The Oral Tradition [of Mañjuśrī]

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། མུ་ཁ་ཨཱ་ག་མ། བོད་སྐད་དུ། ཞལ་གྱི་ལུང་། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་ལྡན་རལ་གྲི་ལས་བྱུང་གུར་གུམ་མདོག། ཞི་བའི་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་ནི་དྲུག་ལྡན་ཞིང་། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཁྱུད་ཆུ་སྐྱེས་ལ་བཞུགས་པའི། ། དཔལ་ལྡན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་རིམ་པའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི། ། སྒྲུབ་ཐབས་བདག་ཉིད་དྲན་ཕྱིར་བརྩམ་པར་བྱ། ། འཇམ་དབྱངས་བདེ་བར་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ནི། ། རྟོགས་པའི་ང་རྒྱལ་བདེ་བ་དང་བྲལ་བ། ། སྒྲ་ཡི་ཚོགས་ཀྱི་སྡེབ་སྦྱོར་བྲལ་དགོངས་པ། ། སྦས་རྣམས་སློབ་དཔོན་ཞབས་ཀྱིས་འགྲོ་དོན་དུ། ། གསལ་བར་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་བཤད་དོན་དུ། ། སྡེབ་སྦྱོར་ཡངས་ཤིང་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་ཞིང་། ། གང་ཡང་དོན་ཟབ་ཚད་མས་ཤིན་ཏུ་སྦས། ། བློ་དམན་རྣམས་ཀྱིས་དེ་རྟོགས་མི་འགྱུར་བའི། ། དཔལ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་ཞལ་བཤད་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི། ། མན་ངག་ཤིན་ཏུ་གསལ་བས་བཤད་པར་བྱ། ། འབད་པ་ཆེན་པོས་བླ་མ་མཉེས་བྱས་ཏེ། ། ཤིན་ཏུ་སྡུག་སོགས་ཁྱད་འཕགས་སྦྱིན་པ་དང་། ། གཞན་ཡང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་མཆོད་བྱས་ན། ། འདིར་ནི་འདོད་པའི་བཀའ་དྲིན་སྟེར་པར་འགྱུར། ། ཆུ་ཡི་དབང་དང་ཅོད་པན་མིང་དང་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཞེས་ནི་བཤད་པ་དང་། ། བུམ་པ་ཞེས་བྱ་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་དང་། ། ཤེས་རབ་ཞེས་བྱ་ལུང་བསྟན་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། ། དབུགས་དབྱུང་དེ་རྣམས་(ཆོག་,ཆོ་ག་)ཇི་ལྟ་བར། ། རྗེས་གནང་ཐོབ་ཅིང་བླ་མ་འཇམ་དབྱངས་དང་། ། སྔགས་པས་བསྲུང་བའི་ཐབས་དང་དམ་ཚིག་དང་། ། རྟག་ཏུ་སྡོམ་པ་ལ་གནས་མངོན་ལྡན་པ། །

In the language of India: Mukhāgama. In the language of Tibet: Zhal gyi lung (The Oral Instruction). Homage to the glorious Vajrasattva! Homage to the glorious Mañjughoṣa, who arises from a sword, is the color of saffron, possesses three peaceful faces and six arms, is embraced by Prajñā, and sits upon a lotus. Having paid homage to him, I shall compose a sādhana for the sake of my own recollection, based on the textual systems of the glorious Guhyasamāja stages. For the sake of Mañjughoṣa’s easy comprehension, I shall explain the instructions of the glorious Wisdom Face (Jñānamukha) Sādhana very clearly, so that those of inferior intellect who lack the pride of realization and are devoid of bliss, and who are free from the intention of poetic composition and the assembly of sounds, may understand. For the benefit of beings, the Master [Nāgārjuna] explained the hidden meanings clearly according to the literal sense. However, that which is profound in meaning and extremely hidden by valid cognition is not realized by those of low intelligence. Therefore, I shall explain it through the very clear pith instructions of the glorious Wisdom Face Sādhana. Having pleased the guru with great effort, and having offered excellent gifts such as even one's own beloved [possessions], and having made other supreme offerings, the guru will here bestow the desired grace. Having received the permissions (anujñā) according to the rituals of the water initiation, the crown, the name, the vajra and bell, the vase, the supreme secret, the wisdom, the prophecy, the conduct, and the encouragement; and having obtained the permission, the practitioner who possesses the methods of protection, the samaya, and who always abides in the vows, [should proceed].

ཡང་དག་ཐོབ་ཅིང་ས་ཕྱོགས་གཙང་མཉམ་པ། ། ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་ཆུ་ཡིས་ཆག་ཆག་བཏབ། ། དྲི་བཟང་ཉི་ཟླ་ཆུ་དང་སྨན་རྣམས་ཀྱིས། ། རབ་བྱུགས་མེ་ཏོག་ཆལ་བར་བཀྲམ་པ་དང་། ། གླ་རྩི་གུར་ཀུམ་ཙནྡན་གྱིས་མཛེས་པ། ། ཡང་ན་སེམས་ཀྱིས་འདིར་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། བདེ་བའི་སྟན་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས། ། སེམས་ཅན་ལ་བརྩེ་ཏིང་འཛིན་དང་པོར་བསྒོམ། ། ཇི་སྲིད་པ་འདི་སངས་རྒྱས་མ་ལུས་གྱུར། ། དེ་སྲིད་བདག་གིས་སྐྱིལ་ཀྲུང་གཞིག་མི་བྱ། ། མ་ལུས་འགྲོ་ཚོགས་སངས་རྒྱས་རྣམ་བྱ་ཞེས། ། དེ་ལྟར་སྨོན་ལམ་ཁྱད་འཕགས་གདབ་པར་བྱ། ། འགྲོ་བ་རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་ཐམས་ཅད་དང་། ། རང་ལུས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། རང་ལུས་ལྷ་ཡི་ངོ་བོ་འོད་གསལ་བ། ། རང་གི་སེམས་ཙམ་ལས་བྱུང་བལྟ་བར་བྱ། ། གང་ཡང་འདི་ལྟར་ཡི་གེ་ཨོཾ་དང་པོར། ། སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་གསང་སྔགས་རྒྱལ། ། མཐར་ཐུག་བརྗོད་ཅིང་འདིར་ཡང་དེ་འོག་ཏུ། ། རང་གི་སྙིང་གར་ཨ་ལས་ཟླ་བ་བསྒོམ། ། དེ་དཀྱིལ་འོད་ཟེར་ཚོགས་ནི་སེར་པོ་མཾ། ། ཁམས་གསུམ་མུན་པའི་ཚོགས་ནི་འཇོམས་བྱེད་པ། ། རྣམ་ཐར་རྣམ་གསུམ་གྱི་སྒོ་དག་པར་འགྱུར། ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཞེས་དང་པོར་རྣམ་པར་ཐར། ། གཞན་ནི་ཨ་ནི་མིཏྟ་ཞེས་སུ་བཤད། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཎི་དྷི་ཏཾ་སྒྲ་དེ་རྣམས། ། འདིར་བདག་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་ཞལ་གསུམ་འདོད། ། དེས་ནི་ལྷ་མིའི་དག་པ་ཐོབ་གྱུར་ནས། ། དེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཐོང་། ། སྣ་ཚོགས་གཞལ་ཡས་ཁང་བྱས་དབུས་གནས་པའི། ། བླ་མ་མགོན་པོ་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་མཆོད། །

Having obtained a perfectly pure and level location, delightful and sprinkled with water, well-anointed with fragrant perfumes, moon, sun, water, and medicinal substances, and strewn with a carpet of flowers, or beautified with musk, saffron, and sandalwood—or else, one should visualize it here with the mind. Seated upon a comfortable cushion in the vajra posture, one should first meditate on the samādhi of compassion for sentient beings. "Until all beings without exception have become buddhas, I shall not break this cross-legged posture." Thus one should make this sublime aspiration: "May the entire multitude of wandering beings be brought to buddhahood." One should meditate on all moving and non-moving beings, as well as one's own body, as emptiness. One's own body, the essence of the deity, luminous and arisen from one's own mind alone, should be viewed in this way. First, the king of secret mantras: "Oṃ svabhāva-śuddhāḥ sarva-dharmāḥ svabhāva-śuddho ’haṃ." Reciting this to the end, and immediately thereafter, one should meditate on a moon disk arising from the letter A at one's heart. In its center is a yellow syllable Māṃ, a mass of light rays that destroys the darkness of the three realms and purifies the doors of the three liberations. First is the liberation of "Oṃ śūnyatā," the next is explained as "animitta," and the sounds of "Oṃ apraṇihitaṃ" are here intended as the three faces of my own wisdom and so forth. Having thereby attained the purity of gods and humans, one then beholds all the Tathāgatas. Residing in the center of a constructed celestial palace, one should worship the Guru, the Protector, who dwells in the sky.

སྙིང་པོའི་ས་བོན་གྱིས་སྤྲོས་འོད་ཟེར་(ཚེགས,ཚོགས)། ། ལས་བྱུང་གཟུགས་སོགས་དགུ་པོའི་བདག་ཉིད་དང་། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་ཕྱི་རོལ་རང་གི་མགོན། ། འཇིག་རྟེན་འདས་དང་འཇིག་རྟེན་གྱིས་མཆོད་བསམ། ། རྫོགས་སངས་འཁོར་ལོའི་སྤྱན་སྔར་ས་ལ་ནི། ། པུས་བཙུགས་དམན་པའི་སེམས་གྱིས་ཐལ་སྦྱར་བྱས། ། དཀྱིལ་འཁོར་མགོན་པོ་མཆོད་པས་རབ་མཆོད་ཅིང་། ། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་བརྗོད་པར་བྱ། ། བདག་གི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་། ། ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་རྨོངས་པ་ཡིས། ། སྲིད་པ་ཉམ་ང་རྣམས་སུ་སྡིག་བགྱིས་པ། ། དེས་ན་སྡིག་དེ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བཤགས། ། སྡིག་པ་བཤགས་པའོ། ། སྔོན་ཆད་བྱས་པའི་སྡིག་པ་བཤགས་ནས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་དེ་ལ་འཇུག་པར་མི་བགྱིད་ཅིང་། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ་གནས་གྱུར་གྱི་བར། ། རྟག་ཏུ་བདག་གི་བསོད་ནམས་བློ་ལྡན་ཤོག། སྡོམ་པའོ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་མགོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག། འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་དགེ་བ་གང་བགྱིས་པ། ། དེ་ལའང་བདག་ནི་བྱང་ཆུབ་འབྲས་ཐོབ་པར། ། མ་ལུས་པ་ལ་བདག་ནི་རྗེས་ཡི་རང་། ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའོ། ། ལེགས་པར་གསུངས་ཆུས་བྲན་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི། ། མྱུག་ནི་བདག་གིས་རིམ་ཐོབ་འཕེལ་བ་ཡིས། ། འཁོར་བའི་གདུང་བས་བཅོམ་པའི་འགྲོ་རྣམས་ལ། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཤིང་མཆོག་འབྲས་བཅས་འགྱུར། ། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའོ། ། རྫོགས་སངས་རིན་ཆེན་རང་གི་སེམས་གནས་དང་། ། རྟོག་པའི་དྲ་བ་རབ་ཏུ་རྣམ་བྲལ་ཆོས། ། ས་དབང་ཚོགས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་དབང་དགེ་འདུན། ། རབ་ཏུ་དད་པས་རྟག་ཏུ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི་བའོ། །

From the seed-syllable of the essence, light rays radiate forth, Arising as the nature of the nine [offerings], form and so on, As well as the outer offerings of flowers and the like, And one’s own protector, both supramundane and mundane; thus one should imagine. Before the maṇḍala of the Perfect Buddhas, Kneeling upon the ground with a humble mind and palms joined, One should thoroughly worship the Lord of the Maṇḍala with offerings And recite the confession of misdeeds and so forth: "Whatever misdeeds I have committed With my body, speech, and mind, Through attachment, aversion, and delusion, In the perils of cyclic existence— I now confess all those misdeeds." This is the confession of misdeeds. "Having confessed the misdeeds committed in the past, I shall never again engage in them. Until I reach the heart of enlightenment, May I always possess a mind of merit." This is the vow of restraint. "Whatever virtue has been performed By the Perfect Buddhas, the Protectors, the supreme Bodhisattvas, And other noble beings— I rejoice in it all without exception, So that I may attain the fruit of enlightenment." This is the rejoicing. "Through the gradual growth of the sprouts of merit Watered by the nectar of the well-spoken [Dharma], May the supreme tree of perfect enlightenment, Along with its fruit, arise for all beings Who are tormented by the heat of saṃsāra." This is the dedication. "In the precious Perfect Buddha, my own abiding mind, In the Dharma, utterly free from the web of conceptualization, In the Saṅgha of the lords of the stages, the assemblies, And the disciplined ones— With supreme faith, I always go for refuge." This is the going for refuge to the Three Jewels.

སྡུག་བསྔལ་ཚོགས་ཀྱིས་བསྲེགས་པའི་སེམས་ཅན་ཀུན། ། སྙིང་རྗེ་ལྡན་ལས་བྱུང་ཀུན་གཏོང་བ་ནི། ། དམ་ཆོས་ཆུ་ཆར་རབ་བསྲེགས་འཇོམས་པ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་ཅེས་རང་སེམས་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་བྱ་བས་སྐབས་བྱས་ཏེ། ། འདས་པའི་རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ལམ། ། གཤེགས་དང་གཤེགས་འགྱུར་འཇིག་རྟེན་འདས་པ་ཡི། ། དཔལ་འབྲས་ལམ་མཆོག་དེ་ལ་བརྟེན་པར་བགྱི། ། ལམ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། རྒྱལ་དང་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེས་དེ་རྣམས་ལ། ། ཀུན་ནས་ཀུན་དུ་བདག་ཉིད་བདག་གིས་དབུལ། ། སེམས་དཔའ་མཆོག་གིས་བདག་ཉིད་ཡོངས་གཟུང་བས། ། དད་པས་ཁྱོད་ལ་འབངས་སུ་མཆི་བར་བགྱི། ། བདག་ཉིད་དབུལ་བའོ། ། གློ་བུར་ཉོན་མོངས་ཚོགས་ཆེན་གྱིས་གདུངས་པ། ། བསྐྱོད་པའི་སྐྱེ་བོ་མཐའ་མེད་དགྲོལ་བའི་ཕྱིར། ། ཆོས་ཀྱི་བདུད་རྩི་སྔགས་རྣམས་བཤད་པ་རུ། ། སྨན་མཆོག་མགོན་པོ་ལ་ནི་བདག་བསྐུལ་ལོ། ། བསྐུལ་བའོ། ། མཆོག་ཏུ་མི་དགེ་བསམ་པས་རབ་བཅོམ་པའི། ། བདུད་ཀྱི་སྐྱེ་རྒ་ན་དང་འཆི་བ་ལས། ། མྱ་ངན་འདས་བཞེད་གྱུར་པ་སྤངས་ནས་སུ། ། མགོན་མཆོག་བཞུགས་པར་བདག་ནི་གསོལ་བ་འདེབས། ། གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། ཚིགས་བཅད་རྫོགས་བྱས་ལེགས་ཞེས་བརྗོད་ནས་ནི། ། ཐུབ་དབང་ཚོགས་རྣམས་དེ་ནས་མི་སྣང་གྱུར། ། ཧཱུྃ་བསྒོམས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། ནམ་མཁའ་ཨ་ཛ་ན་རིའི་མདོག་ལྡན་པ། ། དེ་བྱུང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཉི་དཀྱིལ་གནས། ། དེ་ལས་གཙོ་བོའི་ས་བོན་འོད་ལྡན་པ། ། དེ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་སྤྲིན་ཚོགས་ཀྱིས། །

All sentient beings, scorched by the mass of suffering, Through the total renunciation arising from compassion, Which extinguishes and destroys the intense heat with the rain of the sublime Dharma, I shall achieve Buddhahood—thus should one generate the mind of awakening. This is the generation of the mind of enlightenment. Having made an occasion through the practice of generosity and so forth, I shall rely upon that supreme path, the fruit of glory, Which is the path of all the Sons of the Victors of the past, And those who have gone or will go, transcending the world. This is relying upon the path. To the Victors and those born from my own self, I offer myself completely and in every way. Since the Supreme Beings have fully accepted me, With faith, I shall become your servant. This is the offering of oneself. In order to liberate the infinite beings Who are tormented by the great mass of adventitious afflictions, I exhort the Protector, the supreme physician, To explain the mantras of the nectar of Dharma. This is the exhortation. Having abandoned the desire for nirvāṇa From the birth, aging, sickness, and death of Māra, Which are utterly destroyed by supremely non-virtuous thoughts, I pray that the Supreme Protector remain. This is the supplication. Having completed the verses and uttered "Excellent," The hosts of the Lords of Sages then became invisible. Having meditated on HŪṂ, in the center of a sun maṇḍala, Is the sky-colored A-ja-na-ri. From that arises a crossed vajra resting upon a sun maṇḍala. From that, the radiant seed-syllable of the Principal, From which, through a mass of clouds of crossed vajras, [emanate].

ཕྱོགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཆར་གྱིས་ཡོངས་སུ་གང་། ། དེ་ལས་ཕྱོགས་བརྒྱད་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཆར། ། རང་འབབ་དེ་ཡིས་དྲ་བར་སྤྲུལ་པར་དམིགས། ། དེས་ནི་ས་བདུན་འོག་ལ་སོགས་འཕེལ་ནས། ། སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་བར་དུ་མདའ་རྣམས་སོ། ། སྟེང་གི་ས་བོན་གྱུར་པས་སྐད་ཅིག་ལ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཡི་ནི་བླ་རེ་བྱུང་། ། འོད་ཟེར་དེ་ཚོགས་མདའ་དང་འདྲ་བ་ཡིས། ། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་ཀུན་དུ་གདུགས་སུ་གྱུར། ། ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་ནི་འོག་ཏུ་བསམ། ། གཞུར་བྱས་འོད་སྔོན་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་ནི་མཚན། ། བྷཻ་རམ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དུམ་བུ་མིན། ། འགྲོ་བའི་སྙིང་པོ་འཛིན་འགྱུར་གཞག་པར་བྱ། ། དབུས་སུ་གྲུ་གསུམ་འབར་བ་རབ་འབར་བ། ། རཾ་གྱི་ས་བོན་ལས་བྱུང་ཕྱོགས་གཞུ་འདྲེན། ། མཐོང་ནས་དེ་ཡི་དབུས་སུ་མཚམས་བཅིང་བྱ། ། བཾ་དཀར་ལས་བྱུང་བ་ཡི་བུམ་མཚན་ཆུ། ། དེ་དབུས་ལཾ་ལས་བྱུང་བའི་མདོག་སེར་པོ། ། ར་བའི་དོན་དུ་གྲུ་བཞི་དབང་གིའོ། ། ཧཱུྃ་གིས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བྱས་ས་ཕྱོགས། ། དེ་དབུས་ར་བར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་བྱ། ། འདི་ནི་ཞིང་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། བྷྲཱུཾ་སེར་ལས་བྱུང་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་པའི། ། རྩེ་མོའི་འོད་ཟེར་ཕྱོགས་བཅུར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། རྩིབས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་ལྟེ་བའི་ཕྱོགས། ། པཾ་བྱུང་པདྨའི་སྟེང་དུ་རཾ་སྐྱེས་ཉི། ། ལེགས་གསུངས་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེད་བྱེད་ཡུམ། ། བྷྲཱུཾ་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ནི་གང་ཡིན་ཉིད། ། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་བཅུ་གཅིག་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར། ། ཉི་མ་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་ཧཱུྃ་དགོད་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་བཅུ་གཅིག་བཅས་འདིར་འཁོར་ལོ་ལ། །

All directions are completely filled with rain. From that, a rain of vajra-nature falls in the eight directions. Visualize that as it falls naturally, it emanates a lattice. By that, the seven underworlds and so forth expand, and arrows reach as far as the peak of existence. Through the seed-syllable above, in an instant, a canopy of crossed vajras (viśvavajra) appears. By the mass of light rays resembling arrows, the entire sky becomes a pervasive parasol. Visualize a wind arising from yaṃ below, shaped like a bow and marked by a blue light-banner. One should place the indivisible bhairambava, which holds the essence of beings. In the center is a blazing, intensely radiant triangle, drawn like a bow from the seed-syllable raṃ. Having seen that, one should bind the boundary in its center. Water marked by a vase arises from white vaṃ. In its center, yellow in color, arises from laṃ; for the sake of the enclosure, it is square and powerful. With hūṃ, the ground is made of crossed vajras; in the center of that enclosure, the yogi should act. This is the complete purification of the fields. From yellow bhrūṃ arises a ten-spoked wheel; its tip-light rays should be radiated into the ten directions. In the center of all the spokes, upon a lotus arising from paṃ, is a sun born from raṃ. She is the Mother who gives birth to the Victors of the well-spoken [teachings]. Whatever wisdoms arise from bhrūṃ, for the sake of the eleven [perfections] such as the overcoming of suffering, one should place hūṃ upon the sun and the sun. Here, upon the wheel, are the eleven wisdoms.

ཉི་མ་ལ་གནས་ཧཱུྃ་བྱུང་རྡོ་རྗེ་སྔོ། ། ལྟེ་བའི་པདྨ་ཉིད་བྱུང་རྡོ་རྗེ་ལས། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་སྐུ་རུ་གྱུར། ། ཡན་ལག་ཀུན་ནི་དབུ་མའི་ཞལ་དང་འདྲ། ། གཡས་པ་དཀར་ཞིང་གཡོན་པའི་ཞལ་ཡང་དམར། ། ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པའི་ཕྱག་དྲུག་འཇིགས་པའི་སྤྱན། ། འཇིགས་པའི་བསྐལ་པའི་སྤྲིན་འདྲ་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ། རིག་མ་ཀུན་དུ་བཟང་མོས་ཡང་དག་འཁྱུད། ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་སྡོམ། ། གཡས་གཉིས་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་འཛིན་པ་དང་། ། ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་ལག་པ་གཡོན་གཉིས་འཛིན། ། གཡས་པས་ཨུ་མའི་ནུ་མའི་དཀྱིལ་མནན་ཅིང་། ། གཡོན་པས་བདེ་འབྱུང་དྲེགས་པའི་མགོ་བོ་གནོན། ། དེ་བཞིན་ཞབས་ཀྱི་གཡས་བརྐྱང་བཟློག་པ་ཡིས། ། གནས་པའི་མགོན་པོ་སྐུ་ནི་རབ་ཏུ་སྒེག། རྩིབས་རེ་རེ་ལ་ཉི་མ་བཅུ་གནས་པའི། ། ཧཱུྃ་བྱུང་མཚན་མ་འཛིན་པ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། བསྡུས་ནས་ཐོ་བ་དབྱུག་པ་པདྨ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་དེ་རྣམས་དབང་སོགས་ཕྱོགས་གནས་བསྐྱེད། ། བསྐོར་ཕྱོགས་སུ་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་དབྱུག་པ་མདུང་། ། རྡོ་རྗེ་མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་སུ་བསྐྱེད། ། འཁོར་ལོ་དགྲ་སྟ་གཉིས་ནི་སྟེང་འོག་ཏུ། ། སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ་ཁྲོ་བོའི་ཞལ་ལྗང་དགོད། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་དང་། ། རྟ་གདོང་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་རྣམ་པར་འཇོམས། ། ཊཀྐི་དབྱིག་སྔོན་དང་ནི་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། ཁྲོ་བོ་མི་གཡོ་གཙུག་ཏོར་གནོད་མཛེས་རྒྱལ། ། གཉིས་ནི་དཀར་པོ་རྟ་གདོང་དམར་པོ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་སེར་པོ། ། བདུན་པོ་གཞན་དག་ཀྱང་ནི་ཤིན་ཏུ་སྔོ། །

Abiding upon the sun, a blue vajra arises from the syllable HŪṂ. From the lotus at the navel, a vajra emerges, and from that, the glorious Vajra-Hūṃkāra arises in bodily form. All his limbs are like the central face; the right face is white and the left face is red. With six extremely terrifying arms and terrifying eyes, he roars with a sound like the terrifying clouds of the kalpa. He is perfectly embraced by the consort Samantabhadrī, who restrains all his limbs with her two arms. His two right hands hold a vajra and a sword, while his two left hands hold a noose and a hook. With his right [leg], he presses upon the center of Umā’s breasts, and with his left, he tramples the head of the arrogant Śaṅkara. Likewise, with his right leg extended and the left drawn back, the Lord stands in a posture of great grace. Upon each of the spokes, ten suns abide; from them, one should emanate the signs arising from HŪṂ. Having gathered them back, one generates the hammer, club, lotus, and vajra in the directions of Indra and the others. In the clockwise direction, one generates the hook, club, and trident; in the intermediate directions of Vajra-Agni and the others, one generates the remaining implements. The wheel and axe are generated above and below, and the green faces of the wrathful deities are arranged. Yamāntaka, Aparājita, Hayagrīva, and Vighnāntaka utterly destroy the hosts of obstructors. Ṭakkirāja, Nīladaṇḍa, Mahābala, Acala, Uṣṇīṣa, and the King Sumbharāja—of these, two are white and Hayagrīva is red; likewise, Uṣṇīṣacakravartin is yellow, and the other seven are also deep blue.

ཀུན་ཀྱང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་གནས་རབ་ཏུ་གྲགས། ། གཡས་པའི་པུས་མོའི་ཚིགས་ནི་ཤིན་ཏུ་བསྐུམས། ། གཡོན་པའི་བརླ་དང་རྗེ་ངར་གཉིས་རབ་བརྐྱང་། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཉི་མའི་སྟེང་དུ་གནས། ། ཕྱོགས་དབང་ལུས་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མནན། ། བཻ་ཏ་ཛི་ཏཱི་ཁྲོ་གཉེར་རལ་པ་གཅིག། གྷ་ན་སྐུལ་བྱེད་སེར་བཟང་མཆོག་ཆེན་པོ། ། མུངྒ་ཞགས་པ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་སོགས། ། དེ་རྣམས་བཅུ་པོ་མཉམ་དུ་ལྷ་མོ་བསྟེན། ། འཁོར་ལོའི་གཙོ་དང་གཙུག་ཏོར་གནོད་མཛེས་དང་། ། དེ་བཞིན་མི་གཡོ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ལྔ། ། སྨ་ར་མེད་ཅིང་དེ་རྣམས་ཅོད་པན་ལྡན། ། ཡན་ལག་རིན་ཆེན་རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན། ། ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་འོད་སྔོན་གྱེན་དུ་འབྱུང་། ། ཁྲོ་དང་བཅས་པར་བཞད་པའི་ཞལ་གསུམ་ནི། ། མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་ཤིང་སྤྱན་རྣམས་དམར། ། ཤིན་ཏུ་མིག་ཟླུམ་མི་གཡོ་བ་ལ་སོགས། ། ཡངས་ལྟ་བརྡ་བསྟན་ཆོས་ཀུན་འཇིགས་མེད་པའོ། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ། ། དབྱིག་སྔོན་དང་ནི་དེ་བཞིན་རྟ་མགྲིན་དང་། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་བགེགས་མཐར་བྱེད་བཅས་པའི། ། དྲུག་པོ་མིག་སེར་གཞན་ཡང་ཤིན་ཏུ་དྲག། དྲག་པོར་བལྟ་བས་སྡང་བ་ཐམས་ཅད་འདུལ། ། གསུས་པ་འཕྱང་ཞིང་ཐུང་ལ་མིག་ཀྱང་ཟླུམ། ། ཤིན་ཏུ་ལྕེ་བསྐྱོད་ཁྲོ་གཉེར་འཇིགས་ལ་དྲག། སྨིན་མ་གཡོ་ཞིང་སྤྱན་བགྲད་ཞལ་མཆེ་གཙིགས། ། ཁྲོས་པས་རྣམ་འཇིགས་ཧ་ཧ་ཞེས་བཞད་པ། ། སྨིན་མ་སྨ་ར་སེར་ཞིང་སྐྲ་སེར་སྐྱ། ། ཅོད་པན་མེད་ཅིང་རུས་པ་སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན། ། རྐེད་པའི་ཕྱོགས་སུ་སྟག་གི་པགས་པ་མནབས། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་འགྲོ་བ་ཟ་མཐུར་ལྡན། །

All are renowned as abiding in the center of a sun disk. The right knee joint is drawn in very tightly, while the left thigh and calf are fully extended. They abide upon a variegated lotus and a sun disk, treading upon the directional lords in their respective forms. Vaitāḍī, Bhṛkuṭī, Ekajaṭī, Ghanā, Cundā, Pītaśreṣṭhī, Mahāśvetā, Muṅgā, Pāśī, and Yamāntaka—these ten together attend the goddess. The Lord of the Wheel, Uṣṇīṣa, Sumbharāja, Acala, and Takkirāja—these five are beardless and wear crowns. Their limbs are adorned with all the precious ornaments, and a most beautiful blue light radiates upward. Their three faces are wrathful and laughing, with fangs slightly bared and eyes red. With very round eyes, Acala and the others gaze wide, signaling the fearlessness of all phenomena. Yamāntaka, Aparājita, Nīladaṇḍa, Hayagrīva, Mahābala, and Vighnāntaka—these six are yellow-eyed and also extremely fierce. With their fierce gaze, they subdue all who are hostile. Their bellies hang down, they are short, and their eyes are round. Their tongues flicker violently, and they are terrifying with wrathful frowns. Their eyebrows move, their eyes are wide, and their mouths have bared fangs. Terrifying in their anger, they laugh "Ha Ha!" Their eyebrows and beards are yellow, and their hair is pale yellow. They lack crowns and are adorned with bones and snakes. Around their waists, they wear tiger skins. In an instant, they possess the power to devour all beings.

དྲག་པོ་འདི་རྣམས་མགོན་པོའི་ཅོད་པན་ནི། ། རིགས་ལྡན་དང་ནི་མཐའ་ཡས་མདོག་གནག་གྱུར། ། འཇོག་པོ་ཞེས་ཀླུ་གསེར་གྱི་མདོག་འདྲ་བ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་རྣ་ཆ་དག་ཏུ་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་པདྨ་ཞེས་གསེར་བཙོ་མའི་མདོག། འདི་རྣམས་ཀྱིས་མཛེས་མགུལ་པའི་དོ་ཤལ་གྱུར། ། སྟོབས་རྒྱུ་པདྨའི་རྩ་བ་འདྲ་དཀར་བ། ། ཐུགས་རྗེ་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས། ། པདྨ་དམར་བ་འདྲ་བའི་ནོར་རྒྱས་བུ། ། འོག་པག་དག་གི་རྒྱུ་རུ་བཅིང་བྱས་ཏེ། ། དུང་དང་པདྨ་དམར་དང་དཀར་བ་གཉིས། ། པད་འདྲ་པདྨའི་རྐང་གདུབ་གཉིས་སུ་བྱས། ། གཡས་ཕྱོགས་སུ་ནི་འཁོར་ལོ་མྱུར་བར་འཁོར། ། ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་ནི་མི་འགུལ་ལྟ། ། རྩིབས་རྣོན་པོ་ཡིས་ཡོངས་བཅད་དུམ་བུ་ཡི། ། ཉོན་མོངས་ས་ཕྱོགས་བདུད་རྣམས་སླར་མི་སྐྱེ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་འདི་རུ་སུན་འབྱིན་འགྱུར། ། དེ་ལ་གཙོ་བོ་གནོད་མཛེས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས། ། ད་ནི་རྣམ་པར་བཟློག་ནས་ཕྱིར་ཕྱོགས་སུ། ། ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་ནི་བསྐྱོད་པར་བྱས། ། ཨོཾ་ཨཱཿཨུཥྞཱི་ཥ་བཛྲ་ཙཀྲ་བརྟི་སརྦ་ལོ་ཀ་ཀི་ལོ་ཀོཏྟ་ར་ཡནྟྲ། མནྟྲ་མཱུ་ལ་པྲ་ཡོ་གཱ་དཱི་ནཱི་མ་མ་ཀྲྀ་ཏེ་ཡེ་ན་ཀེ་ན་ཙི་ཏ་ཀྲྀཏྟཱནྟ་ནི། བྷིནྡ་བྷིནྡ། ཙྪིནྡ་ཙྪིནྡ། མུ་རུ་མུ་རུ། ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། ཀཾ་པ་ཡ་ཀཾ་པ་ཡ། བིདྷྭནྶ་ཡ་བིདྷྭནྶ་ཡ། ཤ་ཏ་ས་ཧ་སྲ། བི་ཙཱུརྞཱ་ཡ་བི་ཙཱུརྞཱ་ཡ། ཨུཥྞཱི་ཥ་བི་ཛ་ཡ་ཙཀྲ་བརྟི། བྷཱུཾ་ཧཱུྃ། དེ་ནས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བསྒོམ་པ་ཡིས། ། དགོངས་ཀ་ལན་གསུམ་སྔགས་འདི་བཟླས་པར་བྱ། ། སྡང་བར་སེམས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡི་ནི། །

These fierce ones are the crown ornaments of the Protector; the Kulika and Ananta are black in color. The nāga named Takṣaka, resembling the color of gold, likewise becomes the earrings. Similarly, the one named Padma, with the color of refined gold, becomes the beautiful necklace adorning the neck. The white Krkī, resembling the root of a lotus, is the sacred thread worn by those endowed with compassion. The Vāsuki, resembling a red lotus, is bound as the material for the lower garment. The conch, the red lotus, and the two white ones, resembling lotuses, are made into the two lotus anklets. To the right, the wheel turns swiftly; the hosts of wrathful deities gaze immovably. By the sharp spokes, the fragments of the regions of afflictions and the māras are completely severed, so that they do not arise again. Those who would here disparage the Three Jewels are now turned back and driven away by the mantra of the Lord Sumbharāja. The hosts of wrathful deities are set in motion: OṂ ĀḤ UṢṆĪṢA VAJRA CAKRAVARTI SARVA LOKA KILOKOTTARA YANTRA MANTRA MŪLA PRAYOGĀDĪNĪ MAMA KṚTE YENA KEṆA CIT KṚTĀNTĀNI BHINDA BHINDA, CHINDA CHINDA, MURU MURU, KURU KURU, HANA HANA, DAHA DAHA, PACA PACA, KAMPAYA KAMPAYA, VIDHVAṂSAYA VIDHVAṂSAYA, ŚATASAHASRA VICŪRṆAYA VICŪRṆAYA, UṢṆĪṢA VIJAYA CAKRAVARTI BHŪṂ HŪṂ. Then, by means of the meditation as previously explained, one should recite this mantra three times at dusk. For those who harbor thoughts of malice—

དེ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་འགྱུར་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ལ་སོགས་རང་སྤྲུལ་པ། ། ཕྱོགས་བཅུར་གནས་པའི་དྲག་པོ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་ཡོངས་ཁྱབ་པས། ། བགེགས་དབང་རྣམས་ཀྱི་མགུལ་ནས་ཐག་པས་བཅིངས། ། ཨོཾ་སུཾ་བྷའི་སྔགས་ནི་ཞལ་བཞི་པས། ། ཕྱོགས་བཞི་དག་ཏུ་བརྗོད་ནས་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཡོངས་སུ་བསྲུངས་ནས་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་སྤྲུལ་པས། ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་དང་བཅས་པའི་སྡང་མིག་གིས། ། གཙོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་དབྱུག་སོགས་ཀྱིས། ། རང་གི་ལུས་ཀུན་རབ་ཏུ་བརྡུང་བར་གྱུར། ། མདུན་དུ་ཞགས་པས་དྲངས་ཤིང་བསྡམས་ནས་ནི། ། སྣ་ཚོགས་ས་ལ་གདོང་ཡང་སྦྱར་བར་བྱས། ། དེ་ནས་འོད་འབར་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་ཡིས། ། དེ་སྟེང་རང་གཟུགས་ཇི་ལྟ་བཞིན་དུ་སྤྲུལ། ། བསྡུས་ནས་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོའི་བཀའ་ཐོབ་ནས། ། ཁྲོ་དང་བཅས་པའི་གནོད་མཛེས་ལུས་ཀྱིས་ནི། ། ལག་པ་གཡོན་པ་ཀུན་དུ་འོད་ལྡན་པས། ། སྙིང་རྗེ་མེད་པར་ཁུ་ཚུར་གྱིས་བསྡམས་ཏེ། ། བགེགས་ཚོགས་དེ་རྣམས་མགོན་པོས་བསྡུས་ནས་ནི། ། ཕུར་བུ་གདབ། ཨོཾ་གྷ་གྷ་གྷ་ཏ་གེ་ན་དང་། ཨོཾ་བཛྲ་ལ་སོགས་བཟླས་པའི་ཐོ་བ་ཡི། ། ནམ་མཁའ་བསྡམས་ཤིང་ཁྲོ་དྲག་ལྟ་སྟངས་ཀྱིས། ། ལག་པ་གཡས་པས་ཤིན་ཏུ་བརྡུང་བར་བྱ། ། ཡོངས་སུ་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་རྫོགས་སོ། ། ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ས་བོན་དཀར་དམར་གནག། མགོ་དང་ཞབས་སུ་ཧོ་སེར་གཉིས་དཀྱིལ་བཅུག། ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ནས་ནོར་བུ་བཞིན་ལྷུང་སྟེ། ། ཁ་ཡི་ནང་ནས་ནང་དུ་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། དེ་ནས་སྙིང་རྗེ་ལྡན་པས་གཟུགས་བརྟག་པ། ། དངོས་པོ་སྨིག་རྒྱུ་དབང་པོའི་གཞུ་རང་བཞིན། །

By that very means, accomplishment will be attained; of this there is no doubt. One should emanate the fierce deities, such as Yamāntaka and others, who are one's own emanations, abiding in the ten directions. As they completely pervade all directions, they bind the throats of the lords of obstructors with ropes. Having recited the four-faced oṃ suṃbha mantra in the four directions, one should provide protection. Having fully protected [the area], the host of wrathful deities is emanated; with extremely wrathful, glaring eyes, they beat one's entire body with the Lord's vajra, mallet, club, and so forth. Having been dragged forward and bound with a noose, one is made to face the multicolored ground. Then, with a blazing vajra-kīla, one emanates one's own form exactly as it is upon that. Having gathered [the obstructors] and received the command of the Lord of the Mandala, with the body of the wrathful Ucchuṣma, the left hand—radiant with light—is clenched into a fist without compassion. Having gathered those hosts of obstructors, the Lord strikes them with the kīla. Reciting oṃ gha gha ghātaya and oṃ vajra and so forth, with the mallet, one binds the sky and, with a fierce wrathful gaze, beats [the obstructors] violently with the right hand. The ritual of complete protection is finished. The white, red, and black seed syllables of the three realities, with two yellow hos placed in the middle at the head and the feet, fall from the direction of space like a jewel and enter deeply into the mouth. Then, with compassion, one examines the form: entities are of the nature of a mirage or a rainbow.

བསྒོམས་ནས་བདག་མེད་རང་བཞིན་བསམས་ནས་ནི། ། ཤཱུ་ནྱ་ལ་སོགས་སྔགས་རྣམས་བརྗོད་པར་བྱ། ། མ་རིག་པའོ། ། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ཁ་ཡི་ནང་དུ་ཞུགས། ། འཁོར་ལོ་འབྱུང་བས་ཟླ་བའི་གཟུགས་སུ་གྱུར། ། དེ་དབུས་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་དམར། ། ཟླ་ཧཱུྃ་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་ཀུན་དུ་བཟང་། ། ཞལ་གསུམ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཉིས་འགྱུར་ཕྱག། ཞལ་ནི་གངས་རིའི་མདོག་འདྲ་གནག་དང་དམར། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གཡས་ནོར་བུ་པདྨ་གཡོན། ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་རང་གི་རིག་མ་འཁྱུད། ། གཡས་པས་གཡས་མིན་བརླ་ཡི་རྒྱབ་མནན་ཅིང་། ། གཡོན་པས་གཡས་པ་ཡོངས་སུ་མནན་པ་ཡིས། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་ནི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅིངས། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་བཅས་འོད་སྟོང་ཕྲེང་བ་འཕྲོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་སྟོང་དཀར་པོའི་གྲུ་གསུམ་སྟེ། ། ཧཱུྃ་སེར་གྱིས་སྤྲུལ་ཟབ་མོ་དབུས་སུ་ནི། ། པཾ་སེར་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་པད། ། པད་སྟེང་ཁཾ་ལྗང་དེ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཕྱོགས་བཅུར་རིགས་འོད་འགྱེད། ། རྡོ་རྗེའི་སྟེང་བྱུང་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི། ། བྷྲཱུྃ་བྱུང་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བཅུ་གཉིས། ། རྟེན་འབྲེལ་ལས་ནི་ཀུན་དུ་བྱུང་བ་ཡི། ། ཕྱག་གཡས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་ཀྱིས་མཚན་པའི། ། རིགས་བཅས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བལྟ་བར་བྱ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་རང་གཟུགས་ཇི་ལྟ་བཞིན། ། འདི་ཡི་འོད་ཟེར་མཁའ་དབྱིངས་རྣམ་སྤྲོས་པས། ། མནར་མེད་མེ་ཆེན་ལ་སོགས་རྣམ་པར་ཞི། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ཕུན་ཚོགས་གྲུབ། ། དེ་བསྡུས་བདག་ཉིད་ཟླ་བ་ས་བོན་ལ། །

Having meditated and contemplated the nature of selflessness, one should recite the mantras such as śūnyatā. Ignorance [is thus purified]. In that instant, [the syllable] enters the mouth and, through the emergence of the wheel, becomes the form of a moon. In its center, from HŪṂ, arises a red vajra. From the moon, HŪṂ, and vajra, Samantabhadra arises. He has three faces and twice that number of arms. His faces are like the color of a snow mountain, black, and red. In his right hands he holds a vajra and a sword; in his left, a jewel and a lotus. With two hands he embraces his consort. With the right [leg] he presses the back of the left thigh, and with the left he completely presses the right, assuming the cross-legged posture upon a variegated lotus. Together with the perfect Buddhas, he radiates garlands of thousands of lights. From Samantabhadra arises the expanse of reality (dharmadhātu). The three vajras are a white triangle in the center, emanated from a yellow HŪṂ. In the center of that profound [space], from a yellow PAṂ arises a variegated lotus. Upon the lotus, from a green KHAṂ arises a variegated vajra that emits the light of the families in the ten directions. Above the vajra, resting on a moon, is a white twelve-spoked wheel arising from BHRŪṂ. One should visualize Vairocana together with his family, who has arisen from dependent origination and whose right hand is marked by an eight-spoked wheel. Just like the actual form of Samantabhadra, his light rays radiate throughout the expanse of space, completely pacifying the great fires of the Avīci hell and so forth, and fulfilling the desires of sentient beings. Having gathered that back, [it dissolves] into the moon and seed-syllable of oneself.

སྤྲོ་བསྡུ་ཡང་(ཕྱས་,བྱས་)ལས་བྱུང་སངས་རྒྱས་སྐུ། ། སྣ་ཚོགས་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི། ། རྒྱལ་བའི་སྐུ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་འོད། ། མཐུ་ཡིས་དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཏུ་གྱུར། ། ཟུར་བཞི་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པར་བྱས། ། དེ་ལ་སྒོ་རྣམས་དེ་བཞིན་རྟ་བབས་ཁྱམས། ། ཟླ་བ་དྲ་ཕྱེད་རིན་ཆེན་མཛེས་རྣམས་དང་། ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་བ་དན་དྲིལ་བུ་དང་། ། ཡེ་ཤེས་དམ་པ་བསོད་ནམས་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི། ། བཙོ་མའི་གསེར་གྱི་རང་བཞིན་བུམ་པ་བཟང་། ། མཛེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་བཞག། རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་ཕྱེད་པ་རྩེ་ལྔས་བརྒྱན། ། སྣ་ཚོགས་གཡེར་ཀ་དྲིལ་བུའི་སྒྲ་རྣམས་དང་། ། མེ་ལོང་དང་བཅས་རྔ་ཡབ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་ཆུ་སྐྱེས་རལ་གྲིས་མཚན། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཅན་དེ་ནི་རྣམ་དགུ་ལྡན། ། སྒོ་ཡི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀྱི་ནི་ཀ་བ་ནི། ། རི་དྭགས་གཉིས་དབུས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་འཁོར་ལོ་བྱས་ཤིང་ཟླུམ། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་ཀུན་དུ་འོད་ཚོགས་འཁྱིལ། ། འདུ་བྱེད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་རྣམ་པར་དག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཉི་ཤུར་གཅིག་གིས་མ་ཚང་དེ་རྣམས་ཀྱི། ། པཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་གདན། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་ཉེ་བར་འཁྲུལ་པས་ན། ། རྣམ་པར་དག་པའི་པདྨའི་གདན་རྣམས་ཡིན། ། རཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མ་བདུན་དུ་གྱུར། ། ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྒྱས་པའི་ཟླ་བཅུ་གཉིས། ། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་བསྲེག་པའི་ཕྱིར། ། རྣམ་པར་དག་པའི་ཉི་མ་བདུན་དུ་གྱུར། ། བསོད་ནམས་ཀུན་གྱི་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། །

Through the emanation and reabsorption [of light], the bodies of the Buddhas arise. From the bodies of the Victors, various lights of diverse types emerge; by their power, they become the maṇḍalas. They are made exceedingly beautiful with four corners. There, the gates, as well as the archways and courtyards, are adorned with moons, half-lattices, and beautiful jewels, with banners and bells moved by the wind. The excellent vases, the nature of refined gold, born from the two accumulations of sublime wisdom and merit, are placed beautifully inside and out. They are adorned with vajras, half-vajras, and five-pronged [vajras], with the sounds of various tinkling bells and chimes, and adorned with mirrors and fly-whisks. Marked with wheels, jewels, lotuses, and swords, that [maṇḍala] has eight pillars and is endowed with nine [features]. The pillars on both sides of the gates have two deer in their center and the Wheel of Dharma. The Vajra-holder has made the circle, which is round. Outside of that, a mass of light swirls everywhere. This is the formation. It is the maṇḍala purified by the thirty-seven factors of enlightenment. With one less than twenty, from the syllable paṃ, there arise various lotus seats. Because all wandering beings are completely deluded, these are the seats of the pure lotuses. From the syllable raṃ, seven suns arise. From the syllable oṃ, twelve full moons arise. In order to definitively burn away all afflictions, they become the seven pure suns. In order to produce the sprouts of all merit, [the moons arise].

ཟླ་བའི་གདན་རྣམས་དག་ནི་བྱུང་བ་ཡིན། ། དབུས་སུ་ཟླ་བ་དབང་པོའི་ཕྱོགས་སུའང་ཟླ། ། ཡོངས་སུ་ལྷག་པའི་ཕྱོགས་སུའང་ཉི་མ་གསུམ། ། ཟུར་བཞི་མཚམས་རྣམས་སུ་ཡང་ཟླ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ་ཉེ་བར་མཛེས། ། ཕྱི་རོལ་ཟུར་བཞི་དང་ནི་མཚམས་རྣམས་དང་། ། ཤར་གྱི་སྒོ་ཡི་གཡོན་དང་གཡས་གཉིས་སུ། ། སོ་སོ་སོ་སོ་ཡི་ནི་ཟླ་བའི་གཟུགས། ། སྒོ་རྣམས་དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཉི་མ་བཞི། ། དེ་བཞིན་དབུས་སུ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ནི། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། གཡོན་པ་ཟླ་འདིར་ཡི་གེ་བཅུ་དྲུག་སོགས། ། གཡས་པའི་ཟླ་གྱུར་ཀ་སོགས་ཧ་མཐར་ཐུག། ཟླ་བཅས་དེ་ལ་ཝ་ཡ་ལ་གསུམ་དང་། ། ཨ་ཀ་པ་ཨོ་དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱར། ། དེ་དག་རྣམས་ནི་ཉིས་འགྱུར་རྣམས་སུ་བྱ། ། གང་འགྱུར་དེ་གཉིས་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ཟླ། ། ལུགས་སུ་བྱུང་དང་ལུགས་ལས་བཟློག་པར་བཤད། ། དབྱངས་ཡིག་རྣམ་དཀར་ཕྲེང་ནི་གཉིས་སུ་གྱུར། ། ཕ་རོལ་གསལ་བྱེད་རྣམས་ནི་འདི་རུ་དམར། ། དེ་གཉིས་དབུས་སུ་རཾ་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། ཞུ་བས་གཉི་ག་གཅིག་གྱུར་འོད་ཀྱི་ཚོགས། ། འོད་ཚོགས་ཧཱུྃ་བྱུང་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་དམར། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་ཟླ་གྱུར་ས་བོན་སྟེང་། ། ཟླ་ཧཱུྃ་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་ཟླ་དབུས་སུ། ། ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་ལས་བྱུང་རྫོགས་པར་གྱུར། ། སྐུ་ལ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན་འཆང་ཞིང་། ། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུས་ཡང་དག་སྤྲས། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་ནང་དུ་ནི། ། སྔགས་རྣམས་ལྔ་པོ་འདི་དག་ལེགས་པར་སྦྱར། ། ཨོཾ་སོགས་ཙི་ཏ་པྲ་ཏི་བྱ་དྷཾ་ཀ། དེ་སྲིད་མཐའ་མར་དེ་བཞིན་ལེགས་པར་བརྗོད། །

The moon seats have thus arisen. In the center is a moon, and in the direction of Indra (the east) is also a moon. In the direction of the [western] ocean, there are three suns; in the four corners and the intermediate directions, there are also moons. It is beautifully adorned, encircled by a vajra garland. On the outside, in the four corners and the intermediate directions, and on the left and right of the eastern gate, there are individual moon forms. In those very gates are four suns. Likewise, in the center, upon a moon, one should meditate on two moon maṇḍalas. On the left moon are the sixteen vowels and so forth; on the right moon are the consonants from ka to ha. To those moons, the three va, ya, and la, as well as a, ka, pa, and o, are joined. These should be doubled; whatever results are the āli and kāli moons. They are explained as being in forward and reverse order. The white garland of vowels becomes two; the consonants on the far side are red here. In the center of those two, one should visualize the syllable raṃ. Through its melting, both become one mass of light. From that mass of light, hūṃ arises; from hūṃ, a red vajra. In its center, upon a moon, is the seed syllable. From the moon, hūṃ, and vajra, [the deity] arises in the center of the moon, perfected from the nature of wisdom. His body bears the thirty-two major marks and is perfectly adorned with the eighty minor signs. Within the mirror-like wisdom and the others, these five mantras are properly joined: oṃ and so forth, up to citta-prativedhaṃ-ka. Thus, at the end, they are likewise properly recited.

ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱུར་པ། ། ཟླ་གཉིས་འདུས་གྱུར་པ་ཡི་རྣམ་སྣང་མཛད། ། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་དེ་གཅིག་གོ། ། ཉོན་མོངས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱུར་པ། ། འོད་ཚོགས་གང་ཡིན་དེ་ཡང་རིན་ཆེན་འབྱུང་། ། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་པ་མཉམ་ཉིད་གྱུར། ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱུར་པ། ། ཧཱུྃ་བྱུང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་འོད་དཔག་མེད། ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི་གསུམ་པ། ། འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱུར་པ། ། རྡོ་རྗེའི་དབུས་ཀྱི་ས་བོན་དོན་ཡོད་གྲུབ། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་གྲུབ་འདི་བཞི་པ་ཡིན། ། རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་གྱུར་པ། ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་བཞི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་གཅིག། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་པར་འདི་རུ་བཤད། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་བྱུང་བའི། ། རྣམ་དག་གཉིས་མེད་ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། ཞལ་གསུམ་དབུས་དང་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་དཀར། ། གཡས་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་གཉིས་སྔོ་དང་དམར། ། རྡོར་ལ་གཡས་ན་རིན་ཆེན་པདྨ་གཡོན། ། ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་རིག་མ་འཁྱུད་པའོ། ། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབིགས་པས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། ལས་དང་མ་རིག་ཀུན་གཅོད་ཕྱིར་རལ་གྲི། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་བསམ་པ་རྣམས། ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ནི་རིན་ཆེན་ནོ། ། འདོད་ཆགས་དང་ནི་ཞེ་སྡང་འདམ་ཀུན་གྱིས། ། མ་གོས་པར་གྱུར་ཕྱིར་ནི་པདྨའོ། ། འདི་ནི་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། སྲིད་གསུམ་འཇིག་རྟེན་དེ་ནི་ནང་གནས་ཤིང་། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་ཡུམ། ། མཚན་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ། །

The transformation of the all-basis consciousness (ālayavijñāna) is Vairocana, the union of the two moons; its nature is the mirror-like wisdom (ādarśajñāna), and it is the first. The transformation of the afflicted mind (kliṣṭamanas) is Ratnasambhava, the mass of light; that is the second wisdom, the wisdom of equality (samatājñāna). The transformation of the conceptualizing consciousness (vikalpavijñāna) is the Vajradhara Amitābha, born from the syllable HŪṂ; this is the third, the discriminating wisdom (pratyavekṣaṇājñāna). The transformation of the engaging consciousnesses (pravṛttivijñāna) is Amoghasiddhi, the seed-syllable in the center of the vajra; this is the fourth, the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhānajñāna). The transformation of one’s own consciousness is the single nature of the four wisdoms; that is explained here as the fifth wisdom. Arising from all emanation and reabsorption, the pure, non-dual expanse of reality (dharmadhātu) is Vajrasattva. With three faces, the central one and all the limbs are white; the two faces on the right and left are blue and red. In the right hands are a vajra and a jewel, and in the left a lotus; with two hands he embraces the consort. It is a vajra because it pierces all faults; it is a sword because it cuts through all karma and ignorance. It is a jewel because it completely fulfills the intentions of all beings. It is a lotus because it remains unstained by the mud of all desire and hatred. This is the perfection of one’s own welfare. Abiding within the three worlds of existence, the single taste of all phenomena is the expanse of reality, the eternal Mother of all Tathāgatas; her name is Vajradhātvīśvarī.

འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ཀྱིས་གདུངས་ཆུས་ཁེངས་པའི། ། འགྲོ་བ་ཆུ་བོ་བཞི་ཡིས་ཀུན་དུ་བདས། ། ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་དབའ་རླབས་ཕ་རོལ་ངོགས། ། ཐག་རིང་ཀློང་དུ་ལས་ཀྱི་རླུང་གིས་ཤིན་ཏུ་བདས། ། བྱམས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། སེམས་ཅན་འཁོར་བས་གདུངས་པ་མཐོང་ནས་ནི། ། སྙིང་རྗེའི་ཏིང་འཛིན་རྒྱ་ཆེན་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཐབས་དང་རིག་པ་དགྱེས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས། ། མཁའ་ལ་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་དགྱེས་པ་བསྐྱེད། ། འོད་ཟེར་དྲ་སྤྲོས་དྲངས་པའི་མགོན་པོ་རྣམས། ། ཁ་ཡི་དྲ་བས་ནང་དུ་གཞུག་པར་བྱ། ། ཞུ་གྱུར་རྡོ་རྗེ་ལམ་བྱུང་གསང་བྱུང་འགྱུར། ། ཕྱི་ན་གནས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམ་པ་དགུ། ། རིམ་བཞིན་སྤོས་དང་བདུག་པ་མར་མེ་དང་། ། དྲི་དང་དེ་བཞིན་མེ་ལོང་ལ་སོགས་ལྔ། ། མཆོད་པ་བྱ་ཕྱིར་ལག་ན་ཐོགས་པར་བལྟ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་དང་རང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། དང་པོ་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་ཀུན་ཀྱང་འབྱུང་། ། སླར་བཅུག་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ལམ་ཕྱུང་ནས། ། པདྨའི་སྒོ་རུ་ངེས་པར་འབབ་འགྱུར་ཏེ། ། གསང་བའི་ལྟེ་བའི་ཟླ་དབུས་གཞུག་པར་བྱ། ། འོད་ཟེར་དེ་བྱུང་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད། ། བསྐྱེད་ནས་སྲིད་པ་གསུམ་ན་གནས་པ་ཡི། ། སེམས་ཅན་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་གཞུག་པར་བྱ། ། སྙིང་རྗེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེས་བཅོམ་ནས་པདྨ་ལེགས་ཕྱེ་བའི། ། དེ་ཡི་འོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དྲངས་ནས། ། ཁར་གཞུག་རྡོ་རྗེ་ལམ་ནི་བྱུང་གྱུར་པ། ། རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་ཟླ་བ་ཞུས་དབང་བསྐུར། ། མིག་ལ་སོགས་པ་དྲུག་དང་གཟུགས་རྡོ་རྗེ། ། སྤྱན་ལ་སོགས་དང་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལྔ། །

Tormented by desire and the like, beings are swept away by the four rivers. Driven by the winds of karma into the vast expanse where the distant shore of pride and the like lies, they are carried far away. This is the perfection of loving-kindness. Seeing sentient beings tormented by saṃsāra, one should generate the vast meditative absorption of compassion. With the sounds of skillful means and knowledge that bring joy, one should generate delight in the Buddhas and sentient beings in the sky. The Protectors, drawn forth by the emission of a web of light rays, should be made to enter within the web of the mouth. Having melted, they emerge through the path of the vajra and become secret. The nine goddesses residing outside—successively the goddesses of incense, incense-sticks, lamps, perfumes, and likewise the five beginning with the mirror—should be visualized holding them in their hands to perform the offerings. From oneself as Vajrasattva and the goddesses, first the goddesses Locanā and the others should be emanated. All the goddesses of form and so forth also arise. Having been reabsorbed, they all emerge through the path of the vajra and definitely flow into the opening of the lotus. They should be made to enter the center of the moon at the secret navel. From that light, the maṇḍala just described is generated. All sentient beings whatsoever who dwell within the three realms of existence should be made to enter. This is the perfection of compassion. Having been struck by the vajra, the lotus is well-opened. By its light, the Buddhas are invited and made to enter the mouth. Emerging through the path of the vajra, the Victors and the others are consecrated by the melting of the moon. The six beginning with the eyes and the goddess of form, Locanā and the others, and the five Sugatas—[these are the deities].

དེ་བཞིན་གཞན་ཡང་ཁྲོ་བོ་བཞི་རྣམས་དང་། ། དེ་དག་རྣམས་ནི་རང་གི་གཟུགས་སུ་གྱུར། ། དགའ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། སྟོང་གསུམ་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་གནས་གྱུར། ། ཕྱི་རོལ་སེམས་ཅན་གཞན་དག་དགའ་མེད་པ། ། ཀྵིཾ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་གྱིས་སྤྲོ་སྟེ། ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ལ་གཞོལ་བྱས། ། གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། སེམས་ཅན་དོན་དུ་སྨོན་ལམ་བྱས་གྱུར་པ། ། གང་ཡིན་དེ་ནི་བདག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐྱང་། ། འགྲོ་བ་མྱ་ངན་འདས་པར་འདུལ་དོན་ཕྱིར། ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རབ་བཞུགས་བཞེད་པར་གྱུར། ། རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། ཨོཾ་དང་ཨཱཿཧཱུྃ་དཀར་ཞིང་དམར་དང་གནག། འོད་སེར་ཧོ་གཉིས་ཀྱི་ནི་དབུས་གནས་པ། ། ཁ་ཡི་ནང་བཞུགས་པདྨའི་དབུས་གནས་ཏེ། ། མགོན་པོ་རིག་མ་གཉི་ག་ཞུ་བར་བྱས། ། འདས་དང་མ་བྱོན་པ་དང་ད་ལྟར་གྱི། ། སེམས་ཅན་དག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་ཅུང་ཟད། ། དེ་རྣམས་རྒྱུ་གང་གིས་ནི་ཡོངས་གྲོལ་བ། ། མགོན་པོ་བཞུགས་པ་སྟོང་ཉིད་རབ་ཞུགས་གྱུར། ། གང་རྣམས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་དབུས་བསྒོམ། ། ཐོག་མེད་དུས་མཐའ་ནས་ནི་མི་གཡོ་བའི། ། ཚངས་པའི་གནས་བཞི་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཁྱོད་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཡིས། ། རང་གི་གླུ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡང་དག་བསྐུལ། ། རྡོ་རྗེ་རྫོགས་ལ་སྟོང་ཉིད་ཡང་དག་སྤངས། ། མཾ་བསམ་སྔ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཞིན་དུ་གྱུར། ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་འདབ་མའི་གདན་དབུས་སུ། ། ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་དང་ནི་ཉི་མ་བདུན། ། དེ་དབུས་པདྨ་ཟླ་བའི་གདན་དབུས་སུ། ། མཾ་ལས་བྱུང་བའི་རལ་གྲི་རྣམ་པར་བསམ། །

Likewise, the four wrathful deities also assumed their own forms, which are the perfection of joy. They came to abide in the great trichiliocosm world system. As for the other external sentient beings who lack joy, they are emanated by the seed-syllables such as kṣiṃ and so forth, and all of them are directed toward awakening; this is the perfection of the welfare of others. Having made aspirations for the sake of sentient beings, I shall fully protect whoever they may be. For the sake of taming beings and leading them to nirvāṇa, he intends to abide perfectly in emptiness. This is consciousness. It is the perfection of equanimity. Oṃ, Āḥ, and Hūṃ are white, red, and black, with yellow light, situated in the center of two Hos. Residing within the mouth and in the center of the lotus, both the Protector and the consort melt. Whatever sentient beings there are—past, future, or present—by whatever cause they are fully liberated, the Protector, abiding in emptiness, enters into that. Those who have meditated in the center of beginningless time, who are immovable from the end of beginningless time, the goddesses of the four Brahma-abodes, with the four such as Vajracitta and the rest, truly exhort him with their own songs. Having perfected the vajra and truly abandoned emptiness, one should contemplate Maṃ as becoming the previous maṇḍala. In the center of a seat of various lotus petals, there are twelve moons and seven suns. In the center of that, upon a lotus and moon seat, one should clearly visualize a sword arisen from Maṃ.

རལ་གྲིའི་སྟེང་དུ་ཡང་ནི་ཟླ་མཾ་སྟེ། ། རལ་གྲི་ཟླ་མཾ་ལས་བྱུང་འཇམ་རྡོ་རྗེ། ། མིང་དང་གཟུགས་སོ། ། རལ་གྲི་ཞལ་དང་རང་སྐུ་གུར་ཀུམ་མདོག། ། གཡས་པ་སྔོ་ཞིང་གཡས་པ་མིན་པའང་དཀར། ། རལ་གྲི་མདའ་དང་ཨུཏྤལ་གཞུ་བསྣམས་ཤིང་། ། དེ་ཡི་ཕྱག་གཉིས་ཤེས་རབ་ཀུན་དུ་འཁྱུད། ། ཤེས་རབ་རྣམ་དག་ངོ་བོ་རལ་གྲི་སྟེ། ། ཆོས་རྣམས་འབིགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། ། རྣམ་པར་དག་པའི་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོ་མདའ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་བྱེད་པས་ན། ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་ཉེས་ཀུན་གཉེན་པོ་དང་། ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་གཞུ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་། ། ཡིད་དུ་འོང་བའི་རིན་ཆེན་མཆོག་གིས་བརྒྱན། ། སངས་རྒྱས་ལྔར་བྱས་བདག་ཉིད་ལུས་ལས་སྤྲོ། ། རི་རབ་བཞིན་དུ་མི་གཡོ་དཔལ་གྱིས་མཛེས། ། རང་གྲི་ས་བོན་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་མཾ། ། ཡང་ན་གཞན་ཅི་འདོད་པའི་ཆོ་གས་མགོན། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་གནས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབང་པོ་དེ་ཡི་གཟུགས་འཛིན་འགྱུར། ། གཟུང་བ་དང་ནི་འཛིན་པའི་སེམས་ཉིད་མེད། ། ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་ལ་སོགས་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་། ། བརྗོད་པ་ཙམ་གྱིས་རྫོགས་པར་གྱུར་པ་ནི། ། དེ་འདིར་བསྙེན་པའི་ཡན་ལག་རྫོགས་བྱས་པའི། ། མིག་གཉིས་ནང་དང་རྣ་བ་སྣ་དང་ལྕེ། ། ཡན་ལག་དམ་པ་བྲང་དང་ཟླ་གནས་དྲུག། ཀྵིཾ་ཛྲཱྀཾ་དེ་བཞིན་ཁཾ་གཾ་དེ་ནས་ཡང་། ། ཥྐཾ་སཾ་ཡི་གེ་དྲུག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་པདྨ་དང་། ། རལ་གྲི་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་རིམ་བཞིན་དུ། ། ཕྱག་མཚན་དེ་རྣམས་ཡང་དག་བྱུང་བ་དང་། །

Upon the sword is also a moon-maṇḍala; from the sword and moon-maṇḍala arises Mañjuvajra, [the aggregates of] name and form. His sword, face, and body are the color of saffron; the right is blue and the non-right is white. He holds a sword, an arrow, an utpala, and a bow, and with two hands he embraces Prajñā. The sword is the essence of pure insight, for it pierces all phenomena. The arrow is the essence of pure method, for it satisfies all sentient beings. The blue utpala is the antidote to all faults, and the bow is that which holds all qualities. Adorned with various supreme ornaments and beautified by the most delightful of jewels, he emanates from his body as the nature of the five buddhas. Immovable like Mount Meru, he is beautiful with glory. In the center of the maṇḍala of his own sword-seed is the syllable maṃ; or else, the Protector is established by whatever ritual is desired. He becomes the locus of that very [deity], and the lord of the maṇḍala assumes his form. There is no mind of subject or object. Reciting the mantra oṃ dharmadhātu and so forth, by the mere utterance, [the deity] is perfected. Here, having completed the branch of approach, one should meditate on the six syllables kṣiṃ, jriṃ, khaṃ, gaṃ, ṣkaṃ, and saṃ in the six supreme limbs: the two eyes, the ears, the nose, the tongue, the chest, and the moon. From these, the hand-symbols—a wheel, a vajra, a jewel, a lotus, a sword, and a vajra—arise in succession.

མཚན་མ་དེ་རྣམས་དབུས་སུ་ཟླ་ས་བོན། ། ཕྱག་མཚན་ཟླ་བ་ས་བོན་བཅས་བྱུང་བའི། ། ཡན་ལག་ས་བོན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་བརྒྱན་རིགས། ། དྲུག་པོ་བརླ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས། ། ཟླ་བཅས་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཀུན་དུ་གནས། ། ས་དབང་རྡོ་རྗེའི་དབང་པོ་ལག་ན་རིན། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྒྲིབ་སེལ་ཀུན་དུ་བཟང་། ། དཀར་དང་སྔོ་དང་དེ་བཞིན་སེར་དང་དམར། ། ལྗང་དང་སྐྱ་དང་གཞན་ཡང་དེ་ལ་སོགས། ། ས་ཡི་དབང་ཕྱུག་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་འཁྱུད། ། རྡོ་རྗེ་དབང་པོ་ཡང་ནི་སྒྲ་རྡོ་རྗེས། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དྲི་ཡི་རྡོ་རྗེས་འཁྱུད། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་ནི་རོ་ཡིས་ཏེ། ། སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ་རེག་པས་འཁྱུད། ། ཆོས་ཀྱིས་འཁྱུད་པ་ཡང་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་། ། དེ་རྣམས་བཅུ་གཉིས་ཕྱི་ནང་དབྱེ་བ་ལས། ། སྐྱེ་མཆེད་དེ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། གཟུགས་རྡོར་ལ་སོགས་ལྷ་མོ་དེ་དག་རྣམས། ། གང་ཡིན་ཕུན་ཚོགས་སྐྱེ་མཆེད་དཀྱིལ་འཁོར་གནས། ། དེ་དག་རྣམས་ལ་འཁྱུད་གྱུར་དེ་བཞིན་དུ། ། བཟློག་པས་གནས་ཚེ་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གྱུར། ། དེ་བཞིན་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་པ་བསྒོམ་བདག་ཉིད། ། སྐད་ཅིག་ལ་ནི་མངོན་ཤེས་དྲུག་ཐོབ་འགྱུར། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པར། ། གྱུར་ཏེ་ཉེ་བ་ཡི་ནི་སྒྲུབ་པ་རྫོགས། ། རེག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་རྫོགས་ངེས་པར་གནས་དོན་དུ། ། ཟླ་གསུམ་སྙིང་ག་ལྐོག་མ་མགོ་བོར་ཡང་། ། བྲང་དང་ལྐོག་མའི་བར་དུ་བཞི་པ་དགོད། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་རྒྱས་པའི་དབུས་གནས་པའི། ། ཧཱུྃ་གི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ། ། ཨ་ནི་པདྨ་ལས་བྱུང་ཁྱད་འཕགས་ངག།

In the center of those signs, the moon, seed-syllable, hand-symbol, and moon with seed-syllable arise. These six families, adorned with the maṇḍala of the limb-seed-syllables, sit in the vajra posture upon the two thighs, all dwelling upon a multicolored lotus together with the moon. The Lord of the Earth, Vajrendra, and Ratnapāṇi; Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Samantabhadra—white, blue, yellow, red, green, and pale, and others such as these. The Lord of the Earth is embraced by Rūpavajrā; Vajrendra is likewise embraced by Śabdavajrā. Ākāśagarbha is embraced by Gandhavajrā; Lokeśvara is also embraced by Rasavajrā. Sarvanīvaraṇaviṣkambhin is embraced by Sparśavajrā, and Samantabhadra is embraced by Dharmavajrā. Through the division of these twelve into outer and inner, these sense bases are completely purified. Those goddesses, Rūpavajrā and the rest, who abide in the maṇḍala of the perfect sense bases, likewise embrace them. When they abide in the reverse order, all become just so. By meditating constantly in this way, the meditator will in an instant attain the six superknowledges. Having become a yogin who has perfected the six pāramitās, the near-attainment is completed. This is the contact. For the sake of definitely abiding in the perfection of the three vajras, one should place the three moons at the heart, the throat, and the head, and the fourth between the chest and the throat. Abiding in the center of a fully blossomed multicolored lotus, the Mind Vajra arises from the HŪṂ-vajra; the sublime Speech arises from the A-lotus.

ཨོཾ་གྱི་འཁོར་ལོ་ཡིས་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ། ། མཾ་གྱི་རལ་གྲི་ལས་བྱུང་འཇམ་རྡོ་རྗེ། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་སྤྲུལ་པ་ཡི། ། སྐུ་གསུམ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་བདག་ཉིད་དེ། ། དེས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་བཞི་པའོ། ། སྔོན་པོ་དམར་པོ་དང་ནི་དཀར་དང་སེར། ། དཔལ་ལྡན་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ངག་གི་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་འཁྱུད་ཆོས་ཕྱག་རྒྱ། ། དམ་པའི་སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཕྱག་རྒྱ། ། འཇམ་དབྱངས་ཉིད་འཁྱུད་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེ་རྣམས་བཞི་པོ་ཟླ་བའི་འོད་ཀྱིས་བརྒྱན། ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གནས། ། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོའི་དབུས་སུ་ནི། ། འདི་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་ལ་ལ་འཆད། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་དབུས་སུ་འདི་ལྟ་ཡང་། ། རཾ་བཾ་ཡཾ་ལཾ་ལ་སོགས་ཡི་གེ་དགོད་པར་བྱ། ། འདི་རྣམས་བཞི་པོ་རྫོགས་པར་གྱུར་པ་དང་། ། མེ་ཆུ་རླུང་དང་དབང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས། ། དམར་པོ་གྲུ་གསུམ་དཀར་ཞིང་ཟླུམ་པ་དང་། ། གཞུ་འོད་སྔོན་པོ་སེར་པོ་གྲུ་བཞི་པའོ། ། མདུང་དང་བུམ་པ་བ་དན་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། གོ་རིམ་ཇི་བཞིན་དེ་རྣམས་(མཆན་,མཚན་)པར་འདོད། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡི་དབུས་སུ་རང་ས་བོན། ། དམར་བ་ཕྱག་མཚན་ཟླ་གནས་ཉིས་འགྱུར་བྱ། ། མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་རྣམས་དང་གདན་ལ་སོགས། ། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བར་དེ་རྫོགས་བྱ། ། རིག་མ་སྤངས་ཤིང་ཕྱག་གཉིས་ཞལ་གཅིག་སྟེ། ། ཅོད་པན་མཚོན་ཆ་རྒྱན་མེད་དེ་རྣམས་ནི། ། སྔར་གསུངས་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི། ། རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་གཞན་རྣམས་འཆད། ། སེམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ཚོགས་ལས་རང་བྱུང་བའི། །

Through the wheel of Oṃ is the Vajra Body; from the sword of Maṃ arises Mañjuvajra. He is the nature of liberation, the three bodies: the Dharma, Enjoyment, and Emanation. He is the fourth, the nature of the expanse and wisdom. Blue, red, white, and yellow are the great mudrās of the glorious Vajra Mind. The Dharma mudrā is the embrace of the Vajra Speech body; the Samaya mudrā is the embrace of Mañjughoṣa himself by the supreme Vajra Body mudrā. These four are adorned with moonlight and are seated firmly in the vajra posture. Some explain that one should meditate on these mudrās in their respective centers. Others explain that in their centers, one should arrange the syllables Raṃ, Vaṃ, Yaṃ, and Laṃ. Once these four are complete, there are the maṇḍalas of fire, water, wind, and power: red and triangular, white and circular, blue like a bow, and yellow and square. They are held to be marked respectively by a spear, a vase, a banner, and a vajra. In the center of that maṇḍala, one's own seed-syllable, red, with a hand-symbol, should be doubled while resting on a moon. The colors, hand-symbols, seats, and so forth, should be completed just like the Vajra Mind. Others explain that one should meditate in the centers of the previously mentioned maṇḍalas on those who have not abandoned the consort, having two arms and one face, without a crown, weapons, or ornaments. From the mass of light rays of the mind, they arise spontaneously.

ཤེས་རབ་ཡན་ལག་གིས་འཁྱུད་གསལ་བའི་ཐུགས། ། རྒྱལ་བའི་དབང་པོའི་ཞིང་རྣམས་ཡང་དག་མཆོད། ། རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཞེས་ཐུགས་བརྗོད་དེ། ། ཆོས་ཀྱི་གསུང་ལམ་ཞེས་བཤད་གསུང་བརྗོད་དེ། ། དེ་བཞིན་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་སྐུ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་སྔགས་བརྗོད་འདི་ནི་སྒྲུབ་ཡན་ལག། སྔགས་སྤངས་བརྗོད་དེ་སེམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། དཔལ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་བསྐུལ། ། གང་ཕྱིར་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྒྱུད་གསུངས། ། ཤེས་རབ་རྣོ་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་སྒྲུབ། ། ཚོར་བའོ། ། བདག་གིས་བདག་སྙིང་ཡེ་ཤེས་འོད་ཚོགས་ཀྱིས། ། མཁའ་བཞུགས་རྒྱལ་བ་མ་ལུས་ཡང་དག་བསྐུལ། ། དེ་ཡི་ལུས་ནང་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་ལས། ། གཟུགས་སོགས་རྡོ་རྗེ་རང་བྱུང་གཞན་ཡང་ནི། ། དཔལ་ལྡན་མཱ་མ་ཀཱི་དང་གོས་དཀར་ཅན། ། སྒྲོལ་མ་ཞེས་བྱ་ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་ནི། ། རྔ་ཡི་སྒྲ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་ཤིང་། ། བྱུག་པ་ལ་སོགས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་ཐོགས་ཤིང་། ། གསེར་གྱི་བུམ་པ་ཡེ་ཤེས་ཆུས་གང་བ། ། བཀྲ་ཤིས་བུམ་པ་ལག་ཐོགས་ཀླུ་རྣམས་ཀྱིས། ། རང་གཙོ་ཅོད་པན་ཐོགས་ཤིང་མཁའ་དཀྱིལ་གནས། ། མཆོག་ཏུ་དབང་བསྐུར་བར་ནི་དབབ་པར་བྱ། ། བབ་འགྱུར་དེ་ཉིད་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཅོད་པན་དག་ཏུ་གནས། ། མཐོང་ན་ཤིན་ཏུ་སེམས་ནི་རྣམ་དག་པར། ། གྱུར་པ་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། སྲིད་པའོ། ། རིག་མ་མཚན་མཆོག་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་པ། ། རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་ཀུན་དུ་རྟོག། དཀྱིལ་འཁོར་མངོན་སུམ་དུ་ནི་རབ་ཏུ་གཞག།

With a mind embraced by the branch of insight and luminous, One perfectly makes offerings to the realms of the Lord of Victors. Blessing one’s own body, speech, and mind, One recites the heart-mantra: "Glorious Vajradhara." Reciting the speech-mantra: "The path of the Dharma," And likewise the body-mantra: "The body of the glorious Vajradhara," Thus, this recitation of the mantra is the branch of accomplishment. Reciting the mantra of abandonment, one empowers the mind And constantly invokes the glorious Wisdom Being (jñānasattva). For this is taught in the Vajradhara Tantra; Those with sharp insight accomplish it thoroughly. [This is the branch of] feeling. With the mass of wisdom-light from my own heart, I perfectly invoke all the Victors residing in space. From the light rays emerging from within their bodies, The self-arisen Vajras of form and so forth, As well as the goddesses known as the glorious Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā, Proclaiming sounds with the resonance of drums, Holding unguents and so forth, and garlands of flowers, With golden vases filled with the water of wisdom— The nāgas, holding auspicious vases in their hands, Wearing their own lords' crowns and abiding in the center of space, Should be brought down to bestow the supreme empowerment. From that very descent, Akṣobhyavajra abides as the crown. Seeing this, the mind becomes utterly pure; That itself is the great accomplishment. [This is the branch of] existence. The consort, possessing the supreme marks and all qualities, Arising from one’s own seed-syllable, is thoroughly visualized. The maṇḍala is then clearly established.

དེ་ལ་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་དེས་བྱས་བདག། ས་སྙིང་ལ་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་གང་བར་བལྟ། ། སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ལུས། ། དེ་འདིར་ཆོས་ལ་སྦྱར་བར་གྱུར་པ་ཡིས། ། གློ་བུར་ལས་བྱུང་ལུས་ནི་ཀུན་དུ་དགང་། ། མགོ་སྙིང་ལྟེ་བ་རྐེད་པ་བརླ་གཉིས་སུ། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཨཱཿཧཱ་ཞེས་གོ་རིམ་བཞིན། ། དེ་རྣམས་མདོག་ནི་བྱེ་བྲག་ཤེས་ནས་ནི། ། རྣམ་དགོད་རིགས་ལྔ་རུ་ནི་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཨ་ལས་བྱུང་བའི་གསང་བའི་ལྟེ་བར་ནི། ། ཧཱུྃ་ལས་སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ཀྱི། ། ནོར་བུ་ཨོཾ་དང་རང་གི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ། ། སྦུབས་གཉིས་སུ་ནི་ཡི་གེ་ཕཊ་བསྒོམ་བྱ། ། དེ་འོག་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཞེས། ། ཨ་ནུ་རཱ་ག་ན་འཁྱུད་གཉིས་སུ་བྱ། ། ལེན་པའོ། ། དེ་ནས་སྔར་བཤད་དབང་བསྐུར་ཤེས་བྱས་ནས། ། རིག་དང་ལྷན་ཅིག་འདི་རུ་དགའ་བར་བྱ། ། སྲིད་པའོ། ། དང་པོར་བསྙེན་པའི་ཡན་ལག་དེ་ནས་ཉེར་སྒྲུབ་པ། ། བསྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་ཀྱང་། ། རྟུལ་པོ་ལ་སོགས་སྦྱོར་བྱས་སོ་སོར་ནི། ། འགྱུར་ཏེ་བཞི་རུ་ཡང་ནི་བཤད་པར་གྲགས། ། རྟུལ་སོགས་རྒྱུ་མཐུན་རྣམ་སྨིན་སྐྱེས་བུ་བྱེད། ། དབང་གི་འབྲས་བུ་རྣམ་པ་བཞི་རུ་བཞག། བསྙེན་པའི་ཡན་ལག་ནས་བརྩམས་བྱ་བ་ནས། ། ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་བྱ་བ་རྣམ་པ་བཞི། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་འགྱུར་དེ་བཞིན་ཆོ་ག་རྣམས། ། བསྙེན་པའི་ཡན་ལག་ལ་སོགས་དབང་བསྐུར་མཐའ། ། རྒྱུ་མཐུན་ལ་སོགས་བཅས་པ་དབུས་ཀྱི་མིང་། ། ཡན་ལག་བཞིར་འགྱུར་དང་པོའི་སྦྱོར་བའོ། ། སྙིང་གའི་ཟླ་དབུས་གནས་པའི་སྔགས་འོད་ཀྱི། ། རྒྱལ་བའི་དབང་པོའི་སྐུ་ལ་མ་ལུས་གཞུག།

In that regard, one should visualize oneself having performed the approach and so forth, filled by Kṣitigarbha and the others. The body of the three syllables, such as the body [of the deity], is here applied to the dharma; by this, the body arising from adventitious [defilements] is completely filled. At the head, heart, navel, waist, and the two thighs, one should place Oṃ, Hūṃ, Svā, Āḥ, and Hā in that order. Having understood the specific colors of these, one should arrange them as the five families. At the secret navel arising from the letter A, from Hūṃ arises a variegated eight-petaled lotus; at its jewel is Oṃ, and at one's own vajra is Hūṃ. One should meditate on the syllable Phaṭ in the two cavities. Below that, one should perform the two embraces with "Oṃ sarvatathāgata-anurāgaṇa." This is the "taking." Then, having understood the previously explained empowerment, one should rejoice here together with the consort. This is the "being." First is the branch of approach, then the near-attainment, the branch of accomplishment, and the great accomplishment and so forth. These are applied individually to the dull-witted and so forth, and are famously explained as four. The four types of results—concordant, ripened, puruṣakāra, and sovereign—are established for the dull-witted and so forth. Starting from the branch of approach, there are four types of activities arising from the method. Likewise, the rituals are transformed by insight. From the branch of approach and so forth, up to the end of the empowerment, including the concordant and so forth, these are the names for the middle. These become the four branches, which is the initial application. The light of the mantra residing in the center of the moon at the heart should enter the bodies of the Lords of Victors without exception.

བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཧཱུྃ་རྡོར་ལས་བྱུང་དཀྱིལ་འཁོར་དཀྱིལ་དབང་དགོད། ། སྐྱེ་བའོ། ། དྭེ་ཥ་ར་(ཏཱི་ར་,ཏཱིར་)བཅས་པའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་བཅས་བྱས་ལུས་འཆང་ཞིང་། ། ཞེ་སྡང་ངོ་བོ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ། ། བཞུགས་པའི་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ནི་ཟླ་དབུས་སུ། ། རྒ་ཤིའོ། ། བྷྲཱུྃ་འཁོར་ལས་ནི་ཛི་ན་ཛིཀ་གཙོ་བོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཏི་མུག་འདྲ་རང་བཞིན། ། ཟླ་བ་བྱེ་བ་ཡི་ནི་འོད་གསལ་བ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཟླ་དབུས་མོ་ཧ་ར་ཏཱིར་བཅས། ། ཨཱཾ་གི་རིན་ཆེན་ལས་བྱུང་གསེར་བཙོའི་འོད། ། རིན་དབང་མགོན་པོ་བཛྲ་ར་ཏཱིར་བཅས། ། ང་རྒྱལ་གཙོ་བོ་རཏྣ་དྷྲྀཀ་ཅེས་པ། ། འདི་གདན་ཉི་མའི་སྟེང་བཞུགས་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ། ། ཛྲཱྀཾ་གི་པདྨ་ལས་བྱུང་མཚལ་མདོག་འོད། ། འདོད་ཆགས་ལ་བཞུགས་མགོན་པོ་འོད་དཔག་མེད། ། རཱ་ག་ར་ཏཱིས་དམ་འཁྱུད་ཨཱ་རོ་ལྀཀ། ཉི་མའི་གདན་ལ་བཞུགས་འགྱུར་ནུབ་ཕྱོགས་སུ། ། ཁཾ་གི་རལ་གྲི་ལས་བྱུང་མདོག་མཆོག་ལྗང་། ། ཕྲག་དོག་རང་བཞིན་དེ་ཡང་དོན་ཡོད་གྲུབ། ། ནུ་མ་གཉིས་བསྟེན་བཛྲ་ར་ཏཱིར་བཅས། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱང་ཕྱོགས་ཉི་དབུས་སུ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཕུང་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ལམ་གྱི་འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་མཚམས་སུ་ནི། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མདོག་འདྲ་ཟླ་དཀྱིལ་ནས། ། སྒེག་པའི་ཆ་བྱད་རྒྱལ་ལ་རབ་ཏུ་ཆགས། ། མོ་ཧ་ར་ཏི་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་སྤྱན། ། མཾ་གྱི་ཨུཏྤལ་དམར་མོའི་ཕྱག་མཚན་བྱུང་། ། མི་བསྐྱོད་པ་འདྲ་གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་ཟླ་དབུས། ། རྟག་ཏུ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཐབས་ཅིག་སྦྱོར། ། དྭེ་ཥ་ར་ཏི་མཱ་མ་ཀཱི་གཞན་མིན། །

The bodhicitta arising from great bliss, Is placed in the center of the maṇḍala arising from the HŪṂ-vajra; this is birth. The Mind-Vajra together with Dveṣarati, Bearing a body made of sapphire, The essence of hatred, Vajradhṛk, Resides upon a variegated lotus in the center of the moon; this is aging and death. From the BHRŪṂ-wheel, the principal Jina-jik, Vairocana, whose nature is like delusion, Radiant with the light of ten million moons, Is in the eastern moon together with Moharati. From the ĀṂ-jewel, the light of refined gold, The Lord Ratneśvara together with Vajrarati, The principal of pride, known as Ratnadhṛk, Resides upon a sun seat in the southern direction. From the JRĪṂ-lotus, the light of vermilion color, The Lord Amitābha, who dwells in passion, Araliḳ, embraced by Rāgarati, Resides upon a sun seat in the western direction. From the KHAṂ-sword, the supreme green color, The nature of envy, that is Amoghasiddhi, Together with Vajrarati who leans upon his two breasts, Known as Prajñādhṛk, in the northern sun’s center; This is the purification of the five aggregates of primordial wisdom. From the path-wheel, in the intermediate directions, From a moon maṇḍala, like the color of Vairocana, With a graceful appearance, intensely passionate for the Victor, Moharati is none other than Locanā. From the MAṂ-blue utpala, the hand-symbol arises; Like Akṣobhya, in the direction of Yama, in the center of the moon, She is eternally in union with the Primordial Buddha. Dveṣarati is none other than Māmakī.

པཾ་གྱི་པདྨ་ལས་བྱུང་ཟླ་དབུས་སུ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་མདོག་འདྲ་རླུང་གི་ཕྱོགས། ། པདྨའི་མགོན་པོ་ཡིས་ནི་ཀུན་དུ་འཁྱུད། ། གོས་དཀར་གང་ཡིན་རཱ་ག་ར་ཏཱིའང་དེ། ། ཏཱཾ་གི་ཨུཏྤལ་གསེར་ལས་བྱུང་གྱུར་པ། ། རིན་དབང་འོད་འདྲ་བཛྲ་ར་ཏཱི་སྒྲོལ། ། དབང་ལྡན་ཕྱོགས་སུ་ཟླ་བ་ལ་གནས་ཤིང་། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེའི་ཡན་ལག་གིས་འཁྱུད་བྱས། ། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་བྱུང་ནས་མེ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་ནི། ། སྐོར་ཕྱོགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་ནང་དུའང་། ། ཟླ་བ་དྲུག་དབུས་རང་གི་ཕྱག་མཚན་རྒྱུ། ། འོད་ལྡན་ཡི་གེ་དྲུག་པོ་མཐོང་ནས་ནི། ། མཚམས་དེ་རྣམས་སུ་ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿདང་། ། ཁཾ་རཾ་ཤར་གྱི་སྒོ་གྱུར་ཕྱོགས་གཉིས་སུ། ། མེ་ལོང་པི་ཝང་དཀར་པོ་དྲི་དུང་ཆོས། ། རོ་ཡི་སྣོད་དང་སྣ་ཚོགས་གོས་མཁའ་དབྱིངས། ། ས་བོན་བསམ་པའི་མཚན་མ་དེ་མཐོང་ནས། ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་སོགས་ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་དྲུག། དེ་རྣམས་ས་བོན་ལ་སོགས་མདོག་འདྲ་ཞིང་། ། ལུས་ལ་རྟག་ཏུ་དེ་ཉིད་གསུམ་བསམ་བྱ། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། རཾ་ཧཱུྃ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པ། ། ཧཱུྃ་གི་ས་བོན་མཚན་བྱུང་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་ནང་གནས། ། བསྒོམ་བྱ་དེ་རྣམས་རྟག་ཏུ་གཡས་བརྐྱང་བཟློག། མྱ་ངན་འདས་སྲིད་རྣམ་དག་གཡས་བརྐྱང་བའོ། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་དབང་པོ་ཞེས་བྱའི་སྒོར། ། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཉི་མ་ལ་སྐྱེས་ཕྱོགས། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་ཀླུ་ཡི་གཙོ་བོའི་ཕྱོགས། ། བགེགས་མཐར་བྱེད་པ་རྣམ་ཐོས་ཕྱོགས་ན་གནས། ། དད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པའོ། །

From the paṃ syllable, a lotus arises, and in its center, upon a moon, is the one who resembles Amitābha in color, in the direction of the wind. He is embraced by the Protector of the Lotus, who is Pāṇḍaravāsinī, also known as Rāgarati. From the tāṃ syllable, a golden utpala arises; she resembles the light of Ratneśvara and is Vajraratī, the Liberator. She dwells upon a moon in the direction of Īśāna, embraced by the limb of Amoghasiddhi. These are the purities of the four great elements. Emerging to the outside, in the direction of fire, and also within that very circumambulation, in the center of six moons, one sees the six radiant syllables of their respective hand-symbols. In those intermediate directions are jaḥ, hūṃ, baṃ, and hoḥ; and khaṃ and raṃ are at the two sides of the eastern gate. There are the mirror, the lute, the white perfume, the conch, the vessel of flavors, the variegated garment, and the expanse of space. Having seen those signs produced from the visualization of the seed-syllables, those six goddesses, Rūpavajrā and the rest, appear. They are similar in color to their respective seed-syllables and so forth, and one should always contemplate the three tattvas within their bodies. These are the purities of the six perfections. Raṃ and hūṃ reside in the center of a sun maṇḍala; from the seed-syllable hūṃ arises the form of a wrathful deity. They abide within the assembly of wrathful deities as previously described. Those to be meditated upon are always in the posture of right leg extended and left drawn back. The right leg extended represents the purity of nirvāṇa and saṃsāra. At the gate called Yamāntaka, the direction of Indra is Prajñāntaka; the direction of the chief of the nāgas is Padmāntaka; and Vighnāntaka dwells in the direction of Vaiśravaṇa. These are the purities of the four, faith and so forth.

གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་དེ་ཡི་བེ་ཏཱ་ལླཱི། ། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་མ། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་ལྷན་ཅིག་ཁྲོ་གཉེར་ཅན། ། བགེགས་མཐར་བྱེད་པ་རལ་པ་གཅིག་མར་དམིགས། ། མ་ལུས་འཁོར་ལོ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ། ། ཉི་ཟླའི་དབུས་སུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བཞུགས། ། ཞི་བའི་གཟུགས་ཅན་གང་ཡིན་འདིར་ལྷ་རྣམས། ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གྱུར། ། ཏིང་འཛིན་ཆེན་པོ་ཐོབ་པས་ཤིན་ཏུ་ཞི། ། བདུད་རྣམས་བཞི་ལས་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་གྱུར་པས། ། རྣམ་པར་དག་པའི་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ངོ་། ། སངས་རྒྱས་སོགས་གཞན་ལྷ་མོ་རྣམས་བཅས་པ། ། དགྱེས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པ་རྣམ་པར་སྦྱར། ། དབུས་ན་གནས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཙོ་བོ་ཡི། ། ཞལ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་ནི་ངེས་པར་ལྟ། ། རིགས་རྣམས་དང་པོའི་རིགས་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་དང་རིན་ཆེན་རིགས་གསུམ་པ། ། དེ་ནས་པདྨའི་རིགས་ནི་བཞི་པ་སྟེ། ། སྣ་ཚོགས་རིགས་ནི་ལ་ལར་ལས་ཀྱི་རིགས། ། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་གང་ཡིན་མདོག་ལྔ་ཡང་། ། དེ་མདོག་ཐ་དད་པས་ནི་རིགས་རྣམས་ལྔ། ། སེམས་ཅན་བསམ་པ་ཐ་དད་མདོག་ཐ་དད། ། རིགས་ལས་རང་བྱུང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ། ། དེ་རྣམས་ཡན་ལག་མཆོག་རྣམས་གསུམ་གྱིས་བརྒྱན། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྣམ་དག་ཞལ་གསུམ་པའོ། ། སྔོན་པོ་དཀར་པོ་གཉིས་ཀྱི་གཡོན་པ་དམར། ། གཡས་པ་གཉིས་མདོག་རྣམ་པར་ཟློག་པའོ། ། སེར་པོ་དང་ནི་དམར་པོ་ལྗང་གུའི་སྐུ། ། གཡས་མིན་དང་ནི་གཡས་པ་དཀར་དང་སྔོ། ། རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་འདི་དག་རྣམས་ཀྱི་ནི། ། ཞལ་གྱི་མདོག་རྣམས་ཀྱང་ནི་སོ་སོར་གྱུར། །

Yamāntaka is Vetālī; Prajñāntaka is Aparājitā; Padmāntaka is with Bhṛkuṭī; and Vighnāntaka is visualized as Ekajaṭī. All of them reside exactly as they are in the center of the sun and moon upon the various lotuses of the entire maṇḍala. Those deities who possess peaceful forms here all assume the vajra posture. Having attained great meditative absorption, they are utterly peaceful; having become supreme victors over the four māras, this is the pure vajra posture. Together with the Buddhas and other goddesses, they are joined in the application of joyful diligence. One should look upon the faces of these [deities] as the faces of the central lord residing in the maṇḍala. The first of the families is the Vajra family; the Tathāgata and Ratna families are the third; then the Padma family is the fourth; and the Viśva family is in some cases the Karma family. The five colors, such as blue and so forth, are the five families distinguished by their different colors. The bodies of the Buddhas, who are self-arisen from the families, have different colors according to the different inclinations of sentient beings. Their supreme limbs are adorned with the three [aspects]; the three faces are the purity of body, speech, and mind. Blue and white are the two [left], and the left is red; the two right colors are reversed. Yellow, red, and green are the bodies; the non-right and the right are white and blue. The colors of the faces of these goddesses of the families also become distinct for each.

དེ་རྣམས་ཕྱག་དྲུག་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། གཙོ་བོའི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་ནི་མཚོན་ཆ་སྤངས། ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ནི། ། སོ་སོ་སོ་སོར་ངེས་བཅིངས་དེ་འོག་ཏུ། ། མཐེའུ་ཆུང་རྩེ་མོ་ལྕགས་ཀྱུའི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་མཁྲིག་མ་གཉིས་ནི་སྦྱར། ། གནས་ལྡན་གང་ཡིན་ལ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱིས། ། དེ་ཡི་ཕང་དབུས་འདུག་འགྱུར་དེས་མགུལ་ཕྱོགས། ། གཡོན་པའི་ནང་དུ་ལག་གཉིས་ཕྱི་རོལ་གྱུར། ། གཅིག་ལ་གཅིག་འཁྱུད་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་བྱ། ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་རྣམ་དག་ཕྱག་དྲུག་པོ། ། བཀྟེ་ནེ་བཀྟྭཾ་བ་རི་ཙུམྦ་མན། ། དནྟེ་ཤྭ་ན་ཏཾ་པ་རི་གྷི་ཤ་མ་ན། ། ཐབས་དང་རིག་པའི་ཡན་ལག་མི་ཕྱེད་པར། ། དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་རྒྱལ་པོའི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་དག་འཁྱུད་པའོ། ། གང་ཡང་ཕྱག་མཚན་མཆོག་ལས་བྱུང་གང་ཡིན། ། མཚན་མ་མཆོག་དེ་ལག་པ་གཡས་སུ་སྟེ། ། ཕྱག་གསུམ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་རལ་གྲིའོ། ། རལ་གྲི་ལས་བྱུང་འཁོར་ལོ་འཛིན་འགྱུར་ཏེ། ། རིན་ཆེན་རིགས་ཀྱི་གཡོན་པ་པདྨར་གྱུར། ། དེ་བཞིན་པདྨ་རིགས་ཀྱི་རིན་ཆེན་ཏེ། ། འདི་གཉིས་ཀྱི་ནི་གསུམ་དར་འཁོར་ལོར་གྱུར། ། གཞན་རྣམས་ཀུན་གྱི་ལག་པ་ནོར་བུ་པད། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་རྣམ་དག་ཕྱག་མཚན་ནོ། ། རྒྱལ་བ་ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱི་རལ་པའི་ཚོགས། ། འདིར་ནི་དེ་རྣམས་བྱེ་བྲག་གཅིག་ཡོད་འགྱུར། ། ཞི་བ་རྣམས་ནི་རིན་འབར་ཅོད་པན་ཐོགས། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ནི་སྦྲུལ་གྱིས་སྐུ་བརྒྱན་ཅིང་། ། དཔུང་པ་ལག་ངར་རྐེད་པ་རྐང་པ་དག། མགྲིན་པ་དང་ནི་རྣ་བ་མགོར་ཐོགས་པ། །

They are all endowed with six arms. The two principal hands of the central deity are devoid of weapons. With the two [other] hands, the vajra-fists are firmly bound individually; beneath that, the tips of the little fingers are in the shape of hooks, and the two wrists of the two hands are joined. For whichever [deity] is the consort, she sits upon his lap, and by that, the neck region [is formed]. The two hands are outside the left [arm], and one should form the mudrā of mutual embrace. The six arms are the purification of the six perfections. bakte ne baktvaṃ paricuṃbaman | dante śvānaṃ taṃ parighiśaman || One should meditate on the form of the King of the Maṇḍala Wheel, with the limbs of method and wisdom inseparable, in the embrace of natural purity. Whatever supreme hand-symbols arise, that supreme sign is in the right hand. In all three [other] hands, there is a sword. From the sword, a wheel is held; for the Jewel Family, the left hand becomes a lotus. Likewise, for the Lotus Family, there is a jewel; for these two, the third becomes a wheel. For all the others, the hands hold a jewel and a lotus. These are the hand-symbols of the pure Tathāgatas and the pure Perfection of Insight. Regarding the mass of matted hair of the five Victors, there is a single distinction here: the peaceful ones wear crowns of blazing jewels, while the wrathful ones are adorned with snakes upon their bodies, arms, forearms, waists, feet, necks, ears, and heads.

འོད་ལྡན་ནོར་བུས་སྤྲས་པ་གསེར་གྱིས་བཅིངས། ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཡན་ལག་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། ཐབས་ཀྱིས་གྱུར་པ་གང་ཡིན་ཤེས་རབ་ཀྱི། ། ཕྱག་དང་མདོག་དང་མཚོན་ཆ་གོས་འབྱུང་བ། ། གནས་དང་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གང་དང་གང་། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ནི་སར་གྱུར་ས་ཡིར་གྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ནི་གསང་འགྱུར་རྣམ་པར་བསམ། ། བྱུང་ནས་དེ་ཡང་གོ་རིམ་ཇི་ལྟ་བཞིན། ། ཡིད་གསུམ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་སོགས་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས། ། དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་དང་ཐབས་ཅིག་བྱ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་སྙིང་གར་ཐུགས་རྡོ་རྗེ། ། རབ་ཞུགས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་ངོ་བོ་ཉིད། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་གཞན་རྣམས་ཀྱང་། ། གསང་བའི་ནང་བཤད་གང་ཡིན་ཕྱོགས་རྣམས་སུའོ། ། དེ་དབུས་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་བྱུང་ནས། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ལྟར་གྱུར་ནམ་མཁར་གནས། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་འཁོར་ལོ་དྲངས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་མདུན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཏུ་བྱ། ། རྫོགས་ནས་ཡོན་ཁྱབ་མཆོག་བཀང་པདྨའི་སྣོད། ། ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བཟུང་ནས་ཀྱང་། ། དེ་ནས་ལག་པ་གཡོན་པས་བ་དན་གཟུང་། ། ལག་པ་གཡས་པ་ཡི་ནི་ཙནྡན་མཛེས། ། མེ་ཏོག་ཆུ་སོགས་ཀྱིས་མཛེས་བདུད་རྩི་ལྔ། ། རང་གི་སྙིང་སོགས་བཟླས་པའི་མཆོད་པ་འབུལ། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ཛཿཞེས་ལྷག་པར་སྨྲ་ཞིང་སྲུང་བར་བྱེད། ། དེ་བཞིན་ཁྲོ་གཞན་རང་གི་ལས་ཀྱི་མཐའ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿབཅས་པའི་སྒྲ་སྒྲོགས་ཤིང་། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པདྨ་བགེགས་མཐར་བྱེད། ། རབ་བཞུགས་བཅིངས་པ་དང་ནི་དགྱེས་པར་བྱེད། ། ཞེས་པའི་བར་གྱུར་འདི་ལྟར་ལྷག་བསྙེན་པ། །

Adorned with radiant jewels and bound in gold, Just as the limbs are decorated with ornaments, Whatever arises through skillful means is the manifestation of insight: The hands, colors, weapons, and garments appear. Through the nature of the abode and the dweller, Whatever [arises], those too become the ground, the very ground. One should contemplate this maṇḍala as secret. Having emerged, in the proper sequence, With the mantras of the three minds, Vajradhṛk and so forth, One should act together with the samayas and the rest. Akṣobhya enters the heart as the Vajra Mind, Completely absorbed, with a nature equal to space. Vairocana and the others, Whatever is explained within the secret, are in the directions. From the center, light rays of mantra emerge, And like Yamāntaka, they abide in the sky. Having drawn the wheel with the vajra hook, Then, one should place it within the maṇḍala in front. Having completed it, filling the supreme vessel of lotus with offerings, Holding it with both hands, Then, with the left hand, one should hold a banner, And with the right hand, beautiful sandalwood. With flowers, water, and so forth, beautified by the five nectars, One offers the offerings of recitation from one's own heart and so forth. Yamāntaka and all the others Utter "Jaḥ" and perform the protection. Likewise, the other wrathful deities, according to their respective activities, Proclaim the sounds "Jaḥ Hūṃ Baṃ Hoḥ." The Unconquerable, Padma, and Vighnāntaka Completely enter, bind, and please [the deities]. Thus, up to this point, is the additional approach.

ལྷག་པའི་རྒྱུ་མཐུན་འབྲས་བུ་དང་ལྷན་ཅིག། དེ་ནས་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་དགྱེས་པ་དང་། ། མིག་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། སྐུ་སོགས་ཚིག་གསུམ་གྱིས་ནི་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། དབང་བསྐུར་བྱས་པའི་དུས་ཀྱི་ཐ་མར་གནས། ། དེ་རྣམས་རིམ་གྱིས་གནས་པའི་བར་དུ་ནི། ། ལྷག་པའི་འབྲས་བུ་གསུམ་བཅས་ཡན་ལག་གོ། ། རང་གི་སེམས་ལས་ཀུན་འབྱུང་འོད་ཆེན་འཕྲོས། ། ནམ་མཁའི་རྒྱལ་དང་རིག་མ་ཀུན་ནས་དྲངས། ། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་གདན་ལ་བཞུགས་པར་གྱུར། ། རང་གི་བདག་པོ་བཅིངས་ནས་ཅོད་པན་བཅིངས། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་པད་མཐར་རྡོ་རྗེ་གཞན། ། ཁྲོ་བོ་བགེགས་དགྲ་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས། ། ང་རྒྱལ་བཞི་པོ་སེམས་བདག་འཇམ་དབྱངས་བཅས། ། ཀུན་དུ་བཟང་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཆོས་དབྱིངས་དང་། ། དཔལ་ལྡན་དྭེ་ཥ་རར་བཅས་སྒྲ་རྡོ་རྗེ། ། འདི་རྣམས་ཅོད་པན་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། ས་སྙིང་སྐུ་དབང་དང་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ། ། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་མོ་ཧ་ར་ཏཱི་རྣམས། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྤྱི་བོར་རྣམ་སྣང་བཞུགས། ། མཁའ་སྙིང་དྲི་ཡི་སྟེང་དུ་རིན་ཆེན་ཏོག། ངག་རྡོར་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དྲི་དང་རོ། ། པད་མཐར་ཕྱིན་རྣམས་ཅོད་པན་འོད་དཔག་མེད། ། རེག་རྡོར་སྒྲིབ་སེལ་བཛྲ་ར་ཏཱི་རྣམས། ། སྤྱི་བོར་ཡང་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་བཞུགས། ། རང་གི་ས་བོན་པདྨའི་ནང་གནས་པའི། ། འོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དྲངས་ནས། ། ཁ་ཡི་ནང་ཞུགས་གསང་བའི་དབུས་གནས་ཏེ། ། ཞུ་ནས་དེ་ལས་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་གྱུར། །

Together with the concordant result of the higher [yoga], then, with all being completely delighted, the limbs such as the eyes are blessed. Having blessed the body and so forth with three words, one remains at the conclusion of the empowerment. During the period of their gradual abiding, these are the limbs together with the three higher results. Great light radiates from one’s own mind, summoning all the Sky Kings and Consorts from every direction. They come to sit upon the seats, pervading the sky. Having bound one’s own lord, the crown is bound. Yamāntaka, Padmāntaka, and the other Vajrāntaka, the wrathful Vighnāntaka, abide in their own maṇḍala. Together with Mañjughoṣa, the four prides, the Lord of Mind, Samantabhadra, Vajrapāṇi, the glorious Vajrasattva, Dharmadhātu, the glorious Dveṣarāja, and Śabdavajrā—these have Akṣobhya as their crown-vajra. Above Akṣobhyavajra is Vajrasattva. Kṣitigarbha, Kāyavajrā, and Rūpavajrā, Yamāntaka, and Moharatī—above the crowns of these resides Vairocana. Ākāśagarbha, Gandhavajrā, and Ratnaketu, Vāgvajrā, Lokeśvara, Gandhavajrā, and Rasavajrā, Padmāntaka, and the others—above their crowns is Amitābha. Sparśavajrā, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Vajraratī—above their crowns resides Amoghasiddhi. Light from one’s own seed-syllable, residing within the lotus, summons the five mudrās. Having entered through the mouth and stayed in the center of the secret place, they melt and become form and so forth.

སྐུ་རྡོར་ལ་སོགས་མཚན་མ་དེ་ལྷ་མོ། ། མེ་ལོང་སོགས་གང་ཡིན་དེ་ལས་བྱུང་སྤྲོས། ། གཞན་ཡང་ཕྱི་རོལ་མེ་ཏོག་བདུག་སྤོས་སོགས། ། དེ་རྣམས་ནམ་མཁའ་ལ་ནི་གདུགས་བཞིན་གྱུར། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་དང་། པཱུ་ཛ་ལ་སོགས་སྒྲ་ཡི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ཚིགས་བཅད་ལྔ། ། བརྗོད་ནས་དེ་ནས་མདུན་དུ་རྣམ་བསམ་པ། ། ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་སྔོན་གཞུར་བྱས་ཉིད། ། རྒྱལ་མཚན་གྱིས་མཚན་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། དེ་ནས་རཾ་བྱུང་ཤིན་ཏུ་མདོག་དམར་བའི། ། གྲུ་གསུམ་གྱེན་གནས་མེ་ཡི་ཚོགས་ཀྱིས་མནན། ། དེ་ནས་མེ་ཡི་སྟེང་དུ་འོད་དམར་ཨོཾ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨའི་སྣོད་མཆོག་བསམ། ། རྣམ་པ་བཅོ་ལྔའི་རྫས་ཀྱིས་ཡོངས་གང་བའི། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་ས་བོན་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས། ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་ཟླ་བ་གཉིས་ནི་མཁའ་དཀྱིལ་གནས། ། ཞུགས་ནས་དེ་ཡི་ནང་དུ་ལྷུང་བར་གྱུར། ། སྐོལ་བས་ཨོཾ་ནི་ཚུར་གྱུར་ཀུན་དུ་བལྟ། ། ཧཱུྃ་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་རྡོ་རྗེ་ནང་། ། རྡོ་རྗེས་དཀྲུགས་པར་རྣམ་པར་ཞུ་གྱུར་པ། ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བཟླས་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིར་གྱུར། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ཡི་ནི་སྣོད་རྣམས་ཀུན། ། ཐམས་ཅད་རང་གི་ལག་ན་ཐོགས་པར་སྤྲོ། ། ལྕེ་ཡི་རྩེ་མོར་ཧཱུྃ་བྱུང་རྡོ་རྗེ་དཀར། ། སྙིང་ལ་གནས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་རྒྱལ། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་ཚིམ་པར་བསམ་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པའི་མཆོག་འགྱུར་ཏིང་འཛིན་ཏོ། ། གང་ཡང་འཇམ་དབྱངས་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀ་ཡི། ། སེམས་དཔའི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་འཇམ་རལ་གྲི། ། མཾ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ཀྱི་མེ་བསྒོམས་ཏེ། །

The goddesses are the signs such as the Vajra Body and so forth; from whatever [implements] such as the mirror arise, they are emanated. Furthermore, the external flowers, incense, and so forth, become like a canopy in the sky. Reciting the mantra sounds such as oṃ sarvatathāgata and pūja, and having recited the five verses beginning with "Akṣobhyavajra," one then visualizes in front: from yaṃ arises a blue light in the shape of a bow, a wind maṇḍala marked by a victory banner. Then, from raṃ arises a very red, upward-pointing triangular mass of fire. Above that fire is a red oṃ, from which arises a supreme lotus vessel. Visualize it completely filled with the fifteen substances; within the five nectars are the five seed syllables. Oṃ and hūṃ and the two moons abide in the center of the sky; having entered, they fall into its interior. By boiling, the oṃ is transformed; look at it. From the seed syllable hūṃ arises a vajra, and by the vajra stirring, it completely melts. Reciting the syllable hūṃ, it becomes the nectar of wisdom. From that, all other vessels are emanated, each held in one's own hand. At the tip of the tongue, a white vajra arises from hūṃ. One should visualize the King of the Maṇḍala Wheel residing in the heart, completely satisfying them all. This is the samādhi that becomes the supreme, holy maṇḍala. Furthermore, from the essence of the Sattva at the heart of Mañjughoṣavajra, a gentle sword arises from maṃ; meditate on the fire of the mind arising from that.

རྡོ་རྗེ་གསུམ་སྐུ་དང་ཡང་མཉམ་པོར་བྱུང་། ། དེ་རྣམས་སྙིང་གནས་རང་མཚན་ས་བོན་ལས། ། བྱུང་ནས་ཡེ་ཤེས་འོད་ཟེར་རབ་གསལ་བའི། ། འོད་ཀྱིས་མ་ལུས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་དུ་གང་། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་རྒྱུན་གྱི་རྗེས་སོང་ནས། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསྒྲལ་ནས་ཀྱང་། ། རྣལ་འབྱོར་བདུད་རྩི་གཞན་དང་གཞན་བསྡུས་ནས། ། འོག་ཏུ་གདོང་བལྟས་ནས་ནི་དེ་བྱུང་བས། ། སྐད་ཅིག་གིས་ནི་འཇིག་རྟེན་གསུམ་བཅས་རྒྱལ། ། མ་ལུས་སྣ་ཚོགས་སངས་རྒྱས་ཉིད་བྱས་ནས། ། འོངས་ནས་སྤྱི་བོའི་ནང་དུ་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། ལུས་ཀུན་ཚིམ་པར་ཀུན་དུ་གྱུར་ནས་ནི། ། ཐང་ཅིག་དེ་ལ་ཡང་བའི་རང་བཞིན་གྱུར། ། དེ་ཉིད་གསུམ་མཆོད་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱ། ། མཾ་གྱི་ནང་དུ་རབ་ཞུགས་རྣམ་པར་བལྟ། ། མཾ་ལས་བྱུང་གྱུར་རལ་གྲི་དབུས་སུ་ནི། ། ཟླ་གནས་ཙ་ན་ཀ་ཙམ་ཐིག་ལེར་གནས། ། དེ་དབུས་དཀྱིལ་འཁོར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབང་པོ། ། ཉི་ཤུར་གཅིག་གིས་མ་ཚང་དེ་རྣམས་དག། གང་དང་གང་གིས་སྐྱོ་མེད་དེ་བསྒོམས་ཏེ། ། མངོན་སུམ་བྱས་ནས་ཐིག་ལེའི་སྦྱོར་བའོ། ། རང་ལྷའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་འོད་འཕྲོས་པས། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས། ། ཆོས་འབྱུང་ཞེས་བྱའི་སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་ཞུགས། ། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་བྱུང་འཇམ་རལ་གྱི། ། ཡང་ན་འཁོར་ལོ་པདྨ་རྡོ་རྗེའམ། ། ནས་ཀྱི་ཚད་དམ་ཟླ་བའི་དབུས་སུ་ནི། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་མཾ་བྱུང་མདོག་ལྔ་པའི། ། ཡུངས་ཀར་ཚད་ཙམ་རིན་ཆེན་ཟུར་བརྒྱད་པ། ། རིན་ཆེན་དབུས་སུ་རཾ་བྱས་འཁོར་ལོ་ཉིད། ། གང་ཡིན་དེ་གྱུར་རྣལ་འབྱོར་ཤེས་མཆོག་གིས། །

The three vajras arise together with the body. From the specific seed-syllables at their hearts, they emerge, and the brilliantly clear light-rays of wisdom completely fill all various things without exception. Following the stream of the wisdom nectar, they liberate all the world-realms; then, having gathered various other yogic nectars, they emerge looking downward. In an instant, they conquer the three worlds and, having made all various things into buddhahood itself, they return and enter into the crown of the head. Having completely satisfied the entire body, in that very moment it becomes light in nature. One should perform the ritual of the three essences as prescribed. Visualize them entering into the syllable maṃ. From maṃ arises a sword, in the center of which, resting on a moon, is a drop the size of a chickpea. In its center is the maṇḍala, the lord of maṇḍalas; those twenty minus one are purified. Meditating on them without weariness, one makes them manifest; this is the application of the drop. Light radiates from the seed-syllable of one’s own deity, and the Tathāgatas of the exterior enter the tip of the nose called the "source of phenomena" (dharmodaya). From the perfectly arisen bodhicitta, there is a soft sword, or else a wheel, a lotus, or a vajra. In the center of a barley-corn or a moon, above that, from maṃ, there is an eight-faceted jewel the size of a white mustard seed. In the center of the jewel is raṃ, which becomes a wheel. Whatever it may be, the supreme knower of yoga should transform it.

རྡོ་རྗེ་སོགས་མཚན་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱི། ། དེ་རྣམས་ཉིན་དང་མཚན་མ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། མཚན་མ་བརྟན་པོར་བྱས་པས་བརྟགས་ན་ནི། ། འོད་ཟེར་དུ་བའི་འོད་དང་དེ་བཞིན་གཞན། ། མེ་ཁྱེར་འོད་དང་སྣང་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། རིམ་གྱིས་མཐར་ཐུག་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བའོ། ། རྔུབ་པ་དང་ནི་གནས་དང་རིང་དུ་གྱུར། ། སྡུད་དང་གང་པ་དང་ནི་འཛིན་པ་རྣམས། ། འོང་བ་དང་ནི་རྗེས་དྲན་སྔོན་གྲུབ་རྣམས། ། སྲོག་མ་བསྡམས་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་དགེ། ། ཨོཾ་དང་དབུགས་དེ་མཉམ་དུ་ནང་དུ་ཞུགས། ། ཨཱཿཡི་སྔགས་དང་ཐབས་ཅིག་དབུས་ན་གནས། ། ཧཱུྃ་གི་མཐར་ནི་རང་གི་སྒྲ་དང་ལྡན། ། བཟླས་པ་རྐན་དང་མཆུ་སྦྱར་སྤང་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་ས་བོན་ལས་འདིར་སངས་རྒྱས་སྤྲོ། ། འོད་ཟེར་ཚོགས་དེ་ནམ་མཁར་སོང་ནས་ཀྱང་། ། དེ་ནས་བྱུང་བའི་ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས། ། དམ་ཚིག་ཅེས་བྱའི་འཁོར་ལ་མཆོད་པར་བྱེད། ། ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་འཁྱུད་པར་གྱུར་པ་དང་། ། དགའ་བ་དག་གིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་འཁྱུད་འགྱུར། ། དེ་ནས་རང་བྱས་སྙིང་གའི་སེམས་རྡོ་རྗེ། ། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ཐུབ་དབང་ཞུགས་པར་བལྟ། ། གལ་ཏེ་བསྒོམས་དང་བཟླས་པས་སྐྱོ་གྱུར་ན། ། རང་གི་སྙིང་གའི་དེ་ཉིད་རྣམ་བསྒོམས་པས། ། རིག་མའི་ཚོགས་འོངས་ནས་ནི་གླུ་ཡི་སྒྲས། ། དེ་དང་དེ་ཡིས་འཁོར་ལོ་མཆོག་སད་བྱས། ། མགོ་བོ་སྤགས་པའི་མཐོ་གང་ཙམ་དུ་ནི། ། མ་ལུས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཟླ་བ་དགོད། ། བདུད་རྩི་ལྔ་རྣམས་ཨོཾ་དང་ལྡན་པ་ནི། ། ཞུ་བས་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་རང་ལུས་བབ། ། བསམ་བྱ་གངས་ཆུ་བསིལ་འདྲ་བབ་གྱུར་པས། ། མ་ལུས་སྐྱོ་བ་རྣམ་པར་བསལ་བར་བྱ། །

The signs of the Tathāgatas, such as the vajra and so forth, should be emanated day and night. When these signs have been made stable and examined, there appear rays of light, the light of smoke, and others such as the light of fireflies and great illumination; this is the gradual culmination of the subtle yoga. Inhalation, retention, and prolongation; withdrawal, filling, and holding; coming, recollection, and the previously accomplished—whatever occurs when the vital breath is not constrained is virtuous. The syllable OṂ enters within together with the breath; it abides in the center together with the mantra ĀḤ; at the end of HŪṂ, it possesses its own sound. One should avoid recitation involving the palate and lips. From that very seed syllable, the Buddhas are emanated here. Those masses of light rays, having gone into space, then those goddesses arising from them make offerings to the maṇḍala known as the samaya. All of them become embraced, and the Buddhas are embraced with joys. Then, one should visualize the Vajra Mind at one's own heart, the Lord of Sages, entering in that very instant. If one becomes weary of meditation and recitation, by meditating on that very reality at one's own heart, the hosts of consorts arrive and awaken the supreme maṇḍala with the sound of songs. At a height of one span above the head, one should place a completely perfect moon. The five nectars, together with OṂ, melt and descend upon one's own body in that very instant. By visualizing this descent like cool mountain water, all weariness should be completely dispelled.

དེ་ནས་ཐང་ཅིག་དེ་ཡིས་ངལ་སོས་ནས། ། སླར་ཡང་དེ་ཡི་གསང་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། གོང་དུ་བཤད་པའི་དབང་བསྐུར་མཆོད་པ་དང་། ། བསྟོད་པ་ལ་སོགས་སྨོན་ལམ་མཐར་ཐུག་བརྗོད། ། བྱས་ནས་གང་དག་གང་རིགས་རབ་འབྱུང་བའི། ། དེ་ནི་དེ་དང་དེ་ཡི་སྙིང་གར་གཞུག། དེ་ཉིད་གསུམ་ཚིག་གིས་ནི་བྱིན་བརླབ་བྱ། ། གནས་ནས་ཐོགས་མེད་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་ཚུལ། ། དེ་ལ་གཤེགས་གསོལ་གླེང་གཞི་དེ་རྣམས་ནི། ། ལས་རྒྱལ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་འཛིན་ནོ། ། དེ་ལས་ལངས་ནས་ཏིང་འཛིན་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོར་རང་ལྷའི་རྣམ་པ་གཟུང་། ། སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཡུལ་དེ་མཐོང་ནས་ནི། ། སྐུ་སོགས་རྡོ་རྗེ་བདག་ཉིད་དངོས་རྣམས་དག། རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་ཡོངས་རྫོགས་པའི། ། འཁོར་ལོ་རང་གི་སྙིང་གར་ཞུགས་པར་བསམ། ། རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེ་ཡང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཟན་ཟར་གྱུར་པའི་ཚེ་ན་འདི་སྐད་གསུངས། ། སྔར་བཤད་རླུང་དང་མེ་དང་དགོང་དབུས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ཆོ་ག་བཞིན་བྱས་ནས། ། སྐུ་སོགས་ལྷ་རྣམས་ཀུན་དུ་ཚིམ་པར་བྱ། ། ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྦྱིན་སྲེག་ལས། ། མཐར་ཐུག་པར་ཡང་སེམས་ཀྱི་བྱ་བ་སྟེ། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བུད་ཤིང་ཀུན་དང་ལྡན། ། ཡེ་ཤེས་མེ་འབར་བ་ཡིས་ཕུང་པོ་ནི། ། བསྲེགས་པ་གང་ཡིན་དེ་ནི་བླ་མེད་བཤད། ། མ་ལུས་འདོད་པ་ཡི་ནི་ཆོ་ག་ཉིད། ། དེ་ཡིས་རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རང་དང་གཞན་ལུས་ལ་ཡང་ཀུན་དུ་མཆོད། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་བསྟེན་དམ་ཚིག་ཤིན་ཏུ་ཐོབ། ། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འགྲོ་བའི་དོན་བྱས་ཤིང་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀུན་དུ་མཆོད་པར་བསམ། །

Then, having rested for a moment, one should once again recite the secret mantra. One should perform the empowerments, offerings, praises, and so forth as explained above, concluding with the aspiration prayers. Having done so, whatever [deities] arise in their respective forms, one should cause them to enter their respective hearts. One should then consecrate them with the three syllables. From that state, in the manner of non-dual, unimpeded wisdom, one should request them to depart; these are the introductory accounts. This is the meditative stabilization known as the "Supreme Victory in Action." Arising from that, through the application of meditative stabilization, one should assume the form of one's own great deity. Having perceived that object as mere appearance, one should contemplate the wheels of the actual vajra-nature of the body and so forth, arising from one's own seed-syllable, entering one's own heart. One should also meditate on the fire arising from the syllable RAṂ. When it is time to eat, it is said as follows: In the center of the previously explained wind and fire, having performed the rituals of the vajra and so forth according to the procedure, one should completely satisfy all the deities of the body and so forth. The inner nature of the fire offering is ultimately a mental activity; possessing all the fuel of the aggregates and so forth, the burning of the aggregates by the blazing fire of wisdom is explained as the unsurpassed [offering]. This is the very ritual for all desires without exception. By means of that, one should meditate on the form of one's own deity. One should also make offerings everywhere to one's own and others' bodies. By relying on the Buddhas, one thoroughly attains the samaya. Having acted for the benefit of beings in a harmonious way, one should contemplate making offerings to all the Tathāgatas.

སེམས་ནི་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་གྱུར་པས། ། ལུས་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་རྟག་ཏུ་བྱ། ། གང་ཡང་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས། ། དགའ་བས་ཐམས་ཅད་ཉིན་མཚན་རབ་བྱེད་པ། ། དེ་ཡི་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་རབ་བརྟགས་པར། ། སངས་རྒྱས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རབ་ཏུ་གསུངས། ། ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་རྣམ་པར་རྟོག། དཔག་མེད་འབྱུང་འགྱུར་བུད་མེད་མཐོང་བ་ལས། ། ཁྱི་དང་འདོད་པ་ཅན་དང་རབ་བྱུང་གསུམ། ། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སེམས། ། ལུས་ལ་སོགས་པའི་དགེ་དང་མི་དགེའི་ལས། ། གང་ཕྱིར་དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་གསུངས། ། དེ་བས་རྟག་ཏུ་རྣམ་རྟོག་དྲ་གཅོད་པའི། ། སེམས་ནི་ནག་པོའི་ལས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་པས་ཁཾ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། སྙིང་གར་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ཡིས་བཀོད་པ། ། ཁཾ་ལས་བྱུང་བའི་རལ་གྲི་དེ་ཉིད་སྟེང་། ། ས་བོན་འདི་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ཡོད་གྲུབ། ། སྣ་ཚོགས་པདྨའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་ཡི། ། གོང་གི་གོ་རིམ་ཉིད་བཞིན་ཐམས་ཅད་བྱ། ། མྱུར་དུ་དབང་བསྐུར་བས་ནི་ཉེས་ཀུན་དང་། ། འགྲོ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དག་པར་བལྟ། ། ཕྱི་རོལ་ཁྲུས་ལའང་ཆོ་ག་འདིས་བྱའོ། ། གང་ཞིག་ཐུན་མཚམས་ཉམས་པར་གྱུར་པ་ཡིས། ། དེས་ཀྱང་ཆོ་ག་འདི་ནི་བྱ་བ་སྟེ། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཉེས་པ་གསུམ་འབྱུང་གསུངས། ། གང་ཡང་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་དབུས་གནས་པའི། ། ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བ་ཡི་ནི་བགེགས་མཐར་བྱེད། ། བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་འཁོར་ལོ་དབང་བསྐུར་བས། ། འབད་པས་བགེགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་གཞོམ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ལྟར་ཏིང་འཛིན་གསུམ་པོ་བསྒོམ་བདག་ཉིད། ། གང་བསྒོམས་པས་ནི་ཤིན་ཏུ་སྐྱོ་གྱུར་ནས། །

With the mind settled in one-pointed meditative equipoise, one should constantly perform the activities of the body and so forth. Whatever actions of body, speech, and mind are performed joyfully throughout the day and night, the supreme Buddhas have taught that these should be thoroughly examined through mantras and mudrās. Just as a single object is conceptualized in various ways—such as when a woman is seen, where a dog, a lustful man, and a monk each have minds of pleasure, suffering, or liberation—it is taught that the virtuous and non-virtuous actions of the body and so forth are governed by the mind. Therefore, by constantly cutting the web of conceptualization, the mind will not become involved in dark (non-virtuous) actions. If the samaya is impaired, one should visualize a crossed vajra (viśvavajra) arising from the syllable khaṃ at the heart. Above that crossed vajra, which also arises from khaṃ, is the syllable from which Amoghasiddhi arises. Seated upon a multicolored lotus throne, one should perform everything according to the sequence mentioned above. Through the swift conferral of empowerment, one should view all faults and all beings as naturally pure. This ritual should also be performed for external ablutions. Whoever has violated the intervals of the sessions should also perform this ritual; it is taught that the three faults arise exactly as described. Furthermore, one should visualize Vighnāntaka arising from hūṃ in the center of a multicolored lotus. By the empowerment of the wheel called Amṛta, one should diligently destroy all obstructing spirits. Thus, having meditated upon the three samādhis, if one becomes extremely weary from the meditation:

འཁོར་ལོ་རང་སྙིང་ནང་ཞུགས་རྣམ་པར་བསམ། ། རྣལ་འབྱོར་ལྡན་པས་རིག་མར་ལྡན་པར་ཉལ། ། རྣལ་འབྱོར་གཉིད་ལོག་ལྡང་བའི་དུས་སུ་ནི། ། ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་བླངས་པའི་གླུ་ཡི་སྒྲས། ། མྱུར་བར་ཀུན་དུ་ལངས་ནས་ཡང་བྱས་ཏེ། ། སྔར་བཤད་པ་ཡི་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱ། ། དངོས་གྲུབ་མཚན་མ་ཉེ་བར་བརྟགས་ནས་ནི། ། ཁང་བཟང་ངོས་གཉིས་ནས་ནི་འཛེག་པ་དང་། ། དག་པའི་གཙུག་ལག་ཁང་དང་སངས་རྒྱས་སྐུ། ། རྨི་ལམ་གཞོན་ནུ་མ་དང་རྒྱལ་པོ་མཐོང་། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཆོ་ག་བཞིན་མཆོད་ནས། ། དངོས་གྲུབ་འདོད་པ་ཡིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱ། ། རིག་པ་འཛིན་དང་རི་ལུ་མིག་སྨན་དང་། ། བཅུད་ཀྱིས་ལེན་པའམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ལ་སོགས། ། རྟ་དང་གསེར་དང་རིན་ཆེན་ས་གཞི་འགྲོ། ། ཁྲག་དང་བུ་དང་བུ་མོ་དུ་མ་བྱིན། ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། ། འདི་རུ་ལ་ལས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། གང་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཐམས་ཅད་བསྒོམས་པས་བདེ་བར་ཉེར་བསྒོམས་ནས། ། དེ་སྟེང་སྡིག་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་ནས། ། སྐད་ཅིག་གིས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་འགྱུར། ། བདག་གིས་མན་ངག་བརྩམས་འདི་རབ་དད་པས། ། བླ་མའི་ཞལ་གྱི་པདྨ་ལས་རྙེད་དེ། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ལ་ལྟད་མོ་གྱིས། ། འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་ཕན་ཕྱིར་བདག་གིས་བྱས། ། ཇི་ལྟར་ལོག་པའི་རྫུན་གྱིས་བྱས་པ་ཡིས། ། ཕ་ཡི་དྲུང་ནས་ཅུང་ཟད་རྙེད་པ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བསོད་ནམས་ཅུང་ཟད་རྙེད། ། དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་ཤོག། དཔལ་ལྡན་ཨུ་རྒྱན་ཡུལ་དུ་བརྟེན་སྐྱེས་ཤིང་། ། དཔག་མེད་རྒྱུད་དོན་མ་ལུས་རབ་མཁྱེན་པ། །

Visualize the wheel entering into your own heart. The yogi, endowed with a consort, should sleep. At the time of waking from sleep, by the sound of songs sung by a host of goddesses, one should quickly arise and once again perform the meditative absorption as previously explained. Having closely examined the signs of accomplishment, such as climbing the two sides of a magnificent palace, seeing a pure temple or the body of a Buddha, or seeing a young maiden or a king in a dream, one should perform the worship according to the ritual of the three realities. Desiring accomplishment, one should construct the maṇḍala. Through the vidyādhara, the pill, the eye-salve, the alchemy of elixirs, or the Mahāmudrā and so forth, as well as horses, gold, jewels, and traveling the earth, and by giving blood, sons, and many daughters, some here will attain Buddhahood through three countless aeons and so on. Furthermore, by meditating on the samādhi of great bliss and meditating on all things as bliss, one is then completely liberated from all sins and becomes a Vajradhara in an instant. This instruction I have composed with great faith, having obtained it from the lotus face of the Guru. Let the learned take a look at this; I have composed it for the benefit of all beings. Just as one might obtain a small amount from a father through a deceptive falsehood, so too have I obtained a small amount of merit. Through that, may I become Mañjuvajra in the world. Born in the glorious land of Oḍḍiyāna, he thoroughly knew the meaning of the immeasurable tantras without exception.

དཔལ་ལྡན་རྣམ་པར་དུལ་ཞིའི་ཞལ་སྔ་ནས། ། དེ་ཡིས་དབང་བསྐུར་སློབ་མའི་གཙོ་བོ་མཆོག། དེ་ལས་སིན་དྷཱུའི་ངོས་སུ་དེ་སྐྱེས་ཤིང་། ། རྣམ་ཐོས་བསྟི་གནས་ཞེས་བཤད་རྒྱལ་བཞུགས་ནས། ། ཤཱཀྱའི་བཤེས་གཉེན་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཤིང་། ། དེ་ཡིས་ཡོངས་བཀྲོལ་ཞལ་གྱི་མན་ངག་གོ། ། དཔལ་ལྡན་ཨུ་རྒྱན་ཡུལ་ནས་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་མན་ངག་རྫོགས་སོ། ། ། ། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཁྱུང་ཝེར་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

From the presence of the glorious Vinayaśīla, the supreme chief of disciples was empowered by him. Born on the banks of the Sindhu, he resided at the place called Vaiśravaṇālaya. Having become a buddha himself as Śākyamitra, he fully elucidated these oral instructions. This concludes the oral instructions for the sādhana from the presence of the glorious Buddhajñānapāda, who emerged from the land of Oḍḍiyāna. Translated, edited, and finalized by the translator-monk Khyung wer Rinchen Zangpo.