lattices, and various garlands of flowers. The stainless mirror of wisdom is the fragrance of the branches of enlightenment, and the flowers are the excellence of those qualities. It is beautifully graced by eight excellent pillars, which are the purity of the eight liberations. Possessing the vajra lines, it is the turning of the wheel of the Dharma of the Vajrayāna. The five qualities of desire, form and so forth, are the purity of the five objects; the adornment with the five offerings is the concordant cause of the purity of the dharmadhātu. One should visualize that celestial mansion, well-situated upon the petals of a multicolored lotus, with the abodes of the gods and the sun and moon as its protectors, and adorned with every kind of jewel. In the very center, from the collection of the sixteen parts, is the maṇḍala of the moon; one should visualize it upon the central seat according to the ritual, possessing a mass of immeasurable rays of light. From the essence of the Śrīparamādya, this excellent vajra is like a red jewel, radiating the immeasurable light of the Sage and perfectly accomplishing the distinctions of the infinite directions. Having meditated upon the supreme first essence together with [the deity],...

ང་རྒྱལ་དེ་ལྟར་མཐའ་ཡས་སྤྲུལ་པ་ཡིས། ། འགྲོ་བ་མཆོག་གི་དོན་རྣམས་བྱས་གྱུར་ཅིང་། ། ཐུབ་མཆོག་ཕྲ་རབ་ལས་བསྒྲུབས་མཚུངས་མེད་པ། ། ཟླ་བ་རྒྱས་འདྲར་དཀར་བའི་མདངས་ལྡན་ཞིང་། ། གཡས་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་སྔོ་དང་དམར། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་རྣམས་འབར་བའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས། ། རིག་མ་དམ་པར་འཁྱུད་པར་མཛད་པའོ། ། ལྷག་མའི་ཕྱག་གིས་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་དང་། ། པདྨ་རིན་ཆེན་བསྣམས་པས་ཟུང་གཉིས་མཛེས། ། ཁམས་གསུམ་ཁོང་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ཡིས། ། ཐུབ་པའི་འོད་ཚོགས་དུ་མ་རྣམ་པར་འགྱེད། ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་རྣམ་དག་པས། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྙིང་རྗེ་མཆོག། མ་ལུས་འགྲོ་བའི་དེ་ཉིད་གཅིག་པུ་ཉིད། ། རྒྱལ་བ་སྐྱེད་བྱེད་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་རུ་བསམ། ། མཆོག་ཏུ་རྗེས་ཆགས་ཕུན་ཚོགས་དཔག་མེད་ཀྱིས། ། འདུལ་བའི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དམིགས་ནས་ནི། ། དགའ་བའི་སྒྱུ་མའི་སྒྲ་ཡིས་དེ་རྣམས་དང་། ། རྒྱལ་བའི་ཚོགས་རྣམས་མ་ལུས་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་དང་། ། གཟུགས་སོགས་མ་ལུས་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ། ། ཕྱུང་ནས་རིག་མ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི། ། རང་གི་རིག་མའི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་པདྨའི་ལྟེ་བའི་ནང་དུ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དྲི་མེད་ཟླ་ཟེར་ལས་བྱུང་བར། ། བསམས་ནས་བློ་ཡིས་འགྲོ་བའི་ཚོགས་རྣམས་ནི། ། མ་ལུས་དེ་ནི་རབ་ཏུ་གཞུག་པར་བྱ། ། གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་དམ་པའི་དབུས་སུ་ནི། ། རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་རྒྱལ་བའི་ཚོགས་བཞུགས་ཏེ། ། ཟླ་བ་ཞུ་བའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་དང་། ། དེས་ནི་དེ་རྣམས་དེ་འོག་དབང་བསྐུར་བྱ། ། ས་ཡི་སྙིང་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་།

Through such infinite emanations of pride, he accomplishes the supreme welfare of beings. Resembling the finest atoms of the Supreme Sage, he is peerless, possessing a radiant white complexion like the full moon. His right and left faces are blue and red; with two hands blazing with various ornaments, he embraces the sublime consort. With his remaining hands, he holds a vajra and a sword, and a lotus and a jewel, beautifying the pair. Adorning the three realms within, he radiates the manifold masses of light of the Sage. Through the purity of the three doors of liberation, he is the supreme compassion, the nature of wisdom and method. He is the sole reality of all beings without exception; one should visualize him as the very body that gives birth to the Victors. With supreme, perfect, and immeasurable passion, he focuses upon all the worlds to be tamed. With the illusory sound of joy, he causes all the hosts of Victors without exception to enter. Having emanated the goddesses such as Locanā and the natures of all objects such as form, he causes all those consorts to enter into his own consort. Within the center of her lotus, one should visualize a stainless maṇḍala arising from moonbeams. With the intellect, one should cause the entire assembly of beings without exception to enter there. In the center of the sublime secret vajra, the hosts of Victors such as Vairocana reside; having become the form of melted moon, they are then consecrated by that. Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, and...

། མཁའ་སྙིང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྒྲིབ་སེལ་བཅས། ། དཔལ་ལྡན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བས། ། དེ་དག་མིག་ལ་སོགས་པ་གྲངས་བཞིན་ནོ། ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དག་དང་། ། རེག་བྱ་དང་ནི་ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་དང་། ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་རྣམས་ནི། ། ངོ་བོ་ཉིད་གྱུར་སྤྱན་ལ་སོགས་པར་གྲགས། ། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དེ་བཞིན་འདུ་ཤེས་དང་། ། འདུ་བྱེད་དང་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་བཤད་པ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་བདེ་གཤེགས་ཏེ། ། དེ་རྗེས་ས་བོན་གྱིས་ནི་དབྱུང་བར་བྱ། ། ཀྵིཾ་ཛྲཱིཾ་ཁཾ་གཾ་ཥྐཾ་སཾ་ཞེས་བཤད་པ། ། འདི་དག་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མིང་། ། ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿཁཾ་རཾ་ཞེས་བཤད་པ། ། དེ་དག་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ། ། ལཾ་མཱཾ་པཾ་ཏཱཾ་ཞེས་བྱ་བཞིར་བཤད་པ། ། དེ་དག་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན། ། བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱྀཾ་ཁཾ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་འདི། ། རིམ་པ་ཇི་བཞིན་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་སེམས་ཉིད་ནི། ། འོད་ལྡན་ཧོཿདང་སྤེལ་བ་ཆོ་ག་བཞིན། ། པདྨའི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་མཉམ་མེད་པ། ། ཤེས་རབ་ཆགས་པས་ཞུ་བར་བྱས་པར་བསམ། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱི་མཐུ་ཡིས་གཉིས་ཀ་ཡང་། ། ཟླ་བ་ཞུ་བར་བྱས་པར་མཐོང་བ་དང་། ། སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། གླུ་ཡི་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་བར་བྱས་པར་བསམ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ན་གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས། ། དགའ་བ་ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་འདོད་པས་བདག་ལ་བསྐྱབ་ཏུ་གསོལ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སེམས་ཅན་ཡབ་ཆེན་གཉེན་མཆོག་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། །

Ākāśagarbha, Lokeśvara, and Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, along with the glorious Samantabhadra—these are the [deities] corresponding to the eyes and so forth. Form, sound, smell, taste, touch, and the vajra of the dharmadhātu, as well as earth, water, fire, and wind, are renowned as the essence of Locanā and the others. Form, feeling, perception, mental formations, and consciousness are explained as the Sugatas Vairocana and the rest; these should subsequently be emanated by means of their seed syllables. KṢIṂ, JRĪṂ, KHAṂ, GAṂ, ṢKAṂ, and SAṂ are explained as the names of the eyes and so forth. JAḤ, HŪṂ, BAṂ, HOḤ, KHAṂ, and RAṂ are explained as [the seeds of] Rūpavajrā and the others. LAṂ, MĀṂ, PAṂ, and TĀṂ are explained as the four [seeds] of Locanā and the others. BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, KHAṂ, and HŪṂ are, in their respective order, those of Vairocana and the rest. The nature of mind, OṂ ĀḤ HŪṂ, is combined with the radiant HOḤ according to the ritual procedure. One should visualize it entering into the lotus and melting through the passion of wisdom. By the power of its light, both are seen to be melted into the moon; one should then visualize the goddesses, Locanā and the others, exhorting it with the sound of songs: "O Lord of the realm of sentient beings, you whose mind is vajra, please protect me with your delightful joy and great purpose. O Protector, if you wish for me to remain alive this day, O Great Father of sentient beings, supreme kinsman, please be pleased with me."

རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཁྱོད་བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་དོན་དམ་རབ་ཏུ་ཕན་པར་གཟིགས། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་ཆགས་པས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་གསུང་སྟེ་ཀུན་ལ་ཕན་ཞིང་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། འཇིག་རྟེན་དག་གི་དོན་དང་དགོས་པ་མཛད་ལ་རབ་ཏུ་བརྩོན། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། དགའ་བའི་སྤྱོད་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕན་དོན་ཆེ། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་མཆོག་མཉམ་ཉིད་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མང་པོའི་གཏེར་གྱུར་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། དེ་ལྟའི་གླུ་ཡི་ངོ་རུ་བྱས་པས་ན། ། ཆོས་ཀུན་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཡང་དག་རིག། སྣང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཅན། ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་ལུས་སུ་རང་ཉིད་གྱུར། ། དེ་ཡི་འོད་ཟེར་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱིས། ། རང་ལྷ་དང་མཚུངས་སྤྲུལ་པའི་ཐུབ་དབང་པོས། ། དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཡིད་ཀྱིས་བཅུག་པ་ལས། ། དཔལ་ལྡན་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱར་གྱུར། ། གུར་གུམ་བཟང་པོའི་མདོག་ལྟར་དམར་བ་ལ། ། གཡས་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་སྔོ་དང་དཀར། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་ཡི། ། ཕྱག་གཉིས་ཤེས་རབ་དམ་པར་འཁྱུད་པ་དང་། ། མདངས་ལྡན་རལ་གྲི་དང་ནི་མདའ་ཉིད་དང་། ། ཨུཏྤལ་སྔོན་གཞུ་མཐའ་ཡས་འོད་ལྡན་བསྣམས། །

Vajra Body, your wheel of command benefits all sentient beings. For the sake of the buddhas, you perceive the ultimate awakening as supreme benefit. Protector, if you wish for me to remain alive this day, I pray that you take delight in me through the passion of the samaya of desire. You are Vajra Speech, beneficial to all and compassionate. You are intensely diligent in performing the welfare and needs of the worlds. Protector, if you wish for me to remain alive this day, I pray that you take delight in me through the conduct of Samantabhadra. You are Vajra Desire, the great benefit of the supreme samaya. You are the lineage of the perfectly complete buddhas, with a heart of equanimity and compassion. Protector, if you wish for me to remain alive this day, please take delight in me, who have become a treasury of many precious qualities. By means of such a song, one correctly realizes all phenomena to be like an illusion. Possessing a maṇḍala of radiant light, one becomes one's own body through one's own mantra. Through all those light rays without exception, the Lord of Sages is emanated as identical to one's own deity. By being entered with an immeasurable mind, one becomes the glorious Mañjuvajra. His color is red like the hue of fine saffron, with a blue face to the right and a white face to the left. Adorned with various ornaments, his two hands embrace the supreme Prajñā. He holds a radiant sword and an arrow, as well as a blue utpala and a bow of infinite light.

མ་ལུས་རིགས་རྣམས་འཕྲོ་བས་རྣམ་བརྒྱན་ཅིང་། ། སྐྱོབ་པ་ནམ་མཁའ་མ་ལུས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན། ། དངོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་གཟུང་དང་འཛིན་པ་དང་། ། བྲལ་བས་དངོས་པོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཤེས། ། རྣམ་པར་བྱང་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི། ། མེད་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་འདི་ཉིད་བྱ། ། ཨོཾ་དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་འོག་ས་སྙིང་ས་བོན་འོད་རྣམས་ཀྱིས། ། རང་གི་མིག་སོགས་ས་སྙིང་ལ་སོགས་པས། ། ཇི་བཞིན་བཀང་ནས་དྲི་མེད་རང་ཟླ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ལྟེ་བའི་དབུས་གནས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དེ་བཞིན་ཁ་དང་ནི། ། མགོ་པོར་པདྨ་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི། ། ཨཱཿདང་ཨོཾ་ནི་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་དང་། ། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་བསམ་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཐུགས་ཀའི་འོད་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་དང་། ། ཤེས་རབ་དམ་པར་གནས་པའི་འོད་རྣམས་ཀྱིས། ། ཀུན་ནས་རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་མཆོད་ནས་ནི། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ། ཆོས་ཀྱི་གསུང་ལམ་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། །

Adorned by the radiation of all families without exception, the Protector is the maṇḍala of the entirety of space. Since all things are free from subject and object, know them to be without intrinsic entity. Since there is no clinging to the purified, perform this very blessing: OṂ DHARMADHĀTU SVABHĀVĀTMAKO ’HAṂ. Thereafter, with the light from the seed-syllable of Kṣitigarbha, one’s own eyes and so forth are filled with Kṣitigarbha and the others as appropriate. With one’s own stainless moon, the syllable HŪṂ resides in the center of the vajra. Likewise, at the mouth and the head, the syllables ĀḤ and OṂ, residing upon a lotus and a wheel, should be visualized as the Vajra of Speech and the Vajra of Body. With the masses of light from his heart and the lights abiding in supreme insight, having made offerings to the Lords of Victors from all sides, the Vajra of Mind and the others are blessed. "O Glorious Holder of the Vajra Mind, through the meditation on the three indivisible vajras, please bless me today and act with the Vajra Mind. O Buddhas residing in the ten directions, through the meditation on the three indivisible vajras, please bless me today and act with the Vajra Mind. OṂ SARVA TATHĀGATA CITTA VAJRA SVABHĀVĀTMAKO ’HAṂ. O Glorious Path of the Dharma Speech, through the meditation on the three indivisible vajras, please bless me today and act with the Vajra Speech. O Buddhas residing in the ten directions..."

རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཝཱཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུས་ནི་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུས་ནི་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་རྡོ་རྗེ་གསུམ། ། མཚན་ཉིད་དག་དང་བྲལ་བར་དམིགས་ནས་ནི། ། ཕྱོགས་བཅུར་ཀུན་དུ་བཞུགས་པའི་ཐུབ་པའི་ཚོགས། ། སྙིང་བོའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་བསྐུལ། ། ཐུབ་པའི་མཆོག་གི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི། ། རིག་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཕྱག་ན་བུམ་བསྣམས་ཏེ། ། ཡེ་ཤེས་ཆུ་ཡིས་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བས། ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་གཙོས་བརྒྱན་ཅོད་པན་གྱུར། ། དེ་བཞིན་རང་གི་ལྷ་འདྲ་རང་སྙིང་པོས། ། སྤྲུལ་པའི་རིག་པ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་བལྟ། ། མིག་ལ་སོགས་པ་དགང་ཞིང་ཡི་གེ་གསུམ། ། རྣམ་པར་བཀོད་པས་ལུས་ནི་འོད་དང་ལྡན། ། དེ་ཉིད་ཤེས་པས་མགོ་དང་སྙིང་ག་དང་། ། ལྟེ་བ་གསང་བ་དེ་བཞིན་བརླ་གཉིས་སོགས། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཨཱཿཧཱ་ཞེས་གྲགས་པ་རྣམས། ། དེ་ནི་སྐུ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བཟང་རིགས་སོགས། ། ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཡན་ལག་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དམ་པས་འགྲོ་གསུམ་ཁྱབ། ། ཨཱཿཡིས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ལྟེ་བ་བྱ། །

By meditating on the three indivisible vajras, Please grant your blessings to me this day, And act through the vajra speech! OṂ SARVA-TATHĀGATA-VĀK-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Glorious holder of the vajra body, By meditating on the three indivisible vajras, Please grant your blessings to me this day, And act through the vajra body! Buddhas residing in the ten directions, By meditating on the three indivisible vajras, Please grant your blessings to me this day, And act through the vajra body! OṂ SARVA-TATHĀGATA-KĀYA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Having visualized the three vajras as being like the nature of space, Free from all defining characteristics, The hosts of Munis residing throughout the ten directions Are perfectly invoked by the light rays of the essence. From the light rays of the Supreme Munis, The hosts of vidyās arise, holding vases in their hands; By conferring empowerment with the water of primordial wisdom, They become the crown ornaments adorned by the lords of their respective families. Likewise, one should correctly visualize the vidyā Emanated from the essence of one’s own deity. By filling the eyes and so forth and arranging the three syllables, The body becomes endowed with light. Through the knowledge of that very reality, At the head, heart, navel, secret place, And likewise the two thighs and so on, The renowned syllables OṂ, HŪṂ, SVĀ, ĀḤ, and HĀ Are the five—Body, Mind, and the excellent Vajra families— By which the limbs are blessed, And the supreme garland of light pervades the three worlds. With ĀḤ, one should form the center of a multicolored lotus.

ཧཱུྃ་གིས་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་རྣམ་པར་སྤྲུལ། ། ཤེས་རབ་དམ་པའི་རྒྱུ་མཐུན་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཐབས་དང་བཅས་པར་འབྱུང་བའི་རང་གི་ལུས། ། དེ་ཡིས་བདེ་གཤེགས་རྗེས་སུ་མཉེས་བྱ་ཞེས། ། སྔགས་པས་དགའ་བ་ཀུན་དུ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ནུ་རཱ་ག་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བའི་སྔགས་ཀྱི་འོད་རྣམས་ཀྱིས། ། མ་ལུས་སངས་རྒྱས་ཚོགས་རྣམས་བཅུག་ནས་ནི། ། ཧཱུྃ་གི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་དྲི་མ་མེད་པ་ཡི། ། ཡིད་ཚུལ་དམ་པའི་ཆུ་སྐྱེས་ལ་གནས་པ། ། རང་གི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་མ་ལུས་པའི། ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཡི་གཟུགས་བསམས་ལ། ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་སེམས་ནི་བརྟན་པོ་དང་། ། འཇིག་རྟེན་རྣམས་ལ་ཕན་ཕྱིར་ཡང་དག་དབྱུང་། ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ། ། སྐྱེ་བོ་དམ་པའི་དོན་མཛད་ཡང་དག་བསྐུལ། ། ནོར་བུ་སྔོན་པོའི་འོད་འདྲར་ཡང་དག་འབར། ། གཡས་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་ནི་དཀར་དང་དམར། ། དམ་པ་དང་པོ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་དང་ལྡན། ། ཁ་དོག་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་འོད་ཚོགས་མངའ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ལེགས་བསྡུས་བདག་ཉིད་ཀྱི། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་ཞུགས་པར་བྱ། ། ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་བྱ་བ་སྐུ་རྡོ་རྗེ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་འདྲའི་སྐུ་མདོག་ཞལ་གྱིས་མཛེས། ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་ཕྱག་མཚན་རྣམས་དེ་བཞིན། ། ཤར་གྱི་པདྨར་ཟླ་བའི་དབུས་སུ་བསམ། ། རཏྣ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། ལྷོ་རུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ཞལ་གཞོན་ནུ་འདྲ། ། བཙོ་མའི་གསེར་གྱི་མདངས་དང་འདྲ་བ་ལ། ། ཕྱག་དྲུག་མརྒད་རིན་ཆེན་ལ་སོགས་བསྣམས། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་འོད་དཔག་མེད་པདྨ་ནི། །

With Hūṃ, the eight-petaled [lotus] is emanated; the very nature of the concordant cause of sublime insight. One’s own body arises together with skillful means. Thinking, "By this, I shall please the Sugatas," the mantra practitioner should initiate all joy. Oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’haṃ. By the light rays of the mantra on the moon at the heart, the entire assembly of Buddhas without exception is drawn in. From the Hūṃ vajra, the stainless and sublime mental lotus arises. One should visualize the forms of one’s own entire maṇḍala, arising from one’s own essence, residing upon that. By this ritual, with a stable mind, one should perfectly emanate them for the benefit of the worlds. Reciting Vajradhṛk, the Mind Vajra, one perfectly exhorts the noble beings to perform their purpose. Blazing perfectly like the light of a blue jewel, his right and left faces are white and red. He possesses hands like the first noble one, and possesses a mass of light of immeasurable colors. The wise one should cause all things to enter his own well-gathered self. Reciting Jinajik, the Body Vajra, beautiful with a face and body color like that of the Vajra-holder, and likewise with hand symbols such as the wheel, one should visualize him in the center of the moon on the eastern lotus. By reciting Ratnadhṛk, in the south is Ratnasambhava, like a youthful face, with a complexion like the luster of refined gold, possessing six arms and holding emeralds, jewels, and so forth. Ārolik is Amitābha; the lotus...

རཱ་ག་ལྟར་དམར་ཞལ་གཉིས་དེ་དང་འདྲ། ། འོད་ཟེར་འབར་ཞིང་ཕྱག་ན་པདྨ་སོགས། ། མཚན་མ་བསྣམས་པ་ནུབ་ཏུ་བསམ་པར་བྱ། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བས་དོན་ཡོད་གྲུབ། ། རིན་ཆེན་མརྒད་ལྟ་བུའི་མདོག་ལྡན་ཞིང་། ། སྔ་མ་ལྟ་བུའི་ཞལ་སོགས་ཕུན་ཚོགས་མངའ། ། རལ་གྲི་ལ་སོགས་བསྣམས་པ་བྱང་དུ་བསམ། ། རལ་པ་ཅོད་པན་མཛེས་དང་སྣ་ཚོགས་པའི། ། རིན་ཆེན་མཆོག་གི་འོད་ཟེར་འབར་བས་བརྒྱན། ། རིག་མའི་མགོན་དང་རབ་ཏུ་བཅས་པའི་སྐུ། ། ཐམས་ཅད་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ལ་བསམ། ། མོ་ཧ་ར་ཏཱི་ཞེས་པས་ལྷ་མོ་སྤྱན། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་ལ་གནས་པ། ། མཆོག་ཏུ་སྒེག་ཅིང་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་འདྲ། ། མེ་ཡི་ཕྱོགས་ཉིད་དུ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། དྭེ་ཥ་ར་ཏཱི་ཞེས་པ་དགའ་བ་ཆེ། ། དགའ་ཆེན་མཆོག་འདོད་མཱ་མ་ཀཱི་ཞེས་པ། ། ཞལ་མཛེས་ཕྱག་རྣམས་ཐུགས་ཀྱི་གཙོ་འདྲ་བ། ། རྣམ་པར་སྒེག་པ་བདེན་བྲལ་མཚམས་སུ་བསམ། ། རཱ་ག་ར་ཏཱི་ཞེས་བྱའི་ཡུམ་མཆོག་ནི། ། གོས་དཀར་ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མཐའ་ཡས་པ། ། དྲི་མེད་སྐུ་ནི་གསུང་གི་དབང་ཕྱུག་འདྲ། ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ། ། བཛྲ་ར་ཏཱིས་རབ་བསྐུལ་སྒྲོལ་མ་ནི། ། དྲི་མེད་རིན་ཆེན་འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཡིས། ། ཕྱོགས་ཀྱི་(ཆོགས་,ཚོགས་)ཁེབས་རང་གི་ངོ་བོ་ནི། ། རིན་ཆེན་དབང་འདྲ་དབང་ལྡན་ཕྱོགས་སུ་བསམ། ། ལྷ་མོ་འདི་རྣམས་ངེས་པའི་ཕྱག་མཚན་ནི། ། འཁོར་ལོ་བཟང་དང་ཨུཏྤལ་དམར་པོ་དང་། ། པདྨ་ཨུཏྤལ་གསེར་མདོག་རིམ་བཞིན་བསམ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་བདག་པོ་ཇི་བཞིན་འདོད། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སོགས། །

Red like a ruby, with two faces similar to those [of the central deity], blazing with light rays and holding a lotus and so forth in his hands—these symbols should be visualized in the west. By the mantra prajñādhṛk, Amoghasiddhi appears with a color like emerald, possessing the excellent faces and so forth as before; holding a sword and other implements, he should be visualized in the north. Adorned with beautiful locks of hair, a crown, and the blazing light rays of various supreme jewels, his body is accompanied by a consort; visualize all of them upon sun maṇḍalas. By the mantra moharatī, the goddess Locanā dwells upon a full moon maṇḍala; supremely graceful and resembling the Vajra Body, she should be visualized in the direction of fire (the southeast). By dveṣaratī, the one of great joy, the supreme desire for great bliss known as Māmakī, with beautiful faces and hands like the Lord of Mind, and exquisitely graceful, should be visualized in the direction of the Lie (the southwest). The supreme consort known as rāgaratī, Pāṇḍaravāsinī, possessing infinite jewels of qualities, her stainless body resembling the Lord of Speech, should be visualized in the direction of wind (the northwest). By vajraratī, the exalted Tārā, with a garland of stainless jewel light that covers the directions, her own essence resembling the Lord of Jewels, should be visualized in the direction of Ishāna (the northeast). The definitive hand symbols of these goddesses are, in order: an excellent wheel, a red utpala, a lotus, and a golden utpala; the remaining [attributes] are held as desired, just like their lords. By the three tattvas, Rūpavajrā and the others [are likewise visualized].

ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་འདྲ་བར། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་མཚམས་གྱུར་བཞི་པོ་དང་། ། རྩ་བའི་སྒོ་ཡི་ངོས་གཉིས་དག་ཏུ་བསམ། ། ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱས་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ། མཐའ་ཡས་འཇིགས་འོད་ཕྱོགས་ཀུན་ཁྱབ་དང་ལྡན། ། དུས་མཐའ་མི་བཟད་སྤྲིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མདོག། ཐུགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དག་དང་སྐུ་མཚུངས་པ། ། དྲག་པོའི་རིགས་འོད་དཔག་མེད་རྣམ་འཕྲོ་བས། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་མཛད་ཤིན་ཏུ་གདུག་པ་ཡི། ། སྦྲུལ་གྱིས་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་རྣམ་བརྒྱན་པ། ། དཔལ་ལྡན་ཤར་གྱི་སྒོར་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱས་བླ་མེད་འོད། ། དྲག་ཅིང་ཕྱག་སོགས་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་འདྲ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་ཅེས་བྱ་གཏུམ་པོ་ནི། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་སྒོ་རུ་བསམ་པར་བྱ། ། པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱས་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱི། ། འཁོར་ལོའི་འོད་ཀྱིས་མངོན་པར་ཁེབས་བྱེད་པ། ། འོད་མདངས་འཇིག་དུས་མེ་འདྲར་འཇིགས་པར་ལྡན། ། ཕྱག་ལ་སོགས་པར་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་འདྲ། ། གདུག་པ་དུ་མ་རྣམ་གནོན་འཇིགས་པའི་ཞལ། ། ཐུབ་དབང་ཧ་ཧ་ཞེས་ནི་བཞད་པ་ཡིས། ། རི་བོར་བཅས་པ་སྒྱེལ་བས་སྐྲག་མཛད་པ། ། རྟ་མགྲིན་དེ་བཞིན་ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བསམ། ། བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱས་དཔའ་བོ་ནི། ། དུས་མཐའི་མེ་ལྟར་དྲག་པོ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ། ། འཕགས་པའི་ཞལ་སོགས་མི་བསྐྱོད་དང་མཚུངས་པ། ། དེ་བཞིན་བྱང་གི་སྒོ་རུ་བསམ་པར་བྱ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཐུགས་གཙོ་འོད་དཔག་མེད། ། ཐུགས་ཀྱི་དབང་པོ་རིམ་བཞིན་ཅོད་པན་ཡིན། ། ཐོ་བ་དབྱུག་པ་དེ་བཞིན་པདྨ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་སོགས་འདི་ཕྱག་ནི་ཀུན་ལ་བསམ། །

The goddesses are to be visualized as similar in form to the [central deities], positioned at the four intermediate corners of the maṇḍala and on both sides of the main entrance. Yamāntakṛt, known as Yamāntaka, possesses a light of infinite terror that pervades all directions. With the color of a maṇḍala of clouds at the end of an eon, he is identical in form to the King of Mind. Radiating the light of the wrathful family of Amitābha, he is the Slayer of Yama, his body adorned with the limbs of extremely fierce serpents. He should be visualized at the glorious eastern gate. The unsurpassed light known as Prajñāntakṛt is fierce, with hands and so forth similar to the Vajra Body. The one called Aparājita, the Fierce One, should be visualized at the southern gate. Known as Padmāntakṛt, he completely covers the directions with the light of a wheel. His radiant luster is terrifying, like the fire at the end of an eon, and his hands and so forth are similar to the Vajra Speech. With a terrifying face that subdues many wicked beings, he strikes fear by toppling mountains with his "Ha Ha" laughter of the Lord of Sages. Likewise, Hayagrīva should be visualized in the western direction. The hero known as Vighnāntakṛt is as fierce as the fire at the end of an eon, Amṛtakuṇḍalī. With a noble face and so forth, he is identical to Akṣobhya; he should likewise be visualized at the northern gate. Vairocana is the Lord of Mind, and Amitābha is the Lord of Mind; these are, respectively, the crown ornaments. One should visualize the mallet, the staff, the lotus, the vajra, and so forth, as the hand implements for all of them.

དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་བལྟས་ནས་ཀྱང་། ། སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུ་ཡིས། ། དྲངས་ནས་བདེ་བར་གཤེགས་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་མེད་པའི། ། ཏིང་འཛིན་ལས་བྱུང་དམ་པའི་བདེས་གང་བར། ། འཁོར་ལོ་བསམས་ནས་དེ་ནས་གཤིན་རྗེ་ནི། ། མཐར་བྱེད་ལ་སོགས་བཤད་པས་བསྲུང་བར་བྱ། ། རང་གི་སྙིང་པོས་མངོན་བཟླས་མཆོད་ཡོན་ནི། ། ཙནྡན་བཟང་སོགས་མེ་ཏོག་གིས་མཛེས་དབུལ། ། རང་ལས་བྱས་པ་ལྟ་བུར་དབང་བསྐུར་ཞིང་། ། ཆོ་ག་ཡིས་ནི་མངོན་པར་མཆོད་པར་བྱ། ། བད་ནང་རང་གི་ས་བོན་འདི་རྣམས་ཀྱིས། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དྲངས་ནས་ནི། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིས། ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཤེས་རབ་བ་སྤུ་རེ་རེ་ལས་བྱུང་བའི། ། འོད་ཟེར་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་ཚོགས། ། མ་ལུས་ནམ་མཁའི་གཏོས་ནི་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། དེ་ལ་བློ་དང་ལྡན་པས་རབ་ཏུ་སྤྲོ། ། འོད་ཀྱི་སྒོ་ལས་ངེས་པར་བྱུང་བ་ཡི། ། ཡན་ལག་དྲི་མེད་རྒྱན་ཀུན་གྱིས་ལེགས་བརྒྱན། ། མེ་ལོང་པི་ཝང་དྲི་དང་རོ་ཡི་སྣོད། ། གོས་དང་ཆོས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། མཚན་མས་རིམ་གྱིས་རྣམ་པར་སྒེག་བཅས་ཤིང་། ། རོལ་པའི་ལག་པ་དམ་པ་རྣམས་དང་ནི། ། འོད་ཀྱི་སྣང་བས་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་གྱི་དྲ་བས་ཁྱབ་པ་དང་། ། དངོས་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་སོ་སོར་ནི། ། ཡང་དག་རིག་ཅིང་འཇིག་རྟེན་བལྟ་མཁས་པ། ། རྟོག་པ་མ་ལུས་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་ཞིང་། ། མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ། །

Thus, having gazed upon the completely perfected maṇḍala with all things, one should meditate on the Sugatas, having drawn them in by the hook-like light rays of the essence mantra. Having visualized the wheel filled with the sublime bliss arising from the stainless samādhi, which is the nature of insight and method, one should then protect it with the explanations of Yamāntaka and the others. One should offer the arghya water, consecrated with one's own essence mantra and beautified with flowers such as fine sandalwood. Having conferred empowerment as if it were performed upon oneself, one should make offerings according to the ritual. Having drawn in all forms and so forth by means of these seed syllables within the lotus, one should meditate on them within circles of light, in the essence of the mind of perfect awakening. The wise should intensely radiate a vast collection of various light rays arising from each and every pore of insight, completely pervading the entire expanse of space. From the gateway of light, there emerge those who are perfectly adorned with all the stainless ornaments of the limbs. Gradually, they are graced with the symbols of the mirror, lute, vessel of fragrance, vessel of taste, clothing, the source of phenomena (dharmodaya), and so forth. Together with the supreme playful hands, they are pervaded by a web of offering clouds emanated through the appearance of light. Having individually and perfectly realized all things as being like illusions and so forth, they are skilled in viewing the world. Completely liberated from all conceptualization without exception, they have become the cause for generating supreme bliss.

གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་དང་ནི། ། དེ་བཞིན་ཕྱི་ཡི་དྲི་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་རྣམས་ནི་ལེགས་མཆོད་ཅིང་། ། དེ་ལྟར་ཐ་དད་རྟོགས་ལས་ངེས་གྲོལ་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སྒྲ་ཡི་ཡུལ་རྣམས་མ་ལུས་པ་རྣམས་ནི། ། བྲག་ཅའི་སྒྲ་འདྲར་ངེས་བརྟགས་དེ་རྗེས་ལ། ། རང་ཡིད་ལྷག་པའི་ལྷ་རུ་གནས་པ་ལ། ། ཆོས་རྣམས་བསྟོད་པའི་སྒྲ་ནི་བྱེད་པར་བསམ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁའ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་མཆོག་གི་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེར་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མེད་མཁའ། ། རང་བཞིན་དག་པ་གོས་པ་མེད། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། རྡོ་རྗེའི་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འབར་བའི་ཨོཾ་གྱི་བྱིན་རླབས་རླུང་དང་མེའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་རབ་སྦར་བདུད་རྩི་ལྔ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་བཟླས་དཔག་མེད་པའི། ། ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་ངོ་བོར་བསམས་ནས་ནི། ། ཧཱུྃ་དགོད་རྡོ་རྗེའི་ལྕེ་ནི་བཟང་པོ་དང་། །

With the goddesses of form and so forth, and likewise with all external odors and the like, one should properly worship the Lords of the Victors and thereby be definitively liberated from the conceptualization of diversity. OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Having ascertained that all objects of sound without exception are like the sound of an echo, one should then imagine that while one’s own mind abides as the meditational deity, the sounds of praising the dharmas are being uttered. Akṣobhyavajra, great wisdom, the vajra expanse, the great sky, the supreme of the three vajras, the three maṇḍalas—to the Vajra Melody, I prostrate. Vairocana, great purity, the vajra peace, the great joy, the supreme of the supreme, the natural luminosity—to the Teacher Vajra, I prostrate. Ratnarāja, the most profound, the vajra sky, the stainless space, naturally pure and unstained—to the Vajra Body, I prostrate. Vajra Immortal, the great king, the non-conceptual sky, the Vajra Holder, who has attained the perfection of passion—to the Vajra Speech, I prostrate. Amoghasiddhi, the perfect Buddha, who fulfills all intentions, arisen from the very nature of purity—to Vajrasattva, I prostrate. Through the blessing of the blazing OṂ, the five nectars are thoroughly ignited, abiding upon the maṇḍalas of wind and fire. Then, by reciting the three syllables, they should be made to enter within the Lord of Sages. Having contemplated them as the essence of the nectar of wisdom, one should place the HŪṂ and the excellent vajra tongue.

སྙིང་གའི་ཟླ་བའི་དབུས་སུ་མ་ལུས་པའི། ། རྒྱལ་བའི་འཁོར་ལོ་དེས་ནི་ཚིམ་པར་བྱ། ། སྙིང་པོའི་འོད་ཟེར་དཔག་མེད་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི། ། ཐུབ་པས་མི་ཤེས་ཀུན་དུ་ངེས་བསལ་ནས། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་རྫོགས་སངས་རྒྱས་བྱས་ཏེ། ། རང་གི་གསང་སྔགས་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བས། ། འཛིན་པ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་མཐོང་མི་ནུས། ། གཟུང་བ་རྣམས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ལ། ། གཞན་པའི་འབྲེལ་པ་ཡིས་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད། ། བདེ་སོགས་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི། ། བྱ་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་པར་མ་མཐོང་སྟེ། ། ཅིག་ཅར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན་གཟུགས་སོགས་བཞིན། ། འདི་དག་འཛིན་པ་པོར་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ། དཀར་པོ་ལ་སོགས་གང་ཞིག་མཐོང་བ་རྣམས། ། དེ་ཉིད་དུས་གཞན་དག་ཏུ་མཐོང་མི་འགྱུར། ། འདི་ཉིད་རྟག་ཏུ་གཅིག་ལ་གཅིག་འགལ་བ། ། ཡིན་ཕྱིར་བདེ་བ་ལ་སོགས་དག་དང་མཚུངས། ། ཐོག་མཐའ་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་སྣང་བས་ན། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གཅིག་མ་ཡིན། ། ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པས། ། དུ་མའི་གཟུགས་སུ་མིན་པའང་དེ་དང་འདྲ། ། རྡུལ་ཕྲན་ཆ་ཤས་མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་ནི། ། ཕྲ་རབ་དུ་མ་འདུས་པ་ཡིན་མིན་པས། ། ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་རང་བཞིན་ཏེ། ། བསགས་པ་འགའ་ཡང་འདིར་ནི་མེད་པར་འགྱུར། ། དེ་བས་འཛིན་པོ་ལ་སོགས་དང་བྲལ་བས། ། རང་རྒྱུད་གཟུགས་སོགས་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ། ། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དག་དང་མཚུངས་པ་ཡིན། ། བདག་དང་བདག་གི་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་གྱི་ནི། ། ངོ་བོ་བདག་གིས་དེར་ནི་འཁོར་བ་སྟེ། ། དག་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་མེད་པ་ཡི།

In the center of the moon at the heart, one should satisfy the entire wheel of Victors without exception. Through the emanations of the immeasurable light rays of the essence, the Sage completely dispels all ignorance. Having brought all wandering beings to perfect buddhahood, one should cause them to enter into one’s own secret mantra. Because it is devoid of the aspects of form and so forth, that grasper cannot be seen directly. The objects of apprehension also do not exist in the slightest, nor are they seen through any other relationship. As for the apprehension of pleasure and so forth, no such activity is observed at all; because they are known simultaneously, they are like form and the rest. These do not exist as a grasper. Whatever white and so forth are seen, they are not seen as such at other times. Because these are always mutually contradictory, they are similar to pleasure and the rest. Since distinctions such as beginning and end appear, these things such as form are not one. Since even atoms are not seen, they are likewise not a manifold form. Since even partless atoms are not a collection of many atoms, the nature of the earth maṇḍala and so forth—any such accumulation—would not exist here. Therefore, being devoid of a grasper and so forth, the imputed nature of form and so forth within one’s own continuum, all things animate and inanimate without exception, are like a city of gandharvas. The nature of the continuum of conceptualizations of "I" and "mine" is what constitutes cyclic existence; when that is absent, there is no pure perversion.

། ངོ་བོ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། འདིར་ནི་ཞི་དང་སྲིད་པའི་ངོ་བོ་དག། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དབྱེ་བ་འགའ་ཡང་མེད། ། གང་ཕྱིར་གཟུང་བ་ལ་སོགས་རྣམ་པ་དང་། ། བྲལ་བར་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་རྟག་ཏུ་གྲུབ། ། དེ་ནི་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཀུན་རྟོག་ལས། ། ཐམས་ཅད་ཅི་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། སེམས་ལས་གཞན་པ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ། ཡོད་པ་མ་ཡིན་དེ་ཕྱིར་དེ་བདག་ཉིད། ། གང་ཞིག་གཟུགས་ལ་སོ་སོར་ཞུགས་གྱུར་པ། ། དེ་ཡི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་གཟུགས། ། དེ་བས་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་མེད་པར་བརྟག། སྣང་བར་གྱུར་པའི་ཡུལ་རྣམས་གང་ཡིན་པ། ། གང་ཞིག་རྟོག་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་རྣམས། ། དེ་དེ་གཉིས་སུ་སྦྱོར་བ་དང་བྲལ་བས། ། དེས་ན་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཐམས་ཅད་མིན། ། དད་དང་བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་དྲན་དང་བསམ་གཏན་རྣམ་དག་པའང་། ། སྒོ་བཟང་སྲུང་བར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཤེས་རབ་རྣམ་དག་མ་ལུས་ཡུལ་དུ་སྣང་། ། མཚན་མ་མེད་པའི་དགའ་བ་རྣམ་དག་པ། ། མ་ལུས་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད། ། སེམས་ཅན་དོན་དང་བདག་དང་རྣམ་རྟོག་དང་། ། འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་། ། མེ་ལོང་སོགས་ཡིད་དྲི་མེད་ངོ་བོ་བས། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་རང་བཞིན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རྣམ་དག་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་འདི་ནི་རྣམ་པར་བཞུགས། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འཁྲུལ་པ་རྣམ་བྲལ་བས། ། དྲི་མེད་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་ངོ་བོར་གྲུབ། ། སེར་སྣ་ལ་སོགས་ལྡོག་པར་གྱུར་པ་ནི། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དཀར་པོའི་ཆོས་རང་བཞིན། ། རྣམ་རྟོག་མེད་པར་བདག་གཞན་དོན་འབྱུང་བའི། །

One should understand [reality] by its mere essence. Here, between the natures of peace and existence, there is no distinction whatsoever by way of the nature of phenomena (dharmatā). Because it is always established everywhere as being free from aspects such as the apprehended and so forth, it is the nature of appearance arising from conceptualization. Nothing whatsoever exists [independently]; that which is called "other than mind" does not exist, and therefore it is that very self-nature. Whatever has entered into the individual [perception of] form, its very self-nature is form itself. Therefore, one should analyze all things as being without distinction. Whatever objects have become manifest, and whatever have become the locus of conceptualization—since these two are free from being joined as dualities, there is no differentiation whatsoever. Faith, pure diligence, and likewise pure mindfulness and meditative concentration, are the very nature of guarding the excellent gates. Pure insight appears as the object of all without exception. Pure, signless joy is the very nature of the entire assembly of goddesses. The welfare of sentient beings, the self, conceptualization, and the purified engaging consciousnesses, through the stainless nature of the mirror-like [wisdom] and so forth, are the nature of all Buddhas. Through the application of the purity of suchness, this Lord of the Mandala dwells here. Because it is free from the delusions of form and so forth, it is established as the nature of the stainless aggregates and so forth. The reversal of stinginess and so forth is the nature of the white dharmas of the perfections. Without conceptualization, the welfare of self and others arises.

རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དེ་ཡང་གོ་རིམ་བཞིན། ། ཟབ་པ་དང་ནི་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡིས་ན། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་སེམས་ཡིན། ། དམ་པའི་དོན་དུ་ཅི་ཡང་གཞན་དག་ལས། ། དབྱེ་མེད་དབྱེ་བ་མེད་མིན་མི་འདོད་དེ། ། གཞན་དུ་འཛིན་པ་ལས་ནི་བཟློག་ཕྱིར་དང་། ། དེ་བཞིན་བྱེ་བྲག་ལ་སོགས་རྟོག་བྲལ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་བརྟགས་ནས་རང་སྙིང་དྲི་མེད་པ། ། ཟླ་བ་ལ་གནས་མཚན་མར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། གསང་སྔགས་དམ་པ་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་སུ་ནི། ། རང་ཡིད་འོད་དང་ལྡན་པར་ཡོངས་སུ་བསྒོམ། ། སེམས་དེའི་འོད་ཟེར་དྲི་མེད་པས་སད་པའི། ། སྐུ་གསུང་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ནི་མཆོག་གྱུར་པའི། ། སླར་ཡང་འདི་ཉིད་དུ་ནི་ངེས་བཞུགས་ཤིང་། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་འབབ་པར་བསམ་པར་བྱ། ། ནང་གི་ལུས་དང་དེ་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། དེ་ཡིས་ཀུན་དུ་མཐར་ནི་སྣང་བྱས་ནས། ། བ་སྤུ་རེ་རེའི་ཁོང་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། འོད་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་དུ་དགང་བར་བྱ། ། ཡང་ན་རང་གི་མཚན་མ་ཕྲ་མོ་ནི། ། འོད་ལྡན་སྣ་རྩེར་གནས་པར་ཐུབ་པ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་ནང་དུ་ཆུད་བྱས་སྙིང་རྗེ་ཡིས། ། ནང་གི་ཤེས་རབ་དམ་པ་ཉིན་མཚན་བསྒོམ། ། མཚན་མ་བརྟན་པོ་མཐོང་ན་སྤྲོ་བ་ནི། ། འོད་ཟེར་དེ་ཡིས་སྤྲུལ་པའི་ཐུབ་དབང་དང་། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡི་ཕྱག་མཚན་རྣམས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྤྲོ། ། ཡང་ན་བཟླས་ལ་རྩེ་གཅིག་སེམས་ཉིད་ནི། ། དངོས་ཀུན་བདག་ཉིད་རང་གི་སེམས་དབང་པོ། ། རང་གི་སྔགས་ནི་སྣ་ཚོགས་འོད་ལྡན་པར། ། བྱས་པས་བློ་དང་ལྡན་པས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་ཤིན་ཏུ་མ་བསྡམས་པར། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོ་གསལ་བར་བརྗོད་བྱ་ཞིང་། །

By way of its very cause, that mind is likewise, in due order, characterized by profundity and vastness; it is the nature of insight and method. In the ultimate sense, it is not asserted to be anything other than indivisible, nor is it not indivisible. This is for the sake of turning back the apprehension of otherness, and likewise, it is free from conceptualizations such as distinctions. Having analyzed in this way, one should meditate on the stainless moon residing within one's own heart as a sign. One should thoroughly meditate on the sublime mantra in the form of a bindu, possessing the light of one's own mind. Awakened by the stainless light rays of that mind, one should imagine the supreme body of the Vajra Speech and Body once again abiding firmly in this very place, with the nectar of wisdom flowing. Having caused the internal body and likewise everything else to be completely illuminated by that, one should fill all the various directions with light emerging from the interior of each and every pore. Alternatively, the sage should meditate day and night on the sublime internal insight with compassion, having placed the subtle sign of one's own [deity]—radiant and residing at the tip of the nose—within the wheel. When a stable sign is seen, the wise one should repeatedly emanate the Lords of Sages created by those light rays, as well as various hand implements. Alternatively, with a one-pointed mind focused on the recitation, the wise one should meditate by making one's own mind—the sovereign of all things—the variously radiant mantra. Without excessively restraining the vital winds and exertion, one should clearly recite the king of secret mantras.

སྐུ་སོགས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཡང་ན་ནི། ། ཅིག་ཅར་སྤྲོ་བ་དག་ནི་ལེགས་པར་བྱ། ། ནམ་མཁའི་གཏོས་དང་མཉམ་པ་སྐུ་སོགས་པའི། ། འོད་ཀྱི་སྐུ་ཡི་སྣང་བས་ཡང་དག་དགང་། ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་གྱི་བཀོད་པ་ཀུན་དུ་སྤྲོ། ། ཡོངས་སུ་སྦས་པའི་རིག་པ་མཆོག་རྣམས་ནི། ། བདེ་ཆེན་བབས་པས་གཞན་གྱི་དབང་ཐོབ་ནས། ། རྣམ་པར་སྒེག་པའི་ཐུབ་དབང་ཚོགས་རྣམས་ནི། ། མཐར་ནི་རང་གི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱ། ། རང་གི་སྙིང་པོའི་དེ་ཉིད་ངེས་རྟོགས་པའི། ། སྐྱོ་བས་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཞུམ་གྱུར་ན། ། རིག་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡང་དག་གླུར་བླངས་པས། ། རབ་ཏུ་བསྐུལ་ནས་ཡོངས་སུ་མཆོད་པར་བྱ། ། སེམས་བཟང་པོ་ཡི་ཆུ་རྒྱུན་སྲོག་དང་ནི། ། རྩོལ་བའི་འོད་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུས་དྲངས་ནས་ནི། ། ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སོགས་ལ། ། ངེས་པར་དབབ་པས་སྐྱོ་བ་བསལ་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་ཐང་ཅིག་ངལ་བསོ་བྱས་ནས་ནི། ། སྔར་བཤད་ཆོ་ག་ཡིས་ནི་དེ་ཉིད་ཤེས། ། གསང་སྔགས་དམ་པ་རྒྱུན་དུ་བཟླ་བ་ནི། ། སྔགས་པའང་ཀུན་དུ་ཆགས་པ་མེད་པར་བྱ། ། བསྟོད་དང་མཆོད་སོགས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དང་། ། སྔགས་པས་རབ་ཏུ་འབད་དེ་རྣམས་བྱ་ཞིང་། ། ཨོཾ་ལ་སོགས་པར་འཁོར་ལོ་བསྡུས་ནས་ནི། ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་བརྟག་པ་དག་ཏུ་བྱ། ། དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་མཐོང་བས་རྣམ་གྲོལ་བ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་རྣམས་ཀུན་དུ་དམིགས་ནས་ནི། ། སྙིང་རྗེས་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཕན་དོན་དུ། ། སྨོན་ལམ་རྣམས་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་བྱ། ། ལངས་ནས་དག་པའི་སེམས་དཔའ་རང་གི་ལྷའི། ། རྣམ་པའི་ང་རྒྱལ་ཡིད་ལ་བྱས་ནས་ནི། །

Alternatively, the emanation of the bodies and so forth should be performed either sequentially or simultaneously. One should perfectly fill the expanse of space with the appearance of light-bodies, such as the [deity] bodies. Then, as before, one should emanate everywhere the array of various offering clouds. Having attained mastery through the descent of great bliss, the supreme secret awarenesses, one should finally dissolve the hosts of the graceful Lords of Sages into one's own body. If, through the realization of the reality of one's own essence, the mind becomes weary and its activity falters, one should offer worship after being thoroughly exhorted by the songs of the assembly of awarenesses. Having drawn forth the stream of the excellent mind and the life-force with the hook of the light of effort, one should dispel weariness by definitively descending [the deities] into the vajra body and so forth according to the ritual. Having rested for a moment in that way, the mantra practitioner, knowing reality through the previously explained ritual, should also remain entirely free from attachment while continuously reciting the sublime mantra. The mantra practitioner should exert themselves in performing the praises, offerings, and the request to depart; then, having dissolved the wheel into Oṃ and so forth, one should perform the examination of the bodies and so forth. Thus, liberated by seeing reality, and having focused upon all realms of sentient beings, one should manifest aspiration prayers for the benefit of wandering beings out of compassion. Having arisen, one should maintain the pride of one's own deity in the form of a pure being.

ཀུན་དུ་སྣང་བར་གནས་པའི་ཡུལ་རྣམས་ནི། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དུ་ཡོངས་སུ་བསྒོམ། ། རང་རང་གི་ནི་ངོ་བོ་རྣམ་དག་པ། ། རིམ་བཞིན་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེར་གྱུར། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལྟ་བུར་ནི། ། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་མེད། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པ་སྤངས་པ་ཡིས། ། བྱ་བ་མ་ལུས་པ་ནི་རྫོགས་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་ཐུབ་པའི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པ། ། མཆོད་པ་འདི་ནི་ཀུན་དུ་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། བཟའ་ཟའི་ཚེ་ན་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་རང་གི་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། ཀུན་དུ་དམིགས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ངོ་བོ་ཉིད་གྱུར་འོད་དང་ལྡན་པར་བསམ། ། རང་གི་ཟས་ལ་དེ་ཉིད་གསུམ་བཟླས་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་དག་པ། ། དེ་ཡིས་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་དུ་ཚིམ་པ་ཉིད་དུ་བྱ། ། ཕྱི་ཡི་སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་གས་བསྒྲེ་བྱ་ཞིང་། ། ཡིད་ཀྱིའང་ཡིད་ཉིད་ཀྱིས་ནི་བྱ་བ་སྟེ། ། ཕུང་པོའི་བུད་ཤིང་རྣམ་པར་བསྲེག་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་འབར་བ་བླ་ན་མེད་པར་བཤད། ། དེ་ལྟར་མ་ལུས་པ་ཡི་འདོད་པ་ཡིས། ། བདག་ཉིད་དམ་ནི་གཞན་དག་རང་རང་གི། ། ལྷ་ཡི་གཟུགས་གྱུར་པ་ལ་ཡང་དག་མཆོད། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་བདེ་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས་གནང་། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འགྲོ་བའི་དོན་རྣམས་ནི། ། མ་ལུས་བདེ་གཤེགས་མཆོད་པར་ཡང་དག་བརྟག། ལུས་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་དེ་དང་དེ། ། རྟག་ཏུ་ལེགས་པར་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་བྱ། ། རྣམ་པ་དེ་འདྲའི་སེམས་ལྡན་ལུས་དང་ནི། ། ངག་ཡིད་ལས་རྣམས་ཅི་ཡང་རུང་བ་དག། ཕྱག་རྒྱ་དང་ནི་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པ་རུ། །

The objects that abide as universal appearances, Should be fully meditated upon as objects just as before. Their respective essences, completely pure, Gradually become the vajras of the body and so forth. Like the glorious Vajradhara, By the nature of reality, there is no mutual distinction. By abandoning distorted conceptualizations, One should complete all activities without exception. This offering to the entire circle of the Sage’s retinue Is the supreme offering in every respect. At the time of eating, upon the moon at the heart, One should visualize the Lord of the Mandala, by means of one’s own secret mantra, As the essence of the mind of enlightenment, Radiant and transformed into its very nature. Having recited the three syllables over one’s own food, Which is purified through the equality of all things, One should thereby satisfy all the deities, Such as the Vajra Body and the rest. This should be applied according to the ritual of the external fire offering, But it is also to be performed by the mind itself. The blazing of primordial wisdom, which completely burns The firewood of the aggregates, is explained as unsurpassed. Thus, with all desires without exception, Whether for oneself or for others, one should perfectly offer To those who have become the forms of the deities. This samaya has been granted by the Sugatas. All activities that benefit beings in a harmonious way Should be correctly regarded as offerings to the Sugatas. Each and every action of the body and so forth Should always be performed while remaining well-composed in meditative equipoise. Whatever actions of body, speech, and mind Are performed by one possessing such a state of mind, They take the form of mudras and mantras.

རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་དེ་གསུངས་སོ། ། གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་གཅིག་ལའང་སྣ་ཚོགས་པའི། ། ཀུན་དུ་རྟོག་པས་བསགས་པའི་རྣམ་པ་ལས། ། སྡུག་བསྔལ་བདེ་དང་གྲོལ་བ་སྐྱེད་བྱེད་པའི། ། ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མང་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་བས་ལུས་སོགས་དགེ་དང་མི་དགེ་བའི། ། རྣམ་པའི་ལས་རྣམས་སེམས་ཀྱི་དབང་ལས་གསུངས། ། དེ་ལྟར་རྙོག་པ་མ་ལུས་སྤངས་པ་ཡི། ། སེམས་ནི་ནག་པོའི་ལས་སུ་ག་ལ་འགྱུར། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ལ་སྙིང་གའི་ཟླ་བར་ནི། ། སྙིང་པོས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཇི་བཞིན་བསམ། ། དཔལ་ལྡན་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། འགྲོ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་དག་རྣམ་བསམས་ལ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་འདབ་མའི་དབུས་སུ་ནི། ། སྔར་གྱི་རིམ་པས་དབང་བསྐུར་ཀུན་དུ་བླང་། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡང་ཁྲུས་ཀྱི་ཆོ་ག་ལ། ། རིམ་འདི་ཁྱད་པར་དུ་ཡང་བསམ་པར་བྱ། ། ཐུན་མཚམས་སུ་ཡང་དེ་བཞིན་མཆོད་ལ་སོགས། ། སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ནས་ནི། ། སྙིང་གའི་ནང་དུ་འཁོར་ལོ་ཆུད་བྱས་ལ། ། སྙིང་རྗེ་དང་ནི་ཤེས་རབ་ལྡན་པར་ཉལ། ། ལྡང་བའི་དུས་སུ་དམ་ཚིག་ལྷ་མོ་ཡི། ། ཡང་དག་གླུ་ཡིས་དཔལ་ལྡན་བསྐུལ་བས་ནི། ། ལངས་ན་ཐུབ་པས་བཟླས་བརྗོད་ལ་སོགས་པ། ། ཆོ་ག་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱ་བ་ཡིན། ། དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའི་མཚན་མ་མཐོང་ནས་ནི། ། དེ་ཉིད་གསུམ་མཆོད་བྱས་ནས་རང་གི་སེམས། ། སྔར་བཤད་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ལ་གནས་ནས་ནི། ། འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། བགེགས་རྣམས་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་འཁོར་ལོ་ཡིས། ། དབང་བསྐུར་བྱས་ནས་འབད་པ་མེད་པར་འཇོམས། ། གང་ཞིག་དབུས་སུ་གནས་པར་གྱུར་པ་ཡིས། །

All the perfect Buddhas have taught this: because even for a single entity, from the various aspects accumulated through conceptualization, many distinctions of karma arise that produce suffering, happiness, and liberation. Therefore, it is taught that the virtuous and non-virtuous aspects of actions of the body and so forth are under the power of the mind. Thus, how could a mind that has abandoned all stains without exception ever become a black karma? For one whose samaya has degenerated, one should visualize a crossed vajra (viśvavajra) at the moon in the heart by means of the essence mantra. The glorious yogi of the Samayavajra should contemplate beings as naturally pure and receive all empowerments in the center of a multicolored lotus petal according to the previous sequence. This sequence should also be specifically contemplated for the ritual of external bathing. Likewise, during the intervals between sessions, after performing the preliminary recitations such as the offerings, one should place the wheel within the heart and sleep endowed with compassion and insight. At the time of rising, when the glorious one is exhorted by the perfect song of the samaya goddess, one should rise and perform the ritual of recitation and so forth as before. Having seen the signs of attaining siddhi, and having made offerings to the three suchnesses, one should abide in the previously explained maṇḍala within one's own mind and thoroughly accomplish the desired siddhi. By means of the Amṛtakuṇḍalī wheel, one destroys obstructors effortlessly once they have been empowered. Whoever comes to abide in the center...

འཁོར་ལོ་དེ་ཡང་དེ་ཡི་ཡིན་པར་འགྱུར། ། ཐ་མལ་རྣམ་རྟོག་རྒྱུན་ལས་གཞན་པ་ཡི། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གཞན་ཅིའང་ཡོད་མ་ཡིན། ། དེ་དང་རྣམ་པར་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་སེམས། ། འདི་ནི་མངོན་སུམ་དུ་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བ་ཡི་བདག་ཉིད་ཅན། ། གང་ཡིན་དེར་ནི་ཀུན་རྟོག་སྣང་མི་འགྱུར། ། རིག་པ་ལས་ནི་གཞན་དུ་གྱུར་པ་དག། ཡོད་པ་མིན་པར་སྔར་ནི་བསྒྲུབས་པས་ན། ། གང་ཞིག་གང་དང་མི་མཐུན་པ་དག་ཏུ། ། ལན་ཅིག་གྱུར་པའང་དེ་བགྲོད་རྒྱས་གྱུར་པ། ། མཐོང་བའི་བསླབ་པ་རྣམ་པར་འཕེལ་བ་ཡིས། ། རང་གི་མི་མཐུན་ཤིན་ཏུ་འགག་པར་བྱེད། ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་བདག་མེད་ལྡན་པས་ཀྱང་། ། ཐ་མལ་པ་ཡི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས། ། རྣམ་པར་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་གང་ཕྱིར་འདིར། ། ཡོད་ཀྱང་དེ་ནི་མི་མཐུན་འགྱུར་མ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་རྟོགས་ན་སྙིང་རྗེར་ལྡན་པ་དག། ཡེ་ཤེས་བསམ་ཡས་སྐད་ཅིག་གིས་སྒྲུབ་པ། ། དཔལ་ལྡན་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་རང་གི་ནི། ། ངོ་བོ་སུ་ཞིག་ངེས་པར་སྒོམ་མི་བྱེད། ། དྲི་མེད་བློ་ཡི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། མུན་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བྱེད་པ། ། རྣམ་པར་བསྟན་པས་མཛད་པ་འདིས་མཆོག་གི། ། བདག་འདྲའི་གོ་སྐབས་དག་ནི་ག་ལ་ཡོད། ། བླ་མ་དམ་པའི་གཞུང་ནི་ཅུང་ཟད་ཙམ། ། བཟུང་བ་གང་ཡིན་དེ་ཡང་དང་པོར་ནི། ། འཆིང་བ་ལྷོད་ཅེས་བྱ་བར་གྲགས་པས་ན། ། དེས་ན་འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་འབད་པ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་སྦྱར་ལས་ལེགས་བྱུང་བའི། ། དགེ་བ་དྲི་མེད་གང་དེས་འགྲོ་བའི་ཡིད། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་མགོན་དང་བཅས་པ་དེར། ། གཞོལ་བར་གྱུར་པས་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པར་ཤོག།

That wheel also becomes his own. Apart from the stream of ordinary conceptualization, there is no other suffering of existence whatsoever. This mind, which is diametrically opposed to that, is realized through direct perception. Within that which is profound and vast in nature, conceptual appearances do not arise. Since it was previously established that there is nothing other than awareness, whatever is incompatible with something else, even if it occurs but once, will be thoroughly overcome by the expansion of the training of vision. Because even generosity and the like, though possessed of selflessness, do not turn away from their ordinary nature, they are not incompatible with it even if they exist. If one realizes it in this way, who would not certainly meditate upon the very nature of the glorious Samantabhadra, which accomplishes inconceivable wisdom in a single instant? How could there be any opportunity for one like me to perform this supreme act of teaching, which dispels all darkness with the rays of the light of stainless intellect? Since even a small portion of the scriptures of the sublime guru, when first grasped, is renowned as "loosening the bonds," I have therefore exerted great effort in this. Through whatever stainless virtue has arisen from this composition, may the minds of beings always be absorbed in that which is the Buddha’s wisdom, together with its Protector. May they meditate upon it forever.

དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཞབས་ཀྱི་པདྨའི་ཟེའུ་འབྲུའི་རྡུལ་ལ་རེག་པ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་ཤྲདྡྷཱ་ཀར་ཝརྨ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

The Sādhana of the Glorious Guhyasamāja, titled Samantabhadra, composed by the great master Buddhajñānapāda, who touched the pollen of the lotus feet of the Bodhisattva Mañjughoṣa, is hereby complete. It was translated and finalized by the paṇḍita Śraddhākaravarman and the translator Rinchen Zangpo.