An Explanation of the King of Tantras, the Guhyasamāja, called “Lightrays of the Moon”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་གུ་ཧྱ་ས་མཱ་ཛ་ཏནྟྲ་རཱ་ཛཱ་ཊཱི་ཀ་ཙནྡྲ་པྲ་བྷཱ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་བཤད་པ་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཇམ་པའི་མགོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་དག་པས་ནི་བདག་གཞན་ཕན་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཆེན་མངའ་བ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་ཚོགས་དང་དེ་ཡི་སྲས་རྣམས་བཅས་པར་རིག་པ་འབྱུང་བ་དང་པོ་ཡི། ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་འབྱུང་ཞེས་བྱར་བཞུགས་ཤིང་རྒྱལ་བའི་རིགས་ཚོགས་ལྷན་ཅིག་སེམས་ཅན་དོན་མཐར་ཕྱིན། ། སྒྱུ་མའི་སྤྲུལ་གཟུགས་བདེ་གཤེགས་མང་པོའི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ནི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འགྲོ་བ་དོན་ཕྱིར་སྐྱེ་བོ་མཁས་པ་ཡི། ། པདྨ་ཁ་འབྱེད་ཡང་དག་རིག་ལ་དགྱེས། ། མགོན་པོ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཞེས་བྱ་བ། ། མ་ལུས་པ་ལ་རབ་ཏུ་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་ཁྱད་པར་དུ། ། ཡི་གེ་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། དཔལ་ལྡན་གསང་བ་འདུས་པ་ཡི། ། བཤད་པ་འདི་ནི་བདག་གིས་བྱ། ། འདིའི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་གང་། བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི་གང་། འབྲེལ་པ་ནི་གང་། དགོས་པ་ནི་གང་། འདིའི་དགོས་པའི་དགོས་པ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་མེད་ན། རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བ་རྣམས་རབ་ཏུ་མི་འཇུག་པས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཏོ། ། འདིའི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་གསང་བ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་གསང་བ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་བྷ་གར་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཚོགས་པའོ། ། ཡང་ན་གསང་བ་ནི་ལྷ་མོ་སྟེ།

In the language of India: Śrīguhyasamāja-tantrarāja-ṭīkā-candraprabhā-nāma. In the language of Tibet: Dpal gsang ba 'dus pa rgyud kyi rgyal po'i bshad pa zla ba'i 'od zer zhes bya ba (The Moonlight: An Explanation of the King of Tantras, the Glorious Guhyasamāja). Homage to the glorious Vajrasattva! Homage to the Protector Mañjuśrī! The Dharmakāya, which possesses the great perfection of benefit for self and others through the purity of insight and method; the assembly of supreme Victors and their sons, from whom knowledge first arises; residing in the glorious source of phenomena (dharmodaya), the host of the Victors' family together brings the welfare of sentient beings to completion. Homage to Vajrasattva, the lord of many Sugatas, who manifests in illusory emanated forms. I prostrate to the protector known as the Vajra Master, who delights in the perfect knowledge that opens the lotus of the wise for the sake of wandering beings. Having prostrated to the Three Jewels and especially to the three syllables, I shall compose this explanation of the glorious Guhyasamāja. If one does not perform an analysis such as: "What is the expressive [word]? What is the expressed [meaning]? What is the connection? What is the purpose? And what is the ultimate purpose of this purpose?" then those who proceed with prior reflection will not engage [with the text]. Therefore, the expressive word and so forth are taught. The expressive word of this [tantra] is the Guhyasamāja. How so? It is "secret" (guhya) because all the deities are assembled in the bhaga of the Perfection of Insight (Prajñāpāramitā). Alternatively, "secret" refers to the goddesses.

དེ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཚོགས་པ་ནི་འདུས་པའོ། ། ཡང་ན་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་སྦ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཉམ་པའོ། ། མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་དང་ལྷན་ཅིག་ཀུན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ། ། གསང་བ་ཡང་ཡིན་ལ་མཉམ་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པས་གསང་བ་འདུས་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་ཚོགས་ནི་རྒྱུད་ཡིན་ནོ། ། རྒྱུད་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དག་ནི་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོའི་དོན་བྱ་བ་ནི་དགོས་པའོ། ། འདིར་གདུལ་བྱ་ནི་རྒྱུད་གཞན་ལས་བཀག་པའི་གདོལ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། མཆོག་གི་ཡང་མཆོག་གི་རྒྱུད་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མ་དག་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་དགོས་པ་ནི་བསྒོམ་པ་གོམས་པ་བརྟན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའོ། ། དེ་ལ་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ལེའུ་དང་པོའི་སྒོ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་གི་ཆ་ཤས་སུ་གྱུར་པ།

The assembly is the gathering together of those [deities] with the bodhicitta-vajra. Alternatively, it is "secret" because it is to be concealed from the śrāvakas and others. It is "equal" because all phenomena are in a state of equality. It is "unborn," meaning without birth, because it abides everywhere together with the nature of non-abiding nirvāṇa. Since it is secret, equal, and unborn, it is the "Guhya-samāja" (Secret Assembly), which is the Blessed One, the Great Vajradhara. The collection of words that reveals this meaning is the tantra. The relationship between the tantra and its subject matter is the relationship between the expresser and the expressed. The purpose is to act for the benefit of those to be trained by means of generating the mind of enlightenment and so forth. Here, the "those to be trained" include even outcastes and others who are prohibited in other tantras, because this supreme of supreme tantras is pure in every respect; thus, the Blessed One has said that there is not even the slightest impurity. The purpose of that is to attain the state of one's chosen deity through the power of stabilizing the cultivation of meditation. Regarding that, the meaning of the seventeen chapters will be explained: first, by way of the chapter on the blessing of the maṇḍala of the samādhi of all the Tathāgatas, [it describes] the constituent parts of the Great Vajradhara.

བ་ར་ཏའི་བུ་རྣམས་ཀྱིས་འདས་པའི་དོན་སོ་སོར་སྣང་བར་བྱེད་པ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་མོས་ཤིང་འཁྲུལ་པ་དང་ལྡན་པའི་མ་འོངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཟློས་གར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་མཛད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཆོས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་བཏབ་པོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྤྲོ་བ་མེད་པ་གསལ་བར་མཛད་དོ། ། སླར་ཡང་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ན་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པར་མཛད་དེ། མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ནས། ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པ་ལས་གསུངས་པའི་དབང་བསྐུར་བ་གསུམ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ཏེ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ལེའུ་ལྔ་པ་ལས་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ཕོག་པ་མཛད་དོ། ། དེ་ནས་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཟློས་གར་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སྨད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རིགས་ཀྱི་བུ་ཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་པ་ན་མ་རྟོགས་པས་འཇིགས་སྐྲག་ཅིང་བརྒྱལ་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་བསླང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ན། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས།

Just as the sons of Varatā cause the past meaning to appear individually, the Tathāgatas and others—who have manifested the wisdom of omniscience and who display the drama of future sentient beings who are inclined toward the sublime yet possessed of delusion—petitioned the Blessed One to teach the Dharma. The Blessed One, preceded by the words "Excellent," clearly manifested his lack of reluctance. When they petitioned him again, he emanated a maṇḍala and, having placed the bodhisattvas—who are of a nature inseparable from future beings—into the maṇḍala, he conferred the three empowerments taught in the sixteenth chapter and bestowed the samayas and vows taught in the fifth chapter on the conduct of all mantras. Then, when the great bodhisattvas such as Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, who were to display the drama for future beings, were disparaged regarding suchness by the Blessed One and so forth, and were made to understand by all the Tathāgatas through the words "Son of noble family, let it be!" and so forth, they became terrified by their lack of realization and fell into a swoon. Then, in order to rouse them, when all the Tathāgatas petitioned the Blessed One, he entered the meditative absorption called the "Vajra of Non-dual Wisdom Equal to Space."

ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་ཏེ་བསླང་བར་མཛད་དོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་ལ་སྡོམ་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དཔོག་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་དག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་དོན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ལེའུར་རབ་ཏུ་ཕྱེ་ནས་བསྟན་ཏོ། ། སླར་དེ་ནས་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་དཔལ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་ཀྱི་བུ་དམན་པའི་འདུ་ཤེས་དང་སྨད་པའི་འདུ་ཤེས་འདི་ལྟ་བུ་མ་བསྐྱེད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྟོགས་པར་མཛད་པ་ན་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཅིང་རྨད་དུ་གྱུར་ནས་མིག་གདངས་ཏེ་དགའ་བར་གྱུར་ནས། རྨད་བྱུང་ཆེན་པོའི་ཆོས་རྣམས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་རྟོག་པ་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་ནས། དེ་བཞིན་དུ་མ་འོངས་པའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྲི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལེའུ་བཞི་པ་གསུངས་སོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་དང་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསྒྲུབ་པའི་མན་ངག་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། མན་ངག་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་བླ་མ་བརྒྱུད་པ་ལས་འོངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་བྱའོ། །

Having conferred the empowerment in the proper manner, they were raised up. Then, in order to bestow all those vows upon them, the Blessed One taught the meaning of the ultimate purity of suchness by clearly explaining it in the chapter on the ultimate samaya. Subsequently, the great bodhisattvas, such as Vajraśrī, the samaya of all the Tathāgatas, and others, addressed the Blessed One with these and other words. Then, when the Tathāgatas caused them to realize the teaching by saying, "O sons of noble family, do not give rise to such perceptions of inferiority or contempt," they were filled with wonder and amazement. With their eyes wide open and full of joy, they expressed their own realization with the words, "The dharmas of great marvel," and so forth. Thus, having accomplished the welfare of the bodhisattvas within the wisdom-emanated maṇḍala, the Blessed One spoke the fourth chapter on the maṇḍala of the heart of all the Tathāgatas, in order to show the meaning of the drawn maṇḍala for the sake of benefiting fortunate sentient beings through the conferral of empowerment and other rites by future masters. The empowerment, samaya, and vows for these are also as before. To those who have thus obtained the samaya and vows, the instructions for the practice of the Great Vajradhara and others should be given. Those instructions should be explained exactly as they have come down through the lineage of gurus.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བའི་དམ་ཚིག་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ་ལས་གསུངས་པའི་དགོན་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གནས། དམ་ཚིག་གི་ལེའུ་བརྒྱད་པ་ལས་གསུངས་པ་ནི། ས་ཕྱོགས་གཙང་ཞིང་རབ་དབེན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་སྙིང་པོའི་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བའི་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པ་ལས་གསུངས་པའི། བཤང་གཅི་ལ་སོགས་དམ་ཚིག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་བྱུགས་པར་སྟན་འཇམ་པོ་ལ་ཉེ་བར་འདུག་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་རྡོ་རྗེ་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལེའུ་གསུམ་པ་ལས་གསུངས་པའི། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། གཟུགས་ནི་དབུས་གནས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱིས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལེའུ་དང་པོ་ལས་གསུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་མི་བསྐྱོད་པ་ཕྱུང་སྟེ་བཅུག་པས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ནས་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ཕྱུང་ལ། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་ལ་བཀའ་བསྒོས་ཏེ། ཕྱོགས་བཅུ་ན་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་བཀུག་ནས། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་བཀོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་པ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་ལས་གསུངས་པའི་བསམ་གཏན་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་།

Regarding the locations such as great hermitages taught in the twelfth chapter, which explains the ritual for accomplishing the samaya of the vajra-union of all tathāgatas; and the [locations] taught in the eighth chapter on samaya, beginning with "A region that is clean and utterly secluded," which are thus prepared; and the [substances] taught in the fifteenth chapter, which explains the perfect emergence of the vajra of the samaya-essence of all sentient beings, beginning with "With the samaya of excrement, urine, and so forth," which are used to smear [the site]; one should sit upon a soft seat and, having generated the mind of great compassion that gathers all sentient beings, one should visualize oneself as the Great Vajradhara exactly as described in the third chapter on the samādhi called "Vajra Array," beginning with "Abiding in the center of the expanse of space" and ending with "One should meditate on the form abiding in the center." Then, by means of the samādhi called "Vajra Lamp of Gnosis" taught in the first chapter, one emanates and absorbs Akṣobhya, whereby one becomes Vajra Hatred. One then emanates the King Sumbharāja and commands him with "Oṃ Sumbha" and so forth, summoning the hosts of obstructors such as Viṣṇu who dwell in the ten directions. Then, from the thirteenth chapter on the manifest awakening through the meditation on the reality of the Vajra Samaya Array, beginning with "Arising from meditative concentration," and so forth—

བཅུ་དྲུག་པ་ལས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཕུར་བུ་རྣམས་ཀྱིས་གནོད་མཛེས་ལ་བཀའ་བསྒོས་ཏེ་གདབ་པར་བྱ་ཞིང་བཀའ་བསྒོས་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ཡང་བཅིང་བར་བྱའོ། ། ཕྱོགས་དང་ཕྱི་རོལ་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་མོས་པ་དང་ལྡན་པས་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ལེའུ་གཉིས་པ་ལས་གསུངས་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། ལེའུ་གསུམ་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་དེ་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་གྱུར་ཏེ། ཟླ་བ་དེ་ཡང་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་རྣམ་པར་དགོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོས་འབྱུང་གི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་ལེའུ་དང་པོ་ལས་གསུངས་པའི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་དེར་མཱ་མ་ཀཱི་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་འདུག་སྟེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྙིང་གར་བཅུག་ནས་རོལ་པའི་སྦྱོར་བས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཕྱུང་སྟེ་ལེའུ་བརྒྱད་པ་ལས་གསུངས་པའི། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པར་བྱ་ཞིང་།

In the manner to be explained in the sixteenth [chapter], one should command Sumbharāja with the kīlas of Amṛtakuṇḍalī and strike [the enemies], and having commanded them, the exterior of the directions should also be bound. Preceded by the ritual of binding the directions and the exterior and so forth, one should—as before—possess the conviction of being the Great Vajradhara. Having meditated on the meaning of the verses beginning with "the entity" as taught in the second chapter on bodhicitta according to the sequence of the sādhana, and having blessed [the field] with the mantra beginning with oṃ śūnyatā as taught in the third chapter, one recites one's own mantra. Possessing the divine pride of the Great Vajradhara abiding upon a moon, one transforms into the form of a moon maṇḍala. That moon, preceded by the ritual of arranging the āli and kāli and so forth, completely transforms into the form of the source of phenomena (dharmodaya) of insight. Then, as taught in the first chapter, with the yoga of Akṣobhya in union with Māmakī in that bhaga of the Vajra Consort, as expressed by "the Tathāgata Akṣobhya," one sits. Having placed the wisdom-being (jñānasattva) in the heart, one emits the bodhicitta through the application of play. Then, as taught in the eighth chapter, "Abiding in the center of the expanse of space, one should meditate on the ocean of wisdom," one should transform into the form of the ocean of wisdom.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་གཞི་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཙོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་མཆོག་གི་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་ལས། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་གནས་པར། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་ཀུན་སྐྱེས་བསམ། ། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པས་སའི་རྣམ་པ་ལ་སོགས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། བརྒྱད་པ་ལས། ཞི་བ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་འདོད་ན། ། བསྡུ་བ་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཡན་ལག་རྫོགས་ནས་དེར། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་ལས་གསུངས་པའི། ཡི་གེ་བྷྲཱུྃ་གྱིས་གནས་བསྒོམས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་གཞལ་ཡས་ཁང་ལེའུ་བརྒྱད་པ་ལས། རིན་ཆེན་སྣ་བཞིའི་མཆོད་རྟེན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྒྱར་དཔག་ཚད་བྱེ་བ་ཡོད་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཚད་དང་ལྡན་པ། ཡང་ལེའུ་དང་པོ་ལས་གསུངས་པའི། ། གསལ་བ་ལ་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདབ་མ་སྣ་ཚོགས་པའི་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་གདན་གྱིས་བརྒྱན་པ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྔོན་ལ་གནས་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་བསྐྱེད་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་བས་དེའི་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་འདུག་སྟེ།

The five Tathāgatas should complete the ground of wisdom. Because Akṣobhya is the primary of the Vajra family, he is the principal one. As it is said in the eleventh chapter, "The Supreme Being of the Vajra Knowledge of the Suchness of the Samaya Mantra of All Tathāgatas": "Abiding in the center of the vajra space, one should visualize the maṇḍala born of all vajras." One should understand that Vairocana and the others enter [the ground], thereby blessing the aspects of the earth and so forth. As stated in the eighth chapter: "If one desires to be the peaceful Vajradhara, one should also perform the gathering." Once such branches are complete, one should meditate on the celestial mansion as described in the eighth chapter: "The stūpa of the four kinds of jewels," and so forth, possessing a vast dimension of ten million yojanas in extent. Furthermore, as described in the first chapter: "Possessing the maṇḍala of clarity and so forth," one should meditate on the abode of all deities, the palace of all Tathāgatas, adorned with seats such as moon maṇḍalas upon various-petaled lotuses. Having first completed the abode, it is said: "One should meditate on the generation of the three vajras." Thus, one should sit upon the central seat in the sattvaparyaṅka posture.

སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་མོས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ལྷའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་བདག་ཉིད་དམིགས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རི་མོ་ལ་ཐིག་ལེའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་བསྒོམས་ཏེ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་ལས། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པར། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཐུགས་ལ་སོགས་པའི་རྟེན་རྣམས་ལ་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ཡིག་འབྲུ་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡི་གེ་གསུམ་དུ་གཞུག་པར་བྱ་ཞིང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྒོ་ནས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་གྱུར་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ། ཐུགས་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་ལེའུ་བཅུ་པ་ལས་གསུངས་པས་ས་བོན་བཀོད་དེ། སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་རིམ་གྱིས་རྡོ་རྗེའི་ང་རྒྱལ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་ང་རྒྱལ་ཡང་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། ལེའུ་དང་པོ་ལས་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་འབྱུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་རིག་པའི་སྐྱེས་བུའི་སྐུའི་དོན་དུ་གཟུགས་བསྟན་ཏོ། ། སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཞུག་པ་ནི་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཕུང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས།

As before, with a mind of intense devotion, one should visualize oneself as Vajradhara abiding in the center of the circle of deities and meditate on bodhicitta. Having blessed it with the mantra beginning with oṃ śūnyatā, one should meditate on the lunar maṇḍala of the bindu upon the drawing of non-arising, preceded by the ritual of the āli and kāli vowels and consonants. As stated in the eleventh chapter: "Abiding in the center of the vajra maṇḍala, the syllable oṃ..." and so forth; one should meditate on the syllables of the body and so forth as the nature of the mind within the supports of the mind and so forth. Then, with light rays arising from the three syllables, one should cause all the Tathāgatas and others to enter into the three syllables. Through the blessing of the mantra of the dharmadhātu, that which has become the form of a lunar maṇḍala is placed upon that lunar maṇḍala. Having arranged the seed syllable as taught in the tenth chapter for the purpose of invoking the mind, one should meditate on oneself as the Great Vajradhara arising from the vajra-pride through the sequence of emanation and reabsorption, and maintain that pride. This is the yoga, which is presented as the form of the vidyāpuruṣa for the sake of the samayamudrā-samādhi taught in the first chapter. The entry of the jñānasattva into the heart is the anuyoga. As stated in the seventeenth chapter: "The aggregates..." and so forth.

ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ལ་ཐུག་པས་བྱིན་གྱི་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་ལས་གསུངས་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པའི་བསྒྲུབ་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་མགོ་དང་ལྐོག་མ་དང་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་རྣམ་པར་བཀོད་ནས། དེ་རྣམས་ལས་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བཀུག་སྟེ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་ལས་གསུངས་པའི། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་སྐུ་འཆང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ལས་གསུངས་པའི། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་གང་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་དེ། ལེའུ་དྲུག་པ་ལས་གསུངས་པའི། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ཙམ་གྱིས་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དམ་ཚིག་འབྱུང་བ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁོ་ནའི་དོན་བསྟན་ཏོ། ། དང་པོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། ། འདིར་མན་ངག་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀོད་པ་རབ་ཏུ་བཅུག་ནས།

The aggregates and so forth should be blessed by [the deities] from Vairocana down to Amṛtakuṇḍalin. Having arranged the three syllables of the practice—which, as taught in the eleventh chapter, perform the blessing of the body and so forth—at the locations of the head, throat, and heart, the Buddhalocanā and others arising from them summon the Body Vajra and so forth. Then, having offered supplications with the verses taught in the eleventh chapter, such as: "Glorious holder of the Buddha’s body," and having generated the divine pride with the verses taught in the seventeenth chapter, such as: "That which is the body of all Buddhas," one should perform the blessing with the mantras taught in the sixth chapter, such as: "Oṃ sarvatathāgatakāya..." This is the Great Yoga. By that much, the explanation of "blessed by mantra" and so forth refers solely to the meaning of the Samayodbhava-vajra-samādhi. First, the Blessed One’s entering into meditative equipoise in the samādhi of the manner of Great Passion is for the sake of causing those sentient beings who engage in passion to experience supreme joy. Here, the pith instruction should also be stated: in order to please the Blessed One, the array of the Tathāgatas is thoroughly inserted.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་པ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་རྣམས་མངོན་པར་སྤྲུལ་ཏེ་བྱུང་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ལས་གསུངས་པའི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་དཔལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་པ་དེ་རྣམས་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སློབ་བཞིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྔོན་དུ་བྱ་བ་རྫོགས་པར་བྱ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་དུས་སུ་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པ་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་དང་ལྡན་པའི་གདོལ་པའི་བུ་མོ་ལེགས་པར་བསླབས་པ་མདུན་དུ་བཞག་ནས་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་ཕྱུང་སྟེ་ནུ་མའི་དབུས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔས་སྙིང་གའི་གནས་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་སྙིང་གའི་ནང་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་མོས་བརྒྱན་པ། ས་ལ་སོགས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་དང་། དེའི་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་། དེའི་དཔུང་པ་གཡོན་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རོ་ལངས་མ་ལ་སོགས་པ་བཀོད་ནས། ལེའུ་བདུན་པ་ལས་གསུངས་པའི། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པའི། འོད་ཟེར་ལྔ་ཡི་འོད་ཀྱིས་ཁྱབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དེ་གཉི་ག་འོད་ཟེར་ལྔས་ཁྱབ་པ་དང་། བདུན་པ་ལས་གསུངས་པ་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་རིག་མ་བསིལ་བའི་འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བསམས་ནས།

All the Tathāgatas manifested the forms of Locanā and the other goddesses, who then emerged. Having entered the meditative absorption of the glory of enjoying all desires, as taught in the seventeenth chapter on the vajra-blessing of the samaya and vows of all the Tathāgatas, those desires of all the Tathāgatas are to be practiced by the yogins in training through the "samaya wheel" and so forth. Having first completed the preliminary rites, at the time of the great accomplishment, one should place before oneself a well-trained outcaste girl possessing the required characteristics, as taught in the fifteenth chapter. Then, in accordance with the method of the sādhana, one should emanate [the deities] from one's own heart, and through the passage beginning "in the center of the breasts," the five Tathāgatas bless the heart-center and so forth. The heart is adorned with the wisdom goddesses, Locanā and the others are placed upon the earth and so forth, Rūpavajrā and the others upon its form, sound, and so forth, and Vetālī and the others upon its left shoulder and so forth. Then, through the passage beginning "the syllable HŪṂ" from the seventh chapter, one should manifest the vajra and lotus. Through the passage from that same chapter beginning "pervaded by the light of five-colored rays," both are pervaded by five-colored rays. Then, through the passage from the seventh chapter beginning "moonlight rays," one should visualize one's own consort as possessing the five cool rays of light.

ཆགས་ཤིང་ཆགས་པའི་བལྟ་བས་བལྟ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་གཉི་ག་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཏོག་གི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ལེའུ་དྲུག་པ་ལས་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ལ། རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལེའུ་བདུན་པ་ལས་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྡོ་རྗེ་གཡོ་བ་པདྨར་བཅུག་སྟེ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་དཔལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་གསུངས་པ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འདོད་པར་བྱའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་གི་གླུ་ལེན་ཅིང་ལས་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་ལ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་གནས་པར་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དབྱུང་བའི་གནས་སྐབས་ནི། ལེའུ་དང་པོ་ལས་གསུངས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རྣམ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསམས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་རིག་མས་འཁྱུད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་བལྟས་ལ་བསྡུས་ནས་པདྨར་བཅུག་སྟེ། ལེའུ་བདུན་པའི་དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ་པ་ལས་གསུངས་པ། ཁུ་བ་ཕྱུང་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རྣམ་པར་གྱུར་པའི་ཞུ་བ་ཉིད་བཏུང་བར་བྱའོ། །

Regarding the phrase, "One should gaze with a gaze of passion and attachment," one should please both vajras with the mass of light rays arising from the vajra and the lotus. Possessing the pride of Ratnaketu, one should recite the mantra of passion as taught in the sixth chapter. Following that same sequence, one should insert the moving vajra into the lotus in the manner of recollection as taught in the seventh chapter, and desire [the union] exactly as taught in the samādhi of the glory of enjoying all desires. One should sing the song of the syllable HŪṂ and abide in the activity, remaining silent within that very samādhi. The stage of emitting the bodhicitta is the manifestation of the dharmakāya, which is the nature of the samādhi that overpowers all tathāgatas as taught in the first chapter. Then, with the words "This expanse of space," and so forth, one should imagine the emanated bodhicitta completely filling the entire expanse of space. Having visualized those subtle particles of bodhicitta as the forms of the tathāgatas and so forth embraced by one's own consort, one gathers them and inserts them into the lotus. Then, as taught in the meditation on the recollection of the samaya in the seventh chapter, with the words "Having emitted the fluid," and so forth, one should drink the very liquefaction that has become the nectar of illusory wisdom.

དེ་ནས་སླར་ཡང་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལས་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཅུག་མ་ཐག་པ་དེ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མངོན་པར་མཆོད་པའི་ཕྱིར་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་པར་གྱུར་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་ལ་མངོན་པར་བྱུང་ནས། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་མ་ལུས་པ་མངོན་པར་ཁྱབ་སྟེ། ལེའུ་བརྒྱད་པ་ལས་གསུངས་པའི་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་དམིགས་ལ། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ལེའུ་བརྒྱད་པ་ལས་གསུངས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ཚོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། གཞུང་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བདག་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དང་པོ་སྦྱོར་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་པོ་བསྟན་ཏོ། ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཆེད་དུ་ལེའུ་བདུན་པ་ལས་དཀྱིལ་འཁོར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ་པ་གསུངས་ཏེ། ལེའུ་དང་པོ་ལས་གསུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་མི་བསྐྱོད་པ་ཕྱུང་ལ་དེས་ཀྱང་ཞེ་སྡང་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་ནས། དེ་བཀུག་སྟེ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ནས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་འབྱུང་བ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཕྱུང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་ནས། དེ་རྣམས་སླར་བཀུག་ལ་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀོད་པར་བྱས་ཏེ།

Then, once again, in the manner taught through the way of great passion, as soon as they had entered, they assumed the forms of women in order to make offerings to the Blessed One. Emerging from the body of the Blessed One, they completely pervaded the entire expanse of space. One should visualize making offerings with the unsurpassed offerings taught in the eighth chapter, and possessing the pride of Amoghasiddhi, one should consecrate the collection of offerings with the mantra taught in the eighth chapter; this is the "extreme yoga." By that much of the text, the first meditative absorption of the "initial union," which is the nature of the perfection of one's own welfare within the four yogas, has been taught. For the sake of the perfection of the welfare of both oneself and others, the meditation on the recollection of the maṇḍala is taught in the seventh chapter. In the manner of the "Vajra Meditative Absorption of the Lamp of Gnosis" taught in the first chapter, one should emanate Akṣobhya. Having thoroughly purified those sentient beings who engage in hatred, he summons them and causes them to enter his own body, whereby they become Hatred Vajra. Preceded by the preliminary practices such as the "Vajra Meditative Absorption of the Arising of the Samaya of All Tathāgatas," one should emanate the deities of the maṇḍala, such as Vairocana and the rest. Having thoroughly purified those sentient beings who delight in ignorance and the other afflictions, one should summon them back and arrange them in their respective places.

ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་ནས་བསྡུས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཞུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་གཉིས་པའོ། ། ལས་རྒྱལ་པོའི་མཆོག་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ཞིང་ཕྱུང་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་དུ་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་རྣམ་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་འགུགས་པའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་རྒྱལ་པོའི་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཅན་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི། གཅིག་ཏུ་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ལེའུ་གསུམ་པ་ལས་གསུངས་པའི། རིན་ཆེན་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ལེའུ་དྲུག་པ་ལས་གསུངས་པ་སྣའི་རྩེ་མོར་ཡུངས་ཀར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། སེམས་ནི་ཐིག་ལེར་གྱུར་པ་གཞག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སེམས་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་ལས་གསུངས་པའི་བཟླས་པ་ཡང་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་ཤིང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཐོབ་པ། ཆོ་ག་ཐོབ་པ་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱ་བ་མ་ལུས་པ་བསྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་པས། གང་གི་ཚེ་སྒྲུབ་པ་དྲུག་གིས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ། ལེའུ་བཅུ་པ་ལས་གསུངས་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་སྦྱོར་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ།

"Having sealed with the four mudrās and condensed [the visualization], the wisdom maṇḍala should be inserted" refers to the second meditative absorption, known as the Supreme King of Maṇḍalas. "The Supreme King of Activities" refers to the manner of performing the welfare of sentient beings who are attached to hatred and so forth, immediately following the emergence of each [deity] such as Akṣobhya. By the statement, "One should understand [the activities] such as pacification and so forth, as taught in the fourteenth chapter, the King of Miraculous Manifestations, which summons through the wondrous mantras of body, speech, and mind," it is shown that this is the third meditative absorption, characterized by exclusively acting for the benefit of others. Then, for the sake of stabilizing the mind, one should practice the subtle yoga as taught in the third chapter: "The five-colored jewel..." and so forth; and as taught in the sixth chapter: "A white mustard seed at the tip of the nose..." and so forth; and "The mind should be placed as a drop..." and so forth. The recitation taught in the thirteenth chapter should also be performed according to the method of the sādhana. In that way, being firmly established in the samaya and vows, having received empowerment and authorization, and because the ritual procedures are obtained without omission, one should apply oneself to accomplishing all activities without exception. If, even by means of the six modes of accomplishment, the Blessed Lady is not attained, then at that time, one should accomplish her through the yoga endowed with pride as taught in the tenth chapter.

རང་གིས་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པའི་འཇིགས་པས་བདུན་ཕྲག་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་ངེས་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཐུན་བཞི་པ་ལ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་དམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་དམིགས་ཏེ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཁྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གླུ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བསྟོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྟོད་དེ་ཡང་དག་པར་སད་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ནས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། དཀྱིལ་འཁོར་ལུས་དང་ཐ་མི་དད་པར་བལྟས་ལ་བརྟན་པར་བྱས་ཏེ་ཉེ་བར་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་བསྡུས་པའི་དོན་བསྟན་པ་ན་ལེའུ་དང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས། ལེའུ་བཅུའི་དོན་བཤད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པས་ནི་གནས་ཀྱི་ལྷ་བསྐྱེད་པ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བསྟན་ནས་དབེན་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྔོན་དུ་སྤྱོད་པ་བྱས་ཤིང་ལྷའི་གནང་བ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་རང་གི་ལྷ་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་སྙིང་གར་བསྒོམ་པས་བསྐལ་པ་གསུམ་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་མི་སྣང་བ་བསྒོམ་སྟེ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། སྐུ་གསུམ་མི་ཕྱེད་སྒྲུབ་པར་འགྱུར། །

Through the fear of transgressing the samaya that one has personally pledged, accomplishment will certainly be achieved within three weeks. Then, during the fourth session, having gathered everything together, one should abide by focusing on the dharmakāya, which is the nature of supreme, uncontaminated bliss. Then, the goddesses such as Māmakī and others will thoroughly exhort one with songs beginning with "O Vajra Mind," and the Tathāgatas will also praise one with praises beginning with "Akṣobhyavajra." Having been thus perfectly awakened, one should dissolve the Tathāgatas into one’s own body, perform the offerings correctly according to the ritual, and, viewing the maṇḍala as inseparable from one’s body, stabilize and closely guard it. Thus, when the summarized meaning of the means of accomplishment is taught, it is the explanation of the meaning of the ten chapters based upon the first chapter. The eleventh chapter teaches the generation of the deities of the site and the blessing of the body, speech, and mind. Then, through the passage beginning with "In a secluded place," the yogi who has performed the preliminary conduct and obtained the permission of the deities should first meditate on his own deity. By meditating on the syllables Oṃ and so forth at the heart, he will abide for three eons; therefore, the alchemy of wisdom will be accomplished in half a month. With the passage beginning "In the center of the wisdom maṇḍala," one meditates on the invisible. From the passage beginning "In the center of the vajra maṇḍala," it says: "The three bodies will be accomplished as indivisible."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་དང་སའི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་མགོན་པོ་བྱམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་བཤད་དོ། ། རྣམ་པར་དབེན་པའི་རི་བོ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་བསྒྲུབ་པའི་གནས་བསྟན་ཏོ། ། མི་བསྐྱོད་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཀོད་པ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དོ། ། སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སེམས་བརྟན་པར་བྱ་བའི་བསྒོམ་པའི་མན་ངག་གསུངས་སོ། ། ལུས་ངག་སེམས་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བསྐལ་པར་གནས་པའི་མན་ངག་གསུངས་སོ། ། བཅུ་གཉིས་པས་ནི་བསྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་གནས་བསྟན་ནས། མཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་མི་སྣང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྫས་ཀྱི་རི་ལུ་བསྒྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རབ་སྔགས་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པས་སེམས་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་སོ། ། འོད་ཟེར་ལྔའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རིག་པ་འཛིན་པ་ཉིད་དོ། ། ཨོཾ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རི་ལུ་བསྒོམ་པའོ། །

Up to the point of the phrase "thus it is said," the meditative absorptions of the noble Mañjuśrī, Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, Samantabhadra, and the protector Maitreya are explained in their proper order. The passage beginning with "In a mountain of total seclusion" indicates the locations for accomplishing the superknowledges (abhijñā). The passage beginning with "Immovable wisdom" teaches the accomplishment of the five superknowledges by means of meditating on the placement of Kṣitigarbha and the others upon the eyes and other sense organs, while possessing the yoga of whichever deity is appropriate. The same applies to meditating on the vajra and so forth. The passage beginning with "The syllable Oṃ at the heart" teaches the pith instructions for meditation to stabilize the mind. The passage beginning with "The syllable Oṃ on body, speech, and mind" teaches the pith instructions for remaining for an eon. The twelfth [chapter] indicates the location for the great accomplishment; then, the passage beginning with "The syllable Maṃ" teaches invisibility through the meditation on the noble Mañjuśrī. The passage beginning with "Indestructible vajra" teaches the accomplishment of the medicinal pill (guḍikā). The passage beginning with "By the great vajra mantra" teaches the accomplishment of the mind by means of the wheel and so forth. The passage beginning with "With the five rays of light" teaches the state of a Vidyādhara of the three vajras. The passage beginning with "Oṃ ni" teaches the meditation on the medicinal pill.

ནམ་མཁའི་དབྱིངས་གསལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འཁོར་ལོའི་རིག་པ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསྒྲུབ་པའོ། ། ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དགུག་པ་བསྒྲུབ་པའི་གནས་སོ། ། སྦྱོར་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དགུག་པའོ། ། རྣམ་པ་མཆོག་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རིག་པ་བསྐུལ་བའི་སྒོ་ནས་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བར་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཤ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཟས་ངེས་པར་བྱེད་པའོ། ། རྣམ་པ་མཆོག་རྣམས་ཀུན་ལྡན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དམ་ཚིག་སྤྱོད་པའི་སྦྱོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གསུམ་བསྒྲུབ་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གྲུབ་པ་ཕན་ཡོན་གྱི་འབྲས་བུའོ། ། བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་རྡོ་རྗེ་བཞི་ནི་སྔར་བཤད་པའི་བསྒྲུབ་པའི་དོན་དང་མཚུངས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། བསྙེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་དག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་གསུངས་སོ། ། དུས་བཞི་དག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞིའི་དབུས་ན་གནས་པའི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། བཅུ་གསུམ་པས་ནི་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་ནས། འདོད་ཆགས་དེ་ནི་དོན་བསྒོམ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་དང་གཏི་མུག་དང་ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་དག་པ་ཁོ་ན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཅན་རྣམས་ཀྱི། །

The phrase "the luminous expanse of space" and so forth refers to the accomplishment of the vidyādharas of the wheel and others. The phrase "at the crossroads of the path" and so forth refers to the location for the accomplishment of summoning. The phrase "the three unions" and so forth refers to the summoning of the buddhas and others. The phrase "possessing all supreme aspects" and so forth refers to the very swift accomplishment of siddhis by means of invoking the vidyā. The phrase "great flesh" and so forth refers to the determination of the food for those engaged in the great accomplishment and so forth. The phrase "possessing all supreme aspects" and so forth refers to the application of the samaya conduct. The phrase "the supreme accomplishment of the three vajra samayas" and so forth refers to the result of the benefits of accomplishment. The four vajras, which are the meaning of the approach and so forth, are exactly the same as the meaning of the accomplishment explained previously. The phrase "the nectar of the wisdom of approach" and so forth teaches the completion stage. The phrase "at the four times" and so forth refers to the yoga of any deity whatsoever residing in the midst of the four tathāgatas. Having taught the ritual of recitation in the thirteenth [chapter], the phrase "that passion is the meditation on the meaning" and so forth explains that the very purification of the passion of desire, ignorance, and hatred is perfect enlightenment. [The phrase] "of those possessing the wisdom wheel..." [is as follows].

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་པ་བཞི་ཡི་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བཞི་བསྟན་ཏོ། ། མ་དད་སྨྲ་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པས་ནི་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཡུལ་དང་དེའི་ལས་བསྟན་ཏོ། ། སྔགས་ཀུན་བསྲུང་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། འགྲོ་བ་འདུལ་བ་ཞི་བ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཐུག་པས་ནི། བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་བསྲུང་བ་དང་། ཆུའི་སྟེང་ནས་འགྲོ་བ་དང་། ཕ་རོལ་རྒོལ་བ་རྣམས་རེངས་པར་བྱ་བ་དང་། རྒྱལ་པོ་དང་དགྲ་དང་གནོད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་རྨོངས་པར་བྱ་བ་དང་། གནས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ཞི་བའི་སྦྱོར་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་དང་། བསྒྲུབ་པའི་གནས་བསྲུང་བ་བསྟན་ཏོ། ། ཞི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཚོགས་བསྟན་ཏོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཞལ་གསུམ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྒོམ་པ་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཞལ་དང་ཁ་དོག་དང་ཕྱག་དང་མཚོན་ཆ་རྣམས་ངེས་པར་བྱེད་དོ། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སངས་རྒྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་དེ་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པ་བསྟན་ཏོ། ། ལེའུ་བཅུ་བཞི་པའི་དོན་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པ་ལས་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ཡན་ལག་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པ་གསུངས་སོ། །

By the words "Thus, and so forth," it is explained that the yogins of Vairocana and the others residing in their respective maṇḍalas should meditate on the meaning of the mantra. By the words "The activity of the four vajras," and so forth, the four activities such as pacifying and the rest are taught. From the words "Those who speak without faith," up to "The wheel of the command should be applied," the objects of wrathful activity and their respective rites are taught. From the words "For the protection of all mantras," up to "The peaceful vajra samādhi that tames beings," the protection for the yogin who desires awakening, walking upon water, paralyzing adversaries, bewildering kings, enemies, and harm-doers, and the peaceful application for protecting the site—namely, protecting the site of the maṇḍala and the site of accomplishment—are taught. By the words "The peaceful maṇḍala," and so forth, the collection of activities such as pacifying and the rest is taught. By the words "Vairocana with three faces," and so forth, the faces, colors, hands, and implements are determined from the perspective of the meditator. By the words "The form of the Buddha," and so forth, it is taught that all deities are generated preceded by the meditation on the Buddha, Vajradhara. The meaning of the fourteenth chapter has already been explained. In the fifteenth chapter, the square maṇḍala of the vajra family is taught.

དཀྱིལ་འཁོར་ལྔའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བཙོ་བླག་མཁན་གྱི་བུ་མོ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཞིན་དུ་གསུང་རྡོ་རྗེའི་གར་མཁན་གྱི་བུ་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་བྲམ་ཟེ་ལ་སོགས་པའི་བུ་མོ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནུབ་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དུས་ངེས་པ་དང་དོན་གཞན་ཡིན་ནོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་འདོད་དང་ཐར་པའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེས་དེ་སྐད་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བུ་མོ་རྣམས་རེངས་པའི་སྦྱོར་བའོ། ། བཅུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ཚངས་པ་དང་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རི་མོ་དང་ཐོ་བ་དང་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དང་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསད་པ་གསུངས་སོ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཆུ་རེངས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་འདྲི་བ་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཡི་གེ་ཕཊ་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་རླུང་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་རྣམས་བཟློག་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་བསྒོམ་པའི་མན་ངག་གོ། ། བུད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འཇམ་དཔལ་ལྟ་བུའི་མི་སྣང་བའི་བདག་པོ་བསྟན་ཏོ། ། བཤང་བའམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་དམ་ཚིག་མི་སྣང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོས་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱིས་ནི་མི་སྣང་བ་ཁོ་ནའོ། །

By the passage beginning with "the five maṇḍalas," the yoga of Vairocana with a washerman’s daughter, Vajrasattva with a dancer’s daughter, and the Great Vajradhara with a brahmin girl and so forth, as well as Vairocana and the others, are indicated. By the passage beginning with "when the vajra sun has set," the specific time and other meanings are established. From the passage beginning with "all ornaments" up to "the vajra of the samaya of desire and liberation spoke thus," the accomplishment of the awakening of the buddhas is taught. By the passage beginning with "then the Blessed One," the application for paralyzing the girls is taught. By the passage beginning with "the fourteenth," the killing of Brahmā, rākṣasas, and so forth by means of drawings, hammers, the syllable HŪṂ, and the holders of the vajra is taught. By the passage beginning with "the action vajra," the paralyzing of water is taught. By the passage beginning with "when drawing the maṇḍalas," the warding off of obstacles such as wind by means of the mantra of the syllable PHAṬ is taught. By the passage beginning with "the wisdom being," the pith instruction for meditating on the white-colored Great Vajradhara is taught. By the passage beginning with "women," the lord of invisibility, such as Mañjuśrī, is shown. From the passage beginning with "excrement" up to "the Great Vajra of the samaya of invisibility spoke thus," the state of invisibility itself is taught.

དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། རི་རྩེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྒྲུབ་པའི་གནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་(དཔལ་,དཔའ་)ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྟས་བཟང་ངན་དྲི་བའི་ཕྱིར་སློབ་མ་དབབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་སོ། ། རྩེ་གཅིག་མ་གྱུར་ཅེས་བྱ་བ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོས་དེ་སྐད་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱིས་ནི། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རྣམ་པ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་གསད་པ་གསུངས་སོ། ། སྦྲུལ་ནི་མི་སྡུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བྲིས་པའི་སྦྲུལ་དང་། སྦལ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རེག་པས་འཇིག་པ་དང་། ཨོཾ་ལ་སོགས་པས་ནི་དུག་འཕོ་བ་དང་། དུག་མེད་པར་བྱ་བ་དང་། འབྲས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བའི་དུག་རྣམས་བཟློག་པའོ། ། ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་ནད་རྣམས་བཟློག་པའོ། ། ཆོས་རྣམས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མའི་བྱེ་བྲག་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཕྱག་འཚལ་བ་བྱས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་པར་མཛད་ཅིང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་གྱུར་ནས། རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་ནས་སེམས་ཤིང་ཅང་མི་སྨྲ་བར་འཁོད་པར་གྱུར་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པས་ནི།

Then, the passage beginning with "The Buddha" and so forth demonstrates the marvelousness. The passage beginning with "Then the Teacher, the Vajra Holder" and so forth concerns the empowerment of all the deities. The passage beginning with "The mountain peak" and so forth concerns the place of practice. The passage beginning with "Vajrasattva" and so forth teaches the ritual for the descent of the disciple in order to inquire about auspicious or inauspicious signs. From the words "If one-pointedness is not attained" up to "the Blessed One, the Great Wrathful One, the Samaya Vajra Wrathful One, spoke thus," the various methods of killing through the yoga of the noble Amṛtakuṇḍalī are taught. The passage beginning with "The snake is unattractive" and so forth concerns the destruction of painted snakes, frogs, and the like by touch; the passage beginning with "Oṃ" and so forth concerns the transference of poison, the neutralization of poison, and the averting of secondary poisons such as boils. The passage beginning with "Jina Jik" and so forth concerns the averting of outer and inner diseases. The passage beginning with "All phenomena are like a dream" and so forth concerns the signs of dreams. The passage beginning with "In this regard, this is..." and so forth concerns the specific results arising from the signs of dreams. Then, the passage beginning with "Then" and so forth concerns how, after prostrating and supplicating the Blessed One, he caused them to realize correctly; and having realized it, they remained silent, dwelling in the nature of their own minds. By the sixteenth chapter:

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མཆོག་གང་ཡིན་པའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཉི་གའི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཐིག་གདབ་པ་དང་། ཚོན་རྩི་དགྱེ་བ་དང་། སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་སེམས་པས་མི་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྣོད་དུ་རུང་བ་གཉིས་བཅུག་ནས་བསྒྲུབ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲིར་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། རང་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། བདག་ཉིད་གང་ཚེ་སྤྱོད་པ་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་། མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་ཐིག་སྐུད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་སློབ་པ་དང་བཅས་པས་ཐིག་གདབ་སྟེ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བུམ་པ་བཞག་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལྷ་རྣམས་བཀོད་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ། སྔགས་ཤེས་པས་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྩོམ་པའམ། སྒྲུབ་པ་རྩོམ་པའི་དང་པོར་བགེགས་འཇོམས་པའི་ཞི་བ་དང་། དེ་ནས་སྤྱན་དྲངས་པ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་དང་བཅུག་པའི་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་སྡིག་པ་བསྲེག་པའི་ཕྱིར་དང་།

Then, with the words "Then..." and so forth, the maṇḍala for accomplishing the Vajra Body, the samaya maṇḍala, and likewise the maṇḍala of Speech itself are taught. With the words "Whichever is the supreme Vajra-holder..." and so forth, all the maṇḍalas of deities whose nature is both are taught. With the words "In this regard, this..." and so forth, the laying of the lines, the application of the pigments, and the mantra syllables are taught. With the words "One should not act with a mantra-mind..." and so forth, it is explained that a perfected yogi, having placed two suitable vessels, should have the maṇḍala of the special accomplishment drawn, but should not do it himself. With the words "When one is practicing oneself..." and so forth, it is explained that even though it is special, one should lay the lines oneself together with the disciples using a prepared line-cord, and thus draw the samaya maṇḍala. With the words "For all the mantras themselves..." and so forth, one should understand Vajra Hūṃkāra, holding a noose and a hook, for the purpose of summoning all the deities and so forth. With the words "Placing the vajra vases..." and so forth, immediately after the arrangement of the deities, it is said: "The mantra-knower should perform the fire offering..." and so forth. This refers to the pacifying fire offering that subdues obstacles at the beginning of commencing the maṇḍala or the practice, and then the fire offering to satisfy those invited, and for the sake of burning away the sins of the disciples who have been admitted.

ཟིན་པའི་དུས་སུ་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བཅུག་པར་གྱུར་པའི་སློབ་མ་ལ་དབབ་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡི་གེ་ལྔ་པའི་སྔགས་སྦྱར་བར་བྱ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དབང་བསྐུར་བ་གསུངས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྔོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཚེ་དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་སྙིང་གར་བདག་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་བློ་ལྡན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དབབ་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་དབོག་པ་དང་། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། ལངས་ནས་ལུང་བསྟན་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་མན་ངག་སྦྱིན་པར་བྱ་བའོ། ། གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་སྔོན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཁུ་བའམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སློབ་མ་ཟར་གཞུག་པའོ། ། གླང་པོའི་ཤ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྷ་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་འབར་བར་སློབ་མ་ལ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའོ། ། བཤང་གཅི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྫས་བླངས་པས་འགྲུབ་པའོ། ། ཧྲཱི་ནི་འབར་བ་འོད་བཟང་པོ། །

At the time of completion, there is the peaceful fire offering. By the words "Vairocana" and so forth, the descent [of the deity] upon the initiated disciple is taught. By the words "In this regard, this..." and so forth, it is taught that the five-syllable mantra should be applied to the entry into the maṇḍala and other rites. By the words "The space-element of all Buddhas..." and so forth, the conferral of empowerment is taught. By the words "Bodhivajra..." and so forth, the preliminary supplication should be observed. By the words "At that time, the empowerment is conferred upon him..." and so forth, it is shown that at the time of empowerment, one should meditate on the Lord at the heart. By the words "The wise Vajra disciple..." and so forth, for the purpose of showing the maṇḍala immediately after the descent: following the vase empowerment, the samayas and vows are bestowed; then the secret empowerment, the wisdom-gnosis empowerment, and after rising, the oral instructions are to be given. The term "secret" should be understood as preceding the secret empowerment. By the words "The fluid..." and so forth, the disciple is made to consume [the substances]. The elephant meat and so forth are to be offered to the deities. By the words "Generating conviction..." it is taught that the five nectars, blazing, should be shown to the disciple. By the words "To accomplish all siddhis..." and so forth, it is taught that one should accomplish [the practice] in all maṇḍalas. By the words "Excrement and urine..." and so forth, it is taught that accomplishment is achieved by taking the substances. "Hrīḥ is the blazing, beautiful light."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བུ་གཅིག་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་དེ་སྐད་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་འདིས་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་མན་ངག་གཞུག་པ་བསྒྲུབ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། རྡོ་རྗེའི་དོན་གྱི་བློ་ཡིས་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱིས་ནི་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་དུ་བྱ་བའོ། ། སྔགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ལ་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབབ་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་དུའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཟློག་པའི་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ཙུམྦ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྐུལ་བྱེད་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཆོག་གོ། ། ཛཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ཀྵཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གནོད་སྦྱིན་མོ་བསྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེས་དེ་སྐད་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱིས་ནི། དམན་པ་དང་བར་མ་དང་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དབྱེ་བའོ། ། ཡང་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་རྫོགས་པ་ལ་ཐུག་པས་ནི་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་གསུངས་སོ། ། བཅུ་བདུན་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདུས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ།

From the words "Thus it is said" and so forth, up to "the Blessed One, the Great Vajradhara, the sole son of all the Buddhas, spoke these words," this section establishes the practice of inserting the instructions for the forms of Vajrapāṇi and others. From the words "Buddha" and so forth, up to "spoken with the mind of the vajra meaning," this section concerns the yoga of the noble Mañjuśrī. The words "The mantra vajra, HŪṂ, and so forth" refer to the immediate sequence following the descent [of the deity]. The words "Vairocana" and so forth refer to the application for averting hunger, thirst, and the like. The words "Then the Blessed One" and so forth refer to the samādhi of the Tathāgata Vīravajra. The words "Cumbā" and so forth refer to the supreme samādhi of Tāḍakā. The words "JAṂ" and so forth refer to the samādhi of the noble Jambhala. The words "KṢAṂ" and so forth refer to the practice for accomplishing yakṣiṇīs. Then, from the words "Then Vajrapāṇi, the Tathāgata" up to "the Vajra that fulfills all intentions spoke these words," this section concerns the distinctions between the inferior, middling, and supreme siddhis. Furthermore, from the words "Then the Blessed One" up to the conclusion, the vidyā-vow is taught. By the seventeenth [chapter], a request is made preceded by the assembly of all the Tathāgatas.

རང་གི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བསྟོད་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟོད་པར་གྱུར་ནས། ངོ་མཚར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་མ་ལུས་པའི་དམ་ཚིག་བསྟན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མཉམ་པ་ཉིད་རྣམ་པར་བསམས་ནས་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཅང་མི་གསུང་བའི་དོན་དྲིས་པར་གྱུར་ནས། སྐུ་ནི་མི་འགྱུར་སྐྱེ་བ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་ན། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བརྙས་པར་འགྱུར་དུ་འོངས་པས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཀག་པར་གྱུར་ནས། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བརྙས་པར་གྱུར་དུ་ཟིན་ཀྱང་། འོན་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ན་གསུངས་ཀྱི། རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་གསུངས་སོ་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རེ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཆོས་ནི་གནས་མེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་དོན་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་ནས་བཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དངོས་གྲུབ་ག་ལས་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དྲིས་པ་ནས། ནམ་མཁའ་གང་ལ་གནས་གང་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་འདིས་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ངོ་མཚར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་གྱུར་ཏོ། །

Having offered perfect praise with offerings of praise appropriate to themselves, and having taught the samayas of the entirety of the practices of the Vajra Body and so forth, preceded by a sense of wonder, they contemplated the equality of the essence of the body, speech, and mind of all Vajradharas and became silent. Then, with the words "The Blessed One" and so forth, all the bodhisattvas asked the Tathāgatas about the meaning of their silence. When the teaching "The body is unchanging and unborn" and so forth was given, the bodhisattvas were restrained by the Tathāgatas with the thought, "Lest Brahmā and the others should treat the Blessed One with contempt." Even though they might have treated them with contempt, the Tathāgatas spoke only of their own nature and did not speak of what is not their own nature; thus they said, "For the time being," and so forth. Then, with the words "The Buddha-dharma is without abode" and so forth, the Blessed One accepted the very meaning spoken by the Tathāgatas. Then, when the Tathāgatas asked the Blessed One, "From where does the siddhi of the vajra body, speech, and mind of all Tathāgatas arise?" and so forth, up to the words "It does not abide in space, nor in anything else," the intended meaning was revealed. Then, the words "How wonderful!" and so forth were uttered.

ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་བསྒོམ་པས་བྱང་ཆུབ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་དོ། ། གལ་ཏེ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གོང་མ་གོང་མའི་ཚུལ་ལ་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་གསུངས་སོ། ། སླར་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་མི་འདའ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས་པ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ནས་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དག་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བྱམས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་བཙལ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་འདུས་པར་དབང་བསྐུར་བར་གྱུར་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སློབ་དཔོན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་ཞེས་དྲིས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་གྱི་ཆེ་བ་ཉིད་བསྟན་པས་དུས་སྔར་བརྙས་པའི་ཐེ་ཚོམ་སེམས་ལ་བཞག་ནས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཅང་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ། །

By the passage beginning with "Abiding in the center of the vajra space," it is explained that through the meditation on the empowerment of the Tathāgatas, such as Vairocana and the others, who reside within one’s own maṇḍala, enlightenment will be swiftly accomplished. By the passage beginning with "If the supreme siddhi," the specific significance of the progressively higher stages is taught. Furthermore, by the passage beginning with "The samaya of the Buddhas," the five aggregates and so forth are taught in order to ensure that one does not transgress the Vajra Body and the other [Vajra Speech and Mind]. By the Tathāgatas abiding in the sameness of all things and becoming silent through the gateway of vajra samādhi, it is shown that there is no difference between bodhicitta and the Vajra Master. Immediately following that, by the passage beginning with "Then the Bodhisattva Mahāsattva Maitreya," [it is shown that] after prostrating to all the Tathāgatas, he asked: "How should all the Tathāgatas and all the Bodhisattvas view the Blessed One, the Master, who has been empowered as the Guhyasamāja—the Vajra Body, Speech, and Mind of all the Tathāgatas?" Then, the Tathāgatas, through the specific words beginning with "Making the bodhicitta into vajra" and ending with "the aspect of omniscient wisdom," demonstrated the greatness of the Master. Consequently, the [Bodhisattvas], having harbored doubts in their minds regarding the previous [perceived] contempt, became silent with minds filled with fear and trepidation.

སླར་ཡང་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དངོས་གྲུབ་རྣམས་གང་ལ་གནས་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་དྲིས་པར་གྱུར་པ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་གྱི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་གསུངས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་མཚར་ལ་སོགས་པར་གྱུར་ནས་ཅང་མི་སྨྲ་བར་འཁོད་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གསང་བ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བཞེངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱིས་ནི། དེའི་སྣོད་དུ་རུང་བའི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་པར་གྱུར་ཏོ། ། ཧཱུཾ་ཧྲཱི་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་བདུད་རྩི་དགུག་པའི་དོན་དུ་སྦྱོར་བ་གསུངས་སོ། ། བཟའ་བའམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་མཚུངས་པར་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ལ་བཟའ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་དུ་བཟང་པོས་དེ་སྐད་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱིས་ནི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། དབང་པོ་ཉིད་སྦྱོར་བ་དང་། མིའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། སྒྲུབ་པ་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་། ཚིམ་པར་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་དང་། མཆོད་རྟེན་གྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་མི་བྱ་བ་དང་དུག་བསལ་བ་དང་། རེངས་པ་དང་། དགུག་པ་དང་།

Once again, the Tathāgatas, Akṣobhya and the others, taught that very point to all the bodhisattvas. Then, when the bodhisattvas asked the Tathāgatas, "In what do the siddhis of the vajra body, speech, and mind of all the Tathāgatas abide?" the Tathāgatas replied, "They abide in nothing whatsoever, such as the vajra master of the three—body, speech, and mind," and so forth. Having become filled with wonder and the like, they remained silent. Then, the Blessed One Vajrapāṇi arose from the samādhi of the Secret Vajra of the Tathāgatas, and so forth, up to the "maṇḍala of meditative concentration." By this, the maṇḍala of meditative concentration was taught in common for those sentient beings who possess the mental conduct suitable to be vessels for it. With the syllables HŪṂ HRĪḤ KHAṂ, the application for summoning the nectar is taught. With the words "Whether as food," and so forth, one should consume the five nectars after they have been properly prepared. Then, from the words "Vajrapāṇi," and so forth, up to "the Blessed One Samantabhadra spoke thus," the following are taught: the five types of offerings, the union of the sense faculties themselves, the yoga of the human, the pride of the practitioner, the application of satiation, the non-performance of activities such as stūpa construction, the clearing of poison, the rites of paralyzing, and summoning.

སྔགས་དང་ལྡན་པའི་བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བྲི་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་མིག་སྨན་གྱི་བྱ་བ་རྣམས་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསང་བའི་ཡི་གེ་བྲིས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཤད་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་དོན་རྟོགས་ནས་ཕྱག་བཙལ་ཏེ་ཅང་མི་གསུང་བར་བཞུགས་པར་གྱུར་ཏོ། ། སྔོན་འདས་པའི་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ནང་ནས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་འགྲོའོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་འདིས་ནི་སྐལ་བ་དང་མི་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དང་། འབྲས་བུ་མྱུར་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་འདིས་ནི། སྔོན་གྱི་དུས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། དཀའ་བ་སྤྱད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྗེས་སུ་དྲན་ནས། ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་ཡང་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཏེ་རབ་ཏུ་ངུ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ནས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་གནས་ནས་བཞུགས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་ལ་ཞུགས་ནས། མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཁྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཀླུ་རྣམས་ཀྱིས་སད་པར་བྱས་སོ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱད་པ་དཔལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དོན་བཤད་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ། །

The drawing of the protection wheel endowed with mantras and the activities of the vajra eye-salve are explained. Then, by the passage beginning with "the Blessed One, the Tathāgata of all..." and so forth, the Tathāgatas wrote the secret syllables, and the Blessed One then spoke them. Then, having realized the meaning, they prostrated and remained silent. By the passage beginning with "In a former time..." and ending with "the bodhisattva enters the count of those called Buddhas among the Tathāgatas," it is shown that this is not the domain of sentient beings lacking the fortune [to practice], and that it brings about the swift attainment of the result. Then, by the passage beginning with "Then those bodhisattvas..." and ending with "remained silent," it is shown that from the time they first generated the mind of enlightenment in the past, they recalled the sufferings of practicing austerities and so forth; realizing that this Dharma discourse is likewise difficult to find, they wept intensely and the three types of suffering arose. Then the Tathāgatas caused them to understand. Then, the Blessed One, who was dwelling in the aforementioned place, entered into supreme bliss, and was awakened by the goddesses such as Māmakī and the nāgas with the words "O Vajra Mind" and so forth. The explanation of the meaning of the glorious samādhi of the enjoyment of all desires is thus complete.

དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལས་མངོན་པར་བྱུང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ངོ་མཚར་ཆེའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དཔལ་གྱི་རེག་པའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་ལ་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པའོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཁས་བླངས་པའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེས་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་དཔལ་ལྡན་གསང་བ་འདུས་པའི་བསྡུས་པའི་དོན་བསྟན་ཏོ། ། འདི་ལ་གཞུང་ཚད་ནི་རྗེས་སུ་བསྔགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སུམ་བརྒྱ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཡོད་དོ། ། དེ་ལྟར་བསྡུས་པའི་དོན་བསྟན་ནས་ཡན་ལག་གི་དོན་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་རྒྱུད་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྡུད་པ་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱིས་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་མ་ལུས་པ་སེམས་ལ་བཞག་ཅིང་བསྡོགས་ནས་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པའོ། ། བདག་གིས་ཐོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དངོས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཐོས་ཀྱི། ཐོས་པ་བརྒྱུད་པ་ལས་འོངས་པ་མ་ཡིན་ནའོ། ། དེ་གང་ཞིག་ཅེ་ན་གསང་བ་འདུས་པའོ། ། གང་གི་ཚེ་ཞེ་ན།

Then the Tathāgatas emerged from the bhaga of the consort and spoke, saying, "O Blessed One, how marvelous!" and so forth. The Blessed One also, with the words "O Blessed One" and so forth, taught the purity in all aspects. By the words "O Blessed One" and so forth, they became fortunate in this Dharma discourse through the touch of glory. By the words "O son of noble family" and so forth, the samādhi of Vajradharma and the commitment were established. Then all the Tathāgatas, such as Vairocana and the rest, blessed the body, speech, and mind of the nature of all stable and moving entities. This teaches the summarized meaning of the glorious Guhyasamāja, which abides eternally as a nature without beginning or end. The length of this text consists of three hundred and thirty-two verses of praise. Having thus taught the summarized meaning, in order to analyze the meaning of the individual parts, one should enter the tantra. Regarding the words "Thus [I have heard]" and so forth: "Thus" refers to the compiler, Vajradharma, who, having placed the entire meaning of the tantra in his mind and prepared it, spoke it in order to teach the Bodhisattvas, the great beings such as Maitreya. "By me I heard" means that I myself heard it directly from the Blessed One, and it is not something that has come through a lineage of hearing. What is it? It is the Guhyasamāja. At what time?

དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་དུས་ཚོད་གཅིག་ན་སྟེ། འདིས་ནི་གཞན་དང་གཞན་གྱི་དུས་སུ་གཞན་དང་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པ་མང་པོ་ཐོས་པ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། ། ཡང་ན་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ན་ཐོས་པར་བྱ་བ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་མཐའ་ཡས་པ་ཐོབ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས། སྐད་ཅིག་གཅིག་གི་དུས་སུ་ཐོས་སོ་ཞེས་འདིས་ནི་བློ་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ཚིག་གཟུང་བར་འོས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། ། གང་ཞིག་གི་ཐོས་པ་བརྒྱུད་པ་ལས་འོངས་ཤིང་། གང་ལ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དངོས་སུ་ཐོབ་པ་མེད་པ་དེའི་ཚིག་མ་ཚང་བ་སྲིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། སུ་ལས་ཤེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་ཐོས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། བདུད་བཞི་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་རམ། སྐལ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། ཡང་ན་དབང་ཕྱུག་དང་གཟུགས་བཟང་བ་དང་གྲགས་པ་དང་། དཔལ་དང་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། ཡོན་ཏན་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རམ། བྷ་ག་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལ་བྷ་ག་ཡོད་པས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བྷ་ནི་གསལ་བ་ཞེས་སུ་གསུངས། ། ག་ནི་འགྱུར་མེད་ནམ་མཁའ་སྟེ། ། གཉིས་པོ་དག་ནི་འདུས་པའི་ཕྱིར། ། བྷ་ག་ཤེས་རབ་ཐབས་སུ་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དེ་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ།

"At one time" means at a single moment. This indicates that what was heard in various ways at different times is here presented as having been heard in many forms. Alternatively, "at one time" means that whatever was to be heard was heard in a single instant through the power of attaining the infinite gateways of liberation. By way of showing that he possesses an excellent intellect, this demonstrates that his words are worthy of being upheld. It is taught that the words of one whose hearing has come through a lineage but who has not directly attained the immeasurable gateways of liberation might be incomplete. From whom was it heard? It was heard from the Blessed One (bhagavān). This is to be connected with the phrase "the Blessed One was dwelling." He is the Blessed One because he has conquered the four Māras, or because he possesses the perfect fortune (bhaga). Alternatively, he is the Blessed One because he possesses the six qualities of sovereignty, beautiful form, fame, glory, wisdom, and diligence, or because he dwells in the bhaga. Since he possesses the bhaga, he is the Blessed One. As it is said: "Bha is said to be clarity; ga is the unchanging space. Because these two are united, bhaga is described as wisdom and method." "The Vajra Essence of the Body, Speech, and Mind of all Tathāgatas" means that they are both Tathāgatas and all, and are thus all Tathāgatas.

ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མ་ལུས་པ་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་གང་བའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཡང་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའམ། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་རང་གིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་སྟེ། དེའི་བྷ་ག་ཆོས་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་དུ་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་གདན་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལ་རང་གི་རིག་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་དག་པའི་ཐབས་རྣམས་ཀྱིས་མགུ་བར་བྱས་ཏེ་བཞུགས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་གང་གི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལ་བཞུགས་པ་དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་བདག་གིས་ཐོས་སོ། ། ཞེས་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །

The entire expanse of space is completely filled, like a pod of sesame seeds, with the Vajra Body and the others. Because he has realized the suchness of reality, he is a Tathāgata; or, because he teaches sentient beings what he himself has realized by way of understanding all phenomena to be naturally pure, he is a Tathāgata. Their Vajra Body, Speech, and Mind are the natures of Vairocana, Amitābha, and Akṣobhya. Their essence is the Great Vajradhara, whose nature is generated by the subtle particles of all the Tathāgatas. His Vajra Consort is Prajñāpāramitā. Within her bhaga, known as the Source of Phenomena (dharmodaya), in the celestial palace possessing the characteristics as previously described, he dwells together with the entire retinue of deities upon seats such as the "clear" and so forth, in non-dual union with his own consort. The phrase "the Blessed One dwelt together with the entire retinue" means that he dwelt having gladdened the minds of those to be trained through such means of purification. Thus, it is designated: "At the time when the Blessed One dwelt in the bhaga of the Vajra Consort together with the retinue of the Tathāgatas and so forth, at that time I heard from the Blessed One." This is the meaning.

འཁོར་དེ་རྣམས་མང་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བརྗོད་པ་ནི་གྲངས་ཡིན་ཞིང་གང་ལ་དེ་མེད་པ་དེ་རྣམས་ནི་བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གྲངས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་གཉིས་པའི་སྒྲས་ནི་སོ་སོ་རེ་རེའི་ཞིང་གི་གཟུགས་དང་ཡོན་ཏན་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དང་སྤྲུལ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསྟན་ཏོ། ། དོན་དེ་ཉིད་གསུངས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་མཐའ་ཡས་པའི་རི་རབ་རྣམས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རེ་རེར་ཕྱེ་བའི་རྡུལ་སྙེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོའི་དོན་བྱ་བ་ལ་ཞུགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་རྣམས་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་གང་དག་མེད་ན་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་བ་དེ་རྣམས་བཏུས་ནས་འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། ལྷ་མཉེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་པས་དང་པོར་བསྟན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་སྟེ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་དང་། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དམ་ཚིག་གོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ནི་སའི་སྙིང་པོ་དང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རྣམས་སོ། །

In order to demonstrate the vastness of that retinue, the text says "inexpressible" and so forth. "Inexpressible" refers to number; those things which lack such a number are called "inexpressible," meaning they completely transcend numerical calculation. The second term, "inexpressible," indicates the forms, qualities, benefit for sentient beings, emanations, and so forth of each individual buddha-field. The meaning of this very point is stated as: "as many as the atoms into which the Mount Merus of infinite buddha-fields are divided." A "bodhisattva" is one whose nature is enlightenment. They are "great beings" (mahāsattva) because they are engaged in the welfare of the great multitude of sentient beings; it is with them that [the Buddha] was together. From among them, those without whom the deity yoga and the maṇḍala would not be complete are gathered and presented by the words "as follows." These are then indicated by the terms "bodhisattva" and so forth. Since pleasing the deity is primarily a matter of the samaya, it is taught first. Samaya is Amoghasiddhi. Why is that? It is because of the teaching: "Desire, hatred, and delusion / Are the wish-fulfilling jewel, the samaya." Thus, he is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, who clears away all obscurations of that nature. The Vajra Body, Speech, and Mind are Kṣitigarbha, Lokeśvara, and Vajrapāṇi.

ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཞིང་། དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་མཆོག་ཏུ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ནི། འཕགས་མ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་མོ་རྣམས་ཏེ། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ལས། ས་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དུ་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་དྲུག་གོ། ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་ཞེས་བྱ་བ། བྱང་ཆུབ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ལ་ཐུག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་རྣམས་ལ། དེ་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དེ་རྣམས་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་ལ་ཐུག་པ་རྣམས་ནི་རིག་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདག་གི་སེམས་དཔའ་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་དང་ལྷན་ཅིག་ཀུན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་སོ། །

The meditative absorptions (samādhi) are one-pointedness of mind, characterized by pleasing all the tathāgatas, and consist of the nature of Ākāśagarbha and the others. The characteristic of victory over all afflictions is the supreme, uncontaminated great bliss, and its nature is Samantabhadra. Earth, water, fire, wind, and space-vajras are the noble Buddhalocanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, Tārā, and Samantabhadrī, as taught in the seventeenth chapter: "Earth is explained as Buddhalocanā," and so forth. The vajras that are the essence of form, sound, smell, taste, touch, and the dharmadhātu are the six goddesses, such as Rūpavajrā and the rest. Regarding the phrase "the bodhicitta of all of them": "enlightenment" (bodhi) is the perfection of wisdom (prajñāpāramitā). Those bodhisattvas, from Sarvanīvaraṇaviṣkambhin up to Samantabhadra, who possess the nature of being in non-dual union with those goddesses who have taken form, are so called. Buddhalocanā and the others, up to Dharmadhātuvajrā, are bodhisattvas because they are the very nature of awareness (vidyā) and are the "sattvas" of enlightenment. They are "great beings" (mahāsattva) because they abide together with the nature of experiencing great bliss.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་འབའ་ཞིག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ནས་བཞུགས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཏེ། ནམ་མཁའི་གཏོས་དང་མཉམ་པར་བརྗོད་ཅིང་བསྟན་པ་རྣམས་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ་སྟེ། ནམ་མཁའི་གཏོས་ཀུན་དུ་གང་བ་རྣམས་དང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཀྱང་གཙོ་བོ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས། སྲ་ཞིང་བརྟན་ལ་ཁོང་སྟོང་མེད་པ་དང་། གཅད་ཅིང་གཞིག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཅིག་པུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའོ། ། བདུད་བཞིས་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་ཡང་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པར་གསལ་ཞིང་ཀུན་དུ་སྣང་བར་བྱེད་པས་ན་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ཞིང་། རྣམ་པར་སྣང་བ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། རང་གི་དོན་ཅན་གྱི་མཛད་པའི་རྐྱེན་ནི་འགྱུར་བ་ལ་འགྱུར་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། ། རིན་ཆེན་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དམ་པ་སྟེ། དེ་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པར་བྱེད་པས་རིན་ཆེན་ཡིན་ཞིང་།

He does not dwell surrounded solely by a host of bodhisattvas; rather, he dwells together with the tathāgatas who are described and taught as being equal to the expanse of space, the very vastness of the sky—meaning they completely fill the entire extent of space. The phrase "for example" (tadyathā) means "just as." Among those tathāgatas, the principal one is taught by the words "the tathāgata Vajra-Akṣobhya" and so forth. Because his nature is the wisdom of the dharmadhātu, which is without beginning or end, he is "Vajra" because he is of the singular nature of bodhicitta, characterized by being solid, stable, without hollows, and incapable of being cut or destroyed. He is "Akṣobhya" (Immovable) because he cannot be moved by the four māras; thus, being both vajra and immovable, he is Vajra-Akṣobhya. He is "Vairocana" (Illuminator) because, through the mirror-like wisdom that is the natural outflow of the door of liberation of emptiness, he makes various forms clear and manifest; "Vairocana" itself means "the one who illuminates," just as the causal condition for an action directed toward one's own purpose is called "that which causes change to change." He is "Ratna" (Jewel) because he causes the supreme, uncontaminated great bliss to increase and flourish.

མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གང་ལ་དེ་ཉིད་འགྲོ་བའི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་གཟུགས་ཀྱི་(དབལ་,དཔལ་)དུ་གྱུར་པའི་ཕྱག་མཚན་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འོད་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་སྤྲུལ་པའོ། ། དཔག་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཆད་པ་སྟེ་དཔག་ཏུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། གདོན་ཟ་བ་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པ་སྟེ། གདོན་ཟ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་གདོན་མི་ཟ་བ་ནི་མེད་པ་སྟེ། གདོན་ཟ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་གདོན་མི་ཟ་བ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་རྒྱུ་མཐུན་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིགས་ལྔས་བསྡུས་པར་གྱུར་པ་གཞན་རྣམས་ཏེ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པ་རྣམས་དང་ངོ་། ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་རྣམས་ཉིད་ཏིལ་གྱི་གང་བུའི་དཔེའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པར་བྱེད་དེ། ཇི་ལྟར་ཏིལ་གྱི་གང་བུའི་ཏིལ་རྣམས་ཕན་ཚུན་རེག་ཅིང་། གཟུགས་སོ་སོ་སོ་སོར་མ་འདྲེས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཆོས་བསྟན་པའི་ཚེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་སྣང་ངོ་ཞེས་སྡུད་པ་པོས་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཚོང་དཔོན་གྱི་བུ་ཡིད་འོང་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཚོང་དུས་ཀྱི་གཏམ་རྒྱུད་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ།

Ratnasambhava, whose nature is the wisdom of equality, is so called because he possesses the hand-symbol of a wish-fulfilling jewel, which has become the glory of the form of a wish-fulfilling gem by means of completely fulfilling the intentions of migratory beings. "Light" is the emanation that performs the welfare of sentient beings, whose nature is the wisdom of individual discernment. "Immeasurable" means that which is not limited or measured; because it is not measurable, it is "immeasurable." "Inevitable" means that which is not fruitless; because it is not fruitless, it is "inevitable." Because it is inevitable, it is Amoghasiddhi, who accomplishes the result of fulfilling the desires of sentient beings, acting as the concordant cause for the naturally luminous door of liberation, and whose nature is the wisdom of all-accomplishing activity. Such [deities] and others are those subsumed within the five families, which pervade the entire expanse of space. The phrase "In this way" and so forth teaches those very [deities] by way of the analogy of a sesame pod. Just as the sesame seeds in a pod touch one another, yet each individual form remains distinct in nature, so too, when the Dharma is taught, all the Tathāgatas appear throughout the entire realm of space; thus the compiler explained. Then, the phrase "Thereupon" and so forth [describes] how, for the sake of benefiting the sentient beings dwelling in the desire realm, [the Buddha] acted in the manner of the narrative of the merchant's son Manohara and the marketplace.

དང་པོ་ཁོ་ནར་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་ཆགས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་དགའ་བར་བྱེད་པས་ན་འདོད་ཆགས་སོ། ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ནི་འདོད་ཆགས་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་སྟེ། བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་ཚུལ་ནི་དེ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་མངོན་དུ་མཛད་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་སྟེ། ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་བཅུག་པར་གྱུར་ཏོ། ། གཞན་དུ་ན་འདོད་ཆགས་སྤྱོད་པ་རྣམས་མགུ་བར་མི་འགྱུར་བས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡོངས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་འདོད་ཆགས་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་མཉེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་འཁོར་དུ་གཟིགས་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་དེ་ཡོངས་སུ་མཉེས་པར་གྱུར་ཏོ། །

At the very beginning, the Blessed One, the Great Vairocana, entered into the meditative absorption called "The Mode of Great Passion of the Glorious Great Vajradhara." Regarding the phrase "Great Passion" and so forth: it is called "passion" because, through attachment to perfect enlightenment, it brings joy to the mental continuums of sentient beings. It is "great" because it causes beings who dwell in the desire realm to attain the fruition of the Great Vajradhara and so forth. Since it is both passion and great, it is "Great Passion," which is to say, Great Bliss. The "mode" of that is the method for attaining it; he entered into and manifested that meditative absorption which bears that name. The phrase "all those arrays of Tathāgatas" refers to what was just explained; he caused them to be absorbed into his own body. Otherwise, those who engage in passion would not be satisfied. Therefore, the words "Then" and so forth were spoken. For the sake of complete satisfaction—meaning for the purpose of satisfying the mental continuums of sentient beings who engage in passion, which are the nature of all stable and moving entities—the Tathāgatas such as Vairocana and the others manifested themselves in the forms of Buddhalocanā and so forth, emerged from the body of the Blessed One, and having seen themselves as the retinue of all the Tathāgatas, they brought about that complete satisfaction for the benefit of wandering beings.

དེ་ལ་ལ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས་ནི། སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མའི་རྣམ་པར་རོ། ། ཡང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྣམས་ཏེ། དྲི་དང་སྒྲ་དང་། རོ་དང་རེག་བྱ་དང་། གཟུགས་རྡོ་རྗེའི་ལྷ་མོའི་རྣམ་པར་རོ། ། ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེས་བཙུན་མོའི་བྷ་གར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སློབ་བཞིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེར་འདུག་སྟེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རྗེས་ཐོགས་སུའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་ནི་ཚིག་གི་རྒྱན་ནོ། ། བྷ་ག་དེ་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་བྷ་གར་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྟེ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་གཞིའི་ཆ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རང་གི་རིག་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རྣམ་པར་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་སྤྲུལ་པར་མཛད་དོ། ། རྡུལ་མེད་པ་ནི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའོ། ། མི་མཉམ་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་གྲུ་བཞིའོ། ། གསལ་བ་ནི་དྲི་མ་མེད་པ་སྟེ། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ཕྱི་རོལ་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཤེལ་ལ་སོགས་པའི་ནང་ན་གནས་པའི་གཟུགས་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །

In this regard, the so-called "some" refers to Vairocana, Akṣobhya, Amitābha, and Amoghasiddhi, who appear in the forms of Buddhalocanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā. Furthermore, Amitābha, Ratnasambhava, Amoghasiddhi, Akṣobhya, and Vairocana appear in the forms of the goddesses of smell, sound, taste, touch, and form. Just as the Blessed One acted for the benefit of the bodhisattvas within the bhaga of the consort, so too should the practicing yogis remain there to accomplish the welfare of themselves and others; thus, the words "Then" and so forth are spoken. The word "Then" indicates the immediate succession. The word "Furthermore" is an ornamental particle. Within that bhaga, the bhaga of the Vajra Consort, the "Great Samaya" is the Great Vajradhara. His maṇḍala, the portion of the ground of wisdom, was emanated by the Blessed One Akṣobhya through the transformation of the tathāgatas and their consorts into the form of the nectar of wisdom in non-dual union. "Dustless" means free from all defects. It is "square" because there is no inequality. It is "luminous" because it is stainless; for just as those dwelling outside a celestial palace can see forms within crystal and the like, they likewise see the forms of the Buddhas and so forth.

དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་ནི་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་གྱིས་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའོ། ། འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་མང་པོ་འཁྲུག་པ་ནི་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་འཕྲོ་བའོ། ། གསལ་བ་ལ་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སོ། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིའོ། ། གནས་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བཤད་མ་ཐག་པའི་དབུས་སུ་བདག་ཉིད་བཞུགས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་དུ་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ལ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་ཆོས་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བཞུགས་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཐུགས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱར་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

Its "essential nature" is the nature of the supreme joy of all the tathāgatas. "Possessing various forms" means being endowed with colors such as white and so forth. "Pervaded by clouds of buddhas" means being pervaded by the tathāgatas and the members of the maṇḍala. "A turbulent mass of many radiating rays of light" means the radiating of various rays of light. "Possessing the maṇḍala of clarity and so forth" refers to the abode of all the deities adorned with moon seats and so forth. Since this belongs to all the tathāgatas, it is "of all the tathāgatas." The "abode" is the celestial palace (vimāna). Regarding the passage beginning with "Then," the Lord of the Vajra Body, Speech, and Mind of all the tathāgatas is the Great Vajradhara; he came to abide in the center of the great maṇḍala of all the tathāgatas just described. Regarding the passage beginning with "Then," immediately after meditating on the samādhi of the initial union, in order to generate the supporting maṇḍala, the tathāgatas abide in the heart of the Bodhicitta-Vajra—the tathāgata residing in the center of the supporting maṇḍala—which is the source of phenomena (dharmodayā), the abode of great bliss whose nature is the wisdom of insight (prajñājñāna). As it is said: "The mind is called wisdom." Regarding the passage beginning with "Then," concerning the term "Bodhicitta-Vajra":

བྱང་ཆུབ་ནི་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའོ། ། ཡང་ན་བ་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། དྷི་ནི་འཛིན་པའོ། ། ཙ་ནི་འཛག་པའོ། ། ཏ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཟླ་གསང་ཐིག་ལེ་ལས། བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱར་བཤད། ། ཡི་གེ་དྷི་ནི་འཛིན་པའི་གནས། ། ཙ་ནི་འཛག་པར་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། ཏ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ངེས་འབྱེད་ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་དང་། ཏིལ་གྱི་གང་བུ་དང་མཚུངས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་གིས་དེ་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་བ་མེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྟེ། སྡོམ་པའི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་ཀྱང་། ཟླ་བ་ལྟ་བུར་དག་པའི་བློ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་འདི་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ཞིང་།

Enlightenment is insight; the vajra mind endowed with that is the bodhicitta-vajra. Alternatively, va is the vajra, dhi is holding, and ca is dripping. Ta is supreme joy. As it is said in the Secret Moon Bindu: "Va is explained as the vajra; The syllable dhi is the place of holding; Ca is thoroughly described as dripping; Ta is great bliss." Because that very [vajra] is primarily insight, it is the vajra, for it is said: "The vajra is the insight that brings definitive discernment." Regarding the phrase "all the Tathāgatas" and so forth: "all the Tathāgatas" refers to the deities of the maṇḍala, who are as numerous as a pod of sesame seeds. The meditative absorption by which one overcomes them—that which causes them to become non-apparent by way of focusing on the dharmakāya, whose nature is supreme joy—is what is meant by that term. Because that very [absorption] is a purified intellect, it is the vajra. As the Subsequent Tantra of the Saṃvara states: "The intellect, pure like the moon, Is explicitly called the vajra." The meditative absorption that bears such a name is what is referred to by that term. Regarding the phrase "the Blessed One" and so forth, "this entire expanse of space as the vajra essence of all the Tathāgatas": the vajra of all the Tathāgatas is the ultimate bodhicitta.

དེའི་ངོ་བོ་སྟེ་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ཅིང་གནས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་དཔལ་དང་རེག་པས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའོ། ། ཡིད་བདེ་བ་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཐའ་ཡས་པའི་སྤྲུལ་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གང་དག་གིས་དེ་དག་ཐོབ་ཅིང་རྙེད་པ་དེ་རྣམས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སོགས་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པའི་ཐབས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གསུམ་སྟོན་པའི་དམ་ཚིག་འབྱུང་བ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ནི། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་སྟེ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་ཚིག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་འབྱུང་ཞིང་སྐྱེ་བ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཤིགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནི་རིག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་རིག་པ་ཆེན་པོ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། སྔགས་ནི་རིག་པ་ཞེས་སུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་མགོ་དང་ལག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུའི་རྣམ་པའི་ལྷའི་སྐུ་ནི་རིག་པ་ཆེན་པོའི་སྐྱེས་བུའི་གཟུགས་སོ། །

This means that they became and remained as its essence, its very nature. Regarding the phrase "Then," and so forth: "By the blessing of Vajrasattva" means by the touch of the glory of the Vajra arising from great bliss. The bliss of all the Tathāgatas is supreme joy. Mental happiness is the performance of the welfare of sentient beings through the infinite emanations arising from that; those sentient beings who have attained and found these are so described. The phrase "Then," and so forth, describes entering into the meditative absorption (samādhi) of the Vajra Source of the Samaya, which teaches the three yogas that serve as the means for all sentient beings to attain the state of Vajradhara and the rest. The "Vajra Body, Speech, and Mind of all the Tathāgatas" refers to the three syllables, for they are the very generators of the Vajra Body and the others. The "Samaya" is the Great Vajradhara, whom no Tathāgata may transgress. The meditative absorption in which that arises and is born, being indestructible like a vajra, is thus called the "Vajra Source Samaya." Since these are both "knowledge" (vidyā) and "great," the "Great Knowledge" (mahāvidyā) refers exclusively to the mantra syllables, for it is said: "Mantra is proclaimed as knowledge." The divine body in the form of a person, possessing a head, hands, and so forth, generated by those syllables, is the "form of the person of Great Knowledge."

ཡང་ན་རིག་པ་དང་འཁྱུད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། སྐྱེས་བུ་རིག་པ་དང་ལྡན་པ། ། དེ་ནི་རིག་པའི་སྐྱེས་བུར་བརྗོད། ། ཅེས་གང་གསུངས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པའི་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞིང་དེ་དག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་གྱུར་ཏོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ཇི་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་གྱུར་ཅེ་ན། ཞལ་གསུམ་པ་ལྟ་བུར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་བཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟིགས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དགོན་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པར་བདུད་རྩི་ལྔས་བྱུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞིའི་སྟེང་དུ་སྟན་འཇམ་པོ་ལ་ཉེ་བར་འདུག་སྟེ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་ནས། སྐད་ཅིག་གིས་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་ན་གནས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་དུ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་མི་བསྐྱོད་པ་དབྱུང་བ་དང་། གཞུག་པའི་སྒོ་ནས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཱ་མ་ཀཱིའི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་གྱུར་པ་ལས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་བསྐྱེད་དེ་ཕྱུང་ནས།

Alternatively, it is because he is in union with knowledge (vidyā). As it is said in the eighteenth [chapter]: "A person endowed with knowledge is called a person of knowledge." Regarding the phrase "the Tathāgatas" and so forth: the mantras of all the Tathāgatas are the syllables HŪṂ and so on. The blessing by these is the nature of the yoga, the completion yoga, and the great yoga, and by them he was blessed. If one asks, "By being blessed, what kind of form did he take?" it is said that he was seen by all those residing in the world-realms as having three faces. This teaches the following: having prepared a site such as a great hermitage and smeared a square maṇḍala with the five nectars, one should sit upon a soft seat. Having generated the mind of great compassion that gathers all sentient beings without exception, one should instantaneously, within a celestial palace situated inside the source of phenomena (dharmodaya), assume the divine pride of the Great Vajradhara residing in the center of the wheel of all deities. Then, through the process of emanation and absorption, one should become Hatred Vajra (Dveṣavajra). Then, from the syllable HŪṂ transformed into a moon disk residing in Māmakī’s lotus, one should generate and emanate the King Subjugator (Sumbharāja), who is blessed by the three syllables.

མདུན་ན་གནས་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་སྤྲིན་ལྟར་དྲག་ཅིང་སྔོ་ལ་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར་བ། པུས་མོ་བསྐུམ་པའི་རྐང་པ་གཡས་པས་ཨུ་མའི་ནུ་མ་རྒྱས་པ་མནན་ཅིང་། གཡོན་པ་བརྐྱང་བས་མཐོ་ལྔས་བར་ཆོད་པར་དྲག་པོའི་རྣ་བ་གཡོན་པའི་སྟེང་དུ་མནན་ཏེ་གནས་པ། ཞལ་དབུས་མ་སྔོ་ཞིང་ཁྲོ་གཉེར་དང་བཅས་ལ་སྤྱན་དམར་ཞིང་མཆེ་བ་གཙིགས་པ། ཞལ་གཡས་དང་གཡོན་ནི་དཀར་ཞིང་ཞི་བ་དང་དམར་ཞིང་སྒེག་པ། རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། རལ་པའི་ཅོད་པན་ལ་གནས་པའི་མི་བསྐྱོད་པའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ལྡན་པ། རྩ་བའི་ཕྱག་དག་གིས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ། གཡས་པ་དག་གིས་ལྕགས་ཀྱུ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་པ་དག་གིས་དགྲ་སྟ་དང་ཞགས་པ་བསྣམས་པ་རྣམ་པར་བསམས་ནས། དེ་ལ་བཀའ་བསྒོ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ནི་སུཾ་བྷ་ཧཱུྃ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུྃ། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་ཝཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོས་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ཕྱོགས་བཅུ་རུ་སྐྱུར་ནས། དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་ལོག་འདྲེན་རྣམས་སྐེ་ནས་བཅིངས་ཤིང་སྙིང་ག་རུ་བཏབ་སྟེ་བཀུག་ནས་གནས་རྣམས་སུ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་འགོད་པར་བྱེད་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མཁའ་ལྡིང་ས་སྲུང་དག་ལ་ཞོན། ། སྤྲིན་དང་འཛམ་བུའི་གསེར་མདོག་ཅན། ། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ལྷ། ། ཁྱབ་འཇུག་བརྒྱ་བྱིན་ཞེས་བྱ་དག།

Visualize the sun maṇḍala situated in front, fierce and dark blue like the clouds at the time of destruction, blazing like the fire at the end of an aeon. With his right knee bent, he presses down upon the full breasts of Umā; with his left leg extended, he stands pressing down upon the left ear of Rudra at a distance of five spans. His central face is blue, frowning, with red eyes and bared fangs; the right and left faces are white and peaceful, and red and passionate, respectively. He is adorned with various ornaments and possesses the empowerment of Akṣobhya residing in his crown of matted locks. With his two primary hands, he embraces the consort with the Vajra-Hūṃkāra mudrā and holds a vajra and bell; with his right hands he holds a hook and a sword, and with his left hands he holds a battle-axe and a noose. Having visualized him in this way, one should command him: oṃ sumbhani sumbha hūṃ, gṛhṇa gṛhṇa hūṃ, gṛhṇāpaya gṛhṇāpaya hūṃ, oṃ ānaya ho bhagavān vidyārāja hūṃ phaṭ. Then, one should imagine that the Blessed One, the King Sumbharāja, hurls the nooses and hooks into the ten directions, binding the necks of the obstructors dwelling in their respective directions, piercing them in the heart, and summoning them to be placed facing the various locations. The colors and other attributes of Viṣṇu and the others should be described: "Riding upon Garuḍa and Airāvata, cloud-colored and the color of Jambu-gold, the deities holding the wheel and the vajra are Viṣṇu and Śakra."

དབང་པོ་ཡི་ནི་ཕྱོགས་སུའོ། ། དམར་པོ་མེ་ཐབ་ཕྲེང་བ་ཐོགས། ། ར་སྐྱེས་ལ་ཞོན་དྲང་སྲོང་བཅས། ། མེ་ལྷ་མེ་ཡི་ཕྱོགས་སུའོ། ། གཤིན་རྗེ་ནག་པོ་དབྱུག་པ་ཐོགས། ། མ་ཧེ་ལ་ཞོན་འཁོར་དང་བཅས། ། གཤིན་རྗེ་ཡི་ནི་ཕྱོགས་སུའོ། ། བདེན་བྲལ་སྤྲིན་ལྟར་སྣང་བ་ནི། ། ཡི་དྭགས་ལ་ཞོན་རལ་གྲི་ཐོགས། ། བདེན་བྲལ་གྱི་ནི་ཕྱོགས་སུའོ། ། ལག་འགྲོ་ལ་ཞོན་ཞགས་པ་ཐོགས། ། ཆུ་ལྷ་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་ནི། ། འཁོར་བཅས་ཆུ་ཡི་ཕྱོགས་སུའོ། ། རི་དྭགས་ལ་ཞོན་བ་བླའི་མདོག། རྒྱལ་མཚན་འཛིན་པའི་རླུང་ལྷ་ནི། ། འཁོར་བཅས་རླུང་གི་ཕྱོགས་སུའོ། ། རྩངས་པ་དང་ནི་མི་ལ་ཞོན། ། ལ་ཐུ་དཔལ་འབྲས་དག་ཐོགས་ཤིང་། ། ཟླ་བ་དང་ནི་གསེར་ལྟ་བུའི། ། བགེགས་དག་ལུས་ངན་པོ་དག་ནི། ། མ་ལུས་བགེགས་དང་སྤྲིན་སོགས་ཀྱི། ། འཁོར་གྱི་ཚོགས་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ལུས་ངན་པོ་ཡི་ཕྱོགས་སུའོ། ། གླང་ལ་ཞོན་ཞིང་རྩེ་གསུམ་ཐོགས། ། འཁོར་བཅས་ཟླ་བ་ལྟར་སྣང་བ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་དབང་ལྡན་དུའོ། ། ཁ་དོག་སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་ལྡན་པ། ལག་ན་མེ་ཐབ་དང་ཕྲེང་བ། པདྨ་དང་ཀུ་མུ་ད་ཐོགས་པ། ངང་པ་དང་། རྟའི་ཤིང་རྟ་དང་། མེ་ཏོག་ཀུ་མུ་ད་ལ་གནས་པའི་ཚངས་པ་དང་། ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་རྣམས་འཁོར་དང་བཅས་པ་རྣམས་ནི་སྟེང་དུའོ། ། ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་རལ་གྲི་ཐོགས། ། ལྗང་གུ་དྲག་པོ་ལྷ་མིན་དབང་། ། བུ་དང་ཆུང་མ་འཁོར་བཅས་པའི། ཐགས་བཟང་རིས་ནི་ས་འོག་ཏུ། ། ས་ཡི་ལྷ་མོ་ཁ་དོག་སེར། ། བུམ་པ་སེར་པོ་ལག་ན་ཐོགས། ། ལུས་ཀྱི་ཕྱེད་ནི་ངེས་ཕྱུང་བ། ། མ་ལུས་ཀླུ་བཅས་དགོད་པར་བྱ། །

In the direction of Indra is the red Agni, holding a sacrificial fire-vessel and a garland, riding upon a goat together with the ṛṣis; he is in the direction of fire. Yama is black, holding a staff, riding upon a buffalo with his retinue; he is in the direction of Yama. Nairṛti appears like a cloud, riding upon a preta and holding a sword; he is in the direction of Nairṛti. Varuṇa, who is like the moon, riding upon a serpent and holding a noose, is in the direction of water together with his retinue. The wind god (Vāyu) is the color of lapis lazuli, riding upon a deer and holding a banner; he is in the direction of wind together with his retinue. The lord of obstacles (Vaiśravaṇa) rides upon a lizard and a man, holding a club and a pomegranate; he is like the moon and gold, and is in the direction of the lord of obstacles, fully endowed with a host of attendants such as obstacles and clouds. Maheśvara is in the direction of Īśāna, riding upon an ox and holding a trident, appearing like the moon together with his retinue. Above are Brahmā, the sun, and the moon, together with their retinues, possessing yellow, red, and white colors, holding sacrificial fire-vessels, garlands, lotuses, and water-lilies, and residing in swan-drawn chariots, horse-drawn chariots, and water-lily flowers. Below the earth is Vemacitra, the lord of the asuras, green in color, riding upon a chariot and holding a sword, together with his sons, wives, and retinue. The goddess of the earth is yellow in color, holding a yellow vase in her hand; with half of her body emerging, she should be depicted together with all the nāgas.

དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་མཱ་མ་ཀཱིའི་ཆོས་འབྱུང་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བཅུ་བསམས་ཏེ། དེ་རྣམས་གྲུབ་པའི་ཁྲོ་བོ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བ། ། ལྟེ་བ་མན་ཆད་ཕུར་བུའི་རྣམ་པ་ཅན། སྟོད་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཞལ་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ། ཡི་གེ་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བཅུ་ཕྱུང་ནས། གནོད་མཛེས་ལ་བཀའ་བསྒོས་ཏེ། དེ་རྣམས་ལག་པ་གཡོན་པས་བཟུང་ནས། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི། ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་མགོའི་སྟེང་དུ་ལག་པ་གཡས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་དང་། འདིས་ཕུར་བུ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་གྷ་གྷ། གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། བིཥྞཱ་དཱིན་ཕཊ་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ། བིཥྞཱ་དཱིན་ཕཊ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་བཛྲ་དྷ་རོ་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི། བིཥྞཱ་དཱི་ན་བིགྷྣཱཾ་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲཾ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཡང་ན་རིམ་པ་དགུག་པ་དང་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་རེག་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱི་འོད་ཟེར་འབར་བས་ཤ་ཟ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཐལ་བར་གྱུར་པར་ཀུན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཡི་གེ་རཾ་ལས་ངེས་འབྱུང་བའི། ། མེ་ཡི་འཁོར་ལོས་ཕྱོགས་རྣམས་ནི། ། ཀུན་ནས་བཅིང་བར་མཁས་པ་ཡིས། ། མདོར་ན་ཡང་དག་བརྟག་པར་བྱ། ། ལཾ་གྱི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི། ། དབང་ཆེན་གྱི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། ཕྱོགས་རྣམས་མཐའ་ཡི་མཚམས་སུ་ནི། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་བཅིང་བར་བྱ། ། བསྐལ་པ་ཡི་ནི་མེ་ལྟར་སྣང་། ། རྡོ་རྗེ་དག་ལས་བྱས་པ་ཡི། ། ར་བ་ཕུར་བུའི་ནང་གནས་པ། ། ཧཱུྃ་བྱུང་ཀུན་ནས་བསམ་པར་བྱ།

Then the Blessed One, the Vajra of Hatred himself, visualized ten syllables HŪṂ upon the moon of bodhicitta residing within Māmakī’s source of phenomena (dharmodaya). From these, he emanated ten wrathful deities, Amṛtakuṇḍalin, whose lower bodies from the navel down are in the form of kīlas, and whose upper bodies possess the faces, hands, and so forth that will be described. Having blessed them with the three syllables, he commanded Sumbharāja, who then held them in his left hand. With his right hand, he brandished a vajra-hammer and drove the kīlas into the heads of the hosts of obstructors, such as Viṣṇu and others, who reside in the directions of the east and so forth. OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA VIṢṆĀDĪN PHAṬ PHAṬ KĪLAYA KĪLAYA VIṢṆĀDĪN PHAṬ HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRAKĪLAYA VAJRADHARO ĀJÑĀPAYATI VIṢṆĀDĪN VIGHNĀṂ KĀYAVĀKCIITTA VAJRAṂ KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. Alternatively, one should perform the sequence of summoning and then driving in the kīlas. One should visualize that those [obstructors] are reduced to ashes by the light rays of the wrathful deities and likewise by the blazing light rays of oneself. The wise one should, in brief, correctly visualize the directions being completely bound by a wheel of fire arising from the syllable RAṂ. One should completely bind the directions to their very limits with the maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra) arising from the seed-syllable LAṂ. One should visualize the enclosure made of vajras, situated within the kīlas, arising from HŪṂ and appearing like the fire at the end of an aeon.

། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། མཚམས་བཅིང་བ་ལས་ནང་ར་བ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་བགེགས་རྣམས་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས། རབ་ཏུ་འབར་བའི་མེ་ལྟར་སྣང་། ། འོད་ཟེར་འབར་བའི་ཕྲེང་བས་ཁྱབ། ། རྡོ་རྗེ་དྲ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ། ། ར་བའི་ནང་དུ་བསམ་པར་བྱ། ། བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བཤད་པ་འདི། ། མཆོག་གྱུར་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་དང་མཐུན། ། བསམ་གཏན་ལས་བྱུང་འདི་ཡིས་ནི། ། གནས་ནི་ཀུན་ནས་བསྲུངས་འགྱུར་ན། ། ནམ་ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། གཞིག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཉིད། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་བགེགས་གཞོམ་པར་མ་ནུས་ན། དེའི་ཚེ་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་ལ། བགེགས་རྣམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་མེད་ཅིང་སྐབས་མེད་དེ། བགེགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་འབྲས་བུ་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་རྟེན་གྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་གཅིག་པུའི་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་ལྡན་པ་དེར་རང་གི་སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འབར་བ་དབུས་ན་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་གིས་མཚན་པ་བསམས་ཏེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ལུས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མི་སྣང་བར་བྱས་ལ། དངོས་པོ་མེད་པ་སྒོམ་པ་མེད། ། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྒོམ་པ་མིན། ། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་དངོས་མེད་པས། ། སྒོམ་པ་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། །

Because it is stated thus, after binding the boundary, one should strike the obstructors outside the inner enclosure with ritual daggers. Then: One should visualize within the enclosure a vast vajra net, Appearing like a fiercely blazing fire, Pervaded by garlands of flaming light rays. This explanation of the protection wheel Accords with the meaning of the supreme tantra. If by this, which arises from meditative concentration, The site is protected on all sides, Then even the Buddhas themselves Will never be able to destroy it. If, even so, one is unable to subdue the obstructors, then at that time one should meditate on the ultimate bodhicitta. For in a mind that has become such as that, there is no possibility or occasion for obstructors to arise, because obstructors and the like arise only from ordinary conceptualization. When the ritual of protection is thus complete, in order to accomplish the result, one should possess the intense devotion toward the sole lord of the support, the Great Vajradhara. There, in one's own heart, from the syllable HRĪḤ, one visualizes an eight-petaled lotus. Above that, from the syllable A, a moon maṇḍala. Above that, from the syllable HŪṂ, a blazing five-pronged vajra marked in its center with the syllable HŪṂ. With the mass of light rays arising from that, one causes the body and so forth to become invisible. "No entity, no meditation; That which is to be meditated upon is not meditation. Thus, because of the non-existence of entities, Meditation is without objective reference."

ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་བསྒོམས་ཏེ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་ཅིང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་གསེབ་ནས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་བཀུག་ནས། རང་གི་ལུས་དང་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རིག་མའི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། ལས་ལ་གནས་པས་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་མཆོག་གི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པ་ལས། གཉི་ག་ཡང་ཞུ་བར་གྱུར་ཏེ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་གྱུར་པར་བལྟ་བར་བྱ་ཞིང་། ཟླ་བ་དེ་ལ་ཡི་གེ་ཨ་ལ་སོགས་པ་ཀྵ་ལ་ཐུག་པ་མགོ་སྟེང་དུ་བསྟན་ཞིང་། སྟེང་ན་ཐིག་ལེས་མཚན་པ་བསམས་ལ། ཡི་གེ་ཨ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོའི་རྣམ་པ་དང་། ཡི་གེ་ཀ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་ངེས་པར་བསམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རང་གི་ས་བོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་དབུས་ན་ས་བོན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མཚན་པ་བསམས་ལ། ཧཱུྃ་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་སྔོན་པོ་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པར་སྤྲོས་ནས། མངོན་པར་དགའ་བའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ན་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཞུགས་ཏེ།

With this, one should meditate on all phenomena as being without self and then consecrate them with the mantra: oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Then, mentally reciting the syllable hūṃ, one should visualize oneself as the Great Vajradhara, perfectly endowed with Samantabhadra, residing in the center of a moon maṇḍala. From the pores of one’s own body, masses of light rays emerge, perfectly summoning the Tathāgatas and others who pervade the expanse of space. These are then absorbed into one’s own body and the bodies of the consorts, such as Buddhalocanā. Through abiding in the activity, the state of supreme uncontaminated bliss is attained, whereby both melt and are seen to transform into the form of a moon maṇḍala. Upon that moon, one should contemplate the letters from a to kṣa with their heads pointing upward, marked above by a bindu. One should clearly visualize the letters from a onwards in the form of goddesses such as Buddhalocanā, and the letters from ka onwards in the form of the deities of the maṇḍala, such as the Tathāgatas. At their hearts, upon lotuses and moons, one should visualize their respective seed-syllables, which generate the hand-symbols of their own families, marked in the center by those very seed-syllables. Then, blue light rays in the form of hooks, emanating from the seed-syllable hūṃ, enter through the vajra-path of the Wisdom Being (jñānasattva) residing in the expanse of the Abhirati realm.

ཐུགས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ལ་ཞལ་ནས་བྱུང་བ་ནས། རིག་མའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཞུགས་ཤིང་ཐུགས་བསྐུལ་ཏེ་པདྨ་ནས་བྱུང་བའི་རིམ་པས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བཀུག་ནས། དེའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་བཞུགས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་ཕྱག་མཚན་གྱི་སྟེང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པའི་རིམ་གྱིས་འོག་མིན་གྱི་གནས་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་དང་། བདེ་བ་ཅན་དང་། མེ་ཏོག་དང་ལྡན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྣམས་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དེ་དང་དེའི་རིགས་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་གཞུག་ཅིང་ཀ་ཀན་འདིའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་གནས་པའི་ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོ་དེ་བཞིན་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕན་ཚུན་འདུས་པའི་རོལ་པའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དབང་གིས་ཞུ་བར་གྱུར་ནས་ཆོས་འབྱུང་གི་རྣམ་པར་གྱུར་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་རུ་མཱ་མ་ཀཱི་དང་ལྡན་པའི་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཐུགས་ཀར་བཅུག་ནས་རོལ་པ་ལ་ཐུག་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་ཁྱབ་པའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཞུག་པ་དང་རོལ་པ་དང་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ཐིམ་པའི་སྒོ་ནས་ཆུའི་ཁམས་སྲ་བའི་རྣམ་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། །

Having truly exhorted the mind, [the wisdom beings] emerge from the mouth, enter the circle of the consort, and by the sequence of being exhorted by the mind and emerging from the lotus, the wisdom deity circles of all the vajra families, such as Akṣobhya and the rest, are summoned. They should then be made to dwell in the hearts of the samaya beings of those respective families. Similarly, from the seed syllables atop the hand symbols residing in the hearts, there emerge [beings] possessing colors concordant with themselves. Gradually, the tathāgatas, and the wisdom circles of the jewel, lotus, and action families residing in the realms of Akaniṣṭha, Ratnasambhava, Sukhāvatī, and Puṣpavatī, as well as the various families of those [realms], should be made to enter the hearts [of the samaya beings]. Likewise, the circles of goddesses residing in this world system should also be made to enter. Then, through the power of experiencing the bliss of mutual union, they melt and should be visualized as transforming into the form of the source of phenomena (dharmodaya). Then, having placed the wisdom being of the yoga of Akṣobhya together with Māmakī into the heart, through the culmination of their union, they should be made to become the form of a great ocean pervaded by a garland of wisdom. Similarly, by means of the entry of the wisdom being into Vairocana together with Buddhalocanā, their union, and their melting into absorption, the water element is blessed into the form of solidity.

དེ་བཞིན་དུ་རིན་པོ་ཆེའི་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཐིམ་པས་རྒྱ་ཆེ་བར་གྱུར་པའོ། ། གོས་དཀར་མོ་དང་ལྡན་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཞུགས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབར་བའི་ཕྲེང་བས་ཁྱབ་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ། ། སྒྲོལ་མ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ཞུགས་པས་བསྡུས་ཏེ་གྲུ་བཞི་པའི་རྣམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་གཞིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སའི་ཆ་དེར་གསེར་གྱི་རི་བོ་ལྟ་བུའི་ཡི་གེ་བྷྲཱུྃ་བཀོད་དེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བཀུག་ལ་བཅུག་སྟེ། འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའི་གཟུགས་སུ་བསམས་ལ། དེ་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུ་ལས་བྱུང་བ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བཞིའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་མཆོད་རྟེན་གྱི་དབྱིབས་ཅན་འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན་ཅིང་དཔག་ཚད་བྱེ་བའི་ཁྱོན་དང་ལྡན་པའི་གནས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་འོག་གཞིར་ཡི་གེ་ཧ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ས་འོག་ལ་ཐུག་པར་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་གནས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་ན་གནས་པ། ཟུར་བཞི་པ་ལ་གྲུ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། དྲིལ་བུ་བ་དན་གོས་སོགས་ཀྱིས། ། སྒོ་དང་སྒོ་ཁྱུད་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། མཚམས་ཀྱི་ཆ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་མཛེས། ། དྲ་བ་དྲ་བ་ཕྱེད་པས་སྤྲས། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་སོགས་པས་བརྒྱན། ། བླ་རེ་བྲེས་ཤིང་སྣ་ཚོགས་པའི། ། གོས་དང་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཐིག་བཞི་དག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར། །

Likewise, through the absorption of Ratnasambhava, who is endowed with the jewel samaya, it becomes vast. Through the entry of Amitābha, who is endowed with Pāṇḍaravāsinī, it is blessed by being pervaded with garlands of blazing wisdom. Through the entry of Amoghasiddhi, who is endowed with Tārā, it is gathered and blessed as the square-shaped ground of wisdom. Then, having placed the syllable BHRŪṂ, which is like a mountain of gold, upon that portion of the ground, one should summon the Tathāgatas who pervade the expanse of space with the mass of light rays arising from it and cause them to enter. Visualizing it in the form of an eight-spoked wheel, one should meditate on the site as having the shape of a stūpa composed of the four kinds of precious gems, adorned with garlands of light rays, and possessing an extent of ten million yojanas, arising from the body of Vairocana who is endowed with Vajradhātvīśvarī. Below that, one should visualize a crossed vajra arising from the syllable HA, pervading and reaching down to the subterranean realm. Above that, it is described as: Four-cornered and square, Perfectly endowed with four archways, Adorned with bells, banners, cloths, and so forth, The doors and door-surrounds are beautifully decorated. In all the intermediate spaces, It is beautified by vajras and jewels. Adorned with lattices and half-lattices, And decorated with the moon, sun, and so forth. Canopies are spread, and it is beautifully adorned With various cloths and garlands. It is completely encircled by four lines.

ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བཏེག། དེ་ཡི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་ནི། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་ཟླུམ་པོར་དགོད། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་སུ་ནི། ། ཡི་གེ་ཧྲཱི་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལྟེ་བ་དང་། ། གེ་སར་ལྡན་པ་བསམ་པར་བྱ། ། དབུས་སུ་ཟླ་བ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། རྣམ་སྣང་རིགས་ལ་དེ་བཞིན་ནོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་ཆ་བརྒྱད་པ། ། བསམ་བྱ་རིན་ཆེན་རིགས་ཀྱིའོ། ། དེ་བཞིན་པདྨ་རིགས་ཀྱི་ནི། ། པདྨའི་སྟེང་དུ་པདྨ་དམར། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། གྲུ་གསུམ་མེ་དང་ཡང་དག་མཚུངས། ། སྣ་ཚོགས་འོད་ཟེར་འོད་འབར་བའི། ། གདན་ནི་མཚོ་སྐྱེས་སྟེང་དུ་བསམ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མཱ་མ་ཀཱི། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཁྲོ་རྣམས་ཀྱི། ། རང་གི་པདྨ་ཉི་དཀྱིལ་འཁོར། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བསམ། ། དེ་ལྟར་གནས་དང་གདན་རྣམས་བསྐྱེད་ནས་ལྷ་རྣམས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་ཉེ་བར་འདུག་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་ལྡན་པ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཆོ་གའི་རྗེས་ལ། སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་བར་དུ་སོ་སོར་བརྟགས་ཏེ། ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན། གཡས་དང་གཡོན་དཀར་ཞིང་དམར་ལ་པདྨའི་སྡོང་བུའི་སྐུད་པ་དང་མཚུངས་པའི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རི་མོ་ཁ་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་ཞུ་བའི་གཟུགས་ཅན་བསྡུས་ནས་ཐིག་ལེའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་གྱུར་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Supported on all sides by eight pillars, in its center, one should arrange a wheel that is perfectly circular. In the place of all the deities, one should visualize a multicolored lotus with a center and filaments, arisen from the syllable Hrīḥ. In the center, one should meditate on a moon; it is the same for the Vairocana family. One should visualize an eight-faceted jewel for the Ratna family. Likewise, for the Padma family, there is a red lotus upon a lotus. For the Karma family yogi, there is a triangular seat, perfectly like fire. One should visualize a seat of a lake-born [lotus] blazing with various rays of light. For Vajrapāṇi and Māmakī, and especially for the wrathful deities, the great beings should visualize their own lotus and sun maṇḍala. Having thus generated the locations and seats, in order to generate the deities, one sits upon the central seat in the sattvaparyaṅka posture. Possessing the intense conviction of being the Great Vajradhara as before, following the ritual of blessing with the mantra beginning with Oṃ śūnyatā, one should analyze up to the peak of existence. Then, one should meditate that the essence of wisdom and compassion—white and red on the right and left, like the fibers of a lotus stalk, with upward-pointing lines of non-arising—melts and is gathered into the form of a drop, appearing as a moon maṇḍala.

དེ་ནས་ཟླ་བ་དེ་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་རྣམ་པར་བཀོད་ལ་དབྱངས་དང་ཡི་གེ་རྣམས་ལྷའི་རྣམ་པར་གྱུར་ཅིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བཅུག་ལ་རོལ་པ་ལ་ཐུག་པས་ཞུ་བར་གྱུར་ཏེ། ཞུ་བའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཟླ་བ་གསལ་བ་ལ་སྟེང་དང་བར་དང་འོག་ཏུ་རིམ་བཞིན་དུ་ཟླ་བ་དང་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པ་དཀར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་སྔོན་པོའི་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་། སངས་རྒྱས་དང་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་རེག་ནས། ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་དང་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་དུ་བྱས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་བཀུག་ནས་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡི་གེ་གསུམ་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ། ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྒོ་ནས་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དམར་པོ་དང་དཀར་པོར་སྣང་བའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་གྱུར་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་མགོ་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་བསམས་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བཀུག་ནས་བཅུག་སྟེ། ཐམས་ཅད་གྱུར་ནས། དང་པོའི་རྡོ་རྗེ་དཀར་དམར་དུ་གྱུར་ཏེ། བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ།

Then, upon that moon, as before, the āli and kāli are arranged. The vowels and consonants transform into the form of deities, and the maṇḍala of the wisdom deities is absorbed. Through the process of play, they melt, and within the clear moon in the form of that melted substance, one should meditate on the bodhicitta whose nature is the three syllables OṂ ĀḤ HŪṂ, abiding respectively above, in the middle, and below upon a moon, a lotus, and a sun disk, and being white, red, and blue. Then, the masses of light rays arising from one’s own three syllables perfectly touch the sentient beings of the six realms, as well as the Buddhas, Vajradhara, and so forth. Having transformed them into the three syllables abiding upon the sun, moon, and lotus, they are summoned by those very hooks of wisdom light rays and absorbed into one’s own three syllables. Then, that bodhicitta, which is the nature of great compassion gathering all sentient beings without exception, is blessed by the mantra OṂ DHARMADHĀTU SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ. Through this, one should visualize it transforming into the form of a red and white moon maṇḍala, the nature of compassion and insight. Then, one should visualize the syllable HŪṂ facing upward upon that. From it, masses of light rays pervade the entire expanse of space, summoning the Tathāgatas and so forth, who are then absorbed. Having all transformed, they become the first vajra, white and red, with the mantra VAJRA ĀTMAKO ’HAṂ.

ཞེས་བྱ་བའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་། བདག་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ང་རྒྱལ་ཡང་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ནས་སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཧྲཱི་དང་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་དང་ཟླ་བ་དག་བསམས་ཏེ། དེར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཅུག་ལ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པའི་ང་རྒྱལ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་སྭཱ་ཨཱཿཧཱ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རྣམས་ཀྱིས། གཟུགས་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་རྣམས། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསམས་ལ། མོ་ཧ་ར་ཏི། དྭེ་ཥ་ར་ཏི། རཱ་ག་ར་ཏི། བཛྲ་ར་ཏི་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱིས། ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི། ས་དང་། ཆུ་དང་། མེ་དང་། རླུང་དང་། ནམ་མཁའ་རྣམས། སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་མོའི་རང་བཞིན་དུའོ། ། ཐླིཾ་ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ་ཧཾ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱིས། མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། ཡིད་རྣམས། སའི་སྙིང་པོ་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་རང་བཞིན་དུའོ། ། ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ། པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ། པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ། བིགྷྣཱཾ་ཏ་ཀྲྀཏ། ཅེས་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱིས།

Possessing the pride of being thus called, one should meditate on oneself as the Great Vajradhara arisen from the vajra, and one should also maintain the pride of thinking, "I am the Great Vajradhara." This is the yoga. Then, having visualized a lotus and a moon arisen from the syllables Hrīḥ and A at the heart, one should insert the wisdom being (jñānasattva) there as before and maintain the pride of being inseparable from it. This is the subsequent yoga. Then, with the syllables Oṃ Svā Āḥ Hā Hūṃ, one should contemplate the aggregates of form, feeling, perception, formations, and consciousness as being the nature of Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, and Akṣobhya. With the syllables Moharati, Dveṣarati, Rāgarati, and Vajrarati Hūṃ, one should contemplate the outer and inner elements of earth, water, fire, wind, and space as being the nature of Buddhalocanā, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, Tārā, and Samantabhadrī. With the syllables Ṭhrīṃ Oṃ Oṃ Oṃ Haṃ Oṃ, one should contemplate the eyes, ears, nose, tongue, body, and mind as being the nature of Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokeśvara, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, and Samantabhadra. With the syllables Yamāntakṛt, Prajñāntakṛt, Padmāntakṛt, and Vighnāntakṛt...

དཔུང་པ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དང་ཁ་དང་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྣམས། འཕགས་པ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་དང་། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་དང་། རྟ་མགྲིན་དང་། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟ་བུ་ནི་ཐ་མལ་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པ་མུན་པ་ལ་སྒྲོན་མ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མུན་པ་མ་ལུས་པ་རབ་ཏུ་བཅོམ་ཞིང་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་དུ་གསལ་བར་གྱུར་པར་བདག་ཉིད་བལྟས་ལ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། བར་སྣང་ལ་རང་གིས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་ཚོགས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཁྱབ་པའི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་རྟག་པ་བསམས་ལ། རང་གི་སྤྱི་བོར་ཟླ་བའི་གཟུགས་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་དཀར་པོ་བལྟས་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན། རང་གིས་སྤྲུལ་པའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་ཚོགས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཁྱབ་པའི་དབུས་ན་བཞུགས་པ་སྤྲོས་ཏེ། དེས་བདག་པོ་དང་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱས་ནས། ལག་ངར་གྱི་ཞགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཀུག་སྟེ་མདུན་ན་གནས་པའི་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་བཞུགས་པ་ལ། ཚིགས་སུ་བཅད་པས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་སྐུ་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཡིས་དེང་བདག་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་པ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ།

One should visualize the right and left shoulders, the mouth, and the secret vajra as being the nature of the noble Yamāntaka, Aparājita, Hayagrīva, and Amṛtakuṇḍalī; such is the antidote to the ordinary aggregates and so forth. Then, one should view oneself as having completely destroyed the darkness of conceptualization without exception—like a lamp in the dark—and as being fully illuminated by the nature of the light of wisdom, which is like the rays of the sun, possessing the nature of the buddhas and all other animate and inanimate entities. One should then perform the blessing of the body and so forth. One should contemplate the permanent [deity] residing in the center of a mass of self-emanated vajra nirmāṇakāyas that pervade the expanse of space in the sky. Then, visualizing a white syllable OṂ resting upon a moon-disc at one’s own crown, light rays emanate from it, producing the Buddha Locanā. One should then emanate a mass of self-emanated Buddha Locanās that pervade the expanse of space. Having pleased the lords and the emanations with those emanations, they are summoned with nooses of the forearms and seated upon lotuses and moon-discs in front. One should then make a supplication with these verses: "O glorious holder of the Buddha-body, Through meditating on the three indivisible vajras, I pray that you today Grant your blessings through the vajra body." Based on that which is without beginning or end, one should also make supplications to the other [deities] who have been accomplished.

ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཡིས་དེང་བདག་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཆུའི་རླབས་བཞིན་དུ་རང་གི་ལུས་ལ་ཞུགས་ནས་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྤྲས་པར་བདག་ཉིད་བལྟས་ལ་ང་རྒྱལ་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་གང་ཡིན། ། ཕུང་པོ་ལྔ་ཡིས་རབ་གང་བ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ཡི་ངོ་བོ་ཡིས། ། བདག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཤོག། དེ་ནས། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རང་གི་ཚོགས་ཀྱི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ། ལྐོག་མའི་ཆུ་སྐྱེས་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨཱཿདམར་པོ་ལས་གོས་དཀར་མོ་སྤྲོས་ཏེ་མཉེས་པར་བྱས་ལ་བཀུག་སྟེ་མདུན་གྱི་མཚོ་སྐྱེས་ཀྱི་སྟེང་གི་པདྨ་ལ་བཞུགས་པ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་གསུང་ལམ་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་དེང་བདག་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་དེང་བདག་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་བཅུག་པས་དུང་གཡས་སུ་འཁྱིལ་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་ཤིང་རང་གི་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁེབས་པ།

Buddhas residing in the ten directions, Through the meditation on the three indivisible vajras, Please grant your blessings today To me, by means of the vajra body. All the Buddhas together with their consorts enter one’s own body like waves of water. Visualizing oneself adorned with all the major and minor marks, one should cultivate the divine pride: Whatever is the body of all Buddhas, Completely filled with the five aggregates, Through the essence of the Buddha’s body, May I also become just like that. Then, one should perform the blessing with the mantra: oṃ sarvatathāgatakāyavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Then, in the same manner, from the red syllable āḥ residing on the lotus of the throat of Amitābha, who sits in the midst of one’s own assembly, Pāṇḍaravāsinī is emanated. Having pleased and summoned her, she is seated upon the lotus above the lake-born [maṇḍala] in front, and one should make this supplication: Glorious path of the Dharma speech, Through the meditation on the three indivisible vajras, Please grant your blessings today To me, by means of the vajra speech. Then: Buddhas residing in the ten directions, Through the meditation on the three indivisible vajras, Please grant your blessings today To me, by means of the vajra speech. Then, by their entry, [the speech] resides in a vast right-turning conch shell, covering the maṇḍala of one’s own face.

ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ཅིང་གསུང་དབྱངས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ལྕེ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་ང་རྒྱལ་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གསུང་གང་ཡིན། ། ངེས་པའི་ཚིག་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། བདག་གི་ཚིག་ཀྱང་དེ་འདྲ་ཞིང་། ། ཆོས་འཛིན་པ་དང་འདྲ་བར་ཤོག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཝཱཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཐུགས་ཀའི་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་མཐིང་ཤུན་ལྟ་བུ་ལས་མཱ་མ་ཀཱི་སྤྲོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་མདུན་པདྨ་ལ་གནས་པ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་དེང་བདག་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་དེང་བདག་ནི། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། དེ་རྣམས་བཅུག་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བ་འཕྲོ་བ་བལྟས་ལ་ང་རྒྱལ་བྱས་ཏེ། སེམས་དཔའ་རྒྱལ་བ་སྲས་རྣམས་ཀྱི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐུགས། ། མཁའ་དང་མཚུངས་པ་གང་ཡིན་པ། བདག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཤོག། གསང་བའི་དབང་པོ་བློ་ལྡན་པ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཐུགས་གང་ཡིན། ། བདག་གི་སེམས་ཀྱང་དེ་འདྲ་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་དང་མཚུངས་པར་ཤོག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། དེ་ལྟར་བྱིན་གྱི་བརླབས་ནས་བདག། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། །

Having visualized the tongue as the nature of the abode of all dharmas and possessing the characteristic of the complete purity of all melodic speech, one should cultivate the divine pride: Whatever is the speech of Vajradharma, Possessing the excellence of definitive words, May my speech also be just like that, And may I be equal to the Holder of Dharma. OṂ SARVA-TATHĀGATA-VĀK-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. In that same manner, from the syllable HŪṂ, dark blue like a fresh bamboo leaf, residing upon the sun at the heart, Māmakī is first emanated. Then, one should offer a supplication to her as she resides upon a lotus in front: Glorious Holder of the Vajra Mind, Through the meditation on the three indivisible vajras, By means of the Vajra Mind, I pray, Please grant your blessings to me today. Buddhas residing in the ten directions, Through the meditation on the three indivisible vajras, By means of the Vajra Mind, I pray, Please grant your blessings to me today. By the very act of those [deities] being absorbed, one should visualize a lotus and moon arising from the syllable HŪṂ, the mudrā from which all dharmas arise, radiating garlands of light rays, and then cultivate the divine pride: The mind that is the characteristic of the body, speech, and mind Of the Bodhisattvas and the Victors’ Sons, Which is equal to space— May I also be just like that. The secret lord endowed with wisdom, Whatever is the mind of Samantabhadra, May my mind also be just like that, And may I be equal to Vajradhara. OṂ SARVA-TATHĀGATA-CITTA-VAJRA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. Having thus been blessed, I [am] in the center of a moon maṇḍala.

སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གནས་ཤིང་། ། ཟླ་བའི་མདོག་ཏུ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། རྣམ་པ་མཆོག་རྣམས་ཀུན་ལྡན་ཞིང་། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་ལྡན། ། རལ་པའི་ཅོད་པན་དག་གིས་བརྒྱན། ། དཔའ་བོ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་སྟེ། ། ཞི་ཞིང་སྒེག་པའི་གཟུགས་དང་ལྡན། ། གཡས་པ་དྲག་ཅིང་སྔོ་བ་སྟེ། ། གཡོན་དམར་ཞལ་ནི་དཀར་བའོ། ། སྣ་ཚོགས་འོད་ཟེར་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ནི་མ་ལུས་ཁྱབ། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རང་བཞིན། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་ནི་སྤྲོ་བྱེད་པ། ། དེ་ཡི་ཕྱག་ཏུ་རྣམ་པར་བསམ། ། གཉིས་པ་ན་ནི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། རྩིབས་བརྒྱད་ཟླ་བ་དང་མཚུངས་ཤིང་། ། བདུད་དང་བགེགས་ཀུན་གཅོད་བྱེད་པ། ། ཐོགས་པ་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱ། ། འོད་ཀྱི་སྤྲིན་གྱིས་ཀུན་ཁྱབ་ཅིང་། ། གསང་དང་འོ་མ་ལྟར་དཀར་བ། ། འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་དག་བྱེད་པའི། ། པདྨ་ཆེན་པོ་གསུམ་པར་རོ། ། གཡོན་ན་དྲིལ་བུ་རབ་དམར་ཞིང་། ། ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་འོད་དང་ལྡན། ། ཆོས་རྣམས་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུར་ནི། ། སྒྲ་ཡིས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བས་རྣམ་བརྒྱན་ཅིང་། ། ཉི་མ་འཆར་ཀ་དང་མཚུངས་པ། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་པའི། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་གཉིས་པ་ན། ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་འདབ་འདྲ་ཞིང་། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཉོན་མོངས་མི་ཤེས་གཅོད་བྱེད་པ། ། རལ་གྲི་ཆེན་པོར་གསུམ་པར་རོ། ། འབར་ཞིང་འབར་བའི་རྣམ་པ་ཡིས། ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་སྤྲས་པ། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་དྲི་མེད་པ། །

Abiding in the sattva-paryaṅka posture, visualize him with the color of the moon. Possessing all the supreme aspects and adorned with every ornament, he is endowed with the empowerment of insight-wisdom and adorned with a crown of matted locks. The hero has three faces and six arms, possessing a form that is peaceful and graceful. The right face is fierce and blue, while the left is red and the central face is white. With masses of various light rays, he pervades the entire expanse of space. Having the nature of the five vajra-wisdoms, he is adorned with five-colored light rays. Emanating clouds of buddhas, visualize them in his hands. In the second [hand] is a great wheel with eight spokes, resembling the moon, which cuts through all māras and obstructors—visualize it as being held. Pervading all with clouds of light, white like a secret [treasure] or milk, the third [hand] holds a great lotus that purifies all desire. In the left [hands] are a bell, intensely red and possessing light like the moon, and a second [hand] holding a jewel that fulfills all intentions, blazing with vajras and resembling the rising sun. The third [hand] holds a great sword, resembling the petals of a blue utpala, which cuts through the afflictions and ignorance of all sentient beings in the ten directions. Adorned with a maṇḍala of blazing light, he is like the stainless moon and sun.

སྟོང་པས་ལྷག་པར་མཁས་པས་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བཀོད་དེ། ། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པས་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་དང་ལང་ཚོ་དག་གིས་བརྒྱན། ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་འདབ་འདྲ་བ། ། སྨེ་ཤ་ཅན་ནི་བདག་ཉིད་ཆེ། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ན་ཚོད་ལོ་ནི་བཅུ་གཉིས་ལྡན། ། བུ་མོ་མིག་ཡངས་རྙེད་ནས་ནི། ། བླངས་ཏེ་བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། དེ་ནི་མདུན་དུ་གཞག་བྱ་སྟེ། ། ཁྲོ་བོ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་འབར་ལྡན་ཉི་མའི་གཟུགས། ། དེ་དབུས་འོད་ཟེར་འབར་བའི་ཧཱུྃ། ། དང་པོར་དེ་ཡི་སྙིང་གར་བསམ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། དེ་ནི་ཐལ་བར་བྱས་བལྟ་ཞིང་། ། རྣམ་ཤེས་མར་མེ་ལྟ་བུ་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀ་ཡི། ། ཧཱུྃ་ལས་འོད་ཟེར་སྔོན་པོའི་ཚོགས། ། སྣ་ཁུང་གཡས་ནས་སྤྲོས་ནས་ནི། ། དེ་ཡིས་མར་མེ་དེ་བཅིང་སྟེ། ། དེ་བཞིན་སྣ་ཁུང་གཡོན་ནས་ནི། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ལམ་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ངེས་བྱུང་སྟེ། ། རིག་མའི་པདྨར་གཞག་བྱས་ནས། ། ནུར་ནུར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། ། ཡན་ལག་སོར་མོ་ལྔ་རིམ་གྱིས། ། རིག་མ་ཡི་ནི་གཟུགས་སུ་འགྲུབ། ། རིག་མའི་ཆུ་སྐྱེས་ནས་བྱུང་སྟེ། ། རང་གི་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་བྱུང་། ། གཡས་པ་ཡི་ནི་གསུམ་པ་ཡིས། །

"Contemplate with a mind superior to emptiness" refers to the Great Yoga. Then, having placed the syllable HŪṂ at the hub of the vajra resting upon a lotus and moon in the heart of the wisdom being (jñānasattva), one who abides by the samaya and vows should undertake the great accomplishment preceded by the rituals of approach and so forth: Adorned with beauty and youth, With eyes like the petals of a blue utpala, A great being of the flesh-eating class, Perfectly complete with all ornaments, Adorned with perfumes and flowers, Possessing the age of twelve years— Having found a girl with wide eyes, One should take her and begin the accomplishment. She should be placed in front. From the syllable HŪṂ, a wrathful deity arises, A blazing vajra in the form of the sun. In its center is a blazing HŪṂ of light rays; First, one should visualize this in her heart. By the light rays arising from that, One should see her reduced to ashes. Consciousness is like a lamp. From the HŪṂ in the heart of the wisdom being, A mass of blue light rays is emitted from the right nostril, And by that, the lamp is bound. Likewise, from the left nostril, By that very [light], it is made to enter. Through the path of the wisdom being, It emerges through the vajra path, And is placed within the lotus of the consort. Through the stages of the kalala and so forth, And the five limbs and fingers in succession, The form of the consort is accomplished. Emerging from the consort’s lotus, It emerges through one’s own vajra path. With the third [finger] of the right hand...

ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་འཛིན་བྱེད་ཅིང་། ། མེ་ཏོག་བཟང་པོ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། སྤྱི་བོ་ལ་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་བདག་པོ་དང་། ། མཚུངས་པར་བསམས་ནས་རིགས་ལྔ་དགོད། ། མགོ་དང་སྙིང་ག་དང་ལྟེ་བ་དང་གསང་བ་དང་རྐང་པའི་སྟེང་དུ་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ཨོཾ་ཧཱུྃ་སྭཱ་ཨཱཿཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གི་རིག་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་རྣམས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རིགས་ལྔས་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྒོ་ནས་དེའི་སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིག་མ་བསམས་ཏེ། དེའི་སྲ་བ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ནུ་མ་གཉིས་དང་། ཆུའི་ཁམས་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའི་རང་བཞིན་གྱི་མཆུ་དང་། མེའི་ཁམས་ནི་གོས་དཀར་མོའི་རྣམ་པ་པདྨ་དང་། རླུང་གི་ཁམས་ནི་སྒྲོལ་མའི་རྣམ་པ་གཡོ་བའི་བྱ་བ་དང་། ནམ་མཁའ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་མོའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚོ་སྐྱེས་ཀྱི་ཁང་སྟོང་དང་། དེའི་གཟུགས་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ཚིག་དང་སིད་ཀྱི་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། དྲི་ཚོར་བས་ཚིམ་པ་ནི་དྲི་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། དེའི་མཆུ་ནི་རོ་མྱང་བ་དང་། བདེ་བའི་རོ་མྱང་བ་ནི་རོ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། ལུས་ཀྱི་རེག་བྱ་དང་། དབང་པོའི་རེག་བྱ་བདེ་བ་ནི་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མ་དང་། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་མའི་རང་བཞིན་དང་། དཔུང་པ་གཡོན་པ་ནི་རོ་ལངས་མ་དང་། གཡས་པ་ནི་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་མ་དང་།

Holding a blue utpala lotus, her crown is adorned with various excellent flowers. Having visualized all the remaining [deities] as being identical to the Lord, one should arrange the five families. Upon the head, heart, navel, secret place, and the tops of the feet, upon lotuses resting on moon, sun, jewel, lotus, and light maṇḍalas, one should visualize Vairocana and the others, arisen from the syllables OṂ HŪṂ SVĀ ĀḤ HĀ, in non-dual union with their respective consorts, and completely surrounded by the four goddesses, Locanā and the rest. Having thus pervaded [the body] with the five families, one should then, by way of the subsequent yoga, visualize the wisdom consort at the heart. Her solidity is the nature of Locanā’s two breasts; the water element is the nature of Māmakī’s lips; the fire element is the nature of Pāṇḍaravāsinī’s lotus; the wind element is the nature of Tārā’s moving activity; and space is the nature of Samantabhadrī’s lotus-palace. Her form is Rūpavajrā; her speech and the sounds of "si" and so forth are Śabdavajrā; the satisfaction of smelling scents is Gandhavajrā; her lips are the tasting of flavors, and the tasting of the flavor of bliss is Rasavajrā; the tactile sensations of the body and the bliss of sensory contact are Sparśavajrā; and supreme joy is the nature of Dharmadhātuvajrā. Her left arm is Vetālī, and her right is Aparājitā.

ཁ་ནི་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་དང་། པདྨ་ནི་རལ་པ་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་ཞིང་རིག་མའི་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒོ་ནས་དཀར་དམར་དུ་སྣང་ཞིང་དང་པོའི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན། འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཅན། ཨོཾ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་འབར་བའི་ནོར་བུ་དང་ལྡན་པའི་རང་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། ཡི་གེ་ཨ་ལས་རིག་མའི་པདྨ་བསམ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་རྣམ་པར་དག་པས་འདབ་མ་དཀར་དམར་བརྒྱད་དང་ལྡན་ཞིང་། སྤྲུལ་པ་མཐའ་ཡས་པས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གེ་སར་དང་བཅས་པ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལྟེ་བ་སེར་པོ་དང་ལྡན་ཞིང་འོད་ཟེར་རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་འབར་བ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མ་ལུས་པ་མཉེས་པར་བྱེད་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ཡང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་ཁ་དོག་གི་འོད་ཟེར་གྱིས་གསལ་བའི་སྒོ་ནས་ཡིད་འཕྲོག་པར་བྱེད་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་པདྨའི་ལམ་ནས་ཞུགས་ཏེ། ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོ་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱས་ནས། འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རིག་མའི་ཁ་ནས་ཕྱུང་སྟེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁ་ནས་ཞུགས་ནས་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་བྱུང་སྟེ། དེར་གནས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་པདྨ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཞུགས་ཏེ། ལྷའི་འཁོར་ལོ་མཉེས་པར་བྱས་ནས།

The instruction is that the mouth should be visualized as Bhṛkuṭī and the lotus as the nature of Ekajaṭā. Then, from the syllable HŪṂ, one should contemplate one’s own secret vajra as having the nature of the primordial vajra, appearing white and red through the gate of the purity of desire and great compassion that brings about passion for the infinite assembly of consorts. It is adorned with garlands of various rays of light and possesses a blazing jewel of precious gems blessed by OṂ. One should then contemplate the lotus of the consort arising from the syllable A. It has eight white and red petals through the purity of the eight consciousnesses, and is complete with a filament to perform the welfare of beings through infinite emanations. It has a yellow center to bring the mental continuums of sentient beings to full completion through the fulfillment of all intentions, and it blazes with various types of light rays. One should meditate on it as captivating the mind by way of being illuminated by the light rays of colors such as white and so forth, pleasing all the deities without exception, such as the Tathāgatas. Then, the mass of light rays arising from the vajra enters through the path of the lotus, pleases the circle of goddesses, and the mass of light rays emerges from the mouth of the consort, enters through one’s own mouth, and emerges through the path of the vajra; one should visualize it remaining there. Likewise, the mass of light rays arising from the lotus enters through the path of the vajra and pleases the circle of deities.

རང་གི་ཁ་ནས་བྱུང་སྟེ་རིག་མའི་ཁར་ཞུགས་ནས་པདྨ་ནས་བྱུང་སྟེ། དེ་ཉིད་དུ་གནས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བསྟོད་པའི་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་ཀླུ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྒྱུ་མའི་དགའ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་བྱེད་པར་དམིགས་ལ། རིན་ཆེན་དཔལ་གྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་ཞིང་དགའ་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་པས་རང་གི་དམ་ཚིག་ལ་མངོན་པར་བལྟས་ནས། འདོད་ཆགས་མ་ཡིན་ཆགས་བྲལ་མིན། ། བར་མ་ཡང་ནི་མི་དམིགས་ལ། ། བུད་མེད་སྒྱུ་མའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི། ། གཉིས་མེད་ཐེག་པ་བླ་མེད་ཡིན། ། ཞེས་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ཆོ་ག་འདི་ལྟ་བུས། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ལག་ངར་དག་གིས་དེ་ལ་ནི། ། དམ་དུ་འཁྱུད་ནས་རང་བྲང་གིས། ། སྔགས་པས་དེ་ཡི་བྲང་སྟེང་དུ། ། ནུ་མ་རྒྱས་པ་བཙིར་བར་བྱ། ། ལག་པ་གཡས་པས་དེ་ཡི་སྐྲ། ། རོལ་པ་དང་བཅས་བཟུང་ནས་ནི། ། གཡོན་པས་བཞིན་ནི་བཏེག་བྱས་ནས། ། ཁ་ནི་ཀུན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། འཁྱུད་དང་ཁ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་། ། འཇིབ་ཅིང་སིད་ཀྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་པས། ། དེ་ནི་ལག་ངར་ནང་བཞག་སྟེ། ། རབ་ཏུ་གསལ་བའི་དགའ་བ་བྱ། ། སྣ་རྩ་དེ་བཞིན་མཆན་ཁུང་དང་། ། མདུན་འོག་རོ་སྨད་ལ་སོགས་པར། ། སྔགས་པས་སེན་མོས་གདབ་བྱ་ཞིང་། ཡང་ནས་ཡང་དུ་གདབ་པར་བྱ། ། གཡོན་པས་པདྨ་མཉེ་བྱ་ཞིང་། ། ལག་པ་དག་གིས་བུ་དཀྱིལ་འཁོར། ། གཡོན་པའི་རྡོ་རྗེ་སོར་མོ་གསུམ། ། དེ་ནས་པདྨར་རབ་གཞུག་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ནི་སེམས་འབྱུང་རྩ། ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ནི་རབ་འཕྲོ་བའི། །

One should visualize that [the seed-syllable] emerges from one's own mouth, enters the mouth of the consort, and emerges from her lotus, remaining right there. Then, one should focus on seeking illusory joy through the gate of the nāgas accompanied by words of praise. Possessing the pride of Ratnaśrī and being intensely diligent in joy, one looks toward one's own samaya and, with exceptional devotion, recites: "Neither passion, nor the absence of passion, nor even the intermediate is perceived. This illusory mudrā of a woman is the non-dual, unsurpassed vehicle." Having said: "Oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’ham," one should initiate the act of passion through such a ritual. Firmly embracing her with the forearms, the mantrin should press her full breasts against his own chest. Grasping her hair with the right hand in a playful manner and lifting her face with the left, one should join the mouths together. Through embracing, joining the mouths, sucking, and making the sound "siṭ," one should place her within the forearms and produce the most vivid joy. Likewise, the mantrin should scratch with his fingernails the base of the nose, the armpits, the pubic region, the lower body, and so forth, scratching again and again. With the left hand, one should massage the lotus, and with the hands, the circle of the womb. Then, the three fingers of the left vajra should be inserted into the lotus. The channel from which the bodhicitta arises perfectly emerges from the syllable HŪṂ, radiating five-colored light rays.

རྡོ་རྗེ་ལྕེ་ཡིས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པར་གྱུར་པ་ན། ། གང་ཚེ་སྙིང་ནི་འདར་ཞིང་མྱོས། ། སྐྲ་བཤིག་ལུས་ནི་གོས་དང་བྲལ། ། རྡུལ་གྱི་ཐིག་ལེ་འཛག་པས་ཁྱབ། ། ལྡོག་པར་བྱེད་ཅིང་བ་སྤུ་ལངས། ། མིག་ནི་ཀུན་དུ་ཆགས་པས་ཁྱབ། ། རང་ཉིད་མགུལ་ལ་འཁྱུད་བྱེད་ཅིང་། ། སིད་ཀྱི་སྒྲ་ནི་རྒྱུད་འབྱིན་པ། ། དེ་ཚེ་རིག་དང་གཉིས་མེད་པའི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཅས། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ང་རྒྱལ་འཛིན་པ་ཡིས། ། བྱང་སེམས་བསྐྱེད་ཕྱིར་དེ་ནས་ཀ་ལིའི་སྒྲ། ། ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རྣམ་བརྟག་ཅིང་། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་བྱུང་། ། བྱང་སེམས་སྤྲོས་ནས་དེ་ཡིས་ཡོངས་གང་བྱ། ། རྡོ་རྗེའི་ཆུས་གང་བུམ་པ་གང་བ་བཞིན། ། སངས་རྒྱས་མཐའ་ཡས་རྡུལ་སྙེད་དེ་རུ་གཞུག། རིག་བཅས་ཏིལ་གང་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་གང་། ། ཆོས་འབྱུང་འོད་ཟེར་ཚོགས་ཀྱིས་བསྡུས་ནས་ནི། ། རབ་མཆོག་བདེ་བ་དམ་པ་ཕུན་ཚོགས་གཞུག། འདོད་ཆགས་མེ་ཡིས་ཐུབ་ཚོགས་ཞུ་གྱུར་པ། ། པད་གནས་སངས་རྒྱས་མཆོག་ཞི་བཅུད་ལེན་ཏེ། ། དེ་ཉིད་ཁས་བླང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། རང་གི་ལུས་བསྒོམ་འཁོར་ལོ་ཀུན་ཚིམ་བྱ། ། འདི་ནི་མཁས་པས་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་བཤད། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མངོན་པར་མཆོད་པའི་ཕྱིར་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ནས། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོའི་ཚོགས་དུ་མས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ། རྣམ་པར་བསྐྱོད་ཅིང་སྒེག་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་ལྡན་པ།

One should stimulate with the vajra tongue. When this has been done, at the moment the heart trembles and becomes intoxicated, the hair is disheveled and the body is stripped of clothing. It is pervaded by the dripping of drops of passion; the body hairs stand on end and one turns away. The eyes are pervaded by total passion, and one embraces one’s own neck, emitting the sound of "siṃ." At that time, the yogi, in non-dual union with the consort, sits in the cross-legged posture. Maintaining the pride of Vajradhara, in order to generate the bodhicitta, one then contemplates the sound of the consonants and the sound "phaṭ." From the union of method and wisdom, the vajra and lotus emerge. Having emanated the bodhicitta, one should completely fill it, just as a vase is filled with the water of the vajra. One should cause the infinite buddhas, as numerous as atoms, to enter there. Together with the consort, filling the sky like sesame seeds, they are gathered by the mass of light rays from the source of phenomena (dharmodaya) and enter the supreme, sublime, and perfect bliss. The assembly of Munis is melted by the fire of passion; the supreme, peaceful essence of the buddhas residing in the lotus is extracted. By accepting that very thing through great bliss, one should meditate on one’s own body and satisfy all the wheels. This is explained by the wise as the inner fire offering (antahoma). Then, in order to make offerings to the Blessed One, those Tathāgatas emanated their own bodies in the forms of goddesses such as Buddhalocanā and others, surrounded by a multitude of goddesses such as Rūpavajrā, possessing beautiful hands that are graceful, playful, and full of charm.

འོད་ཟེར་འབར་བ་རྣམས་ཀྱིས་པདྨ་དང་ཨུཏྤལ་དང་སྣ་མ་དང་དོང་ཀ་དང་མ་ལི་ཀ་དང་ཡུ་ཏི་ཀ་དང་ཀ་ར་བཱི་ར་ལ་སོགས་པའི་མེ་ཏོག་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་པ་དང་། སྤོས་དང་དྲི་དང་མར་མེ་དང་། གཏོར་མའི་ཡོ་བྱད་དང་། མལ་སྟན་དང་། གླང་པོ་དང་། རྟ་དང་། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་། གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་དང་། བླ་རེ་དང་། རླུང་ཡབ་དང་། གོས་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་མཆོད་པའི་སྤྲིན་གྱི་དྲ་བའི་ཚོགས་སྤྲུལ་པར་བྱེད་པ། འཇིག་རྟེན་རྣམས་ལ་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོར་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ལྟ་བ་ལ་མཁས་པ། བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ལས་གྲོལ་བ། བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། མྱང་བ་དང་གཞིབ་པ་དང་། མྱོས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། མྱོས་པ་མེད་པའི་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། གར་དང་གླུ་དང་རོལ་མོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་བླ་ན་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ། དགོད་པ་དང་སྒེག་པ་དང་ལྡན་པའི་རོལ་ཅིང་དགའ་བའི་མཆོད་པ་བླ་ན་མེད་པ་དང་བདེ་བ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས། མཆོག་ཏུ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མཆོད་པ་བླ་ན་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས། རང་གི་བདག་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་མཆོད་པར་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་བལྟ་བར་བྱ་ཞིང་། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛཱ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་མཆོད་པའི་ཚོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེས་ནི་རྣལ་འབྱོར་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དང་པོ་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རང་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་བསྟན་ཏོ། །

With blazing rays of light, they emanate a vast web of clouds of diverse offerings: five-colored flowers such as the lotus, the utpala, the jasmine, the karnikara, the mallika, the yūthikā, and the karavīra; incense, perfumes, lamps, and the requisites for torma offerings; bedding, elephants, horses, pleasure groves, parasols, victory banners, flags, canopies, fly-whisks, garments, jewels, and so forth. They are skilled in the view that perceives worldly phenomena as being like illusions and the like. Having liberated themselves from all conceptualizations exactly as they are, they accomplish unsurpassed offerings of food and the like, of tastes, of things to be sucked, and of intoxicating and non-intoxicating drinks, as well as dance, song, music, and so forth. Through these—which serve as the cause for generating bliss and consist of unsurpassed, supreme, uncontaminated great bliss offerings of playful and joyful worship characterized by laughter and charm—one should view one’s own lord together with the retinue while maintaining the pride of Amoghasiddhi. Then, with the mantra oṃ sarvatathāgata-pūjā-vajra-svabhāva-ātmako ’ham, one should consecrate the collection of offerings. This is the "extreme yoga." By this, the samādhi called the "initial application," which is the nature of the four yogas and is characterized by the perfection of one’s own welfare, has been shown.

དེ་ནས་ལྷ་མོའི་ཚོགས་དེ་རྣམས་རིག་མའི་པདྨར་བཅུག་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་གྱུར་པར་བསམས་ནས། ཟླ་བ་དེ་ལ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བའི་ས་བོན་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། དེ་གྱུར་པ་ལས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པའི་མི་བསྐྱོད་པ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་བརྗོད་ཅིང་ཕྱུང་ནས། དེས་ཞེ་སྡང་གི་སྤྱོད་པ་ཅན་རྣམས་བཏུལ་ཏེ། བཀུག་སྟེ་རང་གི་ལུས་ལ་བཀུག་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོར་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པར་བྱ་སྟེ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་འོད་འདྲ་ཞིང་། ། རྣམ་བརྩེགས་གཏུམ་ཞིང་འཇིགས་སུ་རུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དབང་བསྐུར་ཞིང་། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་ཤིང་། ། ཉི་མ་སྟོང་གི་འོད་དང་མཚུངས། ། སྤྱན་དམར་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པར་བྱེད། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། དྲག་པོ་ཞི་བ་ཆགས་ཆེན་གྱི། ། ཞལ་གསུམ་གྱིས་ནི་རྣམ་པར་མཛེས། ། རང་གི་དམ་ཚིག་སྙོམས་ཞུགས་ཤིང་། ། ཕྱག་དྲུག་གིས་ནི་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་འོད་མཚུངས་པའི། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་གྱིས་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་དགུ་པ། ། དེ་ཡི་ཕྱག་ཏུ་རྣམ་བསྒོམ་ཞིང་། ། སྔར་བཤད་པ་ཡི་རིམ་པ་བཞིན། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྷག་མ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་དབྱུང་། ། དེ་ལྟར་རང་སྙིང་ལས་བྱུང་ཞིང་། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བརླབས་པ་ཡི། ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་པད་ཟླ་ལས། །

Then, having placed those hosts of goddesses into the lotuses of the consorts and made perfect offerings, one should visualize them as having the form of a moon maṇḍala of bodhicitta. Upon that moon, one should arrange the seed syllable vajradhṛk. From its transformation, it is blessed by the three syllables and blessed by a five-pronged vajra. Reciting vajradhṛk, one should emanate Akṣobhya, who holds a vajra. Having subdued those who engage in the conduct of hatred, he summons them and draws them into his own body. Having completely transformed into their own essence, he becomes Vajradveṣa (Vajra Hatred), who is like the light of an indranīla gem, multi-layered, fierce, and terrifying. Empowered by Vajrasattva, he pervades all world systems. Abiding in the center of a sun maṇḍala, he is equal to the light of a thousand suns. His eyes are red and extremely terrifying; he is adorned with all ornaments. Beautiful with three faces—wrathful, peaceful, and greatly passionate—he is adorned with six arms. Pervaded by clouds of Buddhas equal to the light of an indranīla gem, one should meditate on a great nine-pronged vajra in his hand. Following the previously explained sequence, one should meditate on the remaining mudrās. Abiding in the samādhi of Vajradveṣa, one should emanate the entire maṇḍala. In that way, all the deities, arising from one's own heart and blessed by the three syllables, [emerge] from the lotuses and moons.

དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཛི་ན་ཛིཀ་སྔགས་ལས་བྱུང་བའི། ། ཁྱབ་བདག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྤྲོ། ། ཞི་བའི་རོ་ཡིས་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་བྱེད། ། སྐུ་ནི་སྟོན་ཀའི་སྤྲིན་དང་མཚུངས། ། རྒྱན་རྣམས་སྣ་ཚོགས་དག་གིས་བརྒྱན། ། དེ་ཡི་ཞལ་གསུམ་ཁ་དོག་ནི། ། དཀར་དང་སྔོ་དང་ཤིན་ཏུ་དམར། ། སྣ་ཚོགས་འོད་ཟེར་བཀོད་ཆེན་ལྡན། ། དེ་ནི་ཕྱག་དྲུག་ལྡན་པར་བསྒོམ། ། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་དཀར། ། གཡས་པ་དག་ཏུ་རྣམ་པར་བསམ། ། དྲིལ་བུ་ནོར་བུ་རལ་གྲི་ནི། ། གཡོན་པ་དག་ཏུ་རྣམ་པར་བསམ། ། པདྨ་ཟླ་བ་ལས་བྱུང་སྟེ། ། ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་རྣམ་གཟིགས་ཤིང་། ། སངས་རྒྱས་རྫུ་འཕྲུལ་རྣམ་འཕྲུལ་སོགས། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ཡིས། ། གཏི་མུག་ལམ་ལ་རབ་གནས་པའི། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྦྱངས། ། སླར་བྱོན་ནས་ནི་མགོན་པོ་ཡི། ། ཤར་དུ་ཟླ་བ་ལ་བཞུགས་སོ། ། རཏྣ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་སེར་པོ། རྩ་བའི་ཞལ་སྐུ་དང་མཚུངས་ཤིང་ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ་མངའ་བ། རྩ་བའི་ཕྱག་ན་ཉི་མ་ལྟར་དམར་བའི་རིན་པོ་ཆེ་དང་། གཞན་དག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་བསྣམས་ཤིང་། ། གཡོན་པ་རྣམས་ན་དྲིལ་བུ་དང་པདྨ་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་ཕྱུང་སྟེ། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་བཏུལ་ནས་ལོག་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་བརྒྱད་པ་ལ་བཞུགས་སོ། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ། གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ།

One should emanate those very [deities]. From the mantra Jina-jik, the pervasive lord Vairocana is emanated. Pervaded by the flavor of peace, he illuminates all directions. His body is like an autumn cloud, adorned with various ornaments. His three faces are white, blue, and deep red, possessing a great array of diverse light rays. One should meditate on him as having six arms. Visualize a wheel, a vajra, and a white lotus in his right hands; a bell, a jewel, and a sword in his left hands. Arising from a lotus and moon, he gazes in all directions. By turning the wheel of Dharma through the miraculous displays of a Buddha and so forth, he thoroughly purifies all sentient beings who abide on the path of delusion. Returning, the Protector sits upon a moon in the east. With the mantra Ratna-dhṛk, in the same manner as before, Ratnasambhava is emanated—yellow in color, with a root face like the body and right and left faces blue and white. In his root hand he holds a jewel as red as the sun, while the others hold a vajra and a wheel; in his left hands he holds a bell, a lotus, and a sword. Having emanated him, he subdues sentient beings who possess the pride of overestimation, and returning, he sits upon an eight-sided jewel in the south of the Blessed One. With the mantra Ārolik, Amitābha is emanated, with right and left faces blue and white.

གཡོན་པ་ན་སྒེག་པ་དང་བཅས་པས་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པའི་པདྨ་དམར་པོའི་སྡོང་བུ་བསྣམས་ཤིང་། གཡས་པས་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་པདྨ་ཁ་འབྱེད་པར་མཛད་པ། གཡས་པ་དག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ། ། གཡོན་པ་དག་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅན་རྣམས་བཏུལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ནུབ་ཕྱོགས་སུ་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་གདན་ལ་བཞུགས་སོ། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་བཻ་ཌཱུརྱ་ལྗང་སེར་ལྟ་བུ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ་མངའ་བ། འོད་ཟེར་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་པས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པ། ཕྱག་དྲུག་པ་གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་ན་རལ་གྲི་དང་གཉིས་ན་འཁོར་ལོ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་ཤིང་། གཡོན་པ་དག་ནི་དྲིལ་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་ལྗང་སེར་བསྣམས་པ་ཕྱུང་སྟེ། ཕྲག་དོག་གི་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་ནས། ལོག་སྟེ་བྱང་ཕྱོགས་སུ་འོད་ཟེར་གྱི་གདན་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གཟིགས་ཤིང་བཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་རལ་པའི་ཅོད་པན་དང་ལྡན་ཞིང་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། དྭེ་ཥ་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་མཱ་མ་ཀཱི་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའི་མདོག་ཅན། ཞལ་མཛེས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་སྤྱན་ཡངས་པ་མངའ་བ། གཟུགས་དང་ལང་ཚོས་བརྒྱན་པ་ཞལ་དབུས་མ་སྐུ་དང་མཚུངས་ཤིང་། ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་མངའ་བ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན་མི་བསྐྱོད་པའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ལྡན་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ།

In the left hand, with a graceful gesture, he holds the stem of a red lotus together with a bell; with the right hand, he opens a lotus situated at his heart. His right hands hold a vajra and a wheel, and his left hands hold a jewel and a sword. Having subdued those who engage in the conduct of desire, he sits upon a seat of an eight-petaled red lotus to the west of the Blessed One. From the mantra prajñādhṛk, Amoghasiddhi emerges, resembling greenish-yellow lapis lazuli, adorned with all ornaments. His right and left faces are blue and white, and he is completely pervaded by five-colored light rays. He has six arms: in the primary right hand he holds a sword, and in the other two he holds a wheel and a crossed vajra. His left hands hold a bell, a jewel, and a greenish-yellow lotus. Having emanated him, one should visualize that he completely purifies sentient beings who engage in the conduct of envy, then returns to sit upon a seat of light rays in the north, gazing toward the Blessed One. The Tathāgatas possess topknots of matted hair and are endowed with the empowerment of the Great Vajradhara. From the mantra dveṣarati, Māmakī emerges, the color of a blue utpala lotus. She possesses a beautiful face and wide eyes, adorned with physical form and youth. Her central face is the same color as her body, while her right and left faces are white and red. Her hair is bound in a topknot with various flowers, she is endowed with the empowerment of Akṣobhya, and is adorned with all ornaments.

ཕྱག་གཡས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་ཨུཏྤ་ལ་རྩ་དམར་བ། གཡོན་པ་ན་སྒེག་པ་དང་བཅས་པས་དྲིལ་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་ཕྱུང་སྟེ། དེས་བགེགས་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་འཇིགས་པས་ཉེན་པ་རྣམས་ཀུན་དུ་བསྲུངས་ནས་བཀུག་སྟེ་བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་བཞུགས་ཤིང་མགོན་པོ་ལ་གཟིགས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་ཐུག་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཅིངས་པའི་ཐོར་ཚུགས་དང་ལྡན་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་རལ་པའི་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཐམས་ཅད་རྩ་བའི་ཞལ་སྐུ་དང་མཚུངས་ཤིང་རང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། མོ་ཧ་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ཞལ་གསུམ་པ་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་ཞི་བའི་རོ་དང་ལྡན་པ། ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོ་མངའ་བ། འོད་ཟེར་དཀར་པོས་ཁྱབ་པའི་འོད་དང་ལྡན་པ། རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་ཞིང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། གཡས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་ཨུཏྤ་ལ་དཀར་པོ་དང་། གཡོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དྲིལ་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་དེས་གདོན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉེན་པ་རྣམས་ཞི་བར་བྱས་ཏེ། དེ་སླར་བཀུག་ནས་མེའི་ཕྱོགས་སུ་ཟླ་བ་ལ་བཞུགས་སོ། ། རཱ་ག་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་གོས་དཀར་མོ་པདྨ་རཱ་ག་དང་། ཟླ་བའི་མདོག་ཅན། ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་སྔོ་བ་དང་དཀར་པོ་མངའ་བ། མཚན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཛེས་པ།

From his right hand, he emanates a deity holding a vajra, a wheel, and a red-stemmed utpala; from his left, with a graceful expression, he holds a bell, a jewel, and a sword. Having emanated these, they protect and summon those afflicted by the fear of great obstructors, and one should visualize them seated upon lotuses and sun disks in the direction of Nairṛti, gazing toward the Protector. Likewise, the goddesses, from Dharmadhātuvajrā down to the others, possess topknots bound with various flowers. The bodhisattvas possess topknots with locks of hair. All the members of the maṇḍala have faces corresponding to their principal bodies and are endowed with the empowerments of their respective tathāgatas. With the mantra moharati, one visualizes Buddhalocanā, who has three faces like the autumn moon, possesses the flavor of peace, and has a blue and a red face to her right and left respectively. She is pervaded by white light rays, possesses all supreme aspects, and is adorned with every ornament. In her right hands, she holds a wheel, a vajra, and a white utpala; in her left hands, she holds a bell, a jewel, and a sword. Having pacified those afflicted by malevolent spirits and the like, she is summoned back and seated upon a moon disk in the direction of Agni. With the mantra rāgarati, one visualizes Pāṇḍaravāsinī, who is the color of a ruby and the moon, with a blue and a white face to her right and left respectively. She is complete with all the marks and is beautiful with every ornament.

གཡོན་པ་ན་སྒེག་པ་དང་བཅས་པས་སྡོང་བུའི་ཁྲི་ཤིང་དང་བཅས་པའི་དྲིལ་བུ་བསྣམས་ཤིང་། གཡས་པས་ཨུཏྤ་ལ་དམར་པོ་ཁ་འབྱེད་པ། གཡས་དག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ། གཡོན་པ་དག་ན་ནོར་བུ་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ་དེས་གདོན་ལ་སོགས་པས་བསྐམས་པ་རྣམས་རྒྱས་པར་བྱ་སྟེ། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་པདྨའི་སྟེང་གི་འདབ་མ་ལ་བཞུགས་སོ། ། བཛྲ་ར་ཏིའི་ས་བོན་ལས་སྒྲོལ་མ་མརྒད་ལྟར་ལྗང་སེར་དུ་སྣང་བ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་མཚན་དང་ལྡན་ཞིང་བུད་མེད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འདོད་པ་ལ་བརྩོན་པ། སྒེག་ཅིང་འཛུམ་ལ་ཟུར་མིག་དང་ལྡན་པའི་ཞལ་མངའ་བ་ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ་མངའ་བ། གཡས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རལ་གྲི་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ། ། གཡོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དྲིལ་བུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་ཨུཏྤ་ལ་ལྗང་སེར་བསྣམས་པ་ཕྱུང་སྟེ། ཆགས་ཤིང་སྡང་ལ་རྨོངས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་རེག་པས་དབང་དུ་བྱས་ནས་ལོག་སྟེ་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་འོད་ཟེར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་ཏེ་མགོན་པོ་ལ་གཟིགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཡི་གེ་ཐླིཾ་ལས་སའི་སྙིང་པོ་སྐུ་མདོག་དང་ཞལ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མཚུངས་པའོ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ཚད་གསུམ་པའི་ས་བོན་ལས་བྱམས་པ་ཕྱག་གཡས་པ་ན་ནཱ་ག་གེ་སར་གྱི་ལྕུག་མ་དང་ལྡན་པ། ལྷག་མ་སྔ་མ་དང་མཚུངས་པའོ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་གསུམ་ལས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་མི་བསྐྱོད་པ་དང་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་མཚུངས་པའོ། །

In her left hand, she holds a bell together with a stalk of a flowering vine in a graceful manner, while her right hand opens a red utpala lotus. Her right hands hold a vajra and a wheel, and her left hands hold a jewel and a sword. She causes those withered by malevolent spirits and the like to flourish, and she dwells upon a petal of a lotus in the northwest direction. From the seed syllable vajrarati, Tārā appears, greenish-yellow like emerald. All her limbs are endowed with the marks of perfection, and she is intent upon the desires to be accomplished by women. Her face is graceful, smiling, and possesses a sidelong glance; her right and left faces are blue and white respectively. Her right hands hold a sword, a crossed vajra, and a wheel; her left hands hold a bell, a jewel, and a greenish-yellow utpala. She is emanated, and those who have become attached, hateful, or deluded are brought under control by the touch of her light rays. Having returned, one should visualize her dwelling within a maṇḍala of light rays in the northeast direction, gazing upon the Protector. From the syllable ṭhīṃ, Kṣitigarbha appears, with body color, faces, and so forth, identical to Vairocana. From the three-measure seed syllable oṃ, Maitreya appears, holding a nāgakesara creeper in his right hand, while the rest is identical to the previous description. From the three oṃs, in successive order, there are Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, and Lokeśvara, who dwell upon a vajra, a jewel, and a lotus, and are identical to Akṣobhya, Ratnasambhava, and Amitābha respectively.

ཡི་གེ་ཧཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་གིས་རལ་གྲི་འཆང་ཞིང་། གཡོན་པས་ཐུགས་ཀའི་ཕྱོགས་སུ་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པའོ། ། ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་ཕྱག་གཡོན་པ་རོལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་གདན་མནན་པ། གཡས་པ་ན་མེ་ཏོག་གི་ཕྱག་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ཨུཏྤ་ལ་བསྣམས་པ། ལྷག་མ་དོན་ཡོད་པ་དང་མཚུངས་པ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དེ་དང་མཚུངས་པའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་སྭཱ་ཨཱཿཧཱ་ཧཱུྃ་ཨ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ལས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། བྱམས་པ་དང་འཇམ་དཔལ་གྱི་ས་བོན་དག་ལས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་མ་ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རྣམས་ཕྱུང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པ་གསུམ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་དང་། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དག་རྣམ་པར་སྦྱངས་ནས་བཀུག་སྟེ་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་དང་ཉེ་བ་ནས་བརྩམས་ནས། ཤར་དུ་སའི་སྙིང་པོ་དང་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་བྱམས་པ་དང་ལྷ་མོ་བྱམས་མ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷོ་རུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་དྲི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ནུབ་ཏུ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་རོ་རྡོ་རྗེ་མ། འཇམ་དཔལ་དང་ལྷ་མོ་སྙིང་རྗེ་མའོ། ། བྱང་དུ་ནི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ་རང་གི་ཕྱོགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་དང་། རང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་རྣམས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།

From the syllable Haṃ arises the noble Mañjuśrī, holding a sword in his right primary hand and a bell at his heart with his left. From the syllable Hā arises Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, pressing down on the seat with his left hand in a playful manner, holding a vajra-utpala flower with the mudrā of flowers in his right; the rest is the same as Amoghasiddhi. From the syllable Oṃ arises Samantabhadra, who is similar to him. Then, from the syllables Oṃ Svā Āḥ Hā Hūṃ A, one should emanate Rūpavajrā and the others, as well as Maitreya and Mañjuśrī. From the seed-syllables of Maitreya and Karuṇā, those blessed by the three seed-syllables are emanated. Having purified and summoned the objects of the three types, such as form, as well as love and compassion, one should begin from the direction near the northeast and arrange them: in the east, Kṣitigarbha and Rūpavajrā, Maitreya and the goddess Maitreyī. Likewise, in the south, Vajrapāṇi and Śabdavajrā, Ākāśagarbha and Gandhavajrā. Likewise, in the west, Lokeśvara and Rasavajrā, Mañjuśrī and the goddess Karuṇā. In the north, Sarvanīvaraṇaviṣkambhin and Sparśavajrā, Samantabhadra and Dharmadhātuvajrā. One should meditate on them as seated upon thrones corresponding to their respective directions, possessing the colors of their respective Tathāgatas. The specific details shall now be explained.

གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་མེ་ལོང་འཛིན་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནཱ་ག་གེ་སར་གྱི་ལྕུག་མ་དང་། པི་ཝང་བརྡུང་བ་དང་དྲིའི་དུང་ཕོར་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་སྣོད་དང་། རལ་གྲི་དང་དྲིལ་བུ་དང་མཐའ་གཉིས་སུ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ཀ་ཙ་ལིན་དིའི་གོས་རེག་བྱ་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་གྲུ་གསུམ་དཀར་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱག་རྣམས་ཕྱག་གཉིས་ན་བསྣམས་པའོ། ། ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་ཚོགས་དང་མཚུངས་པ། ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་མངའ་བ། འོད་ཟེར་འབར་བའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མ་ལུས་པ་ཁྱབ་པ། གཡས་པ་རྣམས་ན་འཁོར་ལོ་དང་རལ་གྲི་དང་ཐོ་བ་བསྣམས་པ། གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་རོ་ལངས་མའི་ནུ་མ་འཛིན་ཅིང་། གཞན་དག་གིས་དགྲ་སྟ་དང་ཞགས་པའོ། ། པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བས་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་དཀར་པོ་ཞལ་གཡས་དང་གཡོན་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོ་མངའ་བ། གཡས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་དབྱུག་པ་བསྐོར་བ་དང་རལ་གྲི་འཕྱར་བའོ། ། གཡོན་ན་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པས་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་མའི་ནུ་མ་འཛིན་ཅིང་། གཞན་དག་གིས་དགྲ་སྟ་དང་སྡིགས་མཛུབ་ཞགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བས་རྟ་མགྲིན་མེ་ཏོག་བནྡུ་ཀ་ལྟ་བུ། ཞལ་གཡས་དང་གཡོན་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ་མངའ་བ། གད་རྒྱངས་ཀྱིས་རི་བོའི་ཚོགས་འཇིག་པར་མཛད་པ། གཡས་པ་རྣམས་ཀྱིས་པདྨ་བསྐྱོད་པ་དང་རལ་གྲི་དང་ཐོ་བ་བསྣམས་པ།

Rūpavajrā holds a mirror with her two hands. Likewise, all [the others] hold a branch of the nāgakesara flower, a lute, a conch-shell vessel of fragrance, a vessel of the nectar of wisdom, a sword, a bell, and a kācalindika garment marked with vajras at both ends, which possesses the pleasure of touch; and they hold in their two hands a white triangular viśvavajra-marked mudrā of the dharmadhātu. By the mantra Yamāntakṛt, the noble Yamāntaka appears like a mass of clouds at the time of destruction. His right and left faces are white and red, and he pervades the entire expanse of space with masses of blazing light rays. In his right hands, he holds a wheel, a sword, and a hammer; in his left, together with a bell, he holds the breast of the consort Vetālī in union, while the others hold a battle-axe and a noose. By the mantra Prajñāntakṛt, Aparājita is white, with right and left faces that are blue and red. In his right hands, he brandishes a vajra, a rotating staff, and a raised sword; in the left, together with a bell, he holds the breast of Aparājitā, while the others hold a battle-axe, a threatening gesture, and a noose. By the mantra Padmāntakṛt, Hayagrīva is like a bandhūka flower, with right and left faces that are blue and white. With a roar, he shatters the masses of mountains. In his right hands, he holds a moving lotus, a sword, and a hammer.

གཡོན་པས་དེ་བཞིན་དུ་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་གྱི་ནུ་མ་དང་གཞན་དག་གིས་དགྲ་སྟ་དང་ཞགས་པ་འཛིན་པའོ། ། བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བས་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་བགེགས་ཀྱི་རིགས་མ་ལུས་པ་སྐྲག་པར་མཛད་པ་ཟར་མའི་མེ་ཏོག་ལྟ་བུ། ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་མངའ་བ། གཡས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསྐྱོད་པ་དང་རལ་གྲི་དང་ཐོ་བ་བསྣམས་པ། གཡོན་པས་རལ་པ་གཅིག་མའི་ནུ་མ། གཞན་དག་གིས་དགྲ་སྟ་དང་ཞགས་པ་འཛིན་པ་སྟེ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེ་རྣམས་ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཕྱུང་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་འཆི་བདག་དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཕུང་པོ་དང་ལྷའི་བུའི་བདུད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་བསལ་ནས་ལོག་སྟེ་ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་གི་སྒོ་རྣམས་སུ་རང་གི་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་རྣམས་ལ་གཤིན་རྗེ་དང་ཁྱབ་འཇུག་དང་ཚངས་པ་དང་བགེགས་ཀྱི་བདག་པོ་དང་ལུས་ངན་པོ་དང་འདོད་པའི་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་རྣམས་ཉིད་གོ་རིམས་བཞིན་དུ་གཡས་བརྐྱང་བ་དང་ས་ག་དང་ཟླུམ་པོའི་འདུག་སྟངས་རྣམས་ཀྱིས་མནན་ནས་བཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་འདོད་པ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་མདོག་དང་ལྡན་ཞིང་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པ། ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་མངའ་བ་དང་། སྒེག་པའི་ཆ་བྱད་ཅན་ཕྱག་བཞི་པ། རྩ་བའི་ཕྱག་དག་ན་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཕྱག་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་བསྣམས་ཤིང་གཞན་དག་གིས་མདའ་དང་གཞུ་བསྣམས་པ། རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་ཞིང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཉི་མ་ལྟ་བུའི་འོད་མངའ་བ།

With the left [hand], he likewise holds the breast of Bhṛkuṭī, and with the others, he holds a battle-axe and a noose. By the mantra Vighnāntakṛt, the noble Amṛtakuṇḍalin—who terrifies the entire host of obstructors—is like a flax flower, possessing a right and left face that are white and red. His right hands brandish a crossed vajra, a sword, and a hammer; his left hands hold the breast of Ekajaṭī, and the others hold a battle-axe and a noose. These, consecrated by the three syllables, are emanated in sequence by reciting Yamāntakṛt and so forth. Having cleared away the conceptualizations of the Māra of Death, the Māra of Afflictions, the Māra of the Aggregates, and the Māra of the Son of a God that exist within the continuums of all sentient beings, they return and are to be visualized as remaining at the eastern, southern, western, and northern gates upon their respective lotus and sun seats. They stand treading upon Yama, Viṣṇu, Brahmā, the Lord of Obstructors, Kubera, and the God of Desire, and so forth, in their respective natures, using the ālīḍha, sāṅgha, and maṇḍala postures in order. The wrathful Kāmadeva is the color of sapphire and is full of rage; his right and left faces are white and red, and he has a graceful appearance with four arms. In his two primary hands, he holds a vajra hook and a noose with the mudrā of Rāgarāja, while the others hold an arrow and a bow. He possesses all the supreme aspects, is adorned with all ornaments, and has a radiance like the sun.

མེའི་མཚམས་སུ་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་ལ་གཡོན་བརྐྱང་བས་མེ་ལྷ་མནན་ནས་བཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་དང་མཚུངས་པ། ཕྱག་གཡས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་བསྐྱོད་པ་དང་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་བསྣམས་པ། གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་འཁྱུད་པའི་རིག་མའི་ནུ་མ་འཛིན་ཅིང་། གཞན་དག་གིས་རིན་པོ་ཆེ་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། བདེན་བྲལ་གྱི་མཚམས་སུ་གཡོན་བརྐྱང་བའི་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་བདེན་བྲལ་མནན་ནས་བཞུགས་སོ། ། འཕགས་པ་སྟོབས་པོ་ཆེ་འཕགས་པ་དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་དང་མཚུངས་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཕྱག་གཡས་པ་དག་གིས་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ། རླུང་གི་མཚམས་སུ་རླུང་ལྷ་དང་ཆུ་ལྷ་དག་མནན་ནས་བཞུགས་སོ། ། འཕགས་པ་མི་གཡོ་བ་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་གིས་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་བསྐྱོད་ཅིང་། གཞན་ཕྱག་གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་དང་ཞགས་པ་དང་བཅས་པས་རིག་མའི་ནུ་མ་འཛིན་པ། གསུམ་པས་པདྨ་བསྣམས་པ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་གཡོན་བརྐྱང་བས་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་མནན་ནས་བཞུགས་པའོ། ། ཡི་གེ་བྷྲཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཆེན་པོ་རིག་མ་དང་བཅས་ཤིང་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་རྩ་བའི་ཞལ་སྐུ་དང་མཚུངས་ཤིང་། ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་མངའ་བ། ཕྱག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་མདུན་དུ་རྩ་བའི་ཕྱག་གིས་གཙུག་ཏོར་བསྣམས་ཤིང་། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་འཁོར་ལོ་དང་ཕྲེང་བ་དང་ལྡན་པ།

In the southeast, one should visualize [the deity] standing with the left leg extended, treading upon the fire god (Agni) on a lotus and sun seat. Nīladaṇḍa has a body color and other features identical to Amṛtakuṇḍalī. His right hands brandish a blue staff, a wheel, and a lotus; his left hands, together with a bell, embrace the consort in union while holding her breasts, and the remaining hands hold a jewel and a sword. In the southwest, he stands in the posture with the left leg extended, treading upon the god of the southwest (Nairṛti). Ārya Mahābala is similar to Ārya Nīladaṇḍa, except that his right hands hold a vajra and a wheel, both possessing white light rays. In the northwest, he stands treading upon the wind god (Vāyu) and the water god (Varuṇa). Ārya Acala has a body color and other features identical to Akṣobhya, except that his primary right hand brandishes a vajra-sword, while his other left hands hold a bell and a noose while grasping the breasts of the consort, and the third hand holds a lotus. In the northeast, he stands with the left leg extended, treading upon Maheśvara. From the syllable BHRŪṂ arises the Great Uṣṇīṣacakravartin, together with a consort, yellow in color. His primary face is the same color as his body, while his right and left faces are blue and yellow respectively. His hands and other features are identical to Vairocana, except that in front, his primary hand holds a uṣṇīṣa, and he possesses a vajra, a lotus, a wheel, and a rosary.

འོག་ཏུ་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་ལ་གཡོན་བརྐྱང་བས་ཐགས་བཟང་རིས་དང་ཀླུ་རྣམས་དང་སའི་ལྷ་མོ་མནན་ནས་བཞུགས་པའོ། ། དཔལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ནི་སྔ་མ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་སྟེང་ན་ཚངས་པ་དང་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མནན་ནས་བཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། འདོད་དབྱིག་སྟོབས་ཆེན་མི་གཡོ་བ། ། ལྕགས་ཀྱུ་དབྱུག་པ་རྩེ་གསུམ་དང་། ། རལ་གྲི་མཚམས་རྣམས་དག་ཏུ་དགོད། ། འཁོར་ལོ་གནོད་མཛེས་འོག་སྟེང་དུ། ། ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁྲོ་བོ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྨིན་མ་བཏེག་ཅིང་ཁྲོ་གཉེར་དང་བཅས་པ། འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་མེ་དང་ཉི་མ་དང་མཚུངས་པའི་སྤྱན་ཟླུམ་པོ་གཡོ་ཞིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ། དབུ་སྐྲ་སེར་པོ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ། བུང་བ་ལྟར་སྔོ་བའི་ཀླུ་མཐའ་ཡས་དང་རིགས་ལྡན་དག་གིས་བཅིངས་པའི་ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་དང་ལྡན་པའི་ཅོད་པན་མངའ་བ། སྨ་ར་འབར་བས་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་མཆེ་བ་གཙིགས་ལ་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་ཤིང་བཞད་པའི་ཞལ་མངའ་བ། གསུས་པ་འཕྱང་ཞིང་བྲང་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་ལྡན་པ། གསེར་དང་མཚུངས་པའི་འཇོག་པོ་སྒེག་པ་དང་བཅས་པས་རྣ་རྒྱན་བྱས་པ། གསེར་བཙོ་མ་དང་མཚུངས་པའི་ཀླུ་པདྨ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བས་བརྒྱན་པ། པདྨའི་སྐུད་པ་ལྟར་དཀར་བའི་སྟོབས་རྒྱུའི་ཚངས་པའི་སྐུད་པ་ཐོགས་པ། པདྨ་དམར་པོ་ལྟ་བུའི་ནོར་རྒྱས་ཀྱི་བུས་རྣམ་པར་སྤྲས་པའི་སྐ་རགས་བཟང་པོ་མངའ་བ། ཀླུ་པདྨ་དང་དུང་སྐྱོང་དཀར་པོ་དང་དམར་པོས་རྐང་གདུབ་བྱས་པ། སེང་གེའི་པགས་པ་རློན་པ་བསྣམས་ཤིང་། སྟག་གི་པགས་པའི་ཤམ་ཐབས་དང་ལྡན་པར་བསམ་པར་བྱའོ། །

Below, upon a lotus and sun seat, he stands with his left leg extended, treading upon Vemacitrin, the nāgas, and the Earth Goddess. The glorious King Ucchuṣma is similar to the previous one; however, one should visualize him standing while treading upon Brahmā, the sun, the moon, and so forth above. This is because the eighteenth chapter teaches: "Place the Desire-Wealth, the Great Powerful One, and the Immovable One, along with the Hook, the Staff, and the Trident, and the Sword in the intermediate directions; the Wheel and Ucchuṣma are below and above." All these wrathful deities have raised eyebrows and furrowed brows. Their round eyes, resembling the fire at the end of an eon or the sun, are rolling and terrifying. Their yellow hair is bristling upward. They wear crowns adorned with garlands of skulls bound by the nāgas Ananta and Kulika, who are dark blue like bees. Their beards blaze, making them extremely radiant; they have bared fangs and faces that are wrathful yet laughing. They have pendulous bellies and broad chests. They wear earrings made of the graceful, gold-colored nāga Takṣaka. They are adorned by the nāga Mahāpadma, who is like refined gold. They wear the sacred thread of the nāga Karkoṭaka, which is white like a lotus fiber. They possess a fine belt decorated by the nāga Vasuki, who is like a red lotus. They wear anklets made of the white nāga Padma and the red nāga Śaṅkhapāla. One should visualize them wearing a fresh lion skin and a lower garment of tiger skin.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་རང་གི་རིག་མ་དང་བཅས་པའོ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་བདག་པོ་རྣམས་དང་ངོ་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་རང་གི་རིག་མ་རྣམས་དང་ངོ་། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ནི་གཡས་བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་བཅས་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་ལྷའི་འཁོར་ལོ་རྒྱས་བཏབ་པར་བལྟ་བར་བྱས་ཏེ། སྐུ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། གསུང་གི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། ། ཐུགས་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ། ཤེས་རབ་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱར་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསྡུས་ནས་ཆུའི་རླབས་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ལ་བཅུག་སྟེ། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པར་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། པདྨའི་སྟེང་ན་འདུག་ཅིང་བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཐོགས་པའི་བུད་མེད་རིན་པོ་ཆེ་དང་དེ་བཞིན་དུ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་ཆ་བྱད་ཅན་གྱི་ཁྱིམ་བདག་རིན་པོ་ཆེ་དང་། མཆེ་བ་དྲུག་དང་ལྡན་ཞིང་དཀར་བའི་གླང་པོ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། མཐོ་ཞིང་སེར་བའི་རྟ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དུ་མས་སྤྲས་པའི་ཆང་ཟུངས་དང་ལྡན་ཞིང་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའི་འདབ་མ་ལྟ་བུའི་རལ་གྲི་རིན་པོ་ཆེ་དང་། འོད་ཟེར་འཕྲོ་ཞིང་རྩིབས་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེ་དང་།

The Tathāgatas are in the sattvaparyaṅka posture together with their respective consorts. The goddesses are with their lords. The bodhisattvas are with their respective consorts. Likewise, the wrathful deities are in the ālīḍha and other postures. Thus, the maṇḍala of deities should be viewed as sealed by the four mudrās: body, speech, mind, and insight. As it is said: "The body is the mahāmudrā, Speech is the dharmamudrā, Mind is the karmamudrā, And insight is explained as the samayamudrā." Then, having summoned the Tathāgatas and the others with the hooks of the light rays of one's own primordial wisdom, they are absorbed into the maṇḍala deities like waves into water. One should then contemplate the maṇḍala of deities as inseparable from them. Then, outside the maṇḍala, there is the precious woman, golden in color, adorned with all ornaments, seated upon a lotus and holding all the requisites of pleasure. Likewise, there is the precious householder, in the guise of a yakṣa. There is the precious elephant, white and possessing six tusks. There is the precious horse, tall and yellow. There is the precious sword, adorned with many jewels and resembling the petals of a blue utpala. And there is the precious wheel, radiating light and possessing eight spokes.

འོད་ཟེར་དཔག་ཏུ་མེད་པས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མ་ལུས་པ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་དམག་དཔོན་རིན་པོ་ཆེ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ལྷའི་བུ་མོ་དང་། གྲུབ་པ་དང་རིག་པ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པའི་གླུ་དང་གར་དང་པི་ཝང་དང་གླིང་བུ་དང་རྫ་རྔ་དང་ཁར་དཀྲོལ་ལ་སོགས་པའི་ཅ་ཅོའི་སྒྲས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མ་ལུས་པ་ཀུན་དུ་གང་ཞིང་འཁྲུགས་པ་དང་། གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་གྱི་ཨུཏྤལ་དང་པདྨ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ངང་པ་དང་ངུར་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་སྒྲ་སྙན་པ་སྒྲོགས་པ་རྣམས་དང་ལྡན་པས་ཡིད་དུ་འོང་བ། མེ་ཏོག་དང་ཤིང་མཆོག་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྐས་དང་ལྡན་པའི་རྫིང་བུ་རྣམས་དང་། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་རྣམས་དང་། ཕྱོགས་བཞི་རུ་འཁོར་ལོ་མཆོད་པའི་ཕྱིར་དྲི་དང་སྤོས་དང་མར་མེ་དང་མེ་ཏོག་དང་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་དང་ཁང་བཟང་དཀར་པོ་བླ་ན་མེད་པ་དང་། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་བཞོན་པ་དང་། མལ་སྟན་དང་གདན་ལ་སོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ། ཡི་གེ་སྭཱའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་མཐས་གཏུགས་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས། རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། ། ཆོས་དབྱིངས་གནས་པ་མེད་པ་ལ། ། རྟོག་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ། ། རྗོད་པ་ཡང་ནི་བརྗོད་པ་མིན། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་ཅིང་།

One should visualize the entire expanse of space filled and resonant with the sounds of songs, dances, lutes, flutes, clay drums, cymbals, and other musical instruments performed by the precious general, the vajra goddesses, and the hosts of accomplished ones and vidyādharas, all filled with supreme joy. It is adorned with various kinds of golden utpala and white lotuses, and is delightful, possessing flocks of swans, ruddy sheldrakes, and other charming birds that utter melodious cries. It is further adorned with various excellent flowers and trees, and with ponds featuring stairways of diverse jewels. There are wish-fulfilling trees, and in the four directions, for the sake of making offerings to the wheel, there are incense, perfumes, lamps, flowers, foods, snacks, and unsurpassed white palaces. There are also immeasurable pleasure groves, vehicles, beds, seats, and so forth, all arising from the seed-syllable SVĀ and extending to the very limits of the expanse of reality (dharmadhātu). Then, with the following: "Of phenomena that are pure by nature, In the expanse of reality where there is no abiding, That which arises from the vajra of conceptualization Is both expressed and yet not expressed." One should contemplate [the field] as being of one taste with emptiness.

བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་དང་ཐ་དད་པ་མེད་ཅིང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་པའོ། ། ལས་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ནི་དེ་ཉིད་དུ་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་རང་གི་རིག་མའི་པདྨའི་སྣ་རྩེར་རིན་པོ་ཆེ་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་པ་ཡུངས་ཀར་གྱི་འབྲུའི་ཚད་ཙམ་བསམས་ལ། དེའི་ནང་དུ་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་འཁོར་ལོ་བདག་པོ་དང་བཅས་པའམ། ལྷ་མོ་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་གསང་བ་ལྔའི་བདག་ཉིད་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཤིང་ལས་ལ་གནས་པའི་གཟུགས་གཅིག་པུ། ཇི་སྲིད་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་མི་དམིགས་པ་དང་བསམ་པར་བྱ་བ་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་མའི་སྒོ་ནས་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པར་སེམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས། སངས་རྒྱས་འབར་བའི་འོད་མཚུངས་པའི། ། རབ་མཆོག་སྤྲིན་རྣམས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། རལ་གྲིའི་སྤྲིན་དང་།

One should meditate on oneself as the nature of the deities of the maṇḍala, who are the essence of all stable and moving entities, inseparable from oneself and possessing a nature of supreme joy that is naturally luminous. This is the second meditative absorption, called the "Supreme King of the Maṇḍala." The "Supreme King of Activity" should be understood as the characteristic of performing the welfare of sentient beings who take delight in hatred and so forth. Then, in order to stabilize that, one should practice the subtle yoga. The yogin of the Great Vajradhara should visualize a five-colored jewel the size of a mustard seed at the tip of the lotus of his consort. Within that, he should behold the nature of the five secrets, either as his own maṇḍala lord together with the stable and moving entities, or as surrounded by the four goddesses. Alternatively, through the blessing of the aggregates and so forth, he should enter into union and abide in the activity as a single form. He should meditate until he knows with his mind that the mind has become stable through the gateway of signs, focusing merely on the non-perception of sounds and so forth as they approach. Then: "Like the blazing light of the Buddhas, One should emanate supreme clouds. Then, clouds of vajras, wheels, Bells, jewels, lotuses, and swords..."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མ་ལུས་པ་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་དུ་ཀུན་དུ་བཀང་སྟེ། བསྡུ་བ་དང་། བསྟིམ་པ་དང་། བརྟན་པར་བྱ་བ་དང་། རྗེས་སུ་མཉེས་པར་ཡང་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའི་འདབ་མ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་དགུ་པ་འབར་བ་ནས་ཀྱི་འབྲུའི་ཚད་ཙམ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ཀྱི་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འབར་བ་དང་། རང་གི་རིགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་ཙ་ན་ཀའི་འབྲས་བུའི་ཚད་ཙམ་གྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་པདྨ་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ། འོན་ཀྱང་བཻ་ཌཱུརྱ་དང་། རང་གི་རིགས་ཀྱི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཨུཏྤལ་ལྗང་གུའི་འདབ་མ་ལྟ་བུའི་རལ་གྲི་ནས་ཀྱི་འབྲུའི་ཚད་ཙམ་བསམས་ལ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོ་ག་ཀུན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དང་མཚུངས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མཚན་མ་དང་ལྷའི་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཐོབ་པ། སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཐམས་ཅད་བྱེད་ཅིང་གྲུབ་པ་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། བཟླས་པ་ཡང་བྱ་སྟེ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་བྷྲཱུྃ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་མགོ་གྱེན་དུ་བལྟས་ཤིང་། ཁང་པའི་ནང་ན་གནས་པའི་མར་མེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཀུན་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་བཀོད་ལ།

The Tathāgatas and the other deities of the maṇḍala fill the entire expanse of space without exception, like a sesame pod. One should then perform the gathering, the absorption, the stabilization, and the pleasing. Likewise, the practitioner of the Vajra Hatred yoga should visualize a blazing nine-pronged vajra, the color of a blue utpala petal and the size of a barley grain. The practitioner of the Akṣobhya yoga of the Tathāgata family should visualize a blazing five-pronged vajra. The practitioner of the Tathāgata yoga of their own family should visualize an eight-spoked wheel the size of a chickpea. Similarly, the practitioner of the Lotus family should visualize an eight-petaled lotus, and the practitioner of the Jewel family should visualize a jewel as before, but made of lapis lazuli. However, the practitioner of the Amoghasiddhi yoga of their own family should visualize a sword the color of a green utpala petal and the size of a barley grain. All the rituals for these should be performed in the same manner as for the Great Vajradhara. Having thus obtained the signs and the permission of the deity, one performs everything in the practice maṇḍala, and upon accomplishment, one will be able to completely fulfill the intentions of all beings without exception. One should also perform the recitation: at the heart of the wisdom being (jñānasattva) within one's own heart, upon a lotus and moon, one should arrange the mantra garland—bhrūṃ oṃ āḥ hūṃ vajradhṛk svāhā—facing upward, illuminating all the limbs of the body like a lamp placed inside a house.

མར་མེ་ལས་མར་མེ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་རྡོ་རྗེ་ནས་ཕྱུང་སྟེ། རང་གི་རིག་མའི་ཁ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིག་མའི་ཞལ་དུ་བཅུག་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་འཁོར་ལོ་བཅུག་ནས། དེའི་པདྨའི་ལམ་དང་རིག་མའི་པདྨའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་སྟེ། རང་གི་རྡོ་རྗེའི་ལམ་དང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དེའི་ལམ་ནས་བཅུག་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞུག་ཅིང་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་དང་ཡང་དུ་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་། ཏིལ་གྱི་གང་བུ་དང་མཚུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྔགས་བཀོད་དེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དམིགས་ཤིང་བཟླས་པ་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་སྔགས་དགོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་རིམ་པའོ། ། དེ་ལ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ནི་བྷྲཱུཾ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་བཀོད་ནས་འབྱིན་པའི་སྙིང་པོ་སྭཱ་ཧཱའི་མཐའ་ཅན་རྣམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་ཡིན་ནོ། ། མགོ་དང་ལྐོག་མ་དང་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་རྟེན་དང་བཅས་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། སྔགས་དེ་རྣམས་ལས་ཕྱག་མཚན་དང་ལྷ་རྣམས་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་གསུམ་རིམ་གྱིས་སམ་ཅིག་ཅར་དུ་སྤྲོ་བར་བྱ་སྟེ། འདིས་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཏིལ་གྱི་གང་བུ་དང་མཚུངས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསམས་ཏེ། ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཡང་དག་པར་སྤྲོས་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ།

Just as a lamp is produced from a lamp, [the mantra] is emitted from the vajra of the wisdom-being (jñānasattva) and enters the mouth of the wisdom-consort (jñānamudrā) through the mouth of one’s own consort. Likewise, having inserted the maṇḍala, which is the nature of the fruit of perfect enlightenment, it is emitted through the path of his lotus and the path of the consort’s lotus. It is then inserted through the path of one’s own vajra and the path of that wisdom-being, and one should cause it to enter the moon maṇḍala at the heart of that maṇḍala and perform the recitation. Repeatedly uttering the mantra, one likewise places the mantra upon the deities of the maṇḍala, who are like a full pod of sesame seeds, and performs the recitation while focusing on the sound of the mantras of all of them through those [deities]. In that way, the stage of vajra recitation for the yogin of all the deities is preceded by the placement of one’s own mantra. Regarding that, the instruction is that the mantras of all the deities are those beginning with BHRŪṂ OṂ ĀḤ HŪṂ and ending with the heart-essence SVĀHĀ. Having placed the syllables of the body and so forth, together with their supports, in the regions of the head, throat, and heart, one should emanate the hand-symbols and deities from those mantras—either sequentially or simultaneously—in three ways according to the distinctions of the families. By this, one becomes equal to the three vajras. Having contemplated the body, speech, and mind of the deities of the maṇḍala, who are like a full pod of sesame seeds, one should emanate the hosts of goddesses and perform the unsurpassed and other offerings as before.

འབྲས་བུ་དེ་ནི་དེ་དང་མཚུངས་པའོ། ། ཡང་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྐུ་ལ་སོགས་པར་ལྷག་པར་མོས་པའི་སྒོ་ནས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་པདྨའི་ཟླ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྣམས་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱ་ཞིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་སྤྲོས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་བརྗོད་པའི་མཐར་དེ་རྣམས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་ཏེ། རང་གི་སྙིང་གར་གཞུག་ཅིང་བཟླས་པ་བྱའོ། ། ཡོད་པའམ་མེད་པ་དང་། སྒྲའམ་སྒྲ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཕྱིའམ་ནང་ངམ་གཉིས་ཀའི་བར་ན་སེམས་གནས་ཞེས་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་བཟླས་པ་ཡིན་ནོ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་བཟླས་པའོ། ། རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་གསེབ་ནས་བྱུང་བ་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་སྤྲོ་བ་ནི་དོན་ཡོད་པའི་བཟླས་པའོ། ། ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་དཔག་ཚད་བྱེ་བའི་ཚད་དང་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་བཞུགས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོས་གསན་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ལྷག་པར་མོས་པའི་སྒོ་ནས་བཟླས་པ་བྱས་ཏེ། ལྕེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་གཡོ་ཞིང་། ། སོ་དང་མཆུ་དག་མི་སྦྱོར་བའི། ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་ནི་སྒྲ་མེད་པས། །

The result is similar to that. Alternatively, the practitioner of the Vajra Body residing in the maṇḍala should, through the gate of intense conviction in the illusion-like body and so forth, arrange the syllable OṂ upon a lotus and moon in the heart of the wisdom-being (jñānasattva). From the syllable OṂ, the wheel mudrā and Vairocana should be emanated. Likewise, this should also be performed by the practitioners of the yoga of all the deities, such as the Vajra Speech and so forth. In all cases, the mantra should be recited, and all the Tathāgatas and so forth should be perfectly emanated. At the conclusion of the recitation in space, they should be perfectly gathered back and dissolved into one's own heart, and the recitation should be performed. To analyze whether the mind abides in existence or non-existence, in sound or non-sound, or in the exterior, the interior, or between the two, is the recitation of the Vajra Body, Vajra Speech, and Vajra Mind. To analyze the meaning of the Buddha Jewel of the three times through the wisdom of equality is the precious recitation. To emanate Buddha-fields equal to space, together with the support and the supported, from the pores of one's own skin is the Amoghasiddhi recitation. The practitioner of the wrathful yoga should perform the recitation through the gate of intense conviction, thinking, "May the circle of deities residing in the maṇḍala, which measures ten million yojanas, hear me." With the tongue perfectly unmoving and the teeth and lips not joined, the Vajra word is without sound: "The Vajra word is soundless, With the tongue perfectly unmoving, And the teeth and lips not joined."

འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བས་གང་ཡང་རུང་བའི་མིང་ཅན་ཇི་སྲིད་འདོད་པར་བཟླས་པ་བྱས་ལ། དེའི་དོན་ལ་ངེས་པར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། སྔགས་ལ་དམིགས་པའི་ལུས་དང་ནི། ། ངག་དང་ཡིད་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་སུ། ། ཡིད་ནི་དགའ་ཞེས་མགུ་བ་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་རབ་མཆོག་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། སེམས་ལ་དམིགས་པ་བདག་མེད་པས། ། ངག་དང་ལུས་ཀྱང་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་མཉམ་པའི་གནས། ། སྦྱོར་བ་རྣམ་གསུམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་དམིགས་ན། ། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དམིགས་སུ་མེད། ། སྔགས་ཀྱི་ལུས་སུ་སྦྱོར་བ་ལ། ། བྱང་ཆུབ་མེད་ཅིང་སྦྱོར་བ་མེད། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་མཚན་ཉིད་དུ། ། འདི་ནི་མདོར་ན་རྣམ་དཔྱད་ནས། ། སྔགས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། བྱང་ཆུབ་སྦྱོར་བ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་རྫོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོག་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་མཆོག་ཏུ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོར་བདག་ཉིད་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་ལ་ཞུགས་པ་མཐོང་ནས་ནི། བདེ་བའི་རོ་དང་བྲལ་བས་མཱ་མ་ཀཱི་སོགས་ཡིད་འོང་ཞིང་། ། འདོད་པའི་བདེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲ་སྙན་དང་ལྡན་པའི། ། ཀླུ་རྣམས་སྙན་པ་ཡིད་འོང་དག་གིས་བསྐུལ་བར་བསམ་བྱས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཁྱོད་སེམས་ཅན་ཁམས་ན་གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་སྟེ། ། དགའ་བའི་ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་འདོད་པས་བདག་ལ་བསྐྱབ་ཏུ་གསོལ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སེམས་ཅན་ཡབ་ཆེན་གཉེན་མཆོག་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། །

"All desires shall be accomplished." Thus, one should recite the name of any [deity] as long as desired, and then examine its meaning with certainty: "Having exhorted with body, speech, and mind, Focusing upon the mantra, With a joyful and delighted heart, One should accomplish the supreme siddhi. By focusing on the mind as selfless, One should also meditate on speech and body. In the state of equality like space, One should accomplish the three applications. When body, speech, and mind are observed, Their essential nature is unobservable. In the application of the mantra-body, There is no awakening and no application. Having briefly analyzed these characteristics Of body, speech, and mind, One should meditate on the application of awakening, The samādhi designated by mantra." By this, one should view oneself as the perfected wisdom, free from all faults of conceptualization, the supreme, untainted great bliss. Then, seeing the Supreme Vajra of Hatred enter into bliss, one should imagine that Māmakī and the others, who are charming and devoid of the taste of [ordinary] bliss, and the nāgas, who possess melodious voices, exhort him with pleasant and charming sounds: "O Vajra Mind, you who dwell in the realm of sentient beings as the Lord, Please protect me, who desires the great purpose of delightful joy. O Protector, if you wish for me to remain alive today, O Great Father of sentient beings, supreme kinsman, please be pleased with me."

རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཁྱོད་བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་སྒྲུབ་རབ་ཏུ་ཕན་པར་གཟིགས། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་ཆགས་པས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུང་སྟེ་ཀུན་ལ་ཕན་ཞིང་ཐུགས་བརྩེ་བ། ། འཇིག་རྟེན་དག་གི་དགོས་པའི་དོན་མཛད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྩོན། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སྤྱོད་པ་དྲི་མེད་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕན་ཡོན་ཆེ། ། ཡང་དག་རྫོགས་པ་སངས་རྒྱས་གདུང་མཆོག་མཉམ་པ་ཉིད་གཟིགས་པ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ལ་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མང་པོའི་གཏེར་གྱུར་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཅེས་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་སྐུལ་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁའ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། གསང་བའི་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རབ་ཏུ་དག། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་བ་ཆེ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་ཆོས། ། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་བྲལ། ། དངོས་ཉིད་དག་པ་དྲི་མ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་འདོད་ཆགས་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །

Vajra Body, your wheel of command benefits all sentient beings. For the sake of the buddhas, you perceive the supreme accomplishment of awakening as most beneficial. Protector, if you wish for me to remain alive this day, I pray that you take delight in me through the passion of the samaya of desire. You are Vajra Speech, beneficial to all and compassionate. You are exceedingly diligent in accomplishing the necessary purposes of the worlds. Protector, if you wish for me to remain alive this day, please take delight in me through the stainless conduct of Samantabhadra. You are Vajra Desire, the great benefit of the supreme samaya. You perceive the equality of the lineage of the perfectly complete buddhas. Protector, if you wish for me to remain alive this day, please take delight in me, the treasury of many precious qualities. Thus the goddesses exhort him perfectly. Then the Tathāgatas [proclaim]: Akṣobhya is great wisdom; the Vajra Expanse is the great space. To the three supreme vajras, the three maṇḍalas, and the secret speech, I pay homage. Vairocana is utterly pure; Vajra Peace is great joy. To the Teacher, the Vajra of naturally luminous phenomena, I pay homage. Ratnarāja is profoundly deep; Vajra Space is free from stain. To the Vajra Body, the stainless purity of the very nature of things, I pay homage. Vajra Immortality is great passion; the non-conceptual space is the Vajra Holder. To the Vajra Speech who has attained the perfection of passion, I pay homage. Thus the goddesses exhort him perfectly. Then the Tathāgatas [proclaim]: Akṣobhya is great wisdom; the Vajra Expanse is the great space. To the three supreme vajras, the three maṇḍalas, and the secret speech, I pay homage. Vairocana is utterly pure; Vajra Peace is great joy. To the Teacher, the Vajra of naturally luminous phenomena, I pay homage. Ratnarāja is profoundly deep; Vajra Space is free from stain. To the Vajra Body, the stainless purity of the very nature of things, I pay homage. Vajra Immortality is great passion; the non-conceptual space is the Vajra Holder. To the Vajra Speech who has attained the perfection of passion, I pay homage.

རྡོ་རྗེ་དག་པ་གདོན་མི་ཟ། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་བྱེད། ། དག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། ཞེས་བྱ་བས་བསྟོད་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་ཡང་དག་པར་བཞེངས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བཅུག་ནས། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡི་གེ་གསུམ་དུ་བསྡུས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པར་དམིགས་ནས་ཉེ་བར་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ན་གང་གི་ཚེ་སྐྱོ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། རང་གི་ལྷ་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་མགོ་ལས་མཐོ་གང་ཙམ་གྱི་སྟེང་དུ་དམ་ཚིག་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱི་འོད་ཟེར་དམར་པོས་ཞུ་བར་གྱུར་ནས། ཟླ་བ་ལྟར་བསིལ་བའི་རྒྱུན་རྐན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བབས་པས་རྩ་རྣམས་ཀྱི་སྦུབས་ཁྱབ་པའི་སྒོ་ནས་ལུས་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་འགའ་ཞིག་གང་གི་ཚེ་བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་རང་གི་ལྕེ་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་དང་ལྡན་པ་བསམས་ལ། རང་གི་མཆུ་ལ་རེག་པར་ཡི་གེ་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་བུམ་པ་བཟང་པོ་སེར་པོ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་དང་ཐིག་ལེར་བཅས་པའི་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་བལྟས་ཏེ། དེ་ནས་ལྕེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་ལ་བཟའ་བ་དང་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ།

"Vajra, pure and beyond doubt, you fulfill all intentions. Arisen from the essence of purity, I prostrate to you, Vajrasattva." With these words, they offered praise. Then, having arisen perfectly, they made perfect offerings of the unsurpassed and so forth to all the Tathāgatas and the rest. Having dissolved the maṇḍalas into the aggregates and so forth, they condensed everything into the three syllables. Having visualized these as being equal to space, they should perform the dissolution. When one becomes weary during such meditation, then, for the sake of satisfying one's own deity, one should visualize the maṇḍala of the five samayas one span above the head. The red light rays from the syllable OṂ situated in its center melt, and one should imagine a cool stream like the moon descending toward the palate, satisfying the entire body by pervading the hollows of the channels. When some yogins experience the sufferings of hunger, thirst, and so forth, then, possessing the yoga of Vairocana as appropriate, they should visualize their own tongue arising from the syllable OṂ, adorned with a garland of various light rays. They should look upon their own lips as a yellow, excellent vase arising from the syllable BAṂ, complete with a crescent moon and a bindu, and adorned with a wish-fulfilling jewel arising from the syllable OṂ. Then, by drawing in [the food] with the light rays of the tongue, if they partake of food, drink, and so forth, everything will be accomplished.

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་འདི་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡིད་ཆེས་པ་བརྟེན་ཞིང་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ། ལྷའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་བྱ་བ་མ་ལུས་པ་བསྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་ཅིང་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་པས་གང་གི་ཚེ་ཟླ་བ་དྲུག་དང་གཉིས་དང་ཕྱེད་དང་གཉིས་དང་གཅིག་དང་ཕྱེད་དང་ཞག་བདུན་པའི་བསྒྲུབ་པ་དྲུག་གིས་ལྷ་རྣམས་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་ཞག་བདུན་པའི་སྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། ཧཱུྃ་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་ན་གནས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། རང་གི་སྤུའི་བུ་གའི་གསེབ་ནས་ཕྱུང་བའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་མངོན་པར་དགའ་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་སྙན་ཅིང་འཇམ་ལ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་བཀུག་ལ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ་ཞག་བདུན་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བའི་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་དང་མཚུངས་ཤིང་ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་རང་གི་ཁ་ནས་ཕྱུང་སྟེ། ཡི་གེ་ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཤིང་རྟ་གསུམ་ལ་བཞག་ལ།

This word of the Blessed One is unerring. Relying on faith and abiding in the vows, one should strive to accomplish all activities through the divine pride of the deity. When the deities are not accomplished through the six practices of six months, two months, one and a half months, one month, half a month, or seven days, then one should begin the seven-day practice. Possessing the yoga of any appropriate deity of the Vajra family—such as the Great Vajradhara and others—seated in the center of the maṇḍala of the assembly within a celestial palace arisen from the seed-syllable HŪṂ, one should perfectly worship the wisdom deities residing in the Abhirati world-system with offerings such as the unsurpassed [offerings] by means of the hosts of goddesses emerging from the pores of one’s own body. Having summoned them by means of those very goddesses with words that are melodious, gentle, and pleasing, one should cause them to enter one’s own body and meditate on oneself as being inseparable from them; in seven days, accomplishment will be attained. If, however, they are not accomplished in that way, then from the HŪṂ at the hub of the vajra resting upon the moon on a lotus in the heart of one’s own wisdom-being (jñānasattva), one should emanate a vajra hook similar to the King Sumbharāja, blessed by the three seed-syllables. This hook should be projected from one’s mouth and placed upon a three-wheeled chariot arisen from the syllable RAṂ, which rests upon a wind maṇḍala arisen from the syllable YAṂ.

འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་མེ་དང་ཉི་མ་ལྟ་བུ་རང་ལ་བཀའ་ནོད་པར་བསམས་ནས་མངག་པར་བྱའོ། ། ཡང་དག་པར་སོང་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་འབར་བས་དེའི་ཐུགས་ཀར་བརྡབ་ཅིང་། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཆེ་གེ་མོ། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ལ་གནས་ཤིང་། ། ཁྱེད་ལ་རྟག་ཏུ་གུས་པ་ཉིད། ། དམ་ཚིག་སྲུང་བ་ལྷུར་ལེན་ཞིང་། ། དབང་དག་བསྐུར་ཞིང་རྗེས་གནང་ཐོབ། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བརྗོད་ན་ཞག་བདུན་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དངོས་གྲུབ་མི་སྟེར་ན་དེའི་ཚེ་རིག་མའི་པདྨའི་ནང་དུ་ཡི་གེ་ཧ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉི་མ་བྱེ་བ་དང་མཚུངས་པ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེའི་ཡང་སྟེང་གི་ཡི་གེ་ར་དང་། དེའི་སྟེང་གི་ཕཊ་ལས་བྱུང་བའི་གྲུ་གསུམ་འབར་བ་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར་བ་ཡོངས་སུ་བསམས་ཏེ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་འབར་བར་རྣམ་པར་བསམས་ནས། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་མངགས་ཏེ། དེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་སྙིང་ག་ནས་ཕུལ་ལ་བཀུག་སྟེ་བཅུག་ལ་ལྷ་མོའི་པདྨའི་ནང་དུ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྲེག་པར་བྱེད་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་འཕྲོ་བའི་རྡོ་རྗེ་དེ་པདྨར་བཅུག་ལ་སྔར་བཤད་པའི་རིག་མའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་བཀོད་པ་དུས་མཐའི་མེའི་ཕྲེང་བ་ལྟར་དེའི་ལུས་ལ་བསམ་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐལ་བ་ཉིད་དུ་བྱས་པར་བལྟས་ལ། དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མར་མེ་ལྟ་བུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་གི་གཟུགས་ཅན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་ནས།

One should dispatch [the messenger] while visualizing it as being like the fire at the time of destruction or the sun, and commanding it to receive the order. Having gone there correctly, one should strike its heart with a blazing vajra hook and say: "O Great Vajra [Name], Abiding in your practice, Always devoted to you, Diligently guarding the samaya, Having received empowerment and authorization, Please grant me the siddhi!" If one says this, success will be achieved in seven days. If, even so, the siddhi is not granted, then at that time, one should visualize a crossed vajra (viśvavajra) arising from the syllable HA within the lotus of the consort. Above that, one should visualize a sun maṇḍala arising from the syllable HŪṂ, equal to ten million suns. Above that, one should visualize a blazing triangle arising from the syllable RA, and above that, a blazing triangle arising from PHAṬ, burning like the fire at the end of an aeon. Having visualized one's own vajra as a blazing vajra as before, one dispatches the vajra hook in that same manner. By means of it, one should draw forth the wisdom deity from the heart, summon it, and cause it to enter, placing it within the fire maṇḍala inside the lotus of the goddess. Then, having inserted that vajra—which radiates a mass of burning light rays—into the lotus, one should visualize the previously explained mantra garland of the consort arranged upon its body like a garland of fire at the end of time. One should visualize that all of these are reduced to ashes. Then, one should transform the consciousness of that [deity], which is like a lamp, into the form of the syllable HŪṂ.

རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས། རང་གི་ལུས་ལ་ཡང་བཅུག་སྟེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པར་བདག་ཉིད་བསྒོམས་ན་རང་གིས་བཤད་པའི་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པའི་འཇིགས་པས་ཞག་བདུན་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བསྡུམ་པ་དང་དབྱེ་བ་དང་ཆད་པས་གཅད་པའི་རིམ་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་རིམ་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཞལ་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཟིགས་ནས། བཙུན་མོའི་ཆོས་འབྱུང་ནས་བྱུང་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དེ། ཨེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་བའོ། ། འོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་གྱི་དོན་ཆེན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རབ་འཇུག་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའོ། ། འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིའོ། ། བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བའོ། ། ཐབས་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བརྟག་ཏུ་མེད་པའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྙོག་པ་མེད་པའོ། །

Having visualized oneself in the form of the Great Vajradhara and so forth, and having dissolved that into one’s own body, if one meditates on oneself as inseparable from that, one will undoubtedly achieve accomplishment within seven days through the fear of transgressing the samaya explained by oneself. One should understand that these three aspects follow the sequence of reconciliation, separation, and punishment; such is the sequence of the sādhana. Having beheld the Blessed One, who possesses such faces, hands, and so forth, together with the maṇḍala, and having emerged from the source of phenomena (dharmodaya) of the consort, he uttered this inspired utterance for the sake of Akṣobhya and the other Tathāgatas, whose minds were filled with supreme joy. "Ema" signifies wonder. The sound "O" is used in the sense of "for the sake of" or "because." "The engagement of the bodhicitta" refers to the performance of the welfare of all beings without exception by way of the maṇḍala-cakra arising from perfect union. Because this belongs to all the Tathāgatas, it is "of all the Tathāgatas." Because it is unknown to those who rely on the modes of activity and so forth, it is "secret." Because it transcends all methods, it is "unimaginable." Because it is free from all afflictions, it is "unturbid."

ད་ནི་མ་འོངས་པ་རྣམས་ལ་གཟིགས་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་གི་ཆ་ཤས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནུས་པ་དང་མི་ལྡན་ཞིང་འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་གདུལ་བྱ་རྣམས་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མའི་འབྲེལ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་དག་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་དགའ་བ་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེ་ཡིན་ལ། དེའི་སྤྲིན་དེ་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་བཀོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་ཕྱག་འཚལ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གསང་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་གསང་བ་ལས་བྱུང་འདུས་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའོ། ། མདོར་བསྡུས་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཏུས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་བཤད་ཅིང་གསལ་བར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་ཐོགས་སུ་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་སྟེ། ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའོ། །

Now, looking toward the future, in order to demonstrate the relationship between teacher and disciple to the Bodhisattvas such as Kṣitigarbha—who, though inseparable in nature from the disciples who are deluded and lack the power that is a portion of the limbs of the Great Vajradhara—those Tathāgatas spoke the words beginning with "The Tathāgatas..." and so forth. This is because the suchness that is the non-duality of method and insight is the nature of those Tathāgatas, and the bodhicitta arising from their meditative equipoise is a "jewel" because it causes joy to flourish. Having perfectly worshipped and prostrated with clouds of that [bodhicitta] which pervade the expanse of space, they spoke these words. "The secret of all Tathāgatas" is great bliss. "Arising from that" refers to the Guhyasamāja (Arising from the Secret). Since that very [teaching] belongs to the Vajra Tathāgatas, it is the "Vajra Essence." It is called "Compendium" because it is taught in a summarized form. The meaning is: "Please explain and clarify that very nature of method and insight." The word "Then" (atha) indicates the immediate sequence; thus, the Blessed One, the Vajra of Bodhicitta, addressed all the Tathāgatas in this way. "Excellent, excellent" is an expression of acceptance, for "excellent" indicates the manifestation of the intended meaning. The word "however" (tu) is used for the sake of conceptual distinction.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ངེས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཏེ། དུས་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་ལྟར་བྱུང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རྗེས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་རིགས་མ་ངེས་པ་དང་རིགས་ཆད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པར་སྤྲོ་བ་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། ། འདི་ནི་རིགས་ངེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་དེ་ལྟ་བུ་ཐོས་ནས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཅིང་། རིགས་མ་ངེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྨད་དུ་གྱུར་ཏོ། དེ་ནས་སླར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐེ་ཚོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པར་མཛད་པ་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། གང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འཁོར་དུའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་བ་སྟེ། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པར་མི་སྤྲོ་བ་དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་སྣོད་དུ་རུང་བ་ཉིད་དུ་མཛད་དེ་ཡང་དག་པར་བསྟན་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། གང་གི་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་འབྱུང་བའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ།

"All Tathāgatas" refers to sentient beings who possess a definite lineage. One should understand that all Tathāgatas of the three times are precisely those Tathāgatas who have thus arisen, because it is stated: "It is the very generation of the mind of enlightenment." As for the phrase "what need is there to mention others," this indicates a lack of enthusiasm for this being the domain of those with indefinite lineages and those whose lineage is severed. Having heard such words of the Blessed One as "this is not even the domain of those with definite lineages," they were filled with wonder; and by the phrase "what need is there to mention those of indefinite lineages," they were struck with amazement. Then, once again, all the Tathāgatas addressed the Blessed One, the one who cuts through all doubts, in this way: "Why?" means for what reason. "Endowed with such extraordinary qualities" refers to the aforementioned retinue. Since they are both Tathāgatas and all [of them], they are "all the Tathāgatas," namely Akṣobhya and the others. Their body, speech, and mind are secret; because they are not inclined to teach the samayas, vows, and so forth, the connection is: "O Blessed One, please bless all the Tathāgatas to make them suitable vessels and then teach them correctly." By what means? By the words of the "arising of the vajra samaya."

དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ནི་དབང་པོ་གཉིས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཚིག་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་དེ་རྣམས་བཅུག་ལ། ཕྲེང་བ་དང་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་རྣམས་དང་། གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་དག་གིས་དབང་བསྐུར་ཏེ་བཞེངས་ནས་ལུང་བསྟན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་བཤད་པ་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདེ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའོ། ། ཡིད་བདེ་བ་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷའི་ཁྱད་པར་ནམ་མཁའི་གཏོས་ཁྱབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བསྒོམ་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་གོམས་པར་བྱས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས། རྒྱུད་ལས་གསུངས་པ་སངས་རྒྱས་དང་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་དག་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་བར་གྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པར་མཛད་དེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྟེ་རིགས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

In this context, the "vajra samaya" is the characteristic of the perfect union of the two organs. The "words arising from that" refer to the emission of the bodhicitta and so forth, by means of which [the request is made]. This indicates that one should enter the wisdom maṇḍala in the manner previously explained, and having been empowered by the initiations of the garland, the vase, and so forth, as well as the secret and the wisdom-knowledge initiations, one should arise and request the Blessed One to teach, preceded by the prophecy. Why is this? Because it is said, "bliss," and so forth. The bliss of all the tathāgatas is the supreme joy arising from method and insight. Mental joy is the performance of the welfare of all beings without exception by the specific deities arising from that, who pervade the expanse of space. By the phrase "tathāgatas," and so forth, it is shown that this is for the sake of attaining the siddhis of the Buddhas, Vajradhara, and so forth, as taught in the tantras, through the power of having cultivated the meditation higher and higher. Then, in order to make them suitable vessels, the Blessed One emanated the wisdom maṇḍala; the passage from "Then" and so forth should be connected to the word "emanated." The "tathāgata of the vajra body, speech, and mind of all tathāgatas" is the Great Vajradhara, because he is the very embodiment of all the families.

ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དང་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྣང་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཤིགས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའི་མིང་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། ། ཤིན་ཏུ་དྲག་ཅིང་གཏུམ་པ་ལ། ། ཞི་བར་ཕན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་ཀྱིས་ཁྲོ་བོ་ནི་ཞེ་སྡང་སྟེ། སོ་གའི་དུས་ཀྱི་སྤྲིན་མེད་པའི་ཉིན་པར་གྱི་ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ཆུ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་དྲོ་ཞིང་ནང་བསིལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་རིགས་ནི་ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་མཆོག་ཏུ་འབར་བ་སྟེ་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་མི་བསྐྱོད་པའི་གཟུགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཆོག་གི་སྙིང་པོའི་སྙིང་པོ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་ཕྱུང་བའོ། ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་གི་རྩེ་མོ་ལྔས་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མུན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལྔའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྔ་སྤངས་པ་དང་།

The Lamp of Wisdom is Akṣobhya, because he utterly destroys all the darkness of conceptual thought through the wisdom of the dharmadhātu, which is without beginning or end, and because he illuminates the mental continuums of those to be trained with wisdom. Since he is indestructible like a vajra, he is the "Vajra"; he entered into meditative equipoise in that samādhi which bears that name. As it is said: "For those who are extremely fierce and violent, pacification will not be beneficial," it is for the sake of benefiting such disciples that, through the method of great compassion, he is the wrathful one. "Hatred" is the meaning: like the water of a great ocean at midday in a cloudless summer sky, he is warm on the outside but cool within. His family is the five-pronged vajra, blazing supremely, which is the nature of all wrathful deities and which generates the form of Akṣobhya, the nature of the aggregate of consciousness of all beings without exception. "This essence of the supreme essence" refers to what abides in the heart. "He brought it forth" means that the Blessed One brought forth Akṣobhya according to the method of the sādhana as previously explained. The meaning of "Vajradhṛk" is as follows: "Vajra" refers to the five lower prongs, which abandon the five conceptualizations of the five consciousnesses that are of the nature of non-dharma darkness.

སྟེང་དུ་བལྟས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན་བཛྲ་དྷྲྀཀ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ལྔ་ནི་ཡངས་པ་ལྔ་རིག་པ། ། བཛྲ་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། ། འཛིན་པ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། ། རྣམ་ཤེས་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཏུ་འདོད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། ཐ་དད་དངོས་སུ་དབྱེར་མེད་པའི། ། རིག་དང་ལྷན་ཅིག་སྦྱོར་བ་ཡི། ། སྐྱེས་བུ་རིག་པའི་སྐྱེས་བུར་བརྗོད། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་ཞལ་ནག་པོ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཏེ། དེར་སྦྱོར་བ་ནི་དབྱུང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རང་ལ་གཞུག་པ་ཡིན་ཞིང་། དེས་ནག་པོའི་རྣམ་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འབྱིན་པའི་སྔགས་ཐམས་ཅད་བཤད་པས་དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཤད་མ་ཐག་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཁོ་ནར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ངོ་། །

Looking upward symbolizes the realization of the five primordial wisdoms, such as the mirror-like wisdom, which are the concordant results of emptiness and the other [perfections]. Because he holds the vajra, he is Vajradhṛk, the Blessed One Akṣobhya. As it is said: "The five are the five vast knowledges; 'Vajra' is what is explicitly expressed. 'Holding' is explained as 'dhṛk'; Consciousness is asserted as Vajradhṛk." Then, from the words "Then this..." and so forth, it should be connected to the phrase "was dwelling." "That very one" refers to the Great Vajradhara. "Body, speech, and mind" refers to the internal nature. "The person of knowledge" refers to one endowed with perfect union. As it is said: "By means of the vajras of body, speech, and mind, Which are essentially inseparable from the distinct [deities], The person who is united with knowledge Is called the 'person of knowledge'." The Mahāmudrā of Akṣobhya has a black face and so forth. Union with that is the process of entering oneself preceded by the [deity's] emanation. Because of that, one transforms into the black form, and thus it is shown that one becomes the Hatred-Vajra as described in the sādhana. Likewise, since the Blessed One explained all the emanation mantras in the eighteenth chapter, they should be recited accordingly. The phrase "Then..." and so forth should be applied exactly in accordance with what was just explained. Similarly, "the Blessed One" refers to Vajradhara.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། མེ་ལོང་བཞིན་དུ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལས་འབྱུང་བས་ན་དམ་ཚིག་འབྱུང་བ་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེ་ཉིད་མི་ཤིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེའི་ང་རྒྱལ་དུ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མཛད་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལམ་རྨོངས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཅན་གདུལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཞི་བའི་རོ་དང་ལྡན་པ་ནི་གཏི་མུག་སྟེ། དེའི་རིགས་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། མཆོག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཡོད་མེད་དབུས་ལས་འདས་གྱུར་ཅིང་། ། འབྱུང་དང་འབྱུང་འགྱུར་ལས་བྱུང་བ། ། སེམས་ཅན་དག་ནི་ཀུན་གྱི་ལུས། ། རྒྱལ་བ་སྐྱེད་བྱེད་ཛི་ན་ཛིཀ། སྤྱན་སྔར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདུན་དུ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གཟིགས་ཏེ་བཞུགས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེ་ནི། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ལས་འབྱུང་བས་ནི་རིན་པོ་ཆེ་འབྱུང་བ་སྟེ་རིན་ཆེན་དཔལ་ལོ། ། རྫས་ཐམས་ཅད་དག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མི་ཕྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་དཔལ་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་མིང་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། །

Regarding the Tathāgata and so forth: the samaya of all the Tathāgatas is that which is not to be transgressed. It is the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna), which, like a mirror, is the cause for the manifestation of the forms of all deities. Because it arises from that, it is the "Source of the Samaya," namely Vairocana. Because that very [wisdom] is indestructible, it is the "Vajra." The meaning is that one should establish the mind in one-pointedness through the pride of that [deity]. For the sake of training sentient beings who are deluded regarding the path, that which possesses the flavor of peace is "Delusion" (moha); its family consists of those with peaceful forms and so forth. The phrase "supreme" and so forth is as explained previously. "Transcending existence, non-existence, and the middle, / Arising from the elements and their derivatives, / The body of all sentient beings, / The Victor-Producer, Jinajik." "In the presence" means in front; he sat gazing at the Blessed One. From the words "Then" and so forth, it should be applied as before. The "Jewel of the Body, Speech, and Mind of all the Tathāgatas" is the great bliss of the single flavor of the equality of method and insight. Because it arises from that, it is the "Source of the Jewel," namely Ratnaśrī. Because it purifies all substances, it is the "Inseparable Perfection," Vajraśrī. He entered into meditative equipoise in that samādhi which bears that very name.

དེ་བཞིན་དུ་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཁེངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་འདུལ་བར་མཛད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་ཅིང་། ཁམས་གསུམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་བདག་པོ་ང་རྒྱལ་གྱི་བ་དན་བསྒྲེང་བ་ན་གནས་པ་དང་མཚུངས་པ་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་སྟེ། དེའི་རིགས་ནི་ཡངས་ཤིང་ཆེ་བའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རཏྣ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ། དོན་རྣམས་ཀུན་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། སེམས་ནི་རིན་ཆེན་ཞེས་བྱར་བཤད། ། རིག་པས་རེག་བྱ་འཛིན་པ་ཡི། ། རིག་པ་རཏྣ་དྷྲྀཀ་ཏུ་འདོད། ། ལོག་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལྷོ་རུའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕན་ཚུན་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པ་རྣམ་པར་དག་པར་བྱེད་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་པདྨ་དག་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་ཆགས་ཏེ། དེའི་རིགས་ནི་འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ནི། མཚོན་བྱ་མཚོན་བྱེད་འདོད་པ་ཡིས། ། ཀུན་དུ་ཐམས་ཅད་ཀུན་ནས་ནི། ། མཚོན་བྱ་མཚོན་བྱེད་ལ་རོལ་པ། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ཞིང་།

Likewise, in order to benefit sentient beings who are puffed up with pride by means of taming them, he fulfills the intentions of all beings without exception. Like one who dwells with the banner of pride raised as the sovereign of the Dharma realm of the three worlds, he is the wish-fulfilling jewel; his family is of a vast and great nature. Regarding the term Ratnadhṛk: "The mind from which all purposes arise is explained as 'Jewel' (Ratna); that which perceives the objects of awareness through awareness is held to be Ratnadhṛk." He is situated to the south of the Blessed One. Then, from the words "Then..." and so forth, it should be applied in the same manner. The discernment that purifies the mutual, intense passion of all means and insight is the great passion of all the Tathāgatas. That which arises from it is Amitābha, and because it is indivisible, it is the Vajra; the meaning is that he brings the mind to one-pointedness in that form. For the sake of benefiting sentient beings who engage in the conduct of passion, the Vajra that purifies the lotus is Vajrarāga; his family is the essence of all passion. Regarding the term Ārolik: "Through the desire for the signified and the signifier, everywhere and in every way, the play of the signified and the signifier is taught as Ārolik." Lokeśvara is Vāgvajra.

དེ་ཉིད་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ནུབ་ཏུའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གདོན་མི་ཟ་བ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་སྟེ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་ཡང་དག་པར་བསྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་འདའ་བར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཕྲག་དོག་གི་སྤྱོད་པ་རྣམས་དེ་དག་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཡང་དག་པར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་འགུགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འཕགས་པ་སྒྲོལ་མ་དང་བཅས་པས་ཕྲག་དོག་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཡང་དག་པར་སྟོན་པ་ནི་དམ་ཚིག་འགུགས་པ་སྟེ། དེའི་རིགས་ནི་ཕྲག་དོག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱུར་གང་། ། དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་ཞེས་བྱ། ། འདུ་བྱེད་སེམས་དཔའི་ཆོས་དག་ནི། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད། ། བྱང་དུ་བཞུགས་པར་གྱུར་ཏོ། ། འདིས་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་དང་ཞེ་སྡང་བརྗོད། ། ཡངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཀྱིས་གསལ། ། དེ་བཞིན་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་རྨོངས། ། བེམས་པོ་སྲ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཚོར་བ་རྒྱགས་དང་རློམ་སེམས་ཀྱི། ། ང་རྒྱལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། འདུ་ཤེས་ཀུན་དུ་ཆགས་བདག་ཉིད། ། དངོས་པོ་ནུས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །

Because that very [nature] is the essence of the insight arising from sound, it is the lord of all knowledge; it is to the west of the Blessed One. Regarding the phrase "Then," and so forth: the "unfailing" of all the Tathāgatas is Amoghasiddhi, and that itself is the samaya. Because it is the wisdom that accomplishes the activities of all beings without exception, it is not something to be transgressed. The meditative absorption in which the vajra exists is called by that name. Because it summons [beings] by way of correctly teaching the methods for purifying the conduct of envy, the Noble Tārā, together with [the others], correctly teaches the activities of envy and so forth; this is the "summoning of the samaya." Its family is of the nature of envy. Regarding the term prajñādhṛk: "That which has become a distinguished consciousness is called insight (prajñā); the phenomena of the conditioned mind are called prajñādhṛk." He sat in the north. By this, the aggregates of consciousness and so forth of the Akṣobhyas are explained exactly as the Blessed One has spoken: "Consciousness is said to be hatred; it is clarified by both vastness and wisdom. Likewise, the nature of wisdom is delusion, the essence of which is the nature of inert matter. Feeling is the essence of pride, characterized by arrogance and conceit. Perception is the nature of attachment, the characteristic of which is the capacity of entities."

འདུ་བྱེད་རྟག་ཏུ་ཕྲག་དོག་ལྡན། ། རྟེན་འབྱུང་བསྐྱོད་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ལྔ་པོ་འདི་རྣམས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དག་པར་ལྷག་པར་མོས་པའི་སྒོ་ནས་བསྟེན་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། དེ་མཉེས་པའི་དམ་ཚིག་ནི་མཱ་མ་ཀཱི་ཡིན་ཞིང་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འདི་དང་པོ་སྤྲོ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དྭེ་ཥ་ར་ཏིའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་དེ་ཉིད་མཱ་མ་ཀཱིའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ནས་བདེན་བྲལ་གྱི་མཚམས་སུ་ཉེ་བར་བཞུགས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡིན་ཞིང་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ཏེ་མོ་ཧ་ར་ཏི་མེའི་མཚམས་སུའོ། ། འདོད་ཆགས་འཛིན་པ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་གོས་དཀར་མོ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མཛད་ནས་རཱ་ག་ར་ཏི་རླུང་གི་མཚམས་སུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་སྟེ།

Formations are always possessed of envy; they are the nature of the movement of dependent origination. If one relies upon these five families, such as hatred and the rest, through the gateway of intense devotion to their purification by means of method and insight, one will accomplish the desired results for sentient beings, such as buddhahood and so forth. Why is this? Because it is said that the very thorough knowledge of the afflictions exactly as they are is awakening. Then, applying the phrase "Then" and so forth as before, the Vajra-holder of all Tathāgatas is Akṣobhya. The samaya that pleases him is Māmakī, and the meditative stabilization focused upon her is called by that name. Her initial emanation is Dveṣarati, because the Vajra family is the primary one. That very Vajradhara, having transformed into the form of Māmakī, dwells in the southwest corner. All Tathāgatas are Vairocana, and the vajra that pleases him is Buddhalocanā; she is Moharati in the southeast corner. The holder of passion is Amitābha, and the vajra that pleases him is Pāṇḍaravāsinī; having made the mind one-pointed in that form, she is Rāgarati in the northwest corner. The body, speech, and mind of all Tathāgatas are Amoghasiddhi.

དེ་བྱ་བ་དང་འཛིན་པ་དང་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་གིས་སླུ་ཞིང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་དེ་རྣམ་པར་སླུ་བ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། བཛྲ་ར་ཏིའོ། ། མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བདེ་བ་ནི་དགའ་བ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། བུད་མེད་བདེ་མཆོག་དགའ་བ་སྟེ། ། གཏི་མུག་དེ་བཞིན་ཞེ་སྡང་ཆགས། ། རྡོ་རྗེ་རྟག་ཏུ་དགའ་བ་གནས། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་གྲྭ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུའོ། ། ཐབས་ནི་གཡས་སུ་གཞག་བྱ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་གཡོན་ཉིད་དུ། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་རང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཡོན་ལོགས་སུ་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་བཙུན་མོའི་མཆོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣམ་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཐུ་སྟེར་བར་བྱེད་པའོ། ། ཡ་མཱནྟ་ཀྲིཏ་ནི།

That which deceives and perfectly joins through various types of concordant applications, such as activity, grasping, and taking up, is the "Vajra Deceiver," the Noble Tārā. The meditative absorption focused upon her is thus called Vajrarati. As for Māmakī and the others, their bliss of perfect union with the Wrathful Vajra and the rest is "joy," which is the perfection of supreme union. As it is said: "The woman is the joy of Cakrasaṃvara; delusion, likewise, hatred, and passion—these are the vajras that abide in joy." "In the northern corner" refers to the northeast. Because it is said, "The method should be placed on the right, and likewise, wisdom on the left," the goddesses should be placed to the left of their respective Tathāgatas, and one should meditate on them as being in perfect union with them. The "perfection of the excellence of all Tathāgatas" is indicated by the phrase "perfection of the excellence of the supreme consort." Regarding the words "Then," and so forth, it should be connected with the word "emerged." This refers to having entered into the meditative absorption of Vairocana with one-pointed mind in order to generate the Noble Yamāntaka. "Blessing the maṇḍala of all Tathāgatas" means bestowing power upon the maṇḍala. Yamāntakṛt...

ཆོས་རྣམས་འཇིག་མེད་བདག་ཉིད་དང་། ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནི། ། དངོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ། དེ་ཕྱིར་ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་དོ། ། བསྙེངས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྡོ་རྗེ་ནི་འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མཛད་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བ་ནི། མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་རྣམ་དག་ཕྱིར། ། ཆོས་རྣམས་རྣམ་ཤེས་བདག་ཉིད་མིན། ། སེམས་རྣམས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ། དེས་ན་པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་རྒྱལ། ། ཆོས་རིན་པོ་ཆེ་ནི་པདྨའི་རིགས་ཡིན་ཞིང་། འཕགས་པ་རྟ་མགྲིན་གང་ལ་འབྱུང་གནས་ཏེ་སྐྱེ་བའི་གནས་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་ནི། ཆོས་རྣམས་བརྗོད་བྱའི་བདག་ཉིད་མིན། ། མིང་དང་གཟུགས་ཟློ་རང་བཞིན་མེད། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ། དེས་ན་པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་གཙོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞལ་གསུམ་པར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞལ་གསུམ་པར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། །

The nature of phenomena is indestructible, And their essence is non-arising. This is the samaya of all things; Therefore, he is Yamāntakṛt. The "terrifying manner" refers to the wrathful form possessing the characteristics already explained. "The Vajra of the Manifest Enlightenment of all Tathāgatas" refers to the noble Aparājita; the meaning is that he has rendered the mind one-pointed in that state. Regarding Prajñāntakṛt: Because they are purified through supreme joy, Phenomena are not of the nature of consciousness. This is the samaya of all minds; Therefore, the Victorious One is Prajñāntakṛt. The "Precious Dharma" is the Lotus family. That noble Hayagrīva is the source or place of origin for this; thus he is so named, and the meditative absorption focused upon him is also called by that name. Regarding Padmāntakṛt: Phenomena are not of the nature of the expressible; Name and form are devoid of intrinsic nature. This is the samaya of all phenomena; Therefore, the Lord is Padmāntakṛt. "In the manner of body, speech, and mind" means having three faces. Then, in the passage beginning with "Then," it should be connected with the phrase "the great wrathful one was emitted." "The Blessed One" refers to the Great Vajradhara. "In the manner of the body, speech, and mind of all Tathāgatas" means having three faces. Then, in the passage beginning with "Then," it should be connected with the phrase "the great wrathful one was emitted." "The Blessed One" refers to the Great Vajradhara.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་སྟེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ངང་གིས་ཞི་བའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། ཆོས་རྣམས་མི་རྟོག་བདག་ཉིད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ། དེ་ཕྱིར་བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་གཙོ། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ནི་གཡས་བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། རྐང་པ་བསྐྱོད་དང་ངེས་བསྐྱོད་དང་། ། ཡང་དག་བསྐྱོད་དང་གྱེན་བསྐྱོད་གནས། ། དེ་དག་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ནི། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཆེན་པོར་ཡང་དག་བསྒྲགས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ནི་ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་རྣམས་སུ་གནས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་གདན་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་བཤད་པ་དེ་ཉིད་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་དོན་གྱི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ། བགེགས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བཀའ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དག་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའམ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཉན་པར་འདོད་པ་ནུས་པ་ཅན་དུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་སྟེ། དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་ཚོགས་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། པ་ཏ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ཞིང་དེ་ལན་པར་བྱེད་པས་ན་པ་ཏ་ལ་སྟེ་ལེའུའོ། །

The vajra body, speech, and mind of all the tathāgatas is the noble Amṛtakuṇḍalin; the meditative absorption focused upon that is so named. Regarding the term vighnāntakṛt: "Because the nature of phenomena is naturally peaceful and non-conceptual, it is the samaya of all vajras; therefore, he is the lord Vighnāntakṛt." The postures of the wrathful deities are the right-leg-extended and so forth. As the Blessed One said: "The shifting, the certain shifting, the perfect shifting, and the upward shifting—these are proclaimed as the great postures of the wrathful deities." The wrathful deities reside at the gates in the east and so forth. Their specific colors, shapes, seats, and so on, as explained in the sādhana, need not be repeated here. The samaya-sattvas who are to be pleased in the maṇḍala are the samaya-sattvas for pleasing the maṇḍala, because they utterly destroy all obstructors and accomplish all commands. To bless the meditative absorption and the maṇḍala, or to bless sentient beings within the maṇḍala generated by meditative absorption so that they become capable of listening, is what is meant by that term. Paṭala refers to the bodhicitta, and because it causes one to receive that, it is a paṭala, meaning a chapter.

རབ་ཏུ་དགའ་བའི་འབྱུང་གནས་གོ་ཆས་མཛད་པ་ལས་ལེའུ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། འདི་ལ་བསྡུས་པའི་ཚད་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྟོང་དགུ་བཅུ་རྩ་གཉིས་ཡོད་དོ། ། སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱས་པ་རྣམས་ལ་གནས་དང་རྟེན་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ལེའུ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། གསོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ལ་བདག་པོ་ཡང་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་ལའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་བྱས་ཏེ་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་མཆོག། བཅོམ་ལྡན་སྙིང་པོ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་ཏེ་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མི་ཕྱེད་ཅིང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཐབས་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་མཆོག་སྟེ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གསུངས་སོ། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིའོ། །

This is the explanation of the first chapter from the Source of Great Joy composed by Go-cha. Regarding this, the condensed measure consists of one thousand nine hundred and two verses. Since the cultivation of bodhicitta—preceded by the rituals of the place, the support, and so forth—must be taught to those who have been made into suitable vessels, the chapter on bodhicitta is spoken immediately following that with the words "Then..." and so forth, to be connected with the phrase "they requested." He is the Great Vajradhara because he is the nature of the body, speech, and mind, and also their master. They are "all the Tathāgatas" because they are both Tathāgatas and all-encompassing. Having performed the unsurpassed offerings and so forth, and having prostrated, they made this request to the Blessed One: "O Blessed One, supreme in body, speech, and mind, please explain the essence." This should be connected thus. "Essence" refers to the nature of the dharmakāya, in which insight is primary. Because that very essence accomplishes the body and so forth, which are the indivisible and preeminent methods, it is the "supreme body, speech, and mind." This is because the result is metaphorically attributed to the cause. Therefore, this teaches the bodhicitta whose nature is method and insight. Since this belongs to all the Tathāgatas, it is "of all the Tathāgatas."

སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་བརྟེན་པ་རྣམས་ལ་བཤད་པར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལས་མཆོག་ཡིན་པས་བླ་ན་མེད་པའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། ལྷག་མ་ནི་གོ་སླའོ། ། སེམས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཡང་ཐུགས་ཀྱིས་མཁྱེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གལ་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བདག་ཅག་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོའི་མན་ངག་བྱིན་པ་དེའི་ཚེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པའི་དེ་ལྟ་བུར་རོ། ། ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུའི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོར་རོ། ། ལུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་ཁམས་གསུམ་པ་མ་ལུས་པ་ནི་ལུས་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས་དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཁམས་གསུམ་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ལ་བཞུགས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་ལྷག་པར་དམིགས་ནས་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། སེམས་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲ་ཞིང་བརྟན་ལ་ཁོང་སྟོང་མེད་པ་གཞིག་པར་བྱ་བ་མིན་ཞིང་གཅད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་པོའི་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པར་ཏེ།

It is secret because it is not to be explained to those who rely on the modes of conduct and so forth. "Bodhicitta" refers to the ultimate truth; for that very reason, it is supreme among all things and thus unsurpassed. This should be connected with the phrase, "Then the Blessed One spoke these words." The remainder is easy to understand. "Having also known the mental conceptualization with his wisdom" means: [the thought] that if the Blessed One were to grant us the pith instructions on the great bodhicitta in order to attain the fruit of perfect enlightenment, it would then become of great benefit for sentient beings. "Your mind" refers to that which brings about the attainment of enlightenment, the nature of the dharmadhātu which is without beginning or end. "A body of such a form" refers to the essence of the Vajra Body, which is like a reflected image, having the nature of a single taste within suchness. "Body" refers to the entirety of the three realms—both afflicted and non-afflicted, stable and moving. Regarding this, it is said: "Then the Tathāgata Vairocana, the Vajra of the Body, dwelt within all the Vajra Bodies of the three realms; having focused intensely on the equality of all Tathāgatas, he became silent." "Like the mind" refers to the form of the primordial vajra, characterized by being hard, stable, without interior cavities, indestructible, and indivisible.

སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་ཞིང་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པར་རོ། ། སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་སྣང་བའི་རྣམ་པའོ། ། ཚིག་བརྗོད་པ་ལྟ་བུར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཚིག་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་པས་ཚིག་བརྗོད་པ་སྟེ། གསུང་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལྟ་བུ་སྟེ་བྲག་ཅའི་སྒྲ་དང་མཚུངས་ཤིང་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དུའོ། ། ཚིག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་དང་གསུང་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལ་བཞུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པའི་ཚིག་སྟེ་སྐྱེད་ཅིག་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ཐོས་པའི་དོན་བསྟན་པར་བྱས་ཤིང་སྒོམ་པས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ནས་སེམས་རབ་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་པས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དེ། ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་ལྡན་པས། ། བསྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱར། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨེ་མ་ཞེས་པ་ནི་ངོ་མཚར་བའོ། ། འོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་ལས་ཀུན་དུ་བཟང་བ་སྟེ་དགེ་ལེགས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དེའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་ནི་དོན་དམ་པར་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡིན་པས་འདི་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱ་བའོ། །

It is a mere appearance, like an illusion and so forth, and in the ultimate sense, it lacks intrinsic nature. That which is called "mind" is the aspect of the appearances of the three realms. Regarding the phrase "like the utterance of words," since the words themselves are the utterance, it is the "utterance of words"; it is the Vajra Speech, and such is its nature, being similar to the sound of an echo and having the characteristic of space. Regarding the phrase "the words also," because it occurs in such passages as "abiding in the minds and Vajra Speech of all those in the three realms," it refers to the words of the three realms, meaning "generate." Then, having applied the phrase "then" and so forth, the meaning of what was heard was demonstrated; and having realized it through meditation, the mind became intensely joyful, and this inspired utterance was proclaimed. This is because it is said: "Abiding in the proper conduct and possessing hearing and reflection, one should apply oneself thoroughly to meditation." "Ema" expresses wonder. The sound "o" has the meaning of "because." Because it arises from the mental continuums of disciples who are "Samantabhadra"—meaning "all-good" or "virtuous"—it is called "Samantabhadra"; the sense is that it also arises through the forms of Brahmā and so forth. The body, speech, and mind of that Great Vajradhara, who possesses such extraordinary qualities, are ultimately unborn like space; therefore, this is the "unborn," the dharmakāya. Its "application" is the act of making the mental continuums of yogins of that same nature.

དེས་སྐྱེ་བ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་ནམ་མཁའ་ལས་མཚན་མ་དང་གཟུགས་སུ་འབྱུང་བ་སྟེ། རྩིག་པ་ལ་སོགས་པ་བསླངས་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་བཞིན་ནོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བསྒྲགས་ཤིང་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་རིགས་ཆད་པ་དང་རིག་མ་ངེས་པ་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྟོན་པ་ལྷུར་ལེན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྟན་ཏེ། ད་ནི་རིགས་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རྟོགས་པའོ། ། དེའི་ཚུལ་ནི་དེ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཐབས་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དོན་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་མཛད་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དངོས་པོ་རྣམས་ལ་དམིགས་པའི་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཟུངས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་སོགས་པར་ཕྱེ་བའི་སྒོ་ནས་བསལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་སྒོམ་པ་མེད་ཅིང་སྟོང་པའོ། ། གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྣམ་པ་སྟེ།

Its arising is the manifestation of the saṃbhogakāya and so forth from space in the form of signs and forms, just like the conventional expression: "Having erected a wall and so forth, one places it in space." The phrase "this" refers to what resides in the mind, meaning it is proclaimed and taught. Thus, having taught the bodhicitta to the bodhisattvas who strive to teach in accordance with those of severed lineage and indefinite lineage, now, with reference to the tathāgatas who are of the nature of sentient beings of definite lineage, the words "Then..." and so forth were spoken; this should be connected with the phrase "he spoke." The "perfect awakening of all tathāgatas" is the realization of the five wisdoms, such as the mirror-like wisdom, which are the concordant causes of the doors of liberation, such as emptiness. Its "method" is the means to manifest that, and that itself is the vajra; the meaning is that he made his mind one-pointed in order to demonstrate that point. With reference to sentient beings whose conduct consists of observing entities, he spoke the words "non-entity" and so forth. Because the aspects of entities as they are conceptually imputed—such as dhāraṇīs and so forth—are cleared away by way of analyzing them into subtle particles and so forth, they are "non-entities." Therefore, there is no meditation upon them, and they are empty. If "all phenomena" refers to the aspect of clinging, then...

དེ་ནི་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་བསྒོམ་པ་མ་གྲུབ་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་གྲང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་སོ། ། མཚན་མ་དགག་པའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྟོང་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རུང་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ། གང་ན་བུམ་པ་ཉེ་བར་དམིགས་ཤིང་དེ་མེད་པ་ན། འདི་ནི་བུམ་པས་སྟོང་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་རེ་ཞིག་བསྒོམ་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་ན། དེས་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་ག་ལ་གྲུབ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། མེད་པ་ཡོད་པའི་ཟླས་དྲངས་སོ། ། ཞེས་བཤད་དོ། ། སྨོན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ་ཡང་སྨོན་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་བཀག་པ་ཉིད་ཡིན་པས། བསྐལ་པའི་སྨོན་པར་བྱ་བ་དང་སྨོན་པར་བྱེད་པ་དང་སྨོན་པ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་དམ་པའི་དོན་དུ་ནི། ། གང་དུ་འགྲོ་བྱ་འགྲོ་བ་དང་། ། འགྲོ་བ་པོ་མེད་བསྒོམ་པ་དང་། ། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་པ་པོ་ཉིད་མེད། ། ཅེས་གང་གསུངས་པའོ། ། འདིས་ནི་བར་དུ་གཅོད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མངོན་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་རང་གི་སེམས་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། རང་གི་སེམས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཁོ་ན་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདུ་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་བས་བསྒོམ་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

If that [object] is non-existent and the meditation is not established, then it is certain that it is merely emptiness. To refute the signs, it is taught that one should meditate and so forth; however, any imagined object of meditation characterized by emptiness is itself untenable. For instance, when a vase is perceived and then absent, one says, "This place is empty of a vase." If even the meditation itself is not established, how could emptiness be established by it? As it is said: "Non-existence is drawn out by its counterpart, existence." To refute the aspiration, it is taught: "In that way," and so forth. In that very manner, whatever result is imagined through the gateway of aspiration is also non-existent, because entities and signs have been refuted. This is because the object of aspiration, the aspirant, and the act of aspiring are not perceived, even for an eon. Regarding this, it is said: "In the ultimate sense, there is no going, no one to go, and no goer; there is no meditation, no object of meditation, and no meditator." By this, it is shown that since there is no certainty regarding the result of obstacles, perfect enlightenment is one's own mind. This is because it is stated that the thorough knowledge of one's own mind exactly as it is constitutes enlightenment. To eliminate the characteristic of conditioned activity, it is taught: "Therefore, by meditation," and so forth.

དེ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། བསྒོམ་པ་སྟེ་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དམིགས་སུ་མེད་ཅིང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཚིག་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞི་བསྟན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེར་འཇུག་པའི་སྒོ་དང་ལམ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་བདག་པོ་གཙོ་བོར་བྱ་བའི་སྒོ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚིག་ཐ་དད་པས་བསྟན་ཏེ་མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། ། སླར་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་བསྟན་ཏེ། དངོས་པོ་ཙམ་འབའ་ཞིག་འགོག་གི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ཞིང་། མེ་ལོང་དུ་བྱུང་བའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཐམས་ཅད་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་མདོ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རིན་ཆེན་དཔལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མདོ་ཚིག་རྣམས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཡིད་ཆེས་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དག་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།

The phrase "therefore" is used by way of demonstrating the meaning of the verse. "Meditation" means that entities and so forth are unobservable and do not exist; such is the intended meaning. Through these words, one should understand that the four doors of liberation, such as emptiness and so forth, which serve as the antidotes to entities and so forth, are being taught. In this regard, the dharmadhātu, which is without beginning or end, is described as the most exceptionally sublime city of liberation. Since the doors and the path for entering it are emptiness and so forth, the teaching on the doors of liberation itself is the very teaching on the meaning of the dharmadhātu. Therefore, by way of emphasizing the primary subject, the Blessed One taught this through distinct phrases, and it is of the nature of Akṣobhya. Furthermore, the intended meaning of emptiness and so forth is demonstrated: it is only the mere entity that is negated, but not everything. By stating that "everything exists in the manner of a reflection appearing in a mirror," the sūtra of Vairocana, who is of the nature of the mirror-like wisdom that is the natural outflow of emptiness, is taught. Similarly, the sūtra passages for Ratnasambhava and the others, who are of the nature of the wisdom of equality and so forth that are the natural outflows of signlessness and so forth, are taught. In this way, because those sentient beings attain conviction, they will correctly engage in the practice and so forth.

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དོན་རྟོགས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་གི་རྣམ་པར་ཐར་པ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་ཏེ་རྣམ་པ་མ་ལུས་པར་རྟོགས་པ་ནི་གཟུགས་བརྙན་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེའི་ཚུལ་ནི་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། གང་ལ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་སྟོན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་མཛད་དེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མདོའི་དོན་བསྟན་ཏེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོར་དམིགས་པ་མེད་པའོ། ། དངོས་པོ་དེ་གང་ཞེ་ན། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། གཟུང་བ་ནི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། འཛིན་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ལྕགས་ཀྱི་གོང་བུ་སྐམ་པས་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་གཟུང་བ་དང་། འཛིན་པ་མི་དམིགས་ཏེ། སྐད་ཅིག་གཅིག་ཏུ་འབྱུང་བར་སྣང་བ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་།

The Blessed One spoke in such a manner and so forth. Now, having understood the meaning of the verses on bodhicitta spoken by the Blessed One, the Tathāgatas spoke these verses in order to benefit those to be trained by way of their respective doors of liberation. This should be connected with the statement, "Then the Blessed One Vairocana spoke." Vairocana is the nature of the mirror-like wisdom, which has the characteristic of the emergence of reflections and is the manifest realization of all Tathāgatas without exception. Its method is suchness, which gives rise to that [wisdom]; and that which possesses that very [suchness] as its vajra is what is so called. The meaning is that he made his mind one-pointed in the manner of teaching that. The phrase "all things" and so forth teaches the meaning of the sūtra. "Free from all things" means the non-apprehension of things as entities. If one asks what those things are, they are the aggregates and so forth. "Apprehended" refers to the nature of the object. "Apprehender" refers to consciousness. These two—the apprehended and the apprehender—are not apprehended in the manner of a pair of tongs grasping a lump of iron, because they are merely appearances arising in a single moment. They are called "dharmas" because they hold their own and general characteristics; these include the aggregates and so forth, which are of the nature of being either afflicted or non-afflicted, as well as the ten powers, the fearlessnesses, and so forth.

སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བཅོ་ལྔའོ། ། དེ་རྣམས་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་། གང་དག་ལ་བདག་སྟེ་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ནི་བདག་མེད་པ་སྟེ། བདག་མེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་བདག་མེད་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་དེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་མེད་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་སེམས་གཟོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་ཟད་པ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་ཉིད་མི་ཤིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དངོས་པོ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་མ་སྐྱེས་པ་ནི་མ་བྱུང་བའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཆོས་རྣམས་ཉེ་བར་དམིགས་ཤིང་། དེའི་ཆོས་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དེ་ཡང་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། ། དོན་དེ་ཉིད་དཔེའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་རྫས་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ།

There are fifteen qualities that are the source of the qualities of a buddha. In the ultimate sense, their lack of intrinsic nature is the selflessness of phenomena. That which lacks a self—that is, lacks intrinsic nature—is selflessness; the state of being a phenomenon that lacks a self is selflessness itself. That very state is equality, in which all phenomena are without differentiation. For that reason, the minds of all sentient beings are primordially unborn, and for that very reason, they are of the nature of emptiness. The phrase "Then..." and so forth should be connected with the words "it was said." The inexhaustible [nature] of all the Tathāgatas is the dharmadhātu, which is without beginning or end. The meditative absorption in which that very [dharmadhātu] is indestructible is called "vajra." "Entities" refers to the aggregates and so forth, which have the aspects of being afflicted or non-afflicted, as well as the collections of qualities that have the nature of the vajra family; their being unborn means they have not arisen. Why is that? It is because it was said, "phenomena and..." and so forth. Thus, when analyzed through the power of insight, phenomena are observed, and their nature is emptiness; that too is clarified by the very fact that it is not established as a real entity. To demonstrate that very point by way of an example, it was said, "space and..." and so forth. Just as space is by nature the absence of all substantial entities, in the same way...

ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་དེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཁྲིད་པར་བྱེད་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཚུལ་ལོ། ། བརྟན་པ་ནི་ངེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་མཚན་མ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། གང་ལ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡོད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དངོས་མེད་ཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རེ་ཞིག་ཁམས་གསུམ་པའི་དག་པ་དང་མ་དག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཆོས་རྣམས་མ་གྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལྷ་གང་ལ་གྲུབ་སྟེ། མོ་གཤམ་གྱི་བུའི་སྔོ་བསངས་དང་དཀར་ཤམ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་རིགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འབྱུང་ཞེ་ན། ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་བདག་མེད་པ་ནི་བཤད་ཟིན་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་བས་ཆོས་བདག་མེད་ལས་ཀུན་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྨོན་པ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་།

All phenomena are selfless; they are the nature of the dharmadhātu, which is without beginning or end. "This" refers to what abides in the mind. Because one is led to enlightenment by means of the insight arising from hearing, reflecting, and meditating upon the bodhicitta as previously explained, it is the "way to enlightenment" (bodhicaryā). "Firm" means certain. Then, in the passage beginning with "Then," the word "spoke" should be supplied. The selflessness of all Tathāgatas is the primordial wisdom of equality, which is the concordant cause of the signless door of liberation. That which possesses this very [wisdom] as its vajra is so called. "All phenomena are without entity" refers precisely to the characteristics already explained. If one asks how so, the passage beginning with "of phenomena" is spoken: if, for a start, the phenomena of the three realms—which are of the nature of pure and impure conceptualizations—are not established at all, then in what deity could their characteristics be established? It would be like the dark or fair complexion of the son of a barren woman. Therefore, the characteristics of phenomena are utterly abandoned. If one asks how the [deities of the] families and so forth arise, the passage beginning with "phenomena" is spoken: the selflessness of phenomena has already been explained, and because they arise from that, they are "arisen from the selflessness of phenomena," namely the deities of the Jewel family. Then, from the words "Then" up to "spoke," the connection should be made. The light rays of primordial wisdom are the wishless door of liberation.

གང་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དང་། བསྒོམ་པ་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་བུད་ཤིང་མ་ལུས་པ་སྲེག་པར་བྱེད་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་སྒྲོན་མ་སྟེ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། མ་སྐྱེས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྨོན་པ་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་གནས་ཏེ་ཞིང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་སྐྱེ་བའི་གནས་སོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་པདྨའི་རིགས་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པ་སྟེ་དེ་དེ་ཡིས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འདིས་ནི། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་དངོས་མེད་པས། ། ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་དེའི་དོན་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས་ཤིང་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཅིང་སྣང་བ་མེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་ཞིང་། གང་ལ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འོད་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གདོད་ནས་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གདོད་མ་ཉིད་ནས་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཅི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

That which burns away the fuel of the afflictions without exception by way of negating the object of meditation, the meditator, and the act of meditating is the Vajra Lamp; that in which the discriminating wisdom exists is so called. The phrase "unborn" and so forth has already been explained. Space is the wishless liberation. That itself is the abode, the field, and the birthplace of Amitābha, whose nature is discriminating wisdom. "Application" refers to the mode of meditating on the Lotus family; it is by means of that. By the phrase "In that way" and so forth, the meaning of the sūtra passage, "In that way, because of the non-existence of entities," is proclaimed and shown. Then, it should be connected with the words, "Then the Blessed One Amoghasiddhi spoke." That which is the wisdom of accomplishment—the natural outflow of the gateway of liberation that is naturally luminous—which outshines and renders non-apparent all those Tathāgatas just mentioned, is so called; that in which that very [wisdom] is the vajra is so called. Regarding the phrase "all phenomena" and so forth: "all phenomena" refers to those previously analyzed, whose nature is luminous and stainless by their very essence. Why is that? Because they are "pure from the beginning," meaning they are unborn from the very outset. If one asks what they are like, it is said: "like space."

ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་ཀྱི་སྤྲིན་དང་བྲལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་རྣམས་ནི་དྲི་མ་མེད་ཅིང་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གདོད་ནས་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སྟེ་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་འབྲས་བུ་མེད་ཅིང་མངོན་པར་རྟོགས་ཏེ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། ། ལྷག་མ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏེ། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དང་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་གསུངས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དངོས་པོ་དེ་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་བཤད་པ་གཞན་དེ་ཡང་ཡིན་ལ་ནི་རག་ན། འོན་ཀྱང་ཇི་ལྟར་འབྱིན་པའི་སྐབས་སུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པ་གཟུགས་སུ་གྱུར་ནས་དེ་དང་དེར་བཞུགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ནི་མི་འདོད་དེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་གྱི་ཚིག་རྣམས་དང་སྤེལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པ་ཐོས་ནས་ངོ་མཚར་དང་རྨད་དུ་གྱུར་པའི་ཚིག་དག་གིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་སྟོན་པར་བྱེད་ཅིང་དགའ་བའི་ཚིག་གིས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་བསྟོད་པ་བྱེད་དེ། ཨེ་མའོ་ཞེས་པ་ནི་ངོ་མཚར་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྟོན་པ་པོ་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ཉིད་དུ་སྟོན་ཏོ། །

The meaning is that, just like clouds at midday when they have vanished, these [buddhas] are by nature stainless and luminous. Because they are primordially pure, they are "enlightened" (bodhi); thus, there is no result of an imagined nature, and there is no cause whatsoever for attaining a realization. The remainder has already been explained; it was spoken thus because it is Amoghasiddhi. Some say that the Blessed One himself, having entered into those various meditative absorptions (samādhi), spoke the verses on bodhicitta. While that explanation is also acceptable—since the reality is like a wish-fulfilling jewel—nevertheless, it is not accepted here in the same way as the occasion of the emanation, where the Blessed One himself assumes the form of each respective [deity] and abides therein. This is because the verses are interspersed at the beginning and end with the names of Vairocana and the others. Having heard the Blessed One and the Tathāgatas' firm bodhicitta, the great bodhisattvas such as Maitreya and others, expressing wonder and amazement at the cause and result through words of marvel, offer praises preceded by expressions of joy. "Ema!" expresses wonder. By the words "Buddha" and so forth, the difficulty of finding such a teacher is shown.

མི་བསྐྱོད་པ་གང་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའི་དོན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དག་པའི་དོན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དྲི་མ་མེད་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བདག་མེད་པའི་ཆོས་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་རིན་ཆེན་དཔལ་ལོ། ། གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་གསལ་བའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཉེས་པ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའོ། ། གནས་སྐབས་ལ་སོགས་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་མཱ་མ་ཀཱིའི་སྤྲུལ་པས་དམིགས་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་སྤྲུལ་པའི་སྒོ་ནས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གོས་དཀར་མོའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཆོས་ཀྱི་དོན་རྒྱས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དོན་ནོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་སྤྲུལ་པའི་སྒོ་ནས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རབ་བསྐོར་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ལ་འཛུད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀུན་དུ་སྲུང་བའི་ཕྱིར། གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ནི་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་རྡོ་རྗེ་ཆེའོ། །

Akṣobhya is so called because he possesses the nature of the dharmadhātu, the meaning of purity through suchness. The meaning of purity is Vairocana, because he possesses the stainless mirror-like wisdom. The dharma of selflessness is as previously described; that which arises from it is Ratnaśrī. Because he causes disciples to attain the enlightenment of a buddha, he who brings the enlightenment of a buddha to completion is Amitābha. Because he has abandoned all faults of conceptualization through the wisdom of accomplishing activities, which is the natural outflow of luminosity, he who is non-conceptual is Amoghasiddhi. Because he abandons objective referents through the emanation of Māmakī in her various aspects, such as the temporary states, he is without objective referents. Because he acts for the benefit of all beings without exception through the peaceful and other activities by means of the emanation of Buddhalocanā, he is Samantabhadra. Likewise, because he causes the meaning of the dharma to flourish in the mental continuums of sentient beings through the gateway of Pāṇḍaravāsinī, he is Sarvārtha. Because he accomplishes the activities of all beings without exception through the peaceful and other activities by means of the emanation of Noble Tārā, he is the one who thoroughly turns the mind of enlightenment. Because he introduces beings to the path of enlightenment and protects the entire realm of sentient beings who have entered it, Yamāntaka is the great vajra of enlightened conduct.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མ་ལུས་པ་ཀུན་དུ་ཕམ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཏེ་འཕགས་པ་རྟ་མགྲིན་ནོ། ། གང་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཁྱད་པར་འགོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་སྟོན་པ་དེ་ལ་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚིག་བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་མངའ་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པ་བཞི་དང་ལྡན་པ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བཞིའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་འབྱིན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་བཞི་བྱས་སོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ལྷག་པར་མོས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམས་ནས་དེ་བརྟེན་པར་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རང་གི་ལྷ་ལ་དམིགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལེའུ་གསུངས་ཏེ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པ་ནི་འཕྲོ་བ་ཡིན་ཞིང་།

Regarding the phrase "the pure mind of the Tathāgata," it is the "Noble One Unconquerable by Others" because it completely defeats all afflictions without exception. Because it maintains the indivisibility of body, speech, and mind like a vajra, it is the "Vajra Holder of Body, Speech, and Mind," the Noble Hayagrīva. That which has the nature of establishing sentient beings in the awakening of a Buddha is the "One Who Excellently Shows the Awakening of the Buddha," the Noble Amṛtakuṇḍalī. Through these four lines of homage to the bodhicitta, one pays homage to the Blessed One, who possesses the great, utterly pure bodhicitta, who is endowed with the four purities, and whose nature is the maṇḍala that brings forth the wisdoms—such as the mirror-like wisdom—which are the concordant results of the four doors of liberation. The rest has already been explained. This is the commentary on the second chapter, the Chapter on Bodhicitta. Immediately following the meditation on the bodhicitta of superior resolve, in order to show that one should focus on one's own deity preceded by the stabilization of that meditated bodhicitta, the chapter titled "Vajra Array" is taught, beginning with the words "Then..." and continuing until "spoke." The "Tathāgata of the Vajra Body, Speech, and Mind" is the Great Vajradhara. "All Tathāgatas" refers to Vairocana and the others. Their pervading of space is their radiation.

ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མ་ལུས་པ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྤྲིན་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་ཡང་དག་པར་བསྡུས་ནས། རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་ཉེ་བར་དགོད་པའི་རིམ་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཀོད་པའོ། ། དེ་ཉིད་མི་ཤིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལ་དམིགས་ཤིང་དེའི་མིང་ཅན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བཀོད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་ལྷག་པར་མོས་པའི་རྣམ་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། པ་ཏ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལེན་ཅིང་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན་པ་ཏ་ལ་སྟེ་ལེའུའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སློབ་བཞིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་གནས་ན་གནས་ཤིང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོར་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་ལྡན་པས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་རིམ་གྱིས་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གྱུར་ནས། སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དོན་དེ་ཉིད་ནམ་མཁའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Because it pervades the entire expanse of space without exception, it is the cloud. Having perfectly gathered those [clouds], it is the "array" because it is the very nature of the sequence for arranging the deities of the maṇḍala who abide exactly as they reside within the supporting maṇḍala. Because that very [array] is indestructible, it is the "vajra," and the meditative stabilization (samādhi) that focuses upon it and bears its name is so called; having entered into equipoise in that, [the text says]. The "Vajra" is the Blessed Buddha. Their "array" is the nature of arranging them within the maṇḍala. That very [array] is the "Chapter on Meditative Stabilization" because the one-pointedness of mind that intensely visualizes the support and the supported as the Great Vajradhara is the meditative stabilization. "Paṭa" is the bodhicitta, because it is unobstructed in all things by the very essence of the expanse of reality (dharmadhātu). Because it takes up and holds that, it is "paṭala," meaning a chapter. "This" refers to what resides in the mind. This is what is taught: a practitioner in training, abiding in the aforementioned place, preceded by the generation of the mind of great compassion and possessing intense visualization of the Great Vajra, becomes the nature of the support and the supported through the sequence of emanation and reabsorption. Then, having meditated upon the bodhicitta according to the method of the sādhana, one should perform the consecration with the mantra "Oṃ śūnyatā..." That very meaning is expressed by the words "space" and so forth.

ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ནི་ལྷ་མོ་ཀུན་དུ་བཟང་མོའི་ཆོས་འབྱུང་ཡིན་ཞིང་དེའི་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སངས་རྒྱས་ཏེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། འོད་ཟེར་སྤྲིན་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་ཟེར་མཐའ་ཡས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྤྲས་ཤིང་མཛེས་པའོ། ། གང་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འབར་བ་རྣམས་དང་མཉམ་ཞིང་མཚུངས་པའི་འོད་ཡོད་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་འབར་མཉམ་འོད་དང་ལྡན་པ་སྟེ། མཆོད་རྟེན་གྱི་ནང་ན་གནས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ཉིད། འོད་ཟེར་སྣ་ལྔས་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། ཅེས་བྱ་བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དེ། འོད་ཟེར་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་དང་། དམར་པོ་དང་། སྔོན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའོ། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་ཟླུམ་པོ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཟླུམ་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་ཏེ། གང་ལ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོའི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་རྣམས་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཅན་གྱི་བདུད་རྩི་ལྔ་ནི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་མཛེས་པར་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མདོར་ན་དེ་ལྟར་བསྒོམས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྟེན་ནོ། ། གཟུགས་ནི་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྟེན་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྟེ།

The expanse of space is the source of phenomena (dharmodaya) of the goddess Samantabhadrī, and one should meditate in its center. Regarding the phrase "the maṇḍala of the buddhas": the maṇḍala of the buddhas refers to the maṇḍala of the tathāgatas, such as Vairocana and the others. "A great mass of clouds of light rays" means it is beautifully adorned with an infinite collection of light rays. That which possesses a light equal to and identical with the blazing of the buddhas is "possessing the light equal to the blazing of the buddhas"; this is the maṇḍala residing within the stūpa. That very thing is further distinguished by the phrase "pervaded everywhere by five-colored light rays," meaning it is pervaded by white, yellow, green, red, and blue light rays. "Perfectly circular in every way" is because the central maṇḍala is a circular wheel of light. The "five qualities of desire" are the objects such as form and so forth; that which possesses those very objects in the nature of goddesses such as Rūpavajrā is so described. The "five nectars," which have the nature of the [five] Tathāgatas and so forth, are the five types of offerings; the meaning is that it is adorned and beautified by them. "In short, having meditated in that way" refers to the support as explained in an instant. "One should meditate on the form in the center" refers to the form of the supported Great Vajradhara, and that too is exactly as described.

འོག་ནས། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ནི་རབ་བསྒོམ་ན། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་བསྒོམ། ། ཞེས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དབྱུང་བ་དང་གཞུག་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། ཚོགས་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་ཕྱུང་སྟེ། དེའི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱས་ནས། དེ་བསྡུས་ཏེ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ནས་མི་བསྐྱོད་པར་གྱུར་པར་བྱ་ཞིང་། ཚུལ་འདིས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དང་མི་བསྐྱོད་པ་དག་གཅིག་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ཚོགས་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སྟེ་དེ་ཡིས་སོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་རྒྱལ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཆོག་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རིན་ཆེན་དཔལ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་བདག་པོའི་རང་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མཆོག་གང་ཞིག་གི། གཟུགས་ནི་དབུས་སུ་ལེགས་བྲིས་པའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་གནས་ནི་དེ་ཡི་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའོ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་འོད་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལྟ་བུའི་སྐུ་མདོག་དང་ལྡན་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འབར་བ་བསྣམས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ཡིན་ཞིང་།

As it is taught below: "If one meditates on the form of a Buddha, one should meditate on Vairocana and the others." Accordingly, one should meditate on Vairocana and the rest, possessing the nature of the three great mudrās, by way of their emanation and absorption as explained in their respective sādhanas. Alternatively, the "Vajra of Body, Speech, and Mind" is Hatred-Vajra, who is the Great Mudrā. Regarding the phrase "endowed with the two accumulations": having emerged from the perfect union, one's emanations perform the welfare of all beings without exception; these are then withdrawn and absorbed into one's own body, whereby one becomes Akṣobhya. In this manner, because the Great Vajradhara and Akṣobhya have become one, he is "endowed with the two accumulations." He is called the "Supreme King Akṣobhya" because he is the principal of the Vajra family and is thus supreme. Likewise, one should meditate on the Great Mudrā of all the deities, such as Ratnaśrī and the rest, as being of the nature of the Lord inseparable from the Great Vajradhara, in the center of any of the three maṇḍalas. As it is said: "The place of the maṇḍala is that in which the form of whichever supreme Vajra-holder is well-drawn in the center." The "Vajra of Body, Speech, and Mind" is Hatred-Vajra. "Resembling the light of an indranīla" means possessing a body color like that of an indranīla gem. He is Akṣobhya, holding a blazing five-pronged vajra in his hand.

དེ་ཉིད་རབ་འབར་བ་དེ་གང་ལ་རབ་ཏུ་འབར་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། མཆེ་བ་འགུལ་བ་ནི་རྣམ་པ་སྟེ་དེ་གཙིགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དྲག་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇིགས་སུ་རུང་བ་སྟེ། འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་རྣམ་པར་ཁྲོས་པའི་མདངས་ཅན་གྱི་ཞལ་དང་ལྡན་པའི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། ཤེལ་དང་ཟླ་བའི་འོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པའོ། ། འཛམ་བུ་ཆུ་བོའི་གསེར་འོད་འདྲ་བ་ནི་རིན་ཆེན་དཔལ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་དང་ལྡན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་གྱིས་རབ་ཏུ་འཁྲིགས། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་དགུ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྲིན་གྱི་ཚོགས་འཕྲོ་ཞིང་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་མོ་དགུ་པ་སྟེ་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལེའུ་ལས་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་མདོག་ཅན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་ཏུའོ། ། མརྐ་ཏ་ཡི་འོད་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་མདོག་ལྗང་གུ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའོ། ། ཕྱག་ན་རིན་ཆེན་བསྣམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འབར་བས་བརྒྱན་ཅིང་ཉི་མ་འཆར་ཀ་ལྟ་བུའི་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱིའོ། ། ཀུན་དུ་འབར་བའི་སྤྲིན་གྱིས་ཁྱབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། པདྨ་རཱ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཕྱག་ན་པདྨ་བསྣམས་པའོ། ། འོད་ཟེར་སྣ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་འོད་ཟེར་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་པའི་འོད་འབར་ཞིང་ཕྱག་ན་རལ་གྲི་བསྣམས་པའོ། །

"Blazing intensely" refers to that in which there is intense blazing. "Moving fangs" is the manner [of his expression], and his baring them is extremely fierce. For that very reason, he is "terrifying," meaning he causes fear; he is Akṣobhya, possessing a face with a wrathful luster and bared fangs. By the words "crystal and moonlight" and so forth, Vairocana is shown holding a wheel. "Resembling the light of Jambū-river gold" refers to Ratnaśrī, who possesses a yellow body color. "Completely filled with clouds of buddhas" and "the great nine-pointed vajra" means that a mass of buddha-clouds radiates forth, and there is a great nine-pointed vajra like sapphire (indranīla); this is because it is taught in the chapter on the Mind Maṇḍala to be the color of sapphire. "In his" refers to the hand of Dveṣavajra. "Resembling the light of emerald" refers to Amoghasiddhi, who possesses a green body color. "Holding a jewel in his hand" refers to Ratnasambhava, who holds a jewel like the rising sun, adorned with blazing vajra-forms. "Pervaded by clouds of blazing fire" refers to his own circle of light. By the words "ruby" and so forth, Amitābha is shown with a red body color, holding a lotus in his hand. By the words "five-colored light rays" and so forth, Amoghasiddhi is shown blazing with five-colored light rays and holding a sword in his hand.

ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འབྱིན་པའི་སྐབས་སུ་ལྗང་གུ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རང་གི་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡི་གེ་གསུམ་དུ་བྱས་ཏེ་བཅུག་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཅན། རང་གི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོའོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བསྟན་པའི་རྣམ་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་ཐ་མི་དད་པ་དང་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་སྐྱ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་རྗེས་ཐོགས་སུ་སློབ་བཞིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་རིན་ཆེན་ཁ་དོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། རིན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་ཉུངས་ཀར་གྱི་འབྲུའི་ཚད་ཙམ་མོ། ། རིགས་ལྔའི་ཡེ་ཤེས་བསྡུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱི་ཁ་དོག་ལྔ་པ་སྟེ། དེའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་དམ།

It is not of various colors, for it is shown to be green at the time of its emanation. Following the entry of all the Tathāgatas and others, who have been transformed into the three syllables by the light rays arising from one’s own three syllables, they are to be blessed by the mantra of the dharmadhātu; thus, the passage beginning with "Then" is spoken. The "dharmadhātu" is the nature of great compassion that gathers all sentient beings without exception; it is the dharmadhātu of the syllables of one’s own body, speech, and mind, which is suchness. The meditative absorption (samādhi) focused upon that is the essence of the dharmadhātu. "Having entered into equipoise" means having made the mind one-pointed in the manner of that teaching. One should visualize a pale red moon maṇḍala, which is the nature of the accumulations of merit and wisdom, and the inseparability of compassion and insight, blessed by the mantra in the form of the three syllables of body, speech, and mind. Following the three meditative absorptions, the practitioner in training should meditate on the subtle yoga; thus, the passage beginning with "Jewel color" is spoken. "Jewel" refers to the drop of bodhicitta the size of a mustard seed. Because it is the gathering of the wisdom of the five families, it has five colors. In its center, the yogi of the Great Vajradhara [should visualize] the nature of the maṇḍala circle, or...

ཡང་ན་ལྷ་མོ་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཞིང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གཉིས་སུ་མེད་པར་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྣའི་རྩེ་མོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རིག་མའི་པདྨའི་སྣ་ནང་དུའོ། ། ནན་ཏན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་རོ། ། སྦྱོར་བ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨར་སྦྱོར་བས་སོ། ། རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིན་དང་མཚན་དུའོ། ། རིན་ཆེན་བརྟེན་པར་གྱུར་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་མི་འཛིན་པ་དང་། བསམ་པར་བྱ་བ་ཙམ་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་མ་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་སེམས་བརྟེན་པར་གྱུར་པར་ཤེས་པ་དེ་སྲིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་སེམས་དབང་དུ་གྱུར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྤྲོ་བར་བྱ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་སངས་རྒྱས་འབར་བའོ། ། རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་ལ་དེ་རྣམས་དང་འདྲ་བའི་འོད་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། མཆོག་རབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ཞིང་དེའི་སྤྲིན་ནི་ཚོགས་རྣམས་ཏེ་དེ་དག་གིས་སོ། ། དེ་ཉིད་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་འཆད་པར་བྱེད་དེ། འཁོར་ལོ་ནི་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལྟ་བུའོ། ། སྤྲིན་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དྲིལ་བུ་དམར་སྐྱའོ། ། པདྨ་དང་ནི་དེའི་ལྷ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མདོག་ཅན་ནོ། །

Alternatively, one should meditate on the Great Vajradhara, who is the embodiment of all phenomena, in non-dual meditative equipoise, and is surrounded by the four goddesses. "At the tip of the nose" refers to within the nose of one's own consort's lotus. "Diligently" means with one-pointed mind. "By means of union" means by the union of the vajra and the lotus. "Constantly" means day and night. "The mind becomes supported by the jewel" means that one should meditate for as long as it takes to know that the mind has become supported by seeing the signs of focusing on the mere object of meditation, without grasping at sounds and so forth that have come near. Then, in order to bring the mind under control, one should emanate. The "blazing buddhas" are the forms of the multitudes of white light rays and so forth of the buddhas, such as Vairocana. Those Tathāgatas and others who have been emanated and possess light similar to theirs are so described. "Supreme" means particularly exalted, and their "clouds" are the multitudes; it is by means of these. That very [emanation] is explained by the words "wheel" and so forth: the wheel is white and has eight spokes. The vajra is like sapphire. The "great cloud" is the pale-red bell, which is the nature of insight that follows the sound. The lotus is of a color corresponding to its deity.

མཛོད་ནི་ནོར་གྱི་ཁང་པ་སྟེ་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཡིད་བཞིན་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་འཆར་ཀའི་ཉི་མ་ལྟ་བུའོ། ། མཚོན་ཆ་ནི་རལ་གྲི་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོའི་མདོག་ཅན་ཏེ། རང་གི་རིགས་ནི་ཕྱག་མཚན་དེ་རྣམས་གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་གིས་འཛིན་ཅིང་ལྷག་མ་རྣམས་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཕྱག་མཚན་དྲུག་འཛིན་པ་སྟེ་དེ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྲིན་ཆེན་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷ་མོ་དང་ཁྲོ་མོའི་སྤྲིན་རྣམས་ཀྱང་ངོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་ལ་གནས་ནས་འདི་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ནི་བཙུན་མོའི་པདྨའོ། ། དབུས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ནང་དུ་ཤེལ་གྱི་གདན་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་དང་པདྨ་རཱ་ག་དང་གསེར་དང་མརྐ་ཏའི་རང་བཞིན་གྱི་གདན་རྣམས་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་སོ། ། སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ་དེ་ལས་བྱུང་བས་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའོ། ། སྒོམ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཚུལ་ཐོབ་པའོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །

The treasury is a house of wealth, and its nature is like a wish-fulfilling jewel, resembling the rising sun. The weapon is a sword with the color of a blue utpala lotus. As for their respective families, they hold those hand-symbols in their primary right hands, while the remaining hands hold the others; thus, all the maṇḍalas hold six hand-symbols, and these are they. For that very reason, it is said: "The great clouds of bodhisattvas." This is an illustration; one should understand that it also includes the clouds of goddesses and wrathful deities. If one asks, "Abiding in what should this be meditated upon?" it is said, "In the sky," and so forth. The expanse of space is the lotus of the consort. "Abiding in the center" means that within that, upon a crystal seat, one should meditate on the maṇḍalas of Vairocana, Akṣobhya, Amitābha, Ratnasambhava, and Amoghasiddhi, upon seats of sapphire, ruby, gold, and emerald. "These" refers to the aforementioned entities of the support and the supported, such as Vairocana and the others. Because they are the condensed essence, they are the maṇḍala. "Vajra" is bodhicitta; because they arise from that, they are "arisen from the vajra." Because they cause practitioners to attain the state of omniscience, they are "attaining that manner." The remainder is as before.

རྡོ་རྗེ་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་བརྟན་པ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་བརྟེན་པར་བྱས་ཏེ། ཁྱད་པར་ཅན་ལ་མོས་པའི་མ་འོངས་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དམ་ཚིག་དང་དབུགས་དབྱུང་བ་སྦྱིན་པ་ལ་ཐུག་པའི་ཆོ་གའི་སྒོ་ནས་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལེའུ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ལེའུ་དང་པོའི་འདུས་པ་ལ་ལྟོས་པའོ། ། འདིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་བསྟོད་པས་སོ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། ཡང་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ་དབུས་ཀྱི་སྟན་ལ་ཉེ་བར་འདུག་སྟེ་བདག་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ་ལ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ན་གནས་ཤིང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཐོགས་པའི་སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་བསྟོད་པའི་མཆོད་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་སྤྲོ་བ་ལས་བྱུང་ཞིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་སྙོམས་འཇུག་པ། ། མཁས་པས་རང་གི་ཁུ་བ་དག། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་རྟག་ཏུ་དབྱུང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་དཀྱིལ་འཁོར་ཚུལ་དུ་བྱ། ། ཞེས་འདི་ཉིད་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ནི་གནས་ཏེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སོ།

This is the explanation of the third chapter, the chapter on the samādhi called the Vajra Array. Thus, masters who possess stable meditation stabilize the mind by means of meditating on the subtle yoga. Then, in order to benefit future sentient beings who are devoted to the sublime by means of the ritual procedures—culminating in the granting of the samaya and the breath of relief within the maṇḍala—the chapter on the maṇḍala of the Mind was spoken. The phrase "Then..." and so forth should be connected to the words "made a request." The word "again" (yang) refers back to the assembly in the first chapter. "By this" refers to the praise that is about to be explained. Having completed all the preliminary activities of the approach (sevā), one should again sit upon the central seat according to the method of the sādhana, possessing the pride of the Lord. Then, the supreme practice companions, who abide in the directions such as the east and possess the pride of the Buddhas, holding vajras and bells, should offer a request to draw the maṇḍala through the offering of praise. Therefore, the words "All Tathāgatas..." and so forth are spoken. Because it arises from the radiation [of deities] through the gateway of meditative union and is of the nature of great bliss, it is the "peaceful maṇḍala." As it is explained in this very text: "The wise yogi should always emit His own semen through the union of the two organs, And form the maṇḍala in the manner of a maṇḍala." That itself is the "abode," the dwelling place of all the deities.

། བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་རིགས་ལྔ་བསྐྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་སྟེ། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་ནོ། ། མཚན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟུར་བཞི་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའོ། ། རི་མོ་སྦོམ་པ་དང་ཕྲ་བ་དང་འཁྱོག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྤངས་པ་སྟེ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཞི་བའི་ཆོས་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཆོག་ནི། འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བྱ་བ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་སྟེ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་དེ་རྣམས་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རབ་སྒྲུབ་ཕྱིར། ། གང་དུ་ཞུགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། དེ་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་ཅིང་། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་ཅིང་མཁས་པར་འགྱུར་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུད་པར་བྱེད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་དག་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་པོ་དེ་རྣམས་སུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ཀུན་དུ་སྒྲུབ་པར་མཛད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། །

"Selflessness" refers to the purity of insight. "The supreme of all phenomena" refers to the concordant cause of the Great Vajradhara, who is the nature of the five wisdoms and the five families; the meaning is: "Please explain that which possesses such distinguished qualities." This verse is common to all families. "Perfectly complete with all the marks" means possessing the characteristics such as the four corners and so forth. Because it is free from all defects such as thick, thin, or crooked lines, it is "perfectly abandoned of all non-marks," which is the maṇḍala of the body. "The peaceful dharma" is the wisdom of individual discernment; the "supreme" arising from that is established as the nature whose primary activity is for all wandering beings without exception, which is the maṇḍala of speech. In order to attain the wisdom of omniscience, the purification of those [beings] through the conduct of wisdom therein is the maṇḍala itself, for it is said: "In order to thoroughly accomplish great bliss, by merely entering it, they will not be overwhelmed, will not turn back, and will become wise." The maṇḍala of the mind, which is the nature of the Great Vajradhara and gathers all sentient beings, is the "great mind of all sentient beings." That very [mind] is naturally pure; because it fulfills all the desires of sentient beings within those three maṇḍalas, it is Samantabhadra.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ནི་ས་འོག་དང་ས་སྟེང་དང་ས་བླའི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། ཁམས་གསུམ་པ་ནི་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མཆོག་ནི་དམ་པ་སྟེ་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་དེ་རྣམས་ལས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བ་རྣམས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མཆོག་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་རང་རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་ཐུག་པ་དེ་རྣམས་ལས་མཆོག་སྟེ། གཙོ་བོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་མཆོག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་འཆོས་པར་བྱེད་ཅིང་རང་གི་བསྟན་པ་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པས་ན་སྟོན་པ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་འདི་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ཞིང་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་དུ་འོང་བར་བཤད་དོ། ། དེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་སུ་བབ་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་ཐོགས་སུའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རབ་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒོ་ནས་བྲི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་དེ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་སོགས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི། ། འཁོར་ལ་མངོན་སུམ་མཐོང་བ་ལས། ། བསོད་ནམས་རྟག་པ་ཇི་འདྲ་ཐོབ། །

"Then" (tatas) means immediately following the request. He is the "Teacher" (śāstṛ) because he conquers the enemy of the afflictions. The "three worlds" (trailokya) are the worlds of the subterranean, the surface of the earth, and the heavens above. The "three realms" (tridhātu) are those characterized by the desire, form, and formless realms. The "supreme among the three worlds" refers to the sublime beings such as Brahmā and others; among them, those who are "vajra-like"—meaning preeminent in wisdom—are the śrāvakas and pratyekabuddhas. Among those who reach up to the pratyekabuddhas, including Brahmā and the rest, the "supreme" or "chief" are the bodhisattvas; and the "supreme among even those" are the tathāgatas. Because he disciplines them and establishes them in his own teaching, he is the "Teacher." That glorious Vajrasattva [expounded] the maṇḍala of the hearts of all the tathāgatas. Because this is the condensed essence of the hearts of all the tathāgatas, it is like a maṇḍala and is described as being pleasing to the minds of those to be trained. "From that" (tasmāt) refers to the context. "Then" (tatas) means immediately following. "Resembling the Vajra of Mind" refers to the drawn maṇḍala by way of the purity of the wisdom maṇḍala, because its qualities, maturation, shape, and so forth, are identical to that. "From seeing the assembly of deities such as Vajrasattva directly, what kind of eternal merit is obtained?"

ཕྱི་ནས་བྲིས་པ་ལས་དེ་བཞིན། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་ཀྱི། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐུགས་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོར་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པ་ལས་གསུངས་པའི་སྐུ་དང་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱའོ། ། རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་བཤད་པ་ནི་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། ། སར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསར་དུ་བཀལ་བའོ། ། ལེགས་པར་བཀལ་བ་ནི་མདུད་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའོ། ། ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲུ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ལས་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའམ་སྒྲུབ་པ་པོའི་ཁྲུ་དྲུག་པའོ། ། ཁྲུ་ནི་བཅུ་གཉིས་ཚད་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལོགས་རེ་རེ་ཞིང་ཁྲུ་གསུམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། ། ངོས་བཞི་ནི་མི་མཉམ་པ་མེད་པའོ། ། ཕྱོགས་བཞིའི་རི་མོ་ཕན་ཚུན་ཕྲད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲྭ་བཞིར་ལྡན་པའོ། ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོའོ། ། དེ་ནས་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ནི། མཐོང་བས་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་དེ་བཤད་པར་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་ལན་གཉིས་གསུམ་གསོལ་བཏབ། ། གསང་བ་དམ་པ་བདུད་རྩིས་སྣོད། ། གུས་དང་ལྡན་ཞིང་ཡང་དག་བརྟགས། ། སློབ་མ་བཟང་པོ་ཐར་པར་འདོད། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པས་གཟུང་འོས་པ། །

This is because it is stated: "Just as it was drawn from the outside." Regarding the phrase "the maṇḍala of body, speech, and mind," although the maṇḍala of mind is explained first because this tantra is primarily the tantra of mind, nevertheless, in accordance with the manner of the request, the maṇḍalas of body and speech as taught in the sixteenth chapter should also be understood. "Explaining by way of detailed analysis" means it shall be explained in detail. "New" means newly spun. "Well-spun" means without knots and so forth. "Proper measure" means either more than twenty-four cubits or six cubits of the practitioner. Regarding the statement "one should make it twelve cubits in measure," some say that each side is three cubits; this is logical because this is the secret maṇḍala itself. "Four sides" means they are not uneven. Because the lines of the four directions meet one another, it is "possessing four corners." "In the center of that" refers to the inner circular maṇḍala in the center of the outer maṇḍala. Then, regarding the ritual procedure: "Having seen, one should arrange the mudrās." Here, the word "ritual" (vidhi) refers to the drawing of the samaya-maṇḍala for the sake of the sentient beings who will enter; therefore, that shall be explained. "The master, having been requested two or three times, [should accept] the excellent disciple who desires liberation, who is respectful, has been properly examined, and is a worthy vessel for the supreme secret nectar, as accepted by the glorious Guhyasamāja."

དེ་རྣམས་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ལྡན་པ། ། བདག་གི་བྱང་ཆུབ་དགོད་སྙམ་གཟུང་། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལ་མཁས་ཤིང་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ཀུན་དུ་གདོན་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པ། དད་པ་དང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་ཀུན་དུ་རྟོགས་པར་གྱུར་པས་ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་མ་ལུས་པ་དྲི་མ་མེད་པར་བྱས་པ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་པའི་ལྷག་པའི་བསམ་པས་རྣམ་པར་དག་པའི་དགའ་བ་ལ་གནས་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཚོགས་མངོན་པར་འཕེལ་བས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་གཏི་མུག་གི་དྲ་བའི་ལིང་ཏོག་ཐག་རིང་དུ་འཕངས་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས། གང་གི་ཚེ་སློབ་མས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དེའི་ཚེ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་འདི་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ལ་དགོད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་ལྷག་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པར་བྱས་པས་སློབ་མ་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཚོགས་སམ་འོན་ཏེ་མ་ཡིན་ཞེས་དྲི་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་ཅུང་ཟད་ནི་ཚོགས། ཅུང་ཟད་ནི་མ་ཚོགས་སོ་ཞེས་ཟེར་ན། དེའི་ཚེ་དེའི་ལྟེ་བར་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བཀོད་པའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཀཾ་ལས་བྱུང་བའི་མདོག་ནག་པ་རྣམ་པར་གཙིགས་ཤིང་ཤ་ཟ་དང་མཚུངས་པའི་སྡིག་པ་སྣའི་རྩེ་མོ་ནས་ཕྱུང་སྟེ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དེ་ཡང་སྙིང་གར་ཕྱིན་པར་བྱས་ནས། གཡོན་བརྐྱང་བས་གནས་ཤིང་མཆེ་བ་གཙིགས་པ།

Those who possess a compassionate mind should be accepted with the thought, "I shall establish them in enlightenment." In this regard, the master—who is skilled in the way of the Great Vajrayāna, possesses the intention to deliver all wandering beings without exception, and through the power of faith, learning, and so forth, has fully realized that all phenomena are by nature luminous, thereby purifying all objective enjoyments without exception; who dwells in the joy of purity through the superior intention that realizes the all-pervading dharmadhātu; and who, by the further increase of the accumulation of insight, has cast far away the cataracts of the net of delusion arising from the habitual tendencies of distorted conceptualization—should, when the disciple has made the request, act with the superior intention: "I shall establish this entire realm of sentient beings in the state of unsurpassed great bliss." Then, the master should ask the disciple, "Are all your requisites gathered, or are they not?" If the disciple says, "Some are gathered, but some are not," then the master should visualize a syllable HŪṂ situated upon a sun maṇḍala at the disciple's navel. From the rays of light of that HŪṂ, a black, gaping, flesh-eating-like sin should be expelled from the syllable KAṂ located at the heart, emerging from the tip of the nose. Then, having caused that HŪṂ to reach the heart, [the master should visualize the disciple] standing with the left leg extended and baring his fangs.

སྙིང་གར་གཡོན་པས་མཆེ་བ་དང་བཅས་པའི་སྡིགས་མཛུབ་བྱས་ཤིང་ཕྱག་གཡས་པ་མཆེ་བ་འཕྱར་བ་དང་ལྡན་པ་མངའ་བའི་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་གཟུགས་སུ་བྱས་ཏེ་ཕྱུང་ནས། ཨོཾ་བཛྲ་ཡཀྵ་ཀྲོ་དྷ། ཁཱ་ད་ཁཱ་ད། སརྦ་པཱ་པ་ནི་ཨ་སྱ་ཧཱུྃ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བས་སྡིག་པ་ཟར་བཅུག་སྟེ། ཡི་གེ་སཾ་ལས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་གཟུགས་རྣམ་པར་བསམས་ལ་སྔར་བཤད་པའི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་དེའི་སེམས་ཀྱི་བགེགས་རྣམས་ཕུར་བུས་བཏབ་སྟེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་དྲག་པོའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་གདུག་པ་རྣམས་ཀུན་དུ་བསྲེགས་ལ། སློབ་མའི་སེམས་ཀུན་དུ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་མགོའི་སྟེང་དུ་དབྱངས་དང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། དབྱངས་ཐ་མ་ལས་བྱུང་ཞིང་དེ་ལ་གནས་པའི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དབུས་ན་ཡི་གེ་ཧཾ་གིས་མཚན་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་སློབ་མ་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའོ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བསྟན་པའི་གནས་སུ་དེ་ལས་བཤད་པའི་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་བསྒོམ་པའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་བསྒོམ་པས་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་ཏེ། བྱང་ངམ་ཤར་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆར་ལྷ་རྣམས་རེ་རེ་ཞིང་བཟླས་པ་འབུམ། ཀུན་ནས་མཛེས་ཤིང་སྣུམ་པ་དང་། ། ཟུག་རྔུའི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་། ། ཡིད་འོང་ཤར་དང་བྱང་དུ་གཞོལ། ། ཤིང་དང་མེ་ཏོག་ཆུར་ལྡན་པ། ། ཡང་ན་ཡིད་ནི་ཉམས་དགའ་བ། ། གང་ཡང་རུང་བར་ཡང་དག་བརྩམ། །

At the heart, having assumed the form of the wrathful Vajrayakṣa—with the left hand making the threatening gesture (tarjanī) together with the fangs, and the right hand brandishing a fang—one should emerge and say: Oṃ vajrayakṣakrodha khāda khāda sarvapāpāny asya hūṃ phaṭ. By this, one causes the sins to be consumed. Then, one should visualize the form of Samantabhadra arising from the syllable Saṃ. With the previously explained Amṛtakuṇḍalī, one should strike the obstacles of that person's mind with a ritual dagger (kīla). The light rays arising from that completely incinerate the hosts of malevolent spirits. To thoroughly protect the disciple's mind, one should visualize a moon maṇḍala arising from the first vowel (A) above the head, and upon it, a karma-vajra arising from the final vowel (Aḥ) and marked in its center with the syllable Haṃ. This is the complete taking of the disciple. Then, in the place taught in the sādhana, preceded by the ritual of protection and the meditation on the three samādhis as explained therein, one should stabilize the mind by meditating on any appropriate practice such as the subtle yoga. In the northern or eastern direction, one should perform one hundred thousand recitations for each of the deities. One should properly begin in any place that is beautiful and lush on all sides, free from the defects of pain, delightful, sloping toward the east or north, and endowed with trees, flowers, and water, or wherever the mind finds joy.

དེ་ནས་ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཡི་གེ་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་སའི་ལྷ་མོ་མདོག་སེར་པོ་ལག་ན་གསེར་གྱི་བུམ་པ་ཐོགས་པ་ལུས་ཕྱེད་ཕྱུང་བ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། ལག་པ་གཡས་པས་ས་ལ་རེག་ཅིང་བསྐུལ་བར་བྱ་སྟེ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་སྤང་དུ་གྱུར། ། སྐྱོབ་པ་ཤཱཀྱ་སེང་གེ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྡེ་བཅོམ་པ། ། དེ་བཞིན་བདུད་དཔུང་ཕམ་བྱས་ནས། ། བདག་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བར་བྱེད། ། སྔགས་པས་ཆོ་ག་བཞིན་བསྐུལ་ཏེ། ། ལག་པས་ས་ལ་རེག་ནས་ནི། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་སོགས་མཆོད་ནས། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཐིམ་པར་བསམ། ། ས་བདག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་ཏེ་ས་བསླངས་ལ་དེ་ཉིད་དུ་ཉལ་བར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་པ་བྱུང་ན། དེའི་ཚེ་ཕྱི་དེ་ཞག་ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཆོ་གས་བགེགས་རྣམས་ཉེ་བར་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ཏེ་ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་ཡན་ལག་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ལ། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས། དངོས་གྲུབ་ཐ་མ་དང་འབྲིང་དང་མཆོག་གི་བྱེ་བྲག་གིས། ས་པུས་མོ་དང་རྐེད་པ་དང་ལྟེ་བ་ཙམ་དུ་བརྐོས་ལ། སྦུན་པ་དང་རྡོ་བ་དང་སོལ་བ་དང་། རུས་པ་དང་གསེག་མ་དང་གྱོ་མོ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱས་ཏེ།

Then, in the afternoon, while maintaining the yoga of Akṣobhya, one should visualize the Earth Goddess (Pṛthivīdevī) arising from the syllable Baṃ. She is yellow in color, holds a golden vase in her hand, and has her body half-emerged from the earth. Touching the ground with the right hand, one should invoke her with this prayer: "O Goddess, you are the witness To the specific conduct of all the Protector Buddhas Regarding the stages and the perfections. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, Vanquished the hosts of Māra, So shall I, having defeated the Māra forces, Draw the maṇḍala." Having invoked her according to the ritual, the mantra practitioner touches the ground with the hand, makes offerings of fragrance, flowers, and so forth, and visualizes her dissolving into that very spot. Having offered the torma and other offerings to the local spirits and others, one should request the site and sleep there. If any disturbances occur in dreams or otherwise, then on the following day at midday, while maintaining the yoga of a wrathful deity, one should perform a fire offering (homa) according to the rites of forceful activity to thoroughly subdue the obstructing spirits. In the afternoon, having bathed and anointed the limbs with fragrant scents, and maintaining the divine pride of Vajradhara, one should perform a peaceful fire offering according to the method to be explained. Then, depending on the distinction of the lowest, middling, or supreme siddhi, one should dig the ground to the depth of the knees, the waist, or the navel, and clear it of husks, stones, charcoal, bones, gravel, shards, and the like.

བདུད་རྩི་ལྔའི་ཆུས་དྲི་དང་ལྡན་པར་བྱས་པའི་ས་དྲི་ཞིམ་པོ་གཞན་གྱིས་ཀུན་དུ་དགོང་བར་བྱའོ། ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་བཟླས་པའི་བདུད་རྩིའི་ཆུས་ཆག་ཆག་བཏབ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་ལག་མཐིལ་གྱིས་བཅགས་ལ་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་ན་གནས་ཤིང་རིན་པོ་ཆེ་དང་སྨན་དང་འབྲུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་དང་ལྡན་པ། ཕྱོགས་བཞི་རུ་རྟ་བབས་དང་ཡོལ་བ་བྲེས་པ། ཀུན་ནས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་སྤྲས་པ། དྲིལ་བུ་བཟང་པོ་བཏགས་པའི་རྒྱལ་མཚན་མཛེས་པ་དང་ལྡན་པའི་བླ་རེ་བྲེས་པས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ། དཔལ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔས་བྱུགས་པ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་བྱས་ཤིང་། ཁྲོ་བོའི་བལྟ་བས་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་བལྟ་བའི་སྒོ་ནས་རིམ་གྱིས་གདུག་པ་རྣམས་བསྐྲད་པ་དང་། ཕྱོགས་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་བྷུ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བས་ས་གཞི་ནམ་མཁར་གྱུར་ཅིང་ཧཱུཾ་ལཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་རྡོ་རྗེའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལས་གྲུབ་པ། ཨོཾ་མེ་དི་ནཱི་བཛྲི་བྷ་བ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། ལག་པ་གཡས་པས་རེག་སྟེ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་མངོན་པར་བཟླས་པའི་ས་གཞིར་བྱའོ། ། འདུ་ཁང་དང་། རྡོ་ལེབ་ཀྱི་སྟེང་དང་། བ་ལང་གི་(ལྟས་,ལྷས་)དང་། དྲང་སྲོང་གི་གནས་དང་། གཙུག་ལག་ཁང་ལ་སོགས་པ་དང་། ཆུ་བོའི་འགྲམ་དག་ལ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ་བརྐོ་བར་ནི་མི་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་ས་སྦྱང་བ་དང་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཆོ་གའོ། །

The ground should be thoroughly sprinkled with fragrant earth perfumed with water of the five nectars. Having sprinkled it with water of the nectar recited by the noble Amṛtakuṇḍalī, one should tread upon it with the palms of the hands together with Akṣobhya. Within the celestial mansion, it should be filled with the essence of all jewels, medicinal herbs, and grains. On the four sides, archways and curtains are draped; it is completely and exquisitely adorned, and is made supreme by the hanging of beautiful canopies with lovely victory banners and fine bells. Anointed with the five nectars consecrated by the three syllables through the yoga of the wrathful one called Śrī-Amṛta, and perfectly provided with incense, flowers, and so forth, one should gradually expel the malevolent beings by looking to the left with a wrathful gaze. Having performed the binding of the directions and so forth, one should transform the ground into space with "Oṃ bhūḥ khaṃ," and make it composed of vajra atoms with "Hūṃ laṃ hūṃ." Having blessed it with "Oṃ medinī vajrībhava vajrabandha hūṃ," one should touch it with the right hand and make it a consecrated ground through the blessing and recitation of the three syllables. In assembly halls, on stone slabs, in cow pens, in the dwellings of sages, in temples and the like, and on riverbanks, one should merely recite the three syllables and not dig. Such is the ritual for purifying and taking possession of the ground.

དེ་ནས་ཉི་མ་རེ་རེའམ་ཟླ་བ་རེ་རེའམ་ལོ་རེ་རེ་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། ཉ་ནས་བརྩམས་ནས་ཕྱི་མའི་ཉའི་བར་རམ་ཡར་ངོའི་ཚེས་གཅིག་གམ་བརྒྱད་དམ་དགུ་ལ་སོགས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཉའམ་སྔ་དྲོའི་མཚམས་ཀྱི་དུས་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཞག་དེ་ཉིད་ལ་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔར་བཤད་པའི་གནས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ས་གཞིར་ལྷག་པར་མོས་པ་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པའི་གདན་རྣམས་བསམས་ནས། དེའི་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་འདུག་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་བདག་ཉིད། དེང་ནི་བདག་ཚེ་འབྲས་བུ་ཡོད། ། བདག་གི་གསོན་པའང་འབྲས་བུར་བཅས། ། ལྷ་དང་དམ་ཚིག་གིས་མཉམ་པར། ། གྱུར་པར་བདག་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་སེམས་གཅིག་པས། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སུ་ནི། ། དེང་བདག་སྐྱེ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེང་བདག་ཉི་མ་དམ་པ་སྟེ། ། བདག་གི་མཆོད་སྦྱིན་བླ་ན་མེད། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་འདྲེན་པས། ། དེང་བདག་འདུས་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བཙལ་ནས། ལག་ཏུ་སྤོས་ཀྱི་རེང་བུ་ཐོགས་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད། མ་ལུས་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བགྱི་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དེ་རིང་སངས་རྒྱས་ཀུན་གཤེགས་ཏེ། ། དངོས་གྲུབ་དེ་འདྲ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བས་སྤྱན་དྲང་བར་བྱའོ། །

Then, one should draw the maṇḍala every day, every month, or every year. Starting from the full moon until the next full moon, or starting from the first, eighth, or ninth day of the waxing moon and so forth, one should perform everything on that very day, beginning from the time of the morning boundary until the full moon. Then, having generated the previously explained place and formed the visualization of the ground within the celestial palace in the form of a maṇḍala, one should likewise imagine the seats of the lotus, moon, and so forth for the locations of the tathāgatas and the other deities of the maṇḍala. Then, as Vajradhara seated upon the central seat, one should generate enthusiasm, saying: "Today my life has borne fruit; My living is also fruitful. I have no doubt that I have become Equal to the gods and the samaya. Through the single mind of bodhicitta, I shall become irreversible. Today I am born into the family of the Tathāgatas; Of this I have no doubt. Today is my sublime day; My sacrificial offering is unsurpassed. By inviting all the Buddhas, Today I am the supreme assembly." Then, having prostrated with all limbs, and holding an incense stick in the hand, one should invite them with these words: "All Buddhas dwelling in every direction without exception, Buddhas, please turn your attention to me. I, who am called [name], Shall draw the maṇḍala of the Vajra-holder. Today, all Buddhas, please come; I pray that you grant such siddhis."

དེ་ནས་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་བཞུགས་པའི་གཙོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་དང་ལྡན་པས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྗེས་ལ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུད་མེད་དང་ལྡན་པས་མཆོད་པ་བསྡུས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཕྱུང་ནས། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱས་ནས་བཀུག་སྟེ། རང་གི་གནས་ལ་གནས་པར་བྱས་ནས། སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་དང་བསྟིམ་པ་དང་བརྟན་པར་བྱ་བ་དང་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། ལས་ལ་གནས་པར་བལྟས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་སརྦ་ས་མོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ལ་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་དང་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་དང་། ལྷ་ཐམས་ཅད་དང་ཐ་དད་པ་མེད་པར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་ན་གནས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་མཆོག་ཐོགས་པའི་བསྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བཤད་ཟིན་པའི་བསྟོད་པའི་མཆོད་པས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཐོགས་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཧཱུྃ་བཛྲོ་ཏིཥྛ། ཞེས་བྱ་བས་ཇི་ལྟར་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བཏེག་ལ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་ཞིང་། མིག་གཡོན་ཡི་གེ་ཊ་ཡིས་ཟླ་བར་བྱས། ། ཡི་གེ་མ་ཡིས་ཉི་མ་མིག་གཡས་བཀོད། །

Then, having assumed the yoga of the principal deity seated upon the central throne and performed the blessing of the body and so forth, one should—accompanied by an external consort emanated by the Vajra family—place the offerings within a moon maṇḍala. From there, one should perfectly emanate Akṣobhya and the others, beginning with the mantra vajradhṛk. Having performed the benefit of sentient beings who engage in conduct such as hatred, and having summoned them, one should cause them to abide in their respective places. Then, having visualized the process of emanation, withdrawal, absorption, stabilization, and pleasing, and having established the activity, one should recite: oṃ vajrātmako ’haṃ, oṃ svabhāvaśuddho ’haṃ, and oṃ sarvasamo ’haṃ. Thus, one should meditate on oneself as the vajra-nature, naturally pure, and inseparable from all the deities. Then, the practitioners of Vairocana and the other families, stationed in the eastern and other directions, should request the Tathāgatas to draw the maṇḍala by means of the previously explained offerings of praise, beginning with: "All Tathāgatas, peaceful..." and so forth. Then, the Guru, holding a vajra and bell, pays homage to all the Buddhas and, with the mantra hūṃ vajrottiṣṭha, raises the emanated maṇḍala wheel. Possessing the divine pride of the glorious Vajradhara, one should place the letter ṭa in the left eye to make it the moon, and the letter ma in the right eye to make it the sun.

རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ང་རྒྱལ་ལེགས་འཆང་བས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ས་གཞིའི་ཆ་རུ་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། རྡོ་རྗེ་ར་བ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་རྣམ་པར་འགོད་ཅིང་རྐང་པའི་མཐིལ་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བཀོད་པ། ཁྲོ་བ་དང་བཅས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ང་རྒྱལ་བྱས་པས་ཡི་གེ་གསུམ་འདོན་ཅིང་རོལ་པ་དང་བཅས་པའི་གར་གྱི་འགྲོས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ས་གཞིའི་ཆ་རུ་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་སྦྱོར། ། མཆུ་ཡིས་མ་མཁལ་ཡང་དག་བསྡམས། ། དཔལ་ལྡན་གཡོན་དུ་བསྙེམས་བཅས་པས། ། འཁོར་ལོའི་ཕྱོགས་སུ་སྟང་སྟབས་བྱ། ། འོག་དང་སྟེང་དག་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། ས་འོག་ས་སྟེང་ས་བླར་བསམ། ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ནི་བརྗོད་བྱས་ན། ། བདག་ཉིད་ངན་པས་འཇུག་པར་དཀའ། ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བཞིའི་རང་བཞིན་གྱི་མཆོད་རྟེན་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བོང་ཐུང་ཞིང་གསུས་པ་ཆེ་ལ་ཁ་དོག་གནག་པ། རལ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་ཞལ་གསུམ་པ་གཡས་པ་དག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ། ཅིག་ཤོས་དག་ན་པདྨ་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ། གདུལ་བྱ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྒོར་གྱུར་པའི་ཞལ་དེ་རྣམས་ནས་རང་གི་ཁོང་པར་འཇུག་པར་བྱེད་ཅིང་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་རྒྱུའི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། བསྒོ་དབྱེ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སྒོ་རྣམས་ཕྱེ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་མཎྜ་ལ་ཧཱུྃ་ཛཿ ཞེས་བྱ་བ་འདིས་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་པར་བྱ་ཞིང་། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ཙཀྲ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སིདྡྷྱ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ།

Maintaining the pride of Vajradhara, one should completely circumambulate the area of the maṇḍala ground. Arranging the vajra fence and so forth all around, and placing a double vajra (viśvavajra) on the soles of the feet, one should maintain the pride of Vajrasattva and, while reciting the three syllables, completely circumambulate the area of the maṇḍala ground with a playful dance movement. "Engage in the glorious Vajrasattva; With the lips, firmly bind the māmakī; With the glorious left, full of haughtiness, Perform the stang-stabs (posture) toward the direction of the wheel. Having blessed the below and the above, Visualize the subterranean, the earth, and the heavens. If the syllable HŪṂ is uttered, It is difficult for the base self to enter." Then, as before, visualize a stūpa composed of the four kinds of precious gems. Within the secret maṇḍala, [visualize the deity] who is short of stature, with a large belly and a black complexion, possessing matted locks and three faces. In the right hands, he holds a vajra and a wheel; in the other [left] hands, he holds a lotus and a bell. In order to cause disciples to attain Buddhahood, he enters his own body through those faces that have become the gates. Visualize the nature of the causal vajra as the support, and open the gates with the mantra for opening the gates: OṂ VAJRA MAṆḌALA HŪṂ JAḤ. With this, the secret maṇḍala is summoned. Then, with OṂ MAHĀVAJRA CAKRA ADHIṢṬHA SIDDHYA HŪṂ, the maṇḍala is blessed.

སྔ་མ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་ཁྲོ་བོ་བདུད་རྩི་ཞེས་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཕུར་བུས་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཟུར་བཞིར་ཨོཾ་གྷ་གྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། བཛྲ་མུངྒ་ར་ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བརྗོད་ཅིང་། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚམས་དང་ནམ་མཁའ་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པའི་བསྲུང་བ་བྱས་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཆོ་གས་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་ཀུ་ཤའི་བམ་པོ་དང་ལྡན་པ། འཇུག་པ་རྣམས་གསང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕོ་བྲང་ལས་ཕྱི་རོལ་དུའམ་ནང་གི་སྒོ་དང་ཉེ་བར་གཡས་སུ་བཞག་སྟེ། བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་གྱིས་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཡང་དག་པར་ཟློས་ཤིང་གྲོགས་པོ་ཤར་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་གཞི་བདུད་རྩི་ལྔས་ཉེ་བར་འབྱུག་ཏུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་བདག་པོ་ལྔའི་གནས་རྣམས་སུ་ཙནྡན་དང་བཅས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་རང་རང་གི་ལྷའི་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་པ་རྣམས་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། མེ་ཏོག་རྣམས་ཀུན་དུ་བཀྲམ་ལ། སློབ་དཔོན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་རྣམས་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གདན་རྣམས་བསམས་ཏེ། རང་གི་གནས་ན་གནས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བལྟས་ལ་ནམ་མཁའ་ན་གནས་པ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། གསེར་དང་དངུལ་དང་ཟངས་མ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱས་པ་རྩ་བ་ན་གནག་བག་མེད་པ་ལྟོ་བ་ཆེ་ཞིང་མགྲིན་པ་རིང་བ་མཆུ་འཕྱང་བ།

As before, one should drive in the ritual stakes at the four corners of the outer maṇḍala using the meditative concentration stake of the noble wrathful Amṛta, reciting "Oṃ gha gha" and so forth, and "Vajramudgara hūṃ." Then, as before, while uttering the syllable Hūṃ, one should perform the protections such as binding the directions, the intermediate points, and space. Following the ritual to be explained, one should place the all-purpose vase, which has been thoroughly consecrated with the noble Amṛtakuṇḍalī mantra and is provided with a bundle of kuśa grass, either outside the maṇḍala palace or near the inner door on the right, in order to keep the initiates secret. Then, with the pride of Vighnāntaka, while correctly reciting the heart mantra, one should have an assistant, starting from the eastern direction, smear the ground of the maṇḍala with the five nectars. Next, in the locations of the five lords, one should prepare square maṇḍalas of the five nectars mixed with sandalwood, reciting the mantra of each respective deity seven times. Having arranged them in their proper places and strewn flowers everywhere, the master, seated upon a moon disc atop a multicolored lotus in the center of the maṇḍala, should visualize the seats for those maṇḍalas as before. He should then visualize the wheel of deities residing in his own place and unify it with those residing in space. Having made perfect offerings, such as the unsurpassed offerings and so forth, he should prepare vases made of gold, silver, copper, or the like—those without blackish roots, with large bellies and long necks, and with hanging lips.

དྲི་དང་བཅས་པའི་གོས་བཟང་པོ་ཟུང་གཅིག་གིས་མགྲིན་པ་བཅིངས་པ། ཡལ་ག་དང་འབྲས་བུ་བཟང་པོའི་ཁ་རྒྱན་དང་ལྡན་པ། རང་གི་བདག་པོའི་ཕྱག་མཚན་གྱིས་མཚན་པའི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ། དཎྜོད་པ་ལ་དང་། སི་ཏ་རཀྟ་དང་། བྲྀ་ཧ་ཏི་དང་། ཀཎྜ་ཀ་རི་དང་། གི་རི་ཀརྞི་ཀ་སྟེ་སྨན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་དང་། མུ་ཏིག་དང་བྱུ་རུ་དང་དངུལ་དང་གསེར་ཏེ་རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་དང་ལྡན་པ། ཏིལ་དང་ནས་དང་མ་ཤ་དང་གྲོ་དང་འབྲས་སོ་བ་སྟེ་འབྲུ་ལྔ་དང་ལྡན་པ། ས་བོན་གྱིས་མཚན་པ་ལ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པའི་ཡོན་ཆབ་དང་དྲི་ཆབ་དང་། མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་བདག་ཉིད་ཅུང་ཟད་བླུགས་ཏེ། དེར་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ། རལ་པ་གཅིག་མ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་མ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ་དབང་བསྐུར་ཏེ། ཡོན་ཆབ་དང་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། དེ་ལ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བཅིངས་པའི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་བཞག་སྟེ། ཕྲེང་བ་དེའི་རྩེ་མོ་ལག་པས་བཟུང་ནས། ཨོཾ་ཨཱཿབིགྷྣཱཾ་ཏ་ཀྲྀཏ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཏེ། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་སིལ་མས་གཏོར་ལ་སྤོས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་མེ་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དག་གིས་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ་སྤོས་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་གཡོན་བརྐྱང་བས་གནས་པ། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་སྙིང་གར་གཡོན་པས་ཁྲོ་བོའི་ཁུ་ཚུར་གྱི་སྡིགས་མཛུབ་བྱས་པ། གཡས་པ་ན་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་བསྣམས་པའི་སྔགས།

The neck [of the vase] is bound with a pair of fine, fragrant garments. It is adorned with a rim of excellent branches and fruit. It is the Victorious Vase, marked with the hand-symbol of its own lord. It contains the five great medicinal herbs: daṇḍotpala, sitarakta, vṛhatī, kaṇṭakārī, and girikarṇikā. It contains the five precious gems: indranīla, pearl, coral, silver, and gold. It contains the five grains: sesame, barley, māṣa, wheat, and rice. It is marked with the seed-syllable. Having recited "Vajradhṛk" one hundred and eight times, one should pour a small amount of the consecrated water and scented water into it. Therein, one should meditate upon the Noble Amṛtakuṇḍalī in union with Ekajaṭā, and then confer empowerment. Having perfectly presented the water for the feet, the five types of offerings, and the unsurpassed offerings and so forth, one places the secret vajra bound with a flower garland upon it. Holding the tip of that garland with the hand, one recites "Oṃ āḥ vighnāntakṛt hūṃ phaṭ" one hundred and eight times, scatters loose white flowers, and offers incense. Likewise, having performed everything with the Vajra Fire and the Mind Vajra, one should offer incense. Therein, from the syllable Hūṃ, arises Vajrasūrya, standing with the left leg extended. His body is blue; at his heart, with his left hand, he makes the threatening mudrā of a wrathful fist, and with his right hand, he holds a blazing vajra. The mantra is:

ཧཱུྃ་བཛྲ་ཨ་ན་ལ་ཧ་ན་ད་ཧ་པ་ཙ་མ་ཐ་བྷཉྫ་ར་ཎ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བ་འདི་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་རེ་ཞིང་ཐུན་བཞིར་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བཀོད་ཀྱི་བར་དུ་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་བྱིན་ཏེ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཞེས་བྱ་བས་བགེགས་གཞོམ་པའི་སྦྱིན་སྲེག་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་བཀོད་དེ་མཆོད་ནས། ཡོན་ཆབ་ཕུལ་ལ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་སྟེ། ལྕེའི་རྩེ་མོ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། ཨོཾ་པདྨ་ས་ར་སྭ་སྟི་ས་ཏྱཾ་ཨ་བརྟ་ཡ་ཤོ་དྷ་ཡ་ཤོ་དྷ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧྲཱི། ཧྲཱི་ཞེས་བྱ་བས་ལྕེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ལག་ན་སྤོས་ཀྱི་རེང་བུ་ཐོགས་པས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱག་བྱས་ནས། ཐུགས་རྗེས་ཟིན་པས་དགོངས་པ་ཅན། ། སངས་རྒྱས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བདག་ཆེ་གེ་མོ། ། ཅི་འབྱོར་པ་ཡི་ཡོ་བྱད་ཀྱིས། ། ནང་པར་གྱི་ནི་དུས་སུ་བྲི། ། སྲས་དང་བཅས་པར་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་རྣམས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་ལ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པར་གནས་པ་སྔར་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། འདི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བདག་ལ་སྩོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ། །

"HŪṂ VAJRA ANALA HANA DAHA PACA MATHA BHAÑJA RAṆA HŪṂ PHAṬ." One should recite this. In this manner, one should perform the practice in four sessions every day until the maṇḍala of the deity is arrayed; this is the consecration of the vase. Then, having given the torma offering to the outsiders, one should perform the fire offering for the destruction of obstructors by the noble Amṛtakuṇḍalī, and the fire offering for pacification by the Great Vajradhara. Having correctly arrayed the maṇḍala deities and made offerings, one should present the water for the feet and perform the consecration. One should visualize a vajra arising from the syllable HŪṂ at the tip of the tongue and consecrate the tongue with "OṂ PADMA SARASVATI SATYAṂ AVARTAYA ŚODHAYA ŚODHAYA HŪṂ HŪṂ HRĪḤ HRĪḤ." Holding an incense stick in the hand, one should prostrate with all limbs and say: "O Compassionate Ones, who possess the enlightened intent, Buddhas, please turn your attention toward me. I, the Great Vajradhara [Name], At this time tomorrow morning, With whatever materials are available, Shall draw the sublime maṇḍala of the Mind. Please come, together with your sons." Thus, one should perform the consecration. Then, the disciples are to be consecrated. The disciples, who possess the characteristics previously explained, should stand facing the door of the maṇḍala and prostrate to the master, saying: "O Great Protector, who has shown the way of Great Enlightenment, I seek you. Grant me the reality of the samaya, And grant me the bodhicitta. In the Buddha, Dharma, and Saṅgha..."

སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་གཞུག་ཏུ་གསོལ། ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་གཙོ་བོ་མངོན་དུ་བྱ་སྟེ་འདི་སྐད་དུ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡི། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆེན་ཆོ་ག། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འདས་གང་དང་། ། དེ་བཞིན་མ་བྱོན་གང་དག་དང་། ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མགོན་གང་དང་། ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་བཞུགས་པ་དག། དེ་རྣམས་ཀུན་གྱི་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། ཆོ་ག་བཟང་མཆོག་འདི་མཁྱེན་ནས། ། དཔའ་བོས་བྱང་ཆུབ་ཤིང་དྲུང་དུ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མཚན་མེད་བརྙེས། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། བདུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་པ། ། དཔུང་ཆེན་དག་ནི་གང་གིས་བཅོམ། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་དེ། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་སྐྱེད་ཅིག། ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་རེ་རེ་ལ་བོས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ནས། སློབ་མ་རེ་རེ་ཞིང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ར་ལས་བྱུང་བའི་མེས་ཐལ་བར་བྱས་ཏེ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་རང་གི་ཁ་ནས་བཅུག་ལ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ནས་ཕྱུང་སྟེ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། སྙིང་ག་ན་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པ། ཨ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ལྐོག་མ་དང་སྤྱི་བོ་དང་། དཔུང་པ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པའི་རྩ་བ་དག་དང་། སྙིང་གར་བཀོད་ལ།

"Grant me the three refuges as well; O Protector, I pray that you lead me into the supreme city of great liberation." Thus one should say. Then the preceptor should address the principal disciple, saying: "You are a vessel for the great way. Come, my son, I shall perfectly teach you the ritual of the great conduct of the Secret Mantra. All the perfect Buddhas of the past, those yet to come, and the Protectors of the present who remain for the benefit of beings—all of them, having realized this supreme and excellent ritual of Secret Mantra, attained the signless state of omniscience as heroes at the foot of the Bodhi tree. By means of this, the Lion of the Śākyas, the Protector, defeated the most terrible and vast host of Māra. Therefore, my son, generate this wisdom in order to attain omniscience through the peerless application of Secret Mantra." Thus one should say, and the disciples should understand that they are being addressed individually. Having thus caused them to correctly take up the vows, for each disciple, one should burn away [impurities] with the fire arising from the syllable RA situated upon a fire maṇḍala. Then, having caused [the disciple] to enter through one's own mouth as the nature of the three syllables, one should draw [the disciple] out from the vajra of the nature of great bliss. Having blessed the body and so forth, and possessing the vajra arising from HŪṂ at the heart, one should place the syllables A, KHAṂ, VĪRA, and HŪṂ respectively at the throat, the crown of the head, the roots of the right and left shoulders, and the heart.

བདག་གིས་སྡིག་པ་བགྱིས་པ་དང་། ། བགྱིད་སྩལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་གང་། ། མགོན་པོ་ཀུན་གྱི་སྤྱན་སྔར་དེང་། ། དེ་ནི་བདག་གིས་བཤགས་པར་བགྱི། ། རང་རྒྱལ་སློབ་མ་ལས་བྱུང་དང་། ། ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་འགྲོ་བ་ཡི། ། བསོད་ནམས་གང་ཡིན་དེ་ཀུན་ལ། ། བསམ་པ་ཐག་པས་བདག་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྣམས་ཀྱི། ། བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་དཀོན་མཆོག། འཕགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཚོགས་ལ། ། བདག་ནི་ཉེ་བར་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་བསྟན་གསོལ། ། ནམ་ཡང་མྱ་ངན་འདའ་མ་མཛད། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་བདེ་མཛད་དེ། ། གོ་འཕང་མཆོག་ནི་ཐོབ་པར་ཤོག། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་དེ་ཡི་སྲས། ། བསྐལ་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་བཞིན། ། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། དམ་པ་ཉིད་ནི་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། བདག་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་གྱུར་ནས། ། ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་གནས་འདུག་སྟེ། ། སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོ་མཐའ་མེད་ལས། ། འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་རྒྱུ་ལ་ཡང་། ། ཅི་ནུས་པས་ནི་འཇུག་པར་བགྱི། ། དེར་ཞེན་དེ་བཞིན་བརྟན་པ་ཡིས། ། བདག་གིས་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བགྱི། ། སྐྱེ་བ་འདི་ལ་གྲུབ་ཐོབ་ཕྱིར། ། དེ་ཡི་ཐབས་ལ་བརྩོན་བྱེད་ཅིང་། ། སྐྱོན་བྲལ་ཡོན་ཏན་བདེ་ལྡན་དང་། ། ཕུན་ཚོགས་ཀུན་ལ་དབང་ཐོབ་ཤོག། བདག་གིས་དགེ་བ་གང་བགྱིས་དང་། ། ཅུང་ཟད་བགྱིས་པར་འགྱུར་བ་གང་། ། དེས་ནི་བདག་དང་འགྲོ་བ་འདི། ། བདེ་གཤེགས་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་ཤོག། ཅེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དུ་བཅུག་ནས། སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ།

Whatever sins I have committed, Or caused others to commit, or rejoiced in, Before the eyes of all the Protectors, I now confess them all. Whatever merit has arisen from the Pratyekabuddhas and their disciples, And from the Munis, the Buddhas, and all beings— With a sincere heart, I rejoice in it all. In the supreme Dharma Jewel of the Buddhas and Bodhisattvas, And in the assembly of noble Bodhisattvas, I go for refuge. I pray that the Perfect Buddhas teach the Dharma; May you never pass into nirvāṇa. May you bring happiness to all sentient beings, And may they attain the supreme state. Just as the sons of the Buddhas Were produced by the Great Kalpas, I shall generate the sublime, Unsurpassed mind of enlightenment. Having become omniscient, And abiding in the state of universal sovereignty, I shall deliver all these beings From the boundless ocean of existence. To achieve the state of Buddhahood itself, I shall engage in the causes to the best of my ability. With such devotion and steadfastness, I shall make these aspirational prayers. In order to attain accomplishment in this very life, I shall strive in the means for it; May I gain mastery over all excellence, Free from faults and endowed with virtue and bliss. Whatever virtue I have performed, And whatever little I may yet perform, By that, may I and all these beings Attain the state of the Sugatas. Having had them recite this three times, have them perform the confession of misdeeds and so forth.

སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དྲིའི་ཆུས་བསངས་ཏེ། ལག་པ་གཡས་པ་རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པས་གཏུགས་ཏེ། སུ་ར་ཏ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ་སིདྡྷི་བཛྲ་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ། ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། སྤྱི་བོ་དང་ལྐོག་མར་ཡི་གེ་ཨོཾ་དང་ཡི་གེ་ཨཱ་དག་ལས་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། ཛི་ན་ཛིཀ་དང་ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་དེ་ཉིད་གདུགས་ཏེ། ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ལག་པར་དྲི་དང་མེ་ཏོག་བྱིན་ནས་སྤོས་ཀྱིས་བདུགས་པ་དང་། མར་མེས་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཞེས་བཟླས་པ། ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་ཨ་ཤྭདྠའི་རང་བཞིན་ཅན་སོར་བཅུ་གཉིས་པ། རྨ་མེད་པ་དྲིའི་ཆུས་བཀྲུས་པ། རྩེ་མོ་ལ་མེ་ཏོག་བཅིངས་པའི་སོ་ཤིང་། བླ་མ་ཁ་བྱང་དུ་བལྟས་པས་སློབ་མ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བའི་ཀོ་བ་ཙམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདུག་སྟེ། ཁ་ཤར་དུ་བལྟས་པའམ། ཁ་བྱང་དུ་བལྟས་པས་རྩེ་མོ་ནས་བཅས་ལ། མ་གས་པ་མདུན་དྲང་པོར་ལྟོས་པ་མེད་པར་དོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རང་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་ལྟུང་ན་བགེགས་མེད་པར་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་གལ་ཏེ་ཁ་གྱེན་དུ་བལྟས་ཏེ་ལྷུང་བ་དེའི་ཚེ་རིག་པ་འཛིན་པའི་དངོས་གྲུབ་པོ། ། ཁ་ཐུར་དུ་བལྟས་ཏེ་ལྷུང་ན་འོག་གི་དངོས་གྲུབ་པོ། ། སྐོར་ཕྱོགས་ཀྱི་རིམ་གྱིས་ཤར་ལ་སོགས་པར་ཁ་བལྟས་ཏེ་ལྷུང་ན། རྒྱས་པ་དང་། མངོན་སྤྱོད་དང་། དབང་དང་། ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་པོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷུང་ན་ནི་དངོས་གྲུབ་མེད་དོ། །

At the heart, one should visualize a moon and a vajra arising from the syllable HŪṂ. Having purified it with scented water, one should touch it with the right hand holding a vajra and consecrate it with the mantra: suraṭa samayas tvaṃ hoḥ siddhi vajra yathā sukhaṃ. Then, at the crown and the throat, one should visualize a wheel and a lotus arising from the syllables OṂ and ĀḤ, respectively, and seal them with jinajik and ārolik. Reciting the three syllables, one should give the disciples scented water and flowers in their hands, fumigate them with incense, and illuminate them with a lamp. The guru, facing north, should give the tooth-sticks (dantakāṣṭha)—made of udumbara or aśvattha wood, twelve finger-widths long, without blemishes, washed with scented water, and with a flower tied to the tip—to the disciples who have joined their palms. The disciples should sit in the center of a maṇḍala the size of a cow-hide, facing either east or north. Holding the tooth-stick by the tip, they should cast it straight forward without looking at it, ensuring it does not break. If it falls facing toward oneself, all accomplishments (siddhi) will arise without obstacles. If it falls facing upward, it is the accomplishment of a Vidyādhara. If it falls facing downward, it is the accomplishment of the lower realms. If it falls facing east and so forth in the sequence of the directions, the rites of enrichment, wrathful activity, magnetizing, and pacifying will be accomplished. If it falls outside the maṇḍala, there is no accomplishment.

དེ་ནས་ཡི་གེ་བཾ་ལས་བྱུང་ཞིང་དེ་ཉིད་བཟླས་པའི་ཆུ་འཐོར་འཐུང་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱིན་ལ། ཨོཾ་ཧྲི་བི་ཤུདྡྷ་དྷརྨཱ་སརྦ་པཱ་པཾ་ནི་ཙཱ། སཾ་ཤོ་དྷ་ཡ་སརྦ་བི་(ཀལྦན་,ཀལྤན་)ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བ་བཟླས་པའི་དྲི་དང་བདུད་རྩིའི་ཆུ་ཁྱོར་བ་གསུམ་འཐུང་དུ་བཅུག་སྟེ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་ཞིང་། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་བཟླས་པ། ཀུ་ཤ་སར་པ་མ་ཉམས་པ་ཅིག་སྔས་སུ་བྱིན་ཞིང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་བཟླས་པའི་ཀུ་ཤ་སྟན་དུ་གདིང་བར་བྱ་བ་བྱིན་ཏེ། འདི་ཉིད་བཟླས་པའི་སྲུང་སྐུད་སུམ་སྒྲིལ་མདུད་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བརྟན་པར་བྱས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་དཔུང་པ་གཡས་པ་ལ་བཅིངས་ལ། ཨོཾ་ཤུདྡྷ་མཻ་ཏྲི་རཀྵ་སརྦ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་བྱམས་པའི་གོ་ཆས་ཡང་དག་པར་བསྲུངས་ནས་ཆོས་བཤད་པས་གཟེངས་བསྟོད་པར་བྱ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། དེ་རིང་རྙེད་པ་མཉམ་མེད་རྙེད། ། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་པ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ་བསྐྱེད་བྱ་བ། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱེད་རྣམས་ཐེག་ཆེན་དུ། ། སང་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བ་ཆེ། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་གང་ནས་འགྲོ་བ་ན། ། སྐལ་བ་ཆེན་པོ་རང་འབྱུང་བ། ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་འདུལ་མཛད་པའི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་འགྱུར་བ་ནི། ། ཡོད་དང་མེད་ལས་རྣམ་པར་འདས། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད། ། ཟབ་མོ་རྟོག་གེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྟག་པར་བྱ་མིན་གནས་མེད་པ། །

Then, having given water arisen from the syllable baṃ for the purpose of sprinkling and drinking while reciting that very [mantra]: oṃ hrīḥ viśuddha dharmā sarvapāpaṃ niḥśodhaya sarvakalpaṃ apanaya hūṃ. Having had them drink three handfuls of fragrant nectar-water while reciting that, he gives a fresh, unblemished kuśa blade for a pillow while reciting oṃ āḥ hūṃ svāhā. He then gives a kuśa mat to sit upon, arisen from the syllable hūṃ and consecrated by reciting the Amṛtakuṇḍalī mantra. He himself ties a protection cord made of three strands with three knots, stabilized by the three syllables, around their right upper arms while reciting: oṃ śuddha maitrī rakṣa sarva svāhā. Having thus perfectly protected them with the armor of loving-kindness, he should uplift them by explaining the Dharma: "O great beings, today you have obtained an incomparable find. For you have all been taken into the care of all the great beings, the Victors and their Sons, within this teaching. Therefore, you will be born into the Mahāyāna tomorrow. This Mahāyāna is a great emergence; this supreme path is glorious. Wherever you go, you are of great fortune, naturally arising. You shall become Tathāgatas who subdue the entire world, transcending existence and non-existence, stainless like space, profound, and beyond the reach of all logicians—neither permanent nor localized."

སྤྲོས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་སྟེ། ། སྤྲོས་པ་ཀུན་གྱིས་མ་སྤྲོས་པ། ། ལས་དང་བྱ་བ་ལ་སོགས་བྲལ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། ཐེག་མཆོག་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་འདི། ། ཚུལ་ལ་གནས་ནས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། བཞིན་བཟང་རྣམས་ལོངས་ཤིག་ནང་པར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བར་འགྱུར་གྱིས། ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་རྨི་ལམ་ཡང་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ལ་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ལྷ་དང་སློབ་མ་རྣམས་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། སློབ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་མཉམ་པར་གཞག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་གཞིའི་ཐ་མར་རྣལ་འབྱོར་པས་ཉལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཉི་མ་གཞན་ལ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་བཀོད་དེ། བདུད་རྩི་དང་དྲི་ཞིམ་པོ་དང་བཅས་པའི་ཚོན་རྩི་དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་སྔོན་པོ་ཡུངས་ཀར་གྱི་ཕྱེ་མ་དང་བསྲེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོ་སོ་སོར་ཁ་བསྒྱུར་བའི་སྲད་བུ་རྣམས་རིམ་པ་དེ་ཉིད་བཞིན་དུ་བཞག་ལ། ཨོཾ་སྭཱ་ཨཱཿཧཱ་ཧཱུཾ་གི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱིས་སྲད་བུ་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། རང་གི་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་ས་བོན་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་དེའི་ཁ་དོག་ཅན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱི་སྲད་བུ་རྣམས་གནས་པར་བལྟས་ལ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་བདག་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ནས། ཨོཾ་དཱིཔྟ་ཏིཥྛ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿ།

Free from all conceptual elaborations, Unelaborated by any elaborations, Free from action, activity, and the like, Abiding in the two truths— This supreme and distinguished vehicle Will be attained by abiding in its method. "O fair-faced ones, arise! Tomorrow, through the grace of the Great Vajra, you will behold the maṇḍala of the heart. Report whatever dreams you have seen." Having said this, they should be dismissed. This is the ritual for the preliminary consecration of the deities and the disciples. Then, having properly worshipped the maṇḍala, the yogin should lie down on the edge of the maṇḍala site with a mind in meditative equipoise together with the disciples. Then, on the following day, having arranged the maṇḍala in the sky above in that same manner, one should place the threads, each dyed individually with white, yellow, red, green, and blue pigments mixed with white mustard powder and scented nectar, according to that very sequence. Having projected Vairocana and the others onto the threads by means of the seed syllables OṂ SVĀ ĀḤ HŪṂ, one should visualize that in the hearts of the Tathāgatas residing in their respective directions, threads of light in those respective colors abide by means of those very seed syllables. Then, in order to strike the lines of the heart maṇḍala, one should properly exhort Vairocana and the others, saying: "O Blessed One, all Tathāgatas, please grant me the vajra lines!" OṂ DĪPTA TIṢṬHA AṄKUŚA JAḤ.

ཞེས་བྱ་བ་མིག་དག་ལ་བཀོད་དེ། རབ་ཏུ་མྱུར་བར་གཡོ་བའི་མིག། མིག་གི་རྫི་མ་འདྲེན་བྱེད་པའི། ། འབར་བའི་ལྟ་བའི་ལྕགས་ཀྱུས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་བཏང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྲད་བུ་རྣམས་བཀུག་ནས། དེ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ལག་ན་གནས་པའི་སྲད་བུ་རྣམས་ཀུན་དུ་བཀང་ལ། ཨ་ནྱོ་ནྱཱ་ནུ་ག་ཏཱ་སརྦ་དྷརྨཱ། པ་ར་(སྦ་,སྤ་)ར་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚ་སརྦ་དྷརྨཱ། ཨ་ཏྱནྟ་ཨ་ནུ་པྲ་བཥྚི་སརྦ་དྷརྨཱ། ཞེས་བརྗོད་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་ཟློས་ཤིང་བསྒྲིལ་བར་བྱ་སྟེ། དཀྱུས་སུ་བརྐྱང་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཉིས་འགྱུར་ཡོད་པ་དང་། སྦོམས་སུ་སྒོའི་ཉི་ཤུའི་ཆ་ཡོད་པར་བསྒྲིལ་ལ། མིག་གཉིས་སུ་ཡི་གེ་མ་དང་ཊ་དག་གིས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་བཀོད་དེ། བཛྲ་དྲྀཥྚ་མ་ཊ་ཞེས་བྱ་བས་བརྟན་པར་བྱས་ནས། དྲི་དང་བདུད་རྩིས་ཉེ་བར་བྱུགས་པའི་གསེར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་བཞག་ལ། དྲི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་དེ། ལག་པ་རེག་ལ་ཡི་གེ་སུམ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་གཞི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གྲོགས་པོ་འཇུག་ཏུ་བཅུག་ལ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་དགྲམ་པ་བྱས་ཏེ། བར་སྣང་ལ་བཞུགས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་ཡོན་དང་དྲི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། ཕྱག་འཚལ་ཏེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་གྱུར་པས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས། སྲད་བུ་འཛིན་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དམ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པར་ཡང་དག་པར་ཕྱུང་སྟེ། མིག་གཡོན་པ་དང་གཡས་པ་དག་ལ་ཡི་གེ་ཛཿལས་བྱུང་བའི་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ཁ་དོག་སེར་པོ་བསམས་ལ།

Having thus placed [the syllables] upon the eyes, with eyes that move very swiftly, one should draw in the threads of light rays emitted from the hearts of Vairocana and the others by the hook of the blazing gaze that draws in the eyelashes. Having completely filled those threads held in one's own hands, one should recite: anyonyānugataḥ sarvadharmāḥ, parasparānupraviṣṭāḥ sarvadharmāḥ, atyantānupraviṣṭāḥ sarvadharmāḥ, and while reciting the three syllables, one should twist [the threads]. When stretched out in length, they should be twice the size of the maṇḍala, and when twisted in thickness, they should be one-twentieth the size of the door. Having placed the sun and moon in the two eyes with the syllables ma and ṭa, and having stabilized them with vajradṛṣṭimaṭa, one should place them in a vessel of gold or the like, smeared with fragrance and nectar. Having made offerings of fragrance and so forth, one should touch them with the hand and recite the syllables three hundred and eight times. Furthermore, having had an assistant enter the maṇḍala site as before and having scattered various flowers, one should perfectly worship those dwelling in the sky with the water for the mouth, fragrance, and so forth. Having prostrated and become Vajradhara, through the gateway of perfect union, one should emanate the thread-holder as Vairocana or Amṛtakuṇḍalī. One should then visualize yellow-colored sun and moon arising from the syllable jaḥ in the left and right eyes.

ཉུངས་ཀར་དང་བཅས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུ་ཡི་གེ་གསུམ་བཟླས་པ་ལ་སྤངས་ཏེ། སྲད་བུ་དེ་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ལྟེ་བར་འཛིན་ཅིང་། ཨོཾ་ཛཿཛཿཛཿཞེས་བྱ་བས་བཏང་ནས། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་མཆོག་གིས་ཀྱང་། ཨོཾ་ཛཿཛཿཛཿཞེས་བྱ་བས་དྲངས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ལྟེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་འཛིན་ཅིང་ལྷོ་དང་གནོད་སྦྱིན་གྱི་དབང་པོའི་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཅན་དག་གིས་གནམ་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་དམིགས་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཚངས་པའི་ཐིག་གཉིས་བཏབ་སྟེ། སློབ་དཔོན་མེ་དང་རླུང་གི་མཚམས་སུ་འདུག་སྟེ། གནོད་སྦྱིན་དང་ཡི་དྭགས་དང་དབང་པོ་དང་ཀླུའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་མངོན་པར་བལྟས་པས་ཤར་དང་ནུབ་དང་བྱང་དང་ལྷོར་ཐིག་བཏབ་ལ། ཡང་མེའི་མཚམས་སུ་འདུག་པས་རླུང་གི་མཚམས་དང་། བདེན་བྲལ་གྱི་མཚམས་སུ་འདུག་པས་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ཀྱི་བར་དུ་ཐིག་བཏབ་སྟེ། ཤར་དང་ནུབ་དང་བྱང་དང་ལྷོའི་ཕྱོགས་སུ་ཐིག་བཞིས་དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་བའི་ཐིག་ཀྱང་རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུྃ། ཞེས་བྱ་བ་ཟློས་ཤིང་ཐིག་བཏབ་པའི་སྒྲས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པའི་དུས་ལགས་པས་འདིར་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཞེས་བསྐུལ་བར་བྱ་ཞིང་། སློབ་དཔོན་དང་། བསྒྲུབ་པའི་མཆོག་དག་གིས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་སྐོར་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བར་བྱའོ། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། །

Having sprinkled fragrant water containing white mustard seeds and the five nectars while reciting the three syllables, the master holds the cord at the navel with the left fist and releases it with "Oṃ jaḥ jaḥ jaḥ." The supreme assistant also draws it in with "Oṃ jaḥ jaḥ jaḥ" and holds it at the navel in the same manner. Then, those holding vajras, looking toward the south and the direction of the Lord of Yakṣas, should strike the celestial line. Then, having visualized all directions as equal, they should likewise strike the two Brahma lines. The master sits in the southeast and northwest corners, looking toward the directions of the Yakṣas, Pretas, Indra, and Nāgas, and strikes the lines for the east, west, north, and south. Again, sitting in the southeast, he strikes the line to the northwest, and sitting in the southwest, he strikes the line to the northeast. By means of these four lines in the directions of east, west, north, and south, the maṇḍala is divided into eight sections; these lines should also be struck in that same sequence. Preceded by the recitation of the three syllables, one should strike the lines while reciting: "Oṃ vajrasamaya sūtraṃ mātikrama hūṃ." With the sound of striking the lines, one should exhort the Tathāgatas who pervade space, saying: "Blessed Ones, the time has come to act for the benefit of sentient beings; please come here!" The master and the supreme assistant should then proceed in a clockwise direction throughout. It is square and has four doors.

རྟ་བབས་བཞིས་ནི་མཛེས་བགྱིས་པ། ། ཐིག་བཞི་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། དར་དང་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། མཚམས་ཀྱི་ཆ་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ནི་མཚམས་རྣམས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲས། ། ཕྱི་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པོ། ། དེ་ཡི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་འཁོར་ལོའི་ཕྱེད། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་ཟླུམ་པོ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཀ་བ་མཆོག་གིས་སྤྲས། ། མཛེས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར། ། དེ་ནས་ཧྲིཿདང་ཁྲོ་བལྟས་པས། ། སྒོ་དག་རྣམ་པར་བསྒོ་བྱ་སྟེ། ། སྒོ་ནི་འཁོར་ལོའི་བརྒྱད་ཀྱི་ཆ། ། ཁ་ཁྱེར་མེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད། ། སྒོ་ཁྱུད་སྒོ་ཡི་ཚད་ཡིན་ཏེ། ། ལྷ་ཡི་སྣམ་བུའང་དེ་དང་འདྲ། ། ཁ་ཁྱེར་ཀུན་དུ་སྒོ་ཡི་ཕྱེད། ། སྒོ་འགྲམ་ལོགས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་ཉི་ཟླ་དང་། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་སྣམ་དེ་དང་འདྲ། ། རྩ་བའི་ཐིག་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ། ། ཚོན་གྱི་ས་ནི་དེ་ཡི་ཕྱེད། ། ཁ་ཁྱེར་རི་མོ་ལ་བརྟེན་པའི། ། རྟ་བབས་དང་ནི་ཀ་བར་ལྡན། ། ཀ་བ་རྡོ་རྗེ་སོགས་ཐིག་གི། ། ས་ནི་མཚོན་གྱི་ས་དང་མཉམ། ། རྟ་བབས་སྒོ་ཡི་སུམ་འགྱུར་ཏེ། ། བ་དན་དྲིལ་བུ་རྣམས་དང་ལྡན། ། དྲིལ་བུ་བཏགས་ཤིང་རླུང་བསྐྱོད་པའི། ། བ་དན་ཕྱི་ཡི་མཚམས་སུའོ། ། གཞན་རྣམས་འཁོར་ལོའི་རྗེས་མཐུན་པར། ། ཇི་ལྟར་མཛེས་པར་རབ་ཏུ་བྱ། ། གལ་ཏེ་འགའ་ཡང་ཐིག་གདབ་པར། ། འོངས་པ་མེད་ན་དེ་ཡི་ཚེ། ། གྲོགས་པོ་མེད་པར་རང་ཉིད་ཀྱིས། ། ཕུར་བུ་ལ་བརྟོད་ཐིག་གདབ་བྱ། །

Adorned with four archways, perfectly endowed with four lines, and decorated with silks and flower garlands; in all the intermediate corners and at the junctions of the door-surrounds, it is embellished with vajras and jewels. Thus, the lines of the outer maṇḍala are to be struck. The inner wheel of that [maṇḍala] is perfectly endowed with eight maṇḍalas. The outer wheel is half [the size of the inner], perfectly circular on all sides, adorned with supreme vajra pillars, beautiful and encircled by a vajra garland. Then, with the syllable Hrīḥ and a wrathful gaze, the doors are to be opened. The doors are one-eighth of the wheel; they are held to be without a ledge (kha-khyer). The door-surround is the same measure as the door, and the deity’s pedestal (lha’i snam bu) is likewise. The ledge is half the size of the door, and the door-jamb and side-wall are the same. The lattice, half-lattice, sun, moon, and flower-garland pedestal are similar to that. Outside the root line, the area for the colored powders is half of that. The archways and pillars are supported by the ledge and the decorative lines. The area for the pillars, vajras, and so forth is equal to the area for the colored powders. The archway is three times the size of the door and is endowed with banners and bells. Banners are attached to the bells and moved by the wind at the outer corners. The others should be made as beautiful as possible, in accordance with the wheel. If no one else comes to strike the lines, then at that time, without a companion, one should strike the lines by fixing them to a ritual stake (phur bu).

དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྟེ་བ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཕུར་བུའམ་རྡོ་རྗེས་བཏབ་སྟེ། སྲད་བུ་ཉིས་སྒྲིལ་དུ་བྱས་པས་བཅིངས་ལ། མཐེ་བོང་གི་རྩ་བར་དཀྲིས་པའི་ཁུ་ཚུར་ནང་དང་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་གི་ཕྱི་རོལ་དུ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དང་འོད་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཐིག། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། རིམ་བཞིན་དུ་གཡས་ཕྱོགས་སུ་བསྐོར་བས་བཏབ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་བཾ་ལཾ་རཾ་ཧཾ་ཡཾ་གི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཚོན་རྩི་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ། སྲད་བུའི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་ཁ་དོག་གི་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱུང་བའམ། ལྕགས་ལྔ་ལས་བྱུང་བའམ་སའི་ཁམས་ལས་བྱུང་བའམ། འབྲས་ལས་བྱུང་བའམ། དམར་པོ་སོ་ཕག་བསྲེགས་པ་དང་། ནག་པོ་སོལ་བ་ལས་བྱས་པ་བཟང་པོ་རྣམས། སྔར་བཤད་པའི་ས་བོན་རྣམས་ལས། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསམས་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་མངོན་པར་བཟླས་ཏེ། ཡི་གེ་ཛཿདང་འབར་བའི་ལྟ་བ་དག་གིས་ཚོན་རྩི་ཡང་དག་པར་སྦར་ཏེ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ཕུར་བུ་ཕྱུང་ལ། དེའི་ཁུང་བུ་ཚོན་རྩི་ལྔ་ཡིས་ཀུན་དུ་བཀང་སྟེ། ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་བླ་ན་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དྲིལ་བུའི་སྒྲས་མཚན་མ་ངན་པ་ལ་སོགས་པ་བསལ་ལ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ནས། དང་པོར་དབུས་སུ་འདུག་སྟེ། ཤར་དུ་བལྟས་པས། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏཱ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ཅིང་གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ།

Then, having struck the center of the maṇḍala with the kīla or vajra as previously described, and having bound it with a double-stranded thread, one should mark the lines for the vajra garland and the circle of light on the exterior of both the inner and outer maṇḍalas. Starting from the direction of Īśāna, one should mark them by circling clockwise in successive order, and then request the wisdom lines to depart. Next, one should visualize the white and other colors of the pigments—generated from the seed syllables VAṂ, LAṂ, RAṂ, HAṂ, and YAṂ—as being of the nature of the Tathāgatas, such as Vairocana and the others, who are perfectly endowed with Locanā and the rest. These pigments should possess the sequence of colors explained in the section on the thread, and be made from precious gems, the five metals, the earth element, or rice; or they may be excellent red pigments made from fired bricks or black pigments made from charcoal. Having recited the syllable HŪṂ, one should ignite the pigments with the syllable JAḤ and a blazing gaze. Then, with the syllable HŪṂ, one should extract the kīla and completely fill its cavity with the five pigments. Possessing the yoga of the Mind Vajra, one should dispel ill omens and the like with the sound of the bell of unsurpassed insight. Having cultivated the conviction that the sphere of phenomena (dharmadhātu) is utterly pure, one should first sit in the center and, looking toward the east, recite "OṂ VAJRA CITTA SAMAYA HŪṂ" while starting from the direction of Īśāna with the left fist.

གཡས་ཕྱོགས་སུ་བསྐོར་བས་ཚོན་རྩི་དགྱེ་བར་བྱ་སྟེ། ཕྱིས་ནི་ཅི་བདེ་བར་རོ། ། རན་ཞིང་སྙོམས་ལ་མ་ཡོ་དང་། ། མ་ཆད་གཡས་ཕྱོགས་ནས་བསྐོར་ཞིང་། ། སྦོམས་སུ་སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུའི་ཆ། ། ལྡན་པར་རི་མོ་བྲི་བར་བྱ། ། སྦོམ་པོར་བཀྱེ་ན་ནད་འབྱུང་འགྱུར། ། ཕྲ་མོས་ནོར་ནི་རྣམ་པར་འཇིག། ཡོན་པོས་འབྱེ་འགྱུར་ཆད་པ་ཡིས། ། བླ་མ་དང་ནི་སློབ་མ་འཆི། ། གཡས་སྐོར་མིན་པར་བཀྱེ་བ་ཡིས། ། མཚོན་ནི་ཕུར་བུས་བཏབ་པར་འགྱུར། ། རི་མོ་དཀར་པོའི་ཕྱི་རོལ་དུ། ། གཞན་ནི་གསེར་ལྟར་སྣང་བ་སྟེ། ། པདྨ་རཱ་གའི་རང་བཞིན་དང་། ། དེ་བཞིན་གཞན་ནི་མརྒད་འདྲ། ། ནང་དུ་སྔོན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་ཚོན་གྱི་རིམ་པར་བཤད། ། ཤར་གྱི་ཆ་ནི་དཀར་པོར་བྱ། ། ལྷོ་ནི་སྔོན་པོར་སྣང་བ་སྟེ། ། ནུབ་ཀྱི་ཁ་དོག་དམར་པོའོ། ། བྱང་ནི་ལྗང་གུར་ཡང་དག་ལྡན། ། དབུས་ནི་ཨནྡྲ་ནཱི་ལ་མཚུངས། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལྟ་བུ། ། རྟག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་ཐོགས་ཤིང་། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པས་བྲི། ། ཚོན་རྩིའི་རི་མོ་ཕན་ཚུན་ནས། ། གང་ཙམ་གྱིས་བར་ཆོད་པར་བྲིའོ། ། གལ་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བ་ན། ། བགེགས་བྱུང་བ་ན་དེ་ཡི་ཚེ། ། ཁྲོ་བོ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཟློས་ཤིང་བསལ་བར་བྱ་སྟེ། ན་མ་ས་མནྟ་ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཎཱཾ། ན་མོ་བཛྲ་ཀྲོ་དྷཱ་ཡ། མ་ཧཱ་དཾཥྚྲོད་ཀ་ཊ། བྷཻ་ར་བཱ་ཡ། ཨ་སི་མུ་ས་ལ་བ་ར་ཤཱུ་བཱ་ཤ་ཧ་སྟ་ཡ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི། ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། ཏིཥྛ་ཏིཥྛ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། གརྫ་གརྫ། བི་སྥོ་ཊ་ཡ་བི་སྥོ་ཊ་ཡ།

One should apply the pigments while circumambulating to the right; thereafter, one may proceed as is convenient. The lines should be proportionate, even, and without deviation; they must be continuous and drawn while circling to the right. In thickness, they should be one-twentieth the width of the door. If drawn too thick, disease will arise; if too thin, wealth will be destroyed. If crooked, there will be schism; if broken, the guru and the disciple will die. If drawn without circumambulating to the right, one will be struck by a ritual dagger. Outside the white lines, there should be another appearing like gold, with the nature of ruby, and likewise another like emerald. The interior is called blue; this is explained as the sequence of the pigments. The eastern section should be white, the south appears blue, the western color is red, the north is perfectly green, and the center is like sapphire. This is the maṇḍala of the Mind; one should always hold a vajra and bell and draw it with perfect meditative equipoise. The pigments should be drawn so that they are separated from one another by a certain interval. If obstacles arise while drawing the maṇḍala, at that time, one should possess the yoga of the wrathful Amṛtakuṇḍalin and clear them away while reciting the garland mantra: Namaḥ samanta-kāya-vāk-citta-vajrāṇām | Namo vajra-krodhāya | Mahā-daṃṣṭrotkaṭa-bhairavāya | Asi-musala-vara-śūla-śakti-hastāya | Oṃ amṛta-kuṇḍali | Kha kha khāhi khāhi | Tiṣṭha tiṣṭha | Bandha bandha | Hana hana | Daha daha | Paca paca | Garja garja | Visphoṭaya visphoṭaya |

སརྦ་བིགྷྣཱཾ་བི་ནཱ་ཡ་ཀཾ། མ་ཧཱ་ག་ཎ་པ་ཏི་ཛཱི་བི་ཏ་ཨནྟ་ཀ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བདུད་རྩི་ཞེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལག་པ་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་བརྐྱང་སྟེ། གུང་མོ་དང་མཐེའུ་ཆུང་གི་རྩེ་མོ་སྦྱར་ལ། མཐེ་བོང་དང་སྦྱར་ཏེ་མཛུབ་མོ་མནན་པའི་མཆེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཁའི་ཐ་མར་འཛིན་ཅིང་། ཕཊ་ཀྱི་མཐའ་ཅན་བཟླས་པས་གཞོམ་པར་བྱ་བའམ། སྔར་བཤད་པའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་ཕུར་བུས་གདབ་པའམ། དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་སེམས་ལ་བགེགས་རྣམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་མེད་ཅིང་སྐབས་མེད་དེ། བགེགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཐ་མལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་བཞུགས་པའི་གནས་རྣམས་སུ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་སོགས་པའི་གདན་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀོད་ལ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་བརྗོད་ཅིང་། ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ནང་ན་གནས་པའི་ལྷའི་གཟུགས་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཏེ། སྐུད་རིས་སུ་བྱས་པའམ། ལུགས་སུ་བླུགས་པའམ། འབུར་དུ་བརྐོས་པའམ། རི་མོར་བྲིས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་དབུས་སུ་ནི་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར་ཞིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་དགོད་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གནས་སུ་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འོད་ཟེར་འབར་བའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དཀར་པོ་དང་།

Sarvavighnān vināyakam mahāgaṇapati jīvita-antakara hūṃ phaṭ. Possessing the yoga of the nectar, one should extend the ring finger of the left hand, join the tips of the middle and little fingers, and press the thumb against the index finger to form this fang mudrā. Holding it to the edge of the mouth and reciting the mantra ending in phaṭ, one should destroy [the obstacles]; or, by means of meditating on the previously explained protection wheel, one should strike with the ritual dagger (kīla); or, one should meditate on the ultimate bodhicitta. It is impossible and there is no occasion for obstacles to arise in a mind that is naturally pure, because obstacles and the like arise solely from ordinary conceptualization. Then, in the places where the deities are to reside, one should arrange the seats, such as lotuses and sun disks, as before. Reciting the heart mantras such as vajradhṛk and so forth, one should unify the forms of the deities residing in the sky with those existing within the hand symbols (chomā). One should then place the signs, whether they are made of thread, cast in metal, carved in relief, or drawn in painting. In the center, one should place a five-pronged vajra, like a sapphire, blazing like the fire at the end of an eon and terrifying to behold. In the place of Vairocana, one should place a white eight-spoked wheel with blazing vajra-like rays of light.

དེ་བཞིན་དུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཀྱི་གནས་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་བར་ལ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འོད་ཟེར་གྱིས་ཁྱབ་པའི་ཉི་མ་ལྟ་བུའི་རིན་པོ་ཆེ་དང་། འོད་ཟེར་དང་བཅས་པའི་པདྨ་དང་རལ་གྲི་དང་སྤྲིན་ལྟ་བུའི་མིག་དེའི་འོད་དང་ལྡན་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་འབར་བ་དང་། པདྨ་ཁ་བྱེ་བ་སྡོང་བུ་དང་བཅས་པ་དང་། ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོ་དང་། འབར་བ་དང་བཅས་པའི་ཐོ་བ་དང་། དབྱིག་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་འབར་ཞིང་གཡོ་བ་དང་། རལ་གྲི་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་འབར་བའི་པདྨ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དབུས་ན་སྔོ་བ་དང་། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་བཞིར་འཁོར་ལོ་དང་། མེ་ལོང་དང་ནཱ་ག་གེ་སར་གྱི་ལྕུག་མ་དང་། ཡང་དེ་ཉིད་དཀར་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། པི་ཝང་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། དྲིའི་དུང་ཕོར་སེར་པོ་དང་། པདྨ་དང་ཁྲག་ཆེན་པོས་གང་བའི་ཐོད་པ་དང་། རལ་གྲི་དང་རལ་གྲི་གཉིས་པ་དམར་པོ་དང་། དྲ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ཐ་མར་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ཀ་ཙ་ལིན་དའི་གོས་རེག་བྱ་འཇམ་པོ་དང་ལྡན་པ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་ཅིང་དབུས་དཀར་བའི་ཆོས་འབྱུང་གི་ཕྱག་རྒྱ་གྲུ་གསུམ་ལྗང་གུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་རྣམས་སུ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། དབྱིག་པ་དང་རྩེ་གསུམ་དང་རལ་གྲི་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། ཤར་གྱི་སྒོར་ཐོ་བ་ལས་ཤར་དུ་འཁོར་ལོ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ནུབ་ཏུ་པདྨ་ལས་ནུབ་ཏུ་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་དགོད་པར་བྱའོ། །

Likewise, beginning from the location of Ratnasambhava and extending to the locations of the goddesses such as Dharmadhātuvajrī and the rest, one should arrange in sequence: a jewel like the sun pervaded by light rays; a lotus, a sword, and a cloud-like eye possessing that light; a blazing blue vajra; a blooming lotus with its stalk; a blue utpala; a blazing hammer; a staff blazing and moving like a vajra; a lotus with blazing sword-like light rays; a crossed vajra (viśvavajra) with a blue center; a wheel in the four directions starting from the east; a mirror; a na-ga-ge-sar sprig; and again that same [mirror] white; a vajra; a lute; a jewel; a yellow conch bowl of perfume; a lotus; a skull-cup filled with great blood; a sword and a second red sword; the lattice mudrā; and finally, a soft-textured kaccalinda garment marked with a vajra, and a green triangular dharmodaya mudrā marked with a crossed vajra and white in the center. In the intermediate directions starting from the southeast, one should arrange a hook, a staff, a trident, and a sword. At the eastern gate, from the hammer, one should place a wheel to the east; likewise, from the lotus in the west, one should place a vajra together with a bell and a lotus upon sun seats in the west. One should thus arrange them.

གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རང་གི་ལྷ་སྒྲུབ་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། ན་ཚོད་ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པའི་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་དག་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་མཱ་མ་ཀཱི་བཅུག་སྟེ། དེ་དག་ཐིག་གདབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲིར་བཅུག་ལ་ལྷ་མ་ལུས་པའི་གནས་སུ་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་གདན་དང་གཟུགས་དང་ཁ་དོག་དང་ཞལ་དང་ཕྱག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་བཀོད་པའི་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཞུགས་ཏེ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཕྱོགས་བཞིར་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་གྱི་རྟ་བབས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་དྲིལ་བུ་དང་བ་དན་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་མངོན་པར་བཟླས་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། སྡོང་པོ་བརྒྱན་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བ་དང་། གསེར་འོད་དམ་པ་རྣམས་བཀླག་པར་བྱའོ། ། ག་པུར་དང་ཨ་ཀ་རུ་དང་ཏུ་རུ་སྐ་ལ་སོགས་པའི་སྤོས་སྣོད་རྣམས་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཕྱོགས་དང་ཕྱོགས་མཚམས་བརྒྱད་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་གྲོགས་པོ། འོད་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་དྲིའི་ཆུས་ཀུན་དུ་འབྱུག་པར་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ། མེ་ཏོག་སིལ་མས་བཀྲམ་ནས། ལས་ཐམས་ཅད་པ་བཟླས་པའི་ཆུས་དཀྱིལ་འཁོར་བསངས་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་ལག་པ་བཞག་ལ། འཁོར་ལོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་གསུམ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཏེ། ཨོཾ་ཨ་བིགྷྣཱནྟ་ཀྲིཏ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བཟླས་པར་བྱའོ། །

If, at that very time, one wishes to accomplish any of one’s own deities, such as the Mind Vajra (Cittavajra) and so forth, then one should place a twelve-year-old boy and girl in the forms of Akṣobhya and Māmakī. Having had them draw the maṇḍala preceded by the rituals of laying the lines and so forth, one should enter the support maṇḍala exactly as described in the sādhana, arranged with the seats, forms, colors, faces, hands, and so on, for the locations of all the deities without exception. One should then offer to the four directions archways made of precious substances, adorned with garlands of flowers, bells, banners, and the like, having performed the recitation of Vajradhara. Outside the maṇḍala, in the directions such as the east and so forth, one should read the Prajñāpāramitā, the Gaṇḍavyūha, the Tathāgataguhyaka, and the Suvarṇaprabhāsottama. Incense burners containing camphor, agarwood, turuṣka, and so forth, should be placed continuously in the eight cardinal and intermediate directions. Then, an assistant possessing the pride of Amṛtakuṇḍalin should be made to smear the area outside the garland of light with scented water containing the five nectars. After scattering loose flowers, the maṇḍala is purified with water over which the sarvakarmika mantra has been recited. Placing one’s hand in the center of it, one should recite the three syllables three hundred and eight times in order to consecrate the wheel, and then recite: OṂ AVIGHNĀNTAKṚT HŪṂ PHAṬ.

དེ་ནས་མཚམས་ཀྱི་དུས་སུ་དཔལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་མེ་ཏོག་སྔོན་པོའི་ཕྲེང་བ་བླངས་ཏེ། ཨོཾ་སུཾ་བྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་བརྗོད་ཅིང་། མཚོན་གྱི་རི་མོའི་འོག་ནས་འགྲོ་བའི་བསམ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ལ། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་བསྐོར་བ་གསུམ་བྱ་སྟེ། མ་ཚང་བ་དང་ལྷག་པའི་ཉེས་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་བལྟས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྲེང་བ་ཕུལ་ཏེ། དེ་སླར་གར་གྱི་སྦྱོར་བས་བླངས་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཞིས་རང་གི་མགོ་ལ་བཅིང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་གི་མཚམས་སུ་འདུག་ཅིང་། མཉམ་པར་བཞག་པའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཡི་གེ་གསུམ་འདོན་ཅིང་ཡིད་ཀྱིས་སྒོ་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་རྣམས་ནི། ། ནུབ་ལ་སོགས་པར་གནས་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་གཡས་བརྐྱང་སོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། རིམ་བཞིན་དབྱེ་བར་བྱ་བ་ཉིད། ། དེ་ནས་སླར་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱས་པའི་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ། ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བཟླས་པ་བདག་པོའི་མདུན་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། གཅིག་ཤོས་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པ་ཡང་། དེའི་ཆུས་བདག་ཉིད་དང་སློབ་མ་རྣམས་བསང་བའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་སྒོར་སྔོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བཞག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་འོད་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ནང་ཤར་དང་ལྷོའི་སྒོ་དག་གི་བར་དུ་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ། རང་གི་ལྷ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཚོན་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུས་པ། དེར་ལྷ་དེ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་བྲིས་པ། གོས་བཟང་པོས་མགུལ་ཆིངས་བྱས་པ། ཡལ་ག་དང་འབྲས་བུ་བཟང་པོའི་ཁ་རྒྱན་དང་ལྡན་པ། རིན་པོ་ཆེ་དང་སྨན་དང་འབྲུ་ལྔ་དང་ལྡན་པ།

Then, at the time of the boundary, possessing the pride of the glorious king Ucchuṣma, one should take a garland of blue flowers and, reciting "Oṃ Suṃbha" and so forth, enter the maṇḍala with the intention of passing beneath the lines of the weapon. Ringing the bell, one should perform three circumambulations. In order to pacify the faults of omissions and additions, one should look at the wheel, offer the garland to the Blessed One, and then take it back with a dance-like movement, binding it to one's own head with the four syllables HŪṂ. Then, sitting at the boundary between the outer and inner maṇḍalas, the vajra master, remaining in meditative equipoise, should recite the three syllables and mentally open the doors: "The doors of the east and so forth, Are situated in the west and so forth; Likewise, with the right leg extended and so on, They are to be opened in successive order." Then, the victorious vase that was previously consecrated should be placed before the principal deity, having been recited according to that very ritual. The other vase, over which "Vajradhṛk" has been recited one hundred and eight times, should also be placed facing the entrance for the purpose of purifying oneself and the disciples with its water. Outside the maṇḍala, within the circle of light, between the eastern and southern doors, one should place [the vases] which are endowed with the proper characteristics, anointed with colors corresponding to their respective deities, inscribed with the names of those deities, wrapped with fine cloth as neck-cloths, adorned with excellent branches and fruits as mouth-ornaments, and filled with the five precious gems, medicines, and grains.

བདུད་རྩི་དང་བཅས་པའི་ཙནྡན་གྱི་ཆུས་གང་བ། རང་གི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ལ། འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བུམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷོ་དང་ནུབ་ཀྱི་དབུས་སུ་དཔལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་ཐུག་པ་རྣམས་ཀྱི་དགུ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ནུབ་དང་བྱང་གི་བར་དུ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་ཐུག་པ་རྣམས་ཀྱི་ལྔ་ཉིད་དང་། བྱང་དང་ཤར་གྱི་སྒོ་དག་གི་བར་དུ་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་ཐུག་པ་རྣམས་ཀྱི་བུམ་པ་བརྒྱད་དགོད་པར་བྱའོ། ། མེད་ན་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོའི་བཞི་དང་། ལྷ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱི་བཞི་དང་། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པ་དང་། བུམ་པ་གང་བ་རྣམས་ཀྱང་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། བཅུ་ལས་ཉུང་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཡོ་བྱད་ལ་སོགས་པ་དང་། ཕྱིའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཆོད་དེ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིག་མ་དང་ལྷན་ཅིག་སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞུགས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བུམ་པའི་དབང་དང་། གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་དང་། སློབ་དཔོན་དང་། རྗེས་སུ་གནང་བ་དང་། ལངས་ནས་ལུང་བསྟན་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་རྣམས་ཐོབ་ནས། བདག་པོའི་གནས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་གོས་ཀྱིས་གཡོགས་པའི་ཁྲི་ལ་གནས་པས་གདོལ་པའི་བུ་མོ་ལོ་བཅུ་གཉིས་པ། བཞིན་བཟང་མིག་ནི་ཡངས་པ་དང་། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་དག་གིས་བརྒྱན། ། དེ་ཉིད་རིག་པ་ལ་བརྩོན་པ།

One should also place the vases of the wrathful deities, such as the Noble Yamāntaka and others, filled with sandalwood water and nectar, after reciting their respective mantras one hundred and eight times. Likewise, in the center of the south and west, one should arrange the nine vases of the deities beginning with the glorious Ucchuṣmarāja and ending with Vajrī; similarly, between the west and north, the five vases of the deities beginning with Lokeśvara and ending with Buddhalocanā; and between the north and east gates, the eight vases of the deities beginning with Māmakī and ending with Akṣobhya. If these are unavailable, one should arrange the Victory Vase, the four vases of Buddhalocanā and the others, the four vases of the remaining deities, the activity vase, and the full vases; for it is said that there should be no fewer than ten. Then, having made offerings to the maṇḍala with the ritual implements and external offerings explained in the sādhana, the Vajra Master should enter according to the ritual for admitting disciples, together with the consort as previously described. Having received from the Blessed One the vase empowerment, the secret empowerment, the wisdom-knowledge empowerment, the master empowerment, the permission, the prophecy upon rising, and the meditation on samādhi, he should sit upon a throne covered with cloth atop a multicolored lotus in the position of the Lord. There, a twelve-year-old girl of the outcaste class, with a beautiful face and wide eyes, adorned with all ornaments and diligent in the knowledge of reality, [should be present].

མཱ་མ་ཀཱི་ཡི་ཡོན་ཏན་བརྒྱན། ། སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་ཆོ་ག་བཞིན། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་གིས་ཁྱབ་པར། ། བྱས་ནས་ལྷ་རྣམས་མཆོད་བྱའི་ཕྱིར། ། དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྟེན་བྱ། ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་ལས་ཕྱུང་བའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྔར་བཤད་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྲ་མོ་ཕྱུང་ལ། མཚན་མའི་ནང་ན་གནས་པའི་ལྷའི་གཟུགས་རྣམས་ལ་ཐིམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ཕྱག་ན་ཞགས་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པས་ཡི་གེ་ཛ་མཐའ་ཅན་གྱི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བཞིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བཀུག་ནས་ལྷ་སོ་སོའི་ཐུགས་ཀར་གཞུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་ཐུག་པར་བྱ་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཅོད་པན་དང་དར་དཔྱངས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ལ། རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་རིམ་པས་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྡུས་ནས་པདྨར་བཅུག་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་དུ་ཞུ་བར་གྱུར་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བཟའ་བའི་ཕྱིར་ཕུལ་ལ། སླར་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱི་གཟུགས་རྣམས་ཕྱུང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། ཡི་གེ་གསུམ་བཟླས་པའི་དྲི་དང་མེ་ཏོག་དང་སྤོས་དང་མར་མེ་དང་ལྷ་བཤོས་ཀྱང་ཕུལ་ལ།

Adorned with the qualities of Māmakī, according to the ritual explained in the sādhana, one should prepare a place pervaded with perfumes and flowers in order to worship the deities; that is what the yogin should rely upon. Then, in the same manner, from the emanation and reabsorption of bodhicitta, a moon maṇḍala is produced, and from it, by means of the heart-mantras previously explained, the subtle samaya maṇḍala is emanated. One should meditate on these dissolving into the forms of the deities residing within the cihna. Then, having summoned the wisdom wheel (jñānacakra) with the four hūṃ syllables ending in the letter ja—held by the king Sumbharāja, who wields a noose and a hook—one should first cause them to enter the hearts of the respective deities. Following that, one should perform the blessing of the aggregates and so forth, up to the blessing of the body, speech, and mind. As before, one should confer the empowerments of the crown and the silk streamers of the Great Vajradhara and the others. One should then please them through the sequence of subsequent pleasing. As before, the bodhicitta in the form of the assembly of Tathāgatas is gathered and placed within the lotus, where it melts into the nature of the wisdom nectar. This is offered to all the Tathāgatas and the rest for their consumption. Then, the forms of the assembly of goddesses are emanated, and they perfectly worship the maṇḍala with the unsurpassed offerings and so forth. One should also offer perfumes, flowers, incense, lamps, and divine food, while reciting the three syllables.

རྡོ་རྗེ་འཆང་མངོན་པར་བཟླས་པའི་མཆོད་ཡོན་གྱི་དྲིའི་ཆུ་དང་དུང་ཕོར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་བླུགས་ལ། བདུད་རྩིར་བཅས་པའི་ཏིལ་དང་ནས་དང་ཀུ་ཤ་དང་དྲི་ཞིམ་པོ་དཀར་པོ་དང་ལྡན་པ། ལྷ་རྣམས་ལ་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་དེས་བླུགས་ཤིང་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་བྱ་སྟེ། ། དེ་ལ་ལྷ་རྣམས་རེ་རེ་ཞིང་རས་ཡུག་ཟུང་རེའམ་རེ་རེའམ། ཐམས་ཅད་ལ་རས་ཡུག་བཟང་པོ་གཅིག་ཕུལ་ལ། བླ་རེ་དང་གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ། ཡི་གེ་ཨོཾ་མམ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཟླས་ཏེ། བཛྲ་སྥ་ར་ཎ་ཁཾ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛཱ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ས་མ་ཡེ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སྔར་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་ག་པུར་དང་ཨ་ཀ་རུ་དང་ཏུ་རུ་སྐ་ལ་སོགས་པའི་དྲི་ཙནྡན་དང་བསྲེས་པ་དང་། མེ་ཏོག་གི་ཤིང་བརྒྱའམ། ཤིང་བཞི་དང་མེ་ཏོག་ཐམས་ཅད་དང་། སྤོས་ཀྱི་སྣོད་སྟོང་ངམ་བརྒྱའམ་བཅུ་ལས་ཉུང་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། མར་ལ་སོགས་པའི་མར་མེའི་གྲངས་འབུམ་མམ་སྟོང་ངམ་མར་མེའི་སྣོད་བརྒྱའམ་སྣོད་བཞི་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། བཤད་མ་ཐག་པའི་སྔགས་ལ། པུཥྤ། དྷཱུ་པ། དཱི་པ། པཱུ་ཛ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ཞིང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འབྲུ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱས་པའི་སྭ་སྟི་ཀ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་མངོན་པར་བཟླས་པའི་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་དང་མྱང་བ་དང་གཞིབ་པ་དང་མྱོས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། མྱོས་པ་མེད་པའི་བཏུང་བ་དང་། གཏོར་མ་དང་མཆོད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་གྲངས་སྟོང་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་རོལ་ཆ་སྟོང་ངམ། པི་ཝང་དང་དུང་ལ་སོགས་པའི་རོལ་ཆ་བཅུ་དང་།

Pour the water for the offering, scented with the mantra of Vajradhara, into a conch shell or similar vessel. It should be mixed with nectar, sesame, barley, kuśa grass, and white fragrant substances, and poured from that offering vessel to be presented to each of the deities. Then, the offerings should be made: to each deity, offer a pair of cotton cloths, or a single one, or to all of them together, offer a single high-quality cloth. For the various canopies, parasols, victory banners, and flags, recite the syllable OṂ or the mantra of Vajrasattva, and offer them with the mantra: VAJRA SPHARAṆA KHAṂ. With the mantra OṂ SARVA TATHĀGATA PŪJĀ MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA SAMAYE HŪṂ, offer the previously prepared camphor, agarwood, turuṣka, and other fragrances mixed with sandalwood; one hundred or four types of flowering trees and all kinds of flowers; incense burners numbering no fewer than ten, a hundred, or a thousand; and butter lamps numbering one hundred thousand, a thousand, or one hundred or four vessels of ghee and the like. To the mantra just mentioned, append PUṢPA, DHŪPA, DĪPA, and PŪJA, and so forth, respectively. Offer various types of food and drink made from grains and other ingredients, over which the three syllables have been recited, including items to be chewed, eaten, tasted, sucked, and drunk, both intoxicating and non-intoxicating; and offer a thousand tormas and various other offerings. Likewise, offer a thousand musical instruments, or ten instruments such as the lute and the conch.

ཕྱི་རོལ་གྱི་གར་མཁན་དང་། ལག་གདུབ་དང་། རྣ་རྒྱན་དང་། ཅོད་པན་ལ་སོགས་པ་དང་། རྟ་དང་གླང་པོ་དང་། བ་ལང་གི་ཁྱུ་རབ་ཏུ་བརྟགས་པ་དེ་རྣམས་དང་གོས་དང་བཅས་ཤིང་དྲིལ་བུ་དང་རྔ་ཡབ་དང་བཅས་པའི་རྟ་བབས་རྣམས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བ་དན་དཀར་པོ་དང་། སྨུག་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་དུད་ཀ་དང་། དམར་པོ་དང་ཁྲ་བོ་དང་སེར་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་བརྒྱད་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་དབང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སུ་བསྒྲེང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྟོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའམ་གཞན་གྱིས་བསྟོད་ནས་བཤང་བ་དང་གཅི་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་བསྒྲུབས་པ། དུང་ཆེན་དུ་བླུགས་པ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པ། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་བཞག་ལ། དེས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དབང་པོའི་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ། དེས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པའི་གཏོར་མ་བྱིན་ལ། ལྷ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱེད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་སླར་ཞུགས་ཏེ་ལངས་ནས་ལུང་བསྟན་པ་ལ་ཐུག་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། སློབ་མ་རྣམས་གཞུག་པའི་ཕྱིར། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དག་ཅིང་གསལ་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་ངེས་པར་སྐྱེས། ། བདེན་པ་འདི་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། །

One should offer external dancers, bracelets, earrings, crowns, and so forth, as well as horses, elephants, and herds of cattle that have been thoroughly visualized, along with the gateways equipped with cloths, bells, and fly-whisks. Then, one should raise eight banners—white, maroon, blue, smoke-colored, red, variegated, yellow, and green—in sequence outside the maṇḍala, in the directions of Indra and the others. Then, having made perfect offerings with the unsurpassed and other offerings, one should offer praise as before with the verse beginning "Akṣobhyavajra." Having praised with that or another, one should place in the center of the wheel the substances such as feces and urine, which have been accomplished as bodhicitta, poured into a great conch, and consecrated with the three syllables. With that, one should perfectly satisfy the deities of the maṇḍala. Then, beginning from the direction of Indra, one should give the torma of food and so forth, consecrated by that [mantra], to the gods, asuras, and others, and perform the fire offering that satisfies the deities. Then, having re-entered and stood up, and having completed the remainder up to the prophecy as before, in order to initiate the disciples, one should say: "All phenomena are like reflections; pure, clear, and untroubled; ungraspable and inexpressible; arising entirely from causes and karma; born definitively from suchness. By this truth, in the maṇḍala..."

སྐྱོན་བྲལ་སློབ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་མཐོང་བར་ཤོག། ཅེས་བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་བསྒྲགས་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་མཚན་ལྡན་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་མཆོག། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་རང་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་གྲུབ་མཛོད། ། ཀུན་མཆོག་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཏུ་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། ཉེས་པ་མི་མངའ་རྟག་པའང་ཁྱོད། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་གྱིས་རྗེས་ཆགས་པ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་རྒྱལ་མཆོག་དང་། ། ཤིན་ཏུ་ཁྱད་འཕགས་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་བདག་བདག་གྲུབ་མཛོད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་ཅིང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་ཞུགས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་གྱུར་ཉིད། ། དམ་ཚིག་མཆོག་གི་འདོད་པ་མཆོག། བདེན་པ་གང་གིས་ཡེ་ཤེས་མཆོག། ཤེས་རབ་ཐབས་དག་དཀྱིལ་འཁོར་འགྱུར། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་མགོན་ཁྱོད་ཀྱིས། ། བདག་གི་འདོད་པ་ཡོངས་རྫོགས་མཛོད། ། ཅེས་བྱ་བ་དམ་ཚིག་གསུམ་གྱིས་གླུའི་མཆོད་པ་དང་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མའི་ཆོ་ག་འབྱུང་སྟེ། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་འཛིན་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡོན་རབ་ཏུ་ཕུལ་བའི་སློབ་མ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ནས།

"May all faultless disciples clearly behold the reflection!" Thus, one should proclaim the blessing of truth. "Because you are born from space and possess the marks, The supreme one without beginning or end, The nature of the Great Vajrasattva, May you grant the accomplishment of Vajrasattva this very day! The great supreme siddhi of all, The Great Lord, the supreme deity, The King of all Vajra-holders, May you grant me the accomplishment of the supreme, unchanging state! You are faultless and eternal, Passionately attached to all forms of passion, The Great Passion, the Great Joy— O Bhagavan, grant me the accomplishment of that very reality! The most pure of all, the supreme, The Tathāgata liberated from the beginning, Samantabhadra, the self of all— May you grant me the accomplishment of the Bodhisattva! The supreme of all great siddhis, The supreme King of the Great Lord, By means of the most exalted Vajra, May you grant me the accomplishment of the Lord of Vajra-Pride! Pervading the minds of all sentient beings, Entering the hearts of all sentient beings, The very father of all sentient beings, The supreme desire of the supreme samaya. By the truth through which supreme wisdom Becomes the maṇḍala of insight and method, By that truth, O Protector, May you completely fulfill my desires!" Thus, one should perform the offering of song and the supplication through the three samayas. Then, the ritual for the disciples follows: having had the disciples—who have pledged to uphold the samayas and vows and have offered the excellent fee—prepared as before, [the master proceeds].

དེའི་སྙིང་གར་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་བཞུགས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། དེའི་སྦྱོར་བའི་གཡོ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཡི་གེ་ཨཱཿདམར་པོའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བས་ལུས་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་བྱས་པར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ། བདུད་རྩི་ཞེས་པ་བཟླས་པའི་གོས་དམར་པོའི་སྟོད་གཡོགས་དང་སྨད་གཡོགས་དང་ལྡན་པ། སྒོ་སྲུང་བཞི་མངོན་པར་བཟླས་པའི་གོས་ཀྱིས་མིག་བཀབ་པ། རང་གིས་དབང་བསྐུར་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གདོང་གཡོགས་ཉིད་ཀྱིས་ཅོད་པན་བྱས་པ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་ལག་པ་གཡོན་པས་འཁྱུད་པའི་སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་འཛིན་པ་བཅུག་སྟེ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པའི་ཆུས་ཀུན་དུ་བསངས་ལ། ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས་ཨེ་མའོ་ཆོས། ། ཆོས་བཤད་པ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེ། ། དེ་ཉིད་དོན་ནི་དག་པའི་དོན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། བདག་མེད་པ་ཡི་ཆོས་ལས་བྱུང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རྫོགས་མཛད་པ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་དམིགས་སུ་མེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་དོན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རབ་བསྐོར་བ། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་དེ་དག། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་སྟོན་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ཕྱག་བཞི་བྱེད་དུ་བཞུག་གོ། ། དེ་ནས། ཨ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཐལ་མོ་སྦྱོར་བས་འཛིན་དུ་བཅུག་པ་སྒོ་དྲུང་དུ་བཞག་ལ།

Visualize the great bliss residing in union at his heart. Meditate that the body is illuminated by a garland of light rays from a red syllable ĀḤ arising from the movement of that union. Then, having donned the red upper and lower garments of the recitation of the "Amṛta" mantra, and having covered the eyes with the cloth of the four gatekeepers recited over it, and having made a crown from the very face-veil blessed by the Tathāgata who conferred the empowerment, one should cause the practitioner to enter while embracing the previously described maiden of their own family with the left hand in a special union. Having thoroughly sprinkled them with the water from the all-accomplishing vase, have them perform four prostrations with the following: "O, how wonderful is the Buddha! O, how wonderful is the Dharma! The teaching of the Dharma is most marvelous. The meaning of reality is the pure meaning. Homage to you, the Bodhicitta! Arisen from the dharma of selflessness, You bring the enlightenment of the Buddhas to completion. Non-conceptual and without objective reference, Homage to you, the Bodhicitta! Samantabhadra, the meaning of all, You who thoroughly turn the wheel of Bodhicitta, The great Vajra of the conduct of enlightenment, Homage to you, the Bodhicitta! The very mind of the Tathāgatas, Holding the Vajra of Body, Speech, and Mind, You who perfectly reveal the enlightenment of the Buddhas, Homage to you, the Bodhicitta!" Then, with the mantra "A KHAṂ VĪRA HŪṂ," have them hold a flower garland with joined palms and place them at the entrance of the door.

ཀྱེ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་འདོད་པ་ཁྱོད་སུ་ཡིན་ཞེས་དྲི་བར་བྱ་ཞིང་། དེས་ཀྱང་ཀྱེ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བདག་ནི་སྐལ་བ་བཟང་པོའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བུམ་པའི་ཆུས་བསངས་ཏེ། ཡི་གེ་ལྔས་བཅུག་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་པར་གྱུར་གྱིས། དེའི་ཕྱིར་ངས་ཁྱོད་ལ་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཡིས། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བའི་མདུན་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རང་ཉིད་ནི། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་ལ་གནས། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲ་བ་ན། ། སྐད་ཅིག་དེ་ལ་བྲལ་ནས་གཤེགས། ། སྦྱངས་ཤིང་རྟོགས་པར་བྱས་པ་ཉིད། ། ཡེ་ཤེས་འབར་བའི་འོད་ཀྱིས་ཁྱབ། ། དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་བྱེད་དཀྱིལ་འཁོར་གནས། ། དུང་ཆེན་ནང་བླུགས་བདུད་རྩི་ལྔ། ། ས་བོན་ལྔ་དང་གསུམ་བཀོད་པ། ། བླངས་ཏེ་སློབ་མ་འཐུང་དུ་གཞུག། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་ལས་འདས་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་པས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ། ། འཐུང་ཤིག་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ། ། ཨོཾ་བཛྲོ་ད་ཀ་ཋ། དེང་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ང་ཡིན་གྱིས། ངས་འདི་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱ་དགོས་ཤིང་། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ཉམ་ང་བ་མ་སྤངས་པར་འཆི་བའི་དུས་བྱས་ནས། སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཏ་རེ།

"O you who desire supreme joy, who are you?" one should ask. He should reply, "O Great Bliss, I am fortunate." Then, having purified him with the water from the Vajrasattva vase and having caused him to enter with the five syllables, one should say: "Today you have entered the family of all the Tathāgatas. Therefore, I shall generate in you the wisdom through which you will attain even the siddhi of all the Tathāgatas, let alone other siddhis. You must not speak of this in the presence of those who have not seen the great maṇḍala, lest your samaya be impaired. Oṃ, Vajrasattva himself dwells today within your heart. If you speak of this method, he will depart in that very instant. Purified and realized, pervaded by the blazing light of wisdom, the maṇḍala that accomplishes siddhi—take the five nectars poured into the great conch, arranged with the five and three seed-syllables, and make the disciple drink it. This is your hell-water; it will burn you if you transgress the samaya. By guarding the samaya, you will attain siddhi. Drink this vajra nectar-water! Oṃ vajrodaka ṭha. From this day forward, I am your Vajrapāṇi. Whatever I say, 'Do this,' you must do. You must not treat me with contempt. Otherwise, without having escaped your misfortune, you will die and fall into the hells."

དེ་ནས་བདག་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དབབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་སློབ་མ་སྨྲར་བཅུག་ལ། དེའི་སྙིང་གར་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་ཁ་དོག་སེར་པོ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དང་མགོ་བོར་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་བུམ་པས་མཚན་པ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧ་དང་། ལྐོག་མར་ཡི་གེ་ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་སྔོན་པོ་གཞུ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་འཕྲོ་བའི་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་མཚན་པ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨ་དང་། རྐང་པའི་འོག་ཏུ་ཡི་གེ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་འོད་ཟེར་འབར་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཛྷེེཾ་རབ་ཏུ་འབར་བ་རྣམ་པར་བཀོད་ནས། ཧཱུཾ་ཧ། ཨཱཿཛྷེེཾ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐུལ་ཞིང་དབབ་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་པ་རྣམས་ཡི་གེ་ཛྷཻཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་ཁྱབ་པར་བསམས་ལ་དབབ་པར་བྱའོ། ། བབས་པར་གྱུར་པའི་ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ཨཱཿདམར་པོ་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བཟང་ངན་ཐམས་ཅད་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་གསུང་ངོ་། ། ཏིཥྛ་བཛྲཱ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། ཤ་ཤྭ་ཏོ་མེ་བྷ་བ། ཧྲྀ་ད་ཡཾ་མེ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ། སརྦ་སིདྡྷིཾ་མེ་པྲ་ཡཙྪ། ཧཱུཾ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོ། །

Then, have the disciple say: "I pray that all the Tathāgatas grant their blessings and that Vajrasattva descend." At the disciple's heart, visualize a yellow square maṇḍala of the Great Power (Mahendra) arising from the syllable HŪṂ, marked by a three-pronged vajra, upon which rests the syllable HŪṂ. At the head, visualize a white circular maṇḍala of water arising from the syllable VAṂ, marked by a vase, upon which rests the syllable HA. At the throat, visualize a blue bow-shaped maṇḍala of wind arising from the syllable YAṂ, radiating clusters of light rays and marked by a victory banner, upon which rests the syllable A. At the soles of the feet, visualize a triangular maṇḍala of fire arising from the syllable RAṂ, blazing with light rays, upon which rests the intensely blazing syllable JHAIṂ. Exhorting with "HŪṂ HA ĀḤ JHAIṂ," perform the descent. Visualize that the syllables HŪṂ and so forth, which reside in the aforementioned maṇḍalas of the Great Power and so on, are marked by the vajras and other symbols arising from them, and that these are completely pervaded by the light rays of the fire arising from the syllable JHAIṂ. Once the descent has occurred, visualize a red syllable ĀḤ on the tongue and say, "Speak, O Vajra!" The Blessed One Vajradhara said that they will then speak of all things, both good and bad. TIṢṬHA VAJRĀDṚḌHO ME BHAVA | ŚĀŚVATO ME BHAVA | HṚDAYAṂ ME 'DHITIṢṬHA | SARVA SIDDHIṂ ME PRAYACCHA | HŪṂ HA HA HA HA HOḤ ||

ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པས་དབབ་པ་དེ་ཉིད་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཡི་གེ་ལྔས་ཕྲེང་བ་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྐྱུར་དུ་བཅུག་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་སླར་བླངས་ཏེ་དེའི་མགོ་ལ་བཞག་ནས་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་རང་གི་བདག་པོའི་དང་། མིག་ཏུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་དང་། དཔྲལ་བར་ཡི་གེ་ར་བསམས་ཏེ། ཡི་གེ་ལྔ་ཡིས་གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་ལ་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ཞིང་། འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ། ཇི་ལྟར་མིག་སྨན་དག་པས་མཐོང་། ། དེ་རིང་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལྟོས་ཤིག། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་རིགས་སུ་སྐྱེས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་བརླབས་གྱུར། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་པད་མཆོག་རོལ་པ་ཡིས། ། གསང་སྔགས་རྣམས་ནི་མཉེས་པར་གྱིས། ། མི་མཉམ་མེད་པས་གྲུ་བཞི་སྟེ། ། དྲན་དང་དབང་པོས་སྒོ་བཞི་ཡིན། ། རྟ་བབས་བཞིར་ལྡན་བསམ་གཏན་བཞི། ། ཁྱམས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བཤད། ། ཁ་ཁྱེར་ལྡན་པའི་ལྷ་མོར་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གཟུངས་རྣམས་ཏེ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་སྤྲས་པ་ནི། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་བྱེད་པའོ། ། རླུང་བསྐྱོད་བ་དན་དྲིལ་བུ་དག། སྣ་ཚོགས་མཆོག་གི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ། ། གདུལ་བྱ་བསྐྱང་བ་དམ་ཆོས་ཀྱི། ། སྣ་ཚོགས་མཆོག་སྒྲས་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། མེ་ཏོག་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་མེ་ཏོག་ཕྲེང་། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་རིན་ཆེན་བཟང་། ། ཉི་མ་ཟླ་བར་ཡང་དག་ལྡན། ། དངོས་གྲུབ་མི་ཟད་བདེ་བ་སྟེ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་ཡི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པ་སྟེ།

Having spoken thus, one should stabilize that very descent. One should cause the rosary of five syllables to be cast into the maṇḍala, and having retrieved it with those same syllables, place it upon the head. Then, visualizing a moon at the heart with one’s own lord, the syllable OṂ in the eyes, and the syllable RA on the forehead, one should remove the face veil with the five syllables and show the maṇḍala according to the oral instructions, saying these words: "O Vajra, just as one sees with pure eye-salve, Behold this maṇḍala today! Born into the family of the Buddha-dharma, Blessed by mantra and mudrā, All accomplishments are perfected, And you shall become supreme among the samayas. Through the play of the supreme vajra and lotus, May you please the secret mantras. The four sides are equal and without peer, The four gates are mindfulness and the faculties. Possessing four archways, they are the four dhyānas; The courtyard is explained as samādhi. Endowed with a parapet and goddesses, These are the dhāraṇīs of Vajradhara. Adorned with every ornament, They fulfill all intentions. The wind-moved banners and bells Proclaim the supreme, diverse sounds. To protect those to be trained, the sublime Dharma Pervades everywhere with its supreme, diverse sounds. The flowers are the mirror-like wisdom, And the flower garlands are the branches of enlightenment. The lattices and half-lattices are excellent jewels, Perfectly endowed with sun and moon. The inexhaustible bliss of accomplishment Is explained as 'Great Bliss.' The inner wheel within that Has the form of an eightfold maṇḍala."

དངོས་གྲུབ་བདེ་བ་ཀུན་སྟེར་བའི། ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་པོ་ཡིན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཐེག་ཆེན་གྱིས། ། མདོ་ཡི་འཁོར་ལོ་རབ་བསྐོར་བས། ། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་གིས་ཡོངས་བསྐོར་དང་། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན། ། འགྲོ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆགས་པས། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ལྔ་ཚོན་རྩི་ཡིན། ། རང་གི་མཚན་ཉིད་རབ་དབྱེ་བས། ། དབང་པོའི་དོན་ནི་རྣམ་དག་ཕྱིར། ། བུམ་པ་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་སྔོན། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་གསོལ་དེ་ཡིན། ། བུམ་པ་གང་བ་ཐུགས་རྗེ་ཡི། ། རླན་དང་ཚོགས་རྫོགས་རྒྱུ་མཐུན་ཡིན། ། མེ་ཏོག་སྤོས་དང་མར་མེ་དྲི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ན་ནི་གང་ཡོད་པ། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་ཡིད་རབ་ཚིམ། ། ཆོས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་གྲགས་པའི་ཚོགས། ། ལྷ་བཤོས་ཆོས་ཀྱི་ཟས་ཡིན་ཏེ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་འཕེལ་བྱེད་པའི། ། གླུ་དང་གར་དང་རོལ་མོའི་མཆོག། ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་སྡོམ་པ་ཡིན། ། ཁང་བརྩེགས་ཐར་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ཕྱིར། ། སྙིང་པོ་བསྡུས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་ནས། ད་ནི་བརྟེན་པའི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དད་པའི་དབང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི། ། འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཡིན་ཞིང་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པའི་རྒྱུད་ལ་གནས་པའི་འཆི་བདག་གི་བདུད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི། འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་དང་། རྟ་མགྲིན་དང་། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཕུང་པོ་དང་།

The eight liberations are the bestowers of all the bliss of accomplishments. By the Mahāyāna of the Bodhisattvas, the wheel of the sūtras is thoroughly turned; thus, it is completely encircled by the vajra lines and is perfectly complete in every respect. Because wisdom is attached to beings, the five colors are the perfect Buddhas. Through the thorough differentiation of their own characteristics, the objects of the senses are purified; therefore, the Vajra-holder first partakes of the nectar of wisdom. The full vases are the moisture of compassion and the concordant cause for completing the accumulations. The flowers, incense, lamps, and perfumes that are present in the maṇḍala are the branches of enlightenment that thoroughly satisfy the mind. The lamps of the Dharma are the collection of renown; the divine food is the food of the Dharma. The supreme songs, dances, and music that increase great bliss are the vows of shame and modesty. The tiered palace is for the sake of the city of liberation; because it gathers the essence, it is the maṇḍala. Having thus shown the supporting maṇḍala, which is of the nature of cause and result, the supported wheel is now to be shown: The purification of the faculty of faith is the Noble Yamāntaka, whose nature is to overpower the Māra of the Lord of Death residing in the continuums of all sentient beings without exception. Likewise, the purifications of the faculties of mindfulness, meditative concentration, and diligence are the Noble Aparājita, Hayagrīva, and the Noble Amṛta, [respectively] the afflictions, the aggregates, and...

ལྷའི་བུའི་བདུད་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྒོ་སྲུང་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་། དབྱིག་པ་སྔོན་པོ་དང་། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་། མི་གཡོ་བ་དང་། གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ནི་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སའི་སྙིང་པོ་ནི་མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་རྣམ་པ་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། བྱམས་པ་དང་ལྷ་མོ་བྱམས་མ་ནི་བྱམས་པ་མཆོག་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་རྣ་བའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་རིན་ཆེན་དཔལ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ནི་སྣའི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། ། དྲི་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ནི་ལྕེའི་སྐྱེ་མཆེད་དོ། ། རོ་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ནི་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ལྷ་མོ་སྙིང་རྗེ་ནི་བརྩེ་བ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་ནི་ལུས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། རེག་བྱ་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་རེག་བྱ་རྣམ་པར་དག་པའི་མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ནི་ཡིད་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སའི་ཁམས་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །

These are the gatekeepers characterized by the power to overwhelm the māras of the sons of gods. Likewise, Takkirāja, Nīladaṇḍa, Mahābala, Acala, Uṣṇīṣacakravartin, and Sumbharāja are the nature of the purification of hatred and the other afflictions. Kṣitigarbha is the nature of the purification of the eye sense base. Rūpavajrā is the nature of Vairocana, the purification of the three types of external form. Maitreya and the goddess Maitreyī are the nature of the purification of supreme loving-kindness. Vajrapāṇi is the nature of the purification of the ear sense base. Likewise, Śabdavajrā is the nature of Ratnaśrī. Ākāśagarbha is the nose sense base. Gandhavajrā is the nature of Amitābha. Lokeśvara is the tongue sense base. Rasavajrā is the nature of Amoghasiddhi. Ārya Mañjuśrī is the nature of the purification of insight. The goddess Karuṇā is the nature of the purification of compassion. Sarvanīvaraṇaviṣkambhin is the purification of the body. Sparśavajrā is the nature of Akṣobhya, the purification of tactile objects. Samantabhadra is the purification of the mind. Dharmadhātuvajrā is the nature of the purification of all phenomena. Buddhalocanā is the nature of the purification of the earth element, both internal and external.

དེ་བཞིན་དུ་མཱ་མ་ཀཱི་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། སྒྲོལ་མ་ནི་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བཞིའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ནོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རབ་སྒྲུབ་ཕྱིར། ། གང་དུ་ཞུགས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། དེ་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་མི་གནོན་ཅིང་། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་དང་རྒྱལ་སྲས་འགྱུར། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ། ། ཤིན་ཏུ་ཁྱད་འཕགས་ཡོན་ཕུལ་ནས། ། རབ་ཏུ་བཏུད་དེ་ཚིགས་བཅད་འདིས། ། དབང་བསྐུར་བར་ནི་གསོལ་བ་གདབ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེས་སངས་རྒྱས་ལ། ། ཇི་ལྟར་མཆོད་ཆེན་གསོལ་མཛད་པ། ། བདག་ལ་བསྲུང་བའི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེས་དེང་བདག་སྩོལ། ། སློབ་མ་རང་བདག་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། འཇུག་པའི་སྒོ་རུ་མངོན་ཕྱོགས་པར། ། པདྨ་འདབ་བརྒྱད་སྟེང་དུ་ནི། ། རྣམ་སྤྲས་ཁྲི་ལ་བཞག་བྱས་ཏེ། ། ལུས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུག་གྱུར་པ། ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་དུས་སུ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་བ་དན་ཐོགས། ། བུམ་པ་རོལ་ཆ་གོས་བཟང་དང་། ། རྒྱན་རྣམས་བཟང་པོ་དང་ལྡན་ཞིང་། ། སྔར་བཤད་དབབ་པ་བྱ་བ་ཡིས། ། བཀུག་ནས་ཡང་དག་གཤེགས་པ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས། ། ཡོངས་སུ་གང་བར་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། །

Likewise, Māmakī, Pāṇḍaravāsinī, and Tārā are the nature of the purification of water, fire, and wind. Similarly, Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi are of the nature of the four wisdoms, such as the mirror-like wisdom, which are the concordant results of emptiness and the other [emptinesses]. The Blessed One, Dveṣavajra, is of the nature of the five wisdoms, which are the concordant results of the four doors of liberation, such as emptiness. "In order to thoroughly accomplish great bliss, By merely entering [this], They will not be overwhelmed, And will become irreversible Bodhisattvas." Then, having offered an especially sublime gift to the Vajra Master, and having bowed deeply, one should request the empowerment with this verse: "Just as Vajrabodhi Requested the great offering from the Buddhas, For the sake of protecting me, May Vajrākāśa grant it to me today." The disciple, possessing the yoga of self, Facing the entrance of the [maṇḍala], Is placed upon an adorned throne On top of an eight-petaled lotus. Having entered the maṇḍala of the body, One should confer the empowerment through this ritual. At the time of the empowerment, the Master Holds a parasol, victory banners, and streamers. Possessing vases, musical instruments, fine garments, And excellent ornaments, And having summoned [the deities] through the previously explained descent, One should visualize all the Buddhas Completely filling the expanse of space.

བུམ་པའི་ཆུ་རུ་བདག་པོ་ལྔ། ། ལ་སོགས་ཞུ་བའི་གཟུགས་བཅུག་ལ། ། མགྲིན་པ་གོས་རྣམས་བཟང་པོས་བཅིང་། ། བུམ་པ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་སོགས་ཀྱིས། ། བཟུང་བ་དེ་ཡི་བ་སྤུ་ཡི། ། བུ་ག་ཀུན་ནས་སངས་རྒྱས་གཞུག། སྔགས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་འདི་འདོན་ཅིང་། ། སློབ་མའི་མགོ་ལ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཁམས་གསུམ་པས་ནི་ཕྱག་བྱས་ཤིང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་གསུམ་གྱི། ། གནས་ལས་བྱུང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཅོད་པན་གྱིས། ། དབང་བསྐུར་དེ་ནས་ཤེས་རབ་དང་། ། རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ནི་བརྟན་བྱས་ཏེ། ། རིམ་པ་འདི་བཞིན་མཚན་མ་སྦྱིན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེའི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་འགྱུར། ། རབ་ཏུ་གྲུབ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ལོང་། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཱཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱི་ཏིཥྛ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་བསྙེམས་ཚུལ་བདག་པོའི་བདག། ཅེས་བྱ་བས་ནི་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའོ། ། རྒྱལ་བ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་བཞེད་པ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཤེས་རབ་སྒྲ་ཡི་རྗེས་འགྲོར་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཞེས་བྱ་བས་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་དྲིལ་བུའོ། ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་བྲལ་བྱས། ། ངོ་བོ་ཉིད་དག་སེམས་མཆོག་གིས། ། སྲིད་པ་མཆོག་ཏུ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བས་དེ་དཀྲོལ་དུ་གཞུག་གོ། ། སྲིད་པའི་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་། །

Into the water of the vase, place the five lords and so forth in their melted forms; bind the neck with fine cloths. With the Buddhas, Locanā, and the others holding the vase, cause the Buddhas to enter through all the pores of its hair. Reciting these mantra verses, confer the empowerment upon the head of the disciple: "The empowerment is the great Vajra, Worshipped by those of the three realms. Arising from the source of the three secrets Of all the Buddhas, I bestow it." Then, having conferred the crown empowerment accordingly, and having stabilized it through insight and yoga, bestow the insignia according to this sequence: "Today, by the vajra empowerment, You are empowered by all the Buddhas. To achieve complete accomplishment, Take up this vajra of the Buddhas." Oṃ vajrādhipatitvaṃ abhiṣiñca māṃ tiṣṭha vajrasamayas tvaṃ. "The Being without beginning or end, Vajrasattva, the Great Joy, Samantabhadra, the universal self, The Lord of the Vajra-Arrogant manner." With these words, [bestow] the vajra arisen from Hūṃ. "The Conquerors, desiring supreme enlightenment, Have explained this as the resonance of insight Of all the Buddhas; you too should always hold it." With these words, [bestow] the bell arisen from the syllable A. "Existence is pure by its very nature; By its very nature, it is freed from existence. Through the supreme mind, pure by nature, Existence shall be made supreme." With these words, have them ring it. "The bliss of existence is extremely slight..."

སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བའི་ཐབས་དམ་པ། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་རྟག་ཏུ་སྐྱེད། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཇི་བདེ་བ་རུ་བསྟེན་བྱ་ཞིང་། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདག་དང་གཞན་ཉིད་མཆོད་པར་བྱ། ། ཇི་སྲིད་འཁོར་བའི་གནས་སུ་ནི། ། མཁས་མཆོག་རྣམས་ནི་འདུག་འགྱུར་བ། ། དེ་སྲིད་མཚུངས་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅིང་། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱིས་དབང་ཕྱུག་གྱུར། ། གྲུབ་པས་སེམས་ཅན་དོན་བརྟན་བྱ། ། ཡིད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་བརྟན་ཉིད་ཕྱིར། ། ཕྱག་རྒྱ་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱར་བརྗོད། ། གང་གི་གཟུགས་ཀུན་བརྟན་གྱུར་པ། ། དེས་ནི་ཕྱག་རྒྱར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་གསུམ་ཕོག་ནས། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་སྟྭཱཾ། ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི། བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ། ཀྱེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་དང་བཅས་པའི་མིང་གདགས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་མིང་གིས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ན་གནས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཞེས་བྱ་བས་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཕོག་པ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷྱ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་སྟྭཾ་དྷཱ་ར་ཡཱ་མི། ཧི་ཧི་ཧི་ཧི། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ཅིང་། སློབ་མ་འཛིན་དུ་བཅུག་སྟེ། དྲི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་གཞག་པར་བྱའོ། །

In order to purify great sufferings, This supreme method of ultimate bliss, This samaya, should be constantly generated. All the enjoyments of desire Should be utilized as they please; Through the yoga of one’s own deity, One should make offerings to oneself and others. As long as the supreme wise ones Remain within the state of saṃsāra, For that long they are able to act Without passing into nirvāṇa for the sake of peerless sentient beings. Accomplishing the accumulation of merit Through the perfection of means and wisdom, And becoming a sovereign of all siddhis, One should stabilize the welfare of sentient beings through accomplishment. Because the mental form is stable, It is called the "seal of samaya." That by which all forms are stabilized Is proclaimed as the "mudrā." This is the samaya. Having thus conferred the three samayas, one should bestow the name empowerment: Oṃ vajrādhipati tvaṃ abhiṣiñcāmi | Vajranāma abhiṣekata | Together with the sound of the name, "O, glorious [Name]," the name should be assigned. Then, the vajra vow is conferred with: "This is the firm vow of Vajrapāṇi; This is the very nature of all the Buddhas, Residing in the hand of Vajrasattva; You too must always hold it." Then, reciting "Oṃ sarvatathāgatasiddhi vajrasamaya tiṣṭha eṣa tvaṃ dhārayāmi | hi hi hi hi | hūṃ," and making the disciple hold it, one should properly worship with perfumes and so forth and then have them remain.

དེ་ལྟ་བུ་ནི་བུམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་གིས་བསྡུས་པ། ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། བུམ་པའི་དབང་ནི་དང་པོ་སྟེ། ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་གཉིས་པ་ཡིན། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་གསུམ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་གནས་དབེན་པར་སློབ་མས་སྔགས་དང་རྒྱུད་ལ་ལེགས་པར་བསླབས་པ། བཞིན་བཟང་ཞིང་མིག་ཡངས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རིག་པ་ལ་བརྩོན་པ། དམ་ཚིག་སྲུང་བ་ལྷུར་ལེན་པ། བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་རབ་ཏུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གཡོན་ལོགས་ན་གནས་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འདུག་པའི་བླ་མ་ལ་འོ་མ་དང་མར་མེའི་མཆོད་པ་རྣམས་དང་། དྲི་དང་ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་། བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ཏེ། དེ་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ཡིས། ། སློབ་དཔོན་ཆེ་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། ཁྱེད་ཀྱི་ཞལ་སྔའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། བདག་གིས་བྱ་བ་བླ་མེད་ཤེས། ། དེ་རིང་དབང་བསྐུར་རིན་ཆེན་གྱིས། ། མགོན་པོ་བརྩེ་བ་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཇི་ལྟར་དཔལ་མགོན་བདེ་ཆེན་གྱིས། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་ནི། ། དེ་ཉིད་དག་པ་ཞེས་བྱར་བཤད། ། དེ་བཞིན་མགོན་པོས་བདག་ལ་སྩོལ། ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་གྱི་གནས་འགྱུར་བདག། གཙོ་བོས་དམྱལ་བ་ལས་གདོན་སྩོལ། ། མགོན་མེད་པ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཀུན། ། གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཐུགས་རྗེ་མཛོད། ། ཁྱོད་ཞབས་པདྨ་མ་གཏོགས་པར། ། གཙོ་བོ་བདག་ལ་སྐྱབས་གཞན་མེད། །

Such is the empowerment of the outer maṇḍala, subsumed under the name "vase." This is because the eighteenth chapter teaches: "The vase empowerment is the first; the secret empowerment is the second; the wisdom-gnosis is the third," and so forth. Then, in a secluded place, the disciple should offer to the Vajra Master a daughter of his own family who has been well-trained in mantra and tantra, who has a beautiful face and wide eyes, who is diligent in the knowledge of suchness, who is devoted to guarding the samaya, and who possesses all the requisites for bliss. Then, the disciple should properly worship the Guru, who is seated together with her on the left side, with offerings of milk and lamps, extensive outer offerings such as perfumes and garlands, and unsurpassed offerings. Then, placing the right knee on the ground and joining the palms, the disciple should make this supplication to the Great Master: "By the grace of your presence, I have come to know the unsurpassed activity. O Protector, I pray that you show compassion and grant me the precious empowerment today. Just as the glorious protector Mahāsukha explained to the glorious Vajradharma that which is called 'pure suchness,' so too, O Protector, please bestow it upon me. I am one who dwells in the abode of all suffering; O Lord, please deliver me from hell. For me, who am without a protector, please exercise your compassion to sever all suffering. O Lord, other than your lotus feet, I have no other refuge."

དེ་བས་ཐུབ་ཆེན་སངས་རྒྱས་མཆོག། འགྲོ་བའི་དཔའ་བོས་བཀའ་དྲིན་གསོལ། ། དེ་ལྟར་གསོལ་བཏབ་ཆོ་ག་བཟང་། ། དམ་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་ནས་ནི། ། བླ་མ་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོ་ཡིས། ། སྙིང་རྗེ་སློབ་མ་ལ་བསྐྱེད་དེ། ། བཞིན་ནི་རབ་ཏུ་འཛུམ་བྱས་ནས། ། བརྩེ་ལྡན་རབ་ཏུ་དགའ་གྱུར་པས། ། གསང་བ་ལས་ཀྱང་ཆེས་གསང་མཆོག། སྡོམ་པ་བཟང་པོ་བསྒྲག་པར་བྱ། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་སྲོག་ཆགས་གསད། ། རྫུན་པའི་ཚིག་ཀྱང་སྨྲ་བར་བྱ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་མ་བྱིན་བླང་བྱ་སྟེ། ། བུད་མེད་ཀྱང་ནི་བསྟེན་པར་བྱ། ། སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་མཆོག་གྱུར་པ། ། བཟང་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱ། ། བཤང་དང་གཅི་བ་ཤ་དང་ཁྲག། རྣམ་པ་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དང་། ། རྟ་ཁྱི་གླང་པོ་བ་གླང་ཤ། སྦྱངས་པ་ལ་སོགས་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བཟའ་བྱ་སྟེ། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་ངོ་མཚར་ཆེ། ། དེ་ནས་བསྒོམ་པ་ཀུན་དུ་བཏགས་པའི་སྔར་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དུ། ལྷ་མ་ལུས་པའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་ན་འདུག་པའི་སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས། རང་གི་རིག་མའི་པདྨར་བདུད་རྩི་ལྔ་བཅུག་སྟེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མན་ངག་གིས་དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་ཡང་དག་པར་དབང་བསྐུར་བར་གྱུར་པ་ཕྱུང་ལ། དེ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ་དེ་བཀུག་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། དེ་རྣམ་པར་གྱུར་ནས་སློབ་མ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་ཞིང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། རང་གི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་བསམས་ལ།

Therefore, the Great Sage, the Supreme Buddha, the Hero of Beings, is requested for his grace. Having thus performed the excellent ritual of supplication and attained the sublime [state], the Guru, an ocean of qualities, should generate compassion for the disciple. With a face beaming with a smile, and being filled with love and great joy, he should proclaim the excellent vows, the most secret of secrets: "Son, you must kill living beings; you must also speak words of falsehood. You must take what is not given, and you must also consort with women. You must maintain the excellent and supreme vow of the mind. You must always eat excrement, urine, flesh, and blood—those things arising from the mind—as well as the flesh of horses, dogs, elephants, and oxen, through the rituals of purification and so forth. This samaya is truly wondrous." Then, in the previously explained maṇḍala of the imputed meditation, the preceptor, possessing the divine pride of the Great Vajradhara seated in the center of the wheel of all deities without exception, places the five nectars into the lotus of his consort. Through the union with her according to the instructions as they were explained, he brings forth his own chosen deity who has been perfectly empowered. He causes that deity to act for the benefit of beings, and having summoned it, he absorbs it into his own body. As that [deity] transforms, he should imagine that the disciple also possesses that same nature and has his aggregates and so forth blessed, being perfectly endowed with his own goddess and the rest.

རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་གསེབ་ནས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མ་ལུས་པར་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྡུས་ཏེ། རང་གི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་ལ་བཅུག་ནས་ལས་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། རང་གི་སྙིང་པོས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ལ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་གནས་སྐབས་སུ་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་སློབ་མའི་ཁ་རུ་བླུགས་པར་བྱ་ཞིང་། དེས་ཀྱང་ཨེ་མའོ་བདེའོ་ཞེས་བརྗོད་ལ། སེམས་ལས་བྱུང་བ་མེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཀུན་གྱི། ། དབང་བསྐུར་གོ་འཕང་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། ། ལས་མཆོག་ཚོགས་རྣམས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་ནས་སེམས་བྱུང་མེ་ཏོག་བཅས། ། པདྨ་ལ་གནས་བླངས་ནས་ནི། ། བཤང་གཅི་ཤ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། མི་ཡི་ཉ་ཕྱིས་ནང་བླུགས་ཏེ། ། མཆོད་ཕྱིར་རང་གི་ཁ་དང་ནི། ། རིག་མའི་ཁ་རུ་བླུགས་པར་བྱ། ། དེ་ནས། ཤེས་རབ་དད་ལ་སོགས་དང་ལྡན། ། གཟུགས་བཟང་སྒྲུབ་པོའི་ཡིད་དུ་འོང་། ། རྣལ་འབྱོར་འགའ་ཞིག་གོམས་བྱམས་པ། ། དམ་ཚིག་ཤེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ། ། དེའམ་གཞན་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས། ། བླ་མ་ལ་ནི་ཡོན་དུ་དབུལ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་དམ་ཚིག་ལྡན། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་བརླབས་པ། ། བླ་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ནི། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་དང་སྙོམས་འཇུག་སློབ་མ་ནི། ། རྡོར་འཛིན་གཉིས་པ་ལྟ་བུ་ལ། ། མཆོད་པ་བླ་ན་མེད་པ་དང་། ། ཕྱི་རོལ་མཆོད་པ་རྣམས་དང་ནི། ། བཀྲ་ཤིས་འདོན་པའི་སྒྲ་རྣམས་དང་། ། རོལ་མོའི་སྒྲ་ནི་སྣ་ཚོགས་དང་། །

From the multitude of light-ray hooks emerging from the pores of one's own body, the Tathāgatas who pervade the entire expanse of space are gathered and drawn into one's own body, speech, and mind, and one should abide in the activity. One should perfectly invoke the Tathāgatas with one's own essence mantra, and as they melt into the state of supreme joy, they should be poured into the mouth of the disciple. The disciple should then exclaim, "Emaho! How blissful!" and remain without any mental constructs. This is the supreme state of empowerment for all Vajra-holders; all Vajra-holders and the assemblies of supreme activities will be accomplished. This is the secret empowerment. Then, having taken the flower and other substances along with the mind-born [essence] resting upon the lotus, and having combined them with excrement, urine, and meat, one should place them inside a human oyster shell. For the sake of offering, they should be poured into one's own mouth and the mouth of the consort. Then, a yoginī who possesses insight, faith, and so forth, who is beautiful and pleasing to the practitioner's mind, who is familiar with yoga, and who knows the samaya—whether she or another practitioner—should offer her as a gift to the guru. The guru, having blessed her with flowers and other samaya substances and having been blessed by the Buddhas, should bestow her upon the practitioner. The disciple, in union with her, is like a second Vajra-holder. There should be unsurpassed offerings, external offerings, the sounds of reciting auspicious verses, and various sounds of musical instruments.

རྔ་ཡབ་གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་སོགས། ། ཙནྡན་མེ་ཏོག་ཕྲེང་ཚོགས་མཆོད། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་ལ། ། ཀུན་དུ་བརྟན་པར་གཞག་བྱས་ཏེ། ། དད་པས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ལ། ། ཆོ་ག་འདི་ཡིས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་ཡང་དག་ལྡན་པའི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས། སློབ་མ་ཡང་དེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པར་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ། རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་ཚོགས། ཕྱག་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁ་དོག་དཀར་པོས་ཡོངས་སུ་གང་བར་གྱུར་པའི་བུམ་པ་ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ལྟ་བུ་ཐོགས་པ་ཡང་དག་པར་སྤྲོས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ཏེ། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དཀར་པོས་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་ལ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་ཚོགས་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་གཞན་གྱི་དབང་གིས། མར་གྱི་བུམ་པ་བཞིན་དུ་ཞུ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རྣམ་པར་གྱུར་པ། སློབ་མའི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ་དེ་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ལྷའི་ལུས་སུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གཏི་མུག་དགའ་མ་དང་ལྡན་པའི། ། གཏི་མུག་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རྨོངས་ལ། ། གཏི་མུག་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བས། ། རང་ཉིད་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེར་འགྱུར། ། དེ་བཞིན་དུ། ཞེ་སྡང་དགའ་མ་དང་ལྡན་པའི། ། ཞེ་སྡང་སྦྱོར་བས་སྡང་བ་ལ། ། ཞེ་སྡང་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བས། ། རང་ཉིད་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེར་འགྱུར། ། འདོད་ཆགས་དགའ་མ་དང་ལྡན་པའི།

With yak-tail whisks, parasols, victory banners, and so forth, and offerings of sandalwood and garlands of flowers, one should bestow the empowerment of the wisdom of insight. Having established [the disciple] in a state of total stability, one should confer the empowerment through this ritual upon those who join their palms in faith. In this regard, the master, possessing the yoga of Mohavajra (Vajra Delusion) in union with Buddhalocanā, causes the disciple to likewise engage in that yoga. From his own meditative absorption, he emanates hosts of Buddhalocanās in union with Vairocana, holding vases filled with white bodhicitta and resembling the light of the moon. These [deities] confer the empowerment, and the white stream of bodhicitta arising from their meditative union is also bestowed as an empowerment. Through the power of experiencing great bliss, all those hosts of the Body-Vajra and Buddhalocanā melt like butter in a vessel and transform into the form of the nectar of wisdom. This is then introduced into the disciple’s body, and the disciple should be visualized as a deity’s body whose nature is great bliss. The meaning of this is taught as follows: "Through the yoga of delusion, In union with the consort of delusion, By the empowerment of the stream of delusion, One becomes Mohavajra oneself. Likewise, through the application of hatred, In union with the consort of hatred, By the empowerment of the stream of hatred, One becomes Dveṣavajra oneself. In union with the consort of passion..."

། ཆགས་བདག་སྦྱོར་བས་ཆགས་ཅན་ལ། ། འདོད་ཆགས་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བས། ། རང་ཉིད་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེར་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་དགའ་མ་དང་ལྡན་པའི། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བས། ། རང་ཉིད་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་འགྱུར། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་རྣམས་ནི་རང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་མདོག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་དཔང་བཞག་སྟེ། ། དེ་ཚེ་བླ་མས་རིག་མ་དེའི། ། ལག་བཟུང་ནས་ནི་དེ་ལྟ་བུའི། ། སྒྲུབ་པོ་ཡི་ལག་ཏུ་གཏད། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། ། འདི་ནས་བརྩམས་ཏེ་དམ་ཚིག་གི། ། བུ་མོ་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་གཏད། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་མཁྱེན་པར་མཛོད། ། དེ་ནས་དེ་ལ་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དབུས་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། མགོ་བོ་སློབ་མའི་ལག་གཏད་དེ། ། ཡིད་དུ་འོང་བའི་གཟུགས་འདི་ནི། ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བསྟེན་པར་བྱ། ། ཐབས་གཞན་གྱིས་ནི་སངས་རྒྱས་མིན། ། དེ་ཕྱིར་རིག་མ་འདི་མཆོག་ཡིན། ། གཉིས་ཀྱི་དངོས་པོར་སྣང་བ་ཡི། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད། ། དེ་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། ། འཁོར་བ་སྤང་བར་མི་བྱའོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བླ་ན་མེད། ། རྨོངས་པ་གང་ཞིག་འདའ་བྱེད་པ། ། དེ་ཡིས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་གི་མིན། ། ཡི་གེའི་ཕྱག་རྒྱའི་རྒྱུན་ཀུན་དུ། ། སྦས་པ་གང་དག་ཇི་སྙེད་པ། ། དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་དེ་ཡིས་ནི། ། དེ་ལ་གསང་མཆོག་བཤད་པར་བྱ། །

Through the union of the master of passion with the passionate one, by the empowerment of the stream of desire, one becomes the Vajra of Desire. Through the yoga of the wisdom of insight, accompanied by the Vajra Joyous Lady, by the empowerment of the stream of wisdom, one becomes the wisdom of insight. The streams of bodhicitta should be visualized as corresponding to the body colors of one's own Tathāgatas; this is the empowerment of the wisdom of insight. Having called the Tathāgatas to witness, the guru then takes the hand of that consort and places her into the hand of the practitioner. For the sake of accomplishing great enlightenment, from this point forward, this girl is entrusted to the practitioner as a samaya. "May the Tathāgatas know this!" Then, he should speak these words to her: "From the center, the Vajra Master places his hand upon the head of the disciple: 'You must always rely upon this lovely form. Through no other means is there a Buddha; therefore, this consort is supreme. All phenomena that appear as dual entities are non-dual. Therefore, you must never abandon saṃsāra. This is the unsurpassed vidyā-vow of all the Buddhas. Any fool who transgresses it will not attain the supreme siddhi.' From then on, he should explain the supreme secret to her, including all the hidden streams of the mudrās of syllables."

ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་གི་བདག་པོའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བྱའི་ཕྱིར། ། རྟག་ཏུ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཇི་ལྟར་འདུལ་བའི་སྒོ་ནས་ནི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྣ་ཚོགས་བསྐོར། ། དེ་བཞིན་དུ་ནོར་བུ་དང་པདྨ་དང་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔས་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་ཏེ། ལངས་ལ་སྙིང་གར་གཡོན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་ཆོས་གོས་ཀྱི་དབུས་ནས་བཟུང་བ་དང་། གཡས་པས་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཚུལ་དུ་བྱས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། རྡོ་རྗེ་མིང་གིས་དབང་བསྐུར་བའི་སྒོ་ནས་ལུང་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ངན་འགྲོ་སྲིད་པ་ལས་བཏོན་ནས། ། སྲིད་པ་མཆོག་ནི་གྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ང་ཡིས་ཁྱོད་ནི་ལུང་བསྟན་ནོ། ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་སིདྡྷྱ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿ། ལངས་ཏེ་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་ཆོ་ག་འདི། གང་ལ་ལུང་བསྟན་པ་བྱས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་དམ་ཚིག་གི་སློབ་དཔོན་དེ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་རྡོ་རྗེ་འཆང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་གསུང་གཅིག་གིས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ལངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདིའི་མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་དངོས་གྲུབ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་གི་བྱིན་རླབས་དང་། སྔགས་འདིའི་མཐུ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དད་པར་བྱའོ་ཞེས་སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

Furthermore, possessing the pride of the Buddha who is one's own lord, for the sake of benefiting all sentient beings, one should always turn the various wheels of Dharma in all worlds through the means of training them as appropriate. Likewise, having granted the authorization with the five verses beginning, "Turn the jewel, the lotus, and the wheel," one should rise and, at the heart, hold the center of the Dharma robe with the left hand in the tathāgata fist, while the right hand is placed in the gesture of generosity (varada-mudrā). Possessing the yoga of the nature of all Buddhas, one should then bestow the prophecy by means of the vajra-name empowerment: Oṃ! Having extracted you from the lower realms of existence, In order to accomplish the supreme state of existence, I, Vajrasattva, the Tathāgata, Proclaim you to be [the name]. O Vajra Tathāgata, [Name], siddhya samaya stvaṃ bhūr bhuvaḥ svaḥ. Having risen, to that master who is the samaya of all Tathāgatas for whom this prophecy has been made, all the Tathāgatas together with the maṇḍala of the retinue of Vajradhara Bodhisattvas shall, with a single voice, bestow the prophecy of unsurpassed, perfect, and complete enlightenment. One should then say to the disciples: "Because this supreme secret siddhi and the blessing of the supreme siddhi of this Great Seal (mahāmudrā) of the risen [state] are due to the power of this mantra, you should have faith."

དེ་ནས་གསང་བ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཆགས་བྲལ་སྡིག་པ་དང་མཚུངས་པ། ། ཁམས་གསུམ་དག་ན་གཞན་མེད་དེ། ། དེ་བཞིན་འདོད་ལས་ཆགས་བྲལ་བར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་མི་བྱའོ། ། མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་ཧཾ་ཧཱུྃ་ཕཊ། དེའི་རྗེས་ལ། མཁས་པས་ལག་པ་གཡོན་པ་ཡི། ། གཡས་པའི་མཐེ་བོང་ནས་བཟུང་སྟེ། ། སློབ་མ་གཙོ་བོ་ལ་དམིགས་ནས། ། མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་བརྒྱ་ཕུལ་ལ། ། མར་དང་སྦྲང་རྩི་ཞོ་བསྲེས་པའི། ། ཏིལ་གྱི་སྲེག་རྫས་བརྒྱ་ཕུལ་ཏེ། ། ཀུན་བྱེད་རིགས་ཀྱི་རིག་སྔགས་ཀྱིས། ། སྙིང་ག་རུ་ནི་རེག་བྱས་ལ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་བཟླས་པའི། ། ལག་པ་ལ་ནི་གདུ་བུ་དང་། ། མགོ་ལ་གདུགས་ནི་ཐོགས་པ་དག། སྐོར་བ་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྒོ་རུ་ཐལ་སྦྱར་བ། ། གདུགས་དང་བཅས་པར་བསྙལ་བྱ་སྟེ། ། ཕུལ་བར་གྱུར་པའི་སློབ་མ་འདི། ། གསང་སྔགས་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། གདུགས་འཇོག་བཅུག་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། དེ་ལ་སྙིང་ལ་བབ་པ་བརྗོད། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་དང་། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱང་འཛིན་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཐུགས་སུ་བྱོན། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་བརྩེའི་ཕྱིར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཞིན། ། རབ་ཏུ་འབད་དེ་བྲི་བར་བྱ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡང་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར། ། དེ་ནས་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱིན་ལ། དྲང་བའི་དོན་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་པའི་གནས་རྣམས་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ལ་སོགས་པའི་དབུགས་དབྱུང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ།

Then the secret should be proclaimed: "In the three realms, there is nothing equal to the sin of renouncing passion; likewise, you must not renounce passion for desire." Mahāsamaya haṃ hūṃ phaṭ. Following that, the wise one should take the right thumb of the principal disciple with the left hand, offer a hundred oblations of ghee, and offer a hundred oblations of sesame seeds mixed with ghee, honey, and curd. Having touched the heart with the vidyā-mantra of the All-Creating Family, and having placed a bracelet on the hand and a parasol on the head while reciting the Amṛtakuṇḍalī mantra, he should have them circumambulate. Then, with palms joined at the door of the maṇḍala, he should lay them down with the parasol; this disciple who has been offered shall become a holder of the secret mantra. Having had the parasol set aside, the preceptor should speak to them what is in their hearts: "Now you shall become a preceptor of the maṇḍala and a holder of the secret mantra tantras. You have entered the hearts of the Buddhas, Bodhisattvas, and the gods. Out of compassion for sentient beings, you must strive to draw the maṇḍala according to the ritual and apply the practitioner to the tantras." Then, having given the pith instructions as they are, the intended meanings such as the provisional meaning and so forth should be explained. Then, for those who have entered, the consolation of the gathering of all the Tathāgatas and so forth should be granted.

གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་དམ་པར། ། ཞུགས་པ་དང་ནི་མཐོང་གྱུར་པས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་ངེས་གྲོལ་ཞིང་། ། ཁྱེད་རྣམས་དེ་ཉིད་ལེགས་པར་གནས། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཁྱེད་ལ་སླར་འཆི་ཡོད་མིན་ཏེ། ། མི་ཚུགས་པ་དང་མི་སོད་པས། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དག་ལས་བཏོན། ། སྲིད་པའི་མཆོག་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། ། སྟོན་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་གྲུབ་འདི་དང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། དམ་པ་བརྟག་པའི་བཀའ་ཡང་ནི། ། ཁྱེད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་བྱ། ། གང་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དོགས་མེད་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་གཏང་མི་བྱ། ། དམ་ཆོས་སྨད་པར་མི་བྱ་ཞིང་། ། ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱའོ། ། མི་ཤེས་པའམ་རྨོངས་པ་ཡིས། ། དེ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་མི་བྱ། ། བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སུ། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ཀྱང་གདུང་མི་བྱ། ། ཇི་བདེ་བར་ནི་བདེ་བ་བཟུང་། ། འདི་ནི་མ་བྱོན་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་བརྙས་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་མཚུངས་བླ་མ་ཡི། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་གང་སྨོད་པ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་སྨད་པས། ། རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། ། རིམས་དང་དུག་དང་དབྱིག་དུག་ནད། ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་འཚེ་དང་གདོན། ། བགེགས་དང་ལོག་འདྲེན་གཏུམ་པོ་ཡིས། །

By entering and beholding the supreme, sacred secret maṇḍala, you are definitively liberated from all misdeeds and shall dwell perfectly in that very reality. By means of this vehicle of great bliss, there is no further death for you; since you are neither harmed nor killed, rejoice without fear of anything whatsoever. In order to purify existence thoroughly, you are extracted from the sufferings of existence. In order to accomplish the supreme state of existence, you have become the supreme teacher. This accomplishment of the samaya vows has been spoken in agreement by all the Buddhas. You must always protect the command of the sublime examination of the samaya. By the mere generation of which, one becomes a Buddha without doubt; that which is the mudrā called "Vajra," the bodhicitta, must not be abandoned. The sublime Dharma must not be disparaged, nor should it ever be rejected. It must not be analyzed through ignorance or delusion. Having completely renounced the self, one should not torment oneself with asceticism. Hold to bliss as it is naturally blissful; this is the future perfect Buddha. The vajra, the bell, and the mudrā must never be abandoned. One must not despise the master, for he is equal to all the Buddhas. Whoever disparages the master, who is equal to all the Buddhas, disparages all the Buddhas and will thus always encounter suffering. They will be afflicted by fevers, poisons, and the disease of snake venom; by the harm of ḍākinīs and malevolent spirits; and by obstacles, misleading guides, and fierce demons.

བསད་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་འགྲོ། ། དེ་བས་འབད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་ཆེ། ། དགེ་མཆོག་རབ་ཏུ་མི་བཅོམ་པ། ། ནམ་ཡང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། བླ་མ་ལ་ནི་གུས་བཅས་ཡོན། ། རྗེས་མཐུན་ཁྱོད་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱ། ། དེས་ནི་རིམས་སོགས་གནོད་པ་རྣམས། ། སླར་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། རང་གི་དམ་ཚིག་སློབ་དཔོན་ནི། ། སྦྱིན་མེན་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་། ། རང་སྲོག་གིས་ཀྱང་བསྟེན་བྱ་ན། ། ལོངས་སྤྱོད་གཡོ་བ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། གང་ཕྱིར་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ། ། དབྱེ་བས་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བའི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་བརྩོན་ལྡན་ལ། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སྟེར་བར་བྱེད། ། རྟག་ཏུ་རང་གིས་དམ་ཚིག་བསྲུང་། ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་ཡང་དབུལ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་འདྲ། ། དེ་བྱིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྟག་ཏུ་བྱིན་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། དེ་བྱིན་བསོད་ནམས་ཚོགས་ཡིན་ཏེ། ། ཚོགས་ལས་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། གང་ཕྱིར་འདིར་ནི་ལེགས་གནས་པས། ། དེང་ཁྱེད་སྐྱེ་བ་འབྲས་བུར་བཅས། ། ལྷ་དང་དམ་ཚིག་གིས་མཉམ་པར། ། ཁྱེད་རྣམས་གྱུར་པར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བཅས་པ། ། ཀུན་གྱིས་དེང་ཁྱོད་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ཁམས་གསུམ་རྒྱལ་སྲིད་ཆེན་པོ་ལ། ། དབང་བྱེད་རྒྱལ་པོར་གནས་པར་གྱུར། ། དེང་ནི་བདུད་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཏེ། ། གྲོང་ཁྱེར་མཆོག་ཏུ་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། དེང་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། ཐོབ་པ་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དེ་བས་ཡིད་ནི་རབ་དང་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་གྱིས། །

By killing [the guru], one goes to the hell realms. Therefore, with every effort, you must never disparage the Vajra Master of great intelligence, the supreme virtue that is never destroyed. You should offer the guru respectful gifts in accordance with the tradition. By doing so, harms such as infectious fevers will never arise again. One should serve the Master of one’s own samaya even with one’s children, wife, and one’s own life; what need is there to mention fleeting wealth? Because he bestows upon the diligent the state of Buddhahood itself—which is extremely difficult to find even in the course of countless eons—within this very life. Always guard your own samaya; always worship the Tathāgatas; and always make offerings to the guru, for he is equal to all the Buddhas. By giving to him, one gives to all the Buddhas at all times. Giving to him is the accumulation of merit, and from that accumulation, the supreme siddhi is attained. Because you are well-established here, your birth today has borne fruit. There is no doubt that you have become equal to the deities and the samaya. All the Buddhas, together with the Vajra Holders, have today conferred empowerment upon you. You shall abide as a king exercising sovereignty over the great kingdom of the three realms. Today you have triumphed over the Māras and have entered the supreme city. There is no doubt that you have attained Buddhahood today. Therefore, make your mind perfectly pure and become the Vajra itself.

རང་གི་དམ་ཚིག་མི་ཟད་བདེ་སྐྱེད་བསྟེན་པར་གྱིས། ། དེང་ནི་བདེ་བ་ཆུང་ལྡན་འགྲོ་བའི་ནང་ནས་མཁྱེན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མཚུངས་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གྱུར། ། སློབ་མ་རབ་གུས་བརྩེ་ལྡན་པས། ། བླ་མའི་ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། གཙོ་བོས་ཇི་ལྟར་བཀའ་སྩལ་པ། ། ཐམས་ཅད་བགྱིད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་ལྟར་ཆོ་ག་འདི་ཡིས་ནི། ། དམ་བཅས་པ་ཡི་སློབ་མ་རྣམས། ། ཞི་བའི་དོན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་ནི། ། འཆད་འགྱུར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་རེ་རེ་ཞིང་། ། མཁས་པས་ལག་པ་གཡོན་པ་ཡིས། ། གཡས་པའི་མཐེ་བོ་ནས་བཟུང་སྟེ། ། གཡས་སུ་བསྐོར་བའི་རིམ་གྱིས་ནི། ། དགང་གཟར་སྤྱི་བོ་ནས་ཕབ་སྟེ། ། མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་བདུན་གྱིས་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་ཐམས་ཅད་ལ། ། བླ་མས་ཡོན་རྣམས་བླང་བར་བྱ། ། གསེར་དང་དངུལ་དང་རིན་ཆེན་རྟ། ། དེ་བཞིན་གླང་པོ་ས་གཞི་རྣམས། ། བླངས་ཏེ་དེ་བཞིན་བཏང་བྱས་ནས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྔགས་སྦྱིན་བྱ། ། གསང་སྔགས་རྒྱལ་པོའི་ཏིང་འཛིན་ཡང་། ། ཇི་བཞིན་ཉེ་བར་བརྟན་ནས་ནི། ། གསང་བའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྦྱོར་བ། ། ཅི་རིགས་པར་ནི་བྱེད་བཅུག་སྟེ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། བླངས་ལ་འཐུང་དུ་གཞུག་པར་བྱ། ། དེ་ཚེ་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་ནི། ། དེ་ལ་འདོད་བཞིན་སྒྲུབ་ཐབས་བཤད། ། དེ་ནས་སྔར་བཤད་པའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དང་། བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་དུ།

"Rely upon your own samaya, which generates inexhaustible bliss. Now, among beings who possess only minor happiness, you are known. You have become eternal, equal to Vajrasattva." The disciple, with great devotion and compassion, should prostrate at the feet of the guru and say, "I shall do everything exactly as the Lord has commanded." By means of this ritual, for the sake of pacifying the disciples who have made their commitments, one should perform the fire offering according to the ritual to be explained. Then, for each disciple, the wise one should take the right thumb with the left hand and, in a clockwise sequence, lower the pouring ladle from the crown of the head. Having performed the fire offering with seven oblations of ghee for all of them, the guru should accept the ritual fees. Having accepted gold, silver, jewels, horses, elephants, and lands, and having bestowed them accordingly, one should grant the mantras according to the ritual. Having likewise stabilized the meditative absorption of the King of Secret Mantras, one should cause the disciple to engage in the application of the secret mudrā as appropriate. Then, having taken the bodhicitta arising from that, one should cause them to drink it. At that time, the Vajra-holder should explain the sādhana to them according to their desire. Then, having perfectly worshipped the maṇḍala with the five types of offerings previously explained, the five sensory qualities, and the unsurpassed offerings and so forth, one should say this to the disciples:

ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཅི་ནུས་པར་མཆོད་པ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། རོ་དང་ལྡན་པའི་ཟས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། བ་གླང་དང་། ཁྱི་དང་། གླང་པོ་དང་། རྟའི་དང་། མིའི་མར་མེ་བྱེ་བྲག་རྣམས་དང་། མྱོས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། མྱོས་པ་མེད་པའི་བཏུང་བའི་བྱེ་བྲག་འཁོར་ལོ་ལ་ཕུལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀུན་དུ་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཕོག་ལ། དེ་རྣམས་ལྷན་ཅིག་མཚན་མོ་གཉིད་མ་ལོག་པར། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་ཆོ་གས་དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་དང་། གླུ་དང་གར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདུག་ཅིང་བཟླས་པ་བྱའོ། ། ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་སུ་ལ་ཡང་མ་སྨྲ་ཤིག་ཅེས་མནའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ལ། ཞུགས་པ་ཐམས་ཅད་བཏང་སྟེ། ཡང་མགོན་པོ་མཆོད་ནས་ཡང་དག་པར་བསྟོད་དེ། ཕྱོགས་རྣམས་སུ་གཏོར་མ་བྱིན་ལ། ཉེ་རེག་བྱས་ཏེ་ཕྱག་བཙལ་ནས། ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ཏེ། དགེ་བ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ནས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐོར་བ་གསུམ་བྱ་སྟེ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཨ་ཞེས་བྱ་བའམ། ཡི་གེ་མུཿའི་མཐའ་ཅན་གྱི་ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་ཅིང་། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བཅུག་ལ། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་སརྦ་དྷརྨཱ་ཎཱཾ། ཨཱདྱ་ནུཏྤནྣ་ཏྭཱད། ཅེས་བྱ་བ་བརྗོད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱིས་ཏེ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལ། ཚོན་རྩི་ལ་སོགས་པ་ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་ལ་ཕོ་སྟེ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕུར་བུ་བཏོན་ལ།

One should say, "All of you, make offerings to all the tathāgatas as much as you are able." With all varieties of flavorful food and so forth, as well as the various lamps of beef, dog, elephant, horse, and human fat, and the various intoxicating and non-intoxicating drinks offered to the maṇḍala, one should fully satisfy all those who have entered. With the words, "This is of all the buddhas," and so forth, the vajra-vow should be conferred. Together, they should remain awake throughout the night, meditating on the glorious Great Bliss through the ritual of supreme joy, and performing recitation while engaged in song, dance, and the like. Furthermore, one should state the essence of the oath, "Do not tell this to anyone at all," and dismiss all those who have entered. Then, having again made offerings to the Protector and praised him perfectly, one should give torma offerings to the directions, perform the ritual rinsing, prostrate, and present the water for the feet. Having fully dedicated the merit, one should circumambulate the maṇḍala three times. Reciting "Vajradhṛk A" or the three syllables ending in the letter Muḥ, one should dissolve the maṇḍala circle into one's own body, speech, and mind through the equality of space. Reciting "Oṃ akāro mukhaṃ sarvadharmāṇām ādyanutpannatvāt," one should sweep away the maṇḍala. The secret maṇḍala should also be requested to depart as before, and the colored powders and so forth should be cast into a great river. Reciting "Hūṃ," one should extract the ritual stakes from the maṇḍala.

བདུད་རྩི་དང་བཅས་པའི་འོ་མས་བཀྲུས་ཏེ། རང་གི་སློབ་མ་དང་ས་བདག་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ། དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་ཅི་བདེ་བར་གནས་པར་བྱའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡོངས་སུ་སྟེ་རྣམ་པ་ཀུན་དུ་གསལ་བ་ནི་དང་པོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པར་དགོད་པའི་མཐར་ཐུག་པའོ། ། ཤེས་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོ་ག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་སེམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་མཆོད་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་པ་ནི། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་མཆོད་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་དང་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་དུས་འདིར་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བུད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རབ་ཏུ་མདངས་བཟང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བའི་མདོག་དང་ལྡན་ཞིང་དེའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའོ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་བཙོ་བླག་མཁན་གྱི་བུ་མོ་ལོ་བརྒྱད་ཕྲག་གཉིས་ལོན་པ་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིའོ། ། དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིའོ། ། དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་པོའི་གནས་སོ། ། མཉེས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་དུའོ། །

Having bathed [the site] with milk mixed with nectar, one should perform a peaceful fire offering (śānti-homa) to protect one’s own disciples and the local deities (bhūmipati), and then remain at ease by means of meditating on the equality of the three times. Such a ritual of the maṇḍala of the Mind is what is indicated by the term "ritual" (vidhi). Regarding the phrase "the maṇḍala of the Mind" and so forth: "thoroughly" (pari-) means in every respect; it begins from the start and concludes with the perfect arrangement of the vases and so forth. "Having understood" (jñātvā) means having mentally comprehended the various rituals without any omission. Regarding the phrase "with offerings to the Body, Speech, and Mind": the offerings to the maṇḍala of the Body, the maṇḍala of the Speech, and the maṇḍala of the Mind are the "offerings to the Body, Speech, and Mind," and it is by means of these. "Offerings" refers to the nature of outer, inner, and unsurpassed [offerings], and these should be performed with diligence at this time. To demonstrate that very point, the words "woman" and so forth are spoken. "Extremely radiant" means possessing the color of the moon and being pervaded by its mass of light rays. A washerwoman’s daughter, aged sixteen, who possesses the characteristics as previously explained, is for the maṇḍala of the Body. "Of that" refers to the maṇḍala of the Body. "In the center" refers to the place of the Lord. "Should please" means in accordance with the method of the sādhana explained previously.

དེ་བཞིན་དུ་གར་མཁན་གྱི་བུ་མོ་ན་ཚོད་ལོ་ཉི་ཤུ་ལོན་པ། རྒྱ་སྐྱེགས་ལྟ་བུའི་མདོག་དང་ལྡན་པ། གོས་དཀར་མོའི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིའོ། ། ཡོན་ཏན་སྐེ་རགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གདོལ་པའི་བུ་མོ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པ། ཨུཏྤ་ལའི་འདབ་མའི་མདོག་ཅན། སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་མ་ལུས་པས་བརྒྱན་པའི་མཱ་མ་ཀཱིའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ་སྟེ། ལེའུ་འདི་ཉིད་དུ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྲ་མོ་གང་ལ་དེ་ཉིད་གནས་ཏེ། རྒྱུ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཞི་བ་སྟེ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རྟོག་པའི་ཉེས་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྲོ་ཞེས་པ་ནི་སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ། སློབ་དཔོན་གྱིས་གཞུག་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། མན་ངག་ཕོག་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་ན་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ནི་རབ་ཏུ་བརྒྱན་པ་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བཤང་གཅི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་བཀའ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་གྱུར་ནས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་འབའ་ཞིག་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

Similarly, a dancer’s daughter who has reached the age of twenty, possessing a complexion like lac and appearing in the form of Pāṇḍaravāsinī, is for the maṇḍala of speech. Regarding the phrase "the girdle of qualities" and so forth: one should meditate on a Caṇḍālī girl of twelve years, with a complexion like the petals of an utpala lotus, in the form of Māmakī, adorned with the entire collection of a Buddha’s qualities, such as the ten powers and the fearlessnesses. This is because she was the very one requested in this chapter for the sake of the maṇḍala of the body and so forth. The Buddha is the glorious Vajradhara, the nature of bodhicitta. That in which the subtle samaya-maṇḍala resides and which serves as its cause is so designated. That itself is "peaceful" because it is entirely free from the defects of conceptualization regarding supreme joy. "Emanate" means that following the ritual of admitting the disciple, the master admits them, confers empowerment, and imparts the pith instructions. Because she resides within the source of phenomena (dharmodaya) of insight, the expanse of space is "thoroughly adorned"; all of that has already been explained. The phrase "feces and urine" and so forth has also been explained. Having done so, all the Tathāgatas become pleased with the yogi who accomplishes the command and he becomes of their nature. It is not only the Buddhas; therefore, the term "bodhisattvas" is spoken.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འབྱིན་པའི་སྐབས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དབྱུང་བར་མི་སྣང་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཚིག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འདི་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་དགོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ནི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་དགོས་པའི་དོན་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བཏུས་ནས་བརྗོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་ལས་ཀྱང་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་དང་དངོས་གྲུབ་རྣམས་གསུངས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱུང་ལ་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ལེའུ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ལ་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་མཐར་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་དབོག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་མཆོག་གི་ལེའུ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་སོ། ། སྤྱོད་པ་ཀུན་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེའི་མཆོག་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཞིང་། སྤྱོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་དེའི་དོན་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །

The bodhisattvas are Kṣitigarbha and the others; the meaning is that by blessing their sense bases (āyatana), they accomplish manifest, complete enlightenment. Although the bodhisattvas do not appear to be emanated during the stage of emanation, nevertheless, by this very statement, it is understood that these are to be arranged in this maṇḍala. They are to be generated by mantra, because from among those that are inexpressible, the necessary ultimate samaya vajras and so forth have been extracted and spoken. Furthermore, the mantras and siddhis of these are taught in the eleventh chapter; therefore, it should be understood that they are to be emanated and arranged in their respective places. This concludes the commentary on the fourth chapter. Following the conferral of the vase empowerment, the samaya and vows are to be bestowed at the conclusion of the vajra conduct. Thus, the chapter on the supreme conduct is taught, beginning with the words "Then the Tathāgata..." All conduct consists of the nature of worldly and transcendent generosity, ethical discipline, and so forth. Its supreme form is the conduct of yoga, and the meaning of that dharma which is the nature of conduct is suchness (tathatā); the Blessed One, whose nature is that, spoke it. Regarding the words "non-conceptual" and so forth, they should be connected with the phrase "accomplishes."

རྟོག་པའི་ཉེས་པ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཆོག་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རིགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདོད་ཆགས་ནི་པདྨའི་རིགས་སོ། ། ཞེ་སྡང་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སོ། ། གཏི་མུག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སོ། ། ཐེག་པའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཐབས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ལས་མཆོག་ཏུ་གཞན་མེད་པས་ན་བླ་ན་མེད་པའོ། ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ལ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་གསུམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཇི་དེ་ཙམ་འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའོ། ། རབ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། འདིས་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་རིགས་གསུམ་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་ཚོགས་ནི་སྒྲའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་རང་བཞིན་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། ཕྲག་དོག་ནི་ཞེ་སྡང་གིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའོ། །

The supreme, uncontaminated great bliss, free from all faults of conceptualization without exception, is the meaning of non-conceptuality. Regarding the phrase "the families of desire, hatred, and delusion" that arise from that: desire is the Lotus family; hatred is the Vajra family; and delusion is the Tathāgata family. "The supreme vehicle" means that which has become the principal of all vehicles. It is precisely that which teaches the methods for purifying desire and the rest. For that very reason, because there is nothing superior to this, it is "unsurpassed." "Accomplishes" means that it likewise accomplishes the three families, which are the nature of Amitābha and the others, within the continuum of the yogi. If one asks, "Does it accomplish only that much?" it is therefore said: "Siddhi" refers to Amoghasiddhi. "Supreme" refers to the Mahāmudrā of the Ratna family. By this, it is shown that the three families, which are the purification of desire and the rest, are the source of all families. In that regard, the purification of desire is the insight of definitive penetration; the collection of words that teaches that meaning is the insight that follows the sound, and its nature is Amitābha. Because envy is specifically distinguished by hatred, its purified nature is Amoghasiddhi.

རྫས་ཀྱི་གཞིས་ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་མཆོག་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པར་ལྷག་པར་མོས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། རིགས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་རིགས་ངན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་གདུག་པ་དང་དྲག་པོ་དང་མི་བཟད་པའི་ལས་བྱེད་པ་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། རི་དྭགས་ལ་སོགས་པ་གསད་པའི་དོན་དེ་རྒྱུ་མཚན་དུ། དུག་དང་མཚོན་དང་རླུབས་དང་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་སེམས་པར་བྱེད་པ་དང་། དེ་བྱ་བའི་ཐབས་ཉིན་དང་མཚན་དུ་སེམས་པར་བྱེད་པས་ན། གསོད་དོན་དོན་གཉེར་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མཉེས་པའི་སྒོ་ནས་ཡང་དག་པའི་མན་ངག་ཐོབ་སྟེ། སྒོམ་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉེས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ལས་རྣམས་མི་བཟད་གང་གང་གིས། ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ནི་འཆིང་འགྱུར་བ། ། དེ་ཉིད་ཐབས་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། སྲིད་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སེམས་ཅན་མཚམས་མེད་ཅེས་བྱ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕ་དང་མ་དང་དགྲ་བཅོམ་པ་གསོད་པ་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་བྱེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ངན་སེམས་ཀྱིས་ཁྲག་འབྱིན་པ་དང་། ལྔ་པོ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་གང་ཡང་རུང་བ་བྱས་ན་ཤི་མ་ཐག་ཁོ་ནར་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར་བས་ན་མཚམས་མེད་པའོ། །

The supreme nature, which is the complete purification of delusion regarding the basis of material things, is Ratnasambhava. The cause of perfect enlightenment is solely the superior resolve for the complete purification of all aspects, and not [determined by] one's caste and so forth. Therefore, it is said, "those of low caste," and so on, which should be connected with the phrase "will achieve [success]." By the word "and so forth," one should understand those who perform cruel, violent, and terrible deeds, such as those with swords and the like. Because they intend poisons, weapons, pits, and nets for the purpose of killing deer and other animals, and because they contemplate the means to perform those acts day and night, they are "beings intent on the purpose of killing." Even they, by pleasing a spiritual friend and thereby obtaining the authentic pith instructions, will not be stained by those faults through the power of familiarizing themselves with meditation; they will also achieve their desired goals, such as Akṣobhya and the others. As it is said: "Whatever terrible actions by which beings are bound, by those very same actions, when combined with the skillful means, they are liberated from the bonds of existence." Regarding the phrase "beings who have committed the immediate [sins]," and so forth: killing one's father, mother, or an arhat; causing a schism in the Saṅgha; and drawing blood from a Tathāgata with malicious intent—anyone who commits any one of these five will go to hell immediately upon death, and are therefore called "those who have committed the immediate [sins]."

ཡང་ན་མན་ངག་གི་སྒོ་ནས་གཞན་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། མི་བཟད་པའི་ལས་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་འཛིན་པས་ན་རིགས་ངན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། དེ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ཡང་དག་པར་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་རང་གི་རིགས་སུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྨྱིག་མ་མཁན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། རྨོངས་པར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སྨྱིག་མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་རྣམས་གཏི་མུག་གི་རྒྱུད་རྣམ་པར་དག་པའི་ངང་དུ་བྱེད་ཅིང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སོགས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས། འདོད་ཆགས་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། ཕྲག་དོག་གི་སྤྱོད་པ་ཅན་རྣམས་དེ་དང་དེ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རང་རང་གི་རིགས་རྣམས་སུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་གསོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གསོད་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་སེམས་དཔའ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་སེམས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་སེམས་པ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། མཚམས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མཱ་མ་ཀཱི་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱུང་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་དུ་གང་ཞིག་དབྱུང་བར་བསྟན་པའོ། ། སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ལ་ཐུག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་གཟུང་ངོ་། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Alternatively, it shall be explained in another way by way of the pith instructions. Because he gathers sentient beings who perform terrible deeds, the "outcaste" is the Blessed One Akṣobhya; this is because he generates them into his own family by way of perfectly teaching the methods for purifying them. The "bamboo-worker" is Vairocana; this is because "bamboo" refers to sentient beings who have become deluded, and he brings them to the state of the complete purity of the continuum of ignorance and generates them therein. By the word "and so forth," it is meant that Amitābha, Ratnasambhava, and Amoghasiddhi generate those who engage in the conduct of desire, pride, and envy into their respective families by way of the methods for purifying each of those. Regarding the statement "killing" and so forth: for the sake of those who delight in killing, the "hero" is Akṣobhya. For the sake of those who are utterly deluded, the "hero" is Vairocana. Likewise, for the sake of those who delight in desire and so forth, the "heroes" are Amitābha and the others. "The one without an interval" is Māmakī, who is taught to be the one to be emanated immediately after all the Tathāgatas have been emanated. By the word "and so forth," the members of the maṇḍala up to the noble Amṛtakuṇḍalī are to be understood. For that very reason, the term "sentient beings" is used, because they are intensely attached to the welfare of sentient beings and the dharmadhātu.

གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ནི། དེ་དང་དེ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་རྣམས་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་མཛད་པ་སྤྱོད་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། དེའི་མཐུས་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྡིག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རིགས་ངན་ལ་སོགས་པ་བསྡུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐབས་འདིར་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། རིགས་ངན་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འདི་ནི་མི་རིགས་པའི་དོན་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་ལྡན་ཐམས་ཅད་བཏུས་པ་ལས། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ང་ནི་ཡི་དྭགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དེ་ལ། ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཡི་དྭགས་ཡིན་ཞེ་ན། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་དང་། ། འཁོར་བ་ལས་ནི་སྒྲོལ་བའི་ཕྱིར། ། དེས་ན་ང་ནི་ཡི་དྭགས་བརྗོད། ། ཆོས་ཀུན་རྣམ་པར་དག་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། ཡང་གང་ཞིག་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། ། སྙིང་ནས་སློབ་དཔོན་སྨོད་པ་རྣམས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་ལུས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ལ། སེམས་ལོག་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་བྱས་པས་ཀྱང་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པ་ངན་སོང་གི་རྒྱུའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་འགྲུབ་པའི་སྐབས་ག་ལ་ཡོད།

Because the Blessed One, the Great Vajradhara, whose nature is the complete purity of all aspects, acts to bring those who have superior devotion to this or that [deity] to perfect enlightenment by means of the respective samādhis, it is through his power that even those who commit great sins will achieve accomplishment. This is because the phrase "those who commit great sins" and so forth includes those of low caste and the like. In this context, "great sins" should be understood as the five crimes of immediate retribution and so on. The term "low caste" (kṣatriya) refers to Akṣobhya; it does not carry the meaning of "unfit." As the Śrī-sarvavajrodaya states, the Blessed One said: "I am called a preta," and so forth. If one asks, "How is the Blessed One a preta?" it is said: "Because I abandon all sins and liberate [beings] from saṃsāra, I am therefore called a preta, for all phenomena are utterly pure." Furthermore, if one asks who will not achieve accomplishment, it is those who revile the master from the depths of their hearts. Why is that? Because even a slight lapse of mind toward the great Vajra Master—who is the support for the entire collection of qualities of all the Tathāgatas and whose nature is the sublime bodhicitta—becomes a great transgression that is the cause for the miserable realms such as hell; therefore, how could there be any opportunity for accomplishment?

དངོས་གྲུབ་རྣམས་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་རག་ལུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་འདི་ཉིད་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་བ་གསུམ་གྱི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྡིག་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་ཉིད་དག་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྲོག་གཅོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྲོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རླུང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་གཅོད་པ་ནི་འགོག་པ་སྟེ་དེ་བྱེད་པས་ན་སྲོག་གཅོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡིན་ཞིང་། དེ་རྣམས་ལ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པའི་མན་ངག་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། གཞན་གྱི་ནོར་འཕྲོག་པ་དང་། ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་མ་ཡིན་པ་འཇུག་པ་རྣམས་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མན་ངག་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། བཤང་གཅི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བཟའ་བ་དང་བཟའ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ནད་ཞི་བར་བྱེད་པ་དང་། མཐུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་བསམ་པ་དམ་པས་སྨན་ཟས་སུ་ཟ་བ་རྣམས་ཁོ་ན་སྣོད་དུ་འགྱུར་གྱི། དམ་ཚིག་ལ་སྡང་བ་གཞན་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་པ་བསྟན་པའོ། ། ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་མ་དང་སྲིང་མོ་དང་བུ་མོ་ལ།

This is because the attainment of siddhis depends entirely upon the spiritual friend (kalyāṇamitra). As it is said in this very text: "The siddhis of the body, speech, and mind of all the Tathāgatas abide within the body, speech, and mind of the Vajra Master, which are the three secrets of body, speech, and mind." In order to clear away those who commit great sins, the [acts of] "taking life" and so forth are taught. "Life" refers to the great wind (prāṇa) characterized by its uninterrupted, continuous flow. To "cut" that is to arrest it; those who perform this are "those who take life." To them, one should grant the pith instructions (upadeśa) of Akṣobhya in the manner that will be explained. Similarly, to those who speak lies, those who steal the wealth of others, and those who engage in non-celibate conduct, one should grant the pith instructions of Amoghasiddhi, Vairocana, and Amitābha, respectively. By the words "excrement and urine" and so forth, it is shown that only those who are suitable vessels—those who, with the sublime intention of pacifying the disease of conceptualizing what is edible and what is inedible, and possessing inconceivable power, consume medicinal substances as food—will succeed in accomplishing the Vajra Body; others who are hostile to the samaya will not. Just as in the world, regarding a mother, a sister, or a daughter who are well-known...

རང་གི་དམ་ཚིག་ཀུན་དུ་སྤྱོད་ཅིང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པས་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་གི་རིག་མའི་རྣམ་པར་ཡང་དག་པར་དམིགས་ཏེ་མཉེས་པར་བྱའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚྭ་དང་ཆང་དག་ལ་བྱེ་བྲག་མ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ། ཐ་མལ་པའི་བུད་མེད་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ། ནུ་མ་དང་སྐྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་ལྡན་པར་བྱེ་བྲག་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རེ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་པའི་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལྟ་ཞོག་གི། སངས་རྒྱས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་མཉེས་པར་བྱས་ཀྱང་དེའི་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་གོས་ཏེ། དེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྟེ་མ་ལ་སོགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་ཕྱུགས་རྣམས་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་བསལ་བའི་ཕྱིར་བློ་ཅན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཁམས་གསུམ་པ་འདི་ནི་སེམས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཀག་ལ། སེམས་དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱ་སྟེ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་སེམས་དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ནོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་སྔགས་ཀྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བློ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བློ་ཅན་གྱི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ནི་འབྲས་བུ་སྟེར་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

While practicing one’s own samaya and knowing suchness, one should please the consort by correctly visualizing her in the form of one’s own vidyā according to the oral instructions. Why is this? Because, just as no distinction is seen between salt and alcohol, no distinction is perceived in ordinary women or those such as one’s mother, in terms of their possessing breasts, hair, and so forth. For the time being, let alone worldly mothers and the like, even if one pleases the Buddha—the Mother Prajñāpāramitā of the Great Vajradhara—one is not stained by the faults of that [act], and through it, Buddhahood itself will be accomplished. How so? It is non-conceptual, meaning it is free from the conceptualizations of the perceptions of "mother" and so forth. If that is so, one might ask, "In that case, even cattle would accomplish it." To dispel that, it is said, "by the wise." By way of generating the resolve that "this triple world is mind alone," one negates external objects; that mind, too, should be conceptualized as emptiness. That mind, whose nature is the realization of non-arising, is the insight (prajñā) that is without intrinsic nature. As it is said: "One who conceptualizes the meaning of mantra is one who possesses a non-conceptual mind." Thus, the meaning is that for one who possesses a non-conceptual mind, knowing all mantras bestows the result, whereas for others it does not. Then, regarding the passage beginning with "Then..." [the text continues].

དེ་སྐད་ཐོས་ནས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། རིགས་མ་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་ཐ་མི་དད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ནི་དེ་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྟོན་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ལས་འབྲས་བུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་སྙམ་དུ་རྨད་དུ་གྱུར་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་མཐོང་ཞིང་མ་ཐོས་པའོ། ། ཅིའི་སླད་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྤོང་བའོ། ། ཚིག་ངན་པ་གསུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ། སངས་རྒྱས་གཙོ་བོའི་ཡུམ་དག་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པའི་བར་གྱི་ཚིག་འདི་གསུངས་པའོ། ། དོན་དེ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། སྒྲའི་དོན་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཛིན་པའི་མ་འོངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་རྣམས་དང་ཐ་མི་དད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་མཐོང་དེ་སྐད་མ་ཟེར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། མཐོང་ཐོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་པའོ། ། མ་ནི་དགག་པ་སྟེ། དེ་སྐད་མ་ཟེར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དགག་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་མ་ཐག་པའི་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་གང་རྣམས་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། སྙིང་པོ་ཡེ་ཤེས་ཅན་རྣམས་ཀྱི། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

Having heard this, the great bodhisattvas, such as Sarvanīvaraṇaviṣkambhin and others, who possess a nature inseparable from sentient beings of indefinite lineage, were filled with wonder. This wonder is the teaching that accords with them. They were amazed, thinking, "How is it that from a cause that is thoroughly afflicted, a result that is not thoroughly afflicted can arise?" This amazement arises from not having seen or heard such a thing before. The word "why" (ci'i phyir) is used for the purpose of refutation. The phrase "speaking evil words" refers to the passage beginning with "great sin" and ending with "the mothers of the Buddhas, the foremost." This meaning is indeed illogical, because future sentient beings who grasp the literal meaning of the words would speak in that way. Then all the Tathāgatas spoke these words to the bodhisattvas who are inseparable from them: "Sons of noble family, do not say such things." In this context, "seen and heard" (mthong thos) is what is logical. The particle "ma" is a negation; the negation is established by the very phrase "do not say such things." "This" (’di) refers to the nature of phenomena (dharmatā) of the aforementioned "great sin" and so forth, which is emptiness (śūnyatā). This is because it is said: "Form itself is emptiness; emptiness is form." If one asks with what this is connected, it is said: "Of those who possess the essence of wisdom, the Buddhas."

ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར། སྙིང་པོ་ཡེ་ཤེས་ཅན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དོན་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་དོན་ལས་བྱུང་བའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་བཟུང་བའི་དོན་ཏེ། འདི་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྤྱོད་པའི་གནས་ཏེ། རྒྱུན་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཐབས་ཆེན་དག་དང་ལྡན་པ་ལ། ། བག་ཆགས་བཅས་པའི་འཁོར་བ་དང་། ། ཉོན་མོངས་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་བསམས་ཡང་། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་མཛད་བཞིན་དུ་ཡང་། ལམ་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་རིགས་མ་ངེས་པ་རྣམས་ནི་འཇིགས་སྐྲག་པར་གྱུར་ཏོ། ། རིགས་ཆད་པ་དེ་རྣམས་བརྒྱལ་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྒྱལ་བ་རྣམས་བསླང་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པར་གྱུར་ཏོ། ། གསོལ་བ་བཏབ་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ཐ་མི་དད་པའི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་ཐབས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ཏེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ནི། ནམ་མཁའ་མཉམ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། །

Because they have realized the wisdom of the dharmadhātu, which is without beginning or end, the "essence possessing wisdom" refers to the buddhas, such as Vairocana and the others, and belongs to them. The "essence of the dharma-meaning" is the dharmakāya, whose nature is great bliss; that which arises from it is "arisen from the essence of the dharma-meaning." The phrase "this is" has the sense of a definitive restriction, meaning that only this is the locus of conduct for attaining enlightenment, and not anything else. As it is said: "For those endowed with great skillful means, saṃsāra together with its habitual tendencies and afflictions become branches of enlightenment; therefore, even the Tathāgatas have reflected upon this." Thus, even while the Tathāgatas were bringing about realization, those of indeterminate lineage who had entered wrong paths became terrified, and those of severed lineage fainted. Then, with the words "Then..." and so forth, in order to rouse the fainted bodhisattvas, all the Tathāgatas made a request to the Blessed One. Immediately following the request, the Blessed One entered meditative absorption. "Equal to space" is the wisdom of definitive discernment that is inseparable from space; through the power of skillful means, that very wisdom took the form of a woman. The non-dual union of the vajra and the lotus with her, being free from dualistic conceptualization, is expressed by the term "the non-dual equal to space."

དེ་ཉིད་ནི་མི་ཤིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་རྣམ་པར་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མ་ལུས་པ་ཁྱབ་པར་གྱུར་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བཀུག་སྟེ། རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ནས་ལས་ལ་གནས་པར་བྱ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་གནས་སྐབས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འབར་བ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ནས་བསླང་བར་གྱུར་པ་དེ་ནི་འོད་ཀྱིས་རེག་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་འདིའི་དོན་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། རང་རང་གི་སྟན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་ཤིང་འཁོད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཆེན་པོ་མཛད་པ་གཟིགས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ངོ་མཚར་དང་རྨད་དང་དགྱེས་པར་གྱུར་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བསྒྲགས་པར་གྱུར་ཏོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་བའོ། ། ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་ལུང་གི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་སྒྲ་གཉིས་པས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་གཟིགས་ནས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་སྟོན་ཏོ། ། ཆོས་ཀྱི་དོན་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། །

Because that very [state] is indestructible, it is the "Vajra"; he entered into meditative equipoise in that samādhi which bears that very name. By the phrase "immediately upon entering into equipoise" and so forth, it is shown that the meaning of "merely by the touch of light" is as follows: having summoned the Tathāgatas who pervade the entire expanse of space with the hooks of light rays emanating from his own samādhi, and having caused them to enter his own body, he establishes them in their activity. At the stage of supreme joy, they are awakened by being empowered with the blazing light rays of primordial wisdom, which are the stream of the nectar of bodhicitta. "Upon their respective seats" means that they remain and are seated exactly as they are situated in the maṇḍala. Having seen the Blessed One performing the great benefit of sentient beings through the power of his samādhi, the Tathāgatas were filled with wonder, amazement, and joy, and they proclaimed the expanse of reality (dharmadhātu). "Ema" expresses wonder. "Dharma" refers to the nature of the scripture just explained. By the second occurrence of the word "dharma," it is shown that they were amazed upon seeing the Blessed One performing the benefit of sentient beings by way of realizing the powers, the fearlessnesses, and so forth. "Arisen from the meaning of the dharma" refers to the Great Vajradhara, who is of the nature of the five primordial wisdoms, such as the mirror-like wisdom, and who is the natural outflow of emptiness and the other [perfections].

ཆོས་དོན་དག་པ་བདག་མེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་ཀུན་དུ་བརྟག་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་དོན་དག་པ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་ཆོས་དོན་དག་པ་བདག་མེད་པའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཞིང་། དེས་གསལ་ཞིང་འབར་བས་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་སྟེ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རབ་ཏུ་དག་པ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཏེ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་མཚན་མ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་སྐུ་ལ་སོགས་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་མཉམ་ཉིད་གནས་པ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་སྟེ། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ནི་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་མི་འགྱུར་སྣང་བ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་མི་ཟད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐུགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཙོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་མཱ་མ་ཀཱིའི་རྣམ་པར་གསལ་བར་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དབྱིངས་གྱུར་ནམ་མཁའ་ཆེན་མོ་སྟེ། །

Regarding the phrase "the pure dharma, selfless": the mirror-like wisdom, which is the concordant result of the emptiness of all imputed entities, is the "pure dharma." Vairocana, whose nature is that [wisdom], is expressed by the term "pure dharma, selfless." The vajra is the discriminating wisdom; because it is clear and blazing, it is the "Vajra King," Amitābha. The complete purity of body, speech, and mind is Ratnasambhava, because he is of the nature of the equality of the body and so forth, which are the concordant results of the signless door of liberation. Abiding in equality with space is Amoghasiddhi, because he is of the nature of the all-accomplishing wisdom, which is the concordant result of the naturally luminous door of liberation, and thus possesses the characteristics of space. "Unchanging and without appearance" refers to Akṣobhya, whose nature is the dharma that is free from all aspects and without beginning or end, because he is inexhaustible like space. "Vajra body" refers to the fact that the body is the complete transformation of the Buddha-eye. "The mind is the lord of the Tathāgatas" means that the mind, which is the essence of the mental continua of sentient beings of the past, future, and present, appears clearly in the form of Māmakī. "The expanse is the great space."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨོན་ལམ་མི་དམིགས་པས་དབྱིངས་ཏེ། རྒྱུ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ཆེན་མོ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་གོས་དཀར་མོའོ། ། ནམ་མཁའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་རང་བཞིན་ཅན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྒྲོལ་མའོ། ། ནམ་མཁའི་སྐུ་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ནམ་མཁའི་གསུང་ལ་གནས་པ་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཕགས་པ་རྟ་མགྲིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ནམ་མཁའི་ཐུགས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའི་འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྤྱོད་པའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྤྱོད་པ་སྟེ་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གནས་ནི་རྒྱུ་སྟེ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཡིན་ཞིང་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འོ། ། ཚིག་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཉེ་བར་དམིགས་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྒོ་ནས་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བསྟོད་པའོ། །

Regarding the phrase "thus called," because aspiration is non-referential, it is the expanse (dhātu). Since it is non-existent when its causes are analyzed, the Great Space is Amitābha, and Pāṇḍaravāsinī is of his nature. "The path of space" refers to Tārā, who is of the nature of Amoghasiddhi—the wisdom of accomplishment that is the concordant cause of luminosity, characterized by the door of liberation that has the nature of space. "Perfectly arisen from the body of space" refers to the noble Yamāntaka, who is of the nature of the Vajra Body. "Abiding in the speech of space" refers to the noble Hayagrīva, who is the very essence of Amitābha. "The space-like mind, the supreme dharma" refers to the noble Aparājita, who is of the nature of the Akṣobhya family. Regarding "the abode of conduct," conduct is the nature that accomplishes the activities of all beings without exception; the abode of that cause is the noble Amṛtakuṇḍalī, and the glorious Vajrasattva is of his nature. Through these words, just as the Blessed One focuses upon the non-dual vajra samādhi equal to space, the Tathāgatas offer a complete praise of his authentic qualities by way of the nature of the maṇḍala circle.

ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚིག་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕྱག་བཞི་བྱ་བར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། ཀུན་དུ་སྤྱོད་པའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྦྱོར་བའི་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཇུག་པ་སྟེ། དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ལེའུ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལེའུ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་དང་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། མཆོད་པའི་ཚོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ལེའུ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་ཐོགས་སུའོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཚིག་གི་རྒྱན་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས། གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསང་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྤྲས་པའི་སྐུར་འགྲུབ་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་སོ། ། གསུང་གི་གསང་བ་ནི་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞིས་གསལ་བར་གྱུར་པའི་གསུང་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་སོ། ། ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ནི་སྙིང་གར་དཔལ་བེའུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཐུགས་བྱིན་བརླབ་པའི་སྔགས་ཞེས་བྱ་བ། རྒྱུད་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་པོར་གསུངས་ཏེ།

One should understand that with these words of homage, one should likewise perform the four prostrations as before. Regarding the title "The Supreme Conduct," it refers to the engagement in the methods of application in all their aspects; the chapter that teaches this meaning is thus named. This concludes the explanation of the fifth chapter. Since one who possesses the yoga and subsequent yoga must, immediately after blessing the aggregates and so forth, perform the blessing of the body, speech, and mind, the subsequent gratification, and the blessing of the assembly of offerings, the chapter on the blessing of body, speech, and mind is taught. The word "then" (tatas) indicates the immediate sequence. The word "also" (api) is a poetic ornament. From the words "all the Tathāgatas" and so forth, it should be connected to the word "spoke." The secret body of all the Tathāgatas is the mantra that blesses the accomplishment of the body adorned with the major and minor marks as previously explained. The secret speech is the mantra that blesses the vajra speech made clear by the four types of perfect analytical knowledge. The secret mind is the mantra that blesses the mark of the Great Being in the form of a glorious knot at the heart; the meditative absorption in which that exists is thus named. The mantra for blessing the mind is taught first because the tantra is primarily concerned with the vajra mind.

སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་མན་ངག་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། རྡུལ་དང་བྲལ་བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། གཟུགས་བརྙན་མ་ལུས་པའི་རྒྱུ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་གནས་ཏེ་གཟུགས་བརྙན་མ་ལུས་པའི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་གང་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། མཉམ་པ་ཉིད་མི་གཉིས་པ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་པའི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པའི་བྲག་ཅ་སྒྲ་དང་མཚུངས་པ་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་ལ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་སྔགས་གསུམ་པོ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བསྐྱེད་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་སྟེ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འོ། ། གསང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། ། གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགོ་དང་ལྐོག་མ་དང་སྙིང་གའོ། ། གནས་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་རྣམས་སུ་རྟེན་དང་བཅས་པར་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་ནོ། སྔགས་ཏེ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་གསུང་གི་འཇུག་པ་དང་། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་དཔལ་བེའུ་རྣམས་ནི་སྔགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ།

One should understand that the blessing of the body, speech, and mind in their respective order is the pith instruction. "Dustless" refers to the Vajra Body, because it is the stainless mirror-like wisdom that is the cause of all reflections without exception. It is the "abode" because it is the cause for the arising of all reflections without exception. That which possesses the vajra in the sense of being indivisible within that meditative absorption is so called. "Non-dual equality" refers to the Vajra Speech, because it is the absence of the two conceptualizations of existence and non-existence regarding the echoes of the words spoken in the three realms. That which possesses the vajra in the sense of that very reality is so called. "The three vajras" refers to the three mantras just explained, which are the causes for generating the Vajra Body and so forth, because the effect is metaphorically designated by the cause. Since these belong to the Tathāgatas, they are "of the Tathāgatas." "Secret" means that which is not to be revealed. "Abodes" refers to the head, the throat, and the heart. "One should meditate on the abodes" means that the nature of the meditation is to visualize the syllables of the Vajra Body and so forth, together with their supports, in those locations. The "mantras" are the Vajra Body and so forth, characterized by the major and minor marks, the four types of perfect analytical knowledge, and the engagement of speech; the "characteristics of the mantra" are the major marks of a great being, such as the śrīvatsa.

དེ་རྣམས་ཀྱི་མཚོན་ཅིང་གསལ་བར་བྱས་པ་ནི། སྔགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་པར་གྱུར་པའོ། ། བསྒྲུབ་པ་ཉིད་དུ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་རྣམས་སུའོ། ། གང་དག་གིས་ཤེ་ན། རབ་མཆོག་འདི་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ། བཤད་མ་ཐག་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་སོ། ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་ཐུག་པའི་ཆོ་ག་བྱས་པ་ལ། མགོ་དང་ལྐོག་མ་དང་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་འཁོར་ལོ་དང་ཆུ་སྐྱེས་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལ། སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་བསམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་། གོས་དཀར་མོ་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་རྣམས་ཀྱིས། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱས་ལ། བཀུག་སྟེ་མདུན་ན་གནས་པའི་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་རྣམས་ལ། དཔལ་ལྡན་སངས་རྒྱས་སྐུ་འཆང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཅུག་ལ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ནས། སྔགས་འདི་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་ནི་རིན་ཆེན་དཔལ་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་འཁོར་ལོ་གཉི་ག་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་ལ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གདོན་མི་ཟ་བ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་སྟེ།

That which illustrates and clarifies these is that which is illustrated by the characteristics of the mantras. Regarding the phrase "should be accomplished," this refers to the body-vajra and so forth, according to the oral instructions. By what means? By "this supreme one," which refers to the three syllables just explained. This is explained as follows: having performed the ritual up to the blessing of the aggregates and so forth as appropriate, one should visualize the syllables of the body and so forth upon a wheel, a lotus, and a sun maṇḍala at the locations of the head, throat, and heart. Through the light rays emerging from those, one should please the body, speech, and mind vajras that pervade space by means of the generated Buddhalocanā, Pāṇḍaravāsinī, and Māmakī. Having summoned them, they reside upon seats such as the moon in front; one then makes supplications with the verses beginning, "Glorious holder of the Buddha-body," and so forth. Having caused them to enter the body and so forth, and having generated the divine pride with the words "Of all the Buddhas," and so forth, one should perform the blessing with these mantras. The "Lamp of Gnosis" is the glory of the jewel, because it pleases both wheels by way of the illumination of light rays arising from the vajra and lotus. That which possesses that very vajra is so called. "Infallible" refers to Amoghasiddhi.

འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོད་པའི་ཚོགས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་རིག་མ་དང་ལྷན་ཅིག་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་ཚེ་རིན་ཆེན་དཔལ་གྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས། རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་བརྗོད་ལ། རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལས་ལ་གནས་པར་བྱས་ཏེ། སྤྲོ་ཞིང་བསྡུས་ལ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྤྲོས་ཏེ། དེས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བལྟ་ཞིང་། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་མཆོད་པའི་ཚོགས་དེ་སྔགས་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་རྟག་ཏུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཚུལ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལ་ལ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུའོ། ། མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱེད་པས་ནི་མྱུར་དུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། ། སྔགས་རྣམས་གང་ལས་འབྱུང་བ་དང་། ཇི་ལྟར་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་དཔྱད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དམིགས་པར་བྱ་བས་ན་དམིགས་པ་སྟེ། དཔྱད་པར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་རྣམས་གང་ལས་འབྱུང་ཞེ་ན།

This is because it is that which consecrates the collection of offerings that accomplish the results, such as perfect enlightenment, which are the desired fruits. This teaches the following: when, in accordance with the method explained in the sādhana, one is in union with a consort who has been properly prepared, and while possessing the pride of Ratnaśrī, one recites the mantra of pleasing and abides in the activity through that very sequence, then, after the emanation and reabsorption and the consecration, one should emanate the hosts of Tathāgatas in the form of Buddhalocanā and the others, and visualize them pervading the entire expanse of space. Then, possessing the pride of Amoghasiddhi, one should consecrate that collection of offerings with this mantra. It is said: "By the five qualities of desire, always..." and so forth. "In accordance with the method" means in the manner of "in the nature of form" and so on. The five types of offerings are the five nectars. By acting in this way, the Blessed One stated that one will swiftly attain the result of perfect enlightenment. In order to investigate from where the mantras arise and how the results arising from them come to be, it is said: "Then..." and so forth, which should be connected with the word "spoke." It is an "object of observation" (ālambana) because it is that which is to be observed; the meaning is "to be investigated." If one asks, "From where do the mantras arise?"...

ལུས་ཏེ་རྐན་ནས་མཆུ་གཉིས་ཀྱི་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ལས་སོ། ། ཇི་ལུས་འབའ་ཞིག་ལས་སམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་ངག་ཏེ་སྒྲའི་རང་བཞིན་ལས་སོ། ། དེ་ཇི་ཙམ་འབའ་ཞིག་ལས་སམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་དག་ལ་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་ནའོ། ། དེ་ལྟར་གསུམ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྔགས་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་དེའི་ནུས་པ་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། རབ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རིན་ཆེན་དཔལ་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའོ། ། ཡིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དྲུག་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ནི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ལ་སོགས་པ་སྒོ་སྲུང་རྣམས་ཏེ་འདི་ཉིད་ལས་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོང་བ་སྟེ་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཞིང་། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་དང་རིག་མའི་སྐུ་ཡང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་དགག་པའི་ཕྱིར། སེམས་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རེ་ཞིག་སེམས་ཉིད་ནི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་། རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ནང་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ངག་དང་ལུས་དག་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ།

It arises from the nature of the body, which is the assembly of the palate and the two lips. If one asks, "Does it arise from the body alone?" it is therefore said to be "speech," which is of the nature of sound. If one asks, "Does it arise from that alone?" it is therefore said to be "impelled by the mind," provided that there is an impeller of those [two]. Thus, the mantra arising from the union of these three is that which accomplishes the vajra body, speech, and mind. If one asks, "Is its power only that much?" it is said to be "supreme," which is the Great Seal (mahāmudrā) of the Glory of Jewels. "Siddhi" refers to Amoghasiddhi. "Mind" is the sixth Tathāgata, the Great Vajradhara, who is the very nature of the maṇḍala of the body, speech, and mind of all Tathāgatas. Those who please him are the gatekeepers, such as the Noble Yamāntaka and others, for it is said in this very text: "the samaya-sattvas of the maṇḍala who please him." "Desire" refers to the arrival of Samantabhadrī and so forth, and it also accomplishes the bodies of all the deities of the maṇḍala and the vidyās. To negate the causes of those, it is said: "focusing on the mind," and so forth. For the time being, the mind itself is not perceived as having aspects such as arising, nor as having characteristics such as permanence, nor as having a nature such as being internal. Likewise, because speech and body are not perceived, they have the characteristic of space.

གསུམ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ལ་དམིགས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་ན། རེ་ཞིག་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཉིད་མི་དམིགས་ན། དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྔགས་རྣམས་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྐུ་རྣམས་ལྟ་ག་ལ་དམིགས། དེ་ལྟར་དོན་དམ་པར། བྱང་ཆུབ་སྦྱོར་བ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་པ་ཐ་མི་དད་ཅིང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་འབྲེལ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔར་ནི་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་མ་བྱས་པའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བཤད་ལ། ད་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཔལ་ལྡན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱིས་མཆོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་མཆོག་ཀུན་དུ་མཁྱེན་ཏེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་པས་བཤད་དོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་རིག་མའི་ཆོས་འབྱུང་གི་དབུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྟེ་བ་ནི་གནས་པའི་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་གཟུགས་ཀྱི་གདན་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་སངས་རྒྱས་གཟུགས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། སྣའི་རྩེ་མོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨའི་སྣ་རྩེའོ། །

If one analyzes in this way, thinking that the essence of the body, speech, and mind—which arise from the union of the three—is unobservable, then if the body and so forth themselves are not observed, how could the mantras arising from them or the forms arising from them be observed? Thus, in the ultimate sense, the phrase "one should meditate on the application of awakening" means that one should meditate on the deity yoga possessing the characteristics already explained, which is the nature of the inseparable conventional and ultimate, and the union of method and insight. Previously, the subtle yoga was explained for the purpose of drawing the maṇḍala by masters who have not yet mastered meditation. Now, in order to stabilize the minds of practitioners, the passage beginning with "Then..." was spoken, which should be connected with the phrase "he said." Because he possesses the perfection of all mundane and supramundane meditative absorptions (samādhi), he is "Glorious" (Śrīmān). Because he is honored with unsurpassed offerings and so forth by all the tathāgatas, he is "Honored by All Tathāgatas." This was explained by Vajrasattva, the omniscient one who is the supreme of all Buddhas. Regarding the phrase "abiding in the center of the expanse of space," one should visualize a moon-disc seat upon a lotus located at the center of the maṇḍala within the source of phenomena (dharmodaya) of the consort. Upon that is the "form of the Buddha," which is the Great Vajradhara. "At the tip of the nose" refers to the tip of the lotus-nose.

ཉུངས་ཀར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཚད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་ཁ་དོག་ལྔ་པའོ། ། འགྲོ་དང་མི་འགྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་འམ། ཡང་ན་ལྷ་མོ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་གསང་བ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དམ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་གཟུགས་གཅིག་པུ་སྟེ་དེའི་ནང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་འབྲས་བུའོ། ། དེའི་གཟུགས་དང་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བརྟགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལས་བྱུང་བའི་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། དེ་བཅུག་པའི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་མཱ་མ་ཀཱིའི་པདྨའི་སྣ་རྩེ་ན་གནས་པའི་ནས་ཀྱི་འབྲུའི་ཚད་ཙམ་གྱི་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དགུ་པའི་ལྟེ་བར་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་པདྨའི་སྣ་རྩེར་ཙ་ན་ཀའི་འབྲས་བུའི་ཚད་ཙམ་གྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དཀར་པོའི་ལྟེ་བར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དང་པོའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རིན་ཆེན་ནི་ཉུངས་ཀར་གྱི་འབྲུའི་ཚད་ཙམ་སྟེ།

"White mustard seed" refers to the precious bodhicitta of that same size, possessing five colors. "Moving and non-moving" refers to meditating within the single form of the Great Vajradhara—the nature of the maṇḍala wheel of all stable and moving entities—or the nature of the five secrets endowed with the four goddesses, or the nature of all entities such as the aggregates that have been blessed and entered into meditative equipoise. "Abode of wisdom" refers to the result of manifesting the glorious Vajrasattva, who is the nature of the five wisdoms. The blessing of his form, color, and so forth is the conceptualization of wisdom. "Abode of the Buddha body" refers to Akṣobhya, who arises from the glorious Vajradhara, and the Hatred-Vajra who is inserted into him. "Abiding above that" means that for the yogi of Akṣobhya, at the tip of Māmakī’s lotus, within the center of a five-pronged vajra resembling a blue utpala flower the size of a barley grain, is Akṣobhya arising from the syllable HŪṂ. Likewise, for the yogi of Hatred-Vajra, within the center of a nine-pronged vajra is Hatred-Vajra. Similarly, at the tip of the lotus of Buddhalocanā, within the center of a white eight-spoked wheel the size of a chickpea, is Vairocana. The "initial application" and so forth have already been explained. "Jewel" is the size of a white mustard seed.

འོན་ཀྱང་བཻ་ཌཱུརྱའི་མདོག་ཅན་ཡིན་ཞིང་དེའི་ནང་དུ་རིན་ཆེན་དཔལ་ལོ། ། ཙ་ན་ཀའི་འབྲུའི་ཚད་ཙམ་ཞེས་བྱ་བ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་ལྟེ་བར་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདན་གྲུ་གསུམ་འོད་ཟེར་གྱིས་ཁྱབ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཚུལ་ནི་ཞི་བ་སྤྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རང་བཞིན་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའོ། ། འཁོར་ཡང་ཁྱད་པར་དག་ཏུ་སྤྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཕྱུང་བ་སྟེ། དེས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བྱ་བ་བསྒྲུབས་ནས། དེ་བགུག་སྟེ་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཨུཏྤ་ལ་མཐིང་ག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་དེ་ཡང་བཤད་ཟིན་པ་ཁོ་ནའོ། ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་ལུས་པའི་ཕྱག་མཚན་ཟླུམ་པོ་དང་ཐུང་ངུ་དང་རིང་པོའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཉུངས་ཀར་དང་ནས་དང་ཙ་ན་ཀའི་ཚད་ཙམ་བསྒོམ་པའོ། ། དེར་ནི་བརྟག་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྣའི་རྩེ་མོར་ཏེ་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པར་ནི་ནས་ཀྱི་འབྲུའི་ཚད་ཙམ་གྱི་རལ་གྲི་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུའི་ནང་ན་གནས་པར་རོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། །

Nevertheless, it is the color of lapis lazuli, and within it is the Jewel Glory. Regarding the phrase "the size of a chickpea," this refers to Amitābha at the center of an eight-petaled lotus. The "circle of light" refers to a triangular seat pervaded by rays of light. "The manner of the Buddha is the emanation of peace" refers to Amoghasiddhi, the nature of the first application of meditative concentration (samādhi). "The retinue is also emanated in particular" refers to the emergence of the circle of deities; having accomplished the activities of all wandering beings without exception, they are summoned and should be arranged in their respective places. This teaches that one should practice the subtle yoga preceded by the meditation on the three meditative concentrations. The passage beginning with "the blue utpala" has already been explained. "The wheel and so forth" refers to the remaining hand-symbols, which are distinguished by being circular, short, or long; one should meditate on these in accordance with their respective sizes, such as the size of a mustard seed, a barley grain, or a chickpea. "There one should examine" means that one should examine at the tip of the nose as described, and not elsewhere. Amoghasiddhi resides within a sword and a blue utpala the size of a barley grain. "Abiding in the center of the expanse of space" [is as follows].

ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་རིག་མའི་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་ན་གནས་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྟེ་བ་ན་གནས་པའི་པདྨར་ཉི་མ་ལ་སོགས་པའི་གདན་ལ་བཞུགས་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། རང་གི་རིག་མའི་པདྨའི་སྣ་རྩེ་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མའི་ནང་ན་གནས་པའི་རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་དམ། གསང་བ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དམ། སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་རང་གི་བདག་པོའི་གཟུགས་གཅིག་པུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷའི་གཟུགས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉམས་དགའ་བ་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་མཉམ་གཞག་པས། ། ཏིང་འཛིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བརྟགས་པ། ། གང་ཞིག་ཅུང་ཟད་ཅི་བསྒོམ་པ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བརྟན་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཅན་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། གསུངས་པ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དང་། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཏེ་འདུག་པའི་རྟེན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་གནས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རིག་མ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ལས་མདོར་ན་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་ཆེན་བརྟན་པར་གྱུར་ནས་སྤྲོ། ། ཞེས་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་ནས་རང་གི་མཚན་མའི་ནང་ན་གནས་པའི་ལྷའི་སྐུ་སྤྲོ་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་དོན་དང་།

Thus, one who possesses the yoga of Akṣobhya or any other [deity] residing in the center of the maṇḍala—such as Akṣobhya and the rest—situated within the dharmodaya of one’s own consort, and seated upon a lotus with sun and other seats, should meditate on the nature of the maṇḍala circle arising from one’s own seed-syllable within the vajra or other symbols located at the tip of the lotus of one’s own consort; or the nature of the five secrets; or the singular form of one’s own lord in union. If one asks what results from that, it is said: "The state of awakening." This refers to the form of one’s own chosen deity, which is the nature of method and insight. Because that very [form] is the nature of supreme joy, it is "delightful." As it is said: "From that point on, through meditative equipoise, Whatever is examined by the wisdom of samādhi, Whatever little is meditated upon, All of that will become stable." If one asks what its specific qualities are, it is said: it is the "abode" or the supporting basis for all the siddhis of Śrī Vajradhara and the rest, as well as the qualities such as the powers and fearlessnesses. "Abiding in the awakening of the Buddhas" means being endowed with one’s own consort. Regarding the phrase "from that, in brief, one should emanate": this means that once the jewel has become stable, one emanates. As previously explained, once the mind has become stable, one emanates the deity’s body residing within one’s own symbol. This is for the purpose of the preliminary service (sevā) prior to the maṇḍala.

སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་རིམ་པ་འདི་ཉིད་དང་པོ་ཡིན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་དེ་དང་དེའི་རང་བཞིན་སྟོན་པར་བྱེད་ཅིང་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་སྟེ། དེ་ནི་བཟླས་པའི་ཆོ་ག་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གང་ཡང་རུང་བ་སྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དང་ལྡན་པས་ཉིན་རེ་ཞིང་ཐུན་བཞིའི་རིམ་པར་རང་གི་རིགས་ཀྱི་རིག་མ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩི་མྱང་བ་དང་། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་སྤྲོ་བས་མཆོད་པ་བྱེད་ཅིང་ཟླ་བ་དྲུག་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཤེས་རབ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བས་སོ། ། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱིར། གསང་བ་དེ་ཉིད་མཆོད་ཆེན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གསང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། མཆོད་ཆེན་དེ་སྤྲོ་བའི་རང་བཞིན་དང་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་དོན་དུ་གཉེར་བས་བདུད་རྩི་ལྔ་བཟའ་བའི་བྱ་བ་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དགུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བཤང་གཅི་ལ་སོགས་བཀུག་ནས་ནི། ། བཟའ་བའི་དོན་དུ་རབ་སྦྱར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བསྒོམ་པའི་མཐུ་ནི། དེ་ཉིད་བླ་མེད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བས་གསུངས་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་མངོན་པར་འདོད་པའི་ལྷའི་གཟུགས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཏེ།

This very sequence is the first for the purpose of accomplishment. What is called the "dharma-samaya" refers to the mantra words that reveal the nature of each respective deity and serve as the symbols for the body and so forth; these are to be applied to the ritual of recitation. In that way, a yogi who has stabilized the mind through the meditation on any [deity] whatsoever, possessing the objects of form and so forth, should meditate for six months, performing four sessions daily. Through the supreme joy arising from the perfect union with the consort of one's own family, one should taste the nectar and make offerings by emanating Buddhalocanā and the others. "The wise one" refers to one who sees suchness. To explain the perfect union and so forth, it is said: "By the great offering of the secret suchness." "Secret" refers to the perfect union of the vajra and the lotus. "Suchness" is great bliss. "Great offering" is the nature of emanation; because one seeks the fruit of the desired siddhi, one should also perform the practice of consuming the five nectars. That is preceded by summoning, as it is said: "Having summoned the excrement, urine, and so forth, one should thoroughly apply them for the purpose of consumption." Regarding the power of meditation, it is said: "That itself will accomplish the unsurpassed." This refers to the form of the desired deity, whose nature is the great bliss of method and wisdom. Because it is the natural outflow of bodhicitta, it is "bodhicitta."

འབྲས་བུ་ལ་རྒྱུ་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་སྐྱོན་མེད་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པས་ནི་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་ཤ་ཆེན་གྱི་བཟའ་བའི་བྱ་བ་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་གླང་པོའི་ཤ་བཟའ་བ་དང་། མི་སྣང་བ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ནི་རྟའི་ཤ་བཟའ་བ་དང་། ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པས་ནི་ཁྱིའི་ཤ་བཟའ་བར་བྱའོ། ། ཟས་གཞན་དག་ནི་མ་ཟོས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཐོབ་པས་བཀུག་ལ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཤ་བཟའ་བར་བྱའི་ཟས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་པའོ། ། ཡང་ན་གང་གི་ཚེ་མཐུ་མེད་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བཟའ་བ་མ་རྙེད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་གོ་སྐབས་མེད་པས་ཟས་གཞན་མི་བཟའ་འམ་ཞེས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀའ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཉེས་པར་འགྱུར་རོ། ། འདོད་པའི་ཁམས་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ཁམས་དབང་ཕྱུག་འཇིག་རྟེན་ནའོ། ། རང་གི་འདོད་པ་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གོ་འཕང་གིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གོ་འཕང་ལས་ནི་བྱེད་པ་སྟེ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། ལུས་ངག་སེམས་ལས་འདའ་བའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐ་མལ་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྣམ་པར་དག་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལེའུ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། །

This is because the cause is metaphorically attributed to the result. For that very reason, since it is naturally and utterly pure, it is faultless. One who has entered the practice of Mahāmudrā should perform the act of eating the "great meat" (mahāmāṃsa) consecrated by mantra. Likewise, the practitioner seeking the five superknowledges (abhijñā) should eat elephant meat; one seeking invisibility should eat horse meat; and one who has entered the practice of all activities such as pacification (śāntika) and so forth should eat dog meat. Regarding the phrase "if other foods are not eaten," this means that having summoned [the deity] through the attainment of excellence, one should eat the meats as described, but not other foods such as ordinary meals. Alternatively, it asks: "When, due to a lack of power, the described foods are not found, should one not eat other foods because there is no other opportunity?" Because it accomplishes the commands of all the Buddhas, it will be pleasing. Because it accomplishes the desired aims of the realms of sentient beings dwelling in the desire realm (kāmadhātu), it is the "Lord of the Desire Realm" in the world. Because it performs the activities of all beings without exception through the state of one's own chosen deity's maṇḍala, it is "acting from the state"; the rest is easy to understand. "Transcending body, speech, and mind" means transcending the ordinary body, speech, and mind, because it is the blessing of the body and so forth into the forms of the completely purified and utterly pure [deities]. This is the explanation of the sixth chapter.

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམས་དབུལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། སྔགས་སྤྱོད་པའི་མཆོག་གི་ལེའུ་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ངོ་། ། དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང་། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་གཟུགས་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྟེ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའི་དབང་དང་ཡུལ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། ཏྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏེ། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། ཡུལ་དང་དབང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས། ། བྱུང་བའི་ཡིད་ནི་གང་དང་གང་། ། དེ་དང་དེ་ནི་མན་ཞེས་བརྗོད། ། སྐྱོབ་པའི་དོན་གྱིས་ཡི་གེ་ཏྲ། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཡུལ་དང་དབང་པོ་རྣམས་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ཀྱི་རྣམ་པའི་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའི་སྤྱོད་པ་ནི་སྔགས་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་ཚོགས་གསུངས་སོ་ཞེས་སྡུད་པ་པོས་བཤད་དོ། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། །

In order to offer objects such as forms, which have the nature of Vairocana and the other [buddhas], one must meditate on the yoga of the recollection of the buddhas and so forth. Therefore, the Blessed One and so forth spoke [this] from the chapter on the supreme mantra conduct; the phrase "spoke" should be supplied. This is both a samaya (commitment) and great, thus it is the "Great Samaya," which is the glorious Vajradhara, characterized by the full enjoyment of all yogas. His tathatā (suchness) is untainted great bliss, the supreme joy arising from meditating on the form of Samantabhadra, for it is said: "The tathatā of the Great Samaya is Samantabhadra." The syllable maṃ arises in dependence upon the empowerment of Māmakī and the objects. The syllable tra means to protect all beings without exception. As it is said in the eighteenth chapter: "Whatever mind arises in dependence upon objects and faculties, that and that is called maṃ; the syllable tra is for the purpose of protecting." Thus, the conduct that acts for the benefit of beings through the methods of purifying objects and faculties is "mantra conduct," and because that itself accomplishes supreme enlightenment, it is so described. The compiler explained that the Blessed One spoke this collection of words that reveals that meaning: "In all the enjoyments of desire..."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལའོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པར་བསྟེན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྟེ། ཆད་པའི་ལས་བཞིན་དུ་ནི་མ་ཡིན་པའོ། ། འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷར་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡུལ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པས་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། རྨོངས་པ་གང་གིས་འཆིང་འགྱུར་བ། ། དེ་ཡིས་མཁས་པ་གྲོལ་འགྱུར་ཏེ། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་རྣམ་བསྒོམས་པས། མ་ལུས་འདི་ནི་བཟློག་པ་ཡིན། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། དཀའ་ཐུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཡན་ལག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། སྡོམ་པ་ནི་ལོ་མ་ཁམ་ཅིག་ཟ་བ་དང་། ཟླ་བ་རེ་རེ་ཞིང་བསྙེན་གནས་སྲུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་བཟད་པ་ནི་མེ་ལྔ་བསྟེན་པ་དང་རྩེ་གསུམ་རྐོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་བསྟེན་ཀྱང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རང་གི་ལུས་གདུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་དེས་ཇི་ལྟར་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། སློང་མོ་ཟ་ཞིང་མི་བཟླས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སློང་མོ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ལ་རྒྱུ་བས་སོ། ། སློང་ལ་དགའ་བར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སློང་མོ་ལ་རྒྱུར་ཟིན་ཀྱང་དེ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་མི་བྱའོ། ། ཡན་ལག་མ་ཉམས་པ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཚང་བ་མེད་པའོ། །

The phrase "to all" refers to all enjoyments of objects such as forms and so forth. "Engaging as one desires" means according to one's inclinations, and not like a punitive austerity. "In this way" means that by perceiving objects through the gateway of one's chosen deity, accomplishment will be attained swiftly. Because it is so, one should offer all objects to the nature of one's own chosen deity and to the members of the maṇḍala. As it is said: "That which binds the ignorant, by that the wise are liberated; by meditating on awakening in this way, all of this is reversed." "Austerities" refers to things such as cutting off one's own limbs. "Vows" refers to eating a single mouthful of leaves, observing the one-day fast (upoṣadha) every month, and so forth. "Terrible" refers to things such as practicing the five fires or digging with a trident. Even by practicing those, accomplishment will not be attained. Why is that? Because one's own body is tormented by the nature of the Perfect Buddhas and so forth. Furthermore, if one asks how accomplishment is attained, it is said: "To all enjoyments of desire," and so forth. "Eating alms and not reciting" means wandering solely for the sake of alms. "One should not delight in begging" means that even if one wanders for alms, one should not take pleasure in it. "With limbs unimpaired" means that the limbs are not incomplete.

ཡུལ་ཐམས་ཅད་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་དེ་ཉིད། འདོད་པ་ཀུན་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྣམས་བདེ་བར་གནས་པར་གྱུར་ན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཀྱི། གཞན་དུ་ན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ཡུལ་རྣམས་དོར་བའི་བསམ་པས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་མ་བསྟེན་ཀྱང་ཉེས་པ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དུས་མ་ཡིན་པར་འཆི་བ་དང་། དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་འདི་ལ་དེའི་འབྲས་བུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྒྱུ་དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྙས་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མཆོག་སྤྱོད་པ་རྣམས་ནི། འདི་ལས་གསུངས་པའི་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་སོ། ། མི་གཡོ་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཆོག་སྟེ། དེ་བརྙེས་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པས་དེ་བས་ན། ཆགས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆགས་ཅན་ཡེ་ཤེས་འདོད་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆགས་ཅན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཡེ་ཤེས་དོན་དུ་གཉེར་བ་གང་ཡིན་པས་སོ། ། རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིན་དང་མཚན་དུའོ། ། འདོད་པར་བྱ་ཞིང་མངོན་པར་ཆགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་འདོད་པའོ། །

This is because all objects are present without exception. Regarding that very point, it is said: "Enjoying all desires." Why is this? The meaning is that if the body, speech, and mind abide in bliss, enlightenment is attained, but not otherwise. If one asks, "What fault occurs if one does not rely on any of the objects of the samaya and vows with the intention of abandoning them?" it is taught that one will die an untimely death and go to hell. Because one has transgressed the command of the Blessed One, the result of that will be seen in this very world. For that reason, it is appropriate to enjoy the objects. The term "contempt" should be applied to [the disparagement of] "Buddha" and so forth. Those who practice the supreme conduct of mantra are those who have entered the way taught herein. "Immovable Dharma" refers to the great bliss that is the nature of method and insight. Because that itself is the most excellent of all, it is "supreme," and it is that which is attained. Since that is the case, it is therefore said: "The passionate one," and so forth. "The passionate one who desires wisdom" means one who is passionate, that is, one who seeks the wisdom of Vajrasattva. "Always" means day and night. Because they are to be desired and to be passionately attached to, they are called "desires."

ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་ཡོན་ཏན་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་རྣམས་ཏེ་ཆུ་སྐྱེས་ལས་བྱུང་བ་དེ་རྣམས་བསྟེན་པར་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། མཉེས་པར་བྱ་བ་ནི་དམན་པ་དང་བར་མ་དང་མཆོག་གི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོའི་རྣམ་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། ཆགས་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། གཟུགས་རྣམ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འགྱུར་བ་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་འགྱུར་སྙམ་དུ་དོགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ནི་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་གྱི། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ལ་ནི་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། ། བྲལ་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྟག་ཏུ་སེམས་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འབྲས་བུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་བཏུས་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན།

Because they are to be cultivated again and again, the qualities are form, sound, smell, taste, and touch; these, which arise from the lotus, are to be relied upon. "Bodhisattvas" refers to Kṣitigarbha and the others, whose nature is the complete purification of the sense bases such as the eyes. "To please" means by means of the goddesses such as Rūpavajrā, who are the nature of Vairocana and the others, appearing as the objects of form and so forth, distinguished by the categories of inferior, middling, and superior. "To be attached to" means the Tathāgatas, who are the nature of the goddesses such as Rūpavajrā, as perceived by the Bodhisattvas. From the phrase "the three types of form" up to "to be offered," the meaning has already been explained. That very Blessed One, called "the manifold," is Vajrasattva because he is the self-nature of all; this is the meaning, and it is nothing else. One should not harbor the doubt: "How can body, speech, and mind become blissful from form and so forth, which are subject to change?" For such conceptualization belongs to those whose minds are directed outward; for the lords of yoga, everything is of a single taste. To demonstrate that one must not be separated from this, it is said: "The mind should always be applied." Because it is that which accomplishes the result of perfect enlightenment, it is the "extracted essence." Since that is the case, therefore:

རྣམ་པར་དག་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་རིགས་ལྔས་བཏུས་པའི་ལྷ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྗེས་སུ་དྲན་པ་བཅུ་དྲུག་བསྒོམ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཚིག་གི་ཁ་བསྐང་བའོ། ། དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་རྣམས་བསྒོམ་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་རྣམས་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། མདོར་བསྟན་པའི་ཚིག་བཅུ་དྲུག་གོ། ། འདི་ལྟར་བཤད་པའི་ཚིག་བཅུ་དྲུག་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། ཆོས་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རིགས་ཀྱི་རིན་ཆེན་དབང་སྟེ། རིགས་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁྲོ་བོ་ནི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཏེ། དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་བདག་པོའི་གཟུགས་སུ་དམིགས་པའོ། ། ལྷ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་སྟེ། ལྷ་མ་ལུས་པའི་མཆོད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་ལོན་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཙོ་བླག་མཁན་གྱི་བུ་མོའོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རང་གི་རིགས་ཀྱི་རིག་མ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །

One should meditate on the deity itself, who is comprised of the five families and possesses pure form and so forth. In order to teach the meditation on the sixteen recollections, the text says, "Then again," and so forth. The word "again" is used to complete the sentence. "There" means within one's respective maṇḍala. "By meditating on the divisions of the families" means by way of meditating on the divisions of the families of the Tathāgatas and so forth. That very point is taught by the passage beginning with "recollection of the Buddha," which consists of sixteen summary statements. Thus, the sixteen statements as explained will arise. "Buddha" is Vairocana. Because he is to be recollected, it is "recollection." "Dharma" is Amitābha. "Vajra" is the Ratneśvara of the glorious Vajrasattva family, because he pleases all the families. "Wrathful" refers to the forms of Ārya Yamāntaka and so forth; "recollection" of that is the visualization of the form of the lord residing in the center of the maṇḍala. "Deity" is Amoghasiddhi, because he is the very nature of the offerings to all deities without exception. "Sixteen years of age" refers to the daughter of a dyer. This is an illustration; it is taught that all these recollections should be meditated upon by way of union with the consort of one's own family.

བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་གནས་གསུམ་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྣལ་འབྱོར་དང་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་དང་། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། དབེན་པར་ཏེ་དགོན་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའམ། གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་དང་བྲལ་བར་རོ། ། མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། སྤྱན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ནི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བ་སྟེ། དེས་ན་དེ་ཁོ་ན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡིད་འོང་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་རིག་མ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་དང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པས་ཁྱབ་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མདོར་བསྟན་པའི་ཚིག་དེ་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་རྣམས་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། བྷ་ག་ལ་ནི་ལིངྒ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་ཐུག་པའི་ཆོ་གའི་རྗེས་ཐོགས་ལ། སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་པའི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ། ། རིགས་ལྔས་ཁྱབ་པར་བྱས་པ་སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་མོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པ་རྣམ་པར་བཀོད་པ། རང་གི་དབང་བསྐུར་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་གཉི་ག་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། རིན་ཆེན་དཔལ་གྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་རྗེས་སུ་མཉེས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ལ། དེ་སྤྲོས་ནས་བསྡུས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བྱའོ། །

Regarding the phrase "by the three places of blessing": this refers to the characteristics of yoga, subsequent yoga, and great yoga. "In solitude" means in a great hermitage or the like, or in a place free from the crowds of other external people. "Offering" refers to the characteristic of meditative union. Regarding the word "eyes" (locanā), the particle "ni" is used for emphasis; therefore, one should meditate on that alone. "That which is pleasing" refers to the consort of one's own family, such as Buddhalocanā and so forth, who is pervaded by white, blue, and other colored light rays, and who should be meditated upon as pleasing. To explain those very words of the brief summary, the passage beginning with "therein" and so forth is spoken, which should be connected with the phrase "clouds of buddhas." Regarding the passage beginning with "the linga in the bhaga," it is explained as follows: immediately following the ritual sequence up to the blessing of the body and so forth, one should visualize the daughter of one's own family, generated in the form of Buddhalocanā and so forth according to the method of the sādhana. She is pervaded by the five families, her heart is blessed by the wisdom goddesses, and the entire mandala of goddesses is arrayed. Adorned by her own empowerment, one should contemplate her. Then, with the mass of light rays arising from the vajra and the lotus, one should please both wheels. Possessing the pride of Ratnaśrī, one should recite the mantra of pleasing, and having emanated and reabsorbed it, one should perform the perfect union of the vajra and the lotus.

སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་དུས་སུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱི་གླུ་ལེན་ཅིང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྤྲིན་སྤྲོ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སྔགས་ཀྱི་གླུ་ལེན་ཅིང་རང་གི་ལྷ་རྣམས་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་བསྒོམ་པའོ། ། རང་གི་ཁུ་བའི་ཐིགས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གི་མཆོད་པས་ལྷ་རྣམས་རབ་ཏུ་མཆོད་པའོ། ། སྔོན་དུ་བསྙེན་པའི་དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རྟག་ཏུ་ཡིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱའི་བྲི་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་སྤྲོས་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱའི་ཡེ་ཤེས་གསང་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་བཅུག་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ལ་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་དགོས་པས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གང་བས་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡི་རབ་ཏུ་གང་བའོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་སྟེ། བདག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བའི་སྐུར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའི་འོ། །

"Buddha-form" refers to Vairocana. "Clouds of Buddhas" refers to singing the song of the syllable Oṃ during the time of activity and emanating clouds of Vairocana. Likewise, yogins of Amitābha and the others should sing the songs of their respective mantras and emanate their respective deities. "Recollection of the samaya" refers to the meditation on Amoghasiddhi. "With drops of one's own semen" refers to thoroughly making offerings to the deities with the samaya offering. During the preliminary stage of approach, the yogin should always perform the mental maṇḍala; it is not to be drawn. Therefore, by emanating the maṇḍala as desired, arising from bodhicitta, and meditating upon it exactly as it is, one should perform the entry and so forth. This teaches the secret wisdom of the mudrā that accomplishes all maṇḍalas. Immediately after the assembly of the Vajra Body and so forth has been inserted, one must generate the divine pride and perform the blessing of the body and so forth. Thus, it says "of all the Buddhas" and so on. Because the aggregates are completely filled with the nature of the five wisdoms, it is "completely filled with the five aggregates." "By the nature of the Buddha-body" refers to its essential nature; one should generate the divine pride, thinking, "May I also become a body like that." "Of Vajradharma" refers to Vajra Speech.

ངེས་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཆོས་དང་དོན་དང་ངེས་པའི་ཚིག་དང་སྤོབས་པ་སྟེ། སོ་སོར་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་གསུང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མངའ་བ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། བདག་གི་ཚིག་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཀྱི་དང་འདྲ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ཉིད་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་གསང་བ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོ་སྟེ་གཙོ་བོ་ཡིན་པས་གསང་བའི་དབང་པོའོ། ། དེའི་ཐུགས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཇི་འདྲ་བར་བདག་གི་སེམས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། ད་ནི་དེ་ཉིད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་རྟོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་གང་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་པའི་སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞེ་ན། མཁའ་མཚུངས་མཁས་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། བདག་གི་སེམས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རོ་གཅིག་པར་བསྒོམ་པ་སྟེ། བསྒོམ་པ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟ་བུས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་ནི།

The term "etymology" (nirukti) is used here as an illustration; thus, the perfect speech endowed with the four types of analytical knowledge (pratisaṃvid)—of phenomena (dharma), meaning (artha), etymology (nirukti), and eloquence (pratibhāna)—is the Vajra Speech. One should cultivate the pride: "May my own speech also become just like that." Samantabhadra is the Vajra Mind. Because he is the sovereign or chief of the Tathāgatas and others who uphold the secrets of the body and so forth, he is the "Lord of Secrets." One should cultivate the pride: "May my own mind also become just like his mind, which acts for the benefit of all sentient beings without exception." Now, with respect to the manifest realization of suchness, it is said: "Whatever is the mind of all sentient beings." Because the minds of the sentient beings of saṃsāra, as characterized by their bodies, speech, and minds, are not distinct [from the ultimate], they are the conceptual-free realization of all Buddhas. If one asks what kind of special qualities they possess: "Like space, the wise ones," meaning those who possess the wisdom (jñāna) that is of one taste in suchness. "My mind also is like that" refers to meditating on the single taste. Through such meditation, by means of the wisdom of definitive penetration that pervades all yogins, one becomes the form of one's chosen deity, characterized by the realization of wisdom. The form of all mantras is:

རང་རང་གི་སྔགས་ལས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་གང་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་འོ། ། སྐུ་ནི་གསུང་དུ་རྣམ་བསྒོམས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཐ་མི་དད་པར་འགྲུབ་པ་སྟེ། བདག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། སྦྱོར་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཕྱུང་ལ། དེས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་བཀང་སྟེ། དེའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རེ་རེ་ལས་ཡང་དག་པར་གྲུབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བསམས་ལ། བསྡུས་ཏེ་རིག་མའི་པདྨར་བཅུག་ལ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་རྣམ་པར་གྱུར་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་གསད་པའོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་དེས་རང་གི་ལུས་ལ་གནས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཚིམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་རང་འདོད་པར་གྱུར་པའི་དངོས་གྲུབ་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཤེས་རབ་ནི་ཐོས་པ་དང་བསམས་པ་དང་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ཅིང་སོན་པ། དེའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། ། དེ་ཉིད་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་གོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་བ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དག་པ་མ་དག་པའི།

The nature of all deities, who are fully accomplished from their respective mantras, is the glorious Vajrasattva; to recollect him is "recollection." Regarding the phrase "whatever is the vajra body of mantra," this refers to the Great Vajradhara. "The body is visualized as speech" means that body, speech, and mind are accomplished as inseparable; one should generate the divine pride, thinking, "May I also become just like that." Regarding "from union," one should extract the bodhicitta according to the ritual from the perfect union. Filling the entirety of space with it, one should visualize the forms of the Tathāgatas and so forth, perfectly accomplished from each of its subtle particles. Having gathered them, one places them within the lotus of the consort and should view them as transformed into the nectar of wisdom during the state of great bliss; this is the "slaying of the assembly of Tathāgatas" in this context. Then, with that nectar, one should satisfy the mandala of deities residing in one's own body. In that way, the siddhi desired by oneself will be thoroughly accomplished. "Insight" is the perfection of the insight arising from hearing, reflection, and meditation, and its fruit is the wisdom characterized by the discernment of all phenomena. Its excellence is the "perfection" (pāramitā), meaning having gone to and reached the far shore; therefore, it is the "perfection of insight" (prajñāpāramitā). Because that very [insight] is not to be transgressed, it is the "samaya." "Naturally luminous" refers to all things, both pure and impure.

རང་བཞིན་གྱི་ནི་འོད་གསལ་བ། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཟག་པ་མེད་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སྟེ། ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་མེད་ཅིང་། དེ་བསྒོམ་པས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་ལ། ཁམས་ཏེ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡང་མེད་ཅིང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྱུང་བའང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཤེས་རབ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བ་གསུངས་སོ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་དོ། ། དཔེའི་སྒོ་ནས་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པའོ། ། བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡི་གེ་རྣམས་མེད་པས་ན་ཡི་གེ་མེད་པའོ། ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཉིས་མེད་དོ། ། སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པར་བྱེད་པ་རྟོག་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པས་ན་ཞི་བ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། དེས་ནི་ཐབས་རྣམ་པར་སྦྱང་བའོ། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམས་པ་དེ་དག་གིས་ནི། སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་རོ་གཅིག་པའི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས།

The aggregates and so forth are naturally luminous. Why is that? Because they are unarisen. For that very reason, they are untainted. Since that is the case, they are awakening (bodhi); for there is no nature of a result in terms of the imputed, and through meditating on that, there is no manifest realization, no comprehension of it, and no element (dhātu)—the cause for attaining it—nor, for that very reason, is there any arising. By this, the complete purification of insight is taught. Natural luminosity is the mind, which takes the form of conceptualization within the three realms, being luminous by nature. It is said, "By way of example, like space," meaning it is equal to space. Because it is not to be produced, it is signless. For that very reason, because there are no syllables, it is syllableless. Because it lacks the conceptualization of subject and object, it is non-dual. Because, like an illusion, the conceptual distinctions between the object of offering and the offerer are absent, it is non-dual. What is that? It is said to be "peaceful"; because all conceptualizations are known to be like an illusion, it is peace, which is the bodhicitta. For that very reason, it is said, "Utterly stainless, like space." By this, the purification of method is taught. Through meditating on the recollection of method and insight just as they are, one relies on the suchness that is the superior inclination toward non-abiding nirvāṇa, in which existence and peace are of one taste.

ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཞིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁོ་བོ་ཅག་གི་བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་གསུངས་ཏེ། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས་ཀྱང་། རིམ་པ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་ཏེ། ། བསྐྱེད་པ་ཡི་ནི་རིམ་པ་དང་། ། རྫོགས་པའི་རིམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བུད་མེད་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱང་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་བསྒོམས་པའི་སྒོ་ནས་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པའོ། ། གང་གཞན་ཕྲ་མོར་བཤད་པ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ལེའུ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ཆོ་གས་མངོན་པར་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། པདྨའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་མཆོད་རྟེན་གྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་འདུག་པས་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་བྱ་དགོས་པས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཤང་གཅིའི་དམ་ཚིག་གི་ལེའུ་གསུངས་སོ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོད་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་རྫས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་རིག་མ་མཱ་མ་ཀཱི་ཕུལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་མཆོད་པར་འགྱུར་བའི་བསྟོད་པས་གསོལ་བ་བཏབ་བོ།

The Blessed One, the Great Vajradhara, who is of the nature of great bliss and has entered into meditative equipoise in the form of various deities such as Dveṣavajra and others, is thus revealed. Our guru has stated that this very [state] is the completion stage (niṣpannakrama). As it is said in the eighteenth chapter: "The Buddhas have taught the Dharma by relying upon two stages: the generation stage (utpattikrama) and the completion stage itself." The passage beginning with "the woman, the mind," and so forth, has already been explained. Regarding the phrase "the body, speech, and mind are also accomplished": through the meditation on the enjoyment of all objects, one accomplishes the great seal (mahāmudrā) of one's own meditational deity. Regarding the phrase "whatever else is explained in detail": that yogi will also accomplish the mundane siddhis, such as the superknowledges (abhijñā) and so forth. This concludes the explanation of the seventh chapter. In order to cause [the practice] to increase through the ritual, one must perform the unsurpassed and other offerings while seated within the maṇḍala situated in the center of a stūpa contained within a lotus. Therefore, the chapter on the samaya of excrement and urine is taught with the words "Then," and so forth. Regarding the phrase "the precious offering that accomplishes supreme joy": the glorious Jewel, whose nature is the complete purity of all substances such as [the offerings], made a request. This means that after offering the consort (vidyā) of one's own family, Māmakī, one makes a request with a praise that serves as an offering to the Blessed One who has become the master (ācārya).

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཐེག་པ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་མཆོག་ཏུ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་བསྒོམ་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་ཁྲིད་པར་བྱེད་ཅིང་། འཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། ། མཱ་མ་ཀཱི་ཁོང་སྟོང་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྤྱོད་པས། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྣམས་ཡང་དག་པར་སྦྱོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའ་སྤྱོད་པས་རྣམ་སྦྱོང་བ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་ཀུན་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་མཆོད་པའི་མཆོག་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ལུས་པ་ལས་རྒྱལ་བ་དང་། རིགས་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱལ་མཆོག་སྟེ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་རིགས་གསུམ་ཁྱད་པར་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ན། འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་སྟེ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་གང་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་སྤྲུལ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཚུངས་པའི་མཆོག་སྟེ། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའོ། ། རྒྱལ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། དེའི་རྟེན་དང་དེ་ལ་ཆགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ནི་རྒྱལ་གཞི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། ། ཐར་པ་ནི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་། རྒྱུན་ཆགས་སུ་འཇུག་པའི་དགའ་བ་སྟེ།

Regarding the phrase "Vajrasattva, the Great Vehicle": Vajrasattva is the supreme, uncontaminated great bliss. Because he leads sentient beings to the manifest enlightenment of the glorious Guhyasamāja and causes them to attain it through the very power of familiarizing themselves with his meditation, he is the "Great Vehicle." Because he thoroughly purifies the realms of sentient beings through the conduct of perfect union with the hollow Mamaki, he is the "Purifier of Space," Akṣobhya. Because he accomplishes the offerings of the "All-Surpassing" and so forth through the gateway of perfect union with Buddhalocanā, he is "Samantabhadra, the Supreme Offering," Vairocana. Because he is supreme by way of conquering all discordant factors without exception and pleasing all the Buddha families, he is the "Supreme Victor," Ratnasambhava. Because he specifically demonstrates the three families that are the purification of desire and so forth, he is the "One who Thoroughly Demonstrates Great Desire, Hatred, and Ignorance," Amitābha. Because he displays emanations of offerings that fill the entirety of space, he is the "Supreme Equal to the Expanse of Space," Amoghasiddhi. "Victor" refers to Vairocana; Buddhalocanā, who is his support and is attached to him, is expressed by the term "Foundation of the Victor." "Liberation" is the joy that proceeds continuously, free from all faults.

དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་མཱ་མ་ཀཱི་ནི་ལམ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་ཅིང་། དེས་ཁྱད་པར་དུ་ཁྲིད་པར་བྱེད་པས་ན་རབ་སྟོན་པའོ། ། ཐེག་པ་གསུམ་ནི་བྱང་ཆུབ་གསུམ་སྟེ། དེའི་ལམ་ནི་བགྲོད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་གནས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། གོས་དཀར་མོ་སྤྲུལ་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་རྒྱས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བསྐལ་པ་མཆོག་ནི་སངས་རྒྱས་སྐལ་མཆོག་སྟེ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་སྤྲུལ་པའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་རྣམས་དབང་དུ་མཛད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་དག་པར་མཛད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དག་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་དོ། ། འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་གང་ལ་རྒྱས་པ་སྟེ། རྒྱ་ཆེ་བའི་སྤྱན་ལྔ་མངའ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཆོས་ནི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཏེ། གསུང་རྣམ་པར་དག་པ་སྐོར་བར་བྱེད་པའི་འཕགས་པ་རྟ་མགྲིན་གང་ལ་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་འཕོ་བའི་དོན་གྱིས་འཁོར་ལོ་མངའ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཤིན་ཏུ་དག་པ་སྟེ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའོ། ། གང་ཞིག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྲུལ་པ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཕྱེད་པའི་གནས་ཐོབ་པར་མཛད་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའོ། །

Māmakī, who generates that, is called the "path," and because she leads [beings] specifically [there], she is the "excellent guide." The "three vehicles" are the three types of enlightenment; their "path" is the journey, and she causes [beings] to abide upon it, for she expands the mental continuums of sentient beings through the emanation of Pāṇḍaravāsinī. The "supreme fortune of the buddhas" refers to the supreme fortune of the buddhas; she is the nature that brings beings under her influence through the emanation of the noble Tārā. Because she purifies the mental continuums of sentient beings, she is the "pure self." The mind whose nature is enlightenment is the "bodhicitta," and the noble Yamāntaka is of that very nature. The noble one whom others cannot overcome is "Vaiśravaṇa" (the Expansive); he is so called because he possesses the five vast eyes. "Dharma" refers to the powers, the fearlessnesses, and so forth, as well as the members of the maṇḍala; the noble Hayagrīva, who possesses a "wheel" in the sense of transferring the pure speech into the continuums of those to be trained, is so called. Because she causes the realization of the nature of phenomena (dharmatā), which is naturally luminous, the noble Amṛtakuṇḍalī is the "utterly pure body, speech, and mind." Vajrasattva, who causes sentient beings to attain the state of indivisibility by means of correctly demonstrating the emanations of the maṇḍala and so forth, is the "Vajra Vehicle"; to him, one pays homage.

མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྤྲུལ་པ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚིག་དེ་རྣམས་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཡང་དག་པར་བསྟོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྟེ། བཤད་ཅེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་མངོན་དུ་མཛད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་པས་ན། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དོན་གྱིས་གསལ་ཞིང་འབར་བས་ན་རྒྱལ་པོའོ། ། སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའོ། ། འཇིགས་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་ཆེའོ། ། བུམ་པ་དང་གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་རོ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་གྱི་དོན་ཏོ། ། ཁམས་གསུམ་ན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་བདག་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དབང་ངོ་། ། མི་ཕྱེད་ཅིང་ཟག་པ་མེད་པའི་དགའ་བ་རྒྱས་པར་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་འཛིན་པ་སྟེ་དེས་སོ། ། མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། བཤད་ཅིང་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བ་སྟེ། གང་ལ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ལྟ་བ་ལྷུར་ལེན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འདིར་ནི་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ལོན་པ་ལ་ཐུག་པ་མངོན་པར་འདོད་དེ།

It is explained that by means of these words of authentic qualities, which are characterized by performing the welfare of sentient beings through the perfect manifestation of emanations such as Akṣobhya and the others, the Blessed One is perfectly praised. Then, the word "then" refers to the period immediately following the request; it is to be connected with the word "explained." "Vajra" is the insight of definitive penetration; because he holds it by way of manifesting it, he is the "Vajra Holder." For that very reason, because he is the luminous and blazing lord of all families, he is the "King." Because he pervades space with emanations, he is "All-Space." Because his nature is the fearless great bliss, he is the "Great Immutable." Because he is the essence of the vase, secret, and wisdom-knowledge empowerments, he is the "Empowerment of All." Because he is the purity of all phenomena, he is the "Meaning of All." Because he is the sovereign of the Dharma kingdom in the three realms, he is the "Lord of All." Because he causes the inexhaustible and untainted joy to flourish, he is the "Holder of the Vajra Jewel," and it is by him [that the offering is made]. "Offering" refers to the nature of the unsurpassed and so forth; "explained and shown" refers to the wide and vast eye—that is, one who is dedicated to viewing all phenomena as suchness. Here, the intended age is from twelve years up to twenty-five.

དེ་ཡང་གཟུགས་བཟང་བ་དང་། གཞོན་པས་བརྒྱན་པའོ། ། བྱོལ་སོང་ལས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་རྙེད་ན། དེའི་ཚེ་ལོ་གྲངས་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་ལོན་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཇི་སྲིད་ཤུག་ཀྲ་འབྱུང་བ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་གཟུང་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་གླང་པོ་དང་རྒོད་མ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གནས་གང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་དང་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་བ་དེ་གསུངས་ཏེ། ས་ཕྱོགས་ནི་དགོད་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཙང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཆོ་གས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་དབེན་པའོ། ། རྒྱལ་བདག་སྐྱེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པའོ། ། ཞི་བ་ཞི་བའི་གནས་རྣམས་སུ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་ན་གནས་པའི་མཆོད་རྟེན་གྱི་གནས་སུའོ། ། འམ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེར་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་གྲོགས་པོ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔས་ཉེ་བར་འབྱུང་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གསུངས་པ། རྒྱལ་བ་རྟག་པ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་མཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷ་གཞན་མཆོད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་པའི་རིག་མ་ལ་རིགས་ལྔ་རྣམ་པར་དགོད་པར་བྱ་དགོས་པས་དེའི་ཕྱིར་ནུ་མའི་དབུས་བར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལེའུ་བཅུ་པ་ལས་བཤད་པའི་ཡི་གེ་ལྔའི་ཚུལ་བཞིན་དུ།

Furthermore, she should be adorned with a beautiful form and youthfulness. Regarding the phrase "even from among animals," if one does not find such a form, then one should take a woman from the age of twenty-six until the onset of menstruation. Some say this refers to an elephant and a mare, and so forth. The location where the maṇḍala is to be drawn and the preliminary service (pūrvasevā) performed for the sake of accomplishment is now described: the site is one such as a great pleasure grove and the like. "Pure" means it has been consecrated through the ritual of formal appropriation. "Secluded" means it is free from the crowds of outsiders. "Victorious birth" refers to the accomplishment. "In peaceful places" means in locations of tranquility, specifically in the site of a stūpa situated within the source of phenomena (dharmodaya) of insight. The word "or" should be understood as a restrictive particle. There, one should cause the consort—who possesses the divine pride of the noble Amṛtakuṇḍalī—to be prepared with the five nectars (pañcāmṛta). Why? It is said: "The eternal Victor" is the Vajra Body; it is for the sake of making offerings to him. This is an illustration; for the sake of making offerings to other deities as well, one should act in exactly the same way. Since it is necessary to arrange the five families upon the consort generated according to the previously explained sequence, it is said, "between the breasts," and so forth, in accordance with the method of the five syllables explained in the tenth chapter.

སྙིང་ག་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རིག་མ་དང་ལྡན་ཞིང་ལྷ་མོ་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་དང་པོ་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་བྷ་གར་མི་བསྐྱོད་པ་དང་མཱ་མ་ཀཱི་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ལས་ཆུའི་ཁམས་སུ་གྱུར་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླབས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་བསམ་པའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་གར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྷ་ག་དེར་རོ། ། བདག་ཉིད་ཟླ་བའི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཟུགས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། དེ་ཞུ་བར་གྱུར་ཏེ་ཞུགས་པས་སྲ་བའི་རྣམ་པར་གྱུར་པར་བལྟའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིན་པོ་ཆེའི་དམ་ཚིག་དང་གོས་དཀར་མོ་དང་ལྡན་པའི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དག་ཞུགས་པས་རྒྱ་ཆེ་བའི་དངོས་པོ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབར་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་ཡང་བསམ་པར་བྱའོ། ། བསྡུ་བ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲོལ་མ་དང་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ཞུགས་པའི་སྒོ་ནས་བསྡུས་ཏེ་ཟུར་བཞི་པའི་རྣམ་པར་གྱུར་པར་བསམ་པའོ། ། རིན་ཆེན་སྣ་བཞིའི་མཆོད་རྟེན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི། ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་གི་ཕྱོགས་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རིན་པོ་ཆེ་ཤེལ་དང་བཻ་ཌཱུརྱ་དང་པདྨ་རཱ་ག་དང་། མ་ར་ཀ་ཏའི་རང་བཞིན་གྱི་མཆོད་རྟེན་ནོ། ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་ཤར་གྱི་ཆ་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲའོ། །

The meaning is that one should visualize Akṣobhya and the other [Buddhas] at the heart and other locations, each accompanied by their respective consort and surrounded by the four goddesses. Regarding the phrase "abiding in the center of the expanse of space": according to the method explained in the first chapter, one should contemplate a great ocean pervaded by a garland of waves of wisdom, which is the water element resulting from the melting of Akṣobhya and Māmakī within the bhaga of the Vajra Consort. Then, regarding the phrase "at the heart": this refers to that bhaga. Regarding the phrase "abiding in the center of the moon of oneself": one should meditate on the form of Vairocana, who is endowed with Buddhalocanā, abiding upon a moon maṇḍala; then, as that melts and enters, one should visualize it becoming the solid [earth element]. Likewise, one should contemplate that the entry of Ratnasambhava, who is endowed with Ratnasaṃbhavī and Pāṇḍaravāsinī, blesses it with vast materiality and the blazing of wisdom. Regarding the phrase "the gathering as well": through the entry of Tārā and Amoghasiddhi, one should contemplate that it is gathered and takes on a four-cornered form. Regarding the phrase "the stūpa of the four kinds of jewels": in the maṇḍala of the Mind, the directions of east, south, west, and north are, in order, stūpas of the nature of crystal, lapis lazuli, ruby, and emerald. In the maṇḍala of the Body, the eastern portion is of the nature of blue, while the remainder is the same as before.

གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་ཤར་དང་ནུབ་དཀར་པོ་དང་སྔོན་པོ་ཡིན་ཞིང་ལྷོ་དང་བྱང་ནི་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་ཡིན་ནོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་ལྷོ་སྔོན་པོའོ། ། དོན་ཡོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་བྱང་སྔོན་པོ་སྟེ། གཉི་གའི་ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་དང་མཚུངས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བཀོད་ན་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་དེ་དང་དེ་ཉིད་དུ་འཕོ་བ་དེ་བཞིན་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བཀོད་པ་ན། ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། ། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་ཁ་དོག་དམར་པོ་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འོད་ཟེར་ཕྲེང་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་སའི་ཆའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་ཞིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དུས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མཆོད་པའི་སྤྲིན་རྣམས་སྤྲོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ནང་དུ་བཀོད་པའི་ལྷ་མ་ལུས་པའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་བདག་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མངོན་པས་འདུས་བྱས་ཤིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དྲི་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པའི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་རིག་མ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པས།

Regarding the maṇḍala of speech, the east and west are white and blue, while the south and north are as they naturally abide. In the maṇḍala of jewels, the south is blue. In the maṇḍala of the unerring, the north is blue; the remaining directions for both are the same as the previous. Just as when the Vajra Body and so forth are arranged in the maṇḍala of mind, their respective colors shift to blue, so too when the Vajra Mind and so forth are arranged in the maṇፀala of body, the colors likewise become white. In the maṇḍala of speech, it should be understood that the color is red. "Adorned with garlands of light rays" means it is embellished with white light rays and so forth. It is called the "Ocean of Wisdom" because it arises from the syllable HŪṂ upon the ground portion that is the concordant result of the ocean of wisdom, and because it is composed of the subtle particles of the wisdom of all the tathāgatas. For that very reason, one should meditate on the celestial palace of wisdom, which is the abode of the tathāgatas of the three times. "Emitting clouds of offerings" means that within the celestial palace as previously described, one should manifest and bless the central lord—Vajradhara or any other deity situated in the center of the wheel of all the deities—possessing the pride of that lord, and being in union with a consort of one's own family, adorned with perfumes, flowers, and so forth, just as before.

རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་གསེབ་ནས་བྱུང་བའི་མཆོད་པའི་སྤྲིན་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། པདྨ་རྣམ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུའོ། ། ཨུཏྤ་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། ། ཛཱ་ཏི་རྣམ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་མ་འབུས་པ་དང་། ཁ་བྱེ་བ་དང་། ཞུ་བར་གྱུར་པའི་གཟུགས་རྣམས་སོ། ། ཡང་ན་གཞན་དུ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། པདྨ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེལ་གྱི་རྡོ་བ་ལྟ་བུའི་ཆོས་འབྱུང་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་དང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་ཁ་དོག་ལྔ་པའོ། ། ཨུཏྤ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ཡང་ཁ་དོག་ལྔ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ཕྱག་ན་གནས་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པའི་པདྨའི་ཕྱག་མཚན་བསྣམས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་མོ་ནི་ཨུཏྤ་ལའི་ཕྱག་མཚན་བསྣམས་པའོ། ། ཛཱ་ཏི་རྣམ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདོལ་པ་མོ་དང་། བཙོ་བླག་མཁན་དང་། གར་མཁན་མའོ། ། མེ་ཏོག་ཀརྞི་ཀ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་བཙུན་མོ་རྣམས་ཀྱི་བྷ་ག་སྟེ། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། བཙུན་མོ་གཞོན་ནུའི་ནམ་མཁའི་ཁམས། ། མེ་ཏོག་ཅེས་ནི་མངོན་བརྗོད་དོ། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། མེ་ཏོག་བསམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བྱས་ནས་སོ། ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། །

This means that one should emanate clouds of offerings emerging from the pores of one’s own body. Regarding the "five kinds of lotuses," these are blue, white, yellow, red, and green. The utpala is the same. The "three kinds of jāti" refers to the forms of the unopened bud, the opened flower, and the withered blossom. Alternatively, it may be explained in another way: "lotus" refers to the source of phenomena (dharmodaya), which is like a crystal stone; because it is proximate to the five tathāgatas, it possesses five colors. "Utpala" refers to the vajra of skillful means, which also possesses five colors. For that very reason, in order to demonstrate that the tathāgatas hold the reality of insight (prajñātattva) in their hands, they are shown holding lotus hand-symbols that correspond to their respective colors. Likewise, the goddesses hold utpala hand-symbols. The "three kinds of jāti" refers to the caṇḍālī, the dyer, and the dancer. The karṇikāra flowers and so forth are the bhagas of the consorts, who are inseparable from the goddesses such as Māmakī; as it is said in the eighteenth chapter: "The space-element of the youthful consort is designated as 'flower'." "Visualizing the flowers" means having performed the perfect union of the gods and goddesses. "All offerings" refers to the nature of the unsurpassed and so forth; with these, one should perform the offering to oneself and the maṇḍala as before.

དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཡི་ཁྱོན་ཙམ་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། དཔག་ཚད་བྱེ་བའི་ཁྱོན་ཡོད་པ་མཆོད་རྟེན་གྱི་ནང་ན་གནས་པ་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། ། རིགས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་དགོད་པར་བྱའོ། ། གང་ཞིག་གིས་ཤེ་ན། གསུངས་པ་རྣམ་པར་མཁས་པ་སྟེ། བསམ་གཏན་གྱི་ཆོ་ག་ཤེས་པས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་པདྨས་མཚན་པ་ནི་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རལ་གྲིས་མཚན་པ་ནི་དོན་ཡོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཨུཏྤ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་ཏེ་མཆོད་པའི་ཡན་ལག་ལ་ཐབས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་ནོ། ། དེས་ཉེ་བར་མཚན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཐ་མི་དད་པར་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་ཨུཏྤ་ལ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། ། ཁ་ཅིག་ལས་རྡོ་བ་ཞེས་འདོན་པ་དེར་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་གྲུབ་པོ། ། རིགས་རྣམས་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གྲུ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱིབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིན་ཆེན་རྣམ་བཞི་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསལ་ཞིང་རང་བཞིན་གྱིས་དྲི་མ་མེད་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ཕྱིར་གནས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

The phrase "about a hundred yojanas in extent" is an illustration; one should meditate on a corresponding maṇḍala existing within a stūpa that has an extent of ten million yojanas. The "wheel maṇḍala" is that of Vairocana. The "families" refers to the arrangement of the central Vajrakāya and the maṇḍala deities surrounding him, such as Akṣobhya and the rest. By whom? It is said: by the "wise," meaning by one who knows the ritual of meditative concentration. Likewise, that which is marked by a lotus is the maṇḍala of Speech. Likewise, that which is marked by a vajra is the maṇḍala of Mind. That which is marked by a sword is the maṇḍala of Amoghasiddhi. The "utpala" refers to the method; because method is primary among the branches of offering, it is the hand symbol of the Jewel family. The maṇḍala marked by that is called "utpala" by way of an inseparable metaphorical designation. In some versions, the reading "stone" appears, but it is established that this refers to the Jewel itself. The phrase "one should thoroughly arrange the families" should be applied to all of them. "Square" refers to the shape. Because it is the nature of the five wisdoms, such as the mirror-like wisdom and so forth, it is the "fourfold jewel." Because it is the concordant cause of the dharmadhātu, it is luminous and naturally stainless; one should meditate on it as the abode for the purpose of making offerings to the maṇḍala deities with the unsurpassed and other offerings.

དེ་ཉིད་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས། དེ་ལ་མཆོད་པ་རྒྱ་མཚོ་ཙམ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། རིན་ཆེན་ན་བཟའ་ལ་སོགས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་དང་བ་དན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མཐའ་ཡས་པ། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པའི་ཚོགས་བསྟན་ཏོ། ། མཆོད་པ་རྣམ་ལྔ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བའི་མཆོག་རྒྱས་པར་བྱེད་པའོ། ། ན་ཆུང་ནི་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་ལོན་པའོ། ། མཱ་མ་ཀཱིའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་བདག་གིས་བྱས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཆོག་གོ། ། དབུལ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་རིགས་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་དང་སྐྱེས་བུ་དང་ནོར་བུ་དང་འཁོར་ལོ་དང་རལ་གྲི་དང་གླང་པོ་དང་རྟ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། ། བདག་པོའི་ཕྱག་རྒྱར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་རོ། ། འདོད་ཆགས་ལ་ཀུན་དུ་ཆགས་པས་རང་གི་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བྱས་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། བཤད་མ་ཐག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བཙུན་མོའི་པདྨའི་དབུས་ན་གནས་པའི་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྱ་བ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Regarding that, it is said: "With the five qualities of desire, one should make an ocean-like offering to him." By the phrase "with precious garments and so forth," the term "and so forth" indicates an infinite collection of unsurpassed offerings, such as parasols, victory banners, and streamers, which pervade the expanse of space. The five offerings are the five nectars. "Ratnasambhava" refers to that which causes the supreme, untainted bliss to flourish. A "young maiden" is one who has reached the age of twelve. Because she is visualized in the form of Māmakī and is created by Vajrasattva himself, she is supreme. "One should offer" means that, as the cause of accomplishment, she should be offered to all the deities of the families. "With the seven precious jewels" refers to the precious woman, the precious man, the precious gem, the precious wheel, the precious sword, the precious elephant, and the precious horse. "For the sake of generosity" means for the sake of the Gaganagañja samādhi. "As the mudrā of the Lord" means as the Great Mudrā of Vajradhara. Through being thoroughly impassioned by desire, one should perform the perfect union with Locanā and the others, who arise from one's own samaya, as well as with Vairocana and the others, and view them in the aspect of great bliss. Since everything just explained is to be performed within the condensed maṇḍala residing in the center of the consort's lotus, it is for that reason that "the expanse of space" and so forth are spoken.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལས་གྲུབ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་སྐུའོ། ། བདག་གི་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་ན་བཞུགས་པའི་བདག་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་བཞུགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བླ་མ་སྟེ། བདུད་རྩི་ལྔས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། རིག་མ་འདོད་པས་ནི་ལྷའི་བུ་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་མཆོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། བཞིན་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་ག་ལ་སོགས་པར་ལྷ་མོའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་དགོད་པའི་མཐར་ཐུག་པའོ། ། དེ་ཉིད་མཆོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷ་ལ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བས་མཆོད་པའོ། ། བླངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རང་གི་ཁ་ཡིས་བླངས་ནས་སོ། ། མི་ཤིགས་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མཆོད་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཆོད་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྔགས་རྣམས་དངོས་གྲུབ་བྱེད་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བའོ། ། ལེའུ་བརྒྱད་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ལེའུ་ལྔ་པར་མདོར་བསྟན་པའི་མདོ་རྣམས་བཤད་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པའི་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ལེའུ། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་སྟེ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་།

The body of the Great Vajradhara is formed from the subtle particles of all the tathāgatas. What is called "my body" resides in the center of the maṇḍala of the Lord, who dwells in the hub of the wheel. Because he is the most supreme among all the tathāgatas, he is the guru, and he should be offered the five nectars. Since those who desire a consort should offer him goddesses and so forth, the words "fair-faced" and so on are spoken. "The place of blessing" refers to the culmination of the arrangement of the circles of goddesses in the heart and other locations. "Offering that itself" refers to offering with supreme joy to one's own chosen deity. "Having taken" means having taken with one's own mouth the bodhicitta residing in the lotus. The offering that accomplishes the indestructible body and so forth is the offering of body, speech, and mind. Therefore, it is said that "mantras bring about the accomplishments." "By the one possessing the vajra of wisdom" refers to the tathāgatas. Because it arises from the great bliss of method and insight, it is secret. This is the explanation of the eighth chapter. In order to explain the sūtras briefly presented in the fifth chapter, there is the chapter on the samaya of the ultimate pure suchness. Then, the words "the King Vajradhara" and so forth are spoken, which have already been explained. "Body, speech, and mind" refers to the vajra body and so forth.

དཀྱིལ་འཁོར་གང་ལ་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའོ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཡང་ཡིན་པས། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་། གང་དག་ལ་དེ་རྣམས་ཡོད་པ་དེ་དག་ནི་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཅན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་། དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་སོ། ། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། ཉམས་དགའ་བ་ནི་ཡིད་དུ་འོང་བའོ། ། མཆོག་ནི་དམ་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་བཤད་ཅིང་བསྟན་ཏོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་བྷ་གའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། འདིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཕན་ཚུན་དུ་བསྒྱུར་བའི་སྦྱོར་བ་ལས་དེ་དང་དེ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་རབ་བསྒོམས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའམ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའོ། ། ལག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་ན་ཐོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ཇི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བར་རང་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བ་བསམ་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་འདི་ལྟ་བུས། ། ཞེས་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དུས་གསུམ་པ་ཡི་སངས་རྒྱས་རྣམས། །

That which is perfectly endowed with any maṇḍala is perfectly endowed with body, speech, and mind. Since that is both vajra and the indivisible three vajras, it is the "indivisible three vajras," namely Vairocana and the others. Their maṇḍala is the "maṇḍala of the indivisible three vajras." Regarding the phrase "of the buddhas who possess wisdom," the wisdom of the buddhas consists of the mirror-like wisdom and so forth; those who possess these are the "buddhas who possess wisdom," which are the tathāgatas. It is their maṇḍala that is taught. Because it arises from perfect union, it is "secret," which is their suchness. "Delightful" means pleasing to the mind. "Supreme" means the most excellent; it is thoroughly explained and shown. "The expanse of space" refers to the bhaga of Buddhalocanā. "Buddha" is Vairocana; his maṇḍala is the "buddha maṇḍala." By this, it is explained that through the application of transforming the maṇḍalas into one another, those respective [attainments] will be accomplished. "Having meditated well upon the vajra Akṣobhya" refers to Akṣobhya or Dveṣavajra. "In the hand" means that one should visualize one's own secret vajra, arisen from the syllable HŪṂ, as being just like the blazing vajra held in the hand, because it will be explained immediately following this with the words, "by such a secret vajra as this." "The buddhas of the three times..."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པའི་སྒྲུབ་པ་པོའི་སློབ་དཔོན་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་གནོད་པ་མཛད་པར་གྱུར་ན་དེ་རྣམས་ཀྱང་བརླག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་དོར་བ་བརྗོད་པའོ། ། གཙོ་བོར་ནི་སློབ་དཔོན་སྨོད་པ་ལྷུར་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས་སློབ་དཔོན་སྨོད་པ་ལྷུར་ལེན་དང་། ། ཐེག་ཆེན་མཆོག་ནི་སུན་འདོན་རྣམས། ། འབད་པ་ཡིས་ནི་གསད་བྱ་སྟེ། ། ཡང་ན་གནས་ནས་བསྐྲད་པར་བྱ། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། ཅི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བུད་མེད་ལ་བརྟེན་ནས་ཤ་འཁོན་ཞུགས་པ་བཞིན་དུ་འདི་གསོད་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་ཡིན་པར་གསུངས་སམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གང་གིས་སློབ་དཔོན་སྨོད་པ་ལ་སོགས་པ་དམྱལ་བ་ཆེན་པོ་དང་། ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུའི་ལས་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་བསྐྱོད་པའི་ས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་མངོན་པར་འདོན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། ། གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་མ་རྒལ་བར་གཞན་ཇི་ལྟར་སྒྲོལ་བར་བྱེད་ཅེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཆ་བྱད་དུ་བྱས་པའི་ལུས་ཅན་གྱི་སྔགས་པས་མཆུ་དང་གཤོག་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་མེད་ཀྱང་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྲུལ་ལ་སོགས་པའི་དུག་གིས་ནོན་པའི་སེམས་ཅན་འཚོ་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་དུག་གིས་ནོན་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་འདོན་པར་བྱེད་དོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལག་ན་ཐོགས་པ་དང་།

This means that if the Buddhas were to inflict harm upon the master of a practitioner who has engaged in the accomplishment of siddhis, it is stated that even they should be destroyed. This is spoken primarily with reference to those who are intent on reviling the master and so forth. As it is said in this very text: "Those who are intent on reviling the master and those who disparage the supreme Mahāyāna should be killed with effort, or else they should be expelled from their dwelling." If one asks: "Does the Blessed One speak of this as being motivated by a mind of killing, like one who has harbored a grudge toward a woman?" It is not so. This is the great compassion whose nature is to deliver all beings without exception, causing even those who perform the karmic actions that lead to the great hells and the lower realms—such as reviling the master—to attain the stage of Akṣobhya. If one asks: "How can one deliver others without having crossed over oneself?" It is not so. Just as a mantrin who has assumed the form of a garuḍa revives sentient beings afflicted by the poison of snakes and the like through the power of mantra alone, even without the appearance of a beak or wings, so too does the yogin of Akṣobhya perfectly deliver those afflicted by the poison of the afflictions. Regarding the phrase "the enjoyment of body, speech, and mind," this refers to those of the Buddhas and sentient beings. Regarding the word "vajra," it refers to that which is held in one's own hand, and...

རང་གི་གསང་བ་དང་གདན་ལ་སོགས་པས་སོ། ། སེམས་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣམ་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་བྱེད་པའོ། ། བསམ་གཏན་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་སེམས་སྣང་བ་མེད་པར་བྱས་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་མི་བསྐྱོད་པའི་གཟུགས་སོ། ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དེས་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ལྟ་བུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་རྡོ་རྗེས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བླ་མ་ལ་སྨོད་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། མི་བསྐྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། བཤད་མ་ཐག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཡུལ་ལ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྡིག་པ་འཕེལ་བ་དང་ཁ་སྦྱར་དབྱེ་བར་བྱ་སྟེ། མདུན་ན་གནས་པའི་རླུང་གི་སྟེང་གི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ལུས་ཏིལ་མར་གྱིས་བསྐུས་ལ། གཅེར་བུ་གོ་ཆ་དང་བྲལ་བ་དམིགས་ལ། ལག་པ་གཡས་པ་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འབར་བས་བསྣུན་ཏེ་ཐལ་བར་བྱས་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་བཤད་མ་ཐག་པའི་སེམས་ཅན་རིག་མའི་པདྨའི་ནང་ན་གནས་པའི་རླུང་གི་སྟེང་གི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པར་བསམས་ཏེ། རང་གི་སྙིང་ག་ནས་རྡོ་རྗེ་སྤྲོས་ལ། རིག་མའི་ཁ་ནས་བཅུག་སྟེ། དེའི་ལུས་ལ་ཐོག་གི་ཕྲེང་བ་ལྟ་བུའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་འབར་བ་དབབ་ཅིང་།

[This is accomplished] by means of one’s own secret [mantra], the seat, and so forth. The siddhi desired by the mind is the siddhi of the mind (citta-siddhi); because the object of accomplishment is accomplished in the form of Akṣobhya, and because it is that which causes one to attain it, it is the "attainer of the siddhi of the mind." "Supreme meditative concentration" refers to the form of Akṣobhya arising from the syllable HŪṂ, having rendered that mind appearanceless. By that accumulation of merit, one will also personally attain the great vajra-siddhi. "By such as this" refers to the vajra just explained. "All sentient beings" refers to those who revile the guru and so forth. By the words "Akṣobhya" and so forth, it is explained as follows: possessing the yoga as explained in the maṇḍala just described, one should, toward the objects of the sentient beings as explained, perform the increase of sin and the separation of the union according to the method to be explained. One should visualize the body of the [victim] standing upon a fire maṇḍala above a wind [maṇḍala] in front, anointed with sesame oil, naked and devoid of armor; then, one should strike it with the blazing vajra held in the right hand and observe it being reduced to ashes. Alternatively, one should imagine the aforementioned sentient being situated upon a fire maṇḍala above a wind [maṇḍala] within the lotus of the vidyā-consort; then, having emanated a vajra from one’s own heart, one should insert it into the mouth of the vidyā-consort and cause a blazing garland of mantras, like a string of lightning, to descend upon her body.

ཉི་མ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱའི་འོད་དང་ལྡན་པའི་རང་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་འབར་བས་བསྣུན་ཏེ་ཐལ་བར་བྱས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དྲི་མ་མེད་པའི་རླུང་གིས་མི་བསྐྱོད་པའི་མར་མེའི་མེ་ལྕེའི་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་འབྱུང་བའི་མི་བསྐྱོད་པའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམས་ལ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ཕྱུང་སྟེ། མདུན་ན་ཡི་གེ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་གྲུ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་གནས་པ། འོག་ནས་ཡི་གེ་ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་བཏེག་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་བཏང་སྟེ། ཁམས་གསུམ་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་བཀོད་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ཏེ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་དེས་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་ཞིང་དུ་དེའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་པས་ཀྱང་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱིས་གསད་པ་སྡིག་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའི་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེ་སྡང་གིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ལུས་དང་། ངག་དང་ཡིད་གསུམ་གྱི་ལས་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་དེ་རྣམས་ལ་ཕན་པ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་གསད་པར་བྱ་བ་དང་། གསོད་པར་བྱེད་པ་དང་། གསད་པའི་བྱ་བ་སྟེ། མུ་གསུམ་དང་བྲལ་བས་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ།

One should visualize striking [the victim] with the blazing secret vajra of oneself, which possesses the light of ten million suns, thereby reducing them to ashes. Their consciousness should be visualized as a flame of an Akṣobhya lamp, carried by the stainless wind. Having blessed the aggregates and so forth, one should meditate on the form of Akṣobhya arising from the syllable HŪṂ. By means of the mantra VAJRA-DHṚK, [the consciousness] is extracted and placed upon a triangular chariot arising from the syllable RAṂ in front. It is lifted up by a wind mandala arising from the syllable YAṂ below and sent to the world-realm of Abhirati. Having established them in the great sovereignty of the Dharma of the three realms, one should visualize them being empowered and blessed by all the Tathāgatas and the rest. The meaning of such a visualization is that one will be born in the realm of Akṣobhya as a son of the Victorious One in that very form. Even for those who are not particularly distinguished, one should generate them in the form of Akṣobhya in the same manner as described. If it is asked, "Is external killing not necessarily a sin?" it is not so; for the actions of body, speech, and mind characterized by hatred are what produce suffering. In this context, however, one engages in the act of killing—consisting of the one who kills, the one who is killed, and the act of killing—solely for the benefit of those beings through great compassion, and thus it is free from the three [faults of] cyclic existence.

སྙིང་རྗེའི་སེམས་འབྱུང་བའི་དུས་སུ་གསོད་པའི་སེམས་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྣང་བ་དང་མུན་པ་བཞིན་དུ་གཅིག་ལ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་དང་། དུས་གཅིག་ཏུ་སེམས་གཉིས་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་གྱི་འདུ་ཤེས་འབྱུང་། བདག་དང་གཞན་དུ་འབྱེད་པ་ལས་ཆགས་སྡང་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ནི། དེ་དག་ལ་ནི་ཀུན་དུ་རག་ལས་ཡིན། ། ཞེས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཛམ་བུའི་གླིང་འཇིག་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། སྒྱུ་མ་བྱེད་པས་སེམས་ཅན་ནི། ། མང་པོ་སྤྲུལ་ནས་འདིར་གསད་ཀྱང་། ། དེར་ནི་གསོད་བྱེད་འགའ་ཡང་མེད། ། ཆོས་རྣམས་མཚན་ཉིད་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཆོས་འདི་ནི་སྐྱེ་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཐའ་ཡས་པ་མཉེས་པར་བྱ་བ་ལྷུར་ལེན་པ། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་གྱུར་པ་ལ་བསྟན་པར་བྱའི། གཞན་མི་གཙང་བ་དང་འདྲེས་པའི་འོ་མའི་བཏུང་བའི་བུམ་པ་ལ་སྨོད་ཅིང་འཐུང་བ་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་མོས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཕྱེད་སྨིན་པར་གྱུར་པ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། དགེ་སློང་དག་གམ་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། ། བསྲེགས་བཅད་བདར་བ་གསེར་བཞིན་དུ། ། ཡོངས་སུ་བརྟགས་ཏེ་ང་ཡི་བཀའ། ། བླང་བར་བྱ་ཡང་གུས་ཕྱིར་མིན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་ཡང་རྒྱུད་འདི་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ལེའུ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་བཤད་དོ། ། འདིར་ནི་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པ་ཉིད་མཆོག་ཏུ་ཡིན་པར་ཁས་བླང་བར་བྱའི།

At the time when the mind of compassion arises, the mind of killing cannot arise; for they are mutually exclusive, like light and darkness, and two minds cannot arise simultaneously. It is also said: "When there is a self, the perception of 'other' arises. From the distinction between self and other, attachment and aversion arise, and all suffering is produced; it is entirely dependent upon these." Furthermore, the Blessed One said in the Sūtra on the Destruction of Jambudvīpa: "Just as a magician, having emanated many sentient beings, might kill them here, yet there is no one at all who is killed; the nature of phenomena is just like that." This Dharma should be taught to those who, from one lifetime to the next, have made it their primary endeavor to please infinite Tathāgatas, who have exceptional and superior devotion, and who have gained conviction in the scriptures of the Blessed One. It is not for those whose devotion is incomplete or only partially matured, who are like those who revile and then drink from a vessel of milk mixed with impurities. Regarding this, the Blessed One said: "O monks, or wise ones, just as gold is tested by burning, cutting, and rubbing, so should my words be accepted after thorough examination, and not out of mere respect." This thorough examination is explained in all the chapters of this very tantra, such as the Bodhicitta Chapter. In this context, it should be accepted that the state of not knowing at all is supreme.

དམྱལ་བར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་མདོ་སྡེ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། གང་དུ་བློས་ནི་འཛིན་པར་མི་ནུས་པ། ། བདག་གིས་མི་ཤེས་རབ་ཏུ་མི་ཤེས་ཞེས། ། དེར་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དཔང་པོར་གཞག། མི་བཟད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཅེས་བདེ་གཤེགས་གསུངས། ། ཞེས་གང་གསུངས་པ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་ཐལ་ཆེས་པས་ཆོག་གོ། ། དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་འདིར། སྲོག་གཅོད་པ་ཡི་སེམས་ཅན་གང་། ། ཞེས་བྱ་བའི་མདོའི་དོན་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཐར་པ་རབ་སྒྲུབ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱུག་པོ་གསང་བྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་སེར་སྣས་ནོན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དེ་སྤང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན། ཡེ་ཤེས་ཐར་པ་རབ་སྒྲུབ་པའོ། ། བདག་དང་གཞན་དང་དངོས་པོ་སྟེ་མཐའ་གསུམ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་དག་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོན་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གོས་པ་མེད་པའོ། ། སེར་སྣ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་འདོན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྤྱོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་སྟོན་པས་ན་རབ་སྟོན་པ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་བདག་དང་གཞན་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ཉིད་ནི།

It is not some other perverted mind that leads one to the hells. As it is said in the Noble Ratnakūṭa Sūtra: "Where the intellect is unable to grasp, and one thinks, 'I do not know, I do not understand,' there the Tathāgata is established as the witness. The Sugata has declared that one will attain the unbearable awakening." This is what was taught; enough of such excessive elaboration. By this much, the meaning of the sūtra passage beginning, "Whosoever is a sentient being who takes life," has been explained. Then, in the phrase "and so forth," it should be connected with the words "he spoke." Regarding the phrase "the wisdom that thoroughly accomplishes liberation": because it causes sentient beings—such as the wealthy and the millions of secret ones who are oppressed by avarice—to abandon that [avarice] and achieve the very body of a Buddha through a wisdom like a precious wish-fulfilling jewel, it is "the wisdom that thoroughly accomplishes liberation." Because the three extremes—self, other, and entities—are by nature completely pure, it is "pure in essence." For that very reason, like space, it cannot be altered by the pigments of faults or virtues, and is thus "unstained." The conduct whose nature is to deliver sentient beings possessed of avarice is the "bodhisattva conduct," and because he teaches this by thoroughly analyzing it, he is the "Expositor," the glorious Vajrasattva. Regarding the phrase "he spoke the reality of the samaya": because it is not to be transgressed and because it causes oneself and others to attain suchness, it is the "reality of the samaya," which is the maṇḍala. That very [reality] is:

ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། མཱ་མ་ཀཱིའི་བྷ་གར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་དབུས་སུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཏེ། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་ཀུན་དུ་ཕྱུང་ལ་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་གསེབ་རྣམས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སྤྲོ་སྟེ། འཕྲོག་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྫས་ཀྱི་རིགས་ལ་བཅུག་ནས། པདྨ་རཱ་ག་ལ་སོགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་ཁུངས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱ་བ་ནི། རིན་ཆེན་ཀུན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བས་གསུངས་སོ། ། རྫས་རྣམས་ཐམས་ཅད་འཕྲོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངག་གིས། ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ན་ཛིཀ་ཆེ་གེ་མོའི་རྫས་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ཅིང་སེམས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདོད་པ་བདག་དང་གཞན་དང་དངོས་པོ་དང་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་གནས་པས། ལུས་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ཀྱིས་རྫས་དེ་བཀུག་སྟེ། རང་གི་ཁྱིམ་དགང་བར་བྱ་བའོ། ། ནོར་གྱི་རྒྱ་མཚོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ནོར་གྱི་བདག་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་གསུངས་ཏེ་དེ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གསད་པ་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན། འདི་ལ་གོ་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན།

It is said, "Abiding in the center of the expanse of space," which refers to the bhaga of Māmakī. The "vajra maṇḍala" is the maṇḍala of Akṣobhya. "Vairocana" refers to the Buddha Locanā in union with him at its center. "All buddhas" refers to the deities of the maṇḍala; having emanated them from the perfect union, they should be arranged in their respective positions. Then, the Tathāgatas are emanated from the pores of one's own body and inserted into the class of substances desired to be seized. One should visualize them as the source of precious gems such as rubies and the like. This is expressed by the words: "By the union of all jewels, one should visualize the vajra form as the Tathāgatas." "Seizing all substances" refers to those just mentioned. "By the three vajras" refers to the speech: one should recite "Oṃ Āḥ Jinajik [Name of Substance] Ākarṣaya Svāhā" while abiding in the purity of the three spheres—the self, the other, and the object—of the desired goal. With the hooks of light rays emerging from the body, one should summon those substances and fill one's own house. The passage beginning with "By the ocean of wealth" explains the benefits of the lords of wealth, which is easy to understand. If one asks, "Even if killing were to be accomplished through the power of mantra-consecration, what is the point of this?"—

རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་རྣམ་པར་དག་པ་ཁོ་ནའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ལས་གཞན་ལ་མ་འགྲོ་ཅིག་སྙམ་པ་ནི་སེར་སྣ་སྟེ། དེས་ནོན་པའི་སེམས་ཅན་གྱིས་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་མི་ནུས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱལ་པོས་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པར་གྱུར་པའི་ནོར་དེ་བདག་དང་གཞན་གྱིས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཉེ་བར་ཕུལ་བ་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་རབ་ཏུ་སྟེར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སེར་སྣ་ཅན་མ་གཏོགས་པ་གཞན་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐམས་ཅད་དུ་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཏི་མུག་གི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རིགས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ཀུན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྡོམ་པ་བཞི་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་གཞན་གྱི་ནོར་ལ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་མདོ་དེའི་དོན་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་རབ་ཏུ་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལ་ཀུན་དུ་ཆགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེས་ཐར་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དབང་པོ་གཉིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བའོ། །

The continuum of the yogi is exclusively pure. Why is this? The thought, "May it not go from me to another," is stinginess; a sentient being overcome by that is unable to give. Therefore, when a king of yogis such as this takes wealth that is pure in the three spheres and enjoys it for himself and others, or offers it to the Three Jewels and so forth, it bestows the fruit of perfect enlightenment. As it is said in the Śrī-Vairocanābhisambodhi Tantra: "In this regard, a bodhisattva must, in every way and in all respects, abandon taking what is not given, with the exception of those who are stingy." The samaya of the delusion family is common to all families. How so? It is said, "To all the oceans of families." This is an illustration; it teaches that yogis of all families must practice the four vows. This is the meaning of that sūtra regarding "attachment to the wealth of others." Then, it should be connected with the words, "The King Vajra spoke." In that context, passion is the characteristic of being thoroughly attached to authentic union. Its accomplishment of liberation is the production of the great bliss of method and insight within the continuums of sentient beings. It is "secret" because it is the actual entering into the equipoise of the two organs.

ཟག་པ་མེད་པའི་དགའ་བ་མཆོག་གི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དག་པའོ། ། དེར་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དམིགས་མེད་པའོ། ། དབུས་གནས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་དམ་ཚིག་གི་བྷ་གའི་ནང་ན་གནས་པར་དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དཔག་མེད་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་དབུས་སུ་བདག་ཉིད་གོས་དཀར་མོར་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་གར་མཁན་གྱི་བུ་མོ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པར་རོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བུད་མེད་རྣམ་པར་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་མའི་ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཡང་དག་པར་ཕྱུང་སྟེ། ལྷ་ཐམས་ཅད་དང་ལྷན་ཅིག་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བསྒོམ་པའོ། ། ལྷའི་སྐུ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། གསུང་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ། ཐུགས་ནི་ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཀུན་དུ་ཁྱབ་པའི་ཤེས་རབ་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་དེ་རྣམས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་བཞིའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་དེས་སོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཚུལ་ལོ། ། དེ་ཉིད་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྤྱད། ། ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་བདག་ཉིད་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པས་ཐམས་ཅད་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མ་ལུས་པར་བསྟན་པར་བྱ་བའོ། །

It is pure because its very nature is the supreme, uncontaminated joy. It is non-referential because it is not perceived even therein. "Abiding in the center" refers to the maṇḍala of Ratnaśrī abiding within the bhaga of the precious samaya. "Immeasurable Great" refers to Amitābha, who is in union with the dancer’s daughter visualized as oneself in the form of Pāṇḍaravāsinī at the center of that. "By the Buddhas" means that the maṇḍala deities arising from the perfect union should completely purify the entire maṇḍala; this is the meaning. "Union with women" means that the maṇḍala deities of the assembly of vidyās are perfectly emanated, and one meditates on the perfect union with all the deities. The body of the deity is the mahāmudrā; the speech is the dharmamudrā; the mind is the karmamudrā; and the pervasive insight that has taken the form of the goddess is the samayamudrā. Because of the non-dual perfect union with these four mudrās, it is the "application of the four samayas." The method for attaining indivisible wisdom is the "vajra way." To explain that very point, it is said: "One should enjoy all of them." This means that together with the retinue maṇḍala endowed with the nature of the four mudrās, everything that is most excellent and without exception should be demonstrated.

དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྐུ་གསུམ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེད་སྐུ་གསུམ་བསྒོམ་པའོ། ། སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་གཞན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་འདོད་པ་བསྟེན། ། དགེ་སློང་གོ་འཕང་མཆོག་འཐོབ་འགྱུར། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་སྦྱར། ། སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནོད་པ་མིན། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། འདི་ནི་རྟག་ཏུ་འདོད་ལ་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་དོན་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཀའ་སྩལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་དགའ་བ་རྣམས་དེ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་ཡང་དག་པར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྔགས་ཀྱི་དོན་སྒྲུབ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྟེ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གོས་དཀར་མོའི་མཚོ་སྐྱེས་ལ་གནས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དོན་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་དབུས་སུ་སྒྲོལ་མ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བསམ་པའོ། ། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་དངོས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྫུན་པའི་དོན་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་མི་ཕྱེད་པའི་ཚིག་རྣམས་ནི། རྡོ་རྗེ་ཚིག་གི་རྫུན་སྨྲ་བ་སྟེ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། ཐམས་ཅད་གཟུགས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

Because it is the very means of accomplishing the three bodies, which are of the nature of the ultimate perfection of joy and so forth, it is the meditation on the three bodies of non-arising. "By the practitioners of mantra" refers to yogins of other deities as well; for the Blessed One said: "The Perfect Buddha enjoyed desires, and thereby attained the supreme state of a monk. The practitioner should likewise apply this; it does not harm the three vows." This is the meaning of the phrase "always engaging in desire." Regarding the words "Then," and so forth, they should be connected with the word "spoke." Because it accomplishes the bodhisattvas who are of the nature of Amoghasiddhi by way of correctly teaching the purification of those who delight in speaking falsehoods, it is the "accomplishment of the meaning of the vajra mantra." "Buddha" refers to Amitābha; his maṇḍala, which resides in the lotus of Pāṇḍaravāsinī, is the "Buddha maṇḍala." "Vajra Amogha" refers to the visualization of Amoghasiddhi, as before, in the center of that [maṇḍala], perfectly joined with Tārā and surrounded by the members of the maṇḍala. The "vajra words of speaking falsehood" are the indivisible words that teach that all phenomena are naturally luminous and that imputed entities—which appear merely like illusions and so forth—do not exist in reality. "All forms," and so forth, refers to...

འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷའི་གཟུགས་བསྒོམ་པའོ། ། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་སོ། ། སླུ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཟླ་གསང་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པ་ལས་(བཤང་,བཤད་)པའི་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སླུ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་དེ་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའོ། ། ཡང་ན་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་མཐོང་བའི་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པ་ལས་གཞན་དུ་རྩ་དང་མཚུངས་པར་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པར་བརྗོད་པ་སྟེ། གཞན་རྣམས་བདེ་བའི་དོན་དང་ནི། ། སློབ་དཔོན་བདེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་དང་། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། རྟག་ཏུ་རྫུན་དུ་སྨྲ་བར་བྱ། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན། ནམ་མཁའི་གསུང་དེ་དྲི་མེད་པ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་བློ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། གསང་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་གསང་བར་བྱ་བའོ། ། རང་གི་འདོད་པའི་ལྷའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དམ་ཚིག་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའོ། ། དེ་འགུགས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱེད་པའོ། ། དེ་དོན་ཅན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སླུ་བའོ། །

This is the meditation on the forms of the deities of the maṇḍala, which possess the nature of the stable and the moving, both mundane and supramundane. Regarding the phrase "the abode of all Victors," this refers to Locanā and the others. "Victors" refers to the Buddhas and the other deities of the maṇḍala. "Deceiving" refers to the various modes of ritual application explained in the Guhyacandratilaka and other texts; it is the perfect union of the vajra and the lotus. Alternatively, it refers to the "complete purity of the three spheres" as taught in the worldly conventions of those who perceive the specific distinctions of the ultimate meaning: "For the sake of others' happiness, For the sake of the master's own happiness, And for the benefit of the Three Jewels, One should always speak untruth." Therefore, it is said: "That speech of space is stainless." "Of those possessing the wisdom-mind" refers to those engaged in accomplishing the mirror-like wisdom and the others. "Secret" means that which is to be kept secret from the Śrāvakas and others. Because it brings about the attainment of the state of one's own chosen deity, it is that which achieves the siddhi of mantra. It is the accomplishment of the meaningful samaya. "Summoning that" means making the practitioner's continuum of that yoga its very nature. "The suchness of the samaya possessing that meaning" refers to the deception characterized by the definitions already explained.

དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྤྲོ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་གཉིས་སུ་བཤད་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལུང་ལས་ནི་སྦྱོར་བ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་ལྔས་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིར་འགྱུར་ཏེ། གང་ཡང་རུང་བ་ཅིག་མ་ཚང་ན་ཡང་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདིར་ནི་ཡན་ལག་གཅིག་ཀྱང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་དགའ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བའི་མདོའི་དོན་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ནི་རྒྱལ་གནས་ཏེ། དེའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པར་མཛད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་དངོས་གྲུབ་རབ་སྟོན་པའོ། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མའི་འདམ་སྐྱེས་སུ། ། དམ་ཚིག་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་བདག་ཉིད་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་སོ། ། གཟུགས་རྣམས་ཀུན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་དང་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་དང་མཚུངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། འདི་དག་དགང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀུན་དུ་དགང་བའོ། ། རྩུབ་པའི་ངག་ལ་སོགས་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་སོ་སོར་ཐར་པ་ལ་སོགས་པ་སྡོམ་པ་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པ་བསྟན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ལྟུང་བ་ཀུན་ལས་འབྱུང་བ་ནི། །

Regarding the phrase "one should elaborate according to the actual meaning," this means that one should act exactly as it was explained in the two [previous] sections. According to the scriptures, the four [non-virtues] such as taking life arise through the five branches, such as the preliminary application; it is taught that if even one of these is missing, they do not occur. Here, however, because not even a single branch is perceived, it is the very accomplishment of the fruit of perfect enlightenment, which is naturally pure. This is the meaning of the sūtra passage: "delighting in speaking falsehoods." Then, and so forth, should be connected with the phrase "he spoke." The "abode of the Victors" refers to the abode of the Victors, because all Tathāgatas reside within their body, speech, and mind. Because it perfectly accomplishes the indivisible siddhi, it is the "one who reveals the supreme vajra siddhi." In the "Lotus of the Noble Tārā," the "samaya maṇḍala" refers to the maṇḍala of Amoghasiddhi; having meditated upon oneself as Ratnasambhava in its center. "With all forms" means with the deities of the maṇḍala, who are like a full pod of sesame seeds. "Fill these" means to fill the maṇḍala and the entire expanse of space. Regarding the phrase "harsh speech and so forth," the word "and so forth" indicates the complete purity of the three vows, such as the Prātimokṣa. As stated in the Sūtrālaṃkāra: "The emergence from all downfalls..."

སྟོང་ཉིད་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡིན། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚིག་རྩུབ་པོ་ནི་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་སྐྱེས་བུ་སྔོན་དུ་བྱེད་ཅིང་རྨོངས་པ་རྣམས་ལ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བསླབ་པའི་གནས་གཞན་དང་གཞན་དག་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་དེ་དང་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོན་དག་ལ་གཟིགས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཅས་ཀྱི། དང་པོ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། སྐྱེ་བོའི་སྐྱོན་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་ཏེ། ། དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་བཀག་པ་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བསྟེན་ན་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་ལྟུང་བ་ཐམས་ཅད་བསྟེན་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོའི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མོས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་པའི་མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འཐོབ་པར་མཛད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བཀོད་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་མི་ཕྱེད་པ་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། སྔར་མདོར་བསྟན་པའི་ཚིག་རྣམས་ཐོས་ནས། ཆོས་ལ་སྨད་དེ་རྒྱལ་བར་གྱུར་པ་རྣམས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསླངས་ནས། སླར་དེ་བཤད་པ་ན་ཡང་རིགས་ཆད་པ་དང་།

"It is the individual discernment of emptiness," as it has been said. In that regard, the Blessed One spoke of harsh words for the sake of those beings in the six realms who are deluded. Likewise, having observed the specific faults of various individuals, the Blessed One established the other points of training; it was not based on the intention of the nature of phenomena (dharmatā), which is primordially and completely pure from the very beginning. Why is this known to be so? Because it is said: "It is prohibited because it becomes a cause for the faults of beings." As for the statement, "If one relies [upon it], wisdom will be attained," the meaning is that if one relies upon all downfalls, such as killing and so forth, one will attain the bodhisattva samādhi whose nature is the glory of the Jewel—the essence of the wisdom of equality in all its aspects. This is because it brings about the attainment of the indivisible samādhi for the assembly of sentient beings with diverse inclinations. Thus, the Great Vajradhara, the Vajra Array, spoke those words of indivisibility. Having heard the words previously taught in brief, those who had disparaged the Dharma and become victorious were roused by the vajra samādhi of non-dual wisdom, which is equal to space. Furthermore, when that was explained, those of severed lineage and—

རིགས་མ་ངེས་པ་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས་གོ་བ་རྣམས་འབྱུང་བར་འགྱུར་བས་དེ་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་དཔལ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ངོ་མཚར་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྨོད་པ་བྱེད་པར་གྱུར་ཏེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འདས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་ལས་ཀུན་དུ་འདས་པའོ། ། ཁམས་གསུམ་ལས་ཀུན་དུ་འདས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་སྟེ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་གི་ལམ་རྡོ་རྗེའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བདེན་པ་ནི་ཡང་དག་པའོ། ། བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་གོ། ། དེའི་ལམ་གྱི་ངེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བཞིའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གནས་དང་རྟེན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སངས་རྒྱས་ཉིད་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་གནས་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། འདི་ནི་སྡིག་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་པ་ནི་དམན་པའི་འདུ་ཤེས་སོ། ། རྨོངས་པས་སྨད་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་ནི་སྨད་པའི་འདུ་ཤེས་སོ། ། མ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་དགག་པ་སྟེ་མི་བྱ་བའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་སྨད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Because those of indeterminate lineage who understand through elaborate explanations will arise, in order to teach in accordance with them, the great bodhisattvas such as Samayavajraśrī and others, preceded by expressions of wonder and so forth, performed the act of disparagement, as has already been explained. The term "transcended" means having completely transcended the three realms. By virtue of having completely transcended the three realms, one has transcended the entire world, because whatever is the nature of phenomena (dharmatā) of the expanse of space (ākāśadhātu) is the nature of phenomena of all world systems. Regarding the phrase "the vajra abode of the path of unreal words," "truth" is the real. That which is not true is the unreal; the words that teach that are "unreal words." The four doors of liberation are the antidotes to the certainties and so forth of that path. That itself is the "vajra," the abode and support of the buddhas; because buddhahood is accomplished in dependence upon it, it is the "vajra abode." The passage beginning with "Then the Blessed One, all the Tathāgatas..." is easy to understand. The thought "This is a sin" is the perception of inferiority. The thought "I shall disparage it out of delusion" is the perception of disparagement. The word "not" (ma) is a negation, meaning "one should not do it." If one asks "Why is that?" it means why it is not to be disparaged. Therefore, the passage beginning with "O son of noble family..." was spoken.

ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སྡོམ་པ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལས་སྡོམ་པའི་སྤྱོད་པ་ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། དེ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱོད་པའོ། ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རིགས་ཀྱི་བུ་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐོང་བ་སྟེ། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁར་གཞོང་དང་རྒྱ་ཤུག་གི་འབྲས་བུའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་མེད་པས་འདོད་པའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་ན་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ས་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་ནི་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ལ་ཐ་དད་པར་ཀུན་དུ་བརྟགས་པ་མེད་པས་དེ་རྣམས་ལ་ཡང་མི་གནས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་རོ། ། འགྲོ་འདི་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡི་བདག། སྣ་ཚོགས་གང་དག་བཟང་པོར་སྣང་བ་ནི། ། གང་དུ་འདྲེན་པ་བདེ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ། ། གཅིག་པུ་རོ་རྣམས་དུ་མར་གར་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ཆོས་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱང་འཆད་པར་མཛད་དོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་དོན་གྱི་དབང་འདི་ལྟ་བུ་མཁྱེན་ཅིང་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

The conduct of restraint in the vows of the śrāvakas and others is the most supreme of karmic restraints. The nature of phenomena (dharmatā) that is the complete purity of all vows is suchness (tathatā). Because he has realized that, he is called the "Tathāgata," which is the conduct of the Tathāgata. If one asks what that completely pure nature of phenomena is like, it is said, "O son of noble family, for example," which means "it is as follows." Space is seen to follow after all things because it is all-pervasive. All phenomena are included within the element of space, and thus they are what is pervaded. Therefore, this explains that all phenomena are unborn. For that very reason, because there is no relationship of support and supported—like the manner of a brass bowl and jujube fruits—they do not abide in the desire realm and so forth. Because the elements such as earth are manifold, they do not abide in those either, as there is no conceptual imputation of distinctness among them. "In that way" means "in such a manner." It is said: "This entire world is the nature of the five Buddhas; whatever appears as various beauties is where the Guide called Great Bliss dances, the single taste in manifold forms." Thus it is said. He also explains those phenomena that are the source of the collection of qualities of the Buddhas. If one asks why, it is said, "Because he knows such a significance of the meaning."

འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འབྲས་བུའོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། ནམ་མཁའི་ཚིག་ངེས་པར་བརྗོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་མ་བཞིན་དུ་བཤད་མ་ཐག་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དམན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་མི་བྱའོ། ། ཡང་གཙུབ་ཤིང་དང་གཙུབ་སྟན་ལ་སོགས་པ་ལས་མེ་འབྱུང་བ་དང་མི་གནས་པའི་དཔེའི་སྒོ་ནས་བརྟེན་ནས་བྱུང་བ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ། གང་ཞིག་རྐྱེན་ལས་འབྱུང་བ་དེ་མ་སྐྱེས། ། དེ་ལ་སྐྱེ་བའི་ངོ་བོ་ཡོད་མ་ཡིན། ། རྐྱེན་ལ་རག་ལས་གང་དེ་སྟོང་པར་བརྗོད། ། གང་གིས་སྟོང་ཉིད་ཤེས་དེ་བག་ཡོད་ཡིན། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་ནས་སོང་ནས་གཞན་དུ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་འགོག་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་སྤྲོས་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་པས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་ངོ་མཚར་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་བསྒྲགས་པའོ། ། རྨད་བྱུང་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྡོམ་པའི་ངོ་བོ་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་ཤིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱ་བ་དང་བཤད་པའི་བྱ་བ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

"Such as this" refers to the results of the meditative absorptions of Akṣobhya and the others. "The intentions of sentient beings" refers to those who take delight in killing and so forth. "By the definitive expression of the word 'space'" means that one should realize the samaya of all the Tathāgatas—the source of the aforementioned collection of buddha-qualities—which is like a sign arisen from space; therefore, one should not conceive of it as inferior. Furthermore, by means of the example of fire arising from and not remaining in the fire-drill and the base-wood, dependent origination is shown to be emptiness, as it is said: "Whatever arises from conditions is unborn; it has no essence of birth. Whatever depends on conditions is said to be empty; whoever understands emptiness is conscientious." "By those such as 'going' and so forth" negates the notion that something goes from here and arises elsewhere. "Then," and so forth, means that by teaching through the gateway of such elaboration, they will realize suchness; thus, after demonstrating wonder and so forth, the sound of the Dharma is proclaimed. "The great marvel" means that within the nature of the vow—which is equal to space, free from conceptualization, naturally pure, and inexpressible—the activities of explaining and the objects to be explained occur conventionally. This is the meaning.

རྨད་བྱུང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་དག་པ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཏེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་སྟེ། དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་ཚོགས་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལེའུ་དགུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་རབ་འདི་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་པའོ་སྙམ་དུ་ཡིད་ཆེས་པ་བརྟན་པ། ཉིན་དང་མཚན་དུ་ཆོ་ག་མ་ཚང་བ་མེད་པས་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་མ་ལུས་པ་བསྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་པ་ལྷས་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། གང་གི་ཚེ་ཟླ་བ་དྲུག་དང་གསུམ་དང་གཉིས་དང་ཕྱེད་དང་གཉིས་དང་གཅིག་དང་ཟླ་བ་ཕྱེད་དེ་སྒྲུབ་པ་དྲུག་གིས་ལྷ་མ་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་བདུན་པ་བཙན་ཐབས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་བརྩམས་ན་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པའི་འཇིགས་པས་ངེས་པ་ཁོ་ནར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་བསྐུལ་བའི་ལེའུ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། བཀའ་སྩལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འདུས་པ་གཉིས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འོ། ། དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཉིད་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། གཞོན་ནུ་མའི་དགའ་བ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Because the meaning of the "Great Marvelous" and so forth is purity itself, it is the ultimate purity, the suchness that is the Great Vajradhara. Because it is that which is not to be transgressed, it is the samaya; the collection of words that teaches that meaning is thus called by that name. This concludes the explanation of the ninth chapter. A yogi who possesses firm conviction that this speech of the Blessed One is not erroneous, who is dedicated to accomplishing the entirety of the activities of the samaya and so forth without any deficiency in the ritual procedures day and night, and who has been granted permission by the deity—if that deity is not accomplished through the six practices of six months, three months, two months, one and a half months, one month, or half a month—at that time, if they begin the seventh, the forceful practice, they will certainly achieve accomplishment out of fear of transgressing the samaya spoken by the Blessed One himself. Therefore, the chapter on "Exhorting the Essence of All Tathāgatas" is taught, beginning with the words "Then the Blessed One, all the Tathāgatas," and so forth, to be connected with the phrase "spoke." The word "again" (yang) is used because it refers back to the second assembly. The "Vajra of the Great Samaya" is the glorious Vajrasattva. His "manifestly perfect awakening to suchness" is the great bliss of method and insight. That itself is called the "secret body, speech, and mind," because, like the joy of a young maiden, it is inherently impossible to demonstrate.

དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཡི་གེ་ལྔ་པའོ། ། དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་དྲུག་གི་སྔགས་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་རྣམས་བཙན་ཐབས་སུ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མདོར་བསྡུས་པའི་འབྲས་བུ་ངེས་པར་སྟེར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་བསྡུས་པའོ། ། གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ལྷ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་བར་བསྒྲགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཏེ་དེ་ཉིད་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཉོན་མོངས་ཀུན་གྱི་རྒྱ་མཚོ་ནི་འཁོར་བ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་གཙོ་བོ་ནི་སྟོན་པ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་བཅོམ་ནས་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སེམས་ཅན་ཁམས་རྣམས་སོ་སོར་འགོད་པར་མཛད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེག་པའི་ཕྱིར་འབར་བའོ། ། སྙིང་རྗེའི་སྒོ་ནས་དྲི་མ་མེད་པའི་ཁྲོ་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲག་པོའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་སྤྱན་ཡངས་པའོ། ། གསུང་ནི་འདི་སྐད་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལུས་དང་ངག་ཡིད་རྡོ་རྗེ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གསུངས་པར་གྱུར་པའོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་མི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Having prostrated to the Tathāgata of such a nature, the words "That very [reality]" and so forth were spoken, to be connected with the phrase "Please explain." That very [reality] consists of five syllables. Because it bestows the definitive result in a condensed manner by way of forcefully accomplishing the essence-mantras of the six sādhanas, it is the "Compendium." Because it accomplishes the deity who has entered into the meditative equipoise of the threefold nature, it is proclaimed as the "Secret Body, Speech, and Mind." Because it accomplishes the siddhis of the Great Vajradhara and so forth, it is the "Method of Great Siddhi," and that very [reality] is supreme. The word "Then" refers to the period immediately following the request. The "ocean of all afflictions" is saṃsāra, and its "chief" is the Teacher; for he has conquered the afflictions and establishes the realms of sentient beings in the wisdom of the single taste of the equality of existence and peace. He is "blazing" because he burns the fuel of the afflictions. He is "fierce" because he possesses stainless wrath by way of compassion. He is "wide-eyed" because he has opened the eye of insight. "He spoke these words" refers to the teaching of the passage beginning with "The vajras of body, speech, and mind." "Non-conceptual" means being without conceptualization. Why is that? Because it is non-apprehensible.

མི་དམིགས་པ་ཉིད་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བས་བཤད་དོ། ། དེ་ནི་གང་དུའང་མི་གནས་ཞེས་བྱ་བས་བཤད་དེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་དུའང་མི་གནས་པའོ། ། བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་བསྒོམ་པས་ལྷ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བས། དེའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྔགས་བསྡུས་པ་འདི་ལྟ་བུ་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྔགས་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་རང་གི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ལོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་མངོན་དུ་མཛད་ནས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། རིག་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། ལྷན་ཅིག་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རོལ་ཞིང་དགྱེས་ལ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ལྷུར་ལེན་པར་མཁྱེན་ནས། སྤྱན་རས་ཀྱིས་མི་འཚོ་བའི་རྒྱུ་ཀྱེ་མ་འདི་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ཀྱེ་མ་ཞེས་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། ། འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

Non-apprehension itself is explained as "equality." That is explained by the phrase "not abiding anywhere," because the aggregates and so forth are free from the conceptualizations of grasped objects and so on that arise through dependent origination; therefore, they do not abide anywhere. "Meditation" means the very act of meditating. Since the deity cannot be perfectly accomplished through meditation in which insight is the primary factor, the passage beginning with "Then" was spoken, which should be connected to the statement: "He spoke such a condensed mantra." The "perfection" is non-conceptual wisdom. The mantra arising from that consists of syllables such as HŪṂ and so on, and because it accomplishes the meditative absorption of one's own deity, it is the "method." That itself is the "vajra"; having manifested that which possesses the name of that very meditative absorption, [he spoke]. By the words "The Blessed One" and so forth, [it is shown that] the Tathāgatas, in order to care for sentient beings who engage in the conduct of passion, perceived that they were devoted to sporting with consorts and so forth, and delighting in and fully enjoying the five sensory qualities. Knowing this, [the Buddha] spoke the words beginning with "Alas, these," which are not being watched over [by the Buddhas]. "Alas" is an expression of certain apprehension. "These" refers to the practitioners. Regarding the phrase "the way of the mantra conduct of all the Tathāgatas":

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཚུལ་གྱི་ཆོས་ཏེ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཚུལ་དེ་ལ་བཞུགས་པའི་སྔགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྫོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། རྫོགས་པ་ནི་གྲུབ་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཁོ་ནས་ངེས་པའི་ཕུང་པོར་གཏོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བཏགས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་མཛད་ཅིང་དེས་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་དེ་རྣམས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱན་རས་ཀྱིས་བརྩལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བར་བྱ་བའོ། ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཀུན་དུ་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀུན་དུ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སྔགས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཤད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། ། གཏི་མུག་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ལ་དམིགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཚིག་གི་ལམ་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཚིག་ཉིད་ལམ་སྟེ་སྔགས་སོ། ། དེའི་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ནི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར།

The mantra conduct of the Tathāgatas is the nature of entering into the mantra vows. This is the dharma of the method, for it is that which bestows the fruit of perfect enlightenment. Any mantrin who abides in that method should be understood as being perfect. "Perfect" means accomplished; because one is already included within the definitive aggregates through the mere generation of the mind of enlightenment, the result is metaphorically applied to the cause. Therefore, they are not indifferent, and the yogi will not fail to achieve accomplishment; for those sublime beings, the Tathāgatas, look upon them with their gaze. Because it generates the indivisible body and so forth, it is to be kept secret. That which is called "the universal incitement of the heart-essence of all mantras" is the mantra that universally incites the hearts of all deities. For that very reason, it is not to be explained. Because it is not to be transgressed in order to accomplish the body and so forth of the deities of the delusion family, it focuses upon the samaya of the body, speech, and mind of all Tathāgatas. Likewise, it is not to be transgressed in order to accomplish the deities of the desire, hatred, and other families. Regarding the phrase "the definitive expression of the path of words," the words themselves are the path, which is the mantra. Its definitive expression is because it is free from causes.

ཡི་གེ་ཧ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའོ། ། རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡི་གེ་ཨ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བར་དུ་བཤད་པའི་ངེས་པར་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པར་རོ། ། སྔགས་བཏུས་པ་ནི་རིགས་ལྔའི་སྙིང་པོ་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སྔགས་སོ། ། གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་པའོ། ། སྔགས་བཏུས་པ་འདིའི་མཐུ་ནི་རབ་ཏུ་འདྲར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ངེས་པར་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། བདག་པོ་དྲན་པས་ནི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འཇོམས་པར་འགྱུར་བས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྗེས་སུ་དྲན་ནོ། ། དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བསྒོམས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོས་འབྱུང་དུའོ། ། བཀོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་བསྡུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ཡི་དབུས་ན་ཡི་གེ་ཧཱུཾ། ། རང་གི་གཟུགས་སུ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དབུས་ན་གནས་པའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ལྷག་པར་མོས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ་དེ་ཉིད་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དུ་རབ་ཏུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །

The syllable ha is the gateway to all phenomena, because it is free from conceptual construction. This is explained in detail, up to the statement, "The syllable a is the gateway to all phenomena," along with the definitive expressions. The extraction of the mantras is a concise summary of the essences of the five families. The phrase "such as this" refers to the mantra that invokes the essence of all the tathāgatas. The phrase "was spoken" means it was explained. The power of this extraction of mantras is taught by the words "extremely similar" and so forth; this is intended to produce in yogins the certainty that this mantra unfailingly invokes all the tathāgatas. By recollecting the Lord, one overcomes great fears and the like; thus, one recollects Vajrasattva. "Samaya" refers to the meditation on the syllable hūṃ in order to accomplish the body and the other [aspects]. "Abiding in the center of the expanse of space" refers to the source of phenomena (dharmodaya) of insight. "The arranged maṇḍala" refers to the maṇḍala of the various deities arising from the syllable hūṃ, surrounded by them—the maṇḍala condensed by the glorious Vajradhara. "In its center is the syllable hūṃ, in its own form" teaches the following: in the center of that, one should meditate on the bodhicitta with a mind of intense devotion, possessing the divine pride of the glorious Vajradhara, and should clearly visualize that very [bodhicitta] as the syllable hūṃ abiding upon a moon maṇḍala.

རྡོ་རྗེའི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མ་ལུས་པ་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་དུ་རེག་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བསམས་ལ། ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པར་གྱུར་པ་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་བཀུག་སྟེ། བཅུག་ལ་ཐམས་ཅད་གྱུར་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་སྔགས་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་བཀོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་སྔགས་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། རང་སྔགས་སྐྱེས་བུ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ནི་དབུས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའོ། ། གནས་བཞི་རྣམས་སུ་གཟུགས་ཀྱི་ཚུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་བཞི་རུ་བདག་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཇི་རིགས་པར་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་སངས་རྒྱས་བཞི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དང་ཞལ་གསུམ་པར་བསམ་པའོ། ། གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་དེ་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བཀོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁོ་ན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་བྱས་པས་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་འདི་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། སྙིང་གའི་དབུས་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷའི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བའོ། །

With the words "Vajra Light Rays" and so forth, one should visualize that the wisdom light rays arising from the syllable HŪṂ pervade the entire expanse of space, making contact with the Tathāgatas and others, who then completely transform into the form of the Great Vajradhara. Having summoned them with those very rays transformed into hooks, they are drawn in and dissolved; once all have become one, one should meditate on oneself as Vajrasattva. Likewise, since one must generate the maṇḍala of the support and the supported for Vairocana and the others by means of their own respective mantras, it is said: "By one's own maṇḍala and one's own mantra," and so forth. Regarding the phrase "having meditated on the person born of one's own mantra," this refers to whichever [deity] is appropriate, such as Vairocana, in the center. Regarding the phrase "in the four locations, in the manner of forms," this means that in the four directions, one should visualize the four Buddhas, such as Akṣobhya, in the manner of forms as appropriate, possessing the nature of the three vajras and having three faces. This is explained by way of the principal [deity]; therefore, one should meditate on the maṇḍala of the arrangement exactly as described. Having performed the yoga in that way, one should undertake this through the gateway of non-dual, perfect union. Regarding the phrase "abiding in the center of the heart," this refers to the wheel of the wisdom deity in the moon at one's own heart. It is said, "those very maṇḍalas," which refers to whichever is appropriate among the maṇḍalas of the Mind and so forth.

དེའི་དབུས་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ་རང་གི་ས་བོན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བ་གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་དང་གསང་བའི་རྡོ་རྗེར་རོ། ། སྦྱོར་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་སོ། ། དེ་གཉི་ག་ཡང་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཕྱིས་རང་གི་སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་རང་གི་ས་བོན་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་ལ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་སྟེ། རང་གི་ཕྱག་མཚན་གྱི་མཚན་མའི་ལྕགས་ཀྱུར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ག་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་པདྨོའི་རིགས་སོགས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བར་རྣམ་བསྒོམ་ཞིང་། ། ཞེས་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་དུ་འཆད་པ་ལས་འདོན་པ་དང་རྒྱུད་རྡོ་རྗེའི་རིགས་གཙོར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་དང་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེ་དང་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྭཱ་ཧཱ་དག་ལ་རིན་པོ་ཆེ་དང་རལ་གྲི་ལྕགས་ཀྱུ་དག་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡིས་སྙིང་གར་བརྡབ་བྱ་སྟེ། །

Regarding the phrase "abiding in its center," this refers to one's own seed-syllable upon a moon disk at the heart of the wisdom-being (jñānasattva). Regarding the "great five-pronged vajra," for a yogin of the vajra family, this refers to the vajra arising from the syllable HŪṂ in the right primary hand and the secret vajra. Regarding the phrase "by means of union," this refers to the perfect union of meditation. Both of these should be visualized by yogins of all the families. Subsequently, one should arrange one's own seed-syllable in the hub of the vajra at the heart of the wisdom-being residing in one's own heart, cause it to transform into the form of a wheel or other [emblem], and then visualize it in the form of a vajra hook. One should contemplate it as a hook from the insignia of one's own hand-symbol. If one asks, "How is this known?" it is because it is stated immediately following [this passage]: "The vajra, lotus, and other families should be visualized as vajra hooks," and because the tantra primarily concerns the vajra family. Similarly, yogins of the Tathāgata and Lotus families should respectively visualize a wheel arising from the syllable OṂ and a lotus arising from the syllable ĀḤ. Therefore, it is said: "By means of the union of the vajra hook, one should meditate upon the three vajras." This is an illustration; therefore, yogins of the Jewel and Action families should visualize a jewel and a sword-hook from the syllables SVĀ and HĀ. With that, one should strike the heart.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱེ་བའི་རིམ་པའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་སོ། ། ཆད་པའི་རིམ་པའི་དུས་སུ་ནི་རང་གི་རྡོ་རྗེས་བརྟག་པར་བྱའོ། ། རབ་ཏུ་བསྐུལ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉིད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། སྙན་ཅིང་འཇམ་ལ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བར་བྱ་བའོ། ། དབྱེ་བའི་རིམ་པའི་དུས་སུ་ཡང་ལྷའི་གཟུགས་དེ་དང་དེས་མཚན་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་ལག་ན་ཐོགས་པས་སྙིང་གར་བརྡུང་ཞིང་། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཆེ་གེ་མོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྒྲོག་པར་བྱེད་དུ་གཞུག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བར་རྣམ་བསྒོམ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི། འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡང་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཁོ་ནར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། རིམ་པ་གསུམ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པ་ནི་རབ་བཤད་དོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་གནོད་པ་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བསྟན་པས་འགའ་འགྱོད་པར་འགྱུར་དུ་འོང་བས། དེའི་ཕྱིར། འདི་ནི་རོལ་མོ་འབྱུང་བ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྒྱུ་མའི་རོལ་པ་བཞིན་དུ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་ཞིང་། དོན་དམ་པར་ནི་རང་བཞིན་མེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སུས་ཀྱང་གནོད་པ་བྱ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

The phrase "by means of the vajra hook" refers to the time of the sequence of separation. At the time of the sequence of severance, one should examine with one's own vajra. "One should thoroughly exhort" means that the hosts of goddesses, who are the emanations of the wisdom deities residing in one's own world-realm, should be perfectly pleased with unsurpassed offerings and the like, and then one should thoroughly exhort them with words that are melodious, gentle, and pleasing. Furthermore, at the time of the sequence of separation, one should strike the heart with a hook held in the hand, marked by the respective forms of the deities, and cause them to proclaim, "O Great Vajra, [Name]," and so forth. "Of all vajras" refers to the Tathāgatas. By the phrase "visualizing the vajra hook," it is taught that one should visualize the vajra hook itself in order to generate the hooks of the wheel and so forth. The detailed explanation is that which is explained by way of showing the three sequences. Because there may be some who would feel regret due to the nature of the teaching on harming the Buddhas, it is said: "This is the arising of play." Just like an illusory play, all of this is a mere appearance, and in the ultimate sense, it is without intrinsic nature. No one is able to harm the Tathāgatas, because they are equal to space itself.

གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་འོན་ཀྱང་སེམས་རབ་ཏུ་དང་བ་རྣམས་ཀྱི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡིན་ཞིང་། སེམས་རབ་ཏུ་དང་བར་མི་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྡིག་པའི་ཕུང་པོ་ཡིན་པས། རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བའི་མ་ཚང་བ་མེད་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ནི་ལེགས་པར་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་བཀའ་ལས་འདས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་འགྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་བསོད་ནམས་ཁོ་ན་མངོན་པར་འཕེལ་བར་འགྱུར་གྱི་སྡིག་པར་ལྟ་ག་ལ་འགྱུར། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བཤང་གཅི་ཀླད་པ་རུས་པ་ཁྲག། ཤ་ཆེན་སྦྱིན་སྲེག་མི་གཙང་བས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ། ། ཇི་ལྟར་ངེས་པར་དགང་བར་བྱ། ། སྡིག་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། གལ་ཏེ་སྡིག་འགྱུར་ཇི་ལྟར་འབྲས། ། གསང་སྔགས་ཐབས་ནི་རྣམ་སྤངས་ཤིང་། ། ཕྱི་རོལ་དངོས་ལ་མངོན་པར་ཞེན། ། རྣམ་རྟོག་དྲ་བས་ངེས་བཅིངས་པ། ། མི་ཤེས་རྨོངས་པའི་སེམས་ཅན་གང་། ། དེ་ལ་དགེ་དང་སྡིག་པ་ཡོད། ། རྣམ་རྟོག་གིས་ནི་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། ཆོས་འདི་རང་བཞིན་དག་པ་སྟེ། ། སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་གནས་མེད་ཡིན། ། སེམས་ཅན་ཡེ་ཤེས་འཕེལ་བྱའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཐབས་སུ་བསྟན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། ཞག་བདུན་བར་དུ་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུམ་པའི་རིམ་པས་ཞག་བདུན་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མ་གྲུབ་ན།

If it is argued: "Even if that were the case, for those whose minds are intensely clear, the Blessed One is an aggregate of merit; for those whose minds are not made clear, the Blessed One is an aggregate of sin. Therefore, this is a fault in the continuum of the yogi," that is not so. For it has been said: "Because it is not deficient in what was authorized by the Blessed One, the very accomplishment of the welfare of sentient beings is a virtuous deed, and not a transgression of the command." Consequently, because there is no regret, only the merit that brings about perfect enlightenment will increase; how could there be sin? As it is said: "With excrement, urine, brain, bone, and blood, With the great flesh and the impure fire offering, How can the mouths of the wisdom beings Be certainly filled? How could it not become sin? If it were sin, what would be the result? For those who have abandoned the methods of Secret Mantra And are attached to external things, Those ignorant and deluded sentient beings Who are tightly bound by the net of conceptual thought— For them, virtue and sin exist. Through conceptual thought, accomplishment will not occur. This dharma is pure by nature; It is unborn and without abiding. To increase the wisdom of sentient beings, The Buddhas have taught it as a method." And so forth. The word "this" refers to what was just explained. "Having practiced for seven days" means that through the stages of reconciliation, accomplishment will be achieved in seven days. Even if it is not accomplished in that way:

དེ་ནས་དབྱེ་བའི་རིམ་པས་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། ཆད་པས་གཅད་པའི་རིམ་པས་ཀྱང་ཞག་བདུན་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་ཡིན་ནོ། ། རིམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་སྒྲུབ་ཐབས་སུ་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་ཏེ། མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ནི། མཆོག་སྩོལ་བ་དག་རྣམ་པར་གཟིགས། ། ཞེས་བྱ་བས་གསུངས་ཏེ། ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་པའི་རིགས་ལྔའི་སྙིང་པོ་ཀུན་དུ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པའི་འཇིགས་པས་འཇིགས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་རྣམས་ལ་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་འཇིགས་པ་རྙེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སངས་རྒྱས་སམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་རུང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་མཆོག་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བར་གྱུར་པ་ན། གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་མ་གྲུབ་ཅིང་རྨོངས་པས་ཏེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འདའ་བར་བྱེད་ན། དེའི་སྟེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་སམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འོ། ། སྲོག་ནི་དེར་ཟད་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདས་པའི་མཐར་ཐུག་པར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པ་པོ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མི་འཇུག་ཅིང་།

Then, one should exhort [the deities] through the sequence of separation. The instruction is that this should also be done for seven days through the sequence of punishment. These stages have already been explained in detail in the sādhana. If one asks what the result of this is, it is said: "By those possessing the vajra of wisdom," and so forth. This means that by those yogins who have entered into the accomplishment of indivisible wisdom, the body, speech, and mind of their chosen deity will be accomplished. That very point is expressed by: "Behold those who grant the supreme." This means that they are terrified by the fear of transgressing the samaya that universally exhorts the essence of the five families spoken by [the Buddha] himself; they have no other fear or the like, because they have attained fearlessness. Regarding the phrase "Buddhas and Bodhisattvas," and so forth: when a Bodhisattva practicing the supreme conduct of mantra correctly exhorts either a Buddha or a Bodhisattva according to the manner explained, if [the deity] is not accomplished and [the practitioner] passes [the time] in delusion—that is, by means of non-conceptual wisdom—then "his life will be exhausted there," meaning it will reach its ultimate end. If the practitioner does not engage according to the stages as explained, and...

འབྲས་བུ་ལ་དམིགས་ཏེ་མདོར་བསྡུས་པའི་སྒོ་ནས་ཞག་བདུན་སྒྲུབ་པ་རྩོམ་པ་ན། དེ་ཡང་ཀུན་དུ་རྨོངས་པས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་སྦྱོར་བ་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ལ་ངེས་པར་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཇི་སྙེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྫོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་རྫོགས་པར་བྱས་པའོ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་མཐས་གཏུགས་པའི་ཚད་དང་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷའི་རྣམ་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རོ་གཅིག་པར་དམིགས་པ་ནི། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བརྟག་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་ཀུན་དུ་འགྲོ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པ་འདིས་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། སྙིང་པོ་ཀུན་དུ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་གཞན་ནི། རིག་མའི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རིག་མའི་དབང་ཕྱུག་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་རྣམས་སུ་ཞུགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་རབ་བསྒོམ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་བྷ་གར་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་ཞུགས་ཏེ།

When one begins the seven-day practice by focusing on the result in a condensed manner, the statement "it will be impaired by total delusion" serves to instill in the minds of yogis the certainty that the application must not be transgressed. The phrase "then" and so forth has already been explained. "As many mantra beings as there are" refers to Akṣobhya and the others. "Perfecting the wisdom of the three vajras" means they are perfected through the blessings of the entry of the assembly of the Vajra Body and so forth. "All things" refers to the aggregates and so forth, which consist of the outer and inner natures; regarding these, by means of the perfect union of the vajra and the lotus, one focuses on the deities of the maṇḍala, which extend to the limits of the expanse of space, as the single taste of method and insight: "By the union of the two organs, all things should be examined." By meditating on oneself as the nature of the all-pervading maṇḍala, suchness is truly invoked. As for another exceptionally sublime application that invokes the essence, it is taught in the passage beginning with "the sovereign of the vidyā," where "the sovereign of the vidyā" refers to the entry of the great goddesses of the respective families of Akṣobhya and the others. "Meditating intensely on the vajra union" means entering the bhaga in the form of one's own deity by way of the nature of the mind.

དེའི་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིག་མ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱས་ལ། དེ་ཡང་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་ཤིན་ཏུ་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་སྤྱན་དམར་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ལྷ་མོའི་ཐུགས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ཐམས་ཅད་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པ་རྣམས་ན་སྟེ། ། གཞན་ནི་དབང་པོ་གཉིས་པོ་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་ལྟར་ཡིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པའི་མོས་པའི་དབང་གིས་ནི་ཐམས་ཅད་ན་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ནོ། ། དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་གོས་དཀར་མོའོ། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་སྒྲོལ་མ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་དམིགས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་སོགས་སྦྱོར་བ་སྟེ་དེ་ཡིས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པར་གཏོགས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པ་རྣམས་དང་། རང་གིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་རྣམས་ཏེ། སེམས་རིན་པོ་ཆེ་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་བུད་མེད་ཀྱི་ཚོགས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་ཉིད་རྣམ་པར་སྤྲོས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར།

By means of the perfect union with the wisdom consort residing in his heart, one should please her; furthermore, one should meditate on her eyes as red, as she has come under one's power and is intensely passionate. In that way, the heart of the goddess will be truly invoked. Then, the actions and so forth have already been explained. Regarding the phrase "in all world systems," this refers to those belonging to the desire realm, because in others, the two organs and so forth do not exist. While this is so from the perspective of conventional terminology, by the power of the yogi’s devotion, they exist everywhere. The Great Seal (mahāmudrā) is Buddhalocanā; the Samaya Seal (samayamudrā) is Māmakī; the Dharma Seal (dharmamudrā) is Pāṇḍaravāsinī; and the Action Seal (karmamudrā) is Tārā. To perceive them as having such a nature is the application of the Great Seal and so forth, and it is by means of that. "All" refers to those dwelling in all world systems belonging to the desire realm, as well as those imagined by oneself, because the precious mind is not restricted. This is what is taught: having performed the yoga of one's own deity as it is, one should visualize a host of women pervading the entire expanse of space, transformed into the forms of Buddhalocanā and the others. From one's own meditative absorption, one should emanate the very forms of one's own deity, and through them, one should cause them to enjoy the unsurpassed offerings and so forth. Therefore:

སངས་རྒྱས་གནས་ནི་དེར་སྤྲོ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པ་གཙོ་བོ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཐབས་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བ་ཁོ་ན་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སྔགས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་དུག་ཟ་བ་བཅུད་ཀྱིས་ལེན་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། ། ཡུལ་རྣམས་འདི་དག་ལ་ནི་ཉམ་ང་ཉིད། ། རང་ཉིད་ཀྱིས་མེད་འོན་ཀྱང་རྨོངས་པ་ཡིས། ། དྲི་མེད་བློ་ཡི་རྒྱུད་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། འདི་རྣམས་ཞི་བའི་ངང་གི་རྒྱུ་རུ་འགྱུར། ། ལེའུ་བཅུ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། ལེའུ་དང་པོ་ལས་བསྟན་པ་བརྟེན་པའི་ལྷ་རྣམས་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། རྟེན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བཤད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་སྐྱེས་བུ་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་ཐུགས་རྩེ་གཅིག་པར་མཛད་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ནི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རིག་པའི་འབྲས་བུ་དང་ལྡན་པའམ། རིག་མ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིག་པའི་སྐྱེས་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཡིག་སྔགས་ཀྱི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ལྷ་བསྐྱེད་པ་བསྟན་ཏོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་དང་པོས་བཤད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་བྷ་གའི་དབུས་སུའོ། །

"The Buddha's abode should be emanated there," it is said. This also explains the very exhortation by way of teaching the methods for purifying the primary afflictions, just as poison prepared with mantras becomes an elixir. "In these objects, there is only peril; though they do not exist in themselves, through delusion, for those possessing a continuum of stainless intellect, these become the cause of the state of peace." This is the explanation of the tenth chapter. In order to complete the deities supported by the teaching shown in the first chapter, the consecration and the support and so forth are explained. "Having entered the meditative absorption called the Supreme Vajra Being of All Tathāgatas" means having made the mind one-pointed in the manner of generating the Vajra Being of the body, speech, and mind of all Tathāgatas. The "Vajra Mantra of All Tathāgatas" refers to the syllables Oṃ and so forth; because it generates a being who possesses the fruit of directly realizing those very [syllables], or who is perfectly endowed with a consort, it is the "Knowledge Being" (vidyāpuruṣa). With the words "The supreme mantra of the three vajra syllables," and so forth, the generation of the deity who is the nature of the three is shown. "Abiding in the center of the space-vajra" means in the center of the bhaga of the Vajra Consort of all Tathāgatas, as explained in the first chapter.

དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་ཀུན་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདི་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཡིན་ལ་ཀུན་ཡང་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཀུན་ཏེ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་ཡིན་ཞིང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་ཆ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆོས་འབྱུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ལ་དེའི་དབུས་སུ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རྗེས་སུ་བཅུག་སྟེ། ལས་ལ་གནས་པས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་གནས་སྐབས་སུ་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླབས་དང་ལྡན་པའི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྗེས་སུ་ཞུགས་པས་སྲ་བ་ཉིད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རིན་པོ་ཆེའི་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་རྣམས་ཞུགས་པས། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྒྱ་ཆེ་བར་གྱུར་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འབར་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། བསྡུས་ནས་གྲུ་བཞིའི་རྣམ་པར་གྱུར་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྤྲིན་ནི་འཕྲོ་བསྐྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྤྲིན་འཕྲོ་བའོ། ། དེ་རུ་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་བསམ་མོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སའི་ཆ་དེ་རུའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཡིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་དོན་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Regarding the phrase "the maṇḍala born of all vajras": since these are both vajras and all, they are "all vajras." This refers to the five Tathāgatas, such as Akṣobhya and the rest, and the portion of the ground of the wisdom maṇḍala generated by them. This is what is being taught: according to the method of the sādhana, one should generate the source of phenomena (dharmodaya) of insight exactly as it is. In its center, possessing the yoga of Akṣobhya in union, one should cause the wisdom being (jñānasattva) to enter. Abiding in the activity, at the stage of supreme joy, one should cause it to melt and become the form of a great ocean endowed with the waves of wisdom. Likewise, by the entry of Vairocana, it becomes solid; and similarly, by the entry of Ratnaśrī, Amitābha, and Amoghasiddhi, who are in union with the samayas of the jewels and so forth, one should understand that it sequentially becomes vast, is blessed to blaze with wisdom, and is condensed into the form of a square. Regarding the phrase "emitting clouds of vajras": this refers to the emission of clouds of light rays that pervade the entire expanse of space. "There, one should contemplate the syllable Bhrūṃ" means: in that portion of the ground which is the nature of the wisdom of all the Tathāgatas. In order to clarify the meaning of the teaching beginning with "the syllables of the three vajras," the passage beginning with "the vajra maṇḍala" and so forth was spoken.

རྡོ་རྗེ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཞིང་། དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེས་ནི་སྐུ་ཐུགས་ཀྱིས་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཐུགས་ཀྱི་རྟེན་ལ་སྐུའི་ཡི་གེ་རྣམ་པར་བཀོད་དོ། ། གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཨ་བསམ་པར་བྱའོ། ། སྐུ་ཡོད་ན་གསུང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་སྐུའི་རྟེན་ལ་གསུང་གི་ཡི་གེ་རྣམ་པར་བཀོད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་སྟེ། དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སེམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་དོན་ཡང་དག་མེད་པར་མི་འཇུག་པས་དེའི་ཕྱིར་གསུང་གི་རྟེན་ལ་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམ་པར་དགོད་པ་མཛད་དོ། ། དེས་ནི་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གསུམ་པོ་རྣམས་ཐ་མི་དད་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་གྱིས་གནས་བསྒོམས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་འབྱུང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི། དང་པོ་ཁོ་ནར་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་རང་བཞིན་གྱི་མཆོད་རྟེན་གྲུ་བཞི་འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་གནས་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་མོས་པ་དང་ལྡན་པས་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་བྱུང་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་པོ་ཉིད་དེ། དེའི་ཕྱིར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་མཉེས་བྱེད་པ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

Vajra is Akṣobhya; it is his maṇḍala, and in its center one should visualize the syllable Oṃ. Because it is said, "By that, one will attain [the state of] Body and Mind," the syllable of Body is arranged upon the support of Mind. The maṇḍala of Clarity is the moon maṇḍala of Vairocana; in its center one should visualize the syllable Āḥ. Since speech functions only when there is a body, the syllable of Speech is arranged upon the support of Body. The maṇḍala of Dharma is the red eight-petaled lotus of Amitābha; in its center one should meditate on the syllable Hūṃ. Since the mind does not engage with an object that is not truly existent as it is conceptually imputed, the syllable of Mind is therefore arranged upon the support of Speech. Thus, by way of showing their mutual connection, the three are taught to be inseparable. Regarding the verse: "Having meditated on the place with the syllable Bhrūṃ, one should meditate on the arising of the three vajras," this teaches that first, according to the ritual explained in the sādhana, one should contemplate the place as a square stūpa of precious nature generated by the syllable Bhrūṃ and adorned with garlands of light rays. Within that, the yogin, possessing the conviction of being Vajradhara, should meditate on that which arises from the three syllables. The term "essence" refers to those very three syllables that perform the consecration of the Body and so forth; therefore, it is said: "That which pleases the Body, Speech, and Mind."

རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ཁྱད་པར་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་སྒྲུབ་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་སྤྲུལ་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་སྔགས་རྣམས་སོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་སྐུར་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། སྐུ་ལ་སོགས་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སྐྱེས་བུའོ། ། དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པའོ། ། དམ་ཚིག་སོགས་པས་རྫོགས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་དང་ཆུ་སྐྱེས་ལ་ཀུན་དུ་གནས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷའི་གཟུགས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། གྲུབ་པའི་གཟུགས་དེ་བརྟན་པར་བྱ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་རྒྱུ་སྟེ། གང་ལ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །

It is the "supreme awakening" because it is supreme by way of accomplishing perfect awakening and bestowing blessings. "This" refers to what was just explained. "Of all the buddhas" means of all the deities, such as the buddhas and so forth. "Buddha-awakening" is the nature of the non-duality of method and insight; because it specifically accomplishes that, it is "the thorough accomplishment of buddha-awakening." "The emanation of the wisdom-vajra" means by the Great Vajradhara, who is the essence of the five wisdoms. "These" refers to the mantras just explained. Because they cause the mental continuums of sentient beings to be born as the bodies of the buddhas and so forth, and because they bestow blessings upon the bodies and so forth, they are "the birth of the buddhas." Therefore, it is said: "By meditating on the three indivisible vajras, the samaya and so forth will be perfected." The samaya of the body, speech, and mind of all the Tathāgatas is the form of the deity arising from the three syllables residing upon the sun, moon, and lotus. Because that very thing is the purity of insight, it is the "wisdom of suchness." Because it is the cause for stabilizing that accomplished form, it is the "cause of the vajra blessing"; that which possesses such a name is so designated.

གཞུང་དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་དང་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་བྱས་པས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་ཐུག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། དབེན་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་དང་མཐུན་པའི་གནས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་དབེན་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིའི་ཕུག་གམ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་མེད་པའོ། ། རབ་ཏུ་ཉམས་དགའ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ཤིང་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྣོད་དུ་རུང་བ་ལ་ཕབ་པའི་ལྷས་བྲིས་པའི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་དག་པར་འདུག་སྟེ། གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྐུའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་སྟེང་གི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ལའོ། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཡི་དེ་ཉིད་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁ་དོག་རྣམ་ལྔར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འོད་ཟེར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འབར་བར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་དང་རྒྱལ་བའི་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་སྙེད་ཀྱིས་མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སྤྲོས་པས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའོ། །

By means of that much of the text, it is taught that one should perform the great yoga, which culminates in the blessing of the body, speech, and mind, preceded by the blessing of the aggregates and so forth, through the practice of yoga and subsequent yoga exactly as they are. By the words "in a secluded place" and so forth, the location conducive to the attainment of siddhi is described. In that context, "secluded" means a mountain cave or a place free from the crowds of outsiders. "Extremely delightful" means in accordance with the practitioner's own mind. "This" refers to what is about to be explained. "Within half a month" means that the yogi, having performed the preliminary practices exactly as prescribed and having received the permission of the deities, correctly abides within the maṇḍala of the painted image of the deity projected upon a suitable vessel. "Abiding" refers to the heart of the wisdom-being (jñānasattva) residing in the heart, specifically upon the hub of the vajra atop the moon. This is the "great samaya" because it is both the samaya and the great; it is the Great Vajradhara. Its "reality" is the syllable HŪṂ, because it is that which gives birth to all the Buddhas and so forth. "In five colors" means blazing with blue light and so forth. "The abode of all vajras and the Victors" means that the maṇḍalas of the Akṣobhya family, as numerous as the atoms in all world systems, are emanated, pervading space.

ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་འདྲ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་དང་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། དེ་ཞལ་གསུམ་པའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་པའི་རྣམ་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བདག་ཉིད་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བསམས་ནས་སོ། ། ལུས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མགོ་དང་ལྐོག་མ་དང་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཁཾ་བུང་བ་ལྟར་སྔོ་བ་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་དང་། རྩེ་མོ་ཕྲ་བ་དང་ལྡན་ཞིང་འོད་ཟེར་སྔོན་པོའི་ཕྲེང་བ་འཕྲོ་བ་རྣམ་པར་བསམས་ནས། བདག་ཉིད་ཀྱང་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པར་བསམས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པའི་ཆོས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་རྣམས་མི་སྣང་བ་ནི་མི་མཐོང་བའོ། ། དེ་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཀོད་པའི་ཕྲེང་བ་ནི་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་རླབས་ཀྱི་གཟུགས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། རང་སྔགས་སྐྱེས་བུ་རབ་བསམས་ལ། །

"By means of the vajras of primordial wisdom" refers to the practitioner. "Like the vajra mind" means that, just like the Mind Vajra, immeasurable primordial wisdom and qualities will arise. The "Vajra of the Samaya of the Body, Speech, and Mind of all Tathāgatas" is Akṣobhya; the one-pointedness of mind generated in the form of his three-faced aspect is the meditative absorption (samādhi). "In the center of the wisdom maṇḍala, one should meditate on the great vajra" means that within the maṇḍala of the Great Vajradhara, one should visualize oneself as the glorious Vajrasattva. "Regarding the syllable Khaṃ in all the bodies": in the regions of the head, throat, and heart, one should visualize the syllable Khaṃ resting upon a wheel, a lotus, and a vajra, respectively. It is blue like a bumblebee, possessing a crescent moon and a bindu, with a fine tip and emitting a garland of blue light rays; having visualized this, one should also contemplate oneself as being equal to space. The "Samaya of the Vajra of Space" is the glorious Vajrasattva, because he teaches the Dharma that is equal to space. "The non-appearance of the vajras of the body and so forth" means they are not seen. The "arrayed garland" for the purpose of making those appear is the form of the waves of light rays from the syllables arranged in their respective places; the meditative absorption in which that exists is so named. "In the center of the vajra maṇḍala, one should clearly visualize the person born of one's own mantra."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རང་གི་སྔགས་ལས་གྲུབ་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། སྙིང་གར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་མའི་པདྨ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཧཾ་དམར་སྐྱ་རྣམ་པར་བསམས་ལ་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པར་གྱུར་པ་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་བཀུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་དེ་ལ་བཅུག་ནས། ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བདག་ཉིད་འཕགས་པ་དཔལ་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཉིན་དང་མཚན་དུ་བསྒོམས་པས་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་དུ་འགྱུར་རོ། ། དཔལ་འཇམ་པའི་མགོན་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་མཛད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ཉིད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེའི་ལྷ་མོ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་དང་། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ས་བཅུ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་དང་མཐུན་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ལོ་བཅུ་དྲུག་པའི་གཟུགས་ཅན་ཡིན་ཏེ། བུད་མེད་རྣམས་གཞོན་ནུའི་གཟུགས་ཀྱི་དབང་དུ་འགྱུར་བ་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པས་སྒྲུབ་པ་བརྩམས་ན་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱི་ནང་དུ་ངེས་པ་ཁོ་ནར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། སྒྲུབ་པ་དེ་ཉིད་ནི་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་ཀྱི་ཆ་ན་ཟླ་བ་གསལ་བས་ཉེ་བར་མཚན་པའོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཙུན་མོའི་པདྨའི་དབུས་སུའོ། ། རང་གི་སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་བསྐྱེད། །

This refers to Amitābha, who is established from one's own mantra within the maṇḍala of Vāgvajra. Regarding the phrase "at the heart": one should visualize a pale red syllable Haṃ upon the moon of bodhicitta residing in the lotus of the consort. Having summoned [the deities] by means of those very [rays] transformed into the form of hooks, and having inserted them into that vajra-sword, one should meditate on oneself as the noble and glorious Mañjuśrīvajra, arising from the total transformation of all [elements]. By meditating in this way day and night, that yogin will become the noble Mañjuśrī, the lord of the ten grounds. Because the glorious protector Mañjuśrī is the actualization of omniscient wisdom, he is the bodhisattva whose very nature is awakening. Therefore, his six goddesses, such as Rūpavajrā, and the four [goddesses] such as Buddhalocanā, are said to be the ten grounds, which are the very nature of the fruition. In accordance with worldly convention, he naturally possesses the form of a sixteen-year-old; since women are captivated by youthful forms, if one possesses all the necessary requisites and begins the practice, it will certainly be accomplished within half a month. That very practice is taught by the passage beginning with "the clear maṇḍala." "The clear maṇḍala" refers to the central portion of the maṇḍala of Vairocana, which is characterized by a clear moon. "In the center of the space-vajra" means in the center of the consort's lotus. "Generate the samaya of one's own mantra."

ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཀུན་དུ་བཟང་མོའི་པདྨ་ལས་ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་ལས་བྱུང་བའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཕྱུང་སྟེ་བཅུག་པའི་སྒོ་ནས་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཟུགས་སུའོ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་སྙིང་གར་གཞག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་སྟེང་གི་འཁོར་ལོ་ལའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མཆོག་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ལུས་ཀུན་དུ་གསལ་བར་བྱས་ལ། བ་སྤུའི་བུ་གའི་གསེབ་ནས་བྱུང་བ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ལས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྣམས་སྤྲོས་པས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མ་ལུས་པ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བྱས་ཏེ། བསྡུ་བ་དང་བསྟིམ་པ་དང་བརྟན་པར་བྱ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་བཞི་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསམ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་དང་འདྲ་བའི་འོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འདྲ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་འགྱུར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་བསྟེན་ན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དེ་དང་དེ་རྣམས་སུ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྟེན་ན་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། ། གཞན་དག་ན་རེ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་བརྟགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ཅིང་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །

Regarding the phrase "meditate on oneself as the Great Vajradhara": having visualized oneself as the Great Vajradhara, one should emanate the Body-Vajra from the lotus of Samantabhadrī, arising from the mantra Jina-jik, and by means of its entry, one becomes the form of Vairocana. Regarding the phrase "place the syllable Oṃ at the heart": this refers to the wheel upon a moon disc at the heart of the Wisdom Being (jñānasattva) who resides upon a moon disc atop the lotus situated at one's own heart. Regarding the phrase "meditate on Vairocana as supreme": one should illuminate one's entire body with the collection of white light rays and so forth arising from the syllable Oṃ. From the tips of those rays emerging from the pores of the skin, emanate Vairocanas who completely pervade the entire expanse of space. Then, one should repeatedly contemplate the four stages: gathering, absorbing, stabilizing, and pleasing. Regarding the phrase "light like the body of a Buddha": one will become a bodhisattva similar to Vairocana. Regarding the phrase "if one relies on the five wisdoms," and so forth: some say that if one relies on the Tathāgatas who possess the mirror-like wisdom and so forth in those various Buddha-fields, one will remain for three incalculable eons. Others say that having identified oneself as the very Vajra of Body, Speech, and Mind, one should remain while making offerings such as the unsurpassed offerings to the self-nature of the five wisdoms.

སྐུའི་གསང་བ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྐུ་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་སོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་འོད་ཟེར་བཀོད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རང་གི་སྔགས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་བསྐྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཨ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་སྔ་མ་བཞིན་དུའོ། ། ཨ་ནི་ངག་གི་ལམ་གཞག་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེའི་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་ལྟེ་བར་རོ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་མཆོག་བསྒོམས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་དམར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྩེ་མོ་ལས་གྲུབ་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་སྤྲོས་པས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་བཀང་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྡུ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའོ། ། དམ་ཚིག་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། རྫོགས་བྱས་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུའོ། ། ཚིག་གི་དམ་ཚིག་ལྔའི་མཆོག་ནི་གསུང་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་དགུ་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་མཚུངས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཏེ་གང་ལས་དེ་འབྱུང་ཞིང་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། རྫོགས་བྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུའོ། །

In order to reveal the secret of the body, it is the "Secret Body Vajra," [which is] the glorious Vajrasattva. The samādhi in which the array of light rays that generate the bodhisattva in the form of the body-vajra of all the Tathāgatas exists is called by that name. The "Dharma maṇḍala" is the maṇḍala of Amitābha. "Generate the person of one's own mantra" means: by means of this "Arolik," it is as before. "A is placed on the path of speech" means: at the center of the lotus of the tongue. "By meditating on the supreme Lokeśvara" means: by emanating the Amitābhas formed from the tips of the red light rays and so forth arising from that, one fills the entire sky and performs the withdrawal and so forth as before. "Samaya-wisdom" refers to the bodhisattva. "Having completed that" means: in the manner just explained. The "supreme of the five word-samayas" is that which reveals the nine branches of the excellent speech. By meditating in that way, one will achieve the state of a bodhisattva equal to Amitābha. The "samaya of the speech-vajra of all the Tathāgatas" is the form of the bodhisattva; that from which it arises and is born is called by that name. The "Vajra maṇḍala" is the maṇḍala of Akṣobhya. "Space-vajra" is as before. "Having completed" means: in accordance with the reality of the mantra "Vajradhṛk."

སེམས་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་འབྱུང་དུ་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྷན་ཅིག་རིམ་གྱིས་དེ་རྣམས་དགའ་བར་བྱེད་ཅིང་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེའི་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་ན་གནས་པའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བདག་ཉིད་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་གནས་པའི་རིག་མའི་པདྨར་ཡི་གེ་ཐླིཾ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་འོད་ཟེར་སྣ་ལྔ་རབ་ཏུ་འཕྲོ་བ་རབ་ཏུ་བསམས་ལ། དེ་ཡང་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སའི་སྙིང་པོར་ངེས་པར་བསམ་སྟེ། ཕྱུང་ནས་དེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ལྷའི་མིག་ཐོབ་པར་བྱས་ཏེ། དེ་བཀུག་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། བདག་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སའི་སྙིང་པོར་བསམ་པར་བྱ་བའོ། ། མཚོན་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་མིག་གི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་སྨིན་མ་བཏེག་ཅིང་རྣམ་པར་གདངས་པའི་མིག་གིས་ལག་མཐིལ་དུ་སྐྱུ་རུ་རའི་འབྲས་བུ་བཞག་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་རྟོགས་པས་མཚོན་མཆོག་སྟེ་སའི་སྙིང་པོའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་མདའ་དང་གཞུ་དང་སྨིན་མ་བཏེག་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བའོ། །

This is because the mind is the syllable HŪṂ itself. "Abiding" means that within the source of phenomena (dharmodaya), one abides while gradually bringing joy to the maṇḍala of the retinue; that is the meaning. The samādhi in which the bodhisattva’s wisdom-samaya is generated through the sequence of the moon and the vajra is so called. Regarding the phrase "one should contemplate abiding in the center of the expanse of space": just as it is, one correctly unites oneself with Vairocana, who resides in the center of the maṇḍala of the support and the supported within the source of phenomena of Buddhalocanā. One should intensely contemplate a white syllable ṬLĪṂ, radiating five-colored light rays, within the lotus of the consort. Furthermore, one should definitely contemplate this as the essence of the earth (kṣitigarbha) blessed by the three syllables. Having emanated it, one causes all sentient beings to obtain the divine eye; then, having summoned it and absorbed it into one's own body, one should contemplate oneself as the essence of the earth, the nature of Vairocana. Regarding the term "supreme indicator": because one has obtained the superknowledge of the divine eye, one raises the eyebrows and, with wide-open eyes, perceives all things exactly as they are—like an āmalaka fruit placed in the palm of the hand. Through such discernment, one is the "supreme indicator," which is the essence of the earth (kṣitigarbha). Thus it is said: "the arrow, the bow, and the raised eyebrows." "Vajra body" means becoming similar to the causal Vairocana.

ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨ་ཡིན་ཞིང་། དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་ལྷ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་བརྟེན་པའི་ལྷའི་བཀོད་པའི་གནས་པདྨ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡོད་པས་དེ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་མངོན་ཤེས་དམ་ཚིག་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ནི། ལྷའི་མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྔོན་གྱི་གནས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་རྫུ་འཕྲུལ་རྣམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པས་ན་མངོན་པར་ཤེས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཉིད་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་དང་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཐུགས་ལ་བསྡོགས་ནས་གསུངས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཱ་མ་ཀཱི་དང་མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་དབུས་སུ་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དང་པོའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེའི་ལྟེ་བའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཨོཾ་མོ། ། བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིག་མའི་པདྨར་དེ་ཡང་གྱུར་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་བསམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

"Space-vajra" refers to the lotus. The "samaya" is the arising of all deities from the perfect union with that [lotus]; thus, it is so called because the lotus itself is the locus of the array of deities upon which the meditative absorption relies. To distinguish it from mundane clairvoyance, it is said: "The supreme samaya of the buddhas' clairvoyance," and so forth. The clairvoyance of the buddhas consists of the divine eye, the divine ear, the recollection of former abodes, the knowledge of others' minds, and the vajra miraculous powers; because these are known in all their aspects, they are called "clairvoyance." Because these are not to be transgressed, they are "samaya," and one will come to possess the five clairvoyances of those [buddhas]. The phrase "this" refers to what has just been explained and what is about to be explained, spoken with that in mind. "Buddha-maṇḍala" refers to the maṇḍala of Māmakī and Akṣobhya. "Vajrasattva" refers to Akṣobhya in the center of that, for it is stated that "Vajrasattva is Akṣobhya." "Wisdom" is the primordial vajra, the nature of the bodhicitta; the syllable OṂ at its hub is the "OṂ of wisdom." "Should be meditated upon" means that having become that [wisdom] within the lotus of the consort, one should visualize it in the form of Vajrapāṇi. "The three vajra-samayas" refers to...

ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བྱས་ལ་ཕྱུང་སྟེ་དེས་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་རྣ་བའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཐོབ་པར་བྱས་ལ། དེ་བཀུག་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། བདག་ཉིད་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་སྐུ་དང་འདྲ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེར་འགྱུར་བའོ། ། སྐུ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་གང་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་ཉིད་དམ་ཚིག་སྟེ། རྒྱུ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ཞིང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིན་པོ་ཆེའི་དམ་ཚིག་གི་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་དུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་རབ་བསྒོམས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་དབུས་སུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཉིད་དེ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བཏགས་ནས་བརྗོད་དོ། ། རིན་ཆེན་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཉི་མ་འཆར་ཀ་ལྟ་བུའི་རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་བརྒྱད་པའི་ནང་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་རིན་ཆེན་ཨོཾ་མོ། ། རབ་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ལ་ཐུག་པ་རྣམས་རང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྱུར་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བསྐྱེད་པ་དང་། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་སྦྱོང་བ་བསྟན་ཏོ། ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱི་འོད་དང་འདྲ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །

Having blessed the body and so forth with the three syllables, one should emanate [the deity], and by that [emanation], cause sentient beings to attain the clairvoyance of the ear. Having summoned that [emanation] and dissolved it into one’s own body, one meditates on oneself in the form of Vajrapāṇi. Regarding the phrase, "Like the body of Akṣobhya," and so forth, this refers to becoming Vajrapāṇi, whose nature is that of Akṣobhya. In the context of the manifest awakening of the body, Akṣobhya himself is the samaya; that which possesses the cause is the vajra, and the meditative absorption (samādhi) in which that exists is so named. As for the phrase "the Buddha maṇḍala," this refers to the maṇḍala of Ratnasambhava within the source of phenomena (dharmodaya) of the Jewel samaya. Regarding "having meditated well upon the space-vajra," this means that in the center of that is Ratnasambhava himself; the cause is expressed by applying the name of the result. Regarding "the Jewel Oṃ," the syllable Oṃ residing within an eight-faceted jewel like the rising sun is the "Jewel Oṃ." By the phrase "having meditated well," and so forth, it is taught that Ākāśagarbha and the others, up to Samantabhadra, are generated preceded by their respective transformation into Tathāgatas, and that, just like Vajrapāṇi, the sense bases of the nose, tongue, body, and mind of all sentient beings are purified. Regarding "Like the light of Ratnaśrī," this means possessing a color, shape, and so forth similar to that [deity].

བདག་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་སྦ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བའོ། ། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་སོ། ། འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་དམ་ཚིག་ནི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་ཏེ། གང་ལ་དེའི་ལོངས་སྤྱོད་དེ་སྐུ་མི་ཕྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གོས་དཀར་མོའི་པདྨ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། པདྨ་དམར་སྐྱ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་ལྟེ་བ་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ཨོཾ་མོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་ཀུན་དུ་དགའ་བར་བྱས་ཏེ། ལམ་དེ་ལས་འཛུད་པར་བྱེད་པས་ན་ཐེག་ཆེན་ལམ་ནི་འབྱུང་བའོ། ། ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་ཅིང་མི་ཕྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་མཐུ་ནི་ནུས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ཏེ་གང་ལ་དེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དཔལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མའི་མཚོ་སྐྱེས་ལ་གནས་པའི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཨུཏྤ་ལ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྟེ། ཨུཏྤ་ལའི་མཚན་མས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཨུཏྤ་ལ་ཞེས་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེའི་ལྟེ་བའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་དམ་ཚིག་ཨོཾ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་དོན་ཡོད་འདྲ་བའི་འོད། །

The wisdom of selfless awakening is the wisdom of the equality of method and insight. Because it is to be concealed, it is "secret." Because it is the very basis for the collection of a Buddha’s qualities, such as the powers and fearlessnesses, it is the "abode." "Will become" refers to the practitioner. The "jewel samaya" is the Glory of the Jewels; one who possesses that enjoyment, the indivisible body, is so called. The "Buddha maṇḍala" is the lotus of Pāṇḍaravāsinī, the maṇḍala of Amitābha. "Lokanātha" refers to Amitābha. The syllable OṂ residing at the center of the pale red eight-petaled lotus is the "Dharma OṂ." Because all sentient beings are made to rejoice through the gateway of the teaching of the Great Vajra Vehicle and are led onto that path, the "Great Vehicle path" is the "source." The "power" of the immeasurable and indivisible qualities is their extraordinary capacity; one who possesses the glory of their perfection is so called. The "Buddha maṇḍala" is the maṇḍala of Amoghasiddhi residing upon the water-born [lotus] of the Noble Tārā. The "Vajra Utpala" is Amoghasiddhi; because he is perfectly endowed with the Noble Tārā, who is symbolized by the Utpala emblem, he is called the "Vajra Utpala." The "samaya" is the crossed vajra; the syllable OṂ at its center is the "samaya OṂ." The light resembling the Vajra Amogha...

ཅེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་དང་མཚུངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བར་འགྱུར་བའོ། ། མི་ཤེས་པའི་རླབས་འཇོམས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་མངོན་པར་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་མཚོའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་འབྱུང་བའོ། ། འཕགས་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡང་རིམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། གཉི་ག་ཡང་ལས་(ཀྱ་,ཀྱི་)རིགས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མཛད་དོ། ། གདོན་མི་ཟ་བའི་དམ་ཚིག་ནི་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བའོ། ། འོད་ཟེར་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ནི་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། འོད་ཟེར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པ་ཉིད་དང་དེའི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་དག་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ཏེ། སྐུ་གསུམ་ཨོཾ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡི་གེ་ཨོཾ་དང་པོས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་གྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། གཉིས་པས་ནི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བྱེད་པའོ། ། གསུམ་པས་ནི་དེའི་ལྟེ་བར་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་བདག་ཉིད་དོ། །

This means that all obscurations will be completely cleared away, becoming equal to Amoghasiddhi. It is called the "Ocean of Wisdom" because it crushes the waves of ignorance and causes the ocean of wisdom to increase. For that very reason, it is called "The Source of Benefit for All Sentient Beings," because it accomplishes the welfare of all beings without exception through the excellence of mundane and supramundane meditative absorptions (samādhi). The noble Samantabhadra should also be generated by this same sequence; since both belong to the Karma family, the Blessed One has made no distinction between them. The "Samaya of Certainty" is established in the ultimate sense, and that which arises from it is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin. The "Supreme Wisdom Radiance" is also established in the ultimate sense, because it abides within the maṇḍala of light rays and arises from those very rays. That which arises from it is Samantabhadra; the meditative absorption in which these qualities exist is thus named. As before, having performed the yoga of Vairocana in the samaya maṇḍala, one should meditate on the three bodies as Oṃ. Regarding this: the first syllable Oṃ is the moon maṇḍala, the nature of the dharmakāya. The second is the eight-spoked wheel, which turns the wheel of Dharma for the lords of the ten grounds. The third is the nature of the nirmāṇakāya at its hub.

རབ་ཏུ་བསྐོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སའི་སྙིང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་པ་བཞིན་དུ་བྱམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་པར་བྱ་བར་བསྟན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་བྱམས་པ་ཆེན་པོའི་སེམས་དང་ལྡན་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོགས་པས་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བོ། ། སྐུ་གསུམ་མི་ཕྱེད་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་དམིགས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པ་བྱམས་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་པ་ཡིན་ཞིང་། གང་ལ་དེ་ཉིད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དང་། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྣམ་པར་དབེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་བསྒྲུབ་པའི་གནས་གསུངས་སོ། ། མི་བསྐྱོད་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་གི་བཙུན་མོའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ན་གནས་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ནས་སོ། ། སངས་རྒྱས་མཆོག་ནི་གནས་སུ་བསྒོམ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ནི་དམ་པ་སྟེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སམ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཡིན་ཞིང་།

The phrase "thoroughly turning" and so forth teaches that one should generate the meditative absorption (samādhi) of Maitreya just as one generates the meditative absorption of Kṣitigarbha. However, arising from the authentic application, one causes all sentient beings to possess a mind of great mutual love. "That" refers to the yogi. "Wisdom" is the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna); through its non-erroneous realization, there is perfect enlightenment (samyak-saṃbodhi). "Accomplishing the indivisibility of the three bodies" means that because one is oneself the nature of the three bodies, one accomplishes sentient beings as having that same nature. "Focusing on body, speech, and mind" means meditating on the aspect of love, which is the concordant cause of Vairocana, within the body, speech, and mind; that in which this very [love] is perfect enlightenment and is itself the vajra is what is so described. The phrase "secluded" and so forth teaches the place for accomplishing the superknowledges (abhijñā). "Akṣobhya, wisdom-vajra, and so forth" means having performed the yoga of any deity whatsoever, such as Akṣobhya, within the maṇḍala as previously explained, abiding in the space of one's own consort. Regarding "meditate on the supreme Buddha in the place," "Buddhas" refers to Vairocana and the others. Their "supreme" or "excellent" ones are the Sons of the Conquerors (jinaputra), such as Kṣitigarbha and so forth, or the forms of the Buddhas themselves.

དེ་རྣམས་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམས་སུ་བསྒོམས་ན་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ། བཤད་མ་ཐག་པའི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱིས་སའི་སྙིང་པོ་དང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་། འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་དང་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བའི་གཟུགས་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དད་པའི་དབང་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་འཕགས་པ་སའི་སྙིང་པོ་བསྒོམ་པ་གྲུབ་པས་ནི་ལག་མཐིལ་གྱི་སྐྱུ་རུ་རའི་འབྲས་བུ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མཐོང་ངོ་། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་པས་ནི་བསྐལ་པ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྣམས་གནས་པའི་སྒྲ་རྣམས་རྣ་ན་གནས་པ་བཞིན་དུ་ཐོས་ཏེ། ། དད་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་སོ། ། དྲན་པའི་དབང་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་འཕགས་པ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་བསྒོམས་པས་ནི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་འདས་པའི་དུས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་བ་ཞག་གསུམ་པ་ལ་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་དྲན་པར་འགྱུར་རོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་བསྒོམས་པས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་བྱ་བ་དང་གཡོ་བ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཁོ་ནས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་འཕགས་པ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་གྲུབ་པ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ།

If these are also meditated upon in the locations of the eyes and so forth, one will come to possess the five superknowledges. This shall be explained: in the sense bases of the eyes, ears, nose, tongue, and body, one should visualize the forms of Kṣitigarbha, Vajrapāṇi, Ākāśagarbha, Lokanātha, and Sarvanīvaraṇaviṣkambhin by means of the seed syllables just mentioned. Then, through the accomplishment of meditating on the noble Kṣitigarbha, who is the purity of the faculty of faith, one sees all things as clearly as an āmalaka fruit in the palm of one's hand. Likewise, by meditating on Vajrapāṇi, one hears the sounds of the world systems as they endure throughout the eons, as if they were situated within one's own ear; this is because of the principle that one who possesses faith sees and hears correctly. By meditating on the noble Ākāśagarbha, who is the purity of the faculty of mindfulness, one will remember births and activities that occurred in the past during incalculable eons, just as if they had occurred three days ago. By meditating on the noble Lokanātha, who is the purity of the faculty of concentration, one will know all the mental activities, deeds, and movements of sentient beings in every aspect in a single instant. Through the accomplishment of meditating on the noble Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, who is the purity of the faculty of diligence, one accomplishes the welfare of all beings without exception through various emanations.

། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་འཕགས་པ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྙིང་གར་བཀོད་པའི་བསྒོམས་པས་ཀྱང་ཟག་པ་ཐམས་ཅད་ཟད་པའི་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་པའོ། ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དུས་སུ་ཡང་ཐ་མལ་པའི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ངོ་བོར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམས་དགོད་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས། རྡོ་རྗེ་སྐྱེ་མཆེད་ཉིད་དག་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། ཅེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་འཕགས་པ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བྱམས་པ་ལ་ཐུག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྒྱད་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་ཡིན་ནོ། ། མངོན་པར་ཤེས་པའི་དམ་ཚིག་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་མངོན་པར་མཁྱེན་པ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། གནས་ལྔ་དག་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བཤད་མ་ཐག་པའི་གནས་ལྔ་རུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་བསྒོམས་པས་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བ་སྒོམ་པ་པོས་རང་གི་སྔགས་ལས་བྱུང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་གནས་ལྔར་བསྒོམས་པས་ཀྱང་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །

By meditating on the noble Samantabhadra, the purity of the faculty of insight, placed at the heart, the wisdom that exhausts all contaminations will be accomplished; this is the sixth superknowledge. Furthermore, at the time of deity yoga, in order to abandon the conceptualizations of ordinary eyes and so forth, and to establish them in the nature of total purification, those [deities] must be placed [at the sense bases]. For it is taught in this very text: "The vajra sense bases themselves are the supreme maṇḍala of the bodhisattvas." Regarding the maṇḍala, the pith instruction is that the eight bodhisattvas, from the noble Mañjuvajra down to Maitreya, are to be placed [at the sense bases]. To demonstrate the samaya of the superknowledges, [the text mentions] the Great Samaya Vajra Superknowledge, which is the glorious Vajrasattva. Regarding the phrase "by application to the five places," just as a practitioner of Akṣobhya’s yoga becomes endowed with the five superknowledges by meditating on a five-pronged vajra arising from the syllable HŪṂ at the five aforementioned places, possessing white light and so forth, likewise, a practitioner of Vairocana’s yoga also becomes so by meditating on a wheel arising from the syllable OṂ. This is an illustration; it is taught that any practitioner meditating on a deity such as Ratnaśrī and so forth will also become endowed with the five superknowledges by meditating on their own mantra-born hand-symbol at the five places.

རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ཉིད་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་མོས་པ་དང་ལྡན་པས་རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་བཀོད་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་མེད་པར་བྱས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་པར་ལྷག་པར་མོས་པའི་སྒོ་ནས་བདག་ཉིད་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བསམས་ནས། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཅུག་སྟེ། ཐམས་ཅད་གྱུར་པར་བྱས་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པ་ནི་དེ་དང་འདྲ་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་གནས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཚུལ་འདིས་གང་གི་མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་ཏེ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པ་ནི་དེ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་སྟེ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཆང་དུ་བརྗོད། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བདག་གི་ལུས་ལ་སྣང་མཛད་གཞག། ཅེས་བྱ་བ་ནི། དེའི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་འདུག་སྟེ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་བཀོད་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་དུ་རེག་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་བསྡུས་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ།

Regarding the passage beginning with "In the very center of the vajra space," one should possess the conviction that one is the Great Vajradhara residing in the center of the maṇḍala of Vairocana as previously explained. Having placed the syllable OṂ upon the moon at one's own heart, the masses of its light rays render the body and so forth without appearance. Through the gateway of intense conviction in the selflessness of all phenomena, one should imagine oneself completely transforming into the form of a wheel. Having caused all the Tathāgatas to enter that [wheel] and having transformed everything, meditating on the form of Vairocana is taught to become similar to that. Therefore, it is said: "One will become like the abode of the Buddha." In this manner, by transforming oneself into the form of the symbolic mudrā and meditating on oneself, one will become equal to that. "Buddha" refers to Vajradhara, and his maṇḍala is the "Buddha maṇḍala." This should be applied to all [cases], because it is stated: "Buddha is said to be Vajradhara." Regarding the phrase "Place Vairocana upon one's body," one should remain in the center possessing the pride of Vajradhara. Having placed the syllable OṂ upon the moon at one's own heart, the masses of light rays arising from it touch all the Tathāgatas and so forth who pervade the entire expanse of space. Having gathered them as they are completely transformed into the form of Vairocana, one should cause them to enter one's own body.

ཐམས་ཅད་གྱུར་པར་བྱས་ནས་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསམ་པའོ། ། སྔགས་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྙིང་ག་ན་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་བཀོད་ལ། དེར་གྱུར་པའི་སེམས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དུ་ཇི་སྲིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་དེ་སྲིད་དུ་ཉིན་དང་མཚན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། ། སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་གྱུར་པ་འཛིན་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་འགོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨོཾ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པར་རོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་བརྟན་པར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསྒོམ་པ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་གཞན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རིམ་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྙིང་གར་སྔགས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་། འབྲས་བུ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ནའོ། ། གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཙུན་མོའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། མགོ་དང་ལྐོག་མ་དང་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཨོཾ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་བཀོད་དེ།

Having transformed everything, one should visualize oneself as Vairocana. Regarding the instruction, "Meditate on consciousness within the mantra": one should place the syllable OṂ upon a moon disk at the heart of the wisdom-being (jñānasattva) residing in one's own heart. One should meditate day and night with the divine pride of the mind having become that, for as long as it is not directly perceived. Because there is no movement of the cognition that apprehends sounds and so forth as they arise, there is cessation. "Into the vajra-mind itself" means into the nature of that syllable OṂ. Through such meditation, the yogi whose precious mind has become stable will, like a wish-fulfilling jewel, accomplish the siddhis of buddhahood and so forth by the power of their aspiration. One should also observe the meditation on Akṣobhya and Amitābha in the same manner as Vairocana. This is an illustration; yogis of other deities, such as Ratnaśrī and so forth, should also meditate on the mantra at the heart according to that very same sequence, and the result will be exactly the same. Regarding the "clear maṇḍala": this is the maṇḍala of Vairocana in the space of the consort. Having performed the yoga of Vairocana in the center of that, one should place the white syllable OṂ in the hub of the wheels located at the head, the throat, and the heart.

དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། བསྒོམ་པ་དེའི་སྒོ་ནས་གྲུབ་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མཚུངས་པའི་བསྐལ་པར་གནས་པའི་སྐུ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལུས་ལ་སོགས་པའི་གནས་ན་གནས་པའི་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཨཱཿདང་། མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བཀོད་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་ཁ་བ་ལྟ་བུའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་ལུས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་སྒོམ་པ་ན་གྲུབ་པ་ནི་བསྐལ་པར་གནས་པའི་སྐུ་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷ་གཞན་སྒོམ་པ་པོས་རིམ་པ་དེ་ཉིད་བཞིན་དུ་རང་གི་སྔགས་བཀོད་དེ། བསྒོམ་པ་ཡང་བསྐལ་པར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་འགོག་པའི་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། རྣལ་འབྱོར་དང་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་དགོས་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བའི་དམ་ཚིག་བསྒྲུབ་པའི་མཆོག་བསྟན་པའི་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

One should visualize that the masses of the nectar of wisdom arising from that, which are like the moon, completely pervade all the limbs of the body. Through the accomplishment of that meditation, one will come to possess a body that remains for an eon, equal to Vairocana. Similarly, a practitioner of Amitābha residing in their own maṇḍala should place the syllable ĀḤ at the center of the lotus located in the places of the body and so forth, and a practitioner of Akṣobhya should place the syllable HŪṂ at the center of the vajra. When meditating that the masses of the nectar of wisdom arising from those, which are like snow, completely pervade one’s own body, the accomplishment is to possess an excellent body that remains for an eon. This was taught by way of emphasizing the body, speech, and mind; however, for a practitioner meditating on other deities, by arranging their own mantra in that same sequence, the meditation will likewise remain for an eon. This is the explanation of the eleventh chapter. Thus, for those yogis who have obtained the signs through the meditation on the Vajra of Cessation, they must accomplish the siddhis such as invisibility. Furthermore, for those who have performed the yoga and subsequent yoga, immediately after blessing the aggregates and so forth, they must offer a supplication to bless the body, speech, and mind. Therefore, the twelfth chapter, which teaches the supreme accomplishment of the samaya of the vajra-union of all the Tathāgatas, is spoken, beginning with the words "Then..." and so forth.

བཀའ་སྩལ་བ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ལམ་ལོག་པར་ལྟུང་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཐབས་ཀྱི་ལམ་ཡང་དག་པ་ལ་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་སྟོན་པའོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་རྣམས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྐྱེད་པར་མཛད་པས་ན་སྐྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་སྟེ། དེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེད་པར་མཛད་པས་ན་ཡེ་ཤེས་མཆོག་སྒྲུབ་པའོ། ། འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་དང་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་མཁའ་མཚུངས་དམ་ཚིག་འབྱུང་བ་རྣམས་སོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་རྣམས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་དག་པ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། རོལ་མོ་འདི་དག་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའི་རང་བཞིན་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། ། དགོན་པ་ཆེན་པོའི་ས་ཕྱོགས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་གནས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་ཀུན་ནས་དཔག་ཚད་བཅོ་ལྔའི་ཚད་དང་ལྡན་ཞིང་གྲོང་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་དགོན་པ་ནི་དགོན་པ་ཆེན་པོའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། སྔར་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་རྨྃ་ལས་བདག་ཉིད་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་གནས་སུ་བཀོད་པའི་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡི་གེ་མཾ་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འཕྲོ་བ་བཀོད་ལ།

It should be connected with the phrase "it was said." He is the "Teacher" because he teaches in order to lead sentient beings who have fallen into wrong paths onto the authentic path of the means for perfect enlightenment. He is the "Progenitor" because he causes the continuums of sentient beings to arise in the form of the Buddhas and so forth. The "supreme wisdom" is the wisdom of all the Tathāgatas; because he causes that to arise in the continuums of sentient beings, he is the "Accomplisher of Supreme Wisdom." The "elements" are the natures of both sentient and non-sentient things; because they are like space and thus cannot be transcended, they are the "Space-like Samaya Elements." "Free from all conceptualization" refers to those things that are ultimately unborn. Therefore, it is said: "Since phenomena are pure by nature..." "Thoroughly meditate on these musical instruments" refers to the nature of meditating on Mañjuvajra and the others, which will be explained later. By the phrase "in a region of a great wilderness" and so forth, the locations for accomplishing all siddhis are taught. In that regard, a "great wilderness" is a wilderness that is fifteen yojanas in extent and devoid of villages and the like. The rest is easy to understand. Following exactly the previously explained ritual, one should meditate on oneself in the form of Mañjuvajra from the syllable māṃ, and then place the syllable maṃ, emitting rays of light, upon the maṇḍala of the wheel arranged at the locations of the body, speech, and mind.

འོད་ཟེར་གྱི་རྩེ་མོ་ལས་བྱུང་བའི་འཕགས་པ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྤྲིན་སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་བཀང་སྟེ། བསྡུ་བ་དང་བསྟིམ་པ་དང་བརྟན་པར་བྱ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་བ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པ་ན་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཇམ་པའི་མཆོག་གི་དམ་ཚིག་ནི་དེ་སྒོམ་པ་པོའོ། ། དེ་མི་སྣང་བ་སྟེ་མི་མངོན་པར་བྱེད་པས་ན་མི་སྣང་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཁར་བཅུག་ནས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་འཐོབ་ཅིང་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རང་གི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩི་ལྔ་ཆ་མཉམ་པར་བྱས་པ་མ་ཤ་གཅིག་བླངས་ཏེ། ཟངས་མ་ཤ་གཅིག་དང་རྡུལ་མ་ཤ་གཉིས་དང་གསེར་མ་ཤ་བཞི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གཏུམས་པའི་རི་ལུ་བྱས་ལ་རང་གི་ཁའམ་རིག་མའི་བྱའི་མཆུར་བཅུག་སྟེ། དེའི་ནང་ན་གནས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་རང་གི་བདག་པོ་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་ན་གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པའི་ང་རྒྱལ་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཁ་ཐམས་ཅད་དུ་བཅུག་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་རབ་བསྒོམས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའམ།

The meaning is that when one repeatedly meditates—as before—on the clouds of the noble Mañjuvajra emanated from the tips of light rays, filling the entire sky, and then performs the stages of gathering, absorbing, stabilizing, and pleasing, one becomes Mañjuvajra. The "supreme samaya of glorious Vajramañju" refers to the practitioner of that meditation. Because it makes one invisible or unmanifest, it is called "making invisible"; the samādhi that possesses that very name is thus designated. Regarding the phrase "placed in the mouth, one should meditate": a yogin who has attained excellence and received the permission of the deities, possessing the yoga of Mañjuvajra or any other deity, should take a single māṣa of the five nectars produced from the vajra body, speech, and mind. Having fashioned a pill wrapped in one part copper, two parts silver, and four parts gold in that order, one should place it in one's own mouth or in the beak of the consort's bird. One should then visualize one's own lord, together with the maṇḍala residing within it, as being equal to space, and meditate with the divine pride of being inseparable from all the Tathāgatas residing therein. Some say that one should place it in the mouth and practice in all respects. Regarding the phrase "having thoroughly meditated with one's own mantra": this refers to possessing the yoga of Vairocana residing in one's own maṇḍala, or...

གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཡི་གེ་ཨོཾ་མམ་ཡི་གེ་བྷཱུྃ་གྱིས་མདུན་དུ་འཁོར་ལོ་འོད་འཕྲོ་བ་དང་བཅས་ཤིང་མདངས་མཆོག་དང་ལྡན་པ་བསྐྱེད་ལ། དེའི་ནང་ན་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་ཚུལ་དུ་ཇི་སྲིད་འབར་བར་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ཟློས་ཤིང་བླང་བར་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་འབར་བར་གྱུར་པའི་སྟེང་དུ་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་ན་ཞི་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཐོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མཚུངས་པའམ། གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་ལ་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པའི་དམ་ཚིག་སྟེ་རྒྱུ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་སྔགས་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་རམ་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། མདུན་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་བསྐྱེད་དེ། དེའི་ནང་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་བསྒོམ་ཞིང་འབར་བར་གྱུར་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རང་གི་རིག་མ་ཟློས་ཤིང་བླང་བར་བྱའོ། ། ཡོན་ཏན་དག་གི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། གང་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་མཉམ་ཞིང་མཚུངས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རང་སྔགས་རྡོ་རྗེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་ཨ་ཡིས་སོ། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིའོ། །

Possessing the yoga of the Great Uṣṇīṣa, one should generate in front a wheel with radiating light and supreme luster, using either the syllable Oṃ or the syllable Bhrūṃ. One should meditate until all the buddhas residing within it are emitted and reabsorbed in a manner that causes it to blaze. Then, one should recite and take up Buddhalocanā. If one then meditates on the maṇḍala of Mahendra above that which has become blazing, it will become pacified; by that very means, one will become equal to Vairocana or equal to the Great Uṣṇīṣa. That which possesses the samaya—the cause—of generating the wheel is so designated. Regarding the phrase "by the mantra of the Great Vajra": having performed the yoga of the Great Vajradhara or the yoga of Akṣobhya residing in one's own maṇḍala, one should generate a blazing vajra in front from the syllable Hūṃ. One should meditate on the Vajra family residing within it and, as it becomes blazing, recite and take up one's own vidyā. Regarding the phrase "the abode of qualities": these are Māmakī and the others, who are the support for the entire collection of the buddhas' qualities. That which possesses the very siddhi that is equal and identical to the vajra is so designated. Regarding the phrase "by the vajra of one's own mantra": it is likewise by means of the syllable A. Regarding the phrase "of all dharmas": this refers to the deities of that family.

སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐོགས་པས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྟེ་དེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། རི་རབ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་སྙེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། དག་པའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་དེ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་གདན་ཏེ། དེ་ལ་བཞག་ནས་དབང་བསྐུར་བར་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། པདྨོ་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ནའོ། ། གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་རལ་གྲི་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རལ་གྲི་ཐོགས་པས་འགྲུབ་པའོ། ། རལ་གྲི་འཛིན་པའི་དུས་སུ་བཟླས་པའི་རིག་སྔགས་ནི་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་རིགས་འཛིན་པ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་དང་མཚུངས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། ལྷ་མིན་ཕྱག་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པའོ། ། སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲུབ་པའི་རིག་པ་འཛིན་པ་རྣམས་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་མཆོག་གསང་བའོ། ། དེ་དངོས་གྲུབ་ཇི་ལྟ་བུ་མངོན་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་དེ་ལ་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། རལ་གྲི་ཐམས་ཅད་ལས་དམ་པར་གྱུར་པ་ནི་རལ་གྲི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་པ་ཡིན་ཞིང་། གང་ལ་དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཨོཾ་ནི་རི་ལུ་ཙ་ན་ཀའི། །

As before, the inconceivable dharma is Amitābha, and one will become similar to him. This is by means of as many Tathāgatas as there are atoms in thirty-six Mount Sumerus. "Pure self" refers to the bodhisattva of pure nature. The "Buddhas" are Vairocana and the others, and their supreme maṇḍala is the throne of the Dharma King of the three realms; the meaning is that they place [the practitioner] upon it and confer empowerment. "Lotus equality" is exactly as before. "Abode" has already been explained. "Meditate on a sword with one's own mantra" means that one achieves accomplishment by holding a sword as before. The vidyā-mantra to be recited at the time of holding the sword is Noble Tārā. The "Vidyādhara of the Three Vajra Families" is the bodhisattva equal to Amoghasiddhi. "Worshipped by asuras" means that even the lords of the trichiliocosm cannot overwhelm him. Because he is superior to the vidyādharas accomplished through the Caryātantra and so forth, he is the "Secret Supreme among Men." Whatever siddhi he desires, the Great Vajradhara will grant it to him. "The supreme among all swords" means he is the most excellent of all swords; one who possesses that very samaya is so called. Oṃ is the seed-syllable of the cilicima (cilicima) fruit.

འབྲུ་ཚད་ཙམ་དུ་བསམས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་ཏེ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཙ་ན་ཀའི་འབྲས་བུའི་ཚད་ཙམ་གྱི་རི་ལུ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རང་གི་བདག་པོ་བསམ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་དག་པ་ནི་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཡི་གེ་ཨ་དང་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་དག་གིས་རི་ལུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། མཁའ་དབྱིངས་གསལ་བའི་དཀྱིལ་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ཏེ། གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་ན་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་དང་ལྡན་པ་ཐོགས་པ་བསམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་རིགས་བསྒོམ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུར་ནི་རབ་སྦྱོར་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པ་བཞིན་དུ་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་རིན་ཆེན་དབང་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་རིག་མའི་པདྨ་ན་གནས་པའི་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཉི་མ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་འོད་ཀྱི་གདན་རྣམས་ལ་འདུག་སྟེ།

Regarding the phrase, "Having visualized it the size of a grain," this means that a yogi who has attained the signs should construct the maṇḍala of Vairocana within their own maṇḍala. They should visualize a pill the size of a chickpea arising from the syllable OṂ, and in the center of that, they should visualize their own lord in the same manner. Likewise, for the purification of the families of desire and hatred, one should accomplish the pill through the yoga of one's own deity using the syllables A and HŪṂ. Regarding the phrase, "Abiding in the center of the luminous expanse of space," this means that having performed the yoga of Vairocana, one should visualize him seated upon a moon seat in the center of the body maṇḍala of the Buddha Locanā’s expanse of space, holding in his right primary hand a wheel arising from the syllable OṂ, which possesses the emanation and reabsorption of the Tathāgata family. Regarding the phrase, "Meditate on the family of the great vajra," this means that it should also be accomplished by yogis of the families of Vairocana and the others. Regarding the phrase, "Thoroughly engaging in the vajra body," this means that just as Vairocana and the others are meditated upon, one should meditate in the forms of all the families. Likewise, yogis of Akṣobhya, Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi should sit, in their respective order, upon sun, jewel, lotus, and light seats in the center of their own maṇḍalas situated within the lotuses of their own consorts.

ཨོཾ་དང་ཧཱུཾ་དང་ཨཱཿདང་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམས་ལ་གནས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་རལ་གྲི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འཕགས་པ་སྟོབས་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རིམ་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རང་གི་ཕྱག་མཚན་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་རྩེ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་ཅིང་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུན་བཞིར་དམ་ཚིག་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་དགུག་པ་གསུངས་ཏེ། རེ་ཞིག་དང་པོར་ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དུ་བརྟགས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་འདུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། སྦྱོར་གསུམ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྙིང་གའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ངོ་བོའོ། ། སྦྱོར་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་ཉིད་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གཟུགས་སུ་གྲུབ་པའི་བར་དུའོ། །

One should visualize a vajra, a jewel, a lotus, and a sword in the primary hands abiding in the syllables Oṃ, Hūṃ, Āḥ, and Hā. Since practitioners of the yoga of the Noble Mahābala and others must likewise accomplish their respective hand symbols in that very same sequence, the text speaks of the "trident" and so forth. Because they are not to be transgressed, the text teaches the accomplishment of the siddhis of the wheel and so forth; thus, the "siddhi of the great samaya" is the vajra, which is the glorious Vajrasattva. Since practitioners who have engaged in the observances and entered into the accomplishment of siddhis must maintain the samaya during the four sessions, the text teaches the summoning of women and others preceded by the accomplishment of the vajra hook and so forth. First, one should visualize the maṇḍala at a location such as a crossroads, sit in its center, and accomplish the vajra hook. "The Vajra-holder of the three unions" refers to the essence of the jñānasattva seated upon the moon atop one's own heart lotus. The phrase "the three unions" and so forth refers to the process of being established in the form of the glorious Vajradhara, whose nature consists of the three identities.

ཀྱོ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ལྕགས་ཀྱུ་གྱུར་པ་ལས་ཕྱག་གཡས་པ་ན་ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པའི་ལྷའི་གཟུགས་བསམས་ལ་ཕྱུང་སྟེ་མདུན་ན་འདུག་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་གནས་པ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་གྱིས་ཇི་སྲིད་དུ་རང་ཉིད་བཀའ་ནོད་པར་སྣང་བ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་བློ་ཅན་གྱི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་དགའ་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷའི་གཟུགས་ཡི་གེ་ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་བཞག་ནས་དེས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་སྙིང་ག་ནས་བཏབ་སྟེ་བཀུག་ནས་བཀའ་བསྒོ་བ་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་བུ་མོ་རྣམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བཀུག་སྟེ། ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱའོ། ། རིམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་ལག་ན་ཐོགས་པའི་ལྷའི་གཟུགས་བསྐྱེད་དེ་སྒོམ་པ་ན་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་དགུག་པར་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། རང་གི་ལག་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བྱ་བར་བཤད་དེ།

Regarding the phrase "the hook": one should visualize a hook arising from the syllable HŪṂ at the hub of the vajra resting upon the moon in the heart of the wisdom-being (jñānasattva). From this, one emanates a deity holding a hook in the right hand, who then stands before one in a chariot. One should meditate through the sequence of emanation and reabsorption until the deity appears ready to receive one's command. Regarding the phrase "the body, speech, and mind of the Buddhas who possess the wisdom-intellect": one should place the form of the wisdom-deity residing in the hearts of the Great Vajradharas dwelling in the world-realm of Abhirati upon a wind mandala arising from the syllable YAṂ. Then, having struck them in the heart with the vajra-hook and summoned them, one should certainly apply the command. In the same way, one should summon the daughters of the gods and others through meditative concentration (samādhi) and enjoy them. Through that very same sequence, when yogins of Vairocana and the other [Buddhas] generate and meditate upon the forms of deities holding the hooks of their respective hand-symbols—such as the wheel arising from their own seed-syllables—they will achieve success in exactly that manner. It is not only by means of meditating on deities such as the Vajra-hook that one performs the summoning; it is also explained that the task may be performed with the vajra-hooks and so forth held in one's own hand.

སངས་རྒྱས་སྐུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྤྲས་ཤིང་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་བསམས་ལ། ལག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལག་པ་གཡས་པར་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་རིམ་པས་ཇི་སྲིད་དུ་དངོས་སུ་སྣང་བ་དེ་སྲིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་། དེ་ནས་ལྕགས་ཀྱུ་དེས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་ལ་སོགས་པ་བཀུག་ནས་རང་གི་བཀའ་ལ་སྦྱར་བ་དང་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱ་བའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་ལག་པ་གཡས་པར་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་གསུམ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པའོ། ། སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་རིན་ཆེན་དབང་ལ་སོགས་པ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྭཱ་ཧཱ་ལ་སོགས་པ་ལས་འབྱུང་བའི་རང་གི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། གནས་ལས་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འགུགས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རིག་མ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བདག་ཉིད་རང་གི་ལྷའི་རྣམ་པར་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་ལ། རང་གི་ལྕེ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཁ་དོག་དམར་བའི་གཟུགས་དང་། དེའི་རྩེ་མོར་ཡི་གེ་ཧོ་ཁ་དོག་དམར་པོ་འོད་ཟེར་ལྔ་འབར་བ་རྣམ་པར་བསམ་སྟེ།

Regarding the phrase "the Buddha body," as before, one should visualize oneself as the Great Vajradhara, fully adorned with all the major and minor marks and embellished with all ornaments. Regarding "in the hand," one should meditate in the right hand on a vajra hook arising from the syllable HŪṂ through the sequence of emanation and reabsorption, until it appears as a manifest reality. Then, with that hook, one should summon the wisdom deities and so forth exactly as they are, and bring them under one's command and into one's enjoyment. Regarding "of body, speech, and mind," this means that practitioners of the yoga of the vajra body, speech, and mind should also accomplish the three hooks—the vajra and so forth—arising from the syllables OṂ and so on in the right hand, just as before. By the use of the word "and so forth," it is shown that practitioners of the yoga of all deities, such as Ratnendra and others, should also accomplish their own hand-symbol hooks arising from SVĀHĀ and so on. Regarding "acts from the place," it means that they will perform the act of summoning. In order to show that one should please all the vidyās through the yoga of one's own deity, it is said, "the vajra body," and so forth; one should correctly generate oneself in the form of one's own deity, and visualize one's own tongue as a five-pronged vajra of red color, and at its tip, the syllable HOḤ, red in color and blazing with five-colored light rays.

ཕྱི་རོལ་གྱི་བུད་མེད་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་སྔ་མ་བཞིན་མོས་པར་བྱས་ལ་དེའི་བྷ་གའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འབྱུང་བའི་རྩ་ལྕེ་རྡོ་རྗེ་གཞུག་པ་དང་དབྱུང་བའི་རིམ་གྱིས་ཇི་སྲིད་དུ་འོ་མའི་ཐིག་ལེ་འཛག་པ་དེ་སྲིད་དུ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེས་རིག་མ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་སྤྱོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྕེའི་སྦྱོར་བ་བསྒོམས་ན། རྡོ་རྗེའི་གསུང་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གསང་གསུམ་དམ་ཚིག་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་ཡང་དག་པར་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་མཆོག་གི་མཆོག་ནི་མཆོད་པའི་གཙོ་བོ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཆོད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེས་བསྐུལ་བའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་རྡོ་རྗེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བྱ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། མཆོག་ཏུ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། གསང་བའི་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་གསང་བ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ཤ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མཐུ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་སྒོ་ནས་བཀུག་སྟེ། རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཤ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་བསམ་པས་རྣམ་པར་བརྟག།

One should visualize an external woman in the form of a goddess as before. Then, by means of the sequence of inserting and withdrawing the tongue-vajra into the channel from which the bodhicitta arises in her bhaga, one should stimulate her until the drops of milk flow. Then, just as the Blessed One, the Vajra of Passion, acts to delight all consorts, so too will this practitioner. Therefore, it is said: "If one meditates on the yoga of the vajra-tongue, one will become like the Vajra Speech." The "samaya of the three secrets" is the glorious Vajrasattva, whose characteristic is to perfectly manifest the forms of all deities. The "supreme of the supreme" is the primary offering, because it is the very essence of the unsurpassed and other offerings. "Having offered" means that immediately after stimulating with the tongue, one should perform the perfect union of the vajra and the lotus. Having perfectly offered with the unsurpassed and other [substances], one should meditate on the supreme, uncontaminated great bliss. Therefore, it is said: "It is the condensed secret essence." Because it reveals the unsurpassed and other offerings, it is the "great secret samaya," which is the glorious Vajrasattva. By the words "great meat" and so forth, it is taught that a yogi who has attained power should summon [beings] through the specific siddhis of Mahāmudrā and so forth, and then partake of the meat and other substances that correspond to oneself. "All should be conceptualized by the mind."

ཅེས་བྱ་བ་ནི་ནུས་པ་མེད་པས་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་དུས་མ་རྙེད་པ་དེའི་ཚེ། བཟའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བརྟགས་ལ་བཟའ་བར་བྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའམ་མི་བསྐྱོད་པར་བསམས་ཏེ། སྙིང་གར་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྡན་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་། དབུ་རྒྱན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལྕེའི་རྩེ་མོ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་བསམ་པར་བྱ་བའོ། ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཆོག་གོ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་མཆོག་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་སྟེ་དེ་ཡིས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཟས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལྕེ་ལ་དགོད་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སྒྲུབ་ཐབས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གས་ཤ་ཆེན་ལ་སོགས་པ་ཟ་བ་ན་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

Regarding the phrase "even if one lacks the capacity," this means that when one does not find the time to practice, one should eat while visualizing the food and so forth in accordance with the results of the desired siddhis. "The Body, Speech, and Mind are the Vajra-holder" means that one should visualize oneself as the Great Vajra or Akṣobhya, endowed with all the supreme aspects. At the heart, upon a lotus and moon, one should visualize the Wisdom Being (jñānasattva) together with the maṇḍala, and the Great Vajradhara as the crown ornament. In order to satisfy the Wisdom Wheel with the samayas as previously explained, one should visualize the syllable HŪṂ, the nature of Vajrasattva, at the tip of the tongue. It is "supreme" because it accomplishes the results of the siddhis as described. The "supreme samaya" is the practitioner who practices the samaya; it is by means of that [practitioner]. "Wisdom Vajra" refers to the glorious Vajrasattva, who is the nature of all siddhi results; the meditative absorption (samādhi) in which the samaya of food for accomplishing that exists is so called. To demonstrate the very placement upon the tongue, it says: "By the application of the five nectars." This means that by eating the "great meat" and so forth according to the purification rituals and other procedures explained in the sādhana, one will attain the desired results such as the Mahāmudrā.

དེ་བཞིན་དུ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཅོད་པན་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། རང་གི་ལྕེའི་རྩེ་མོ་ལ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡི་གེ་ཨཿབསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ལྕེའི་རྩེ་མོ་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ་རིན་ཆེན་དབང་ལ་སོགས་པ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་ལྕེའི་རྩེ་མོ་ལ་རང་གི་ལྷའི་རང་བཞིན་གྱི་རང་གི་ས་བོན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་དེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་ནི་ཤ་ཆེན་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ལྔ་སྟེ། དེ་བཞིན་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྕེའི་རྩེ་མོ་ལ་རང་གི་ས་བོན་གྱི་ཕྲེང་བ་བཀོད་པའི་རྣམ་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ཤ་ཆེན་དམ་ཚིག་མཆོག་གིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུའི་མཐུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོར་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། རྒྱུ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་དངོས་གྲུབ་ཉིད་འབྲས་བུའི་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་མཆོག་གོ། །

Similarly, a practitioner of Amitābha should visualize his own jñānasattva and a crown blessed by Vajradhara, and then visualize the syllable ĀḤ, the nature of Amitābha, at the tip of his tongue. Likewise, through the yoga of Vairocana, one should visualize the syllable OṂ at the tip of the tongue. This is an illustration; practitioners of the yoga of all deities, such as Ratneśvara and others, should also meditate on their own seed-syllable, the nature of their respective deity, at the tip of the tongue. The phrase "such as this" refers to what was just explained. "Like a vajra" means that one will become similar to whichever deity’s yoga is being meditated upon. "Samaya" refers to the "great meat" and so forth. It refers to the five vajra nectars. In order to thus bless them, the samādhi is the one-pointed mind that visualizes the arrangement of the garland of one’s own seed-syllables at the tip of the tongues of all the deities. Regarding the statement: "By the supreme samaya of the great meat, one shall accomplish the supreme three vajras," in order to demonstrate the extraordinary power of the result of that siddhi, the passage beginning with "the three vajras" is spoken. The samaya of the three vajras is the cause, which is the glorious Vajrasattva, the samaya of the three vajras; and because the siddhi of that itself is the supreme result, it is called the "supreme siddhi."

དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་སྐོང་བར་བྱེད་པ་དང་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འཁོར་ལོའི་དམ་ཚིག་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དམ་ཚིག་དམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པ་རྡོ་རྗེའི་རིག་པ་འཛིན་པ་གྲུབ་པ་རྣམས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རིག་པ་འཛིན་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། ། ཐམས་ཅད་དམ་ཚིག་མཆོག་ཏུ་འགྲུབ་པ་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཐུ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའོ། ། མི་སྣང་བར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཤེས་པ་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱང་མཐུ་བླ་ན་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། གངྒཱའི་ཇི་སྙེད་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུང་སྟེ་གོ་སླའོ། ། མངོན་པར་ཤེས་པའི་དོན་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་མངོན་པར་མཁྱེན་པ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། (ད་,དེ་)ནི་གཞན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་འབྲས་བུ། སངས་རྒྱས་མངོན་ཤེས་དོན་གྲུབ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་མངོན་ཤེས་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་སྟེ། མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་ཡིན་ཞིང་། གྲུབ་པ་དེ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་སྐུ་དང་འདྲ་བ་དང་། འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ནི་ལྷ་བསྐྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་བསྙེན་པའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཚིག་བཞི་ནི་མདོར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །

The meaning is that when one has become such, one fulfills the intentions of all beings without exception and appears everywhere, just like a wish-fulfilling jewel. The samaya of the wheel is Vairocana; the remainder is as before. Regarding the phrase "of all the supreme samayas," this refers to those who have attained accomplishments, such as the accomplished Vajra Knowledge-Keepers (vidyādhara) and so forth, who are the foremost among knowledge-keepers. "The supreme accomplishment of all samayas" means that by attaining the bodies of all the deities, one comes to possess the power of accomplishments. The passage beginning with "becoming invisible" is easy to understand. Likewise, those who have accomplished the superknowledges (abhijñā) also possess unsurpassed power; therefore, it is said, "As many Buddhas as there are sands of the Ganges," and so forth, which is easy to understand. In order to demonstrate the meaning of the superknowledges, [the text speaks of] the "Samaya-Knower," which is the glorious Vajrasattva. This is the result of the perfection of acting for the benefit of others. Regarding the passage beginning with "the Buddhas who have accomplished the superknowledges," the "superknowledges of the Buddhas" refers to the five superknowledges, or the six superknowledges. Those who have accomplished them become similar to the bodies of Vairocana and the others, and act for the benefit of all beings without exception. Since all mantra accomplishments are preceded solely by the generation of the deity, the passage beginning with "the samaya of approach" is taught; these four lines are a brief summary.

རྡོ་རྗེའི་བྱེ་བྲག་ཤེས་བྱས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུན་མོང་དང་མཆོག་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་བྱེ་བྲག་གོ། ། དེ་ནས་ལས་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་འདི་རྒྱུ་ལ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། འདི་ལས་བཤད་པ་གང་ཡིན་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལས་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མདོར་བསྟན་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པ་ནི། བསྙེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བསྙེན་པར་བྱ་ཞིང་མཉེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་བསྟེན་པ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རིག་མ་སྟེ། དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་ཞིང་འདུས་པ་ནི་བསྙེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ལྷའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ལ། དེའི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་ལྷག་པར་མོས་པ་དང་ལྡན་པས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་པོ། །

"Having understood the distinctions of the vajra" refers to the distinctions between the common and supreme yogas. "Then, one should accomplish the activities" indicates that this yoga is the very cause that brings about excellence; the meaning is that one should accomplish the activities of the siddhis as explained herein. The explanation of the words of the brief summary is as follows: it is taught as "the samādhi of approach" and so forth. It is called "approach" because one must attend to and please [the deity], which is the nature of the Mahāmudrā of Śrī Vajradhara and so forth. "Samādhi" refers to the consort whose nature is one-pointed concentration; the perfect union and integration with her is the "application of the samādhi of approach." "Enlightenment" refers to the manifest enlightenment of one's own deity. This is what is taught: having generated the supporting maṇḍala according to the ritual explained in the sādhana, the yogin dwelling in its center, possessing the intense conviction of being the Great Vajradhara, should likewise meditate on bodhicitta and consecrate it with "Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ," which is the enlightenment of emptiness.

དེ་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རི་མོ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལིའི་ཆོ་གའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་ཐམས་ཅད་གྱུར་པར་བྱས་ནས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་དང་ཆུ་སྐྱེས་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ཏེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་དུ་རེག་ནས། རྟེན་དང་བཅས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་རྣམས་བསྡུས་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་པར་ལྷག་པར་མོས་པའི་སྒོ་ནས་རང་གི་ཡི་གེ་གསུམ་ལ་བཅུག་ནས། ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་སྟེ། ཡང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་དུ་རེག་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་རྣམ་པར་བསམས་ལ། བསྡུས་ཏེ་བཅུག་ལ། རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་ཏེ། དེའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་དེ་གྱུར་པར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ཐུགས་ཀར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། རིག་མ་འདུ་བྱ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་ཆུ་སྐྱེས་བསྐྱེད་པ་དང་། རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། ལས་ལ་གནས་པ་དང་།

Then, following the ritual of the vowels and consonants (āli-kāli) abiding upon the moon maṇḍala, the bodhicitta arising from the drawing of non-arising transforms everything. It becomes the nature of the three syllables abiding upon the sun, moon, and lotus. From these, masses of light rays touch all sentient beings of the six realms and the Buddhas and so forth. Having gathered those that have been transformed into the form of the three syllables together with their supports, one dissolves them into one’s own three syllables through the gate of intense conviction in their lack of intrinsic nature. One then consecrates them with the mantra: oṃ dharmadhātu-svabhāva-ātmako ’haṃ. Furthermore, one should visualize the syllable hūṃ abiding upon the moon of perfect enlightenment; this is the "gathering of the seed-syllable." Then, masses of light rays arising from the syllable hūṃ touch the Tathāgatas and others who pervade the entire expanse of space. One visualizes them in the form of the glorious Vajradhara, gathers and dissolves them, and becomes the nature of the vajra. Possessing the pride of that, one transforms and generates oneself as the Great Vajradhara; this is the "generation of the body." Then, one meditates on the wisdom-being (jñānasattva) at one’s own heart. Following the consecration of the aggregates and so forth, one should perform the consecration of the body, speech, and mind. This includes the preparation of the consort, the generation of the vajra and lotus, the act of pleasing, abiding in the activity, and—

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། ལྷ་མོའི་པདྨ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བར་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྐྱེད་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཕྱུང་སྟེ། དེ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས། གནས་ལྔར་བཀོད་དེ། བསྡུས་ནས་བཀུག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་སྙིང་གར་མཚན་པ་དང་། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་དགོད་པའོ། ། གཞུང་དེ་ཙམ་གྱིས་ཐུན་མོང་གི་སྒྲུབ་པ་བསྟན་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བཞི་པོ་ཡི། ། བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པས་བསྙེན་པ་བྱ། ། ཞེས་གང་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས་ཀྱང་། ཐུན་མོང་མཆོག་གི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། འདིར་ནི་བསྙེན་པ་རྣམ་གཉིས་འགྱུར། ། རྡོ་རྗེ་བཞི་པོས་ཐུན་མོང་སྟེ། ། ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དང་པོ་སྟོང་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སྟེ། གཉིས་པ་ས་བོན་བསྡུས་པའོ། ། གསུམ་པ་སྐུ་རུ་བསྐྱེད་པ་སྟེ། ། བཞི་པ་ཡི་གེ་དགོད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏོ། ། བསྙེན་པའི་ཏིང་འཛིན་རབ་སྦྱོར་བས། ། ཞེས་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་མ་ལུས་པ་བསྡུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་གྲུབ་མཆོག་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་དང་། ས་བོན་བསྡུས་པ་དང་། སྐུ་བསྐྱེད་པ་དང་། གསུང་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཁོ་ན་ཡིན་པར་མངོན་པར་འདོད་ལ།

Having performed the extraction of bodhicitta and so forth, one should emanate the mandala of deities generated by the mantra vajradhṛk and so on within the moon of bodhicitta residing in the lotus of the goddess. Having blessed them with the three seed-syllables, one should cause them to act for the benefit of sentient beings, place them in the five locations, and then, having gathered and summoned them, meditate on the heart being marked by the wisdom mandala and the aggregates and so forth being blessed and sealed with the four mudrās. This is the "arrangement of syllables." By this much, the common practice is taught. As it will be explained in this very text: "Then, with firm ascetic discipline, one should perform the approach through the four vajras." The Blessed One also stated in the eighteenth chapter: "Here, the approach is of two types, distinguished as common and supreme. The common is by means of the four vajras." This is taught by the following: "The first is the awakening of emptiness; the second is the gathering of the seed-syllable; the third is the generation of the body; the fourth is the arrangement of syllables." Because the phrase "by the excellent application of the samādhi of approach" includes all the yoginīs, the section beginning with "for the supreme accomplishment of the near-attainment" is also subsumed. Thus, the awakening of emptiness, the gathering of the seed-syllable, the generation of the body, and the speech are asserted to be the yoga itself.

བཞི་པ་ཡི་གེ་དགོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ལྷག་མ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ནོ། ། ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྲུབ་པའི་ཉེ་བ་སྟེ་དྲུང་དུ་སྒྲུབ་པ་སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཞུགས་པའི་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གྲུབ་མཆོག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་པར་དཔྱད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། སྐྱེ་མཆེད་སྨོས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། ལུས་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིས་གསུང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་ན་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བསྐུལ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། སྐུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་ལྐོག་མའི་ཆུ་སྐྱེས་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨའི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་གོས་དཀར་མོ་རང་གི་སྤྲུལ་པའི་ཚོགས་ཀྱི་དབུས་ན་གནས་པ་རྣམ་པར་སྤྲོས་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་ཚོགས་ཀྱི་དབུས་ན་བཞུགས་པ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་བཀུག་ནས་མདུན་ན་པདྨའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གིས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ནི་བསྐུལ་བའོ། ། དེ་ནས་བཅུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གསུང་གང་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་ལ། གསུང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་བདག་པོ་བསྒོམ་པ་ཡིན་པར་གསུངས་སོ། ། འདི་ནི་སྒྲུབ་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་པོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་སྟེ།

The fourth, called "the arrangement of syllables," comprises all the remaining stages. "Near-attainment" refers to the practice performed in close proximity to the accomplishment of deity yoga; its characteristic is the meditation on the subsequent yoga after the wisdom being (jñānasattva) has been seated in the heart. Because it brings about the supreme siddhi, it is called "supreme attainment." Regarding the phrase "examine the vajra sense bases" (āyatana): the mention of "sense bases" is an illustration, and it also indicates the blessing of the body and so forth. Because this accomplishes and perfects the blessing of speech, it is called "attainment" (sādhana). How is this so? It is explained by the words "exhorting" and so forth. This is what is meant: immediately after the blessing of the body, one emanates Pāṇḍaravāsinī, who arises from the light rays of the syllable Āḥ residing in the lotus of the throat and stands in the midst of her own emanated hosts. Having pleased and summoned Amitābha, who resides in the midst of those emanated hosts, one visualizes him seated upon a lotus throne in front and makes a supplication with verses; this is "exhorting." Then, having caused him to enter, one generates the divine pride with the verse beginning, "Whatever is the speech of Vajradharma," and so forth. The blessing of speech by means of the mantra of the blessing of speech is said to be the meditation on the Lord of Mantra. Because this is both an attainment and a great one, it is called "great attainment" (mahāsādhana).

ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་རིག་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་ཚེ་རང་གི་གཟུགས་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་རྣམ་པར་ངེས་པར་བསམས་ལ། དབུ་རྒྱན་ལ་ནི་བདག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་ཅོད་པན་གྱི་གནས་ན་བཞུགས་པའི་རིག་མ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་རང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའམ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དབང་བསྐུར་བར་བསྒོམས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐུན་མོང་གི་སྒྲུབ་པ་བཤད་ནས་ད་ནི་མཆོག་གི་རྣལ་འབྱོར་བསྙེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་དྲུག་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སོ། ། དེ་ལ་ཡན་ལག་དྲུག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལྷ་མོ་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལྔ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་བ་ནི་སོ་སོར་སྡུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་པོ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དེ་རྣམས་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རྣམ་པར་བསམ་པ་ནི་བསམ་གཏན་ཏེ་བསམ་གཏན་ཉིད་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་དབྱེ་བས་རྣམ་པ་ལྔའོ། ། དེ་ལ་རྟོག་པ་ནི་འདོད་པ་དང་འདོད་པར་བྱེད་པ་དང་འདོད་པར་བྱ་བ་རྣམས་འབྱུང་བའོ། །

This refers to the blessing of the mind, the blessing of the consort, the offerings, and so forth. At that time, one should clearly visualize one’s own form in the aspect of one’s chosen deity. Regarding the crown, one should meditate on the empowerment of the self-nature of the streams of bodhicitta arising from great bliss, through the union of the principal deity—the Tathāgata or glorious Vajrasattva—residing in the position of one’s own crown with the consort. If one meditates in this way, the meaning is that accomplishment will undoubtedly be attained. Having thus explained the common practice through the characteristics of the generation stage, the text now speaks of the "approach of the supreme yoga" and so forth. "With the nectar of wisdom" refers to the yoga of the six branches. Regarding that, the six branches shall be explained: a yogi endowed with the divine pride of the deity in its complete and perfect form should enjoy the five external objects, such as forms and so forth, which are associated with the goddesses who are the objects of the five sense faculties, such as the eyes. This is taught as the first branch, called "withdrawal." Contemplating those very objects, such as forms, in the aspect of the five Tathāgatas, such as Vairocana and so forth, is "meditative concentration." Meditative concentration itself is fivefold, distinguished by its aspects of conceptualization, discernment, joy, bliss, and one-pointedness of mind. Among these, conceptualization is the arising of the desire, the desirer, and the object of desire.

དཔྱོད་པ་ནི་དེ་རྣམས་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་བྱ་བའོ། ། ཀུན་དུ་ཆགས་པ་ཡོད་ན་དགའ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལས་དགའ་བའི་བདེ་བའོ། ། དེ་ལས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་གནས་ཞི་བ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འདོད་དེ་དེ་ནི་གནས་གཉིས་པའོ། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཉུངས་ཀར་གྱི་འབྲུ་ཚད་ཙམ་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་པ་དབུགས་དབྱུང་བའི་སྦྱོར་བས་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་ཕྱུང་སྟེ། པདྨའི་སྣ་རྩེར་བསམ་པ་ནི་སྲོག་དང་རྩོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པའོ། ། སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་སྙིང་གར་སེམས་སྔགས་ཀྱི་ཐིག་ལེར་གྱུར་པར་མཚན་མ་ལྔ་བྱུང་བར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་ཁྱད་པར་དུ་འཛིན་པ་ནི་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། དེ་ལ་མཚན་མ་ལྔ་ནི་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་བུ་དང་དུ་བ་ལྟ་བུ་དང་། སྲིན་བུ་མེ་ཁྱེར་ལྟ་བུ་དང་། མར་མེ་ལྟ་བུ་དང་། ལྔ་པ་སྤྲིན་མེད་པའི་ཉིན་པར་གྱི་ཉི་མ་ཕྱེད་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་དུ་རྟག་ཏུ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མཚན་མ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་དམ་པའི་རང་བཞིན་དུ་རང་གི་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་བཙུན་མོའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཀུན་དུ་སྤྲོས་ཏེ། དེས་ཀྱང་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མ་ལུས་པ་རྡོ་རྗེའི་ཆུས་བུམ་པ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསྒོམ་པ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡན་ལག་ལྔ་པའོ། །

Investigation is the activity of thoroughly enjoying those [objects]. If there is attachment, joy arises. From that comes the bliss of joy. Furthermore, the state of supreme joy, which is peace, is asserted to be one-pointedness of mind; this is the second stage. The nature of the five wisdoms, such as the mirror-like wisdom, which is the essence of the five elements such as earth, is a five-colored jewel the size of a mustard seed. By means of the yoga of exhalation, it is drawn out from one’s own heart and visualized at the tip of the lotus nose; this is what is called "vitality and effort" (prāṇāyāma). According to the sequence previously explained, holding the mind specifically at one’s own heart until the five signs arise within the mantra-drop is the essence of "retention" (dhāraṇā); this is the fourth stage. Regarding that, the five signs are: like a mirage, like smoke, like fireflies, like a lamp, and the fifth is that which appears everywhere and at all times like the midday sun in a cloudless sky. Through these signs, one should fully understand that one’s own mind has become stable in the nature of the sublime mantra-drop. Then, that bodhicitta is emanated from one’s own heart into the expanse of the consort’s space through the vajra path. Meditating that the entire expanse of space is completely filled with vajra-water, like a vase, is the fifth branch called "recollection" (anusmṛti).

རྗེས་སུ་དྲན་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བས་ཀུན་དུ་རེག་པའི་སྒོ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་རྣམས་སུ་གྱུར་ཏོ་སྙམ་པའི་སྣང་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རེ་རེའི་སྙེད་ཀྱི་རང་གི་རིག་མ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བསམས་ལ། བསྡུས་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་གྲུབ་ཅིང་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་གནས་པས་བདག་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ལྷའི་གཟུགས་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པར་བསམ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡན་ལག་དྲུག་པའོ། ། ཡན་ལག་དྲུག་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཆོག་གི་རྣལ་འབྱོར་བསྟན་ཏེ། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་ཉིད། ། རྣལ་འབྱོར་བརྩོན་པ་དག་གིས་བྱ། ། བརྙེས་པའི་ཡན་ལག་དྲུག་གིས་ནི། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། གཞན་དག་གིས་ནི་བསྒྲུབ་འགྱུར་ན། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། ། སོ་སོར་སྡུད་དང་བསམ་གཏན་དང་། ། སྲོག་རྩོལ་དེ་བཞིན་འཛིན་པ་དང་། ། རྗེས་སུ་དྲན་དང་ཏིང་འཛིན་དང་། ། སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་དྲུག་ཅེས་བྱ། ། དབང་པོ་བཅུ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་། ། རང་གི་འཇུག་གནས་ཐམས་ཅད་དུ། ། འདོད་པ་སོ་སོར་སྡུད་པས་ན། ། སོ་སོར་སྡུད་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །

When the recollection is perfected, the appearance arises: "All sentient beings dwelling in the expanse of the vajra sky have been touched by the empowerment of bodhicitta and have thus become the Tathāgatas, Arhats, and perfectly complete Buddhas, the Samantabhadras." Then, one should visualize all the deities, such as the Tathāgatas, in union with their respective consorts, equal in number to the atoms of the bodhicitta which is of the nature of the absence of sentient beings. Having gathered them, one should contemplate that from the atoms of those [deities], one abides in the center of the vajra maṇḍala in the form of a deity whose nature is great bliss while remaining in meditative union; this is the sixth branch, called "meditative concentration" (samādhi). These six branches teach the supreme yoga, which is fully accomplished through the nectar of primordial wisdom (jñāna). As stated in the eighteenth chapter: "The supreme nectar of primordial wisdom Should be practiced by those diligent in yoga. Through the six branches of attainment, One should accomplish supreme enlightenment. If accomplished by other means, The supreme siddhi will not be attained. Withdrawal, meditative concentration, Vitality-effort, and likewise retention, Recollection, and meditative concentration— These are called the six branches of yoga. Regarding the ten sense faculties, In all their respective spheres of engagement, Because one withdraws from desires, It is explained as 'withdrawal' (pratyāhāra)."

འདོད་པ་ལྔ་ནི་མདོར་བསྡུས་ནས། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་རུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྟག་པ་བསམ་གཏན་ཞེས་བཤད་དེ། ། བསམ་གཏན་དེ་ནི་རྣམ་ལྔར་འགྱུར། ། རྟོག་དང་དཔྱོད་དང་དགའ་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་བདེ་བ་ཉིད་དང་ཡང་། ། སེམས་ཀྱི་རྩེ་གཅིག་ཉིད་དག་སྟེ། ། ལྔ་པོ་དེར་ནི་བསམ་གཏན་བསྡུ། ། གསང་བ་གསུམ་འབྱུང་རྟོག་པ་སྟེ། ། དེ་ཡི་རབ་འབྱོར་དཔྱོད་པའོ། ། དགའ་དང་འདྲ་བ་གསུམ་པ་སྟེ། ། བདེ་བས་བསྡུས་པ་བཞི་པའོ། ། ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་འབྱུང་ཟད་པའི། ། རང་སེམས་ལྔ་པར་ཤེས་པར་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས་གཞི་པ། ། ནམ་མཁའ་ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་གནས། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་དབུགས། ། འབྱུང་བ་ལྔ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། གོང་བུའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཕྱུང་ནས་ནི། ། སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་རབ་ཏུ་བརྟག། རིན་ཆེན་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་པར། ། སྲོག་དང་རྩོལ་བ་ཞེས་བྱར་བཤད། ། རང་སྔགས་སྙིང་གར་བསམས་ནས་ནི། ། སྲོག་ནི་ཐིག་ལེར་གྱུར་པར་གཞག། རང་དབང་རིན་ཆེན་དགག་པ་ནི། ། གཟུང་བ་འཛིན་པ་ཡིན་པར་བཤད། ། སེམས་ནི་འགོག་པའི་རྡོ་རྗེར་གྱུར། ། མཚན་མར་ཉེར་འཛིན་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། མཚན་མ་དེ་ནི་རྣམ་པ་ལྔར། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེས་གསུངས་པ་ཡིན། ། སྨིག་རྒྱུ་འདྲ་བ་དང་པོ་སྟེ། ། དུ་བ་ལྟ་བུ་གཉིས་པ་ཡིན། ། མཁའ་སྣང་འདྲ་བ་གསུམ་པ་སྟེ། ། མར་མེ་ལྟར་འབར་བཞི་པའོ། ། སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ནི། ། རྟག་ཏུ་སྣང་བ་ལྔ་པའོ། ། བརྟན་འགྱུར་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ནི། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་སུ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། རྗེས་དྲན་གང་ཞིག་རྣམ་བསྒོམ་པ། ། དེ་དང་འདྲ་བར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་བཤད་དེ། །

The five objects of desire, when condensed, Are joined with the five buddhas; This is explained as "constant meditative concentration," And that concentration is fivefold: Conceptualization, discernment, joy, Likewise, bliss itself, And the one-pointedness of mind— These five comprise meditative concentration. The arising of the three secrets is conceptualization, Its excellence is discernment. The third is like joy, The fourth is comprised of bliss. The exhaustion of the arising of the knower and the known— One should know one's own mind as the fifth. The actual basis of all buddhas, It abides pervasively in all space. The breath is the nature of the five wisdoms, The very essence of the five elements. Having extracted it in the form of a sphere, One should visualize it at the tip of the nose. As a jewel of five colors, It is explained as "vitality and effort." Having visualized one's own mantra at the heart, One should place the vitality within the drop. The restraint of the precious self-sovereignty Is explained as the apprehension of the apprehended. The mind becomes the vajra of cessation, And the grasping of signs will arise. That sign is of five types, As Vajrabodhi has taught: The first is like a mirage, The second is like smoke. The third is like fireflies in the sky, The fourth is like a blazing lamp. The fifth is a constant appearance Like a cloudless sky. Once stabilized, through the vajra path, One should radiate it into the expanse of space. Whatever one meditates upon in recollection, One should radiate it in that same likeness. This is explained as "recollection."

སོ་སོར་སྣང་བ་དེ་ལས་སྐྱེ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་འཇུག་པས། ། དབང་པོ་ཐམས་ཅད་མདོར་བསྡུས་པ། ། གོང་བུའི་གཟུགས་ཀྱིས་བསྡུས་ནས་ནི། ། དབུས་སུ་གཟུགས་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཡིད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་བྱེད་པ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ཡན་ལག་དྲུག་གི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། ། འདི་ལྟར་སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་བའི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཡིན་ཞིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དོན་སྒྲུབ་པའོ། ། རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་ནི། དགོན་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། འཁོར་བ་ནི་སྲིད་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འཁོར་བའི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་ན་གནས་པའི་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྲེད་པ་ཉིད་དགོན་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཚེར་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཐབས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་ཀུན་དུ་སྦྱངས་པའི་སྒོ་ནས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཡང་དག་ཇི་བཞིན་དོན་མཐོང་ལ། ། འཁོར་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡིན། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཚེར་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་དག་པའི་རིག་མའོ། ། དེའི་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཕྱོགས་ནི་ས་ཕྱོགས་ཏེ། ཆོས་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའོ། །

"Arising from that individual appearance, through the meditative union of method and insight, all the sense faculties are condensed; having gathered them into a single mass, one should meditate on the form in the center. That which perfects wisdom through the mind is called 'samādhi'." Thus it was said. "This" refers to what is to be meditated upon by the yogis of the six branches of the completion stage just explained. In this way, all mantras are all the deities. Their suchness—the ultimate meaning—is the supreme joy to be realized through the nature of non-arising; because it makes the continuums of all sentient beings of that same nature, it is the "accomplishment of the meaning of mantra-tattva." The special location concordant with that very yoga is taught by the words "great wilderness" and so forth. Since it is said that "saṃsāra has existence as its root," the very craving for the form of a woman residing at the hub of the wheel of saṃsāra is called the "great wilderness," because it is pervaded by the thorns of passion and so forth. Through the process of thorough purification by the path of method, that very thing becomes the path to perfect enlightenment, as it was said: "For one who sees the object exactly as it is, saṃsāra itself is nirvāṇa." Because that very thing is free from the thorns of passion and so forth, she is the "pure consort" (vidyā). The direction of her ultimate perfection is the "place," which is called the "source of phenomena" (dharmodaya).

བྷ་ག་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རིག་མའི་ཚོགས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་རྣམས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་དབེན་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་གཡོ་བ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རི་བོའོ། ། ཐེག་པ་གཞན་ལ་ཞུགས་པའི་མོས་པའི་དམན་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཇུག་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱ་མཚོའི་འཇིགས་སུ་རུང་བ་དང་མཚུངས་པའོ། ། ངོགས་དག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོགས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། རྟག་ཏུ་དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པ་རྒྱུན་དུ་འབྱུང་བ་སྟེ། དེ་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཞིང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སློབ་དཔོན་པདྨའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྲིང་ཡིག་ལས། འདོད་ཆགས་ཚེར་མས་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་ཉིད་སྲེད་པ་ཡིན་པར་བཤད་དོ། ། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཆོག་གི་རྣལ་འབྱོར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཞི་པོས་བསྙེན་པ་བྱ་བར་བཤད་པ་དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐུ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་རང་བཞིན་གྱི་དགའ་བ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་དང་། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། ཐུན་བཞི་དག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Because it generates the exceptionally exalted assembly of vidyās of the vajra family, just like a bhaga, it is "utterly secluded." Because it is the very nature of unwavering great bliss, it is a "mountain." Because those of inferior inclination who have entered other vehicles are unable to enter it, it is "like the terrifying ocean." "On the banks" means by those who abide on the banks of the method and wisdom that are perfectly joined with that. "Always the siddhi" means the continuous arising of the aspect of the great bliss of mental equanimity; the meaning is that one will attain that and become of its nature. The master Padma also, in the Letter on Wisdom, explained that the very form of a woman is craving, with the words: "Pervaded everywhere by the thorns of desire," and so forth. It is the "great vajra accomplishment" because it teaches the supreme, perfected yoga. If one asks, "What is the result of the service to be performed by means of the four vajras?" it is said: "The three bodies," and so forth. The meaning is that the yogi will achieve accomplishment through the yoga arising from the blessing of body, speech, and mind, and through the possession of the three joys that are the nature of the dharma, sambhoga, and nirmāṇakāyas. If one asks, "At what time should the deity yoga be meditated upon?" it is said: "In the four sessions," and so forth.

མཚན་མོའི་ཐོ་རངས་དང་ཉེ་བའི་ཐུན་ཕྱེད་ནས་བཟུང་སྟེ། ཉིན་མོ་ཐུན་ཕྱེད་ཀྱི་བར་ནི་ཐུན་དང་པོའོ། ། ཐུན་གཉིས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་གཉིས་པའོ། ། ཉིན་མོའི་ལྷག་མའི་ཆུ་ཚོད་ནས་བརྩམས་ཏེ། མཚན་མོའི་ཆུ་ཚོད་ལ་ཐུག་པ་ནི་གསུམ་པའོ། ། མཚན་མོའི་ཐུན་ཕྱེད་དང་གཉིས་པ་ནས་ཐུན་གསུམ་པ་ལ་ཐུག་པ་ནི་ཐུན་བཞི་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་བཞི་པོས་བསྙེན་པ་སྒྲུབ་པའི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་ཐུན་བཞི་དག་ཏུ་རབ་སྦྱོར་བ་སྟེ་དེས་སོ། ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་རྟག་ཏུ་གནས་པ་རིམ་པ་གཉིས་པ་སྒོམ་པ་པོ་ལ་ནི་དུས་ཀྱི་ངེས་པ་མེད་པས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་བཞི་ཐུན་བཞིའི་སྒྲར་བརྗོད་དོ། ། ཇི་ལྟར་ཐུན་ཡིན་ཞེ་ན། ཐུན་ནི་ཡུལ་ཏེ་མཚོན་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང་དེ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལས་བྱུང་བའི་མྱོས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་མདའ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རབ་འབྱོར་པས་ཏེ་དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་སོ། ། རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བློ་དང་ལྡན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་དུ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷའི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ནས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ཕྱུང་སྟེ། དེས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱས་ནས་བཀུག་སྟེ།

Starting from the half-watch near dawn at night until the half-watch of the day is the first session. The second session ends at the conclusion of the second watch. Starting from the remaining hours of the day until the hours of the night is the third session. From the second half-watch of the night until the third watch is the fourth session. In these, the yoga of the generation stage for the approach and accomplishment by means of the four vajras is the "thorough application in the four sessions." For the practitioner of the second stage who dwells constantly with the pride of being without beginning or end, there is no fixed time; thus, the four goddesses such as Buddhalocanā are expressed by the term "four sessions." If one asks how they are "sessions" (prahara): a session is the object, the nature of the great bliss to be characterized, because it is individually realized by the arrows such as intoxication arising from the five sensory qualities. It is "thorough application" because of the perfect union with those [goddesses]. To demonstrate that very thorough application, it is said, "by the wise one," and so forth. This means that the yogi dwelling in the samādhi of the manner of great passion absorbs the entire assembly of wisdom deities, such as the Tathāgatas, into his own body, and then emanates them in the forms of goddesses such as Buddhalocanā. Having done so, he performs the benefit of all sentient beings who engage in passion and summons them.

རང་གི་རིག་མའི་ལུས་ལ་བཅུག་ནས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བཞིར་ཕྱུང་སྟེ། ཕྱོགས་བཞི་ན་གནས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་ཤིང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཉེས་པར་བྱ་ཞིང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་གནས་སྐབས་སུ་ཅང་མི་གནང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱང་བསྐུལ་བའི་གླུ་བཞིས་བསྐུལ་བས་སད་ནས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཉིད་ཀྱིས། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལ་བསྡུས་ནས་ནི། ། བཙུན་མོ་རྣམ་པ་དགུར་སྤྲོས་ཏེ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ནི་རྣམ་སྤྲོས་ནས། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བརྟག་པར་བྱ། ། བདག་ཉིད་དབུས་སུ་འདུག་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཚེ་བྱང་ཆུབ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། བསྐལ་པའི་གླུ་རྣམས་བཞི་ཡིས་ནི། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་གྱུར་པས། ། སེམས་དཔའ་དག་པའི་བདག་ཉིད་ནི། ། ལངས་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་བསྒྲུབ་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། ། ད་ནི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་སྒོམ་པ་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་ལས། ཨོཾ་ནི་སངས་རྒྱས་སྐུ་རུ་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དྲན་པར་བྱེད་དོ། ། མགོའི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྤྲུལ་པ་དང་བཅས་པ་བཀུག་ལ། མདུན་ན་བཞུགས་པ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་བཅུག་སྟེ། སྐུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། །

Having entered the body of one’s own consort, one emanates the four [goddesses] such as Buddhalocanā and so forth. Abiding in the center of the maṇḍala of the four mudrās situated in the four directions, and being endowed with perfect union, one should please [the deities] by way of the nature of the five Tathāgatas and remain silent during the state of supreme joy. Then, the goddesses are awakened by the four songs of exhortation, and it is taught that they should act for the benefit of all beings without exception. As stated in the eighteenth chapter: "By the very manner of great passion, Having gathered the wisdom wheel, One emanates the nine types of consorts And should cause them to enter the body of the one to be accomplished. Having emanated the four mudrās, One should then examine the maṇḍala. Having seated oneself in the center, At that time, one should meditate on awakening. By the four songs of the aeon, The goddesses provide the exhortation; The being of pure nature Arises and accomplishes the benefit of beings." Now, with respect to the practitioner of the generation stage, it is said, "Wisdom Vajra," and so forth. This recalls what was stated in the eleventh chapter: "Oṃ is said to be the Buddha’s body." One should remember that very point. From the syllable Oṃ residing on the moon at the head, one summons the emanations of the body-vajra of the assembly of Buddhalocanā. Having supplicated those residing in front and caused them to enter, one should perform the blessing of the body.

སྡོམ་པ་ཡིན་པར་བཤད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་བཅུག་པའི་སྒོ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ནི་སེམས་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། བསྐྱེད་ནས་བསྒྲུབས་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་དྲུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཉིན་ཞག་གི་དབྱེ་བས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་མ་བསགས་པའི་བསོད་ནམས་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་དོན་དུའོ། ། སེམས་བརྟན་ཞིང་བསོད་ནམས་བསགས་པས་ནི། ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱི་ནང་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། ། གང་ལས་ཤེ་ན། གསང་བ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་གསང་བ་ཡང་ཡིན་ལ་མཆོག་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་གསང་བ་མཆོག་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཞིང་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་གང་ལས་དེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་ཞིང་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྐུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྡོམ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའི་སྡོམ་པ་སྟེ་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྤྲུལ་པ་དང་བཅས་པ་མདུན་ན་བཞུགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མིག་གི་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སངས་རྒྱས་སྐུ་འཛིན་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་པ་རྣམས་སྒོམ་པར་བྱེད་པས་ན། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམ་པ་སྟེ་སྒྲུབ་པ་པའོ། །

Regarding the statement "it is explained as the vow," one should perform the blessing by means of the insertion of the Vajra Body. The "Vajra Samaya" is the characteristic of stabilizing the mind; the meaning is that if one generates and accomplishes it, it will be swiftly achieved. "In detail" means for the purpose of increasing the accumulation of merit for those who have not previously gathered it, through the divisions of the days and nights of the sixth month and so forth. Through a stable mind and the gathering of merit, accomplishment will occur within half a month. If one asks from where this is known, it is taught by the passage beginning with "the supreme secret." Since it is both secret and supreme, it is the "supreme secret," which is the glorious Vajrasattva. That from which the glorious Guhyasamāja arises and is born within the yoga tantras of the practitioner is what is referred to by that name. In order to clarify the very vow of the blessing of the Body, it is taught by the passage beginning with "in this regard, this is..." This refers to the vow of the near-attainment, which is the object because the Vajra Body, together with its emanations—characterized by the stages of subsequent yoga and so forth—is made the object of the eye of wisdom as it dwells in front. Regarding the passage beginning with "holding the Buddha Body," "holding the Buddha Body" is the Vajra Body. Because one meditates on the indivisibility of the Vajra Body, Speech, and Mind, it is the "meditation on the three indivisible vajras," which is the practitioner.

རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམ་པ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་བདག་ལ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་འབྲེལ་བའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པས་ནི་དེས་སྤྲུལ་པའི་རྟག་པ་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དག་གིས་ཡང་དག་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་པས་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་པ་དེའི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གསོལ་བ་གདབ་པའི་སྦྱོར་བའི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའི་མཐུ་ནི། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། རྨོངས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་ཡིན་ཞིང་། དེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མི་བྱེད་ཅིང་འདའ་བར་བྱེད་ན། ཚལ་བར་འགས་ཤིང་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་དང་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་མཆོག་སྟེ་དམ་པའོ། ། དེ་བརྟན་པ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་གཞུང་གིས་གསལ་བར་བྱས་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ལེའུའོ། ། ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། །

This is the supplication: "Please grant your blessings so that I may meditate upon the three indivisible vajras, and thus be connected with the Body Vajra." With the second verse, one should supplicate the emanated deities. Likewise, one should supplicate for the sake of being perfectly blessed by the Speech Vajra and the Mind Vajra. The meaning is that by supplicating in this way, the Buddhas residing in the ten directions bless the body and so forth of that yogi. The power of this supplication, together with its application and result, is taught by the words "Buddha Vajrasattva," and so forth. The meaning is that if one who is deluded—that is, one who possesses non-conceptual wisdom—does not grant the blessing and instead transgresses, [the transgressor] will be split into pieces and destroyed. Regarding the "samaya of vajra application," the application of the Body, Speech, and Mind Vajras of all the Tathāgatas is itself the samaya; it is the supreme and sublime means of accomplishment. Its stability is clarified by the text as it has been explained; that is the chapter. This is the commentary on the twelfth chapter.

བཤད་མ་ཐག་པའི་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་བསྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བའི་སྔགས་པའི་བཟླས་པ་དང་རང་གི་ལྷ་བསྒྲུབ་པ་དང་ལས་ཀྱི་ཚོགས་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་བཀོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་པ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ལེའུ་གསུངས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་མཆོག་སྟེ་དེ་མི་འདོར་བར་འཛིན་པར་མཛད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་མཆོག་འཛིན་པའོ། ། གང་དག་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་མངའ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་བསྡམས་པ་དང་ལྡན་པས་ན་ཐུབ་པའོ། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་དོན་ཀུན་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནོ། ། སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོན་པ་པོ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་འཆོས་པར་མཛད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་ཚིག་འདི་ཉིད་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཞིང་དེ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་མཁྱེན་པ་སྟེ། དེ་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ཅིང་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡིན་ཞིང་དེའི་བསྙེན་པ་དང་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚུལ་ཏེ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Since the practitioner who delights in meditating upon the ritual of the aforementioned approach must perform the recitation, the accomplishment of their own deity, and the practice of the collection of activities, the chapter on the awakening through meditating on the meaning of suchness—the array of the vajra samaya—is taught with the words "Then," and so forth. Because wisdom itself is the vajra, it is the "wisdom vajra," which is the great bliss of method and insight; because he upholds that as supreme without ever abandoning it, he is the "holder of the supreme wisdom vajra." He is so called because he possesses a body characterized by the performance of the welfare of all sentient beings. He is the "Sage" (Muni) because he possesses the restraint of body and speech. He is the "Vajra-holder of all meanings" because he has realized all aggregates and so forth as indivisible. The term "Teacher" refers to the instructor, for he is the one who disciplines all the Tathāgatas and others. This very samaya is the wisdom of the dharmadhātu, which is without beginning or end; because he has realized it, he is the "knower of that very samaya." Having perfectly worshipped and prostrated to him with unsurpassed offerings and the like, they made a request preceded by an utterance of praise. "Buddha" refers to Vairocana; the manner of his approach and near-accomplishment is the "manner of the Buddha," for it is that which accomplishes the vajra body of all deities.

དེ་ཉིད་རིག་མ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཚུལ་གྱི་མཆོག་གོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོན་པར་མཛད་པའི་གསུང་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞི་བའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྟེན་པའོ། ། འདི་ལ་ངོ་མཚར་བ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མ་སྐྱེས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ནི་དག་པ་དང་མ་དག་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་རྣམས་ལས་རྡོ་རྗེ་བཞི་པོའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བར་རབ་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ། དེ་སྐད་དུ་རབ་ཏུ་བཤད་པའི་རྗེས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། མདོར་བསྡུས་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་བསྡུས་པའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཚིག་རྗོད་པའི་སྒོ་ནས་སྔགས་འདོན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐུ་གསུང་མི་ཕྱེད་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཏེ། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་།

Because it is perfectly endowed with the consort of suchness, it is the supreme way of enlightenment. The "way of phenomena" (dharmayāna) is the characteristic of accomplishment; it is "peaceful" because it blesses the vajra speech that reveals the suchness of phenomena. The "way of mantra" is the nature of great accomplishment; it is "reliant" because it brings about the nature of the vajra mind. If one asks, "What is so wonderful about this?" it is said, "unborn," and so forth. "Phenomena" refers to the aggregates and so forth, both pure and impure. Their essence of non-existence is the distinction of their nature; that from such phenomena the wisdom of the four vajras arises is explained as being most wonderful. Following that explanation, the Tathāgatas requested, "Please explain the vajra recitation." This is "comprehensive" because it is taught in a condensed manner. Reciting mantra by way of uttering indivisible words is "vajra recitation"; because it is the very cause of unsurpassed wisdom, it is "great wisdom." Because it gathers the essence of the dharmakāya and so forth, it is the "maṇḍala of the indivisible body and speech." Regarding "the wisdom of the Buddhas" and so forth: the wisdom of the Buddhas is "Buddha-wisdom," which consists of the mirror-like wisdom and the others.

དེ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་པ་གསུམ་བསྒོམ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་བཟླས་པ་གང་གིས་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྤྲོ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བས་བཟླས་པ་ན་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རིགས་ཀྱི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རིགས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་ནི་རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་གསང་སྔགས་བཟླས་པ་དེ་རིང་ཞེས་བྱ་བ་ད་ལྟར་གསུངས་ཤིག་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཟབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཏེ་བྱུང་བར་གྱུར་པ་དང་། འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་དང་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་སྔགས་རབ་ཏུ་བསྒོམས་པས་ཉིད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་མཉམ་པ་མེད་པར་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལའོ། ། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་བྱུང་ངོ་། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྔགས་ཀུན་ཏེ་ཡི་གེ་དང་སྒྲའི་རང་བཞིན་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་རང་གི་ལྷའི་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཞིང་དེའི་དོན་དུ་བརྗོད་པ་ནི་བཟླས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་གྱི་མཚན། །

That which is attained by the recitation of the mantra whose nature is the meditation on the three indivisible vajras is so described. When recitation is performed through the vajra application, which is the nature of the emanation of the vajra body, speech, and mind, the practitioner will be blessed by all the buddhas. "Of all the mantras of the families" refers to all the deities who are the essence of the five families. The "marks of body, speech, and mind" are the nature of the vajra body and so forth; "recite such a secret mantra today" means to speak of it now. Why is this? It is because the passage beginning with "Ocean of Wisdom" was spoken: the "Ocean of Wisdom" refers to the Tathāgatas, because their insight and wisdom are profound. "Possessing the vajras of body, speech, and mind" refers to the Vajra Body and so forth. By the buddhas—those who have arisen, those who will arise, and those who have arisen—through the thorough meditation on the vajra mantra, they themselves have attained incomparable wisdom; therefore, the request is "please explain." "Then" refers to the period immediately following the request. Because it is the nature of great bliss arising from perfect union, the "Space-Vajra Wisdom" arose. The rest has already been explained. The "meaning of all mantras"—those of the nature of syllables and sounds—is the essence of the result of one's own deity; the expression of that meaning is "recitation," and it is for the sake of those [mantras]. "The marks of the three indivisible vajras."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བསམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱེ་བ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་བསམ་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལྐོག་མར་པདྨ་དང་མགོ་བོར་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨཱཿདང་ཨོཾ་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་བཀོད་པ། ། ཞེས་བྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་རྣམས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་བཀོད་པ་རྣམས་ལས་རང་གི་ཡི་གེ་རྣམས་དང་རང་གི་ཕྱག་མཚན་རྣམས་དང་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་རྣམས་སྤྲོ་བའམ། ཡི་གེ་རེ་རེ་ལས་ཡི་གེ་གསུམ་དང་ཕྱག་མཚན་གསུམ་དང་གཟུགས་གསུམ་སྤྲོ་བའམ། ཡང་ན་རེ་རེ་ལས་ཅིག་ཅར་རང་གི་ཡི་གེ་དང་ཕྱག་མཚན་དང་རང་གི་ལྷ་སྤྲོ་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྤྲོ་བའི་བར་དུ་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཐུགས་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་དང་རྣལ་འབྱོར་པ་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡི་གེ་གསུམ་བཟླས་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་ཡིན་ཏེ། སྔགས་ཀུན་དོན་ནི་བཟླས་པ་ལ། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐུ་རྡོ་རྗེའི་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསམས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པར་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་གཟུགས་སོ། །

This refers to visualizing oneself exactly as the Great Vajradhara, whose nature is the three identities. By the phrase "the three divisions of the vajra" and so forth, it is taught that one should visualize the syllable HŪṂ at the hub of the vajra resting upon a moon disc on a lotus in the heart of one’s own wisdom-being (jñānasattva); likewise, one should visualize the syllable ĀḤ on a lotus at the throat and the syllable OṂ on a wheel at the head. This is called "the arrangement of the three vajras." Regarding the phrase "in the locations of body, speech, and mind," this refers to the three types of emanation: from the arrangements of the wisdom of the body and so forth, one emanates one’s own syllables, hand-symbols (mudrā), and the forms of one’s own deities; or, from each individual syllable, one emanates the three syllables, the three hand-symbols, and the three forms; or, from each one, one emanates simultaneously one’s own syllable, hand-symbol, and deity. Such are the three types of emanation. "Vajra recitation" is as just explained. The "mind of the three vajras" is the glorious Vajrasattva; the yogi becomes similar to him. Although this recitation of the three syllables is the primary practice of the Vajra family, it is common to all families, because it is said: "The meaning of all mantras is recitation." The phrase "of the body-vajra, the buddhas," and so forth, is taught. "Having visualized the body, speech, and mind" refers to the forms of the three syllables at the crown of the head and the other locations.

མཆོད་པའི་མཆོག་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའི་རང་བཞིན་སྤྲོ་བར་བྱ་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཐུགས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། དེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གསུང་རྡོ་རྗེའི་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། བཟླས་པའི་རྡོ་རྗེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའི་སྒོམ་པ་པོས་སོ། ། ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ཕྱོགས་གཞན་སྟོན་པའོ། ། དབྱེ་བ་རྣམ་གསུམ་གྱིས་སོ་སོ་དག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དབྱེ་བས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྣམ་པར་བསམས་ནས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་རྣམ་པར་རོ། ། འདི་སྐད་དུ་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་ཤིང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རང་གི་སྙིང་ག་ན་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་བསམས་ལ། དེ་ཉིད་བརྗོད་ཅིང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་རྣམས་དང་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་མཚན་རྣམས་དང་སྐུ་རྡོ་རྗེ་རྣམས་སྤྲོ་སྟེ་བརྗོད་པའི་ཐ་མར་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་གིས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཆུ་སྐྱེས་དང་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་དག་ལ་ཡི་གེ་ཨཱཿདང་ཧཱུཾ་བསམས་ལ།

Regarding the title "Examination of the Supreme Offering," it refers to the emanation of the nature of unsurpassed offerings and so forth. "By the Wisdom Vajra" means by one who has entered into the meditative absorption (samādhi) of method and insight. "The mind of the three vajras" refers to Vairocana; the meaning is that one becomes similar to him. The passage beginning with "of the Speech Vajra, by the Buddhas" is taught; "by the Vajra of Recitation" refers to the practitioner of the Speech Vajra. Regarding the phrase "or else" and so forth, the word "or else" indicates an alternative perspective. "By the threefold division, individually" means by the division of the Body, Speech, and Mind Vajras. "The selflessness of Body, Speech, and Mind" means having visualized the Body and so forth as being like an illusion. "By the Wisdom Mind" means in the form of the Wisdom Being (jñānasattva). In this regard, while abiding in one's own maṇḍala and possessing the yoga of the Body Vajra as previously explained, one should visualize the syllable Oṃ upon a wheel situated on a moon disc atop a lotus in the heart of the Wisdom Being residing in one's own heart. Reciting that very syllable, one should emanate the Oṃ syllables arising from it, as well as the hand-symbols of the wheels and the Body Vajras, and then withdraw them at the end of the recitation. Likewise, practitioners of the Speech and Mind Vajras should visualize the syllables Āḥ and Hūṃ on the centers of a lotus and a vajra situated on a lotus in the heart of the Wisdom Being.

རང་གི་ཡི་གེ་ལ་སོགས་པ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། སྤྲོ་བའི་དུས་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སེམས་དབང་དུ་གྱུར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དམ་ཚིག་ཡི་གེ་གཞན་གྱི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྤྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་བཀང་སྟེ། བརྗོད་པའི་ཐ་མར་བསྡུས་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ལ་བཅུག་སྟེ་བཟླས་པ་བྱའོ། ། གཞན་དག་ནི་བཟླས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞབས་སུ་བསྡུ་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་ཡིན་པའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། སྐུའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་དཔྱད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡང་དག་པར་ན་དངོས་པོ་ཡང་མེད་ཅིང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་མེད་པ་སྟེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་གསལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟེ། དེ་ཉིད་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐུའི་བཟླས་པ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བྲག་ཅའི་སྒྲ་དང་མཚུངས་པར་སྒྲ་དང་སྒྲ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་བདག་ཉིད་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གསུང་གི་དམ་ཚིག་གི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟེ་གསུང་གི་བཟླས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་པས། འོད་སྲུངས་སེམས་ནི་ནང་ན་མེད་ཕྱི་རོལ་ན་ཡང་མེད།

This teaches that one should perform the emanation and reabsorption of one’s own syllables and so forth. To show the actual time of emanation, it says "having recited," and so on. In order to bring the mind under control, one should recite the mantra of the samaya syllables, which are the nature of the three syllables, or other syllables, and fill the entirety of space with the emanations as previously explained. At the end of the recitation, one should reabsorb them and, having inserted them into the mantra syllables, perform the recitation. Others say that one should perform the reabsorption at the conclusion of all recitations. The phrase "of the Buddhas" indicates that this is common to all deities. The rest is easy to understand. Regarding the passage beginning with "the Vajra Body," the phrase "analyzing existence and non-existence" means that, in reality, there is neither existence nor non-existence, because they are merely superimpositions. The samādhi of the Vajra Body, characterized by the clarity of these [phenomena], is the perfect awakening of the Vajra Body; since that is itself free from conceptual construction, one should perform the recitation of the Body. Similarly, the samādhi of Amitābha, whose nature is the analysis of sound and non-sound as being like the sound of an echo, is the perfect awakening of the samaya of Speech, which is the recitation of Speech. Likewise, for the yogi of the Vajra Mind, it is said: "Kāśyapa, the mind is not within, nor is it without."

གཉིས་ཀའི་བར་ན་ཡང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པར་བཤད་དོ། ། དོན་རྟོགས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དོན་དེ་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་རྟོགས་པ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འདི་རྣམས་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་བཟླས་པ་སྟེ་དེ་ཡིས་སོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བའོ། ། བཟང་པོ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཡང་དག་པར་མཐོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་བཟླས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རལ་གྲི་ལ་ཡི་གེ་ཧཱ་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། དེ་ཉིད་བརྗོད་ཅིང་དོན་ཡོད་པའི་རིགས་སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བཀང་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་ལྷག་པར་མོས་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པའི་ཐ་མར་བསྡུ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འགྲོ་བ་དང་འོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དོན་ཡོད་པའི་བཟླས་པའོ། །

Regarding the phrase "not perceived even between the two," and so forth, the nature of the analysis of the abiding vajra is the perfect awakening of the samaya of the mind, which is explained as vajra recitation. Regarding the phrase "realizing the meaning," the realization of that meaning—the collection of a buddha’s qualities such as the powers and fearlessnesses—is the thorough comprehension that these qualities of a buddha are established as being the nature of the wisdom of equality. That itself is the recitation free from conceptualization, and it is by means of that. To demonstrate that very point, it is said, "without intrinsic nature," meaning it is free from the nature of the imputed. Regarding the phrase "by the excellent," the analysis performed through the yoga of the glorious Jewel, characterized by the correct vision of the buddhas of the three times as being like an illusion, is the jewel recitation. Regarding the phrase "buddha-fields," and so forth: for the sake of accomplishing the activities of all beings without exception, the yogi of Amoghasiddhi arranges the syllable HĀ upon a sword resting on a moon atop a lotus at the heart of the wisdom-being. Reciting that very syllable, one fills all buddha-fields with the emanations of the Amoghasiddhi family. By way of the firm conviction that all phenomena are naturally luminous, one should perform the withdrawal at the end of the recitation. This is the Amoghasiddhi recitation, characterized by the nature of going and coming.

འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཁྲོ་བོ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་པདྨའི་སྟེང་གི་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་རང་གི་ཕྱག་མཚན་ལ་བཟླས་པར་བྱ་བ་རྣམ་པར་བཀོད་དེ་རང་གི་ངག་རྡོ་རྗེས་བསྒྲགས་པའི་སྒྲ་དཔག་ཚད་བྱེ་བའི་ཚད་དང་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོས་ཐོས་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་ལྷག་པར་མོས་པའི་སྒོ་ནས་སྒེག་པ་དང་བཅས་པའི་ཁྲོ་བོའི་ཚིག་གིས་བཟླས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཁྲོ་བོའི་བཟླས་པའོ། ། འདོད་པའི་དོན་གྱིས་མྱོས་འགྱུར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྱོར་པའི་དོན་གྱིས་ཤིན་ཏུ་སྡུག་ཕོངས་པར་གྱུར་པའོ། ། རབ་ཏུ་སྐྱོབ་ཅིང་ཕན་པར་དགའ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ཚོལ་བ་ལ་བརྩོན་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བསམས་ནས་སོ། ། གཏི་མུག་གནས་ལ་དགོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་དགུ་པ་ལས་བཤད་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྫས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོས་རབ་ཏུ་གང་བར་བསམ་པ་སྟེ་དེ་ནི་གཏི་མུག་གི་བཟླས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དག་གི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས་རྣམ་པར་སྦྱང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བཟླས་པའོ། ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་མི་ཕྱེད་པའི་ལྷར་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེའི་དེ་ཉིད་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའོ། །

A practitioner of the yoga of any wrathful deity, such as the Noble Yamāntaka and others, should perform the recitation as follows: having placed the mantra to be recited upon their own hand-symbol (mudrā) resting on a sun disk atop a lotus in the heart of the wisdom-being (jñānasattva), they should recite with the words of a wrathful deity accompanied by a graceful air, through the gateway of intense conviction, thinking: "May the sound proclaimed by my own vajra speech be heard by the circle of deities residing within the maṇḍala, which extends for ten million yojanas." This is the recitation of the wrathful deities. Regarding the phrase "intoxicated by the object of desire," it means being utterly destitute of the wealth of prosperity. "Greatly protecting and delighting in benefit" refers to contemplating all sentient beings who are striving to seek their desired goals. "Establishing them in the state of delusion" refers to the practitioners of the yoga of Vairocana as explained in the ninth chapter, who completely transform into the body of Mohavajra and likewise visualize [the world] filled with an ocean of substances; this is the recitation of delusion. Similarly, the practitioners of the families of desire and hatred should purify the mental continuums of all sentient beings, who are visualized as being of that same nature, in successive order; this is the recitation of speech and mind. The "three vajra commitments" (samaya) are the nature of visualizing the deity as the indivisibility of body, speech, and mind. Their "reality" (tattva) is the wisdom of definitive discernment that has completely transformed into the form of a goddess.

དེ་དག་གི་དབུ་མ་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། འདོད་ཆགས་སྙིང་རྗེ་ཞེ་སྡང་འཕོ། ། གཏི་མུག་གཉི་ག་ཡངས་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཐུན་མོང་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་མ་ནིང་གི་བཟླས་པ་སྟེ། སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་བསྒོམ་པའི་བཟླས་པ་འདི་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། འདོད་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདོད་ཆགས་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བ་ལ་ཆགས་པ་སྟེ། དེའི་དེ་ཉིད་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་དོན་ཏེ། དེ་སྒོམ་པར་བྱེད་པས་ན་འདོད་ཆགས་དེ་ཉིད་དོན་བསྒོམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་བདག་པོ་ནི་རིགས་ལྔའི་བདག་པོ་སྟེ། འདོད་ཆགས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ཞིང་། དེ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་རྣམས་ལ་མཛད་ཅིང་སྐྱེད་པར་མཛད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རིག་པ་ཆེན་མོ་སྤྱན་ལ་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདི་ནི་རིག་པ་ཡང་ཡིན་ལ་ཆེན་མོ་ཡང་ཡིན་པས་ན་རིག་པ་ཆེན་མོའོ། ། འདོད་པ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གི་དོན་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་འདོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་ཀུན་དུ་སྟོན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། །

Their central channel is the great bliss arising from authentic union. "The one possessing the samaya-vajra" refers to the deities of the delusion family; as it is said: "Desire is compassion, hatred is transference, and delusion is the vastness of both." To demonstrate that this very reality is common to all, the passage beginning with "That very [reality]" was spoken. "Samaya-vajra" is the neuter recitation of the deities of all families, because it is free from the conceptualizations of male and female. If one asks what the purpose of this recitation—the meditation that purifies desire and so forth—is, the passage beginning with "Desire" was spoken. "Desire" is attachment to authentic union; its reality is supreme joy itself, and that is the goal. Because one meditates upon that, it is "meditating on the goal of the reality of desire." The "Lord of Vajras" is the lord of the five families; the great bliss arising from that desire is perfect enlightenment, and the meaning is that he acts to perform and generate that within the continuums of sentient beings. Regarding the passage beginning with "The great vidyās, Locanā and so forth": since they are both vidyās and great, they are "great vidyās." "Desire" is the great goal, the supreme of all things, because it is what they intensely long for. Thus, it is the glorious Vajrasattva, characterized by the manifestation of the forms of all deities.

དེས་དོན་དེ་མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་བསྐྱེད་ནས་དེ་ལ་བརྩོན་པ་ནི་དེ་ལ་ཆགས་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་བསྟེན་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་འདོད་པ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་སྒོ་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གཏི་མུག་དམ་ཚིག་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་གཏི་མུག་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་རྣམས་གང་ཞེ་ན། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཙུག་ཏོར་དང་གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱད་མ་ནིང་གི་གནས་ལ་གནས་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་ཅིང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་དམ་པ་རབ་ཏུ་སྟེར་བར་བྱེད་དོ། ། ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཞེ་སྡང་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཁྲོ་བོ་གང་དག་ལ་དེ་ཉིད་གནས་ཏེ་སྐྱེ་བའི་གནས་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལས་སྐྱེད་པ་ནི་དེ་ལས་གྲུབ་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བུའི་ལས་ཅན་ཞེ་ན། གསོད་ལ་རྟག་ཏུ་བརྩོན་པ་དག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་མི་བསྐྱོད་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བླ་མ་ལ་སྨོད་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཐ་མལ་པའི་ཕུང་པོ་གཞོམ་པ་ནི་གསོད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་དེ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པའི་མཆོག་གི་ལས་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་པ་པོས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུའི་བཟླས་པ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར།

Having generated supreme bliss through that, to apply oneself to it is attachment to it. Because it is so, if one relies upon the five sensory qualities just as one desires by way of actually enjoying them, accomplishment will be attained; it is not through the door of being free from desire for the objects of desire. "Delusion samaya" is the Vajra Body; that which arises from it is "arisen from the delusion samaya." If one asks who they are, it is said: "The Vajra-holders, the Kings of Knowledge." This means that the eight, such as Uṣṇīṣa and Mahoṣṇīṣa, who abide in the neuter state and are established and perfected with the characteristics as previously explained, bestow the supreme siddhi desired by practitioners. Regarding the phrase "wrathful ones" and so forth: "hatred" is Hatred Vajra. Those wrathful ones in whom that very [hatred] abides—that is, who have it as their place of birth—are so called. That which is generated from them is "accomplished from them." If one asks what kind of activity they have, it is said: "Those who are constantly intent on killing," and so forth. "Killing" refers to the destruction of the ordinary aggregates of sentient beings, such as those who revile the guru, in order to attain the state of Akṣobhya by way of the great compassion that purifies hatred. For that very reason, accomplishment will be attained by the practitioner who possesses the supreme activity of engaging in that very purpose. In order to show the recitation that is the cause for generating the Great Being:

སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ། ། དེ་ལྟར་འདས་པའི་མཚན་ཉིད་བཤད་ནས། ད་ནི་བསྒོམ་པ་གཞན། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ཟླ་བའི་གཟུགས་གསལ་བའི་གདན་གྱི་དབུས་ཀྱི་ཆ་མཚན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྙིང་ག་ན་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་ཧཾ་བྷྲཱུཾ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཛི་ན་ཛིཀ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་དུ་རེག་ནས་སྣང་བ་མེད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འཁོར་ལོའི་དོན་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཉི་མ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་འོད་ཀྱི་གདན་རྣམས་ཀྱི་དབུས་ཀྱི་ཆ་རུ་ཉེ་བར་མཚན་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བརྟན་པ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་རིན་ཆེན་དབང་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་རང་གི་ཕྱག་མཚན་རྣམས་ལ་རང་གི་ས་བོན་ནམ་བཟླས་པར་བྱ་བ་རྣམ་པར་བཀོད་ནས་ཡི་གེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་རང་གི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བསྒོམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྔགས་ལ་སོགས་པ་དོན་བསྒོམ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །

This is the samaya of the Great Being, the glorious Vajrasattva. Having thus explained the characteristics of the transcendent, the other meditations are now taught through the passage beginning with "the wheel of wisdom" and so forth. In the center of a seat of a clear moon-form, the maṇḍala of Vairocana is the "clear maṇḍala." In its center, one should perform the yoga of Vairocana exactly as it is and accomplish it. Regarding the phrase "possessing the wisdom-vajra," one should arrange the mantra "Oṃ haṃ bhrūṃ oṃ āḥ hūṃ jina jik svāhā" at the hub of the wheel arising from the syllable Oṃ in the heart of the wisdom-being (jñānasattva) residing in one's own heart. By the white light rays emanating from that, which touch all things, they are rendered non-apparent; this is the meditation on the meaning of the wheel, which is the nature of the doors of liberation. Similarly, in the centers of seats of the sun, jewel, lotus, and light, which are marked by Akṣobhya and the others, one should respectively perform the yoga of the stable Akṣobhya, Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi. Having arranged one's own seed-syllable or the mantra to be recited upon one's own hand-symbols residing in the heart of the wisdom-being, the meditation on one's own doors of liberation—preceded by the emanation of light rays corresponding to the syllables—is taught to be the meditation on the meaning of the vajra-mantra and so forth.

དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་ནི། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བཤད་མ་ཐག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སོ། ། ངོས་རྣམས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་བདག་པོའི་ལོགས་བཞིར་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འོད་ཟེར་ལྔའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རང་གི་ཁ་དོག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་བྱེ་བྲག་སྤྲོ་ཞིང་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བསྒོམ་པས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔགས་ཐམས་ཅད་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་དོ། ། བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་མ་དང་སྐྱེས་བུ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་བྱེ་བྲག་ཏུའོ། ། སྐུ་གསུམ་རྡོ་རྗེའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྤྲོས་པའི་གཟུགས་རེ་རེ་ཞིང་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དང་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། ལུས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་སོ། ། སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། སེམས་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའི་གཟུགས་ཏེ་དེས་སོ། ། ངག་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་གོས་དཀར་མོའི་གཟུགས་ཏེ་དེས་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཅན་མཆོད་ན། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་བསྒོམས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པར་འགྱུར་རོ། །

"All maṇḍalas" refers to the maṇḍalas of Vairocana and the others just described. "On the sides" means that all the buddhas of the maṇḍala should be arranged on the four sides of the central lord, each in their proper place. "By the distinction of the five light rays" means that by radiating light rays corresponding to the respective colors of the five Tathāgatas, such as Vairocana and the others, and by meditating on the objects such as the wheel, one will attain enlightenment. "Mantras" and so forth refers to all the deities. "In two distinct ways" refers to the distinction between the union of the consort and the male deity. "By the distinction of the three bodies and the vajra" indicates that each emanated form possesses the nature of the three bodies and the nature of the three vajras. "With the body" means by transforming into the form of the Buddha-eye (Locanā), who is the Body Vajra. The essence of the Body is Vairocana; the Mind is Akṣobhya; its essence is the form of Māmakī. Speech is Amitābha; its essence is the form of Pāṇḍaravāsinī. If one offers oneself in the form of Vairocana and the others, then by meditating on the unsurpassed offering arising from the union with Locanā and the others, one will be making offerings to the Tathāgatas and the rest.

རིགས་གསུམ་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་སྐད་དུ་བཤད་དོ། ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་གི་རིག་མ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པ་བསྒོམ་པར་བྱས་ན་འབྲས་བུ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ལས་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འཁོར་ལོ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྔ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་དེའི་དབུས་སུ་བདག་ཉིད་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷར་བསམས་ཏེ། ལོགས་བཞིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ནི། དབུས་སུ་བདག་པོ་བསམས་ནས་ནི། ། སྐུ་གསུང་རྡོ་རྗེ་རང་གི་གཟུགས། ། ཞེས་བྱ་བས་གསུངས་སོ། ། རང་སྔགས་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་དག་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་གི་བདག་པོའི་འོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་བཞི་དག་ཏུ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཆུ་དང་དབང་ཆེན་དང་རླུང་དང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་གང་ཡང་རུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། ཁ་དོག་རྣམ་བཞིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་བསྒོམ་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་པའོ། ། དེས་ཇི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་རྣམ་པ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

This was explained by way of making the three families the primary focus. If practitioners of all the maṇḍalas, such as Ratnaśrī and the others, also meditate on the offering arising from perfect union with their own consort, the result will be exactly as described. Now, regarding the four types of activities: it is taught by the passage beginning, "By the wheel of the great maṇḍala." One should clearly visualize the meditative maṇḍala exactly as explained in the manner of the wheel of the great maṇḍala, and then "meditate on the five vajras." In the center of that, one should visualize oneself as one's own chosen deity, and visualize the four Tathāgatas on the four sides. This is expressed by: "Having visualized the Lord in the center, the forms of the Vajra Body and Speech." Regarding the phrase "the forms of the vajras of one's own mantra," this refers to one's own Lord. Where? It is said, "in the four types of maṇḍalas," meaning any of the maṇḍalas among those of water, earth, wind, or fire, according to the specific activity. "In four colors" means in accordance with the activities such as pacifying and so forth. The meaning of the mantras residing on the moon atop a lotus in the heart of the wisdom-being (jñānasattva) is the pacifying activity and so forth; meditating on that is "meditating on the meaning of the mantra." If one asks what is to be done by that, it is said, "the four types of vajras."

འདི་སྐད་དུ་བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་གནས་པས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དཀར་པོ་ཟླུམ་པོའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་བུམ་པ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བཅས་པའི་རང་གི་ལྷ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཞི་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་བསམས་ལ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷའི་ཐུགས་ཀར་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་བསམ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་རང་གི་ལྷའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་བདུད་རྩི་འཛག་པ་བཀོད་པས་དེའི་ལུས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བལྟས་ལ། འོད་ཟེར་གྱི་སྒོ་ནས་བྱུང་བའི་རང་གི་ལྷའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་བུམ་པ་ཁ་དོག་དཀར་པོའི་བདུད་རྩི་ལྔའི་དབང་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་ཞུ་བར་གྱུར་ནས་བདག་ཉིད་ལས་ཞུགས་པའི་དབང་གིས་དབང་བསྐུར་ཞིང་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བསམས་ན་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་གནས་པས་ལཾ་ཡཾ་རཾ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ལས་གྲུབ་པའི་དབང་ཆེན་དང་རླུང་དང་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཁ་དོག་སེར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོ་རྣམས་ལ་རང་གི་བདག་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྐོར་བར་བསམས་ལ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བ་སེར་པོ་ལ་རྒྱས་པའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་བཅུག་སྟེ། སྔགས་ཀྱང་བཀོད་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཟླ་བ་དམར་པོ་ལ་དབང་དུ་བྱ་བར་འདོད་པ་སྔགས་དང་བཅས་པ་བསམས་ཏེ།

Thus, it is said: Abiding upon the central seat of the maṇḍala of meditative concentration, one should visualize in the center of a white, circular water maṇḍala a white vase arising from the syllable baṃ. Within it, one should visualize one’s own deity—white in color and possessing a peaceful disposition—accompanied by all the tathāgatas. Then, visualizing the person to be accomplished upon a moon disc atop a lotus in the heart of one’s own wisdom deity, and preceded by the entry of that person’s consciousness, one should arrange the white mantra garland of one’s own deity, dripping with nectar, and view it as pervading their entire body. From the gateway of light rays, the hosts of one’s own deities emerge; through their union with the empowerment of the five nectars of the white vase, they melt into the bodhicitta. By the power of entering oneself, one should visualize that the empowerment is conferred and all defects are removed, whereby pacification occurs. Similarly, abiding upon the central seat of the maṇḍala of meditative concentration, one should visualize the earth, wind, and fire maṇḍalas—formed from the syllables laṃ, yaṃ, and raṃ—respectively yellow, blue, and red, surrounded by all the tathāgatas who are their respective lords. For the purpose of enrichment, one should place the person to be accomplished upon a yellow moon disc in the heart of one’s own wisdom being (jñānasattva) atop a lotus, and arrange the mantra. Likewise, for the desire to magnetize, one should visualize a red moon disc together with the mantra.

ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆུ་སེར་པོ་དང་དམར་པོའི་དབང་ལ་སོགས་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་ཞིང་ཉི་མ་འབར་བ་ལ་སྔགས་བཀོད་དེ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མངོན་སྤྱོད་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ་དེའིའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། ནི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། གསང་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། ། མཆོག་ཏུ་བརྟག་པ་ནི་ཉམས་པ་མེད་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་ལས་བཞི་བཤད་ནས། ཁྱད་པར་ནི་ཞི་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། སྤྱན་གྱི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། པདྨ་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཆེན་མོ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་པདྨོ་ཅན་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་བཤད་པའི་སྔགས་ཀྱི་བརྡའི་སྒོ་ནས་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་གནས་ཏེ་གསུང་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ་དེ་ཡིས་སོ། ། འདི་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། བྱ་བ་རོལ་མོ་མཚོན་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྱུ་མས་སྤྲུལ་པའི་རོལ་མོ་དང་མཚུངས་པའོ། ། མདོར་བསྟན་པའི་ཚིག་བཞི་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་རྡོ་རྗེའི་རིགས་གཙོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་པོ་ཁོ་ནར་མངོན་སྤྱོད། མ་དད་སྨྲ་བའི་སེམས་ཅན་དང་།

One should confer the empowerment as before, using the yellow and red fluids of primordial wisdom (jñāna) and so forth. It is explained that one should perform the rite of wrathful activity (abhicāra) by placing the mantra upon a blazing sun, following the sequence that will be explained. "The one possessing the vajra of meditative concentration" refers to the glorious Vajrasattva, the nature of all deities; it belongs to him. The word "this" refers to what has just been explained. The particle "ni" is used for emphasis. "Of all mantras" means of all deities. "Secret" means that it is not to be revealed to the Śrāvakas and others. "Supremely analyzed" means that it brings about the attainment of the state of non-decline. Having thus explained the four common activities of all deities, the specific distinctions are taught by the words "for pacifying" and so forth. "In the manner of Locanā" refers to Vairocana, who is perfectly endowed with Buddhalocanā. Because he is perfectly endowed with the great goddess of the Lotus family, the "Vajra Lotus Holder" is Ratnasambhava. Vairocana is the Vajra Body; because he is to be known and realized through the symbolic language of the mantra explained immediately following him, he is the "Abode," which is the Vajra Speech. The "Vajra Wrathful One" is Akṣobhya; it is by means of him. "This is that" refers to what has just been explained. The rest is easy to understand. "The performance of music" is a metaphor; it means it is similar to music emanated through illusion. Among those four summary lines, because the Vajra family is the primary one, the rite of wrathful activity is performed first. [It is for] sentient beings who speak with lack of faith...

། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། མ་དད་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་སྨྲ་བར་བྱེད་པས་ན་མ་དད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་། བླ་མ་ལ་སྨོད་པ་རྣམས་དང་། གཞན་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་མ་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་འཚེ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་དང་དམ་ཚིག་ལ་སྡང་བ་རྣམས་ལ། རབ་ཏུ་བསྐུལ་བ་འདི་ཞེས་བྱ་བ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་བྱའོ། ། འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ཡོངས་སུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ཁམས་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་སྙེད་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། མ་དད་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དགྲ་སྟ་དག་གིས་གཏུབས་ཏེ། ཐོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱེ་མར་བྱས་པར་བསམས་ལ། སེམས་ཅན་གདུག་པ་དེ་རྣམས་བདག་ཅག་ནི་སངས་རྒྱས་གསོད་པར་བྱེད་པའོ་སྙམ་དུ་འགྱོད་པ་ཀུན་དུ་སྐྱེས་ལ་དམྱལ་བའི་འཇིགས་པས་འཇིགས་ཤིང་སྐྱབས་མེད་པར་བལྟས་ཏེ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་གནོད་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཁྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ཁ་སྦྱར་དང་ནི་ཕྲལ་བྱས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྲུང་བའི་ཁ་སྦྱར་བསལ་ནས་སོ། ། འདི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཡུལ་སྡིག་པ་བསགས་ཤིང་འཇིགས་པའི་འཇིགས་པས་ཁྱབ་པ་རྣམས་ལ་བལྟས་ཏེ། དེ་རྣམས་མངོན་པར་གདོན་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཁྲོ་བ་བསྐྱེད་ལ།

Thus it is taught by the words beginning with "and so forth." Because they speak words that harm the Three Jewels and are possessed of lack of faith, there are those who speak with lack of faith; those who revile the guru; and "others," meaning those who harm many sentient beings through killing and so forth, as well as those who are hostile toward the samaya. For these, one should perform "this intense exhortation," which will be explained. In order to fully grasp the wheel of great wisdom that is about to be explained, the "vajra of the wheel of great wisdom" is the glorious Vajrasattva. Regarding the phrase "the three realms" and so forth: one should meditate on all sentient beings, as numerous as the atoms in all world systems, as the bodies of the Buddha. One should then imagine that those who speak with lack of faith are hacked with axes and ground into powder with hammers. One should then generate great compassionate wrath for the sake of harming those wicked beings in every way, thinking, "We are killing the Buddhas," and seeing them terrified by the fear of hell and without refuge. "Having separated the union" means having removed the protective union. This is what is explained: the practitioner of the yoga of the Great Vajradhara, who will be explained, looks upon those objects of sentient beings who have accumulated sins and are pervaded by the fear of terror; then, in order to deliver them, one should generate great compassionate wrath.

སྔ་མ་བཞིན་དུ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཕྱུང་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་ཧཱུཾ་དང་བཾ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྲུང་བ་ཁ་སྦྱར་དང་། མགོ་ལ་གནས་པའི་དབྱངས་མཐའ་མ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་ཡི་གེ་ཧཾ་གིས་མཚན་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ཁ་སྦྱར་རྣམས་ཀྱིས་སྲུང་བར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ། འདི་ནི་མ་དད་པར་སྨྲ་བའམ། བླ་མ་ལ་སྨོད་པའམ། སངས་རྒྱས་རྣམས་གསོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་འདི་ལ་སྲུང་བ་དང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་གཏང་དུ་གསོལ། ། གལ་ཏེ་མི་གཏོང་ན་ཁྱེད་རྣམས་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། རང་གིས་བཤད་པའི་དམ་ཚིག་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དེ་བསྐུལ་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་འདིའི་ལུང་བཏང་གིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་གྱིས་ཤིག་ཅེས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་བརྗོད་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་བསྲུང་བ་ཁ་སྦྱར་དང་བཅས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བསལ་ནས། བཏང་བ་དེ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པར་བཞག་སྟེ། ལག་པ་གཡོན་པས་བཟུང་བའི་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྲོ་བོའི་ཕུར་བུས་ལག་པ་གཡས་པ་ན་ཐོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བས་བརྡུང་ཞིང་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་སྦྱར་དང་དབྲལ་བ་སྟེ། འདི་ཉིད་ལས། བསྲུང་བ་ལ་སོགས་སྔགས་རྣམས་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ནི་ཕུར་བུས་གདབ། ། ཅེས་གང་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

As before, one should emanate a vajra hook from one’s own heart. To those [protectors] who provide protection through the union of the outer protection [seals] of hūṃ and baṃ, and through the unions of the vajra, wheel, jewel, lotus, and the crossed-vajra marked by the syllable haṃ—all of which arise from the final vowel situated at the head—one should address them: “This person speaks without faith, reviles the guru, and slays the Buddhas. Therefore, please grant them protection and blessings! If you do not, you will be speaking falsehoods and transgressing the samaya you yourselves have proclaimed.” Thus, one should urge the vajra hook. Then, immediately after they have promised, “We shall release this person; do as you wish,” the vajra hook removes the circle of deities along with the union of protections. Having released them, one should plant the kīla of the wrathful deity called Amṛta, which is held in the left hand, by striking it with the vajra hammer held in the right hand. This is the “separation of the union.” As it will be explained in this very text: “The mantras of protection and so forth, and the deities as well, should be struck with the kīla.” Thereafter, one should perform the rites of wrathful activity (abhicāra). If one asks how that is to be done, it is taught in the passage beginning with “the expanse of space” (dharmadhātu).

སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འབར་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཞལ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གཡས་དང་གཡོན་དང་རྒྱབ་དང་རྩ་བའི་ཞལ་རྣམས་དང་སྐུ་ཐམས་ཅད་ནི་ཁྲོ་ཞིང་མདོག་སྔོ་བ་ཕྱག་དྲུག་པ་རྣམ་པའི་མཆོག་ཀུན་དང་ལྡན་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་གཡོན་བརྐྱང་བའི་ཞབས་ཀྱིས་བཞུགས་པ་སྟེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྔོན་པོ་ཀུན་དུ་ཁྲོ་བ་གཡོན་བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཞབས་ཀྱིས་བཞུགས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དུས་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ཀྱི་བཀོད་པ་གང་ཡིན་པའི་གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ལ་བཅུག་སྟེ། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་ལྡན་པའོ་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། འཁོར་ལོ་མཐུ་དང་ལྡན་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཕྱོགས་བཅུ་ནས་བྱུང་སེམས་ཅན་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། དེའི་སྐུ་ནི་ཞི་བའི་གཟུགས་ཡིན་ཞིང་དེའི་རྣམ་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བསམས་ནས་སོ། ། རང་གི་ལུས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞི་བའི་གཟུགས་དེ་རྣམས་བསྡུས་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་གཞུག་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། སླར་ཡང་སྤྲོ་བར་རབ་ཏུ་བྱ། །

In accordance with the ritual explained in the sādhana, one should meditate on oneself as the Great Vajradhara, arising from the complete transformation of a blazing five-pronged vajra situated within one’s own maṇḍala upon the lotus of insight (prajñā). How so? It is stated, "four faces," and so forth. One should meditate on the entire body as wrathful and blue in color, with six arms, endowed with all supreme aspects, adorned with all ornaments, and standing with the left leg extended. From that, one should meditate on the circle of deities, such as Vairocana and the rest, all blue and entirely wrathful, standing with the left leg extended and so forth. With the words "the three times," and so forth, one should place the blazing vajra held in the right primary hand into whatever array of vajra maṇḍalas of the past and other times there may be, and contemplate, "I am possessed of great power," thereby conceiving the wheel to be endowed with might. Regarding the words "sentient beings arising from the ten directions," and so forth: the Buddha is Vairocana; his body is a peaceful form, and one should contemplate all sentient beings in that aspect. "Into one’s own body," and so forth, means that those peaceful forms are gathered and dissolved into one’s own body. "The Buddha, the possessor of the vajra of wisdom, should again be thoroughly emanated."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བའི་གཟུགས་དེ་རྣམས་ཁྲོ་བོའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ལ་བཅུག་པས་ཏིལ་མར་ཤིན་ཏུ་ཚ་བ་ལ་ཆུ་གྲང་མོ་བླུགས་པ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་རབ་ཏུ་འབར་ཞིང་དྲག་ལ་མི་སྡུག་ཅིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་པ་ཐོགས་པ། གདུག་པ་རྣམས་གསད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མི་བསྐྱོད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱ་བར་སེམས་པའི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་སུ་བསམས་ལ། མདུན་ན་གནས་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འདུག་པའི་གཅེར་བུ་གོ་ཆ་དང་བྲལ་བ་ལུས་ལ་ཏིལ་མར་གྱིས་བསྐུས་པ་ལྷ་དང་བྲལ་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་རྣམས་ཀྱང་བལྟས་ཏེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཅན། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་གསོན། ། བདག་ནི་དཔལ་ལྡན་འཁོར་ལོ་འཛིན། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་རབ་སྦྱོར་བ། ། འཁོར་ལོ་འབར་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། སྐུ་གསུམ་ལས་བྱུང་དག་པར་བགྱི། ། གལ་ཏེ་དམ་ཚིག་ལས་འདས་ན། ། ཞིག་པར་འགྱུར་བར་གདོན་མི་འཚལ། ། ཞེས་བྱ་བས་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ལ་བཀའ་བསྒོས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་དུམ་བུར་གཏུབ་ཅིང་ལག་ན་ཐོགས་པའི་འཁོར་ལོ་འབར་བས་བརྡེག་པར་བྱའོ། ། བསྒོམས་པ་དེ་ལྟ་བུས་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མཚུངས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་རྣམས་ཀྱང་ཞག་བདུན་ན་གསོད་པར་བྱེད་པས་དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རང་ཉིད་དམ། ། གདུག་པ་ཆེན་པོ་གསོད་པར་བྱེད། ། ཅེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་ཉིད་སྟོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ངོ་། ། དེ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐུ་གསུམ་མཆོག་སྩོལ་བའོ། །

This means that by infusing those peaceful forms with a wrathful disposition, they become intensely blazing, fierce, hideous, and terrifying—like cold water poured into extremely hot sesame oil. One should visualize them as wrathful deities who, by means of slaying the malevolent, intend to attain the fruit of Akṣobhya, and who brandish various weapons such as wheels. One should then look upon the targets, who are naked, devoid of armor, their bodies smeared with sesame oil, and separated from their protective deities, as they sit within the fire maṇḍala in front. With the words: "O Buddhas, endowed with the yoga of body, speech, and mind, listen to me! I am the glorious Holder of the Wheel, perfectly applying the wheel of command. By means of the blazing form of the wheel, I shall purify that which arises from the three bodies. If you transgress your samaya, there is no doubt that you will be destroyed!" One issues this command to the wrathful deities, and they should hack the targets into pieces and strike them with the blazing wheels held in their hands. Through such meditation, even targets who are equal to Vajrasattva himself will be killed within seven days; therefore, it is said: "Vajrasattva himself, or [the deity], slays the great malevolent ones." The passage beginning with "Buddhas" teaches that very point. "Buddhas" refers to Vajradhara. Because he is the very nature of the dharmakāya and so forth, he is the "Bestower of the Supreme Three Bodies."

འདིའི་མགོ་དང་ལྐོག་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀུན་དུ་གནས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གནས་སོ། ། སྙིང་པོ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེས་གྲུབ་པ་སྟེར་བ་ནི་གདུག་པ་རྣམས་གསོད་པའི་དངོས་གྲུབ་པོ། ། སྐབས་འདིར་ནི་གསད་པར་བྱ་བ་ཉིད་རྨོངས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་འདོད་དོ། ། ཉི་མ་བདུན་དུ་འདི་བྱས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དྲག་པོའི་ལས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་ཀྱང་ངོ་། ། གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ན་དེས་ཀྱང་འདའ་བར་བྱ་བར་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེས་ལ་དོར་བར་བྱ་བ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་བ་འདི་འདའ་བར་བྱ་དཀའ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ཉིད་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་སྟེ། ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པ་དེས་བརྟེག་པར་བྱས་ཤིང་བཅུག་པར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཐོགས་པའི་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་རྣམས་སུ་སྤྲོས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ། བདག་ནི་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཀའ་བསྒོ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཙུན་མོ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ན་གནས་པའི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བདག་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པ་འབར་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའི་འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཞལ་གསུམ་དང་སྐུ་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་ཤིང་འབར་བ་གཡོན་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་དང་ལྡན་པར་བསམས་ལ།

Because the Vajra Body and the others are fully present in the head, throat, and so forth of this [deity], the three vajras abide therein. Because it gathers the essence, it is a maṇḍala; that which bestows accomplishment through it is the siddhi of slaying the malevolent. In this context, the very object to be slain is intended to be of a deluded nature. "If one performs this for seven days" refers to the wrathful activity. "Even by a Buddha" means even by Vairocana. By stating that if a yogi applies this with certainty, even he cannot be transgressed, this application is shown to be difficult to overcome through the manner of expressing what is to be avoided. The Great Vajra is the glorious Vajrasattva. Because he is the very nature of that which is not to be transgressed, he is the samaya. In that meditative absorption in which one issues commands with the words, "I am the glorious Vajra-holder," and so forth, after all sentient beings—who have been struck and placed [there] by him who holds a wheel in his hand—have been emanated in the forms of wrathful deities wielding various weapons, that is what is meant by that term. Likewise, one should visualize oneself within the body maṇḍala residing in the expanse of the consort's space, exactly as before, as Vairocana arising from a wheel adorned with blazing vajra forms, blue in color, with three faces and a wrathful body, blazing and standing with the left leg extended, together with the members of the maṇḍala.

འདས་པ་དང་མ་བྱོན་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཕྱག་གཡས་པ་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ལ་བཅུག་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུ་ཁྱབ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་བསྡུས་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། སླར་ཁྲོ་བོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ཕྱག་ན་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་བསྣམས་པའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་རྣམས་སུ་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་གཉེན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གདུག་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་བསྐྱོད་པའི་གོ་འཕང་མཆོག་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ། གཉེན་དུ་གྱུར་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཀའ་བསྒོ་བ་དང་སྒྲུབ་པ་དང་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡིན་ནོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་རྣམས་ལ་བཀའ་བསྒོ་བའི་དུས་སུ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་གསོན། ། བདག་ནི་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་གདགས་པའི་ཕྱིར། འཁོར་ལོ་ཡི་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། གང་ལ་དེས་དམ་ཚིག་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་རྣམས་ལ་བཀའ་བསྒོ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནོ། ། འཁོར་ལོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །

The Great Vajradharas of the past, future, and present—who are the nature of the support and the supported—are absorbed into the blazing vajras held in their right hands. One should then visualize all sentient beings pervading the ten directions as Great Vajradharas in peaceful forms. Having gathered them in with the iron hooks of light rays arising from one’s own wisdom, they are absorbed into one’s own body. Then, possessing the pride of a wrathful deity, one should emanate them as glorious Vajradharas holding various weapons in their hands. If one asks by what means, it is said: "By the kinsman of supreme wisdom." This means that in order for the wicked to attain the supreme state of Akṣobhya, the practitioner, who has become their kinsman, acts as such. The commands and the practice are as before, but the distinction is as follows: at the time of commanding the glorious Vajradharas, one should say: "All you Vajras, listen to me! I am the glorious Vajradhara." Because the cause is metaphorically designated by the name of the result, "the wheel" refers to Vairocana. That which possesses the command to the Vajradharas—the samaya—is thus called "the wheel of the samaya." Regarding the phrase "the Buddha," the Buddha is Vairocana; the "Vajra-holder of his maṇḍala" is the noble Yamāntaka, and thus it is the "Vajra-holder of the Buddha maṇḍala." "The great wheel" refers to the maṇḍala.

རང་གི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་པར་བརྟག་པར་བྱའོ། ། འདི་སྐད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྒྲུབ་པ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་ལས་བྱུང་བའི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བཅས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཞི་བའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་རྣམས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་སྟེ། རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ཀྱིས་བཀུག་ནས་ལག་པ་གཡས་ན་གནས་པའི་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་དང་། རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། སླར་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་གཟུགས་རྣམས་སུ་སྤྲོས་ལ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྡིག་པ་བསགས་ཤིང་ཁ་སྦྱར་ཕྱེ་བར་གྱུར་པའི་གདུག་པའི་སེམས་ཅན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཞིན་དུ་བདུན་བཀའ་བགོས་ཏེ། དེ་རྣམས་དང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསད་ལ། ལེའུ་དགུ་པ་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེའི་དགྲ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེས་ཆོས་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་བཀའ་བསྒོ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། །

Because it is one's own vajra, one should contemplate that very thing as the maṇḍala of the noble Yamāntaka. This is what is explained: just as one accomplishes oneself as Vairocana in the maṇḍala of Vairocana, one should visualize oneself as the noble Yamāntaka arising from a vajra hammer generated from the syllable HŪṂ. Then, with the nature of the support and the supported, one meditates on the glorious Vajradharas in peaceful forms, saying, "The buddhas of the three times and sentient beings." Having summoned them with the hooks of one's own wisdom light-rays, one causes them to enter one's own body via the blazing wrathful vajra held in the right hand. Then, emanating them again in the forms of the noble Yamāntakas, one commands them as before—just as with Vairocana—to slay the malevolent sentient beings whose minds have been opened by the separation of the union. Having slain them, one should generate them as Akṣobhya according to the method explained in the ninth chapter. The samaya of all the tathāgatas is the vajra hammer arising from the syllable HŪṂ, and the noble Enemy of Yama arising from that is Yamāntaka, who arises from the samaya of all. The samādhi in which one commands the great Vajradharas, who are the nature of the five wisdoms such as the nature of phenomena (dharmatā), is called by that name. "The vajra of body, speech, and mind" refers to the vajra of body and so forth.

དཀོན་མཆོག་དཔལ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་སྒྲའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་དོན་ནི་རང་གི་ཕྱག་མཚན་གྱི་གཟུགས་སོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བའི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་ལ་སོགས་པའི་ཁྲོ་བོ་སྟེ་དེས་སོ། ། རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་བརྗོད་པར་འདོད་པས་གཅིག་གི་ཚིག་ཅན་དུ་བྱས་སོ། ། ཡང་ན་གཙུག་ཏོར་དམ་ཚིག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙུག་ཏོར་དང་གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་པོ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་རིག་པ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གདུག་པ་རྣམས་གསད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེས་ནི་སྦྱོར་བ་འདི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། གོ་བགོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གདུག་པ་རྣམས་གསོད་པར་ནུས་ཀྱི་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་པས་སྔགས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་གསུངས་ཏེ། སྔགས་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་མཆོག་རྡོ་རྗེ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་པོ་ཡིན་ཞིང་། དེ་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བས་འདི་ལ་ཡོད་པས་ན་ཡེ་ཤེས་མཆོག་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཏེ་སྒྲུབ་པ་པོ་ངེས་སོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པའི་བསྲུང་བའི་རང་གི་ངོ་བོར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཙུན་མོ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ནས། ཆོས་ནི་གོ་ཆ་ཉིད་དེ། སྣང་མཛད་སྐུ་མཆོག་ལས་བྱུང་བ། །

The meaning of the mantras, which consist of the syllables and sounds of all the deities such as Ratnaśrī and the rest, is the form of their respective hand-symbols. Their qualities are the wrathful deities such as Ratnaśrī who arise from them; the singular number is used because the intention is to express the specific category. Alternatively, regarding the phrase "by the uṣṇīṣa samaya," this refers to all eight uṣṇīṣas, such as the Uṣṇīṣa and the Mahauṣṇīṣa, who, just like the vidyā of the noble Yamāntaka, are to slay the malevolent. This demonstrates that this application is common to all the deities. Because one is able to slay the malevolent simply by donning the armor and not otherwise, the text says "all mantras" and so forth. "All mantras" refers to the meditation on the yoga of the Great Vajradhara and the others just explained. "Supreme Wisdom Vajra" refers to the Lord whose nature is the essence of the five wisdoms; because the practitioner possesses this through the application of focusing upon him, they are called "possessors of the Supreme Wisdom Vajra." Since that is the case, it should be stated that this is the essential nature of the protection that is the ultimate enlightenment of all the deities. Regarding the phrase "Space Vajra" and so forth: having performed the yoga of the Great Vajradhara and the others in the space of the consort as previously explained, "Dharma" is the armor itself, which arises from the supreme body of Vairocana.

ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་གོ་ཆ་སྐུ་གསུམ་གཅིག་ཏུ་མི་ཕྱེད་པར་བསམས་ལ། དེས་སྤྱི་བོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རང་གི་ལུས་ལ་གོ་བགོས་པར་བསམས་ཏེ། གདན་དུ་དེ་ཞེས་བྱ་བ་རྐང་པའི་འོག་ཏུ་ཡང་འཁོར་ལོའི་གོ་ཆ་དེ་ཉིད་ཀྱི་གདན་རབ་ཏུ་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་མ་ལུས་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་རྣམ་པར་གང་བར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཐུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ན་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བ་རྣམས་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་གནས་རྣམས་བསམས་ཏེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་སྣང་བ་མེད་པར་བྱས་ནས་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སེམས་ཙམ་དུ། ། བསྒོམས་ནས་སླར་ཡང་རབ་ཏུ་བསྡུ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སེམས་ནི་རྡོ་རྗེར་བྱས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་བདག་གི་སེམས་འདི་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཟླ་བ་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གོ་ཆ་ལ་ཟླ་བའི་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་དེ་རྣམས་གཞུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་མངོན་སྤྱོད་སྒྲུབ་པ་པོ་རབ་ཏུ་བསྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་བསྲུང་བའི་གོ་ཆ་སྟེ། གང་ལ་དེས་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྣང་བ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །

Thus, one should contemplate the vajra armor arising from Vairocana as the three bodies indivisibly unified. Visualizing that this armor is donned upon one’s own body starting from the crown of the head, the meaning is that one should thoroughly examine that very wheel armor as the seat beneath the feet. Regarding the phrase "the expanse of space," one should meditate on the entire expanse of space as being completely filled with all the buddhas. As for the instruction "one should meditate on the aspect of the mind," one should contemplate the locations of the mantra syllables upon the moons at the hearts of the wisdom beings (jñānasattva) residing at the hearts of all those buddhas. Then, by means of the wisdom light rays arising from those syllables, one should visualize the buddhas as being made non-apparent and transformed into the form of a vajra resting upon a moon. Therefore, it is said: "Having meditated on the buddhas as mind only, one should then thoroughly withdraw them." Regarding the phrase "having made the mind into a vajra," the meaning is that one should think, "This very mind of mine is the moon-vajra form of all the tathāgatas," and then cause those buddhas in the form of moon-vajras to enter the armor that is the nature of the three bodies. By meditating in that way, the practitioner of wrathful rites will be thoroughly protected. "Vajra Dharma" refers to the armor of indivisible protection; that in which the maṇḍala of the wheel is made clearly manifest is what is so called.

རྣམ་པའི་མཆོག་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སེམས་བརྟན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རིམ་པར་བཀོད་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་རྣམས་ཕྱུང་སྟེ། ཆུའི་སྟེང་དུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རི་རབ་སེར་པོ་དང་མཚུངས་པ་ཕ་རོལ་གྱི་མཐར་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་གནས་པ་ཀུན་དུ་བསམས་ལ། རྐང་པ་མཉམ་གཞག་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྐང་པ་གཉིས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་དེས་མི་བསྐྱོད་པ་རྣམས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབུའི་སྟེང་དུ་རྐང་པ་གཉིས་འཇོག་པར་བསྒོམ་ཞིང་ཆུའི་སྟེང་དུ་བཅག་པར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོར་རྐང་པ་བཞག་པས་སྡིག་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པའི་འགྱོད་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཉིད་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་འགྲུབ་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། ། གང་ལ་རྡོ་རྗེའི་རྒྱ་མཚོ་སྟེ། རྒྱ་མཚོ་ཉིད་རྐང་པས་གནོན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དབང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩོད་པའི་དུས་སུ་ཕ་རོལ་རྒོལ་བའི་ཁའི་ནང་དུ་ཡི་གེ་ལཾ་ལས་བྱུང་བའི་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སེར་པོ་གྲུ་བཞི་པ་ཟུར་བཞི་རུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ་དང་། མཚམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དེ་རྣམས་ཀྱང་རྣ་བ་གཉིས་དང་རྐན་དང་སྤྱི་བོ་དང་ལྕེའི་རྩ་བ་ཕུག་སྟེ་ཕྱི་རོལ་དུ་བྱུང་བར་ལྟ་ཞིང་།

Regarding the phrase "the supreme aspects" and so forth: a yogi with a stable mind should visualize themselves as Vajrasattva exactly as it is. Then, having arranged the Buddhas in sequence, as it says, "Having correctly joined," one should emanate Akṣobhya, Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi. One should imagine them standing upon the water, each like a yellow Mount Meru, pervading the limits of the far reaches in their respective order. Then, with the phrase "by the application of the feet in equipoise," one should meditate on placing the two feet upon the heads of Akṣobhya and the others, focusing on the equality of the two feet of method and insight, and thus step upon the water. To dispel the regret of thinking that it would be a sin to place one's feet upon the crowns of the Buddhas, it is said, "pure in essence." Because they are pure by nature, no fault occurs and success is achieved. That which has a "vajra ocean" is so called because the ocean itself is being pressed down by the feet. Regarding the phrase "having meditated on the maṇḍala of the Great Power": during the age of conflict, one should visualize a yellow, square maṇḍala of the Great Power arising from the syllable laṃ within the mouths of opponents. It is marked with three-pointed vajras at its four corners, and one should visualize those vajras at the intermediate points piercing the two ears, the palate, the crown of the head, and the root of the tongue, emerging to the outside.

དེ་ཡང་ཁ་སྦུབ་ཏུ་འགྱེལ་ཞིང་བརྒྱལ་བར་གྱུར་པ་དབྱངས་ཐ་མ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པའི་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་གང་ཡང་རུང་བ་གསེར་གྱི་རི་བོ་ཐོགས་པས་གཡོན་བརྐྱང་བའི་ཞབས་ཀྱིས་མནན་པར་བསམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངག་རེངས་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་ལ་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངག་རེངས་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་ཁྲོ་བོའི་ཚུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་དཔུང་རེངས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཁྲོ་བོའི་ཚུལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁྲོ་ཞིང་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཅན་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་གསེར་གྱི་རི་བོ་དང་མཚུངས་པ་རྣམས་སྤྲོས་ཏེ་སྐྱེས་བུ་དཔའ་བོ་རེ་རེའི་སྤྱི་བོར་མནན་ཏེ་བཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདིར་ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་མན་ངག་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོར་ཁྲོ་བོ་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པ་རྣམས་བསྒོམ་ཞིང་། འབྲོས་པ་རྣམས་ལ་ཁ་མདུན་དུ་བལྟས་པའམ། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པ་དགོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་ཕྱེད་པར་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཁ་མདུན་དུ་བལྟས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཁ་མདུན་དུ་བལྟས་པ་རྣམས་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་དཔུང་ཡང་གནོད་བྱེད་པས། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྦྱོར་བ་འདིའི་ཆེ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གསུངས་སོ། །

Furthermore, one should visualize that whoever has fallen face down and fainted is trampled by the feet of any wrathful king whatsoever, who stands upon a crossed vajra (viśvavajra) arising from the final vowel and holds a golden mountain, with his left leg extended. By this, the speech of all will be paralyzed. That which paralyzes the speech of all non-Buddhists and adversaries is so called. Regarding the phrase "the supreme three vajras in the manner of wrathful ones": in order to paralyze the forces of the enemy, a yogi who has attained excellence should, within his own maṇḍala, possess the yoga of his own deity in the form of a wrathful one. He should then emanate Tathāgatas such as Vairocana and others, appearing in wrathful forms with yellow bodies like golden mountains, and visualize them standing, pressing down upon the crown of each heroic man. Here, the oral instruction as it was received shall be explained: one should meditate on wrathful deities facing outward upon the crowns of those facing outward; for those who are fleeing, one should place them facing forward or facing outward. In that way, they will remain without being able to break away even slightly. For those facing forward, one should visualize yellow-colored deities facing forward; they too will become just like that. By the phrase "even the Buddha's forces are harmed," the greatness of this application and its specific nature are taught.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ལས་ཕ་རོལ་གྱི་དཔུང་གནོན་པ་བྱུང་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། དགྲ་བོ་སྐྲག་པར་བྱ་བའི་དུས། ། བསམ་གཏན་རབ་ཏུ་བརྟག་པ་འདི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། ། སངས་རྒྱས་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མཐུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བཤད་པའི་སྒོ་ནས་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། ། ཧཱུྃ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་རང་གི་ལྷའི་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་རྩེ་ལྔ་པ་འབར་བ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་ནས་ཁྲོས་པར་གྱུར་པས་དེས་དགྲ་བོའི་སྙིང་གར་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། རྨོངས་པ་དང་གསད་པའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་རྨོངས་པ་དང་ཤི་བར་འགྱུར་རོ། ། གང་ལ་དགྲ་བོ་རྣམས་རྨོངས་པ་སྟེ་བརྒྱལ་བ་དང་གནོད་པ་བྱེད་པ་སྟེ། གསོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གྲོང་ལ་སོགས་པའི་ནད་ཀྱི་འཚེ་བ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། གྲོང་ངམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བདག་ཉིད་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཞི་བའི་ཚུལ་ཅན་དུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྣམ་པར་བསྒོམ་སྟེ། ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་འབར་བ་རྩེ་མོ་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་གནས་པ་བསམས་ལ།

Because the suppression of the enemy forces has emerged from the body, speech, and mind of all the tathāgatas, it is "arisen from the body, speech, and mind of all the tathāgatas," namely, the glorious Vajrasattva. The rest is easy to understand. Regarding the phrase "at the time of terrifying the enemy, this meditation should be thoroughly examined," this will be explained below. By the words "by the Buddhas" and so forth, the text demonstrates stability by way of explaining their extraordinary power. Regarding "HŪṂ" and so forth: possessing the yoga of one's own deity in the form of a wrathful one abiding upon a solar maṇḍala*, a five-pronged blazing vajra-kīla arises from the syllable HŪṂ through perfect union. Having become wrathful, one should strike the enemy's heart with that kīla; through the power of the intention to delude or kill, the enemy will become deluded or die. That in which enemies are deluded—meaning they faint—and are harmed—meaning they are killed—is what is meant by that term. In order to pacify the affliction of disease in villages and so forth, the words "village" and so forth are spoken; that is easy to understand. Regarding "the vajra peak": a yogin endowed with great compassion should meditate upon himself exactly as the Great Vajradhara, the nature of the support and the supported, white in color and peaceful in aspect. Then, in the direction of space, one should visualize a great blazing vajra arising from the syllable HŪṂ, with its tip pointing upward, pervading the entire city and so forth.

དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབར་བའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་ནད་ཀྱིས་གཙེས་པ་རྣམས་ཀུན་དུ་བསྲེགས་ནས་ཀྱང་གོས་གཙང་མ་བཞིན་དུ་ནད་ཀྱི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཚིག་པར་བྱས་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། རིན་ཆེན་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་འོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ལས་དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱི་ཚོགས་གོས་དཀར་མོ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་རྣམ་པར་སྤྲོས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བུམ་པ་སེར་པོའི་བདུད་རྩིའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་གོས་དཀར་མོ་ཞུ་བར་གྱུར་པའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་བཞུགས་པའི་དབང་བསྐུར་བ་དེ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དགང་དཀའ་བ་ཡང་རབ་ཏུ་འགེངས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ནད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་གིས་ཤིན་ཏུ་སྐེམ་པ་ཡང་ཤ་རྒྱས་ཤིང་ཤེས་རབ་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱིན་པའི་རྡོ་རྗེ་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དཔལ་ལྡན་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའམ་སེམས་ཅན་དབུལ་པོ་གཞན་ཡང་རུང་། རིམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟར་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པར་བྱས་ན། ནད་ལ་སོགས་པའི་འཚེ་བ་རྣམས་སླར་མི་འབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚོགས་རྣམས་སྤྲོས་ཏེ།

The masses of blazing light arising from that completely incinerate the sentient beings dwelling there who are afflicted by disease. Having burned away all the stains of illness, like a clean garment, one should then gather the masses of light rays back into that very place. By the words "The light of the precious wish-fulfilling gem," and so forth, it is taught that from that very vajra, the assembly of Ratnaketu and the goddess Pāṇḍaravāsinī, who is yellow in color, are emanated. These [deities] should bestow the empowerment of the nectar of the yellow vases, the empowerment of the stream of bodhicitta, and the empowerment of abiding in the expanse of space as the precious gem and Pāṇḍaravāsinī melt away. If one asks what the result of this is, it is said: "Even that which is difficult to fill, it fills completely." This means that even those who are extremely emaciated due to all manner of diseases will have their flesh restored and their insight increase. "The vajra of generosity that accomplishes, becomes the glorious wish-fulfilling gem." This means that whether it be the aforementioned [deities] or other poor sentient beings, if they are empowered in that sequence, they will become like a wish-fulfilling gem, completely fulfilling the intentions of all beings without exception. Having thus performed the rites of pacification and enrichment, in order to ensure that harms such as disease do not recur, it is said: "Clouds of Buddhas," and so forth. The assemblies of Vairocana, Amitābha, and Akṣobhya are emanated.

དེ་རྣམས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པའི་ས་གཞི་ཀུན་དུ་བཀང་ལ། ས་འོག་གི་བར་དུ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལས་གྲུབ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པའི་གནས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བའི་སྐུ་སྟེ་སྐྱོན་མེད་པའོ། ། གང་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནད་མེད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསམ་གཏན་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བསམ་གཏན་ལས་བྱུང་ཞིང་སྐྱེས་པས་ན་བསམ་གཏན་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡིས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་པའི་དབང་ཕྱུག་གི་བདག་པོ་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་གནས་པས་བགེགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐ་དད་པ་(བསྐྱེད་པར་,བསྐྱེད་) པར་མི་བྱ་ཞིང་ངེས་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཐུན་བཞིར་བསྒོམ་པ་དམ་བཅས་པ་གནས་གང་དུ་སྤྱོད་པ་ན། འདི་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་གནས་དང་། སྒྲུབ་པ་པོ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།

One should visualize that the entire ground, including the cities and so forth of those [beings], is filled [with deities], and that everything down to the subterranean realms is composed of the subtle particles of the Vajra Body and so forth. By meditating in this way, the locations such as the cities will be blessed by all the Buddhas for as long as three countless eons. "This" refers to what was just explained. Because it causes the bodies of sentient beings to be free from all afflictions, it is the "Secret Body," which is faultless. That which brings about the health of all sentient beings is called such because it is as indivisible as a vajra. With reference to the meditation on the generation stage, it is said: "The protection wheel arises from meditative concentration," and so forth. Because it arises and is born from meditative concentration, it is "arisen from meditative concentration"; it is the protection wheel, and by means of that. The Lord of Yogis, abiding in the purity of all phenomena that are primordially unborn, should not generate various conceptualizations of obstructors and the like, but should remain certain [of this]. Wherever one dwells while maintaining the commitment to meditate in four sessions without interruption, by means of this—the yoga of the protection wheel to be explained—the practitioner will be blessed by all the Buddhas. By the words "Vajra Nectar" and so forth, this is what is taught:

སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ཕྱུང་སྟེ། དེ་ལ་བཀའ་བསྒོས་ནས། ཕྱོགས་བཅུ་ན་གནས་པའི་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་བཀུག་སྟེ། གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྲོ་བོ་བཅུ་སྨད་ཕུར་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་འོད་ཟེར་འབར་བ་རྣམས་ཀྱིས་མདངས་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པ་ཕྱུང་སྟེ། དཔལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོས་ལག་པ་གཡོན་པས་བཟུང་ཞིང་། ཨོཾ་གྷ་གྷ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བཀས་ལག་པ་གཡས་པ་ན་ཐོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བས་བརྡུངས་ནས་མགོ་བོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྐང་པའི་བར་དུ་བགེགས་ཐམས་ཅད་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། འགྲོ་བ་སྟེ་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་འདུལ་བ་ནི་ཕུར་བུས་གདབ་པ་སྟེ། གང་ལ་དེས་ཞི་བ་མི་ཕྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་སྤྱན་གྱི་ཚུལ། ། ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་དེའི་བཤད་པ། ཞི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཞི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་དམ་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཟུགས་བསམས་ནས། ། རང་གི་ཐུགས་ཀར་འདོད་པ་གཞག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་ན་གནས་པའི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་གནས་པའི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འདུག་སྟེ།

In accordance with the ritual explained in the sādhana, one should possess the yoga of Dveṣavajra and emanate the King Sumbharāja. Having commanded him, he summons the hosts of obstructors such as Viṣṇu who dwell in the ten directions and arranges them in their respective places. Then, the ten wrathful deities known as Amṛta, appearing in the form of lower kīlas with blazing rays of light, are emanated in their radiant splendor. The glorious King Sumbharāja holds them with his left hand and, while reciting the mantra beginning with oṃ gha gha, strikes them with the vajra-hammer held in his right hand. Starting from the head down to the feet, all obstructors are to be transfixed with the kīlas. The "subduing of the realm of sentient beings"—that is, the hosts of obstructors—is the act of striking with the kīla. That which is characterized by the fact that through this [act] they become indivisibly pacified is what is meant by that term. Regarding the statement, "For pacification, the manner of Locanā," the commentary on that sūtra states, "The peaceful maṇḍala," and so forth. The peaceful maṇḍala is the water maṇḍala possessing the characteristics already explained, and that itself is the supreme. Regarding the passage, "Having visualized the form of Vairocana, place the desired [deity] at one's heart," and so forth, it is taught as follows: according to the previously explained method, one should sit upon the water maṇḍala as described, situated on a moon seat atop a lotus in the center of the body maṇḍala located within the dharmodaya of Buddhalocanā.

དེ་དག་ཉིད་རིག་མ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐུ་དང་ཞལ་གསུམ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཞི་བའི་ངང་ཅན་ཤིན་ཏུ་སྙིང་རྗེའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དཀར་ཞིང་ཞི་བའི་ངང་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་རྣམ་པར་བསམས་ནས། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་མགོ་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་མདོག་དཀར་པོ་བདུད་རྩི་འཛག་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱི་སྒོ་ལས་བྱུང་བའི་རྟགས་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀུན་དུ་གང་བར་བལྟས་ཏེ། སྔགས་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་ནས་བཀུག་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། སླར་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་རྟག་པ་རྣམས་སྤྲོས་ལ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་མི་ཕྱེད་པའི་སྐུ་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དམ་ཚིག་གི་སྒྲས་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ཏེ་གང་ལ་དེ་དག་གི་བཀོད་པའི་སྤྲིན་གྱིས་ཞི་བར་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྒྱས་ལ་པདྨོ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་བཤད་པ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Visualize those very [deities] together with their consorts as Vairocana, with three faces and a white body, possessing a peaceful nature and being under the sway of great compassion. He is surrounded by the four Tathāgatas, who are white and peaceful in nature. Then, at the heart of the wisdom-being (jñānasattva), upon a lotus and a moon, arrange the mantra garland of the one to be accomplished and of Buddhalocanā, facing upward, white in color, and dripping nectar that pervades the entire body of the one to be accomplished. Preceded by the entry of their consciousness, visualize the Buddhalocanās, complete with their signs, emerging from the gateway of light rays and filling the entire expanse of space. With the hooks of light rays arising from the mantra, summon them from their abodes and, in the manner of the previous empowerment of the vase and so forth, cause them to enter the body of the one to be accomplished. Then, emanate the eternal ones who are perfectly endowed with Buddhalocanā, and in that very same way, perform the empowerment. By this, the one to be accomplished will become possessed of an indivisible body. "Buddha" refers to Vairocana. By the term "samaya," Buddhalocanā is meant; that which is to be pacified by the clouds of their array is thus so called. Regarding the explanation of the sūtra passage, "For enrichment, the Lotus-Vajra-holder," it says, "the moon maṇḍala," and so forth.

རིན་པོ་ཆེའི་དམ་ཚིག་གིས་བྷ་གར་རིན་པོ་ཆེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བའི་གདན་གྱི་དབུས་སུ་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་ཉིད་དགེ་ལེགས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་པའོ། ། ཆོས་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གོས་དཀར་མོའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན་ཆོས་འཛིན་པ་སྟེ། རིག་མ་དང་བཅས་པ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཐུགས་རྒྱ་ཆེ་བ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞིའི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། སྙིང་གར་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་རང་བཞིན་དུ་གོས་དཀར་མོའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་ཀུན་དུ་བསྐོར་བའོ། ། དཀར་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀོན་མཆོག་དབལ་དང་ལྡན་པའི་གོས་དཀར་མོ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་བཀང་སྟེ་བསྡུས་ནས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་བཞིན་དུ་ཀུན་དུ་སྦྱར་ཏེ། ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ལ་དེ་དབབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་གསེབ་ནས་བྱུང་བའི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱི་ཚོགས་གོས་དཀར་མོ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་ཡང་སྤྲོས་ལ། བསྡུས་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བ་དང་རྗེས་སུ་ཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདི་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པས་སོ། ། དགང་དཀའ་བ་ཡང་རབ་ཏུ་འགེངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཆོས་ནི་གོས་དཀར་མོ། དམ་ཚིག་ནི་དཀོན་མཆོག་དབལ་ཏེ། གང་ལ་དེ་དག་གི་སྤྲིན་བཀོད་པ་དག་གིས་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །

By means of the precious samaya, in the center of the precious maṇḍala within the bhaga, upon a lotus and a moon seat, is the maṇḍala of Mahendra, possessing the characteristics already explained. Because it brings about the attainment of excellence, it is "sublime" (dam pa). "Dharma" refers to Amitābha in the form of Pāṇḍaravāsinī; because he holds her through the gateway of meditative union, he is the "Holder of Dharma." Together with the consort, he is yellow in color, vast in mind, and resides in the center of the four tathāgatas as Ratnasambhava, just as before. "In the heart, the desire" refers to being completely surrounded by the mantra garland of Pāṇḍaravāsinī, whose nature was just explained. "The White One" refers to the yellow-colored Pāṇḍaravāsinī endowed with the glory of the Jewels; having filled the entire sky and gathered them, one should apply them everywhere like Buddhalocanā and cause them to enter the body. Therefore, it is said, "one should cause that to descend upon the desire." One should emanate the hosts of Ratnaśrī, perfectly endowed with Pāṇḍaravāsinī, emerging from the pores of one's own skin; then, having gathered them, one should visualize them being conferred as empowerment and entering in that very same way. "By this" refers to what was just explained. "It also completely fills that which is difficult to fill" has already been explained. "Dharma" is Pāṇḍaravāsinī, and "samaya" is Ratnaśrī; that in which there is an expansion by means of the arrays of their clouds is so called.

དབང་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་མདོ་དེའི་དོན་ནི། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གོས་དཀར་མོའི་མཚོ་སྐྱེས་སུ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བའི་གདན་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཟླ་གམ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཡི་གེ་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་གཞུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དམར་པོ་གཡོ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་རྡོ་རྗེའི་སྤྱན་གྱིས་མཚན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་མའོ། ། ཆོས་མཆོག་ནི་དེ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱ་བར་འདོད་པའི་གསོལ་བ་འདེབས་པར་བྱེད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་མཱ་མ་ཀཱིའི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆུ་རྡོ་རྗེ་དང་ཞེས་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པ་སྐུ་མདོག་དམར་སྐྱ་ཀུན་དུ་ཆགས་པའི་ཐུགས་མངའ་བ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་རིག་དང་བཅས་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བསམས་ལ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་འདོད་པ་མཱ་མ་ཀཱི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བས་ཀུན་ནས་བསྐོར་བ་བལྟས་ཏེ།

Regarding the statement, "Vairocana abides in the empowerment," the meaning of that sūtra is as follows: it is taught in the passage beginning with "the expanse of space." This refers to the moon seat upon a lotus situated in the center of the maṇḍala of speech, which is the lake-born [lotus] of Pāṇḍaravāsinī. The vajra crescent maṇḍala is a wind maṇḍala in the shape of a bow, arising from the syllable vaṃ, consisting of red subtle particles of a moving nature, and marked by vajra eyes. Regarding the passage beginning with "vajra space," "vajra space" refers to the goddess Vajragaganā. "Supreme Dharma" refers to Amitābha, who is perfectly endowed with her. "Desire" refers to the one who offers prayers with the wish to bring all beings under one's power. "Buddhas" refers to the Amitābhas. "By the bodhisattvas" refers to the forms of Māmakī of the Jewel family, because it is explained in this very text that the bodhisattva is "Water-Vajra." Regarding the passage beginning with "by the application of the five light rays," this is what is taught: one should visualize oneself abiding in the aforementioned maṇḍala, pale red in color, possessing a mind of universal passion, surrounded by the four Tathāgatas as before, and as Amitābha together with his consort. One should then visualize, as before, the desire [consort] Māmakī completely encircled by the mantra garland.

སྔགས་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྒོ་ལས་བྱུང་བ་སྤྲོས་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་མཱ་མ་ཀཱི་དམར་པོའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་བཀང་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་བུམ་པ་དམར་པོའི་བདུད་རྩིས་དབང་བསྐུར་ཏེ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་མེས་འབར་བ་ལ་འོད་ཟེར་ལྔས་ཁྱབ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཁ་དོག་དམར་པོ་རྣམས་དབང་བསྐུར་ལ། མཱ་མ་ཀཱིའི་ཚོགས་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ཞུགས་པས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་བ་སྤུའི་རྩེ་མོ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་དབང་དུ་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བའོ། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྟེ་སེམས་བརྟེན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་མཉམ་པར་གཞག་པའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་དུ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་སུ་བྱོན་པ་དང་། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་དང་འདྲ་བའི་སྐུ་དང་ལྡན་པ་དང་། བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱ་བའི་ལས་བྱེད་པར་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་བལྟས་པ་ཙམ་གྱིས་བསྐུལ་ན། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཆེན་མོའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྟེ། གང་ལ་དེ་དག་གི་སྤྲིན་བཀོད་པ་དག་གིས་དབང་དུ་བྱ་བར་ནུས་པའི་དོན་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྔར་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱོད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ལས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་གོ་རིམ་གྱི་སྒོ་ནས་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ།

From the portals of the light rays arising from the mantra, a multitude of red Māmakīs, perfectly endowed with Amitābha, emanate and fill the entire expanse of space. They confer empowerment upon him with red vases of nectar. To the one blazing with the fire of passion, they confer empowerment with streams of red bodhicitta pervaded by five-colored light rays. As the hosts of Māmakīs melt and enter, the empowerment is bestowed; likewise, the empowerment should also be conferred by the hosts of Amitābha arising from the tips of one’s own pores. "That" refers to the one who seeks to bring others under control. Immediately thereafter—meaning, right after the yogi who relies on the mind has entered meditative equipoise—he enters the hearts of all the Buddhas, possesses a body like that of the noble Mañjuśrī, and immediately following the empowerment, he becomes one who performs the activity of bringing all beings under control by a mere glance. Therefore, it is said: "If one exhorts by a mere glance, all beings will be brought under control." "Ratna" refers to the great goddess of the Ratna family. "Samaya" is Amitābha; that which possesses the capacity to perform the activity of bringing others under control through the array of their clouds is so called. Previously, the conduct was taught by way of making the Vajra family the primary focus. Now, the sequence of the collection of activities is taught by the passage beginning with "Ākāśavajra" and so forth.

མཱ་མ་ཀཱིའི་པདྨའི་ནང་ན་གནས་པའི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཉི་མའི་གདན་གྱི་དབུས་སུ་བདག་ཉིད་ཡི་གེ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་འབར་བའི་ཡི་གེ་རཾ་གྱིས་མཚན་པ་ལ་བཞུགས་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དང་མཚུངས་པའི་མི་བསྐྱོད་པར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྡིག་པ་བསགས་པ་ཁ་སྦྱར་ཕྱེ་བར་གྱུར་པ་འཇིགས་པས་མྱོས་པ་མདུན་ན་གནས་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་ལུས་ཏིལ་མར་གྱིས་བསྐུས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དམིགས་ཏེ། རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྒོ་ལས་སྤྲོས་པའི་རྡོ་རྗེ་སྲིན་པོ་དྲག་པོ་མི་བཟད་པ་རྣམས་དང་ཅེ་སྤྱང་དང་བྱ་རོག་དང་བྱ་རྒོད་དང་ཁྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀུན་དུ་བཀང་ལ། མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཐོགས་པའི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་མནན་ཏེ་དུམ་བུར་བྱས་ཤིང་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྲག་དང་(གླད་,ཀླད་)པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱུང་ནས་ཟོས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མ་ཐོབ་པས་ཀྱང་བསྒོམ་པ་འདིའི་སྦྱོར་བས་ཁ་སྦྱར་ཕྱེ་བར་གྱུར་ནས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཡང་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱི་ནང་དུ་ངེས་པར་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་ལ་རྡོ་རྗེ་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲིན་བཀོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་སྤྱོད་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྔར་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་བཤད་ཅིང་།

Within the lotus of Māmakī, in the center of the mind maṇḍala, one should meditate on oneself as Akṣobhya, identical to the Great Vajradhara, seated upon a sun disc atop a lotus in the center of a triangular, blazing fire maṇḍala arising from the syllable RAṂ, marked by the syllable RAṂ. In the same manner, one should visualize the target—the accumulated sins, the joined [seals] opened, intoxicated by fear, standing before the fire maṇḍala, naked, with hair loose, and the body smeared with sesame oil. Then, from the openings of the light rays emerging from one’s own pores, one should imagine the fierce and unbearable Vajra-Rākṣasas, along with jackals, crows, vultures, and various kinds of dogs, filling the entire expanse of space. One should visualize the wrathful deities, brandishing various weapons, trampling [the target] and tearing them into pieces, while the Rākṣasas and others extract and devour the blood, brain, and so forth. Regarding the phrase "If in that way," and so forth: even if one has not attained excellence, through the application of this meditation, once the joined [seals] are opened, even if they are Buddhas and so forth, they will certainly die within half a month; this is the meaning. That in which the arrays of clouds of Vajra-Rākṣasas and so forth perform the rite of forceful activity is what is so described. Previously, the colors and so forth were explained in order to show the emanated maṇḍalas of the Bodhisattvas.

ད་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོན་ཏེ། དེ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་པདྨོ་ཆེ། ། གཡས་པའི་ཕྱག་ཏུ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་རྡོ་རྗེ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ནི་པདྨ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་ན་རིན་པོ་ཆེ་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་ནི་རལ་གྲིའོ། ། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་དྲིལ་བུའི་སྒྲའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཡོན་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། མཚོན་ཆ་བཟང་པོ་སྣ་ཚོགས་བསྣམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་ལྷ་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་ཅིང་རྣམ་པར་ཐར་པ་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་དྲུག་བསྣམས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྒྱུད་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་གཡས་པ་རྣམས་ན་ནི་འཁོར་ལོ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨའོ། ། ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་ཆུ་སྐྱེས་སོ། ། གསུང་རྡོ་རྗེའི་ནི་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོའོ། ། གཡོན་པ་རྣམས་ན་ནི་དྲིལ་བུ་དང་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་དང་རལ་གྲིའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་གཡས་པ་རྣམས་ན་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ། གཡོན་པའི་གཉིས་པས་ནི་པདྨའོ། །

Now, with reference to the practice of yoga, the text teaches by means of the passage beginning with "Vairocana" and so forth; that has already been explained. Regarding the line: "One should visualize the wheel, the vajra, and the great lotus in the right hands," the primary right hand of Vairocana holds a wheel, that of Akṣobhya a vajra, and that of Amitābha a great lotus. This is an illustration; the primary right hand of Ratnasambhava holds a jewel, and that of Amoghasiddhi a sword. The nature of insight, which follows the sound of the bell that demonstrates the meaning of the insight of definitive penetration, should be seen in the primary left hands of all the deities. By the phrase "holding various excellent weapons," it is shown that the five Tathāgatas, in common with all the deities, demonstrate the meaning of the wisdom of primordial awareness (jñāna) and hold the six hand-symbols that are the essence of the six liberations. However, because the tantra is primarily concerned with body, speech, and mind, the right hands of the Body Vajra hold the wheel, the vajra, and the lotus; those of the Mind Vajra hold the vajra, the wheel, and the water-born [lotus]; and those of the Speech Vajra hold the lotus, the vajra, and the wheel. In the left hands, they hold the bell, the wish-fulfilling jewel, and the sword. In the right hands of Ratnasambhava, they hold the wish-fulfilling jewel, the vajra, and the wheel; and in the second left hand, he holds a lotus.

དེ་བཞིན་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་ན་ནི་རལ་གྲི། གཉིས་པ་ན་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ། གཡོན་པའི་གསུམ་པ་ན་ནི་པདྨའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་དུ་ཁྱད་པར་གྱི་གནོད་པ་མེད་པ་དེར་ནི་བར་བུ་ཆོས་གོས་འཁར་གསིལ་དང་། མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་མཆོག་འཛིན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་བཟུང་ནས་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་སྦྱོར་བ་ལས། ། ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཞལ་གསུམ་མོ། ། རྣམ་ཐར་བརྒྱད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། དེ་བཞིན་ཕྱག་མཚན་ཐམས་ཅད་བསྣམས། ། རིགས་གསུམ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ཆུ་སྐྱེས་ནི། ། གཡས་པའི་ཕྱག་རྣམས་བསྣམས་པ་ཡིན། ། དོན་གྱིས་གཡོན་ན་ལྷག་མ་རྣམས། ། ཕྱག་མཚན་དུ་མ་བསྣམས་པ་ཉིད། ། ཀུན་དུ་སོ་སོར་གྲུབ་པ་ཡིན། ། གཞུང་གི་དོན་དང་མན་ངག་ལས། ། རལ་གྲི་གཡོན་པའི་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཐ་མལ་པ་ཡི་སེམས་ཅན་ཡང་། ། གཡོན་པས་རལ་གྲི་འཛིན་པར་སྣང་། ། དེ་རྣམས་བྱ་བའང་བྱེད་པ་སྟེ། ། གོམས་པའི་སྒོ་ནས་བྱ་མིན་མེད། ། ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་གཏེར་གྱུར་པ། ། དགོངས་པ་ལུང་བསྟན་ལ་བརྟེན་ནས། ། གང་གི་སེམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་ནུས། ། དེ་ཡིས་དེ་ལྟར་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདག་གི་ནུས་པ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ནི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་ལོ། །

Likewise, in the right root hand of Amoghasiddhi is a sword, in the second is a crossed vajra, and in the third left hand is a lotus. In this manner, one should understand all [deities] according to the distinctions of their families. Where there is no specific exception, one should proceed by adopting [the descriptions] such as: "Holding a water flask, a dharma robe, and a mendicant’s staff, and the supreme various weapons." From the union of body, speech, and mind, all deities have three faces. Because they are the nature of the eight liberations, they likewise hold all the hand symbols. Because the three families are the primary ones, the vajra, wheel, and lotus are held in the right hands. By implication, the remaining various hand symbols are held in the left hands; thus they are established individually in all cases. According to the meaning of the scriptures and the pith instructions, the sword is held in the left hand. Even ordinary sentient beings are seen holding a sword in the left hand. They perform those actions as well; through the power of habituation, there is nothing they cannot do. Enough of this excessive elaboration. The Blessed One also said: "Relying upon the Sandhivyākaraṇa, which is the treasury of all accomplishments, whatever one's mind is capable of, one should act accordingly." My own capacity is also like that. The phrase "to all sentient beings" and so forth is easy to understand. Ākāśavajra is Ratnaśrī.

དེའི་སྤྱན་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་དུ་གྱུར་པའམ་རང་གི་རིག་སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྡོ་རྗེའི་གནས་སུ་ཁྲིད་པར་བྱེད་པས་སོ། ། འདི་ནི་དུས་འདིར་མདོག་སེར་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་ཡིན་ནོ། ། གནག་ཅེས་བྱ་བ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་དུས་སུའོ། ། དེའི་ཕྱིར་མཱ་མ་ཀཱི་འདི་ནི་རིགས་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། ། གསུང་གི་སྤྱན་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་དཀར་མོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ཨུཏྤ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཨུཏྤ་ལ་ཡིན་ཞིང་། དེར་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཨུཏྤ་ལ་བསྣམས་པ་སྟེ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དྲག་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ཡིན་ཞིང་དེ་དང་མཚུངས་པས་ན་དྲག་པོའི་འོད་བཟང་བའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འཇིགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་འཇིགས་པའང་འཇིགས་པར་བྱེད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་རྟ་མགྲིན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བསྐལ་པའི་མེ་བཞིན་རབ་ཏུ་འབར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་མེ་དང་མཚུངས་པའོ། ། གདུག་པ་ཞབས་ཀྱིས་མནན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོའི་བདུད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཚངས་པ་མནན་ནས་བཞུགས་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ཅན་གྱིས་རྟག་ཏུ་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་རམ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་པ་ལས་ཡང་དག་པར་ཕྱུང་སྟེ།

Her eye is the eye of insight, or it is so called because it leads the practitioner of her own vidyā-mantra to the vajra-abode. The instruction is that at this time her color is yellow. "Black" refers to the time of perfect union with Akṣobhya. Therefore, this Māmakī is of the nature of two families. The eye of speech is "Pāṇḍarā" (White), as just explained. A lotus marked with a vajra is a "vajra-utpala," and because she holds it, she is "holding the vajra-utpala," which is the Noble Tārā. Regarding the phrase "the great wrathful one" and so forth: "Fierce" refers to Vajrabhairava, and because she is similar to him, she has "excellent fierce radiance." Because she causes fear to arise in all sentient beings, she is called "the terrifier of the terrifiers." The passage beginning with "unconquerable by others" is easily understood. Regarding "the great wrathful Hayagrīva" and so forth: "blazing intensely like the fire at the end of an eon" means she is similar to the fire at the time of universal destruction. "Treading upon the wicked with her feet" means she dwells having trampled Brahmā, who is the nature of the māra of the aggregates. "The practitioner should always contemplate" means that having performed the yoga of the Great Vajradhara or the yoga of Amitābha, one should perfectly emerge from all the yogas as before.

དེས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཕུང་པོའི་བདུད་དང་བྲལ་བར་བྱས་ནས་བཀུག་སྟེ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ལ་ཐམས་ཅད་གྱུར་པར་བྱས་ནས་བདག་ཉིད་འཕགས་པ་རྟ་མགྲིན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ནི་ཞེ་སྡང་སྟེ་དེ་དང་འདྲའོ། ། མ་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་ནི་ཊཀྐི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏེ། ཊཀྐི་འདོད་པར་ཡང་དག་བརྗོད། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཊཀྐི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འདོད་པ་ལ་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའོ། ། ཞལ་གསུམ་པ་ནི་འཇིགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཞལ་གསུམ་གྱིས་ཐ་མལ་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འཇིགས་པར་བྱེད་པའོ། ། སྤྱོད་པ་ལ་བརྩོན་པ་ཐམས་ཅད་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྟོབས་པོ་ཆེའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མུན་སེལ་བའོ། ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་བཞི་དང་བླ་མ་ལ་སྨོད་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འཇོམས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཞག་གསུམ་པར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིག་པ་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་འཛིན་པར་མཛད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དབྱིག་སྔོན་ཅན་ནི། ཁམས་གསུམ་དག་གི་ནང་ན་གནས་པའི་གདུག་པ་རྣམས་འཇིགས་པར་བྱེད་པས་ན་ཁམས་གསུམ་དག་ནི་འཇིགས་པར་བྱེད་པའོ། །

The meaning is that, having freed the realm of sentient beings from the mara of the aggregates, one draws them in, causes them to enter one's own body, and having transformed them all, one should visualize oneself as the noble Hayagrīva. Regarding the phrase "Vajra Immortal" and so forth: "blazing vajra" refers to hatred, and he is like that. The body color and other attributes of those not explicitly mentioned are taught by the Ṭakki-jñāna and so forth; since it is said, "Ṭakki is correctly expressed as desire," the term Ṭakki refers to desire. Because he is the very form of the wrathful one of wisdom, he is the "Great Wrathful One." "Three-faced and terrifying" and so forth means that with the three faces, which are the nature of the Vajra Body and so forth, he terrifies ordinary bodies and the like. Because he is the most supreme among all those diligent in conduct, he is the "Great Powerful One." Because he utterly destroys all the darkness of ignorance of all sentient beings, he is the "Dispeller of Darkness of the Three Worlds." "He destroys all the malevolent" means he destroys the four māras, those who revile the guru, and so forth. The phrase "on the third day" and so forth has already been explained. Because he holds a blue-colored vajra staff, he is "Blue-Staffed" (Nīladaṇḍa). Because he terrifies the malevolent ones dwelling within the three realms, he is the "Terrifier of the Three Realms."

སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ལས་བྱུང་བའི་ཞལ་གྱི་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞལ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་བུད་ཤིང་མ་ལུས་པ་བསྲེག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འོད་ཀྱིས་འབར་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འབར་བ་རྣོན་པོ་ཅན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སྦྱོར་བའི་མི་ཕྱེད་པའི་ཐབས་ཏེ། དེ་ལས་གཡོ་བ་མེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་མི་གཡོ་བའོ། ། ཐུགས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའོ། ། སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དག་ཐ་མི་དད་པར་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་གཅིག་ཏུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མི་གཡོ་བའོ། ། ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་གྱི། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞི་བའི་གཟུགས་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྲོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་གཅིག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་བྷྲཱུྃ་ལས་བྱུང་བའི་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཆེན་པོའོ། ། འོད་ཟེར་དག་ནི་ཀུན་ནས་འཕྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་བཞིན་དུ་སྤྲོས་པའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་སྣང་བར་བྱེད་པའོ། ། ཞལ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི། ཡེ་ཤེས་མཆོག་འཛིན་པར་མཛད་པས་ན་གནོད་མཛེས་ཡེ་ཤེས་མཆོག་འཛིན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དྲག་པོ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་ནི་འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་དང་མཚུངས་པའོ། །

Because he possesses the facial limbs arising from the body, speech, and mind, he is the three faces arisen from the three vajras. Because he blazes with the light whose nature is to burn away the fuel of the afflictions without exception, he is the one with fierce flames. The vajra is the method of indivisible union; because he is unwavering from that, he is the immovable vajra. Because he arises from the mind, he is the one arisen from the vajra. Because he perceives existence and nirvāṇa as a single unity through the gateway of viewing them as inseparable, he is the immovable one. As for "peaceful," this is only relative to other wrathful deities; it does not mean he has a form that is peaceful in every respect, for he is indeed wrathful. The rest has already been explained. Regarding "the single-syllable Great Uṣṇīṣa," this refers to the Great Uṣṇīṣa-Cakravartin arisen from the syllable BHRŪṂ. Regarding "rays of light radiating in all directions," this means he illuminates everywhere with rays of light emitted like the rays of the sun. The phrase "three faces" and so forth has already been explained. Because he upholds the supreme wisdom characterized by the definitive destruction of all afflictions, he is the "Sumbharāja who upholds supreme wisdom." He is fierce, and he is like the ocean at the time of universal destruction.

འདིའི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་ནི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལས་བཤད་དེ་འོན་ཀྱང་སྐབས་འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཞིང་ཕྱག་གཡོན་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་བཞིན་དུ་མཚོན་ཆ་ངེས་པར་བསྣམས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོའོ། ། འདི་ལ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པའི་གཙུག་ཏོར་ཡོད་པས་ན་གཙུག་ཏོར་རྒྱལ་བའོ། ། གང་གཞན་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་དག་ལ་བརྟེན་ནས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བརྒྱད་བཟུང་ངོ་། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཞལ་དང་ཕྱག་གི་ངེས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས་བཤད་དེ། རང་གི་ཕྱག་མཚན་ནི་རྩ་བའི་ཕྱག་ལ་ལྷག་མ་ལ་ནི་དེ་ལས་བཤད་པའི་ཕྱག་མཚན་རྣམས་དགོད་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་ལོངས་སྤྱོད་འདི་རྣམས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་མདོག་དང་ཞལ་དང་ཕྱག་དང་མཚོན་ཆ་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྐུ་མངའ་བ་བདག་ཉིད་སྲུང་བར་ནུས་པ་རྣམས་སོ་སོར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལྷ་རྣམས་རེ་རེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དཔག་ཏུ་མེད་ཅིང་ཚད་མེད་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རེ་རེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ནམ་མཁའི་སྟེང་དུ་ཤིན་ཏུ་འཕགས། །

The body color and other attributes of this deity are explained in the protection wheel; however, in this context, he is endowed with the mudrā of Vajra-Hūṃkāra, and his remaining left hands definitely hold weapons just like Akṣobhya. Because he is the very nature of the majesty of all the Tathāgatas, he is the "Mass of Splendor" (Tejorāśi). Because he possesses a crown-protrusion (uṣṇīṣa) that cannot be overwhelmed by any universal monarchs (cakravartin), he is the "Victorious Crown" (Uṣṇīṣavijaya). By the phrase "others who possess the mantra wheels," the eight universal monarchs who rely upon these are included. Their specific body colors and so forth should be understood from the Vajra Essence Ornament (Vajrahṛdayālaṃkāra). The determination of their faces and hands is also explained in that same text: their primary hand symbols are as stated, and for the remaining hands, the symbols explained therein should be arranged. The phrase "these enjoyments of the samaya" means that practitioners should individually meditate upon those who are able to protect themselves, possessing bodies distinguished by body color, faces, hands, weapons, and so forth. It is explained that the meditative absorptions (samādhi) of each of these deities are immeasurable and limitless. If one asks how this is known, it is for that reason that it says "each one also," and so forth: "Exalted far above the sky."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལ་ཡུལ་ངེས་པ་ཡོད་ན་དེའི་ཚེ་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཡང་ཀུན་དུ་བཀང་ནས་སྤྲུལ་པ་ཆེས་ལྷག་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་ནས་བཤད་མ་ཐག་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བཙུན་མོའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་འོད་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་སྟེ། དེའི་གཟུགས་ནི་སངས་རྒྱས་གཟུགས་སོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྣམ་པར་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་ཏེ། སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་དང་པོའི་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ་རང་གི་རིག་མའི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལ་ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་བྱ་བ་འདིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྐྱེད་ནས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་ཕྱུང་སྟེ། དེ་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ་དེ་བཀུག་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། ཐམས་ཅད་གྱུར་པར་བྱ་བས་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་བསྒོམ་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཟླ་བ་གསལ་བ་བཞིན་ནོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེ་ལོང་ལྟ་བུར་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བའོ། །

This means that if space had a fixed location, then at that time the emanations of the wrathful samādhis would completely fill it, and the emanations would become even more abundant. Since one must meditate on all the deities just described after the Great Vajradhara has been fully transformed, the passage beginning with "the expanse of space" is spoken. In the expanse of space of the consort as previously described, the maṇḍala of clear light belongs to Vairocana. "Buddha" refers to Vajradhara, and his form is the "Buddha-form." By the phrase "one should visualize Vairocana," the following is taught: having entered the yoga of the Great Vajradhara according to the method of the sādhana, immediately following the samādhi of the initial application, one generates Vairocana from the moon of bodhicitta residing in the lotus of one’s own consort by means of the mantra Jina-jik. Having blessed him with the three vajras, one emits him, causes him to act for the benefit of beings, and then, having summoned him back, one causes him to enter one’s own body. By transforming everything, one should visualize oneself as Vairocana. In the same way, the meditation for generating all the deities should be understood. Because they are naturally and utterly pure, they are like the clarity of the moon. Because they are the nature of the mirror-like primordial wisdom that is the concordant cause of emptiness, they arise perfectly like a mirror.

དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཁམས་གསུམ་པའི་གཟུགས་བརྙན་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་དག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཕན་ཡོན་གསུངས་ཏེ། གཞན་ལ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། ། གང་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འབྱུང་ཞིང་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསལ་བའི་ལུས་དང་འདྲ་བའོ། ། གཞན་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། འདི་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མངའ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་གནས་སོ། ། དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། དེ་འབྱུང་བ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཞིང་གང་ལ་དེ་ཉིད་མཛེས་པ་སྟེ། བཟང་པོའི་རྡོ་རྗེ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཆོས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གསལ་བ་ནི་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དང་སྒེག་པའི་རོའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞི་བའོ། ། འོད་ཟེར་སྤྲིན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རང་གི་བ་སྤུ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་འཁོར་ལོས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་གང་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐུ་གསུམ་མི་ཕྱེད་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །

For that very reason, because it is the cause for the arising of the reflections of the three realms in the form of a vajra, it is the maṇḍala of the three realms. The rest is easy to understand. By the words "meditative concentration vajra" and so forth, the benefits are taught; it is the same for the others as well. That in which Vairocana arises and is born is so called. The vajra maṇḍala is Akṣobhya. Because it is the purity of the wisdom of the dharmadhātu, which is without beginning or end, it is like a luminous body. The rest is merely to be understood. Because it possesses the aspect of the mind whose nature is the wisdom of the dharmadhātu, it is the "abode of wisdom." All samayas are Akṣobhya; their arising is their birth, and that in which that very [nature] is beautiful—that is, which possesses the excellent vajra—is so called. The dharma maṇḍala is the maṇḍala of Amitābha. The dharma-sattva is Amitābha, because he is the purity of the individual discernment of all phenomena. "Luminous" means having the color of a ruby. Because he is the nature of supreme joy and the flavor of charm, he is "peaceful." By the words "clouds of light rays" and so forth, one should visualize the sky completely filled by a wheel of various clouds of light rays arising from one's own pores. Because it is the dharmakāya itself, it arises from the indivisibility of the three bodies.

ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཆུའི་ཁམས་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ཡིན་ཞིང་། དེ་རིག་མའི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དང་སྦྱོར་བས་བརྒྱན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་སྟེ། དེ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཐོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་ནོ། ། ཟླ་བས་མཚན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་དོ། ། སྤྱན་གྱི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ནོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་པ་དང་འདྲའོ། ། སྤྱན་གྱི་དམ་ཚིག་ནི་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་མཚན་གྱི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་གང་ལ་ཕྱག་གི་མཆོག་ཏུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། ནམ་མཁའི་ཡུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་སྟེ། གང་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་པདྨ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྤྲིན་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོས་དཀར་མོའོ། ། པདྨ་རཱ་ག་ཟླ་འོད་འདྲ་བ་ནི་དམར་པོ་ཅུང་ཟད་སྐྱ་བ་སྟེ། རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱི་ཁུ་བ་དང་ཐོད་ལེ་ཀོར་བསྲེས་པ་དེས་བྲིས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་ཆགས་པའི་ཐུགས་འཛིན་པས་ན་འདོད་ཆགས་ཆགས་པ་འཛིན་པ་སྟེ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་།

Because the wisdom of the discerning insight (nirvedha-prajñā) itself is all-pervasive like the element of water, it is an ocean of wisdom (jñāna-sāgara); and because it is adorned by union with the transformation into the form of a consort (vidyā), it is "thoroughly adorned." The meaning is that at that time, one will attain [the result] in this very life. The meditative absorption (samādhi) is as previously described. The maṇḍala marked by the moon is the moon maṇḍala, which is the maṇḍala of the body (kāya). "Supreme eye" refers to Buddhalocanā. The rest is as has already been explained. The samaya of the eye is Vairocana in the form of the wheel hand-symbol; that in which there is the meditation on the supreme hand is so called. The vajra maṇḍala is the maṇḍala of the mind (citta). "Supreme Vajra Space" refers to Māmakī, who possesses the nature of two families. "Mother of Space" refers to the mother of the Jewel family who is equal to space; that in which the clouds of light rays arising from her own lotus satisfy the Vajra family is so called. The Wheel of Dharma (dharmacakra) has been explained. "Vajradharmā" refers to Pāṇḍaravāsinī. "Like a ruby and moonlight" means slightly pale red, like a drawing made with a mixture of lac juice and vermilion. Because she holds a mind of passion through great compassion, she is "holding the passion of passion," which is Amitābha.

དེའི་སྡུག་པ་ནི་འདོད་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བྱུང་བའི་གནས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གསང་བར་བྱ་བའོ། ། ཨུཏྤལ་དམར་པོ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་གིས་ཐུགས་ཀར་ཁ་ཕྱེ་བ་དེའི་རྩ་བ་གཡོན་པ་དྲིལ་བུ་དང་བཅས་པས་གཟུང་བའི་ཐབས་མཚོན་པར་བྱེད་པའོ། ། ཆོས་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་གོས་དཀར་མོ་སྟེ་དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ཁོ་ཉིད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཀུན་དུ་སྟོན་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ཞིང་གང་ལ་དེ་ཉིད་མི་ཕྱེད་པ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། སྒྲོལ་མ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མའོ། ། གང་ལ་ཁ་དོག་ལྗང་སེར་འདྲ་བ་སྟེ་བ་བླའི་ཁ་དོག་དང་མཚུངས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། བཻ་ཌཱུརྱའི་ལྗང་སེར་གྱི་མདོག་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཨུཏྤལ་སེར་པོའི་མདོག་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དོ། ། དམ་ཚིག་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་སྟེ། དེའི་རིག་མ་ནི་དམ་ཚིག་སྒྲོལ་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་མཆོག་སྟེ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཉི་མའི་གདན་ནོ། །

Its "pleasure" is desire. "The source of the primordial wisdom of phenomena" refers to the place of origin of Amitābha. Therefore, it is to be kept secret by practitioners. "Holding a red utpala in his hand" means that the right primary hand is opened at the heart, while the left hand, together with a bell, holds its base, symbolizing the method. "Phenomena" is Amitābha. "Samaya" is Pāṇḍaravāsinī; by way of meditating on their perfect union, the manifestation of reality is the actualization of the awakening of great bliss, and that in which this reality is indivisible is so called. "The maṇḍala of accomplishments" is the maṇḍala of Amoghasiddhi. "Supreme Tārā" is the noble lady Tārā. That which has a color like greenish-yellow, similar to the color of orpiment, is so called; the meaning is that it has the greenish-yellow hue of lapis lazuli. Because it arises from the moon of bodhicitta, it arises from the vajra samādhi. "Resembling the color of a yellow utpala" is also similar to that. "Samaya" is Amoghasiddhi; his consort is Samayatārā, and that which possesses the supreme one-pointedness of mind is so called. "The sun maṇḍala" refers to the sun seat upon the lotus situated in the center of the body maṇḍala.

གཤིན་རྗེའི་རྣམ་པས་འཆི་བདག་གི་བདུད་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མཆོག་སྟེ་དེའོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དང་དེ་ལ་གནས་པའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཉི་མའི་གདན་ལ་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རིག་མའི་པདྨ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བདག་ཉིད་རང་གི་སྙིང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། ། གང་ལ་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་སྤྲོ་བའི་བཀོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་འཆི་བདག་གི་བདུད་རྣམ་པར་གཞོམ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཕམ་པར་བྱ་བ་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གྱེས་པ་མཆེ་བ་གཙིགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གྱེས་པ་བསྣམས་པ་དང་། མཆེ་བ་དྲག་ཏུ་གཙིགས་པའོ། ། གང་ལ་འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་བཀོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་རྣམ་པར་གཞོམ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དཔལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལས་བཤད་པའི་རྟ་མཆོག་བཞིན་དུ་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཕུང་པོའི་བདུད་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་རྟ་སྟེ་དཔལ་པདྨ་མཐར་བྱེད་ཡིན་ཞིང་དེའོ། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་གང་གིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གདུག་པའི་ཕུང་པོའི་བདུད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཚངས་པ་གནོན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །

He is Yamāntaka because, in the form of the Lord of Death, he subdues the Māra of Death. That itself is the supreme; that is "him." The rest has already been explained. Thus, the distinction is as follows: one who possesses the yoga of the Great Vajra, seated upon a sun-disc on a lotus within each respective maṇḍala, should generate himself in the form of all the wrathful deities exactly as they are, upon the sun-disc of bodhicitta residing in the lotus of the consort, by means of his own essential mantras. That in which the arrays of the emanations of the noble Yamāntaka exist for the purpose of utterly destroying the Māra of Death present in the mental continuums of all sentient beings is called by that name. Because he cannot be defeated by the afflictions, he is "Invincible" (Aparājita). "Splitting vajra, baring fangs" means holding a split vajra and fiercely baring his fangs. That in which the arrays of the noble Invincible Vajra exist for the purpose of utterly destroying the Māra of Affliction of sentient beings is called by that name. Like the Supreme Steed (Hayagrīva) explained in the Śrīsarvabuddhasamāyoga-tantra, because he utterly subdues the Māra of the Aggregates and so forth, who take the forms of Brahmā and others, he is the "Vajra Steed," the glorious Padmāntaka; that is "him." That Padmāntaka who in every way suppresses Brahmā, who is of the nature of the Māra of the Aggregates, is called by that name.

གང་ལ་རྟ་བསྐྱེད་པ་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་བཀོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕུང་པོའི་བདུད་རྣམ་པར་གཞོམ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་ནི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྤྲིན་ནི་ཀུན་ཏུ་འཁྲུག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་སྤྲིན་གྱིས་ཁྱབ་པའོ། ། གང་ལ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་བཀོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷའི་བུའི་བདུད་རྣམ་པར་གཞོམ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་འོད་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་མདོག་ཅན་ནོ། ། བསམ་གཏན་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པས་ན་བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེས་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཞགས་པ་འཛིན་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་གསུམ་པས་རིག་མའི་ནུ་མ་འཛིན་པའོ། ། གང་ལ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་མི་ཕྱེད་པའི་སྟོབས་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྒྱ་མཚོ་ནག་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱ་མཚོ་རྣམས་ཀྱི་ཆུའི་ཁམས་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་དབྱིག་པ་སྔོན་པོ་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། གང་ལ་རྡོ་རྗེ་དབྱིག་པ་ཉིད་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་མཆོག་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འཕགས་པ་མི་གཡོ་བ་སྟེ། གང་ལ་དེས་སྲིད་པ་དང་ཞི་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཞབས་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །

That in which the aggregates of the māra are to be utterly destroyed by the generation of the horse and the arrays arising therefrom is so called. "Vajra Immortal" is Amṛtakuṇḍalī. "Vajra Cloud" means pervaded by clouds of the light rays of primordial wisdom. That in which the māra of the son of the gods is to be utterly destroyed by the arrays of the vajra samaya arising from Amṛtakuṇḍalī is so called. "Vajra of Excellent Light" refers to the color of the glorious Vajradveṣa. Since meditative concentration itself is the vajra, it is the "meditative concentration vajra." "Perfectly awakened by that" refers to the great bliss arising from authentic union; that samādhi which possesses that very name is so called. "Holding the noose" means holding the breasts of the consort with the third hand. That which possesses the power of the indivisibility of body, speech, and mind is so called. "Produces the black ocean" means that, like the water element of the oceans, it produces the noble Nīladaṇḍa, who is black in color. That in which the vajra staff itself is the supreme samaya because it is not to be transgressed is so called. The "vajra samaya of the expanse of space" is the noble Acala, who is non-abiding nirvāṇa; that in which he crushes the feet of the conceptualizations of existence and peace is so called.

རིག་པའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའོ། ། གཙུག་ཏོར་ཉིད་དམ་ཚིག་སྟེ། འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་གང་ལ་དེའི་སྟོབས་ཀྱི་རིག་པའི་འཁོར་ལོ་མི་ཤིགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སུཾ་བྷ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོའོ། ། འདི་ནི་ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། འདའ་བར་དཀའ་བའི་དམ་ཚིག་གོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པའི་རྣམ་པ་འདི་ཉིད་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའོ། ། གང་ལ་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ཉིད་དཔལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་སྟེ་དེ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གང་གི་ཚེ་རང་གི་རིགས་སུ་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚོགས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མ་གྲུབ་ན། དེའི་ཚེ་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་བཀའི་འཁོར་ལོས་མནན་ནས་བསྒྲུབས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བས། དེའི་ཕྱིར་འགོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འགོག་པ་ནི་མནན་པའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན་ཁྲོ་བོའི་འཁོར་ལོས་ཏེ། ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབར་བས་སོ། ། འདི་གང་གིས་བྱ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་འཁོར་ལོ་བསྟན་པས་ཏེ། འགོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོམ་པ་པོས་སོ། ། གང་ལས་ཤེ་ན་འདི་ལྟར། ཏིང་འཛིན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་འགྲུབ་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་པའོ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།

The "wheel of awareness" (vidyā-cakra) is the Uṣṇīṣacakravartin. The uṣṇīṣa itself is the samaya, meaning that which is not to be transgressed; thus, it is so called because it possesses the indestructible wheel of awareness through its power. "Vajrasumbha" refers to the glorious king Ucchuṣma. This is the samaya difficult for all wrathful deities to transgress. This means that the Blessed One has declared that this very mode of meditating on all the wrathful deities is not to be transgressed even by all the Tathāgatas. That which possesses the vajra samaya itself—the glorious king Ucchuṣma—is so called because of its emergence. When the assembly of maṇḍalas of the Buddhas and so forth, as explained within one's own family, are not accomplished, then by suppressing those maṇḍalas with the wheel of command, they will undoubtedly be accomplished. Therefore, it is said, "suppressing" and so forth; "suppressing" means to press down. By what means? By the wheel of the wrathful deities, that is, by the blazing maṇḍala of the wrathful ones. By whom should this be done? By the one who has manifested the samādhi of suppression and meditates on the maṇḍalas of the Buddhas and so forth. From what source? It is said: "The samādhi-vajrasattvas are accomplished from the vajra maṇḍala." The vajra maṇḍala is the ten-spoked wheel. This is what is being taught.

མཱ་མ་ཀཱིའི་མཚོ་སྐྱེས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་འབར་བ་རྩིབས་བཅུ་པ་ཁ་དོག་ཀུན་དུ་སེར་པོ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། དེའི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་བདག་ཉིད་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེར་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་ཀུན་དུ་ཕྱུང་ནས། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་ནུར་བའི་གནས་ལ་བརྟེན་པའི་རྩིབས་བཞི་ལ་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་དང་དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ཅུང་ཟད་ནུར་བའི་གནས་རྣམས་སུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་དབྱིག་པ་སྔོན་པོ་དང་། སྟོབས་པོ་ཆེ་དང་། མི་གཡོ་བ་དང་། དབང་པོ་དང་། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྩིབས་དག་གི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྩིབས་ཅུང་ཟད་འདོར་བ་ལ་ཁྲོ་བོ་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཆུ་ལྷ་དང་བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་དག་གི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྩིབས་ལ་ཁྲོ་བོ་དཔལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས་ཀྱང་། འཁོར་ལོ་སེར་པོ་རྩིབས་བཅུ་པ། ། དེ་ཡི་དབུས་ན་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཡེ་ཤེས་བཅུ་འབྱུང་བདག་ཉིད་ཅན། ། ཁྲོ་བོ་བཅུ་ནི་རྩིབས་ཀུན་ལ། ། རྫོགས་པ་མཆོག་ཏུ་བཟང་བ་ཡིན། ། འགོག་པའི་རྡོ་རྗེས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་བཀོད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱི་དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་བཀོད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །

Within the māmakī-lake-born [maṇḍala], one should visualize a great, blazing ten-spoked wheel arising from the syllable HŪṂ, which is entirely yellow in color. In the center of its hub, one should contemplate oneself as the previously described Dveṣavajra. Through the authentic union as it truly is, [the deities] are emanated. On the four spokes that rely on the slightly recessed positions of Vairocana and the others, one should visualize the four noble deities, Yamāntaka and the rest. Likewise, in the slightly recessed positions of Locanā and the others, one should visualize, in successive order, the noble Rāgarāja, Nīladaṇḍa, Mahābala, Acala, Indra, and on the spokes situated in the center of the directions of Indra and Īśāna, the wrathful Uṣṇīṣacakravartin. Similarly, on the spokes situated in the center of the directions of Varuṇa and Nairṛti, one should visualize the wrathful Śrī-Sumbharāja. As it is said in the eighteenth chapter: "A yellow wheel with ten spokes, One should visualize in its center. Having the nature of the ten arising wisdoms, The ten wrathful ones are on all the spokes; This is the supreme, excellent perfection. One should meditate with the Vajra of Cessation." The Vajra Samaya is the glorious Vajrasattva, whose nature is method and insight. Its arrangement is the nature of the arrangement of the shapes and so forth of the various deities of the maṇḍala.

དེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བསྒྲུབ་པ་རྣམས་སོ། ། དེས་མངོན་པར་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱང་ཆུབ་པས་ན་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང་། དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་ཚོགས་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་དགོད་པ་དང་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཚོགས་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་འགུགས་པའི་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལེའུ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་བདག་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། རིམས་དང་གདོན་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱེད་པས་ན་ཞི་བའོ། ། དེའི་དོན་གྱི་དམ་ཚིག་ནི་རྒྱུ་དང་ལམ་སྟེ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ཡིན་ཞིང་གང་ལ་དེ་ཉིད་མཆོག་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་སྔགས་བརྗོད་པའི་རྣམ་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེའི་བཙུན་མོ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་མོའོ། ། ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་ཕྱུང་བར་གྱུར་པའོ། །

The meditation on the meaning of suchness is the accomplishment of various types of activities by way of abiding in the authentic union. Because one is awakened in all aspects, it is "manifest awakening" (abhisambodhi); it is the great bliss that pervades all, and the collection of words that reveals that meaning is so called. This concludes the explanation of the thirteenth chapter. Since the collection of activities such as pacification is to be performed preceded by the arrangement and recitation of the mantras of Buddhalocanā and the others, for that reason, the passage beginning with "Then..." was spoken regarding the samādhi of the King of Emanations who summons by means of the wondrous mantras of body, speech, and mind. Because he is that which all Tathāgatas must not transgress, the Lord of the Samaya of all Tathāgatas is the Great Vajradhara. Because he pacifies all defects such as infectious diseases and malevolent spirits, he is "pacification" (śānti). The samaya of that meaning is the cause and the path, which is Buddhalocanā; that in which she is the supreme Vajra is so called. The meaning is that one should make the mind one-pointed by reciting the mantra of Buddhalocanā. All Tathāgatas are Vairocana. His consort is the goddess of mantra. "Emanated" means that she was emanated from the authentic union of body, speech, and mind.

འབྱོར་བ་ཀུན་ལ་དགྱེས་པ་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་འདོད་པའི་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཅན་རྣམས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་རྗེས་སུ་དྲན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གཟུགས་སུ་མངོན་པར་བྱུང་བའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེས་འགྲོ་བ་བདེ་བར་མཛད་པ་མངོན་ནས་མཉེས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་དགྱེས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཞི་འབྱུང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་པར་མངོན་པར་འདོད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་ནས། འདིས་སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཞི་བར་བྱ་བའོ། ། འདི་ཉིད་གདན་ཁ་དོག་སེར་པོ་ལ་སོགས་པར་བསམ་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཤི་བ་གསོན་པར་བྱེད་པར་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཕྱུང་སྟེ། དེས་ཤི་བའི་དྲི་ཟའི་སེམས་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་དམ་མངལ་དུ་ཞུགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསལ་ཞིང་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་པའི་མར་མེའི་མེ་ལྕེའི་རྣམ་པ་ཅན་བཀུག་ནས་དེའི་སྙིང་གར་བཅུག་སྟེ། དེར་མོ་ཧ་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་འཇིགས་པ་མི་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། སྙིང་པོ་ཉིད་བརྗོད་ཅིང་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བསམས་ལ། ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡང་བྱས་ཏེ།

Those who delight in all forms of prosperity are those of the deluded class who desire the excellence of all sentient beings. "Recalling the Buddha Vajra" means that the Buddha’s eye has manifested as the Vajra Body; the meaning is that, having perceived that it brings happiness to wandering beings, it becomes pleased and exceedingly joyful. "The source of peace for the Buddhas" means that once the Tathāgatas desired to be accomplished have attained the desired siddhi, they should be pacified according to the sequence previously explained. This very [practice] accomplishes all activities, such as pacification, through the distinctions of visualizing the seat as yellow in color and so forth. "It is taught that it revives the dead" is taught as follows: having performed the yoga of Buddhalocanā as it is, one should draw forth the accomplished Vajra Hook from one’s own heart. With that, one summons the consciousness of the deceased gandharva being—whether its nature is that of a being or it has entered the womb—appearing like a flame of a lamp, clear and unmoved by wind. Having drawn it in, one places it in the heart of the [deceased] and arranges the essence mantra moharati there. Then, with the masses of light rays arising from that, one causes their fear to disappear. Reciting the essence mantra itself, one should visualize [the deceased] transforming into the form of Buddhalocanā, and also perform the blessing of the aggregates, sense bases, and the body, speech, and mind.

རང་གི་སྙིང་གར་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་མོའི་ཐུགས་ཀར་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་བཀོད་པའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྒོ་ལས་སྤྲོས་པའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་བུམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་བདག་ཉིད་ཞུགས་པའི་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཤི་བ་དེ་གསོན་ཞིང་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཞིང་། དེ་སྐུལ་བར་མཛད་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་སྐུལ་མཛད་མ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གྲུབ་པར་མ་གྱུར་ན། དེའི་ཚེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། སྙན་ཅིང་འཇམ་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་ནས་བཀུག་སྟེ་དེའི་རྒྱུད་ལ་གྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐུ་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེའི་དངོས་པོ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཐབས་ཀྱི་ཐུགས་སོ། ། དེའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའི་གཟུགས་སོ། ། དམ་ཚིག་ནི་སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པའི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ། ཤེས་པས་སྲིད་ལ་མི་གནས་ཤིང་། ། སྙིང་རྗེས་ཞི་ལ་མི་གནས་ཏེ། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་ལ་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ།

From the gateway of light rays emanating from the garland mantra arranged upon a moon disc atop a lotus in the heart of the wisdom goddess residing in one’s own heart, a multitude of Buddhalocanā deities are projected. Through these, one should be consecrated by the vase-bodhicitta and the consecrations into which one has entered. In that way, the deceased will be restored to life and come to possess a vajra body. The vajra samaya is the glorious Vajrasattva; because she invokes him, she is the Invoker of the Vajra Samaya. If the yogi who acts according to what has been explained does not achieve accomplishment, then at that time, having pleased the glorious Vajradhara and having summoned him by perfectly invoking him with pleasant and gentle words, she brings about accomplishment within his continuum. The Vajra Wrathful One of the Samaya of the Three Bodies is Akṣobhya, who is not to be transgressed by way of being the very nature of the dharmakāya and so forth. His entity is the mind of method, which is of the nature of great compassion that gathers all sentient beings. Its non-entity is the insight that lacks that nature; conventionally, it is the form of Māmakī. Samaya is the non-abiding nirvāṇa in which existence and peace are of one taste in equality, for it is said: "Through wisdom, one does not abide in existence; through compassion, one does not abide in peace." That which possesses that very vajra is so called.

དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱི་བཙུན་མོའི་མཆོག་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བླ་ན་མེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ལ་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའི་སྦྱོར་བ་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རོ་ལངས་ལ་སོགས་པས་སྒྲུབ་པ་རྣམས་ལའོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རང་གི་མགོ་ལ་དྭེ་ཥ་ར་ཏི་ཞེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཁ་གྱེན་དུ་བལྟས་ཤིང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་བསམས་ཏེ། དེའི་ལྟེ་བའི་ནང་ན་གནས་པའི་མཱ་མ་ཀཱི་བསམས་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་མོའི་ཐུགས་ཀའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་རྐང་པའི་མཐིལ་གྱི་བར་དུ་རྡོ་རྗེའི་གོ་བགོས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་མི་ཕྱེད་པའི་བསྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ལས་རྣམས་རྟག་ཏུ་རབ་སྒྲུབ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་བཞིན་དུ་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེའི་འཇིགས་པས་མྱོས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་ཡང་འདི་ནི་རྟག་ཏུ་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་གདོན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇིགས་པས་འཇིགས་པར་འགྱུར་བའི་སེམས་ཅན་ལ་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཆོ་གའི་སྒོ་ནས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བསྲུང་བར་བྱའོ། །

Having entered into meditative equipoise upon that, the phrase "this supreme consort of the Vajra Holder" refers to the unsurpassed [wisdom]. In the same way, this should be understood for all [deities] according to the distinctions of their respective families. Regarding the phrase "from the application of the Vajra Protection": this refers to the accomplishments [performed] against vetālas and so forth by means of one's own yoga. This is what is taught: being endowed with the yoga of one's own deity as it is, one should visualize on one's own head a vajra facing upward, arising from the essence-mantra dveṣarati and resting upon a moon maṇḍala. Within its hub, one should visualize Māmakī. Then, from the garland-mantra resting upon the moon above the lotus in the heart of the wisdom goddess, one should meditate that one is armored with three-pointed vajras down to the soles of one's feet. In that way, there will be an indestructible protection. Regarding the phrase "always thoroughly accomplishing activities": just like Buddhalocanā, one will thoroughly accomplish activities such as pacification and so forth. "Great Vajra" refers to the glorious Vajrasattva; even for those who have become intoxicated by the fear of him, this [protection] always generates strength. Because it is so, for sentient beings who are terrified by the fear of all malevolent spirits and the like, one should provide protection by means of this very [method] through the ritual just explained.

མངོན་སྤྱོད་བྱ་བའི་སེམས་ཅན་ཁ་སྦྱར་ཕྱེ་བར་གྱུར་ཅིང་སྲུང་བ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡང་གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་འདིས་འདིའི་སྒོ་ནས་བསྲུང་བར་བྱས་ནས་དེ་ཡང་མི་ཕྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་གོས་དཀར་མོ་སྟེ། གང་ལ་དེ་གཟིགས་ཤིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱན་གྱིས་ཡུལ་དུ་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཏེ་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྒྱས་ཤིང་འཕེལ་བར་བྱེད་པས་ན་ཆོས་རྒྱས་པའོ། ། སྟོབས་མཛད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉམས་པ་རྒྱས་པར་མཛད་པའོ། ། མཛོད་ཆེན་པོ་ནི་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་ཏེ་དེ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པས་ན་མཛོད་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་བཅས་པའི་གོས་དཀར་མོ་སྐུ་མདོག་སེར་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྟོབས་ཟད་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་པ་དང་དབུལ་པོའི་ནོར་འཕེལ་བར་བྱའོ། ། བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་སྔགས་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཀུན་ནས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བས་ན་ཀུན་ནས་འབྱུང་བ་སྟེ་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་སྔགས་བརྗོད་པའི་རྣམ་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་མི་ཕྱེད་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཏེ།

Even if the sentient beings to be subjected to wrathful rites have their union severed and are devoid of protection, if this yogi protects them by means of this [practice], they too will become indivisible. Great passion is Amitābha. His samaya is Pāṇḍaravāsinī; that which is beheld by him and taken as an object by the eye of wisdom is so called. Because it causes the dharmas—such as the fearlessnesses and so forth—to expand and increase, it is the "Expansion of Dharma." "Exerting power" means causing the decline of diseases and the like to flourish. The "Great Treasury" is the glory of the Jewel, the nature of the Gaganagañja samādhi; because he is perfectly endowed with that, he is "Possessed of the Great Treasury." This is what is taught: by means of the empowerment as before, through the yoga of Pāṇḍaravāsinī together with Amitābha, who is yellow in color, one should generate the power of those whose power is exhausted and increase the wealth of the poor. "By mere recitation" means by the very utterance of the mantra preceded by the meditation as explained. Because she arises perfectly from all sides to accomplish the activities of all beings without exception, she is "The All-Arisen," which is the Noble Tārā. The samādhi is the indivisible one-pointedness of mind through the recitation of her mantra; having entered into that, and so forth, has already been explained. "Buddha-vajra" refers to the Tathāgatas.

དེ་རྣམས་ཀྱི་སྡེ་ནི་ཚོགས་ཡིན་པས། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་བདེ་ཆེན་ནོ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་མ་ལུས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་དུ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་ཞིང་དེའི་མདོག་ཅན་གྱི་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་གདན་དང་འོད་དང་རྒྱན་དམར་པོ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིག་མའི་ཐུགས་ཀར་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཁ་དོག་དམར་པོ་མགོ་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཡི་གེ་ཨཱཿཡིས་བསྐྱེད་པའི་མདའ་ཁ་འུག་གི་དངོས་པོ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཨུཏྤ་ལ་དམར་པོ་ཁ་མ་བྱེ་བའི་མདེའུ་དང་ལྡན་པ་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རྣ་རྩའི་བར་དུ་བཀང་བས་བསྒྲུབ་བྱ་སྐྱེས་པའི་སྙིང་དང་ལྐོག་མ་དམར་པོ་དང་བུད་མེད་ཀྱི་པདྨ་ཕུག་ལ། རང་གི་སྙིང་ག་ལས་ཕྲེང་བའི་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ནས་བྱུང་བ་དེའི་ཁར་བཅུག་སྟེ། དེའི་སེམས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་བཀུག་ནས་ལོག་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་མོའི་པདྨའི་ལམ་ནས་སྙིང་གར་བཅུག་ལ་བཟླས་པ་བྱ་ཞིང་། བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་སྙིང་འཕྲོག་ཤིང་རྩ་བ་ནས་བཅད་པའི་ལྗོན་ཤིང་བཞིན་དུ་རྐང་པའི་དྲུང་དུ་འགྱེལ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་བྲན་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་གང་ལ་དྲི་མ་མེད་པ་སྟེ། རྟོག་པའི་སྐྱོན་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་།

Since their class is a collection, they are the Buddha Vajra Mahāsukha. Regarding the phrase "the entire realm of sentient beings without exception," this means that one should perform the yoga exactly as described for the Noble Tārā, who is perfectly endowed with Amitābha and possesses his color, with a red seat, light, and ornaments. Then, having arranged the garland mantra, red in color and facing upward, upon a moon disc atop a lotus in the heart of the wisdom consort, one should draw an arrow produced from the syllable OṂ and generated by the syllable ĀḤ, which has a hawk-feathered shaft and a tip consisting of an unopened red utpala flower produced from the syllable HŪṂ. Having blessed it with one's own mantra and drawn it back to the ear, one should pierce the red heart and throat of the male target, or the lotus of the female target. Then, from one's own heart, the garland mantra emerges from the vajra and enters the mouth of the target. Having summoned the target's mind in the form of a red moon maṇḍala and drawn it back, one should insert it into the heart of the wisdom goddess through the path of her lotus and perform the recitation. One should visualize the target falling at one's feet like a tree whose heart has been snatched away and cut at the root. In this way, it is taught that one gains power over them all, making them act like servants. Then, regarding the phrase "thereupon" and so forth: the Tathāgata of the Vajra Body, Speech, and Mind is the glorious Vajrasattva. Yamāntaka is "stainless," meaning he is free from all the stains of the defects of conceptual thought.

ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྤྲིན་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་གྲགས་པ་ཆེན་པོ་ཀུན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་སོ། ། འཇིགས་ཤིང་ཀུན་དུ་སྐྲག་གྱུར་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ངེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྟོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་སེམས་ནི་རྗེས་སུ་དྲན། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་ཏོ། ། ཐོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གོང་བུ་དགུག་པར་བརྩམས་པ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དབྱུང་བ་དང་། གཞུག་པར་གྱུར་པར་བྱས་ནས། བདག་ཉིད་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཞལ་བཞི་པ་ཕྱག་དྲུག་པ་ཞབས་བཞི་པ། ཕྱག་ན་རལ་གྲི་དང་གཏུན་ཤིང་དང་དགྲ་སྟ་དང་ཞགས་པ་བསྣམས་པ་ལྷག་མ་བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པར་དམིགས་ལ། བཟླས་པ་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཟླས་པ་མང་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བར་གྱུར་ཅིང་བཟླས་པ་འབུམ་བྱས་པས་བུད་མེད་ཀྱི་ཐོད་པ་བཟང་པོ་མ་ཆག་པ་བླངས་ཏེ།

That which emits clouds of light rays arising from the great vajra mind is so called; the meditative stabilization focused upon that is so called because it is indivisible. "All the Buddhas of great renown" refers to the deities of the maṇḍala of the delusion family. "Becoming terrified and utterly struck with fear" indicates teaching in accordance with sentient beings of the definite lineage and so forth. "Recalling the vajra mind" also teaches that by recollecting the Great Vajradhara, one will become free from all fear. The passage beginning with "skull" and so forth explains the commencement of summoning the mass. In this regard, one who possesses the yoga of the Great Vajradhara within the aforementioned body maṇḍala should, immediately following the meditative stabilization of the initial union, perform the emergence and entry of the noble Yamāntaka. Then, visualizing oneself as the noble Yamāntaka with four faces, six arms, and four legs, holding a sword, a pestle, a battle-axe, and a noose, and possessing the remaining characteristics already explained, one should perform many recitations according to the ritual procedure explained for recitation. Then, having received the permission of the deities and performed one hundred thousand recitations, one should take a fine, unbroken human skull.

དེའི་ཕྱི་རོལ་དུ་པདྨ་ཆེན་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་ལྟེ་བ་ལ་རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་འཕགས་མ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་ཐུགས་ཀར་སྔགས་ཀྱིས་མཚན་པ་བྲིས་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པའི་གཡས་བརྐྱང་བའི་རྐང་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་གྱིས་མནན་ཏེ། ལྕགས་ཀྱུ་དེས་སྙིང་གར་ཕུག་ལ་བཀུག་པར་བསམ་ཞིང་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་བཅས་པའི་སྔགས་བསྒྲག་པ་དང་བཅས་པས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་དགུག་པར་བྱའོ། ། སྐྱེས་བུའི་ཐོད་པར་གཡོན་བརྐྱང་བའི་རྐང་པས་བསྒྲུབ་བྱ་མནན་ཏེ་སྐྱེས་བུ་དགུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་བདེ་བ་ཡིན་ཞིང་དེ་སྲུང་བར་བྱེད་ཅིང་འཕེལ་བར་བྱེད་པས་ན་ཀ་པཱ་ལ་སྟེ་ཐོད་པ་ནི་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་མའི་ལུས་སོ། ། མ་ཆག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་གནས་མ་ཉམས་པའོ། ། མཛེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་མཛེས་པའོ། ། འདོད་པ་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡིད་དུ་འོང་བ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པ་མདུན་ན་གནས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་ལ། འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་གྲུབ་པའི་འཁོར་ལོའི་ལྕགས་ཀྱུ་ཕྱུང་སྟེ། དེས་ཀ་ཀན་དེའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་བཀུག་ནས་དེ་ལ་བཅུག་པ་རྐང་པས་མནན་པར་བྱས་ལ།

Outside of that, in the center of a great eight-petaled lotus, one should draw the heart of any appropriate noble lady, such as Buddhalocanā, endowed with all supreme aspects and marked by the mantra. Outside of that, one should imagine pressing down with the sole of the left foot—extended in the right-extended posture—a wheel marked with a hook that has arisen from the syllable Oṃ situated upon a solar maṇḍala. Piercing the heart with that hook and summoning her, if one recites the mantra together with the words of exhortation three times, she will undoubtedly be summoned; this is what is taught. Yakṣiṇīs and others should also be summoned in the same way. The distinction is that one should summon a man by pressing the object of accomplishment with the left foot extended in a human skull. Alternatively, "ka" signifies bliss; because it protects and increases that, it is "kapāla," meaning a skull, which is the body of a young maiden. "Unbroken" means her birth canal is intact. "Beautiful" means her form is lovely. Because she satisfies desire, she is "charming." Having generated such a figure, endowed with these extraordinary qualities, in the form of Buddhalocanā as if she were actually present before one, and possessing the yoga of the noble Yamāntaka, one should draw forth the hook of the wheel accomplished from one's own heart. Summoning the wisdom Buddhalocanā who resides in the world-system of Kāñcanāvatī and causing her to enter that [image], one should press her down with the foot.

ཕྲེང་བའི་སྔགས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས། ཁྲོ་བོའི་མེ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིག་མའི་དངུལ་ཆུའི་སྦྱོར་བས་ཟངས་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་རྣམས་གསེར་དུ་བྱ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ཁོ་ནར་འཕགས་མ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རིག་མ་ཐམས་ཅད་དགུག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དམ་ཚིག་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་སོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་སྟུག་པོ་མཆོག་ནི་འཕགས་པ་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་སྟེ། དེ་ལ་འཇིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཅན་རྣམས་སོ། ། རྒྱལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། སྔགས་རྣམས་ཀུན་གྱི་སྦྱོར་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཚོགས་སྣ་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ཉིད་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁྱད་པར་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྐྲད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ཚུལ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།

Having recited the garland mantra three times, just as the elements such as copper are transformed into gold through the application of the mercury of the wrathful fire and the wisdom consort, she will certainly become the Noble Buddhalocanā. Likewise, one should accomplish the summoning of all the supramundane wisdom consorts, such as Māmakī; this is the pith instruction. Regarding the phrase "Then," and so forth: the samaya is the Action Family. The supreme, dense radiance arising from that is the Noble Vajrāmṛta; the meditative absorption (samādhi) that fears that is so named. "All Buddhas" refers to those belonging to the Action Family. Through the words "Victorious," and so forth, it should be understood in all cases that, as before, the Teacher appears in accordance with sentient beings. The "Vajra Body" is Vairocana; the recollection of that is as before. Regarding the phrase "The application of all mantras," this Blessed One should be applied to the characteristics of accomplishing the various collections of activities of all the deities, because he is the very one who accomplishes all activities. The distinction is taught by the words "Vajra Expulsion," and so forth. By the term "properly," it is taught as follows:

ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཐོད་ལེ་ཀོར་དང་རོ་བསྲེགས་ཀྱི་མེ་ལ་བསྲེགས་པའི་སྨྱོ་བྱེད་ནི་ཤིང་གི་སོལ་བ་དང་བ་བླ་དང་ཨཱ་རི་ཥཱའི་ལོ་མ་དང་དུག་ལ་སོགས་པ་རྐང་པ་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གི་ཁྲག་དང་བཅས་པ་རྣམས་བཏགས་ཏེ། ཀ་གཉིས་པའི་སྒྲོའི་སྨྱུ་གུས་རྒྱལ་མཚན་གྱི་གོས་ལ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། དེའི་དབུས་སུ་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་བྲིས་ལ། དེའི་ལྟེ་བར་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཀོད་པ་བྲིས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་དུ་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་བཟླས་པ་བྱས་ལ་མ་མོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱིམ་དུ་སྦ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཔུང་ཡང་སྐྲོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ནི་འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྲིན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྲིན་པོ་ནི་ཚངས་པའི་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། མ་རུངས་པ་ནི་སྦྲུལ་རྣམས་སོ། ། གཏུམ་པོ་ནི་གདོན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འཇིགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ། ལས་རྣམས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་དེ་ལ་ཆོ་ག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཁྲོ་བོ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ལག་པ་དག་ཏུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དག་ལས་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་བསམས་ལ།

One who possesses the yoga of the noble Amṛtakuṇḍalī should, according to the procedure, grind together the substances for causing madness—such as charcoal from a funeral pyre, orpiment, leaves of āriṣṭā, and poison—along with blood from the ring finger of the left foot. Using a pen made from the quill of a double-headed bird, one should draw a wind mandala upon a banner cloth, and in its center, a sword and an eight-spoked wheel. In the hub of that wheel, one should draw the form of the target together with the syllables of the mantra. Having performed one hundred and eight recitations of the words of exhortation on the outside, one should bury it in the house of a mātṛ or similar spirit. By doing so, even the army of the Buddhas will be driven away. Regarding the passage beginning with "Then," the "light rays of the Buddha" are the wisdom of equality, and the "vajra" arising from that is the noble one called Aparājita; the meditative absorption focused upon that is so named. Regarding the passage beginning with "Rākṣasas," the "rākṣasas" are the Brahma-rākṣasas and so forth. The "wicked ones" are the snakes. The "fierce ones" are the malevolent spirits and so forth; for those who possess the terrors arising from them, "one performs the rites according to the ritual." As for that "ritual," it is as follows: one who possesses the yoga of the wrathful Aparājita should, according to the procedure, visualize blazing vajras arising from the syllable HŪṂ in both hands.

སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ལུས་ལས་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཉིད་ཀྱིས་བཀུག་ནས་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བཅུག་ལ། དེའི་འབར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཚིག་པར་བསམ་ཞིང་ལག་པའི་བར་དུ་ཀུན་དུ་བསྡམས་ཏེ། མཉེ་ཞིང་ཆེ་གེ་མོ་རཱཀྵ་སཱ་ཏི་བྷྱོ་མོ་ཙ་ཡ་ཏི་ཞེས་བྱ་བའི་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པར་སེམས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་ངུ་ཞིང་ཤིང་གི་ཡལ་ག་ཆག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཆེས་པ་སྟོན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་གདོན་མི་ཟ་བར་གཏང་བར་བྱེད་པའམ་དུག་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་འཛིན་དུ་གཞུག་པར་འདོད་ན། དེའི་ཚེ་དེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ནས་མར་ངོའི་ཉིན་ཞག་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཉིན་ཞག་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བས་འགགས་པའི་ཐོད་པ་ལ་ལྕགས་ཀྱི་ཡུ་བ་དང་ལྡན་པའི་མི་སྐྲའི་པིར་གྱིས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་མཆེ་བ་གཙིགས་པའི་ཞལ་མངའ་བ། དབུ་སྐྲ་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ་གཡས་པ་རོ་ལངས་ཀྱི་ཆུ་གྲི་འཛིན་པ་གཡོན་པས་སྡིགས་མཛུབ་བྱས་པ་བྲིས་ལ།

From a body overwhelmed by rākṣasas and the like, one should mentally summon those rākṣasas and others, place them between two vajras, and imagine them being consumed by the blazing flames. Clenching them firmly between the hands, one should rub them while reciting the mantra accompanied by the exhortation: amukam rākṣasān āveśaya mocaya. By thus perfectly uniting the mind with the form of the two vajras, preceded by signs of conviction such as weeping or the breaking of tree branches, the spirits will undoubtedly be released or rendered harmless. If one wishes to cause them to be seized, then at that time, while possessing that very yoga, on any day of the waning moon, one should draw [the deity] upon a skull-cup sealed with char from a charnel ground using a brush made of human hair with an iron handle. The figure should have a terrifying face with bared fangs arising from the syllable HŪṂ, hair bristling upward, holding a vetāla-knife in the right hand, and making the threatening gesture with the left.

དུག་དང་རུས་པའི་ཕྱེ་མ་དང་མཛུབ་མོའི་ཁྲག་གིས་མིང་དང་བཅས་པའི་སྔགས་དེའི་སྙིང་གར་ཆེ་གེ་མོ་གྲྀཧྞ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་བྲི་བར་བྱ་ཞིང་ཐོད་པ་གཉིས་པར་བསྒྲུབ་བྱ་པཱ་ད་པཾ་སུ་དང་རོ་བསྲེགས་པའི་ས་དང་ཐལ་བ་དང་སོལ་བ་རྣམས་རྡོ་རྗེའི་ཆུ་དང་སྦྲུས་པའི་གོང་བུ་ལས་བྱས་པའི་མིའི་གཟུགས་ཀྱི་སྙིང་གར་དུག་དང་རུས་པའི་ཕྱེ་མ་དང་མཛུབ་མོའི་ཁྲག་གིས་མིང་དང་བཅས་པའི་སྔགས་བྲིས་པའི་ཏཱ་ལའི་ལོ་མ་བཅུག་ལ་བསྐུལ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སྤྱན་དྲང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་དེ་ལ་གཏད་པའི་དམིགས་པས་ཨ་དྷ་སྠ་བའི་གཟུགས་བརྙན་དང་ཁ་སྦྱར་ཏེ་དེས་མནན་ནས་བཟུང་བར་བསམ་ཞིང་མཚན་མོ་དུར་ཁྲོད་དུ་རོལ་པ་དང་བཅས་པས་སྔགས་བཟླས་ན། དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་དེས་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིམ་པ་འདི་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གདོན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འཛིན་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དཔག་ཏུ་མེད་པ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་། འདི་དེ་ལས་བྱུང་བས་ན་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བྱུང་བ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་རྟ་མགྲིན་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེ་མཆོག་སྐྱེ་ནི། པདྨའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་པོ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྟེ་དེའོ། ། མཁའ་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཧ་ལ་ཧ་ལའི་འོད་ནི་ཆེས་ཤིན་ཏུ་དྲག་པའོ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་བསྐུལ་བ་ཡིས། ། དུག་རྣམས་ཐམས་ཅད་མེད་པར་བྱེད། །

One should write the mantra together with the name [of the victim] at the heart, using poison, bone powder, and the blood of the ring finger, including the words "gr̥hṇa [so-and-so]" and so forth. In a second skull-cup, one should place a human effigy made from a ball of clay mixed with the ashes and charcoal of a cremated corpse, along with the foot-dust of the person to be accomplished. Into the heart of that effigy, one should insert a palm leaf upon which the mantra together with the name has been written using poison, bone powder, and the blood of the ring finger. Preceded by an invitation with the inciting mantra, one should perform the visualization of entrusting [the victim] to it, join the two [skull-cups] together, and imagine that the effigy is being held down and seized. If one recites the mantra at night in a charnel ground with a display of wrath, the victim will undoubtedly be seized. In this very same sequence, one should cause all [beings], such as malevolent spirits, to seize [the victim]. Regarding the passage beginning with "Then," "Immeasurable" refers to Amitābha; because this [deity] arises from him, he is "Arisen from the Immeasurable." He is the glorious Vajra Hayagrīva, and because the samādhi focused upon him is indivisible, it is so named. "The birth of the great supreme Dharma-vajra" refers to the members of the maṇḍala of the Lotus family. Because he is the lord of wisdom, the "Wisdom King" is Amitābha; that is he. Regarding the passage beginning with "The expanse of space," the light of Halāhala is extremely fierce. "By inciting the King of Wrathful Ones, all poisons are eliminated."

ཅེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་རྟ་མགྲིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐལ་པའི་མེ་འབར་བ་ལྟ་བུ་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། དེའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པའི་དུག་རབ་ཏུ་བསྲེགས་ཏེ། ལག་པ་གཡས་པར་ཡི་གེ་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བསམས་ལ། དེའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་འབར་ཞིང་བདུད་རྩི་འཛག་པར་རྣམ་པར་བསམས་ནས། ཕྲེང་བའི་སྔགས་བརྗོད་པས་དེས་བྱ་བ་ཅིང་བསྒྲུབ་བྱ་དུག་མེད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འདི་ལས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་དང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་འབྱུང་བས་ན་འབྱུང་བ་སྟེ། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དཔལ་ནི་ཁྲོ་བོ་དཔལ་དབྱིག་པ་སྔོན་པོ་ཅན་ཏེ། གཟའ་མཇུག་རིང་བཞིན་དུ་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་གཞོམ་པའི་ཆེད་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གདུག་པའི་མཆོག་ལས་བྱུང་བ་ཀུན་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། འཇིགས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་མི་བཟོད་པར་གྱུར་པ་བསྟན་ཏོ། ། ཆོ་གའི་ཚུལ་བཞིན་བསྐུལ་བ་ཡིས། ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་གསོད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་དབྱིག་པ་སྔོན་པོ་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཤ་ཆེན་དང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་དང་།

By this, the following is taught: One who possesses the yoga of the noble Hayagrīva should, in accordance with the ritual, visualize at the heart of the subject a sun maṇḍala arising from the syllable HŪṂ, blazing like the fire at the end of an eon. Upon that, one should arrange the syllable HŪṂ. With its rays of light, the poison residing in all the limbs is thoroughly incinerated. Then, one should visualize in the right hand a white eight-petaled lotus arising from the syllable BAṂ. In its center, one should visualize a white syllable HŪṂ, blazing with white light and dripping nectar. By reciting the mantra of the rosary, the subject is purified and rendered free of poison; this is the meaning. Regarding the phrase "Then," and so forth: because from this arise offerings to the buddhas and the welfare of sentient beings, it is the "Source," namely Amoghasiddhi. The "Glory" arising from that is the wrathful deity Śrīnīladaṇḍa, for he has arisen specifically to destroy all malevolent beings, just like the planet Rāhu. Because the meditative concentration focused upon him is indivisible, it is so named. "All those arisen from the supreme malevolent ones" refers to Brahmā and the others. The words "terrified," and so forth, demonstrate that the power of the mantra has become unbearable. "By exhorting according to the ritual method, all malevolent beings will be slain" means that one who possesses the yoga of the noble Nīladaṇḍa, in accordance with the ritual, [should use] human flesh, charcoal from a charnel ground, and so forth.

བལ་མི་ཀའི་ས་དང་སྤུན་པ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་པཱ་ད་པཾ་སུ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ཏེ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གོས་ལ་དུག་དང་ཁྲག་དང་རམས་རྣམས་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། དེའི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་སྔགས་དང་རྣམ་པར་སྤེལ་བ་བྲིས་ལ། དེའི་སྙིང་གར་བཅུག་སྟེ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཐོད་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་ལ། དེ་གསད་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་ཞིང་གཏུམ་པར་གྱུར་པས་རྐང་པ་གཡོན་པས་ཀུན་དུ་མནན་ཏེ། ཉི་མ་ཕྱེད་དང་མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་རྡོ་བ་དང་རུས་པ་དང་ནིམ་པའི་ལོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བྱས་ན། ཞག་བདུན་ན་འཆི་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མ་གྲུབ་ན། དུར་ཁྲོད་དུ་སོང་སྟེ་མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་རོ་བསྲེགས་ཀྱི་ཐལ་བས་མེ་ཐབ་གྲུ་གསུམ་བྱས་ལ། ནིམ་པའི་ཤིང་ཉིད་ཀྱི་སྦར་ཏེ་དེའི་དབུས་སུ་སྤྱན་དྲང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཞལ་འཇིགས་སུ་རུང་བར་བྱས་པ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། མཚོན་རྣོན་པོས་པྲ་ཏི་ཀྲི་ཏ་རྐང་པ་གཡོན་པའི་ཨ་ན་མི་ཀ་ནས་བརྩམས་ཏེ་གཏུབས་ནས་ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་བའི་དབང་དུ་གྱུར་པས་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཏི་ཞེས་བྱ་བའི་བསྐུལ་བ་དང་བཅས་པའི་སྔགས་ཁྲོ་བོའི་ཚིག་གིས་བརྗོད་ཅིང་ཏད་ཝད་ཁྲོ་བོ་ཡང་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མོ་ལ་གདོན་མི་ཟ་བར་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཀུན་ནས་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

One should fashion an image using the soil of a cemetery, husks, and the footprints of the target. On a cloth from a charnel ground, one should draw a double vajra with poison, blood, and indigo, along with a fire maṇḍala, and in its center, write the name of the target interspersed with the mantra. Placing this in the heart of the image, one should then enclose it within two skull-cups. To kill the target, becoming extremely wrathful and fierce, one should press down with the left foot. At the time of midday or midnight, if one performs one hundred and eight fire offerings with stones, bones, and neem leaves, death will occur within seven days. If, however, that is not successful, one should go to a charnel ground at midnight and construct a triangular fire pit with the ashes of a cremated corpse. Kindling it with neem wood, one should visualize in its center the King of Wrathful Deities, baring his fangs, terrifying, and with a fearsome countenance, preceded by an invitation. With a sharp weapon, one should cut the image starting from the left foot at the ankle, and while under the influence of extreme wrath, recite the mantra of the wrathful deity along with the exhortation "Kill so-and-so!" (amukaṃ māraya). If one performs the fire offering with the tadvaḍ wrathful words, the target will undoubtedly die that very night. Regarding the phrase "Then," and so forth: "All-pervasive" refers to Akṣobhya, whose nature is the wisdom of the dharmadhātu, which is without beginning or end, because he pervades all things.

དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲིན་གྱི་དཔལ་ནི་སྤྲིན་གྱི་ཆར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྟོབས་པོ་ཆེ་སྟེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བཟླས་པ་ཙམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བཟླས་པ་འབུམ་བྱས་ཤིང་། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྦྱོར་བས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་འབེབས་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་ཡི་གེ་ཕཊ་ཀྱིས་བྱུང་བའི་འཕགས་པ་སྟོབས་པོ་ཆེར་བདག་ཉིད་བསམས་ལ། འབུམ་བཟླས་ནས་ཁམ་ཕོར་སོ་མ་བཏང་བ་ལ་རམས་ཀྱི་ཁུ་བས་རལ་གྲི་རྩིབས་བརྒྱད་པའི་འཁོར་ལོ་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ་ལ་མདུང་ཅན་མའི་སྔགས་དང་རྣམ་པར་སྤེལ་བའི་ཀླུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་བྲིས་ཏེ། ཁམ་ཕོར་གཞན་དང་ཁ་སྦྱར་ལ་སྐུད་པ་སྔོན་པོས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་ཏེ། མདུང་ཅན་མ་དང་ཀླུ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ཀླུ་གནས་པའི་ཆུ་མིག་ལ་སོགས་པར་ཀླུ་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའི་ཁམ་ཕོར་ཁ་སྦྱར་ཏེ་བཞག་ལ། ས་ཕྱོགས་དབེན་པ་གཞན་དུ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དེའི་སྟེང་དུ་ཆུ་དང་། དེའི་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བྲིས་ཏེ།

Because the glory of the clouds arising from that is endowed with a perfect rain of clouds, the Blessed One is the Great Powerful One (Mahābala); the meditative stabilization focused upon him is thus named. "By the application of mere recitation, all activities are accomplished" means that by performing one hundred thousand recitations according to the previously explained ritual, one should accomplish all the activities of the deities of pacification and so forth through the application as described. "Causing the maṇḍala of water to descend" teaches the following: preceded by the complete transformation into the Great Vajradhara, one should visualize oneself as the Noble Mahābala arising from the syllable PHAṬ. Having recited the mantra one hundred thousand times, one should draw an eight-spoked wheel of a sword with indigo juice in an unbaked clay bowl, and upon that, an eight-petaled lotus inscribed with the essence mantras of all the nāgas interspersed with the mantra of Śūlinī. Joining the two clay bowls together and wrapping them all around with blue thread, one should invite Śūlinī and the nāgas and make perfect offerings. Then, at a spring or similar place where nāgas dwell, one should place the joined clay bowls to thoroughly exhort all the nāgas. In another secluded location, one should draw a fire maṇḍala, upon which is a wind maṇḍala, and upon that, water, and in the center of that, an eight-petaled lotus.

དེའི་ལྟེ་བར་རླུང་ལྷ་མདོག་དཀར་པོ་སྦྲུལ་མགོ་བདུན་གྱི་གདེངས་ཀ་དང་ལྡན་པ་སྐྱེས་བུའི་གདོང་ཅན་ལག་ན་སྦྲུལ་གྱི་ཞགས་པ་ཐོགས་པ་བྲི་ཞིང་ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་མཐའ་ཡས་ཨུཏྤ་ལ་ལྗང་གུའི་མདོག་ཅན་དང་། ལྷོར་ནོར་རྒྱས་ཀྱི་བུ་དཀར་པོ་དང་། ནུབ་ཏུ་འཇོག་པོ་དམར་པོ་དང་། བྱང་དུ་སྟོབས་རྒྱུ་ནག་པོ་དང་། མེ་དང་བདེན་བྲལ་གྱི་མཚམས་དག་ཏུ་པདྨ་དང་པདྨ་ཆེན་པོ་དཀར་པོ་དང་། རླུང་གི་མཚམས་སུ་དུང་སྐྱོང་སེར་པོ་དང་། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་རིགས་ལྡན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མདོག་ཅན་དེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཀླུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ། ཡི་གེ་ནཾ་ལས་ཀླུ་ཐམས་ཅད་བསམས་ཏེ། དེ་ནས་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འོ་མ་དང་བུ་རམ་ལ་སོགས་ཀླུ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལྷ་བཤོས་བྱིན་ལ། ཡི་གེ་ཛཿདང་རྣམ་པར་སྤེལ་བའི་ཡི་གེ་ནཾ་གྱིས་བཀུག་སྟེ། རང་རང་གི་གནས་རྣམས་སུ་བཅུག་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། འདི་སྐད་དུ་བདག་ལ་བརྩེ་བ་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀས་ཀླུ་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཆར་ཕོབ་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཀླུ་དེ་རྣམས་ཆར་གྱི་རྒྱུན་རབ་ཏུ་འབེབས་པར་བསམ་ཞིང་བཟླས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀས་ཀླུ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཆར་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བྱས་ཀྱང་ཆར་མི་འབེབས་ན། དེའི་ཚེ་མེ་ཐབ་ཟླུམ་པོ་ལ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་ས་སྤྱན་དྲང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཀླུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྕེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ནཾ་བསམས་ལ།

In its center, one should draw the Wind God, white in color, possessing a crest of seven snake heads, with a human face and holding a snake-noose in his hand. On the eastern petal is Ananta, green in color like an utpala lotus; in the south, Vāsuki, white; in the west, Takṣaka, red; in the north, Karkoṭaka, black; in the corners of the southeast and southwest, Padma and Mahāpadma, white; in the northwest, Śaṅkhapāla, yellow; and in the northeast, Kulika, of variegated colors. Having thus drawn the maṇḍala of the nāgas, one should visualize all the nāgas arising from the syllable nāṃ. Then, with blue-colored vases and so forth, one should offer milk, molasses, and other food offerings appropriate for the nāgas. Summoning them with the syllable nāṃ interspersed with the syllable jaḥ, one should cause them to enter their respective places, make offerings, and say: "Out of compassion for me and by the command of the Blessed One, you great nāgas, let fall the rain!" Then, one should perform the recitation while visualizing those nāgas pouring down a continuous stream of rain. By the command of the Blessed One, those nāgas will then cause the rain to fall. If, even after doing so, the rain does not fall, then at that time, having drawn the maṇḍala in the same manner upon a circular fire-pit, and having first performed the invitation of the earth, one should visualize the syllable nāṃ in the center of the tongues of all the nāgas according to the fire-offering ritual that will be explained.

མཆོད་ཡོན་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་བུ་རམ་དང་འོ་མ་དང་མར་རྣམས་ཀྱིས་དགང་བླུགས་གསུམ་ཕུལ་ཏེ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བུ་རམ་དང་འོ་མ་དང་མར་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་དགའ་བར་གྱུར་ནས་གདོན་མི་ཟ་བར་ཆར་གྱི་རྒྱུན་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆར་མི་འབེབས་པ་དེའི་ཚེ་མངོན་སྤྱོད་བྱ་སྟེ། གྲོག་མཁར་དང་ཆུ་བོའི་འགྲམ་གཉིས་ཀྱིས་བཤང་བ་དང་གཅི་བ་དང་སྦྲུས་པས་ཀླུའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གོས་ལ་དུག་དང་ཁྲག་དང་སྐེ་ཚེ་དང་ཚ་དང་ཉུངས་མར་ཚ་བས་རལ་གྲིའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་བྲིས་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དང་། འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་ཀླུ་བརྒྱད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་སྙིང་པོ་རྣམས་སམ་ཡི་གེ་ནཾ་རེ་རེ་སྔགས་དང་རྣམ་པར་སྤེལ་བ་དང་། ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་བཾ་དེ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ། སྤྱན་དྲངས་ཏེ་དེ་སྙིང་གར་བཅུག་ལ་སྐེ་ཚེ་ལ་སོགས་པ་ཚ་བ་སྲེག་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བྱུགས་ཏེ། སྔགས་བརྗོད་ཅིང་མེ་ལ་གདུངས་ན། གདོན་མི་ཟ་བར་ཆར་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཡང་ཀླུ་རྣམས་ཆར་མི་འབེབས་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ས་ལ་ཀླུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ་གོས་སྔོན་པོའམ་དམར་པོས་སྟོད་གཡོགས་དང་ཅོད་པན་བྱས་པའམ། གཅེར་བུས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ན་གནས་པའི་ཀླུ་རྣམས་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འབར་བས་མཚན་པའི་རྐང་པ་གཡོན་པས་གན་རྐྱལ་དུ་མནན་ཏེ།

Preceded by the offering of water for the feet and so forth, one should offer three ladlefuls of molasses, milk, and ghee. If one performs the fire offering with molasses, milk, ghee, and so forth as desired, the [nāgas] will become delighted and will undoubtedly cause a stream of rain to fall. If, even so, rain does not fall, then one should perform the rite of wrathful activity. One should fashion an image of a nāga from the excrement and urine of an anthill and the two riverbanks, mixed together. Upon a cloth from a charnel ground, one should draw an eight-spoked sword-wheel with poison, blood, mustard seeds, black salt, and hot mustard oil. Upon that, one should draw an eight-petaled lotus, and on the eight petals, the specific heart-mantras of the eight nāgas or the syllable ṇaṃ each interspersed with the mantra, and likewise the syllable baṃ in the center. Having invited [the nāgas] and placed them within the heart, and having thoroughly smeared the image with the hot burning substances such as mustard seeds and so forth, if one recites the mantra and heats it over a fire, rain will undoubtedly fall. If, even after doing so, the nāgas still do not cause rain to fall, then at that time, one should likewise draw a nāga-maṇḍala on the ground. Wearing a blue or red upper garment and crown, or remaining naked, one should press down upon the nāgas residing in that maṇḍala with the left foot, which is marked by a blazing vajra and placed upon the sun, in a supine position.

སྟེང་དུ་བསྒྲགས་པའི་ཕཊ་ཀྱི་སྒྲས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་པར་གྱུར་ཅིང་ཁྲག་སྐྱུགས་པའི་རྒྱུན་རྣམས་ཀྱིས་ཆུའི་རྒྱ་མཚོ་བྱེད་པར་བལྟ་ཞིང་སྔགས་བཟླས་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ནཾ་ཧཱུཾ་ནཾ་ཧཱུཾ། ཕཊ་ནཾ་ཕཊ་ནཾ་ཕཊ། ཨུ་གྲཤྠཱུ་ལ་པ་ནི། ཧཱུཾ་ནཾ་ཧཱུཾ་ནཾ་ཧཱུཾ། མཱ་ར་ཡ་སརྦ་ནཱ་གཱ་ན། ཕཊ་ནཾ་ཕཊ་ནཾ་ཕཊ། ཨོཾ་ཛྱོ་ཏི་ནི་རྣཱ་ད། ཧ་ན་ནཱ་གཾ། ཝ་ར་ཤཱ་པ་ཡ་ཤཱི་གྷྲཾ་བྷ་ག་ཝཱན། ཧཱུཾ་ནཾ་ཧཱུཾ་ནཾ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ། ཕཊ་ཕཊ་ཕཊ་ནཾ་ཕཊ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བ་ལཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡང་ཀླུ་གདུག་པ་རྣམས་ཆར་གྱི་རྒྱུན་མི་འབེབས་ན། དེའི་ཚེ་མེ་ཐབ་གྲུ་གསུམ་བྱས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་འཕགས་པ་སྟོབས་པོ་ཆེ་བསམས་ནས་གདོལ་པའི་མེ་བླངས་ལ་ཡི་གེ་ཕུཿརྣམས་ཀྱིས་སྦར་ཏེ། དུག་དང་སྐེ་ཚེ་དང་ལན་ཚྭ་དང་མྱོས་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཀླུའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ། མཚོན་རྣོན་པོས་མགོ་བོ་ནས་བརྩམས་ཏེ། གཏུབས་ནས་ཁ་ལྷོ་རུ་བལྟས་པས་འཕགས་པ་སྟོབས་པོ་ཆེའི་སྔགས་སོ་སོའམ་མ་ལུས་པར་བརྗོད་ལ། ལག་པ་གཡོན་པས་དེ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ལུས་བཤང་གཅིས་བྱུགས་པས་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བྱས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་ཆར་གྱི་རྒྱུན་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡང་ཆར་མི་འབབ་པ་ན་འཕགས་པ་སྟོབས་པོ་ཆེ་ཉིད་ཀྱི་ཉེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་འཕགས་པ་སྟོབས་པོ་ཆེའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ། ཁྲོ་བོ་དཔལ་གནོད་མཛེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། སྤྱན་དྲང་བའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྐང་པ་གཡོན་པས་མནན་ཏེ།

Having caused the sound of phaṭ proclaimed above to pervade the entire sky, one should visualize the [nāgas] becoming extremely terrified and creating an ocean of water with streams of vomited blood, and then recite the mantra: oṃ hūṃ naṃ hūṃ naṃ hūṃ | phaṭ naṃ phaṭ naṃ phaṭ | ugraśūlapāṇi hūṃ naṃ hūṃ naṃ hūṃ | māraya sarvanāgān phaṭ naṃ phaṭ naṃ phaṭ | oṃ jyotirnirghāta hana nāgaṃ varṣāpaya śīghraṃ bhagavān hūṃ naṃ hūṃ naṃ hūṃ | oṃ oṃ oṃ | phaṭ phaṭ phaṭ naṃ phaṭ | oṃ mahābalāya svāhā. If, even so, the malevolent nāgas do not let fall a stream of rain, then at that time, one should construct a triangular fire pit. In its center, one should visualize the Noble Mahābala, take fire from a caṇḍāla (outcaste), and kindle it with the syllable phuḥ. Having fashioned an image of the nāga from poison, kali seeds, salt, and intoxicants, one should cut it from the head downward with a sharp weapon. Facing south, one should recite the mantra of the Noble Mahābala either individually or in its entirety, and perform the fire offering (homa) with the left hand. If one performs one hundred and eight fire offerings with the body smeared with excrement and urine, the stream of rain will undoubtedly fall. If, even so, it does not rain, it is the fault of the Noble Mahābala himself. Therefore, one should fashion an image of the Noble Mahābala with the aforementioned substances. Possessing the yoga of the wrathful Śrī-Sumbharāja, and preceded by the invitation, one should press down upon it with the left foot just as before.

མྱུར་དུ་ཆར་ཕོབ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་སྔགས་ཁྲི་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་ན་གནས་པའི་ཁྲོ་བོ་དཔལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ལྗགས་མངའ་ཞིང་ཞལ་གདངས་པ་དེའི་ཞལ་དུ་གཟུགས་བརྙན་བཅུག་སྟེ་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་བྱའོ། ། འདིས་ནི་ངེས་པར་འཕགས་པ་སྟོབས་པོ་ཆེས་ཆར་འབེབས་སུ་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐུ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པོ། ། ཡང་ན་ཀླུ་ཐམས་ཅད་དང་འཕགས་པ་སྟོབས་པོ་ཆེ་ལ་དམིགས་ཏེ། མེ་ཐབ་ཟླུམ་པོ་ལ་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཞི་བའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་ལྗགས་དང་ལྡན་པའི་ཞལ་དུ་དེའི་སྔགས་ཀྱིས་ཞི་བའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མར་དང་འོ་མ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་བྱས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་དེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཞི་བ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཀུན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འཇོམས་པ་ནི་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ། སྤྱན་དྲང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་གཡོན་བརྐྱང་ཞིང་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་འབར་བས་མཚན་པའི་རྐང་པ་གཡས་པས་མནན་ཏེ།

One should recite ten thousand times the mantra of the syllable HŪṂ, accompanied by the exhortation, "Quickly, let rain fall!" Then, having placed the effigy into the mouth of the wrathful king Śrī-Sumbharāja—who resides in the abhicāra hearth and possesses a tongue and an open mouth arising from the syllable HŪṂ—one should perform ten thousand burnt offerings (homa). By this, the power that the noble Mahābala will certainly cause rain to fall is fully established for all yogins. Alternatively, focusing on all the nāgas and the noble Mahābala, one should perform ten thousand burnt offerings of ghee, milk, and so forth, according to the peaceful ritual, into the mouth of the Buddha Locanā—who resides in a circular hearth, is white in color, and possesses a tongue arising from the peaceful syllable OṂ. If this is done, the Blessed Lady will undoubtedly generate the peace of the Buddhas. Regarding the passage beginning with "Then": as before, it is entirely Akṣobhya, and the "Destroyer" arising from him is the noble Rāgarāja, because he destroys the afflictions such as desire. The meditative absorption (samādhi) focused upon him is called "indestructible" because it is indivisible. Regarding the phrase "by the application of Vajrasattva": having performed the yoga of the noble Rāgarāja exactly as described and having fashioned an effigy of the object of accomplishment, one should first perform the invitation and then, with the left leg extended, press down with the right foot, which is marked by a blazing vajra hook.

དེའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་དགུག་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་བརྒྱུས་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆུའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་འཕགས་པ་མི་གཡོ་བ་སྟེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྐྲག་པར་གྱུར་ནས། ཁ་སྦྱར་ལུས་སུ་འགུགས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་མི་གཡོ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སྐྱེས་བུའི་ཐོད་པ་མ་གས་ཤིང་མཚན་དང་ལྡན་པ་བླངས་ལ། རྐང་པ་གཡས་པའི་མཛུབ་མོའི་ཁྲག་དང་ལན་ཚྭ་དང་ཉུངས་མར་ཚ་བ་དང་སྐེ་ཚེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བརྙན་རང་གི་ལྷ་མོ་དང་ལྡན་པ་བྲིས་ཏེ། སྤྱན་དྲང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པའི་རྐང་པ་གཡས་པས་མནན་ལ། ལྕགས་ཀྱུ་དེས་དགུག་པར་ལྟ་ཞིང་བསྐུལ་བ་དང་བཅས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ན། ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་རྣམས་གདོན་མི་ཟ་བར་འགུགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དམ་ཚིག་ནི་ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། ཁྲོ་བོ་ཞེ་སྡང་གནས་ལས་སྐྱེས། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ནི་དཔལ་གནོད་མཛེས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བུ་མོ་མཐུ་ཆེན་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །

Reciting the mantra for that, one should summon [the deity] with the vajra hook as before. Regarding the phrase "Then," and so forth: because all the limbs of the wisdoms, such as the mirror-like wisdom and the others, are strung together, it is the "wisdom garland," which is the Great Vajradhara. The manner in which he arises is the Noble Acala, whose nature is the water of bodhicitta; because the meditative stabilization focused upon him is indivisible, it is so named. "Having become terrified, they will be summoned into the joined body." This means that, possessing the yoga of the Noble Acala as it is, one should take a human skull-cup that is unbroken and possesses the auspicious marks. Having drawn an image of Mahādeva and the others, together with their respective goddesses, using the blood from the big toe of the right foot, salt, hot mustard oil, black mustard seeds, and so forth, one should first perform the invitation. Then, pressing down with the right foot marked by the vajra hook as before, if one recites the mantra while visualizing summoning with that hook and providing the exhortation, they will undoubtedly be summoned along with their wives. Regarding the phrase "Then," and so forth: the "samaya" is Akṣobhya, the cause of all wrathful deities, because it is said, "The wrathful arise from the state of hatred." His miraculous manifestation is the one called Śrī Ucchuṣma; because the meditative stabilization focused upon him is indivisible, it is so named. "All girls of great power" refers to Locanā and the others.

འདོད་ཆགས་ཀྱི་བདེ་བའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐུ་བཤིག་ཅིང་གོས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་དཔལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོའོ། ། དེ་ཉིད་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་བདག་པོ་སྟེ། དེའི་ཞབས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཞབས་ཏེ་དེས་སོ། ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་བུད་མེད་ཀྱི་ཐོད་པ་མཚན་དང་ལྡན་པ་ལ་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་གང་ཡང་རུང་བའམ་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་བུ་མོ་རྐང་པ་གཡོན་པའི་ཨ་ན་མི་ཀའི་ཁྲག་གིས་བྲིས་ཏེ། དེའི་བྷ་ག་ལ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པའི་རྐང་པ་གཡོན་པས་མནན་ནས་ལག་པ་གཡས་པ་ལ་ཐོགས་པའི་ལྕགས་ཀྱུས་སྙིང་ག་ནས་བཏབ་སྟེ། ཞགས་པས་རྐེ་ནས་བཅིངས་ལ། བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་དགུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། གང་ལ་དེ་འབྱུང་བ་མི་ཕྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ནི་གསུམ་གྱི་གསང་བའོ། ། ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་ཚོགས་ནི་གསུང་གི་དམ་ཚིག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་གནས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། །

Because he is under the sway of the bliss of passion, his body is disrobed and he is stripped of clothing. Vajrasattva is the glorious king Ucchuṣma. Since he is the lord of his own maṇḍala, he is the lord of all the tathāgatas; his feet are the feet of Vajrasattva, the lord of all the tathāgatas, and it is by means of those. This teaches that one who possesses the yoga of the noble king Ucchuṣma should, according to the procedure, draw a woman’s skull endowed with the [auspicious] marks, or a girl of the gods and so forth, with the blood from the left foot of Locanā and the other goddesses. Having pressed down upon her bhaga with the left foot marked by a vajra hook, one should strike her at the heart with a hook held in the right hand, bind her by the neck with a noose, and summon her while reciting the mantra accompanied by the words of exhortation. Regarding the phrase "Then," and so forth: the "great samaya" is the Mind Vajra; that in which the indivisibility of that [samaya] arises is so called. The "great samaya" is the glorious Vajrasattva. The "secrets of body, speech, and mind" are the secrets of the three. The collection of sounds that teaches the unerring meaning, which is not to be transgressed by verbal expression, abides by way of the suchness of the samaya of speech. "Buddha Vajra" is the glorious Vajrasattva.

དེའི་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་བསྒོམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ཞགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་འཛིན་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡིན་ཞིང་། དེ་དགུག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དགུག་པ་སྟེ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་གསུང་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། སྐུ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། དེ་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་སྦྱོར་བས་སོ། ། འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེ་ལ་གནས་པའི་སྒོམ་པ་པོས་སམ་པདྨའི་ལྕགས་ཀྱུས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་རང་གི་ཕྱག་མཚན་གྱིས་མཚན་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་དགུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དགུག་པའི་མཆོག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་དངོས་སོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་ལེགས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞི་བའོ། རང་སྔགས་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་གི་སྙིང་ག་ནས་བསྐྱེད་པའི་རང་གི་ལྷའོ། ། མིའི་བུ་མོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་པོའི་བུ་མོའོ། ། སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་སྦྱར། །

Meditating on his bodies—the Dharma, Sambhogakāya, and Nirmāṇakāya—is the meditation on Vajrasattva. Holding the vajra hook and noose, he appears in the forms of the deities of the vajra family. The Buddha is Vairocana, and "summoning the Buddha" means that one should perform the summoning of him. The Buddha’s Speech is Amitābha, and his Body is Vairocana; one should perform the practice using any of these. The "Great Wheel" is the respective maṇḍala of Vāgvajra and the others; by means of the practitioner abiding therein, or by means of the lotus hook, the glorious Vajrasattva will be summoned. This is an illustration: since all deities are to be summoned to one another by means of hooks and nooses marked with their own hand-symbols, such as the jewel and so forth, it is therefore said: "By the distinction of the vajra hook, it is the supreme summoning of all mantras." Because they are composed of the subtle atoms of all the Tathāgatas, they are all vajra-nature. Because they cause practitioners to attain excellence, they are peaceful. Regarding the phrase "one's own mantra-person," it refers to one's own deity generated from one's own heart. Regarding the phrase "supreme human maiden," it refers to the daughter of a king. "Apply the vajra hook at the heart."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ཁྲོ་བོ་འཕགས་པ་གནོད་མཛེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པས་བུ་མོ་དགུག་པ་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཀྱང་རང་གི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ལྕགས་ཀྱུས་སྙིང་ག་ནས་ཕུག་སྟེ། དེ་དང་དེས་མཚན་པའི་ཞགས་པས་ཀྱང་སྐེ་ནས་བཅིངས་ལ། ཡི་གེ་ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འདུག་པའི་བུ་མོ་ཡི་གེ་ཛའི་མཐའ་ཅན་གྱི་རང་གི་སྔགས་ཟློས་ཤིང་དགུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ཉིད་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྱུར་པར་བསམས་ལ། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་ཆུང་མ་ཤ་ཙི་དེ་རུ་བཞག་སྟེ། འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་སྔགས་ལན་ལྔ་བཅུ་བརྗོད་ཅིང་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུས་དགུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་གཟུགས་ཆེན་པོ། ། འབར་བ་རྣོ་བ་འདྲ་བའི་འོད། ། འོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་གཟུགས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་ཤིང་ཉི་མ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱའི་འོད་དང་ལྡན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ནམ་མཁའི་བུ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་སྤྱན་ནོ། །

This means that just as the summoning of a maiden by means of the yoga of the wrathful noble Ucchuṣma was taught through the use of a vajra hook and a noose, likewise, by means of the yoga of any deity whatsoever, one should pierce [the target] at the heart with the hook of one’s own hand-symbol and bind [her] by the neck with a noose marked by that same symbol. Then, while reciting one’s own mantra ending in the syllable jaḥ, one should summon the maiden who is seated upon a wind maṇḍala arisen from the syllable yaṃ. By the phrase "the moon maṇḍala" and so forth, it is taught that one should likewise possess the yoga of the noble Amṛtakuṇḍalī and, as before, visualize the Great Vairocana himself as having become a moon maṇḍala. Having placed Śacī, the wife of Śakra, there, one should summon her with the noose and hook while reciting the mantra fifty times as just described. "Vajra hook, great form, with a blazing, sharp, and similar light"—the term "light" refers to the form of the deity Vajrapāṇi, who holds a vajra hook and possesses the radiance of a hundred billion suns. "Vajra maṇḍala" refers to a sun maṇḍala. "Daughter of space" refers to Ākāśavajralocanā.

འདི་སྐད་དུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་གནས་པ་རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ་བསྣམས་པ། ཕྱག་ལྷག་མ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་མཐུན་པ་ཕྱུང་སྟེ། དེ་ལ་བཀའ་བསྒོ་བར་བྱ་ཞིང་ཧཱུཾ་ཛཿཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱང་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་སོང་སྟེ་ནམ་མཁའ་ན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་སྤྱན་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བཀུག་ནས་འོངས་ཏེ་གཏད་པར་བསམས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་སྤྱོད་པའི་ལྷའི་བུ་མོ་ལ་སོགས་པ་དགུག་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁྲོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བཟང་པོའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ས་འོག་གནས་པ་ནི་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་གནས་ན་འདུག་པའོ། ། ལྷ་མིན་ནི་ལྷ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བུ་མོ་ནི་ལྷ་མིན་བུ་མོའོ། ། འདི་སྐད་དུ་སྔ་མ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་འཕགས་པ་རྡོ་རྗེ་ས་འོག་མི་བསྐྱོད་པ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་གཡོན་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ་གཡས་དང་གཡོན་གྱི་རྩ་བའི་ཕྱག་དག་གིས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་དང་ཞགས་པ། གཡོན་པའི་གསུམ་པས་རྩེ་གསུམ་བསྣམས་པར་བདག་ཉིད་དམིགས་ལ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འདུག་པའི་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དགུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །

In this regard, as previously described, one who possesses the yoga of any deity of the Vajra family, such as Akṣobhya and so forth, should emanate from one's own heart—as before—a Vajrāṅkuśa (Vajra Hook) with three faces and six arms, abiding in union. The two primary hands hold a vajra hook and a noose, while the remaining hands are similar to those of Akṣobhya. Having emanated this, one should command it and also recite the mantra HŪṂ JAḤ. Then, having gone forth, one should imagine that the Ākāśavajralocanā (Space-Vajra-Eyed One) residing upon a sun maṇḍala in the sky is summoned in that very same way; if one then directs [the hook], she will undoubtedly be summoned. It is taught that the summoning of goddesses who roam the sky and so forth is also similar to this. Regarding the phrase "wrathful ones" and so forth: because they are the nature of the excellent body, speech, and mind, they are of vajra nature. "Dwelling beneath the earth" means residing in the abode of the asuras. "Asura" means a non-god; their daughters are the "asura daughters." It is taught that, as before, preceded by the complete transformation of the Great Vajradhara, one should visualize oneself as the Noble Vajrapātāla, who is similar to Akṣobhya, but who stands with the left leg extended and holds a vajra hook and a noose in the primary right and left hands, and a trident in the third left hand. In this way, one should summon the asura daughters who dwell upon the wind maṇḍala. It is taught that they should be summoned in that very same manner.

བཙག་གམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འགོག་པ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་མཚན་མ་ཐོབ་པ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་སོགས་པ་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རིག་མ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པས་དང་པོའི་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྗེས་ཐོགས་ལ་རིག་མའི་པདྨ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཙག་གམ་རྡོ་རྒྱུས་བཞག་སྟེ། དེ་ཡང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་གང་ཡང་རུང་བས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ཕྱག་ན་བསྣམས་པའི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་ལ། ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་བཀང་ལ་བསྡུ་བ་དང་བསྟིམ་པ་དང་བརྟན་པར་བྱ་བ་དང་མཆོད་པ་བྱེད་ཅིང་ཟླ་བ་བཏང་གི་བར་དུ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་མིང་བྲིས་པ་ཙམ་གྱིས་གདོན་མི་ཟ་བར་འོང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་པའི་མཆོག་རྣམས་ཀུན་ལྡན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་བསམས་ནས་སོ། ། བསྐལ་པའི་སྲེག་པ་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར་བ་དང་མཚུངས་པ་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་ཏུ་རང་གི་སྔགས་ལས་བྱུང་བའི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བསམས་ཏེ།

By the words "with red ochre" and so forth, the following is taught: through the meditation on the vajra-cessation, one who has attained the signs and possesses the yoga of any deity of the vajra family or others, in union with an external consort, should, immediately following the samādhi of the initial application, place red ochre or mineral pigment upon a moon-seat of bodhicitta situated within the consort’s lotus. Then, generating that [seat] into the form of a deity holding a vajra hook by means of any appropriate seed-syllable such as HŪṂ, one should consecrate it with the three seed-syllables. From that, one should emanate vajra hooks that fill the entire expanse of space, and then repeatedly meditate until the moon is released, performing the acts of gathering, absorbing, stabilizing, and making offerings. Then, success will be achieved; by merely writing the names of Brahmā and others, they will undoubtedly arrive. The phrase "endowed with all supreme aspects" refers to visualizing oneself as the glorious Mañjuvajra, possessing the characteristics already explained. The phrase "the great wheel of the kalpa-conflagration" means that one should visualize the maṇḍala of speech as blazing like the fire at the end of an aeon according to the sequence previously described; then, in its center, possessing the yoga of the noble Mañjuśrī, one should transform the noble Yamāntaka, who arises from one’s own mantra, into the form of a vajra hook held in the right primary hand.

དེ་ནས་མངོན་པར་འདོད་པའི་གནོད་སྦྱིན་མོ་ལྕགས་ཀྱུ་དེས་སྙིང་ག་ནས་ཕུག་ལ། ཞགས་པས་ཀྱང་སྐེ་དང་ལག་པ་ནས་བཅིངས་ཏེ། དེ་ཉིད་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་བཀུག་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། བཤད་ཟིན་པའི་དོན་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཀུན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་ནི་ལྷ་དེ་དང་དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་རིག་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཁྱད་པར་རང་གི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ལྕགས་ཀྱུའི་ཁྱད་པར་ཏེ། དེ་དང་རང་གི་བཟླས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྫོགས་པར་སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་དུ་བྱས་ན་འཇིག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་མ་ཚང་བས་དངོས་གྲུབ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། བསྐུལ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་རང་གི་སྤྱི་བོར་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་མགོན་པོ་དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསམ་པ་སྟེ། སྔགས་རྣམས་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་ཀྱང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་སྐབས་སྐབས་སུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། མཆོག་དང་པོའི་སྙིང་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

Then, it is taught that one should pierce the heart of the desired yakṣiṇī with that hook, bind her by the neck and hands with the noose, summon her while reciting that very mantra, and enjoy her. In order to clarify the meaning already explained, it is said, "of all the mudrās," and so forth. The distinction of the mudrās is the specific great mudrā of non-duality with the respective consort of each deity, which is the specific hook of their own hand-symbol. By means of that and the specific mantra of one's own recitation, the practitioner will accomplish everything in every way, as described. "Otherwise, it will be destroyed" means that if the application is incomplete, the siddhi will be destroyed. "Exhorting" means that because he is the lord of all the Tathāgatas, at the time of accomplishing all siddhis, one should repeatedly visualize the Protector, the glorious Great Bliss, entering into meditative equipoise upon the crown of one's head and conferring empowerment through the streams of bodhicitta. As it will also be explained: "In all mantras, one should meditate on Vajrasattva." Alternatively, the syllable HŪṂ should be recited from time to time, because the supreme primordial essence is the very nature of the Great Vajradhara. In that way, the desired result will be accomplished without doubt. Regarding the passage beginning with "Then," and so forth:

འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་སྙེད་ཀྱི་འཕགས་མ་རལ་པ་གཅིག་མའི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཁྱབ་པར་ཀུན་དུ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཀུན་དུ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ནི་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་ན། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་མཆོག་སྟེ། རལ་པ་གཅིག་མ་དེའོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བཀུག་ནས་ཉེ་བར་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་ནས་བདག་ཉིད་རལ་པ་གཅིག་མ་ཁ་སྤུ་མ་གཏོགས་པ་ཕྱག་དང་ཞལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ནུ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་དེ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པའི་ཕྱག་གསུམ་པ་དག་གིས་ཆོས་ཀྱི་དར་འཛིན་པར་བསམས་ལ། རྐང་པ་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གི་ཁྲག་ནཱ་ག་གེ་སར་དང་བཅས་པས་བུད་མེད་ཀྱི་ཐོད་པ་ལ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཀླུའི་བུ་མོ་སྙིང་གར་སྔགས་བཀོད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲིས་ཏེ་བཀུག་ལ། གཡོན་བརྐྱང་བའི་རལ་གྲིའི་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པའི་རྐང་པ་གཡོན་པས་མནན་ཏེ། བསྐུལ་བ་དང་བཅས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་བཀུག་ལ། ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ནམ་མཁའི་དམ་ཚིག་ནི་དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་བྱུང་བས་ནམ་མཁའི་དམ་ཚིག་བྱུང་བ་སྟེ།

The wisdom that generates a pervasive miraculous display, filling the expanse of space with forms of the Noble Ekajaṭī as numerous as the atoms in all world systems, is the "wisdom of universal miraculous display." Because the meditative absorption (samādhi) focused upon that is indivisible, it is so named. The "Great Samaya" is the Noble Amṛtakuṇḍalin; because she is perfectly joined with him, she is the "Supreme Vajra of the Great Samaya," which is Ekajaṭī. The rest has already been explained. Regarding the phrase "having summoned, one should enjoy her": this means that one should transform oneself exactly like the Great Vajradhara and then visualize oneself as Ekajaṭī, whose face and hands—excluding the beard—are identical to those of the Noble Amṛtakuṇḍalin, yet who possesses breasts and the like and is in union with him. With her three right and left hands, she holds a dharma-banner. Then, using the blood from the ring finger of the left foot mixed with nāgakesara flowers, one should draw the nāga maiden upon a wind mandala situated in a woman’s skull, placing the mantra at her heart exactly as prescribed. Having summoned her, one should press her down with the left foot, which is marked by a sword-hook and in the posture of the left leg extended, and while reciting the mantra along with the exhortation, one should summon and enjoy her. This is what is taught. Regarding the phrase "Then..." and so forth: the "Samaya of Space" is the glorious Mahāsukha; because she arises from that, she is the "Arising of the Samaya of Space."

འཕགས་མ་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་ཡིན་ཞིང་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ནི་དཔལ་པདྨ་མཐར་བྱེད་དེ་དེ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཡིས་དགུག། ཅེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བདག་ཉིད་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དཔལ་རྟ་མགྲིན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འཕགས་མ་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་དེ་དང་ལྡན་པར་བསམས་ལ། བཤད་མ་ཐག་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ནཱ་ག་གེ་སར་དང་བཅས་པས་རིག་པ་འཛིན་པའི་བུ་མོ་བྲིས་ཏེ་དགུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་འདས་མ་ཐག་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་འགོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལས་བྱུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་པར་གཏོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སོ། ། ཡང་ན་ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ནི། ། དབེན་པའི་གནས་ནི་ཆེན་པོ་རུ། ། སྔགས་པས་འབུམ་དུ་བཟླས་བྱས་ནས། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་བཤད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གནས་སུ་བཟླས་པ་མང་དུ་བྱས་པས་ལྷས་རྗེས་སུ་གནང་བའི་སྒོ་ནས་བཟླས་པ་འབུམ་བྱས་པ་ནི་དགུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལུས་ཅན་ཀུན་གྱིས་གྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། ། གྲངས་ཀྱི་ངེས་པ་རབ་ཏུ་བཤད། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་ཡུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་སྨོད་པ་ལྷུར་ལེན་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་གོ་སླའོ། །

The Noble Bhṛkuṭī is so called because the meditative absorption (samādhi) focused upon her is indivisible. The samaya of the Great Dharma is the glorious Padmāntakṛt, and one is perfectly endowed with that. The rest has already been explained. Regarding the phrase "summon by means of the samaya and so forth," this teaches that one should visualize oneself as being endowed with the Noble Bhṛkuṭī in the form of the glorious Hayagrīva, just as described immediately above, and then summon a vidyādhara maiden by drawing her image together with the nāgakesara flower according to the ritual just explained. Since the yogi whose mind has become stable must accomplish the siddhi just mentioned, the passage beginning with "cessation" and so forth was spoken; that has already been explained. Regarding the phrase "arisen from the three vajras of wisdom," this refers to sentient beings together with their consciousness who belong to the three realms. Alternatively: "All the wrathful deities, in a great secluded place, having performed the mantra recitation one hundred thousand times, are said to perform all activities." This means that by performing a great number of recitations in a place conducive to the mind, once one hundred thousand recitations have been completed through the gateway of the deity’s permission, one will perform activities such as summoning. This is because it is said: "In order that all embodied beings may achieve accomplishment, the definite number is thoroughly explained." To show the objects of the wrathful activities, the passage beginning with "those who are intent on reviling the master" and so forth was spoken; that is easy to understand.

འདི་ཡིས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་དང་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དང་ལས་ཀྱི་ཚོགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྙིང་རྗེ་དག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། བསད་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་གསོད་པའི་སྒོ་ནས་སྡིག་པ་འཕེལ་བར་བྱས་ཏེ་གསད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། ཁྲག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕགས་པ་དབྱིག་པ་སྔོན་པོ་ཅན་ནམ་གཞན་དུ་སྟེ། ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ནི་དྲག་པོའི་ལས་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ནི་རྫོགས་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ཤིང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འཕགས་པ་དབྱིག་པ་སྔོན་པོ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པ་གོས་མེད་ཅིང་སྐྲ་བཤིག་པ་ཁྲོ་བོའི་སྤྲིན་གྱི་ཚོགས་འཕྲོ་བ་ཁྲག་ལ་སོགས་པས་གཤེར་བའི་གོས་གྱོན་ཞིང་ཁྲོས་པར་གྱུར་པས་སྔར་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སཱ་དྷྱའི་གཟུགས་ལ་བཅུག་སྟེ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འབར་བས་མཚན་པའི་རྐང་པས་མནན་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ན་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བ་འདིས་མཐུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །

"By this, supreme enlightenment and the siddhis of mantra will be attained," means that one will attain perfectly complete enlightenment and the siddhis of the various collections of activities. This is because it is said: "If one kills with a mind of pure compassion, accomplishment will be swift." Regarding the phrase "of all the Buddhas of the ten directions" and so forth, it means that one should kill by way of increasing the negativity through the killing of all Buddhas. If one asks how that is to be done, it is taught by the words "blood and so forth," stating: "The King of Wrathful Deities should be applied." This refers to the Noble Nīladaṇḍa or others, because all wrathful deities are those who perfectly accomplish fierce activities and perform all activities. "Eight hundred is the completion" teaches the following: having performed everything as before, one who possesses the yoga of the Noble Nīladaṇḍa and so forth—naked, with hair disheveled, emitting a mass of wrathful clouds, wearing garments moistened with blood and the like, and having become enraged—should place the previously described sādhya (the victim) into the form as explained, and then, treading with a foot marked by a blazing vajra resting upon a sun maṇḍala, if one recites [the mantra] one hundred and eight times, [the victim] will die. In order to demonstrate the extraordinary power of this application, the words "the expanse of space" and so forth were spoken.

ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱང་འཇིགས་པར་འགྱུར་རོ། ། དྲག་པོའི་ལས་བསྒྲུབ་པའི་གནས་ནི། མ་མོའི་གནས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། མི་རུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ར་ཛི་ཀ་དང་དུག་དང་ལན་ཚྭ་དང་འབྲུ་མར་རྣམས་ཀྱིས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གོས་ལ་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་དང་དེའི་ལྟེ་བར་སྔགས་དང་རྣམ་པར་སྤེལ་བའི་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བྲིས་ལ། རོ་བསྲེགས་པའི་ས་དང་ཆུ་བོའི་འགྲམ་གཉིས་ཀྱི་ས་དང་། ཏོ་ཤ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་པཱ་ད་པཾ་བཤང་གཅི་དང་སྦྲུས་པ་ལས་བྱས་པའི་གཟུགས་བརྙན་དང་སྙིང་གར་བཅུག་སྟེ། བསྲུང་བ་དང་བྲལ་བར་བྱས་ལ། བཀུག་སྟེ་ཨ་རའི་སྒོར་བཞག་ལ། ། སོར་བརྒྱད་པའི་ཚད་དང་ལྡན་པའི་མིའི་རུས་པའི་ཕུར་བུ་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པས་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ཕུར་བུས་བཏབ་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཀྱི་སངས་རྒྱས་དང་འདྲ་བ་ཡང་ཟླ་ཕྱེད་ཚུན་ཆད་ཁོ་ནས་གནས་དང་བྲལ་བའམ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། འབད་པ་ཡིས་ནི་གསད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་མདོའི་དོན་བསྟན་ནས། ད་ནི་ཡང་གནས་ནས་བསྐྱོད་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོའི་དོན། ཡང་ན་ཐོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་སོ། ། ཡང་ན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བ་སྟེ། གང་བ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུད་མེད་དང་མ་ནིང་བསྐྲད་པ་ལ་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་རོ། ། དེར་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་བྲིས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།

Even the realms of sentient beings, completely filling the expanse of space, will be terrified. Regarding the place for accomplishing wrathful activities, it is taught by the words "the abode of the mamos" and so forth, which is easily understood. By the words "human bone" and so forth, the following is shown: one endowed with the yoga of a wrathful deity should write the name of the target, interspersed with the mantra, in the center of a wrathful vajra upon a cloth from a charnel ground using rajika seeds, poison, salt, and sesame oil. Then, having fashioned an effigy from earth from a cremation site, earth from the two banks of a river, toṣa, and the excrement and urine of the target, one should place it within the heart of the effigy. Depriving it of protection, one summons the target and places it at the door of an ara tree. Reciting the mantra one hundred and eight times over a human bone kīla eight finger-widths in length, if one strikes the effigy with the kīla while reciting the mantra, even one who is like a Buddha, the very embodiment of non-conceptual wisdom, will be displaced from their location or die within half a month. Having thus explained the meaning of the sūtra passage "one should kill with effort," now the meaning of the sūtra passage "or else, one should move them from their location" is taught by the words "or else, a skull" and so forth. The word "or else" (yang na) is used for emphasis, meaning "only this." The phrase "especially" (khyad par du) refers to the expulsion of women and hermaphrodites in accordance with their own specific circumstances. By the words "there, having written the words of the mantra" and so forth, the following is shown:

འཕགས་པ་བདུད་རྩིའི་རྣལ་འབྱོར་རམ། ཡང་ན་ཁྲོ་བོ་གཞན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཐོད་པ་ལ་བ་བླ་དང་སོལ་བ་དང་ཨ་རིཥྚའི་ལོ་མའི་ཁུ་བ་དང་། རྐང་པ་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གི་ཁྲག་རྣམས་ཀྱིས་རལ་གྲིས་མཚན་པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དེའི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྲིས་ལ། དེའི་སྙིང་གར་དེའི་མིང་རང་གི་རིག་མ་རལ་པ་གཅིག་མ་ལ་སོགས་པ་ཨ་ན་ཏ་མའི་སྔགས་དང་རྣམ་པར་སྤེལ་བ་བྲིས་ཏེ་དགུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་བཟླས་པ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་སྔགས་ཟློས་ཤིང་དགྲ་བོའི་སྒོ་རུ་སྦས་ན་སྐྲོད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཏ་ལའི་ལོ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཏ་ལའི་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བཤད་མ་ཐག་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་རྣམ་པར་སྤེལ་བའི་སྔགས་བྲིས་ཏེ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་བཟླས་པ་སྒོ་དང་ཁང་ཐོག་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བར་སྦས་ན་དེ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་ཕུར་བུ་རྩེ་གསུམ་གྱི་མངོན་སྤྱོད། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ངེས་པར་འཆིང་བ་ནི་ཕུར་བུ་གདབ་པའི་སྔགས་ཏེ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པར་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཕུར་བུས་འདེབས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ཀུན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་སོ། །

Through the yoga of the Noble Amṛta or the yoga of another wrathful deity, one should draw a wind maṇḍala marked with a sword upon the aforementioned skull-cup using orpiment, charcoal, the juice of ariṣṭa leaves, and the blood from the ring finger of the left foot. Upon that, one should draw the image of the target. In its heart, one should write the name of the target interspersed with the mantra of one’s own consort, such as Ekajaṭī or Anantamā. Having first performed the summoning, one should recite the mantra one hundred and eight times. If one recites the mantra with vajra words and buries it at the enemy’s door, the enemy will be expelled. Regarding the phrase "on palm leaves" and so forth: having written the mantra interspersed with the name of the target on palm leaves and the like using the substances just mentioned, and having recited it one hundred and eight times, if one buries it at a door, on a roof, or any such place, that [expulsion] will be accomplished. The rest has already been explained. Now, for the ritual of the three-pointed kīla: this is taught by the words "Then" and so forth. The "definitive binding of the body, speech, and mind of all Tathāgatas" refers to the mantra for striking with the kīla, because by way of visualizing oneself as Vajrakāya and so forth, one is striking the three vajras with the kīla. It is called such because the meditative absorption focused upon that is indivisible. "All those of great vajra miracles" refers to the Blessed Buddhas.

རྒྱལ་ཞིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྟན་ནས་འཇིགས་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་གྱུར་པ་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུམ་འཇིག་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཟླས་པ་འབུམ་བྱས་པས་སྔར་བཤད་པའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གོས་ལ་འཁོར་ལོ་འབར་བའི་ལྟེ་བ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཁྲོ་བ་པདྨ་ཁ་མ་བྱེ་བ་ལྟ་བུའི་རྩེ་མོའི་གཟུགས་ཅན་བྲིས་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་བསྐྱེད་དེ་སྤྱན་དྲངས་ལ་མིའི་རུས་པའི་ཕུར་བུ་སོར་བརྒྱད་པའི་ཁོང་སྟོང་དུ་བཅུག་སྟེ། དགུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས། སརྦ་དུཥྚཱཾ། སརྦ་པཱ་པཾ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གཉིས་ཕྱུང་ལ་དེར་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་བཅུག་སྟེ། ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་ཏཾ་ཞེས་བྱ་བ་དེར་ཡང་ཆེ་གེ་མོའི་ཞེས་བྱ་བ་དང་རྣམ་པར་སྤེལ་ལ་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ཏཾ་མགོ་བོ་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྐང་པ་ལ་ཐུག་པར་ཕུར་བུས་བཏབ་ན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུམ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སེང་ལྡིང་གི་ཕུར་བུ་སོར་བརྒྱད་པའི་ཁོང་སྟོང་དུ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཆོ་ག་ལས་བཤད་པའི་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་སྨད་རྩེ་མོའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་གསུང་རྡོ་རྗེ་བྲིས་ལ་བཅུག་སྟེ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ཀྱིས་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཙས་པའི་གོས་ལ་རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་ལྟེ་བ་ལ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་ཁྲོ་ཤིང་སྨད་རྩེ་མོའི་གཟུགས་ཅན་བྲིས་ལ།

With the words "The Victorious One" and so forth, having taught in accordance with the nature of sentient beings, it is shown that one should recollect the Great Vajradhara in order to become free from fear. Regarding the phrase "He destroys the three vajra bodies," this is taught as follows: By performing one hundred thousand recitations as previously described, one should draw Vairocana—blue in color and wrathful, with a form like the bud of an unopened lotus—at the hub of a blazing wheel upon a cloth from a charnel ground using the aforementioned substances. Having generated him with the syllable OṂ and invited him, one should place him inside an eight-finger-long hollow kīla made of human bone. Preceded by the rite of summoning, one should extract the two phrases "sarva duṣṭān sarva pāpam" and insert the name of the target, such as "so-and-so," into them. Then, inserting "kāya vāk citta taṃ" and further interspersing "so-and-so's" into it, one should recite the mantra. If one strikes from the head down to the feet with the kīla while reciting "taṃ," the three vajra bodies will be destroyed. Similarly, one should place the Speech Vajra—drawn in the form of a downward-pointing lotus hub—inside an eight-finger-long hollow kīla made of khadira wood, according to the procedures for wrathful rites as explained. Through that very yoga, one should strike with the kīla just as described immediately above. Then, on a cloth from a birth, one should draw the Mind Vajra—utterly wrathful and in the form of a downward-pointing vajra hub—at the hub of a blazing vajra.

ལྕགས་ལས་བྱས་པའི་ཕུར་བ་ཁོང་སྟོང་དུ་བཅུག་སྟེ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདིར་མན་ངག་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། མིའི་ཨསྠིའི་ཕུར་བུ་ལི་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པས་སཱ་དྷྱའི་གཟུགས་ཀྱི་མགོ་ལ་ཕུར་བུས་བཏབ་ན་གླད་གཟེར་གྱིས་ཐེབས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་སེང་ལྡིང་གི་ཕུར་བུས་བཏབ་ལ་གསུམ་ཁ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པའི་མེ་ལ་གདུངས་ན་རིམས་ནད་ཚ་བ་ཆེན་པོས་ཐེབས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ལྕགས་ལས་བྱས་པའི་ཕུར་བུས་བཏབ་སྟེ། མེ་དེ་ཉིད་དུ་བཅུག་ན་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་མཉམ་གཞག་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཕུར་བུ་དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་སྔོན་པོ་རྣམས་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་ལྕགས་ལས་བྱས་པའི་ཕུར་བུ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། མིའི་རུས་པའི་ཕུར་བུ་ལ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་ནང་ན་གནས་པའི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་འབར་ཞིང་ཁྲོ་བ་བྲིས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ལྕགས་ཀྱི་ལ་ནི་རལ་གྲི་ལ་གནས་པའི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་བཅུག་སྟེ། དེ་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་མངོན་སྤྱོད་ལས་བཤད་པའི་སྦྱོར་བས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རིགས་གསུམ་གྱི་ཕུར་བུ་རྣམས་ལ་རིགས་ལྔ་རྣམ་པར་གཞག་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས།

Having inserted an iron kīla into a hollow space, the meaning is that one should perform the piercing with the kīla through that very yoga. Here, the pith instructions shall be written: if a kīla made of human bone is recited over one hundred and eight times and then driven into the head of an effigy of Sādhyā, she will be struck by a headache. If that same [effigy] is pierced with a kīla of khadira wood and the three [parts] are joined together, and then heated in a fire from a charnel ground or the like, she will be struck by a great, burning fever. If that same [effigy] is pierced with an iron kīla and placed in that very fire, she will die in that very instant. To demonstrate that very application, it is said: "While in meditative equipoise as Vajrasattva," and so forth. Because the white, red, and blue kīlas are indicated by the divisions of the Body Vajra and so forth, this Blessed One, the Mind Vajra, should be applied to the iron kīla. That is an illustration: for a kīla of human bone, one should place an image of Ratnasambhava, blue in color, blazing and wrathful, residing within a jewel; and likewise, for an iron [kīla], one should place Amoghasiddhi residing upon a sword. Then, by whichever application is explained in the rites of wrathful activity, one should perform the piercing as before. Thus, having understood how the kīlas of the three families are established as the five families, [the text continues].

རང་གི་སེམས་ཀྱི་ནང་དུ་བྲིས་པའི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་ཁྲོ་ཞིང་སྨད་རྩེ་མོའི་གཟུགས་ཅན་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཕུར་བུ་ལ་བཅུག་ལ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཆོ་ག་ལས་བཤད་པའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། མེ་ཏོག་སྔོན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་མཆོད་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཡོངས་སུ་བཟླས་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གཟུགས་བརྙན་ལ་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྒྱ་ཆེན་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཕུར་བུའི་ནང་ན་གནས་པ་དང་དེའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་འདྲ་བའོ། ། བསྲུང་བ་དང་བྲལ་ཞིང་ཁ་སྦྱོར་ཕྱེ་བའི་བྲི་བའི་ཕུར་བུའི་མཚན་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྙིང་ག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྙིང་ག་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྐང་པ་ལ་ཐུག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་རྣམ་པར་རོ། ། སྟོང་ནི་དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་གཟུགས་ཏེ། འོན་ཀྱང་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཆོ་ག་ལ་ནི་སྔོན་པོ་དང་ལྡན་པའོ། ། ད་ནི་གང་གི་ཚེ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བསྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་སྔགས་པས་དངོས་གྲུབ་མ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ལྷ་རྣམས་ཕུར་བུས་བཏབ་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། བསམ་གཏན་ནི་རང་གི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཕུར་བུའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་ལྷ་བསྒོམ་པ་དང་།

To demonstrate that one should visualize the wrathful deity of one’s own family, drawn within one’s own mind and having the form of a sharp-pointed tip, inserted into the kīla of one’s own family; and that, having invited [the deity] through the very application explained in the ritual of wrathful activity (abhicāra) as before, one should worship with blue flowers, recite the mantra one hundred and eight times, and then strike the image with the kīla as previously described, it is said: “With the great seal of Yamāntaka,” and so forth. “With Vajramṛtakuṇḍalī” means by means of the kīla of the Mind Vajra abiding within and by the yoga of that very [deity]. “Buddha” means one who is like a Buddha. In order to clarify the characteristics of the kīla to be drawn, which is devoid of protection and has its union opened, it is said: “From the heart,” and so forth. From the heart down to the feet, it has the form of a single-pointed vajra. “One thousand is the samaya itself” means the form of whichever deity is appropriate; however, in the ritual of wrathful activity, it is blue. Now, when a mantrin who has practiced the ritual of accomplishment exactly as explained does not attain the siddhi, at that time the deities are to be accomplished by striking them with the kīla; therefore, it is said: “Meditative concentration,” and so forth. “Meditative concentration” is the meditation on the deity in the form of the kīla just described, through the divine pride of one’s own deity.

བསྒྲུབ་བྱའི་ལྷའི་གཟུགས་བརྙན་རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་བསྒོམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་རང་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེའོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་སྟེ་དེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། ངེས་པར་འདེབས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་དུའོ། ། གང་གི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཀུན་དུ་ཕུར་བུས་བཏབ་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་མི་སྟེར་བ་དེའི་ཚེ་རང་གིས་བཤད་པའི་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པས་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། ཕུར་བུས་གདབ་པའི་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྐུ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ནི་སྐུ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་སྟེ། སྔགས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ་གང་ལ་དེ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སྐུའི་དམ་ཚིག་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡིན་ཞིང་སྔགས་གང་གིས་དེའི་ཚོམ་ངམ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་དེ་ཉིད་ཕུར་བུར་འདེབས་པ་སྟེ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལས་ཕྱུང་ངོ་། ། གལ་ཏེ་དངོས་གྲུབ་མཆོག་འདོད་ན། ། ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་མི་བྱ། ། ཞེས་འདི་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་བསྒྲུབ་པ་མཆོག་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། ཕན་ཚུན་དཀྲི་བའི་ཚུལ་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཕན་ཚུན་དཀྲི་བའི་ཚུལ་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་འཕགས་མ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའི་བཙོ་བླག་མཁན་གྱི་བུ་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཕན་ཚུན་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཐེ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་འབར་བའོ། །

One should meditate on the reflected image of the deity to be accomplished as arising from one’s own seed-syllable. "Vajra" refers to one’s own secret vajra. "Union" is the perfect union of method and insight; it is by means of that. "The Buddhas" refers to Vairocana. "One should certainly strike" is according to the manner that will be explained. When the Great Vajradhara, even though completely struck with the ritual stake (kīla), does not grant the siddhi, at that time, because one has transgressed the samaya explained by oneself, one will die. In order to clarify the very practice of striking with the stake, the passage beginning with "Then" and so forth was spoken. "Body" is Vairocana. His "emanation" is the emanation of the body, which is the nature of the mantra and so forth; that which possesses this is called "indestructible" (abhedyam). The "samaya of the body" is Vairocana, and by whichever mantra one strikes the "stake" of the yoga-reality—that is, from the vajras of body, speech, and mind—it was brought forth. As it is explained in this context: "If one desires the supreme siddhi, one should not bind the hand mudrās," this is the supreme practice. Therefore, it is said: "One should act in the manner of mutual entwining." "In the manner of mutual entwining" means that through the yoga of Vairocana, one visualizes the Noble Buddhalocanā and engages in mutual embracing and so forth with a washerwoman’s daughter. "The thumb" refers to the blazing of one’s own secret vajra.

གཞི་ནི་བདེན་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ཆོས་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ནི་མཐེ་བོ་བཞི་ནི་རབ་ཏུ་བསྡམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕུར་བུས་ངེས་པར་གདབ། ། ཅེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་གི་རིག་མ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྔོན་པོ་ཁྲོ་ཞིང་འབར་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རང་གི་རིག་མའི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པའི་འཇིགས་པས་མྱོས་པ་དམིགས་ལ། རང་གི་གསང་བ་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ལས་སྔར་བཤད་པའི་ཕུར་བུའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཕྱུང་སྟེ། སྔགས་བརྗོད་ཅིང་དེས་མགོ་ལ་བརྒྱབ་སྟེ་རྐང་པའི་བར་དུ་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བཏབ་པ་ཙམ་གྱི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལྡང་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་ནས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་ཕྱུག་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། དེ་ནི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ནི་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ། གང་ལ་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་པདྨོ་ཡང་ཡིན་ལ་ཁ་བྱེ་བ་ཡང་ཡིན་པས་ནི་ཡེ་ཤེས་པདྨོ་ཁ་བྱེ་བ་སྟེ་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་ཡིད་སིམ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཕགས་མ་གོས་དཀར་མོར་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་གར་མཁན་གྱི་བུ་མོའི་བྷ་ག་སྟེ་དེར་རོ། །

The basis is the source of phenomena (dharmodaya), the abode of the great truth. Their perfect union is the firm binding of the four thumbs. Regarding the phrase "one should firmly strike with the vajra-kila," this is what is taught: one should visualize oneself as the blue, wrathful, and blazing Vairocana in union with one’s consort. Within the fire-maṇḍala situated in the lotus of one’s consort, one visualizes a white Vairocana who is intoxicated by the fear of transgressing the samaya. From the blazing secret vajra of oneself, one emanates a Vairocana in the form of the previously described kila. Reciting the mantra, one strikes him on the head and drives the kila into him down to his feet. Immediately upon being struck in this way, the Vairocana who is the essence of the three vajras arises; having become manifest, he is accomplished—this is the meaning. The rest has already been explained. Regarding the phrase "Then," and so forth: "the three lords of the world" refers to the immeasurable. Their miraculous manifestation is as just described. That itself is indivisible; that which has that as its object is so called. The remainder has already been explained. This is both the wisdom lotus and the blooming one, hence "the blooming wisdom lotus." Because it gladdens the minds of all beings without exception, it is the bhaga of the dancer’s daughter visualized as the Noble Pāṇḍaravāsinī; it is there.

རྡོ་རྗེ་ཉིད་སེར་མོ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སེར་མོ་སྟེ། དེ་ངེས་པར་གཞག་པ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་པདྨར་གཞུག་པའོ། ། གཞན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འདྲ་སྟེ། འོན་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ནི་སྐུ་མདོག་དམར་པོ། དེ་བཞིན་བསྒྲུབ་བྱ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་གཉུག་མའི་སྐུ་མདོག་དང་ལྡན་ཞིང་འཇིགས་པས་མྱོས་པ་དང་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཐུགས་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྩེ་མོ་ལྔ་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རང་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འབར་བའོ། ། བཅིངས་པ་ནི་འཕགས་མ་མཱ་མ་ཀཱིའི་པདྨ་ཉིད་དོ། ། དེའི་ནང་ན་གནས་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་མི་བསྐྱོད་པ་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེས་མནན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱི་ཚུལ་མནན་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་མནན་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུས་ངེས་པར་གདབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཞིན་ནོ། ། ཕུར་འདེབས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གྲགས་ཆེན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རིག་མ་དང་བཅས་ཤིང་ཀུན་དུ་སྔོ་བ་ཁྲོ་ཞིང་འབར་བའི་ལྷ་དང་ཕུར་བུ་བསྒོམ་པ་དག་གིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕུར་བུས་གདབ་པའི་བསྒྲུབ་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །

Since the vajra itself is yellow, it is the "yellow vajra." Its definitive placement is to be inserted into the lotus as previously described. The others are similar to Vairocana; however, the object of accomplishment, Amitābha, is red in color. Likewise, the other objects of accomplishment should be understood to possess their natural colors and to be facing toward the granting of siddhis, intoxicated by fear. Regarding the phrase "Then," and so forth: "Mind" refers to Akṣobhya, and the vajra samādhi that is his miraculous manifestation is also called by that name. "Five-pronged" means that, possessing the yoga of Akṣobhya, one's own secret vajra is five-pronged and blazing. "Binding" refers to the lotus of the noble Māmakī. Pressing with the vajra of the object of accomplishment, Akṣobhya, who resides upon a sun maṇḍala within that [lotus], is the "pressing in the manner of the vajra mind." Pressing in the manner of the body, speech, and vajra is also similar to that. "All [the rites] such as 'one should definitely strike with the vajra-kīla'" are like those of Vairocana. Because it will be taught in the passage, "The kīla-striking of all the Buddhas and the renowned Bodhisattvas," one should understand the practice of striking with the kīla all the deities to be accomplished—such as Ratnaśrī and others—as previously described, by means of meditating on the deities and kīlas that are accompanied by consorts, entirely blue, wrathful, and blazing.

བཤད་མ་ཐག་པའི་ཡང་དག་པའི་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མི་ཕྱེད་པའི་ཕུར་བུ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་བའོ། ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་པར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་གསང་བའོ། ། འདིས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་སྤྲོས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་དོན་སྟོན་ཅིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པས་ན་ཚིག་ཡིན་ཞིང་། འདི་ནི་གསང་བ་ཡང་ཡིན་ལ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་པས་ན་གསང་བའི་ཚིག་སྟེ་དེ་ཉིད་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུས་གདབ་པའི་སྒོ་ནས་དེའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་ཀུན་བཏུས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་མི་བསྐྱོད་པ་དག་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཕུར་འདེབས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་ཡུལ་རྣམས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསྡུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལས་བྱུང་བའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་མཆོག་སྟེར་བའོ། ། སླུ་བ་མེད་པའི་གནས་མདོར་བསྡུས་པ་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་བསྡུས་པའོ། །

By means of the mantra endowed with the authentic ritual just explained, there is the indivisible kīla, which is the glorious Vajrasattva. The passage beginning with "Then, the Buddhas..." has already been explained. "Emaḥ" expresses wonder. It is "secret" because it is not to be revealed to the Śrāvakas and others. It is "speech" because it reveals and causes one to understand the meaning of the collection of elaborated activities such as pacification and so forth. Since it is both secret and speech, it is "secret speech," and that itself is supreme. It is the "collection of all essences" because it brings about the attainment of that state by means of piercing with the kīla of the Vajra Body. The same should be applied to Amitābha and Akṣobhya as well. The passage beginning with "The kīla-piercing of all Buddhas..." has already been explained. "The Vajras of Body, Speech, and Mind" refers to the objects, the sentient beings who are the nature of the body and so forth; this is because the term "all Buddhas" itself includes the Vajra Body and the others. "This" refers to what was just explained. Because it arises from Great Bliss, it "arises from that very [Bliss]." Because it accomplishes the indivisible Body and so forth, the Body, Speech, and Mind "bestow the supreme." Because it brings about the attainment of the summarized, non-deceptive state, it is the "collection of the reality of mantra."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཉིད་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྟེ་ངོ་མཚར་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྔགས་ཏེ་ལྷ་རྣམས་འགུགས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་བྱ་བ་དང་། འཕགས་མ་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་དགུག་པའོ། ། དེས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་རྣམ་པར་རོལ་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་ཞིང་རྒྱལ་བས་ན་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་སྔགས་འགུགས་པའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་ཚོགས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་གོས་ལེན་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལེའུའོ། ། ལེའུ་བཅུ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། འདི་ལས་བཤད་པའི་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ཐོབ་ཅིང་སྒོམ་པ་ལྷུར་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དང་བུ་མོའི་རིགས་ན་ཚོད་ཀྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་རྨི་ལམ་དུ་ལྷག་པར་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་སྙིང་པོའི་རྡོ་རྗེ་འབྱུང་བའི་ལེའུ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཛེས་པ་ན་རྒྱལ་པོའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གོ་སྐབས་འབྱེད་པས་ན་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའོ། །

This is because it is the marvelous and wondrous nature of the body, speech, and mind of all the tathāgatas. Their mantra is that which summons the deities, which means to bring the mental continuums of sentient beings to be tamed by yoga into that very essence, and to summon the noble Locanā and the others. It is the miraculous display of emanation, and because it is clear and victorious, it is the meditative absorption called "The King of Miraculous Displays that Summons the Mantras of the Marvelous Body, Speech, and Mind." The collection of sounds that teaches this is a chapter because its characteristic is to take up the garment of bodhicitta. This is the explanation of the fourteenth chapter. Those who have obtained the signs such as dreams explained here and who are devoted to meditation should accomplish all siddhis by means of the distinctions of the families and the age and class of the girls, and by means of focusing intensely on them in dreams. Therefore, [the Buddha spoke] the chapter on the emergence of the vajra of the essence of the samaya of all sentient beings, beginning with the words "Then..." The "King" is one who is adorned by the wisdom of the dharmadhātu, which is the nature of Akṣobhya and is without beginning or end. The "All-Space" is one who opens the opportunity for all siddhis through the mirror-like wisdom that is the nature of Vairocana.

འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྣམ་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་བས་ན་མི་འགྱུར་ཆེའོ། ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་མངོན་པར་འབྲེལ་པའི་སྒོ་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་འཁྲུད་པར་མཛད་པས་ན་ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་རོ། ། དོན་ཡོད་པའི་རྣམ་པའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པས་ན་ཀུན་མཁྱེན་ནོ། ། ཚིག་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཡེ་ཤེས་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྟན་ཏེ། དེས་བཀའ་སྩལ་པའོ། ། སྨེ་ཤ་ཅན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྤྱད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པས་སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་བུ་མོ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པ་དང་ལྷན་ཅིག་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དབེན་པའི་གནས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོན་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པར་རོ། ། བཤད་པའི་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པས་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བདུད་རྩི་ལྔས་སོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྟེན་བསྒོམས་ནས་དེའི་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མཐོང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེམས་དགའ་བར་བྱེད་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། པང་པར་བཞག་ནས་རྣམ་པར་བསྒོམ། །

Because it is the nature of the discriminating wisdom in the form of Amitābha, it is unchanging, and thus "Greatly Unchanging." Because it washes away all stains of the afflictions through its connection with the wisdom of equality, characterized by the glory of the Jewels, it "Empowers All." Because it fully knows the activities of all wandering beings without exception through the all-accomplishing wisdom in the form of Amoghasiddhi, it is "Omniscient." These terms indicate the Blessed One, whose nature is the condensed wisdom of the five Tathāgatas; it is he who spoke. Regarding the phrase "one with a corpse-stain" and so forth: a yogi who practices the vidyā-vow as it is, while abiding in his own maṇḍala, should perform the practice together with a twelve-year-old daughter of a "corpse-stain" family. "In a secluded place" means in a great wilderness or similar location. "By the samaya and so forth as explained" refers to the five nectars as previously described. "According to the ritual" means being endowed with the yoga of the noble Amṛtakuṇḍalī; having meditated on the support of the heart maṇḍala, one should construct a square maṇḍala in its center. "All are completely pure" and so forth indicates that accomplishment is achieved by gladdening the mind through the doors of seeing and so on. "Placing her in his lap, he should meditate."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་གནས་སུ་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ཁྲོ་བོ་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བཙུན་མོའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་རྣམ་པར་དག་པའི་བདུད་རྩི་ལྔས་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་བྱས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་སྟན་འཇམ་པོ་ལ་ཉེ་བར་འདུག་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་ཐུག་པ་བྱས་ལ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བུ་མོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཱ་མ་ཀཱིར་རྣམ་པར་བསྒོམས་པ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་ལས་ལ་གནས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཕྱུང་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་ལས་རང་གི་སྙིང་པོས་བསྐྱེད་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཕྱུང་སྟེ། གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགོད་ཅིང་དམ་ཚིག་བཞིས་རྒྱས་བཏབ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་མཆོད་ནས་ཇི་སྲིད་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དངོས་གྲུབ་གྲུབ་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉིན་དང་མཚན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་མི་ཕྱེད་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པ་བསྟན་ཏོ། དེ་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ།

This means that in the place described, preceded by the ritual of protection, one should perform the yoga of the noble wrathful deity known as Amṛta. In the expanse of the consort’s space, one should construct a square maṇḍala of the nature of the maṇḍala of mind using the five pure nectars. Sitting upon a soft seat in its center, preceded by the generation of the mind of great compassion that gathers all sentient beings, one should perform the yoga of Akṣobhya up to the blessing of the body and so forth. Through the union with the maiden visualized as Māmakī exactly as described, one abides in the activity and emits the bodhicitta. One should then contemplate that very [bodhicitta] in the form of a moon maṇḍala resting upon a lotus. From that, one should emit the wheel of deities generated by one’s own essence-mantra and blessed by the three syllables, and arrange them in their respective places. Having sealed them with the four samayas and preceded by the samādhi of the wisdom wheel, one should make offerings with the unsurpassed and other offerings, and meditate day and night for as long as it takes to achieve the siddhi as described. The passage beginning with "The body, speech, and mind are the Vajra-holder" teaches the meditation on oneself as Vairocana, the indivisibility of body, speech, and mind. If one asks how that is, it is taught by the word "meditative concentration."

སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དབྱུང་བ་དང་གཞུག་པའི་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམ་པས་སྦྱོར་བ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྟེ། དེས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་མི་བསྐྱོད་པའི་སྦྱོར་བས་སོ། ། ཨུཏྤལ་མཐིང་གའི་མདོག་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་བུ་མོའོ། ། གལ་ཏེ་ཇི་ལས་དེ་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། མན་ངག་དང་གཞུང་འཁྲུགས་པ་ཉིད་ལས་ཏེ། འདིར་བཤད་པའི་བཙོ་བླག་མཁན་གྱི་བུ་མོ་མདོག་དཀར་པོ། ཇི་ལྟར་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བཤད་པའི་ན་ཚོད་དང་ལྡན་པ། མན་ངག་གིས་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྦྱར་བ་དེ་བཞིན་དུ། འདིར་བཤད་པའི་ཨུཏྤ་ལ་མཐིང་གའི་མདོག་འདྲ་བའི་སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་བུ་མོ་ལོ་བཅུ་གཉིས་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། བུ་མོ་རྟག་ཏུ་བསྒྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་འཕགས་མ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པ་རིགས་ལྔ་དང་བསྲེ་བ་བྱས་ནས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བུ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བདག་ཉིད་སྐུ་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བསྟན་ཏེ། སྦྱོར་བའི་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་འོད་འདྲར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་རང་གི་སྦྱོར་བས་མི་བསྐྱོད་པ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱང་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

As before, through the yoga of the Great Vajradhara, by means of the emergence and absorption of Vairocana, one transforms oneself and meditates on oneself as Vairocana; this application is the application of the mantra of meditative concentration, and through it, one becomes similar to Vairocana. By the phrase "through the yoga of Vajrasattva," it refers to the yoga of Akṣobhya just explained. "Having the color of a dark blue utpala" refers to the daughter of a butcher just explained. If one asks how this is known, it is from the oral instructions and the arrangement of the text. Just as the daughter of a dyer mentioned here, who is white in color and possesses the age described in the Mind Maṇḍala, is applied to the Body Maṇḍala according to the oral instructions, so too, the twelve-year-old daughter of a butcher with the color of a dark blue utpala mentioned here should be applied to the Mind Maṇḍala. "Always accomplish the girl" means that after having meditated on the aforementioned Noble Buddhalocanā and performed the blending with the five families. This teaches that one should meditate on oneself as the Body Vajra through the yoga of Vairocana in union with the girl as described. The phrase "that very ritual of application" refers to what was just explained. "One becomes like the light of Vajrasattva" means that just as Akṣobhya is accomplished through one's own yoga, so too will one become Vairocana. This is the meaning.

སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་འཛིན་པར་མཛད་པས་ན་ཆོས་འཛིན་པའོ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བུ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་རྣམ་བསྒོམས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་སྟེ། བསྒྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པར་རོ། ། ས་བཅུ་ལ་ནི་གནས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་དྲུག་དང་། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བཞི་སྟེ་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཁོ་ནས་ས་བཅུ་རུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྒེག་མོ་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པས་ན་ས་བཅུ་ལ་གནས་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ཆུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། གསུང་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ནི་གསུང་གི་དམ་ཚིག་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད་ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང་། དེ་འཛིན་པར་མཛད་པས་ན་གསུང་གི་དམ་ཚིག་འཛིན་པའོ། ། ཁམས་གསུམ་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངའ་དབང་དམ་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པས་ཀུན་གྱི་མཆོག་གོ། །

Because he upholds all phenomena, such as the powers and the fearlessnesses, he is the "Upholder of Dharma." Since Amitābha is to be accomplished by means of union with the aforementioned maiden, it is said: "By meditating on Vajradharma," and so forth. "Accomplished" means that through the very application of Akṣobhya, one becomes Amitābha oneself. Regarding the phrase "one will abide on the ten grounds," the ten grounds are to be designated by the goddesses who are the nature of the result: the six such as Rūpavajrā and the four such as Buddhalocanā. In accordance with the principle that "Lāsyā is the perfection of generosity" and so on, one should understand that Rūpavajrā and the others are the grounds of Pramuditā and so forth. Because one abides in the nature of great bliss through union with them, one "abides on the ten grounds." Since suchness is identical to a wish-fulfilling jewel, even a yogi of few desires becomes a sovereign of the ten grounds just as he desires. The "samaya of Vajra Speech" is the samaya of speech; because it is stated that "the mudrā is called the samaya," it is his Mahāmudrā, and because he upholds it, he is the "Upholder of the Samaya of Speech." Because he is the lord of the great bliss of the three realms, he is the "Supreme Sovereign." Because he is the supreme of all maṇḍalas, he is the "Supreme of All."

དེ་ལྟར་རིགས་གསུམ་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་བཤད་ནས། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་བྲམ་ཟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བྲམ་ཟེའི་བུ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་རིགས་དང་། རྗེའུ་རིགས་དང་། དམངས་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་བདག་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་སྒོ་ནས་ལྷ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ཆོས་བདག་སྟེ་སྒྲུབ་པ་པོས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཤད་དོ། ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་སྒོམ་པ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བཤད་མ་ཐག་པའི་བསྒྲུབ་པའི་དུས་ངེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། འདུལ་བ་ལ་ཤེས་བཞིན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཉི་མ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཉིད་མ་སྟེ། དེ་ནུབ་པར་གྱུར་ནས་བསྒོམ་པ་བྱའོ། ། སྐྱ་རེངས་ནི་ཉི་མའི་ཤིང་རྟ་ཁྲིད་པ་སྟེ།

Having thus explained the accomplishment of siddhis through the distinctions of the three families, now, regarding the distinctions of the Tathāgatas, it is said: "Brahmin," and so forth. Through union with a Brahmin girl, Vairocana is to be accomplished. Likewise, through union with girls of the Kṣatriya, Vaiśya, and Śūdra castes, one should understand that the siddhis of Ratnasambhava, Amitābha, and Amoghasiddhi are accomplished respectively. Because the Great Vajradhara is the lord by virtue of being the primary of the Vajra family, one should understand that he is accomplished through union with all [girls]. Likewise, one should realize that all deities are accomplished through the distinctions of their families. Since the Great Vajradhara and so forth are the nature of the dharma, he is the "Lord of Vajra-Dharma" for the practitioner. That very point is explained by the words "is to be accomplished," and so forth. With respect to the practitioner of the generation stage, the previously mentioned determination of the time for accomplishment is taught by the words "Vajra-Sun," and so forth. Just as conscientiousness is the prerequisite for the Vinaya, the Vajra is said to be the prerequisite for the Great Vajrayāna; therefore, the sun itself is the Vajra-Sun, and one should meditate after it has set. The dawn is that which leads the chariot of the sun.

དེ་འཆར་བའི་དུས་སུ་ཞག་བདུན་ཚུན་ཆད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྟག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ་ལ་ནི་དུས་ངེས་པ་མེད་པས་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་དང་། མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའོ། ། དེ་ནུབ་ནས་ཏེ་བཙུན་མོའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་ནུབ་ནས་སོ། ། སྐྱ་རེངས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཏེ་དེ་འཆར་བ་ནི་འབྱུང་བའོ། ། དེ་བས་ནི་དེས་ནི་འདི་སྐད་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟག་ཏུ་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་ཞིང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་མི་བྱ་ཞིང་ཅུང་ཟད་འབར་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་དབྱུང་བར་བསྒོམས་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དབྱུང་བ་བརྟན་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ནས་གདོན་མི་ཟ་བར་དེའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཇི་སྲིད་གཏོང་བར་མི་བྱེད་པ། ། དེ་སྲིད་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དུ། ། དགའ་སྐྱེས་བདེ་བ་དགའ་ཐོབ་འགྱུར། ། སྐད་ཅིག་རྣམ་པར་ཡང་དག་བྱུང་། ། སྤྲོ་དང་སྡུད་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ། འདི་ནི་ས་འོག་ས་སྟེང་བླ། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུ་ཀུན་གསལ་བྱེད། ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་རོ་མྱང་བ། ། དབང་པོ་ལས་འདས་ཐོབ་པ་ནི། ། འདི་དེ་ཞེས་ནི་དེ་བརྗོད་པར། ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་སྤྱོད་དོ། ། རྟག་ཅིང་ཁྱབ་བདག་མཆོག་ཞི་བ། ། རྒྱུ་དང་དཔེ་རྣམས་སྤངས་པ་སྟེ། ། ཡོད་མེད་ལས་ནི་རྣམ་པར་གྲོལ། ། གཉིས་མེད་གནས་ནི་དམ་པ་སྟེ། །

When that arises, accomplishment will be achieved within seven days. For one who constantly abides in yoga, there is no fixed time, so it shall be explained otherwise: because it is the very nature of great compassion that gathers all sentient beings and because it is that which destroys the darkness of ignorance, one's own secret vajra is the Vajra Sun. When that sets—having set into the expanse of the consort's space—the dawn is bodhicitta, and its arising is its emergence. Therefore, this is what is being explained: if one constantly possesses the divine pride and, through union with a consort of one's own family, does not engage in emission and so forth, but meditates without emitting even slightly the blazing bodhicitta, then once the non-emission of bodhicitta has become stable, one will undoubtedly become of that very nature; this is the meaning. "As long as the yogi does not emit the bodhicitta, For that long, until it is interrupted, He will obtain the joy born of bliss. Arising perfectly in an instant, It performs the expansion and the withdrawal; This is that which illuminates all The moving and the unmoving, below the earth and upon it. The tasting of its nature, Which is attained beyond the senses— Even the Buddhas do not practice this, Which is described as 'This is That.' It is eternal, the supreme pervasive lord, and peace; It is devoid of causes and examples, And is completely liberated from existence and non-existence. The supreme state is non-dual."

དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་གཏེར་གྱུར་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ལྷུང་གྱུར་ནས། ། རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོ་བརྒྱལ་གྱུར་ན། ། སྨད་མིན་དངོས་གྲུབ་ག་ལ་ཡོད། ། ཅེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་མཆོག་སྟེ་གཙོ་བོའི་འཕགས་མ་ཀུན་དུ་བཟང་མོར་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་སྨེ་ཤ་ཅན་ལ་སོགས་པའི་བུ་མོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཆོག་གོ། ། མྱུར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགྱོགས་པར་ཏེ་ཞག་བདུན་གྱི་ནང་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འདི་ནི་སྐུ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། པང་པར་བཞག་ནས་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་གང་བཤད་པ་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་སོ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དམ་ཚིག་ཉམས་སུ་བླང་བ་དང་། སྙོམས་པར་འཇུག་པ་བསྒོམས་པས་དགེ་ལེགས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར། བཤང་གཅིའི་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འདོད་པ་བསྟེན་པ་དང་དམ་ཚིག་ཉམས་སུ་བླང་བའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་གྲོལ་བ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་དང་ཐར་པའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། གང་གི་ཚེ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་དང་། དེའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་པས་མ་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ། དེ་རངས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །

It is also said: "If the bodhicitta, the treasury of all accomplishments, should fall, and the aggregate of consciousness should faint, how could there be any accomplishment that is not base?" As for the phrase "all ornaments completely perfected" and so forth, they are easily understood. The "supreme Vajrasattva" refers to the daughters of those such as the outcaste women, who are visualized as the noble Samantabhadrī, the supreme consort of the Great Vajradhara. "Swiftly" means quickly, specifically within seven days. The passage beginning with "the three bodies" is easy to understand. To clarify what was stated in "placing her in the lap and visualizing," it is said: "by the union of the two organs," and so forth. Because one will attain the state of excellence by practicing the samayas as explained and by meditating on the meditative absorption, it is said: "by the samayas of excrement, urine, and so forth," and so on. In order to demonstrate liberation from the conceptualizations of existence and non-existence through the enjoyment of desire and the practice of samaya, [the text speaks of] the "Vajra of the Samaya of Desire and Liberation," which is the glorious Vajrasattva. When one does not obtain [the consort] despite repeatedly supplicating the daughters of one's own family or those of their families who possess the characteristics as explained, then, in order to please her, the passage beginning with "Then..." is spoken.

དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཁྲོ་བོ་ནི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱིས་འཆི་བདག་གི་བདུད་ལ་སོགས་པ་སྐྲག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཀུན་དུ་སྐྲག་པར་བྱེད་པའི་ཁྲོ་བོ་སྟེ་དེའོ། ། ཁྲོ་ཞིང་ཚེར་མའི་མེ་ལ་བསྲེག། ཅེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་པ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་ཞིང་ཁྲོ་བས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་གྲུ་གསུམ་ཚེར་མ་ཅན་གྱི་བུད་ཤིང་གིས་སྦར་བར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ལྕེ་དང་ལྡན་པའི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་ཀྱི་ཞལ་དུ་སྟོབས་པས། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲྀཿཝི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་སྟཾ་བྷ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ཟློས་ཤིང་ཉི་མ་ཕྱེད་དམ་མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་དུག་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་ཞག་གསུམ་བྱས་ན་བུ་མོ་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་རེངས་པར་འགྱུར་ཞིང་གཞན་ལ་སྟེར་བར་མི་འགྱུར་རོ། ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་ནང་ན་ཚོད་ཡོད་ནའོ། ། སངས་རྒྱས་སམ་ནི་ཆོས་འཛིན་པའམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་གྱི་འདས་པར་གྱུར་ཀྱང་འཚོ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལ་དོར་བ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་སྦྱོར་བའི་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་གསུངས་སོ། ། དེ་ནི་རྟག་ཏུ་སྟེར་བར་འགྱུར། །

The wrathful one of the great samaya is the noble Yamāntaka. Because the meditative absorption focused upon him is indivisible, it is so named. Because he terrifies the Māra of Death and the others with the vajras of all the Tathāgatas, he is the wrathful one who terrifies all the vajras of the Tathāgatas. Regarding the phrase "burning in the fire of wrathful thorns," this is taught as follows: having performed the preliminary service exactly as prescribed and entered into the yoga of the noble Yamāntaka, one who possesses wrath should kindle a triangular homa pit for the performance of sorcery with thorny fuel. Offering into the mouth of the noble Yamāntaka—who possesses a tongue arisen from the syllable HŪṂ—one should recite: OṂ HRĪḤ ṢṬRĪḤ VIKṚTĀNANA [Name of the girl] STAMBHAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. If one performs one thousand and eight burnt offerings of poison and so forth at midday or midnight for three days, that girl will undoubtedly be paralyzed and will not be given to another. Regarding the phrase "even in three countless eons," this refers to the case where she is of a certain age at that time. Regarding the phrase "whether a Buddha or a holder of the Dharma," and so forth, this expresses the greatness of the application by way of stating that even those who have passed away, possessing non-conceptual wisdom, will not survive. "She will always be given."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་མར་ངོའི་ཞག་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཉིན་པར། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་བླངས་ཏེ་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པའི་སྒོ་ནས། བདག་ལ་བུ་མོ་འདི་བྱིན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་བཤད་མ་ཐག་པའི་སྔགས་དང་རྣམ་པར་སྤེལ་བའི་ཚངས་པ་དང་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་གི་མིང་བྲིས་པ་དེས་དེ་བཀུག་ནས་སྟེར་བར་བྱེད་པའོ། ། དགྲ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་བྲིས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་རིམ་པས་མངོན་པར་བཟླས་པའི་སོལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་གཞི་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་ཀུན་དུ་བྲིས་ཏེ་བཀུག་ལ་འདིའི་སྐེ་གཅད་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས་ཏཾ་ཙ་མཚོན་ཆའི་རྣམ་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ནས། སྐེ་ལ་རི་མོ་བྲིས་ན་མགོ་ཆད་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཐོ་བ་བསམ་གཏན་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ཀྱིས་ལག་པར་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཐོ་བ་བསམས་ལ། མདུན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། ཏཾ་ལུས་ལ་ཕབ་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་སླར་ལྡང་མི་ནུས་པར་ལྟུང་བར་འགྱུར་བའོ། ། ཧཱུཾ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རང་གི་ལག་ཏུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འབར་བ་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་འཕྲོ་བ་བསམས་ལ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་ངེས་པར་ཕབ་ན་གདོན་མི་ཟ་བ་ཁོ་ནར་འཇིག་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ཞེས་གསུངས་སོ། །

Regarding the phrase "on any day of the waning moon": having taken charcoal from a charnel ground on any such day, one who possesses the yoga of the noble Yamāntaka should recite the mantra one thousand and eight times. By means of this, combined with the previously explained mantra interspersed with the words of exhortation, "Grant me this girl," one writes the name of whichever deity—such as Brahmā or a rākṣasa—and by that, they are summoned and the girl is given. Regarding the phrase "having drawn an image of the enemy": using the very charcoal empowered by the sequence just explained, one draws the image of the target on the ground of a charnel ground. Having summoned them, one should imagine, "I shall cut this one's neck," and with the visualization of the syllable taṃ as a weapon, if one draws a line on the neck, the head will be severed. Regarding the phrase "by the application of meditative concentration on a hammer": through that very yoga, one should imagine in one's hand a hammer whose nature is the noble Yamāntaka. Visualizing the target in front, if one brings it down upon the taṃ on the body, they will undoubtedly fall and be unable to rise again. Regarding the phrase "Hūṃ..." and so forth: possessing the yoga of any wrathful deity of the Vajra family, such as Dveṣavajra, one should imagine in one's hand a blazing five-pronged vajra arising from the syllable Hūṃ and radiating masses of light rays. If one brings that very [vajra] down upon the body of the target in that same manner, it is taught that they will undoubtedly be destroyed. Therefore, it is said, "in the family of Vajrapāṇi."

རྡོ་རྒྱུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཤད་མ་ཐག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ཀྱིས་རྡོ་རྒྱུས་དང་སོལ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཀུན་དུ་བྲིས་ལ་བཀུག་སྟེ། ཧཱུཾ་ཀ་ར་ལས་བྱུང་བའི་སྟ་རེ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེས་དེའི་མིད་པ་བཅད་ན་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་རིན་ཆེན་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། ཆར་ཆེས་པའམ་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བའི་དུས་སུ་ཆར་རེངས་པར་བྱ་བ་ནི། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྐུ་མདོག་སེར་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གྲོང་དང་ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་སྟེང་གི་བར་སྣང་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ཁ་དོག་སེར་པོ་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ཁེབས་པར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཁ་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་བསྐལ་པའི་མེའི་ཕུང་པོ་དང་མཚུངས་པར་བསམས་ནས། དེའི་ལྟེ་བར་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་འདུག་སྟེ། རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་གསེབ་ནས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་སེར་པོའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་བཀབ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་གནས་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆར་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་བྱས་པའི་ཆར་མི་འབབ་པ་དང་ཕྱི་རོལ་དུ་ཆར་འབབ་པའི་མཐུ་གཉིས་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཆེ་བ་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །

Regarding the phrase "with asbestos" and so forth: by means of the very yoga just explained, one should draw the object of the rite using asbestos, charcoal, and so on, exactly as described, and summon it. Then, having visualized an axe arising from the syllable HŪṂ, if one cuts its throat with that, it will be severed. The passage beginning with "The Buddha, the supreme jewel of the three bodies" generates conviction in the practitioner. Regarding the stopping of rain or the suspension of rain at the time of drawing a maṇḍala, it is taught by the passage beginning with "the vajra of activity" and so forth. This is what is shown: through the yoga of the Great Vajradhara of yellow complexion, one should visualize in the sky above a village, a country, or the like, a blazing, yellow-colored, crossed vajra (viśvavajra) arising from the syllable HŪṂ, covering the desired area. In its center, one should visualize a great vajra arising from the syllable HŪṂ, facing upward, resembling a mass of fire at the end of an eon. Standing in that very yoga at its hub, one should visualize a multitude of yellow light rays emerging from the pores of one's own body, completely covering everything. In that way, rain will fall outside of the desired location. Thus, by demonstrating the two powers—the yogi’s ability to prevent rain from falling on the desired maṇḍala and so forth, and the ability to cause rain to fall outside—it is shown the greatness of the mantra itself.

ཐམས་ཅད་དུ་གཅད་པར་འདོད་ན་དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་བསམས་ལ། འོད་ཟེར་འབར་བའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀླུ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བསྐམས་པར་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉམས་སུ་མྱང་བ་དང་བཅས་པའི་མན་ངག་གོ། ། བསྒོམ་པ་བྱ་བར་མི་ནུས་པ་ལ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྔར་བཤད་པའི་བྲི་བའི་རྫས་རྣམས་ཀྱིས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གོས་ལ་པདྨའི་འདབ་མ་བརྒྱད་དུ་རང་གི་ས་བོན་གྱིས་ཀླུ་བརྒྱད་དང་དེའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཕཊ་ཀྱིས་མཚན་པའི་རླུང་ལྷ་ཀུན་དུ་བྲིས་ལ་བཀུག་སྟེ། གོས་གཉིས་པ་ལ་འབར་བའི་འོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་སེར་པོའི་ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་སེར་པོ་འགྲེང་བ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པ་ཡང་བྲིས་ལ། གྱེན་དུ་བལྟས་པ་དེའི་སྟེང་དུ་སྦུབ་སྟེ་ཁ་སྦྱར་ལ་རྡོ་ལེབ་ཀྱིས་མནན་ཏེ་བཞག་ན་ཆར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། ། གདུག་པ་ནི་བགེགས་རྣམས་ཡིན་ཞིང་དེ་དག་འཇོམས་པར་བྱེད་པས་ན་གདུག་པའི་དགྲ་སྟེ། འཕགས་པ་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཡིན་ཞིང་དེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་མཆེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་བཅིངས་ལ། རླུང་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་བསལ་བར་བྱ་སྟེ། སྔར་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མཆེ་བའི་ཕྱག་རྒྱ་ཁའི་ལོགས་ཀྱི་མཐའ་མར་འཛིན་ཅིང་ཡི་གེ་ཕཊ་ཟློས་པས་བགེགས་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་བསྟན་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པས་སྤྲུལ་པའི་རླུང་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་ཀྱང་སེལ་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་སོ། ། གཞན་དུ་ན་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པས་རླུང་ལ་སོགས་པ་འཇིག་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་རྒྱའི་ཕན་ཡོན་བཤད་ནས། ད་ནི་སྔགས་ཀྱི་མཐུ།

If one wishes to cut off [the rain] in all respects, one should contemplate that very [deity] as pervading everywhere and imagine all the nāgas being completely dried up by masses of blazing light rays; this is the pith instruction accompanied by experiential realization. For those unable to perform the meditation, the ritual procedure is described: using the previously mentioned substances for drawing, one should draw the eight nāgas with their respective seed-syllables upon the eight petals of a lotus on a cloth from a charnel ground, and in its center, the wind deity marked with the syllable phaṭ. Then, on a second cloth, one should draw a yellow crossed-vajra (viśvavajra) pervaded by blazing light, with a yellow five-pronged vajra standing upright in its center marked by the syllable hūṃ. Placing this face upward and covering it with the first cloth, one should join the two and press them down with a flat stone; if one does so, the rain will cease. "Malignant" refers to the obstructors (vighna), and because he destroys them, he is the "Foe of the Malignant," the Noble Vighnantakṛt. Through his yoga, one should also bind the fang mudrā and clear away the obstructors such as the wind. Holding the fang mudrā as previously described at the edge of the mouth and reciting the syllable phaṭ, if one displays it toward the obstructors, even the wind and other obstructors emanated by the tathāgatas and others will be cleared away. This was taught by the words "That very [deity] is the Buddha," and so forth. Otherwise, by transgressing the samaya, the wind and others will certainly be destroyed. Having thus explained the benefits of the mudrā, now [follows] the power of the mantra.

སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བ་ནི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་སྟེ་དེ་ཡིས་སོ། ། དབུས་སུ་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ཐུགས་ཀར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། ། སྔགས་ཤེས་པས་ནི་གནས་བཞི་རུ། ། བུད་མེད་རྟག་ཏུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་གནས་རྣམས་སུ། དེ་དག་གི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བུ་མོ་བཞི་བཞག་ལ། སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་བུ་མོ་ཀུན་དུ་བཟང་མོར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ནས། དེའི་པདྨར་རང་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་བཅུག་སྟེ། ལས་ལ་གནས་པར་གྱུར་ནས། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་མཐུས་གཉིས་ཀ་ཡང་ཞུ་བར་གྱུར་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་ལ་ཡང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་མགོ་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་ནས། འོད་ཟེར་ལྔ་འབར་བའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་གཏོས་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་དུ་རེག་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་བྱས་ཏེ་བསྡུས་ནས་རང་གི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ལ་ཀུན་དུ་བཅུག་སྟེ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

It is said, "The Buddha," and so forth, which is easy to understand. The accomplishment of the Great Vajradhara is taught by the passage beginning with "the wisdom being" (jñānasattva). A being whose nature is wisdom is a wisdom being. Its "application" (yoga) is the act of unifying it with the commitment being (samayasattva), and it is by means of that. "The form in the center" refers to the reflected image of the Great Vajradhara, blessed by the wisdom deity in the heart, in the center of the maṇḍala as previously described. "By one who knows the mantra, women should always be placed in the four locations" means that in the locations of Locanā and the others, one should place the four girls as previously described, visualized in their respective forms. Having generated the conviction that the girl from a family of butchers is Samantabhadrī, one inserts one's secret vajra into her lotus. Abiding in the ritual action, both melt through the power of great passion. One should then contemplate the bodhicitta in the form of a moon maṇḍala. Within that, the white syllable HŪṂ, facing upward, is completely transformed. One visualizes the Great Vajradhara, blazing with five-colored light rays and blessed by the three seed syllables. The masses of light rays arising from that pervade the expanse of space, touching the Tathāgatas and others, transforming them into the form of the Great Vajradhara. Having gathered them back, one should dissolve them into one's own body, speech, and mind, and meditate on oneself as the Great Vajradhara.

བསྒོམ་པ་འདིས་མཚན་མ་ཐོབ་པས་མྱུར་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འོད་འདྲ་ཞིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་སྔར་བཤད་པ་ཡིན་ཞིང་། འདི་ལ་དེ་དང་འདྲ་བའི་འོད་ཡོད་པས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འོད་འདྲ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་སྐུ་མདོག་དཀར་པོའོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱལ་པོ་ཆེའོ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པ་དང་། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འཛིན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ནོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད་ཅིང་འབྱིན་པ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་མི་ཕྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་པོར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་དཔལ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་གདན་ལ་བྲི་བར་བྱའོ། ། གསང་བ་བླངས་ནས་བཟའ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་ཞིང་། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བུ་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་མེད་པའི་གནས་སུ་རྟེན་དང་བཅས་པའི་བརྟེན་པའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་ན་གནས་པས་མི་སྣང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མངོན་དུ་བྱ་བར་ལྷག་པར་མོས་པའི་སྒོ་ནས་གསང་བའི་མཆོད་པ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འོད་ཟེར་འབར་བའི་པདྨ་ན་གནས་པ་ཁས་བླངས་ཏེ། རིག་མ་ལ་ཡང་རང་གི་ཁ་ནས་ཕྱུང་བ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །

Because one will swiftly attain the manifest enlightenment of the Great Vajradhara by obtaining the signs through this meditation, it is said: "Resembling the light of Vairocana," and so forth. Vairocana has been explained previously; since he possesses light similar to that, he is "resembling the light of Vairocana." The glorious Vajradhara is white in color. Because he is the sovereign of all the Tathāgatas, he is the "Great King." Because he maintains the dharmakāya and so forth as previously explained, and maintains the Vajra Body and so forth, he is the "Vajra-holder of the three Buddha-bodies." Because the samādhi in which the aforementioned Vajrasattva is generated and emanated is itself indivisible, it is so named. For that very reason, first the Great Vajradhara, white in color, should be drawn upon the seat of Śrī-Dveṣavajra. "Having taken the secret, one should consume it." As before, being endowed with the yoga of the noble Mañjuvajra and practicing the vidyā-vow together with the aforementioned girl, one should abide in the center of the mandala of the support and the supported in a place devoid of external sentient beings. Through the door of intense conviction, one should manifest the samādhi of invisibility. Having accepted the bodhicitta arising from the secret offering, which resides in a lotus ablaze with light rays, one should also bestow it upon the consort, having brought it forth from one's own mouth.

དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འབྲས་བུ་གསུངས་སོ། ། བཟའ་བ་ནི་འབྲས་ཀྱི་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཤང་བ་དང་། རྟ་དང་གླང་པོའི་ཤ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཟའ་བ་མ་ཡིན་པའོ། ། གཞུག་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བས་ནི། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རིག་མའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་ཅིང་མི་སྣང་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་མཚན་མ་ཐོབ་པས་སྣོད་དུ་རུང་བ་གཉིས་བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲིར་བཅུག་སྟེ། དེའི་དབུས་སུ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་བཤད་མ་ཐག་པའི་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་བཅུག་སྟེ། ཡི་གེ་གསུམ་མམ་རང་གི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་བཟླས་ནས་ཟོས་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར། ། ཟོས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མི་མཐོང་། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། བཤང་བ་ཆོ་ག་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཤང་བ་ཡང་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཆོ་ག་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཁམ་ཕོར་སོ་མ་བཏང་བའི་ཁ་སྦྱར་བར་བཞག་སྟེ། མངོན་པར་བཟླས་ལ་བཟའ་བར་བྱའོ། ། ཐུགས་རྗེས་དམར་བ་ཉིད་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྣང་བར་མཛད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཉི་མ་ཡིན་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཉི་མ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་བཞིན་ཁྱིའི་ཤ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཁམ་ཕོར་ཁ་སྦྱར་ན་གནས་པ་ཟོས་ན་ཡང་འབྲས་བུ་དེ་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ནའོ། །

The phrase "That is..." and so forth explains the result. "Edible" refers to rice and other such foods. "Non-edible" refers to excrement, the flesh of horses, elephants, and so forth. Regarding the instruction "one should insert," this is taught as follows: having practiced the conduct of the consort and attained the signs for accomplishing invisibility, one should have a maṇḍala drawn for the sake of accomplishing the two types of suitable vessels. Then, having entered into meditative equipoise in the yoga of one's own deity at the center of that maṇḍala, one should insert the aforementioned edibles and so forth, which have been prepared as before. If one then recites the three syllables or one's own mantra one hundred and eight times and eats them, they will be accomplished exactly as described; therefore, it is said: "If eaten, the Buddhas will not see." Regarding the phrase "excrement according to the ritual" and so forth: the excrement should also be placed in a joined pair of unbaked clay bowls exactly according to the ritual just explained, and after reciting the mantra, it should be eaten. Because he is red with compassion and illuminates with wisdom, the Buddha himself is the sun; thus, "the Buddha-sun" means that even they will not see it. Likewise, if one eats any suitable substance, such as dog meat, placed within a joined pair of clay bowls, the result will be exactly the same.

བཤང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་བྲི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པ་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་བདུད་རྩི་ལྔ་མ་ཤ་ཕྱེད་བཤང་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྫས་མ་ཤ་ཕྱེད་དང་ལྷན་ཅིག་སྦྱར་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་ལ་པདྨར་བཞག་ལ། དེའི་ནང་ན་གནས་པའི་རང་གི་བདག་པོ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་རིམ་གྱིས་བསྒོམས་ན་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། ཐུན་མོང་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་གང་ཡང་རུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། སྟེང་དུ་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐུས་དཔག་ཚད་བྱེ་བ་སྙེད་ཀྱི་སྟོང་གསུམ་གྱི་བར་དུ་འགྲོ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་འགྲོ་བའོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་མི་སྣང་བའི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དམ་ཚིག་མི་སྣང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་དེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ངོ་། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དངོས་གྲུབ་སྣ་ཚོགས་བསྒྲུབ་པའི་ཚོགས་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མཛད་པར་རྟོགས་ནས། རབ་ཏུ་དགྱེས་ཤིང་སྤྱན་གདངས་པས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རིགས་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཟློས་གར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དགའ་བ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་འཁྲུལ་པའོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

Regarding the passage beginning with "feces and so forth," it is taught that by means of the yoga of any deity whatsoever situated in the center of the maṇḍala to be drawn as previously described, one should enter into union with a girl of one's own family. Then, having combined any of the five nectars—feces and so forth—with half a māṣa of the substance, one should wrap it with the three metals as before and place it within a lotus. If one meditates on the lord of that [lotus] through the sequence of emanation and reabsorption, it will be accomplished exactly as described. To show that this is common to all, it is said, "Whichever Vajradhara," and so forth. The phrase "That is..." and so forth is easily understood. Because one travels upward by the power of one's own wisdom as far as the trichiliocosm, spanning ten million yojanas, one is a "Vajra-goer." The rest has already been explained. To teach the procedure for invisibility, which is not to be transgressed, it says, "The great vajra of the samaya-invisibility is the glorious Vajradhara." Having realized that the Blessed One acts for the benefit of sentient beings by teaching the collection of methods for accomplishing various siddhis, he is greatly delighted and, with eyes wide open, utters this inspired utterance. The phrase beginning with "Then..." is spoken to demonstrate the dramatic performance of sentient beings of definite lineage; it is the delusion of a mind characterized by supreme joy. The rest has already been explained. Regarding the passage beginning with "O, marvelous!" and so forth:

འདི་དག་རབ་ཏུ་ངོ་མཚར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ལ་སོགས་པའི་བུ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་དུས་འདིའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་གནས་མི་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའོ། ། ལུས་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་ཆོས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་གྱི་ངེས་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྐུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དག་པའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཐུགས་མངའ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའོ། ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་གསུང་སྒྲོགས་པས་ཆེ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་རྡོ་རྗེ་གསུང་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སེམས་དཔའ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པ་ལས་ཀྱང་། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ལས། ། སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་འབྱུང་། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ཞིང་། ཀུན་དུ་བཟང་མོ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ལྷ་མོའི་གཟུགས་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔལ་བདེ་མཆོག་ཕྱི་མ་ལས་ཀྱང་། ཟླ་བ་ལྟ་བུར་དག་པའི་བློ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Regarding the phrase "these are most wonderful," this refers to the time for accomplishing the siddhis of those such as the daughters of the [Buddha] families and those engaged in authentic union. Because it is that which brings about the attainment of untainted bliss through method and insight, the secret place is immutable. For that very reason, it is pure by its very nature. Because the body and the dharmas of realization are stainless, it is the "utterly stainless dharma." In order to demonstrate the certainty of the empowerment of the Buddhas and so forth, the words "Then," and so on, were spoken. The terms "Teacher" and so forth have already been explained. Because he possesses a completely pure body, he is "pure." Because he possesses an indivisible mind, he is "Vajra." Because he proclaims the speech that is free from error and is thus great, he is the "Great Dharma." The Blessed One, endowed with such extraordinary qualities, spoke these Vajra Words. Regarding the phrase "Sattva" and so forth: "Sattva" refers to the glorious Vajrasattva, because he is the very cause from which all the Buddhas and other Sattvas arise. As it is said in the Glorious Compendium of Suchness: "From that very Great Sattva, all Sattvas everywhere arise." His insight itself is the Vajra, and Samantabhadrī is white in color and has the form of a goddess. As it is said in the Glorious Later Cakrasaṃvara: "The intellect, pure like the moon, is explicitly called 'Vajra'."

དེ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ནི། ། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། དེ་མཉེས་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་དག་ཅེ་ན། གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཏེ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྤྱི་བོ་ན་གནས་པས་བསྐུལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས། སྤྱི་བོ་ནས་ནི་བསྐུལ་བ་ཤིས། ། ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་དབྱེ་བས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ནི་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་ཤེས་རབ་བོ། ། དེའི་བར་དུ་དབྱེ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་སྟེ་དེ་ཡིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སྟེ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ཕྱག་མཚན་འཛིན་པར་མཛད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཏེ། སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ནི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བས་མཉེས་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གཟུགས་སོགས་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དྲུག་པའི་དོན་ཅན་གྱི་གསུམ་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། བཤད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པའོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཆོས་མཆོག་རྣམས། །

Furthermore, "perfect union" refers to the union of the Vajrasattva; by this, they are pleased. Who are they? It is said: the Buddhas who hold the vajra, namely the Tathāgatas such as Akṣobhya. How so? It means by means of the empowerments of the stream of bodhicitta arising from the stimulation at the crown of the head; for it will be explained in this very text: "Stimulation from the crown is auspicious." Regarding the phrase "by the differentiation of the enlightenment of the Buddhas," "Buddhas" refers to the Tathāgatas such as Vairocana. Their "enlightenment" is the insight residing in their hearts. The "differentiation" therein is the perfect union, non-dual with the complete transformation into the forms of Buddhalocanā and the others; it is by means of that. Because they hold the vajra—that is, the wisdom of realization and the hand-symbol—they are the "Vajra-holders," namely the great Bodhisattvas such as Kṣitigarbha. They are pleased by the empowerment conferred by the Tathāgatas of their own respective families. Regarding the phrase "by the forms of the Vajra-holder and so forth," this is a third-case ending used in the sense of a sixth case; therefore, the empowerment of Locanā and the others, as well as the wrathful deities, is conferred by their own respective Tathāgatas. "Explained" means taught. "The supreme dharmas of the Vidyārājas..." [continues].

ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙུག་ཏོར་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རལ་པའི་ཚོགས་བཅིངས་པའི་གཙུག་ཏོར་ཅན་གྱི་རིག་པའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་དེ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱིས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། སྔར་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་བསྟན་ནས། ད་ནི་ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་དབང་བསྐུར་བ། རིག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། རིག་པ་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སོ། ། རྒྱལ་མོ་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཞིའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི་རང་གི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་སྟེ་དེ་རྣམས་ལའོ། ། ཚེ་དཔག་མེད་པ་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། རིག་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་དབང་བསྐུར་བས་དེ་རྣམས་མཉེས་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཐམས་ཅད་ལས་བྱེད་སྔགས་རྣམས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བསྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་ཡང་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྐུ་མདོག་ཅན་གྱི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པས་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་སྟེ། དོན་ཡོད་པའི་བཀས་ངེས་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ཡིན་པས། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་རྡོ་རྗེའི་སེམས་དཔའི་དབང་བསྐུར་བ་ཡང་། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་སོ། །

Regarding the phrase "the vidyās," this refers to the eight Uṣṇīṣas of the Wheel-Turning Kings of Knowledge, such as the Great Uṣṇīṣa and others, who wear their masses of matted hair bound in topknots; these are the empowerment by Ratnaśrī. Previously, the specific empowerments by Locanā and the others were taught. Now, the common empowerment for all the goddesses is taught by the words "the vidyās" and so forth. "Vidyās" refers to the goddesses such as Rūpavajrā and the rest. "Queens" refers to the four family goddesses, Locanā and the others. Their "union" is their perfect union with their respective Tathāgatas and so forth; it is for them [that this is taught]. "One should thoroughly meditate on Amitāyus" means that because he is the essence of the insight arising from sound and the lord of all the vidyās, they are pleased by his empowerment. "For all the mantras that perform activities" means that for the Noble Amṛtakuṇḍalī and the others, Amoghasiddhi should be used for the empowerment. Furthermore, at the time of accomplishing activities such as pacification, practitioners of the yoga of all the deities should be empowered by Amoghasiddhi, who possesses a body color concordant with the activity, because through the command of Amoghasiddhi, the activity will certainly be accomplished. Since all of these are the emanations of the Great Vajradhara, the common empowerment of Vajrasattva for all the deities is also taught by the words "For all the mantras themselves" and so forth.

སྔགས་གང་དག་གིས་རྒྱུད་གཞན་རྣམས་ལས་གྲགས་པའི་གནོད་སྦྱིན་མ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་དེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཀོད་པ་དེ་རྣམས་ལ་དེ་སྐད་བྱས་ཏེ། སྔགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་གནོད་སྦྱིན་མའི་གཟུགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཅོད་པན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ་བདག་པོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཁོ་ན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བས་གནས་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལའོ། ། སྤྱི་བོ་ནས་ཤིས་བསྐུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ཀུན་དུ་བསྐུལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ཤིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་འདའ་བར་མི་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། བསམ་གཏན་འཁོར་ལོ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་དབང་བསྐུར་བས་སོ། ། སྔགས་མཉེས་བྱེད་པའི་འཁོར་ལོ་དག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མཉེས་པའི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ཉིད་ནི། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བས་བཤད་དོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ནི་གཟུགས་ཐམས་ཅད་སྟོན་པར་མཛད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཞིང་། དེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་བྱེད་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཕན་པའོ། །

Regarding the mantras: those mantras by which the tantras of the yakṣīs renowned in other tantras are established through the arrangement of forms and so forth are referred to in that way. For the purpose of conferring the crown initiation upon those who possess the forms of yakṣīs generated by mantra, one should meditate on the noble Yamāntaka alone, as he is the sovereign lord. The phrase "for all mantras indeed" refers to all the deities who abide through the correct application just explained. "Invoking from the crown" means conferring initiation through the stream of bodhicitta arising from the thorough invocation of the vajra and lotus at their crowns. "Auspicious" means that which accomplishes the desired siddhi. Because he teaches the samaya that must not be transgressed for the sake of siddhi, he is the "Great Samaya," the glorious Vajrasattva. The phrase "by this wheel of meditative concentration" refers to the conferring of initiation upon the deities of the maṇḍala. "The wheel that pleases the mantras" refers to the wheel that pleases the deities. That very thing is explained by the phrase "the accomplisher of the great samaya." The "great samaya" is the glorious Vajrasattva, whose nature is to manifest all forms; the "accomplisher of the great samaya" is that which brings about his realization. Because it accomplishes the supreme siddhi desired by practitioners, it is "beneficial."

དབང་བསྐུར་བའི་སྒྲུབ་པ་འདི་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་རང་གི་སྐུའི་དངོས་གྲུབ་གྲུབ་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། ། སྣོད་ལ་དབབ་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་མ་གཞུག་པའི་དོན་དུ་སྦྱོར་བ་ནི། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཕྱེ་ཟིན་ཏོ། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་རབ་བྱ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་གནས་སུ་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམས་པས་སེམས་བརྟེན་པར་བྱས་ནས་སོ། ། བཟླས་དང་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པས་བསྐུལ་བའི་སྦྱོར་བས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྔགས་དང་བསམ་གཏན་གྱིས་ཀུན་དུ་བསྐུལ་ན་ལས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་ཀུན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གསུང་གི་ལས་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ངག་གི་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གཟུགས་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་རཱ་ག་ལྟར་དམར་བའོ། ། གནས་གསུམ་དུ་ནི་རིགས་བརྟག་གོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ཇི་སྐད་དུ་བསྟན་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པར་རྣམ་པར་བསམས་ལ།

This practice of empowerment is for the purpose of fully realizing the attainment of one’s own body and so forth, following the blessing of the body and the other [aspects]. The application for the sake of descending [the deity] into the vessel and for the entry of the disciples into the maṇḍala is taught by the words "Then..." and so forth, which has already been analyzed. Regarding the phrase "one should thoroughly perform the meditative concentration vajra": this refers to having stabilized the mind by meditating on the subtle yoga in the state just described. Regarding the phrase "by the application of recitation and mantra": this refers to the application of invoking with the syllables HŪṂ and so forth, which will be explained later. When such a yogi thoroughly invokes all [deities] such as the glorious Vajrasattva through mantra and meditative concentration, they will perform various activities; therefore, the words "All [deities] such as Vajrasattva..." and so forth are spoken. The activity of speech is the glorious Vajrasattva, because he is the nature of the vocal activity that teaches the unerring meaning. Regarding the phrase "the great form of Vajradharma": this refers to [the deity] who is red like a ruby, arisen from the syllable A. Regarding the phrase "one should examine the family in the three places": this is taught as follows: one should visualize oneself as Amitābha, as previously described.

རང་གི་མགོ་བོ་དང་ལྐོག་མ་དང་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ཟླ་བ་ཁ་དོག་དམར་པོ་དང་ཆུ་སྐྱེས་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་དང་ཨཱཿདང་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ས་བོན་དམར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་གསུམ་ཐམས་ཅད་དམར་པོར་བསམས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བའི་མགོ་དང་ལྐོག་མ་དང་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ཡི་གེ་བཾ་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཆུ་དང་རླུང་དང་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཧ་དང་ཨཱཿདང་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའམ། དེ་རྣམས་ཀྱི་བསྐྱེད་པའི་རིགས་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱས་ལ། དེའི་རྐང་པའི་འོག་ཏུ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཛྷཻཾ་འབར་བར་བྱེད་པར་བསམས་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཅུག་ལ་ཡི་གེ་ཛྷཻཾ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྐང་པའི་མཐིལ་གྱི་གསེབ་ནས་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡི་གེ་གསུམ་མམ་རིགས་གསུམ་ཀུན་དུ་བསྐུལ་བ་དང་། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་ཧཱུཾ་ཧ་ཨཱཿཛྷཻཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་ན། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ངེས་པར་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ནི། དབབ་པའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ནི། ། བྱས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་ཡི་གེ་ཧ་དང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དག་གིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དམ་མི་བསྐྱོད་པ་པདྨ་རཱ་ག་ལྟར་དམར་བ་བསམས་ལ། ཐམས་ཅད་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། བབས་པའི་ལྕེ་ལ་ཡི་གེ་ཨཱཿདམར་པོ་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་དམར་པོས་ཁྱབ་པ་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེ་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ།

One should visualize the three families as entirely red by means of the red seed syllables OṂ, ĀḤ, and HŪṂ, which rest upon a red moon, a lotus, and a sun disk at the locations of one’s own head, throat, and heart. In that same manner, one should consecrate the head, throat, and heart—rendered suitable as the vessel through the meditation on Amitābha—by means of the syllables HA, ĀḤ, and HŪṂ resting upon the maṇḍalas of water, wind, and the great earth (mahendra) arising from the syllables VAṂ and so forth; or else, one should consecrate them by means of the three families generated from those syllables. Then, visualizing the syllable JHAIṂ blazing upon a fire maṇḍala beneath the feet, one should insert the wisdom being (jñānasattva) as before. When the masses of light rays arising from the syllable JHAIṂ enter through the soles of the feet and thoroughly stimulate the three syllables or the three families, and one rings the bell while reciting the mantra HŪṂ HA ĀḤ JHAIṂ, the Blessed One will certainly descend. Regarding this, it is said: "If all the rituals for the descent are performed, they will undoubtedly succeed." Likewise, one should visualize oneself as Vairocana or Akṣobhya, red like a ruby, by means of the syllables HA and HŪṂ respectively, and perform everything else just as described immediately above. Once the descent has occurred, one should visualize the tongue as being pervaded by a red, blazing vajra and the red syllable ĀḤ, and then say, "Speak, O Vajra!"

དེ་ལྟར་ན་བཟང་ངན་ཐམས་ཅད་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དབབ་པ་བརྟེན་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སེམས་ཅན་དོན་ཀུན་མཛད་ལགས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བརྗོད་ལ། ཡི་གེའི་མུཿའི་མཐའ་ཅན་གྱིས་གནོད་དུ་རུང་བ་ལ་བབས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཐལ་མོས་མེ་ཏོག་གྱེན་དུ་གཏོར་བའི་སྒོ་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཏེ། སྣོད་དུ་རུང་བ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དགོད་པའི་སྒོ་ནས་ཀུན་དུ་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། བསྐུལ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། འཕགས་པ་བཞི་པོ་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ། བསྐུལ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྙིང་ག་དང་(སྐོག་,ལྐོག་)མ་དང་སྤྱི་བོ་རྣམས་སུ་དབང་ཆེན་དང་རླུང་དང་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་མཆོག་ཆེན་པོའི་འཕགས་པའི་སའི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམས་དང་། མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཛྷཻཾ་ནི་བཞི་པ་སྟེ་འཕགས་པའི་ས་གཞིའོ། ། རྡོ་རྗེ་གྲུབ་པ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་བརྟན་པར་གྱུར་པས་སོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་རྟག་པར་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཉམས་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་བརྟན་པར་བྱ་བ་དང་ལྷག་པར་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྟེ་སྣོད་དུ་རུང་བ་ལ་ལྷ་མ་བབས་ན། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་དཔྱས་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། ། ཛྷཻཾཿནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡི་གེ་ཛྷཻཾ་གྱིས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱོད་པས་འགུལ་བ་སྟེ་གྱེན་དུ་འཕགས་པ་དང་གསེར་ལྟ་བུའི་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པས་མནན་ན་རེངས་པ་དང་།

In that case, one would be speaking of everything as being either good or bad. Then, one should stabilize the descent by means of the mantra tiṣṭha vajra and so forth, and recite oṃ sarvasattvārthakṛt and so forth. For those who are susceptible to harm, one should request the deities such as Vajradharma, who have descended, to depart by scattering flowers upward with the palms of the hands while ending with the syllable muḥ. For those who are suitable vessels, one should provide complete protection by means of the arrangement of the Vajra Body and so forth. Regarding the phrase "exhortation and so forth," the "four noble ones" refers to the three syllables of the nature of the supreme noble stages, which abide upon the maṇḍalas of the great power (earth), wind, and water at the heart, throat, and crown, respectively, for the purpose of performing the exhortation and other rites. The fourth is the syllable jhaiṃ, which abides upon the maṇḍala of fire and is the noble ground itself. "By those who have accomplished the vajra" means by those whose minds have become stable. If one asks what will happen if this is done, it is said: "It is accomplished eternally," which refers to the undecaying great bliss. "All rituals" refers to the stabilization of the mind, the preliminary consecration, and so forth. Otherwise, if the deity does not descend upon a suitable vessel, people will certainly only mock one. Regarding the phrase jhaiṃḥ and so forth: by the syllable jhaiṃ, the wind maṇḍala is stirred, causing movement—that is, rising upward. If one is pressed while abiding upon the golden earth maṇḍala, one becomes paralyzed.

ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཁ་དོག་དམར་པོ་ཉིད་ཀྱི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་ཡིན་ནོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་སེམས་མེད་ཅིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། སྦྱོར་བའི་མཐུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྟན་ཏོ། ། ཁྲུ་གང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་སྟེ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རིགས་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གསལ་ཞིང་འབར་བས་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཞིང་། དེས་ཁྱད་པར་དུ་སྔར་བཤད་པའི་སྦྱོར་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོས་རབ་བསྐུལ་བའོ། ། འཕར་བར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྱེན་དུ་འཕགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ཀྱིས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ལ་ཐུག་པའི་བར་ཐམས་ཅད་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་སྣོད་དུ་རུང་བ་ལ་དབབ་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་ནས། ད་ནི་གདུག་པ་རྣམས་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྟོག་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་གནས་གསུམ་ཀུན་དུ་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐུ་གསུམ་གནས་ནི་ཡོངས་དག་པའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པའོ། ། བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུངས་པའོ། ། རྩེ་གཅིག་མ་གྱུར་པ་ཡིས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་མང་པོ་ལ་ཞུགས་ཤིང་མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ཀྱང་ངོ་། །

The instruction is that one should perform the movement of the red color itself while abiding in the water maṇḍala. By the words "the space element is without mind," and so forth, the supreme power of the application is shown. Regarding the words "one cubit," and so forth: because the three families, such as Amitābha and the others, are illuminated and blazing with wisdom, they are the "Vajra King," who is the glorious Vajrasattva. Being exhorted by him through the specific applications previously explained is "exhorted by the Vajra King." "It will leap up" means it will rise upward. By the words "all as before," and so forth, it is shown that everything up to the request for the departure [of the deities] should be performed through the yoga of Amitābha and the others. Having thus taught the ritual for descending upon a suitable vessel, now, in order to destroy the malevolent ones, the section on the noble Amṛtakuṇḍalī is spoken, beginning with "Then," and so forth, which should be connected with the words "he spoke." The meaning of "Vajra Holder," and so forth, has already been explained. Because the three abodes of the dharmakāya, sambhogakāya, and nirmāṇakāya are entirely pure, it is "the completely pure abode of the three bodies." "This" refers to what resides in the mind. "He spoke" means he uttered it. "Even by one who is not one-pointed" means even by a yogi who is engaged in many activities and has not attained the signs.

བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགྲ་བོ་ཆད་པས་བཅད་པ་ལ་ངེས་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བྱ་བའོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་མིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་སྔགས་དང་འཁྲུལ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཁོ་ནས་གདུག་པ་རྣམས་ལ་ཆད་པས་གཅད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དགྲ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རོ་བསྲེགས་པའི་སོལ་བ་དང་། ཏོ་ཤ་དང་། ར་ཛི་ཀ་དང་། ལན་ཚྭ་དང་། ཏིལ་མར་ཚ་བ་དང་། དུག་དང་། སྨྱོ་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་དགྲ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ། རྫས་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གོས་ལ་སྔགས་དང་རྣམ་པར་སྤེལ་བའི་མིང་བྲིས་པ་སྙིང་གར་བཅུག་སྟེ། དགུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་གཅེར་བུ་སྐྲ་གྲོལ་བ་རོ་བསྲེགས་པའི་སོལ་བའི་ཆུས་བརླན་པའི་གོས་གྱོན་པ་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བའི་ཁྲོ་བོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་གཡོན་བརྐྱང་བས་མནན་ལ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དམ་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དུར་ཁྲོད་རོ་བསྲེགས་ཐལ་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རྩུ་ལུ་ཁ་བཅག་པ་ལས་བྱས་པའི་གཟུགས་བརྙན་བཤད་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་མནན་ཏེ། མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་བཟླས་ན་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་བྱས་པ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བ་ལང་དང་རྟ་དང་ཁྱིའི་ཤ་རྣམས་ཀྱིས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་འབར་བ་ཡི་གེ་ར་ཡིས་མཚན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱང་ནི་ངེས་པར་འཇིག།

"By those firm in their ascetic observances" means that those who possess a resolute mind regarding the infliction of punishment upon an enemy should act. "By no other application" means that the practitioner of the noble Amṛtakuṇḍalī should inflict punishment upon the malevolent ones using only the mantra and the yantra that are about to be explained. Regarding the phrase "having made an image of the enemy": one should fashion an image of the enemy using charcoal from a cremation pyre, tośa, rajiṅka, salt, pungent sesame oil, poison, and intoxicants. Having written the name of the enemy, interspersed with the mantra, upon a cloth from a cemetery and inserted into the heart of that image, one should first perform the rite of summoning. Then, naked and with hair loose, wearing a garment moistened with charcoal water from a cremation pyre, and possessing the divine pride of the wrathful deity called Noble Amṛta, one should trample [the image] with the left leg extended. If one recites [the mantra] one hundred and eight or one thousand and eight times, it will occur exactly as described. Regarding the phrase "with the ashes of a cremation pyre": having fashioned an image from the crushed bones of a cemetery corpse as previously explained, if one tramples it and recites [the mantra] at the time of midnight, it will be accomplished in that very way. Regarding the phrase "having made a triangular maṇḍala": this refers to a triangular fire maṇḍala made from the flesh of a cow, a horse, and a dog, blazing and marked with the syllable ra. Even a Buddha will certainly be destroyed.

ཅེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་འཇིག་པར་འགྱུར་ན་དགྲ་བོ་ཙམ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་ཏོ་ཤ་དང་ལྡན་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཐབ་ཁུང་གྲུ་གསུམ་བྱས་ལ། དེ་རུ་རྫས་དེ་རྣམས་ཉིད་ལས་བྱས་པའི་གཟུགས་བརྙན་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་འཇིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཤ་ཆེན་གྱིས་ཀྱང་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ཁོ་ནའོ། ། དྲག་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཀོན་མཆོག་དང་བླ་མ་ལ་གདུག་ཅིང་དྲག་ལ་མི་བཟད་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། མི་བཟད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དྲག་པའོ། ། ཆོས་མཆོག་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཆོས་མཆོག་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པའི་སའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་དེ་ལྟ་བུར་འདི་འགྱུར་བས་ན་ཆོས་མཆོག་ཅན་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་དེའོ། ། ཁྲོས་ནས་བསྲེག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པར་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཐབ་ཁུང་ཚེར་མའི་མེ་སྦར་བ་ལ་བཤང་གཅིའི་གཟུགས་བརྙན་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནའོ། ། ཆུ་བོའི་འགྲམ་གཉིས་ས་ཡིས་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུན་དུ་འབབ་པའི་ཆུ་བོའི་འགྲམ་གཉིས་ཀྱི་ས་ལས་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ཏེ། ཨུཏྟ་ན་མགོ་བྱང་དུ་བསྟན་ཏེ་བཞག་ནས་སོ། ། དུག་ལས་བྱུང་བའི་ཚེར་མ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྲུལ་དང་སྡིག་པ་དང་ཆུ་སྲིན་ཀུཾ་བྷི་ར་དང་རྭ་ཅན་དང་ཉ་ལ་སོགས་པའི་ཚེར་མ་དང་། བིལ་བའི་ཚེར་མ་དུག་ལ་བཙོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །

By this statement, it is intended to inspire confidence in yogins, showing that if even a buddha will undoubtedly be destroyed, what need is there to mention a mere enemy? This is what is taught: in a charnel ground or similar location, one should construct a triangular hearth situated upon a maṇḍala of fire accompanied by toṣa. There, one should perform a fire offering (homa) using those very substances to create an effigy, according to the ritual of wrathful activity (abhicāra). "Arising from the vajra and destroying" means arising from indivisible wisdom (jñāna). One should perform everything else with "great flesh" (mahāmāṃsa) just as was just explained. "This" means this very thing. "Of all the fierce ones" refers to those who possess a malicious, violent, and unbearable mind toward the Three Jewels and the guru. "Unbearable" means extremely fierce. Regarding "possessing the supreme dharma," the supreme dharma is the characteristic of the stage of Akṣobhya; since the target of the practice becomes like that, they are "possessing the supreme dharma." "Burning while enraged" means that in the hearth described above in a charnel ground or similar place, having lit a fire of thorns, one performs the fire offering with that very effigy of excrement and urine. "Also with the earth from both banks of a river" means having made an effigy from the earth of the two banks of a continuously flowing river, one should place it with its head pointing north. "With thorns arising from poison" means with the thorns of snakes, scorpions, crocodiles, kuṃbhīra fish, horned creatures, and so forth, as well as bilva thorns boiled in poison.

བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སརྦ་བིགྷྣཱན་བི་ནཱ་ཡ་ཀཱན་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གཉིས་བཞག་ལ་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པས་བརྗོད་ཅིང་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་དུ་དགང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྐེ་ཚེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཟུགས་བརྙན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྐེ་ཚེ་ལ་སོགས་པ་གཞུག་པ་དང་། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གོས་ལ་སྔགས་དང་རྣམ་པར་སྤེལ་བའི་མིང་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བྲིས་པ་གཞུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། སོལ་ཁུས་གཤེར་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ལིངྒ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིའི་རུས་པའི་ཕྱེ་མ་དང་དུག་དང་ཁྲག་རྣམས་ལས་བྱས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ནོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྲིན་པོས་ཁྱེར་བར་གདོན་མི་ཟ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེ་གེ་མོ་རཀྴ་སེར་གྲ་ཧ་ཡེད་ཅེས་བྱ་བའི་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པས་བཟླས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མཚུངས་པ་ཡང་ཁྱེར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྐེ་ཚེ་བཤང་གཅི་སྦྱར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་སྟེ་འོན་ཀྱང་སྐེ་ཚེ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའོ། ། ཚ་བ་ཆེན་པོས་བཏབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆེན་མོ་ཞེས་བསྐུལ་བའི་དབང་གིས་སོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་མིན་པས་བྱ་བ། ། ཞེས་གང་བཤད་པ་དེའི་སྔགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཁྲོ་བོ་ནི་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་བྱ་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀའ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་།

Regarding the phrase "with the words of exhortation": this means that one should place the two words sarvavighnān vināyakān and recite the mantra, which is endowed with the exhortatory words amuko māraya, with a wrathful demeanor, while filling [the vessel] like a pod of sesame seeds. The phrase "with black mustard" and so forth indicates that all [the substances] such as the effigy and so on should be inserted with the black mustard and the rest, and that the name [of the victim], interspersed with the mantra, should be written on a cloth from a charnel ground and inserted. The phrase "moistened with charcoal water" and so forth has already been explained. The term liṅga refers to an effigy made from powdered human bone, poison, and blood. The rest has already been explained. Regarding the phrase "he will undoubtedly be carried off by a rākṣasa": this means that if one recites the mantra with the wrathful demeanor and the exhortatory words amuko rakṣasair gṛhṇāpayeti, then even one equal to Vajrasattva will undoubtedly be carried off. The phrase "with black mustard mixed with excrement and urine" refers to what was just explained, though black mustard is the primary ingredient. The phrase "he will be afflicted by a great fever" is due to the power of the exhortation "O Great One" (mahā). To show the mantra for that which was described as "to be performed by no other application," it says "In this regard, this is..." and so forth. The "wrathful one of the great samaya of all tathāgatas" is the Noble Amṛtakuṇḍalin, who carries out the commands of all tathāgatas.

དེ་རྣམས་ཀྱིས་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་སྙིང་པོ་ནི་སྔགས་སོ། ། སྦྱིན་སྲེག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། ཡང་ན་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་དབྱུང་བ་དང་གཞུག་པའི་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཁྲོ་བོ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པ་བགྲད་པ་འཇིགས་འཇིགས་ལྟ་སྟེ། རྣམ་པར་བགྲད་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བསམས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལག་ན་སྟ་རེ་དང་ཐོ་བ་ཐོགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའོ། ། བསམ་གཏན་རབ་ཏུ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། ། སེམས་ཅན་དྲག་པོ་ཆེན་པོ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ཁྲོ་བ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ནི་དྲག་པོ་ཆེན་པོའི་ཁྲོ་བོའི་དམ་ཚིག་གོ། ། མཁའ་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སོ། ། སྐབས་འདིར་ཡོངས་སུ་གང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གང་བའོ། ། གདུག་པ་དེ་ཡིས་བསད་པར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟ་རེ་དང་ཐོ་བ་ལག་ན་ཐོགས་པས་གཏུབས་ཤིང་བཅད་དེ་ཕྱེ་མར་བྱས་པར་བསམ་པའོ། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་བསམ་གཏན་ལ་སྦྱོར་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དང་མཚུངས་པ་ཡང་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་གནོད་བྱེད་དགྲ་རྣམས་ནི། ། སྔགས་མཁན་གྱིས་ནི་མདུན་བསམས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསད་པས་འགྱོད་པ་སྐྱེས་པ།

This is because they are not to be transgressed. Their essence is the mantra. "Fire offering" refers to what was just explained. Alternatively, "meditative concentration" refers to what will be explained later. The rest is easy to understand. "Vajrasattva" refers to the Great Vajradhara as previously described. "Great Wrathful One" refers to the form of the wrathful deity known as Amṛta, who is fully transformed through the process of emanating and absorbing the Noble Amṛtakuṇḍalī. For that very reason, he has a wide-open, terrifying gaze; the meaning of "wide-open" and so forth has already been explained. "Having visualized" refers to the object of accomplishment holding an axe and a hammer in his hands. "One should perform meditative concentration" refers to what will be explained later. The cause for the arising of wrath in order to destroy fierce sentient beings is the samaya of the Great Fierce Wrathful One. "The expanse of space" refers to the expanse of the sky. In this context, "completely filled" means filled with Buddhas and Bodhisattvas. "By that, the malevolent one is killed" means one should visualize [the victim] being hacked, cut, and ground into powder by [the deity] holding an axe and a hammer in his hands. "Immediately thereafter" means that immediately following the application of the meditative concentration to be explained, even one equal to Vajradhara will die. Regarding the phrase, "If the mantra practitioner visualizes the Buddhas and those who cause harm as enemies," it refers to the Buddhas and so forth who have become remorseful because they were killed.

སྐྲག་ཅིང་འཇིགས་པས་དཀྲུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དམྱལ་བར་ལྟུང་བའི་འཇིགས་པས་མྱོས་པར་གྱུར་པ། མགོན་མེད་ཅིང་སྐྱབས་མེད་པ། གཅེར་བུ་སྐྲ་བཤིག་པ། ལུས་ལ་ཏིལ་མར་བསྐུས་པ། སྔར་བཤད་པའི་རིམ་པ་བཞིན་སཾ་པོ་ཏ་དབྱེ་བ་བྱས་ཏེ། མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་ལ་ཕན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁྲོ་བོའི་ཚུལ་དུ་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་ན་གནས་པའི་ཁྲོ་བོ་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་གནོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་སྡངས་པར་བྱས་ཏེ་ཟོས་པར་བསམ་ཞིང་། དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་བསྐྱེད་ལ། མངོན་པར་དགའ་བ་ཅན་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་གནས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་གནས་ལ་ཡང་དག་པར་བཞག་སྟེ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། སྦྲུལ་ནག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་གཤིན་རྗེའི་གཟུགས་ཅན་གྱིས་འཆི་བདག་གི་བདུད་ཀྱང་འཇིགས་པར་བྱེད་པས་ན་འཇིགས་པ་དག་ཀྱང་འཇིགས་བྱེད་པའོ། ། དུག་གི་མཆོག་གི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་ནཾ་ལས་ཀླུ་རིགས་ལྡན་གྱི་གཟུགས་བུང་བ་ལྟར་སྔོ་བའོ། ། ནམ་མཁའ་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧྲི་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ཀྱིས་བཀུག་པའི་ཁམས་གསུམ་གྱི་དུག་གིས་གང་བར་བསམས་ལ། ཆེ་གེ་མོའི་དཔྲལ་བ་ནས་ཟོ་ཞིག་ཅེས་དེ་ལ་བཀའ་བསྒོ་སྟེ། དེས་དེ་ཟོས་པར་བསམ་ཞིང་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པར་བྱའོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉམས་ལ་སོགས་པ་བཀུག་སྟེ།

Those known as "agitated by fear and terror" are those who have become intoxicated by the dread of falling into hell; they are without a protector or refuge, naked, with disheveled hair, and their bodies are smeared with sesame oil. Following the previously explained sequence, one should visualize them situated upon a fire maṇḍala. Then, for the sake of benefiting them, one should possess the yoga of the wrathful deity known as Noble Amṛta, who dwells in the center of the maṇḍala circle of deities in the form of a wrathful one. One should imagine that the emanated yakṣas and others terrify and devour them. Furthermore, their consciousness should be generated as a bodhisattva in the form of Akṣobhya, as before, and then correctly established and empowered in the station of the Dharma kingdom within the world system of Abhirati. Regarding the phrase "black snake" and so forth: because the one in the form of Yama also strikes fear into the Māra of the Lord of Death, he is "the terrifier of the terrifiers." Regarding the "samaya of the supreme poison": from the syllable ṇaṃ, the form of the nāga Kulika appears, blue like a bee. One should imagine that the three realms are filled with poison, summoned by the hooks of light rays arising from the syllable hrīḥ situated in space. Then, one issues the command, "Devour [the poison] from the forehead of so-and-so!" One should imagine that they devour it, and their consciousness should also be transformed into Akṣobhya, just as described immediately prior. One then summons the experiences and so forth of all sentient beings of the ten directions.

དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཐོ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཐོ་བ་འབར་བའོ། ། གཞན་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། གཤེགས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཕྱག་ན་སྟ་རེ་ལ་སོགས་པ་བསྣམས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསྒྱེལ་ཏེ་དུམ་བུར་གཏུབས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། བསྲུང་བ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་བསྣམས་པ་ཕྱུང་སྟེ། དེས་དེའི་བསྲུང་བ་ཁ་སྦྱར་ལ་སོགས་པ་དང་ལྷ་རྣམས་བཀུག་ལ་རང་གི་པར་ཤྭ་གཡོན་པར་བཞག་སྟེ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཕུར་བུ་ཉིད་ཀྱིས་ཨོཾ་གྷ་གྷ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས། སརྦ་དུཥྚཱཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གཉིས་བཞག་ལ། འདིའི་སརྦ་རཀྵ་ཨ་ཏི་མནྟྲཱཾ་དཻ་བ་ཏཱཾ་ཤྩཀྩི་ལ་ཡེད། ཅེས་བྱ་བའི་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པ་བརྗོད་ཅིང་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གསོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསོད་པར་བྱེད་པའི་མཆོག་གོ། ། བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་སྦྱར་དབྱེ་བ་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕུང་པོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཁྲོ་ཞིང་གདུག་པ་གསོད་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་བརྩོན་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན། མཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ་གཞན་དུ་མིན། །

In that very manner, one should cause [the deity] to enter the body of the victim. The hammer is a blazing hammer arisen from the syllable HŪṂ. The rest is easy to understand. By the words "departing" and so forth, one should visualize the wrathful Vajrapāṇi and others, holding axes and other implements, toppling [the victim] and hacking them into pieces. By the words "protection and so forth," the following is taught: as before, one should emanate Vajrapāṇi holding a hook from one's own heart. With that, one should summon the victim's protection, the union [of the male and female deities], and the other deities, and place them upon one's own left thigh. Then, using the very kīla of the noble Amṛtakuṇḍalī, one should recite the mantra beginning with OṂ GHA GHA, followed by the two phrases SARVA DUṢṬĀṂ SARVA PĀPAṂ, and then the words of exhortation: SARVA RAKṢA ATIMANTRĀṂ DAIVATĀṂ CA KṢIṆAYE. The meaning is that one should strike with the kīla. Regarding the words "this is" and so forth: because it is the foremost among all methods of killing, it is the supreme killer. The separation of the union of protection and so forth is the samaya, because it is something that must not be transgressed. Regarding the words "with the vajra aggregates" and so forth: one should visualize all those sentient beings possessing the indivisible aggregates and so forth—namely, as many Tathāgatas and others as reside in the wrathful maṇḍala—as being exclusively intent on the killing of the fierce and malevolent. In that way, they will be pleased; otherwise, they will not.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་བརྩོན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མཉེས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ཕྱིན་ལོག་གི་བསམ་པས་བྱེད་པ་ལ་མ་ཡིན་པའོ། ། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་རྟོགས་པས་ན་སངས་རྒྱས་སོ། ། དེ་ཉིད་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ལྷ་མོའི་རྣམ་པར་གྱུར་པར་འཛིན་པར་མཛད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་འཆོས་པར་མཛད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ཅན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལྷུར་ལེན་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་དེའི་མིང་ཅན་དུ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། ལྷ་སྒོམ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱང་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་སྡིག་པ་བསགས་ཤིང་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ཕྲལ་ནས་བསམ་གཏན་གང་ཡང་རུང་བའི་སྦྱོར་བས་ངེས་པར་སྦྱར་ན་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་གཞན་རྣམས་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་མི་ཕྱེད་པའི་ཁྲོ་བོ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོའོ། ། དེ་ནི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། བཀའ་སྩལ་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །

Regarding the phrase "thus it is said": the Tathāgatas and the others will be pleased with a yogi who strives to accomplish exactly as explained, but not with one who acts with a contrary intention. Regarding the phrase "the Teacher, the Buddha," and so forth: he is called a Buddha because he has thoroughly realized all phenomena. Because he holds the very wisdom that definitively discerns reality in the form of a goddess, he is the Vajra-Holder. Because he is the one who disciplines the Tathāgatas and the others, he is the Teacher. Vajradharma is Amitābha. The "Wielder of the Wheel" is Vairocana. It is taught that practitioners who are dedicated to the yoga of these deities are designated by those names. This is an illustration; those who meditate on the deities should also be included. The meaning is that if these [practitioners] are separated from the accumulation of merit and the protection [of the samaya] and are joined to any application of meditative concentration, they will die. The rest has already been explained. The "Great Wrathful One" is the Vajra-Wrathful One who teaches the samaya of the Great Wrathful One, which is indestructible and not to be transgressed, in order to subdue other great wrathful sentient beings. That is the ritual manual of Amṛtakuṇḍalin. Regarding the phrase "Then," and so forth, it should be connected with the word "spoke."

རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དང་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྟན་ཏེ། དེས་བཀའ་སྩལ་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་བའོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའོ། ། དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱ་བ་མི་ཕྱེད་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བླ་ན་མེད་པའོ། ། མ་སྐྱེས་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་སྐྱེ་བར་བསྟན་ཏོ། ། གང་དག་གིས་ཤེ་ན། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་མ་ལུས་པ་ལས་ངེས་པར་རྒྱལ་བའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ནི་ལས་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་ཚོགས། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། བསམ་གཏན་དང་བཟླས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལས་ཕྲན་ཚེགས་རྡོ་རྗེ་གསང་བའོ། ། སྦྲུལ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྒྱུས་དང་རོ་བསྲེགས་པའི་སོལ་བ་དག་ལ་ཡི་གེ་ཁཾ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་བཟླས་ལ།

By the words beginning with "the King Vajradhara," the Blessed One, who is the nature of the wisdoms of the dharmadhātu, mirror-like, discriminating, equality, and all-accomplishing, is indicated; it is he who spoke. "Ema!" expresses wonder. Because it is naturally and completely pure, it is pure by its very essence. If one asks what that is, it is the "Vajrayāna," the indivisible Great Vehicle. Because it is preeminent among all things, it is "unsurpassed." Regarding the phrase "unborn" and so forth, because there is no cause for its arising, it is unborn; yet, regarding the characteristics of the aggregates and so forth, as well as the nature of the powers, fearlessnesses, and other qualities, it is taught that they arise conventionally through the performance of wrathful activities. By whom? By the "Victors," the Buddhas who have definitively triumphed over all discordant factors without exception. This is the collection of minor activities. Regarding the phrase "this is" and so forth, because activities such as drawing [mandalas] are primary in relation to meditative concentration and recitation, it is the "Secret Vajra of Minor Activities." Regarding the phrase "the snake" and so forth: one should empower a snake-skin cord and charcoal from a cremation ground by reciting the syllable Khaṃ one hundred and eight times.

དེ་དག་གི་སྦྲུལ་མི་སྡུག་ཅིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ནག་པོ་འབར་བ་འཁྲུག་ཅིང་ཁྲོ་བ་ལྕེ་གཉིས་པ་མཆེ་བའི་ཕྲེང་བ་ཅན་ཀུན་དུ་བྲིས་ཏེ་དེའི་ཁར་ཡི་གེ་ཁཾ་མེའི་མདོག་ཅན་དུག་ཧ་ལ་ཧ་ལའི་བདག་ཉིད་ཅན་འབར་བ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དང་གར་ཡི་གེ་ཧྲི། བསམས་ཏེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་ན་ཡོད་པའི་དུག་རྣམས་བཀུག་ལ། སྦྲུལ་གྱི་ཁར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་ན་དེ་ངེས་པར་གནས་ནས་གཡོ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེས་རེག་པས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། ། སྡིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱོར་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ། ཡི་གེ་ཁཾ་མངོན་པར་བཟླས་ཤིང་། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དུག་གི་སྡིག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མངོན་པར་བྲིས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཁར་དེ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། ཁམས་གསུམ་ན་ཡོད་པའི་དུག་བཀུག་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་སྡིག་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་དང་། རེག་པས་ཀྱང་སྐད་དེ་ཉིད་ལ་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དུག་ཐམས་ཅད་འཕོ་བའི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ལག་པ་གཡོན་པའི་མཐིལ་ལ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་འོད་ཟེར་འཁྲུག་པའི་ལྟེ་བར་འོད་ཟེར་དཀར་པོས་ཁྱབ་པའི་ཨོཾ་རྣམ་པར་བསམས་ལ།

One should draw those snakes—ugly, terrifying, black, blazing, turbulent, and wrathful, with two tongues and rows of fangs—and within their mouths, one should clearly visualize the syllable Khaṃ, the color of fire, having the nature of the hālāhala poison, and blazing. Then, having visualized the syllable Hrīḥ at the throat and the heart, one should summon the poisons existing in the three realms with the iron hooks of light rays emanating from that [syllable Hrīḥ] and cause them to enter the mouths of the snakes. If one meditates in this way, they will certainly move from their place, and by their touch, the realms of sentient beings will be destroyed. Regarding the phrase "the scorpion" and so forth, as in the immediately preceding section, one should recite the syllable Khaṃ and, with those possessing corresponding colors, clearly draw the scorpions and so forth that are the nature of the poison. One should clearly visualize that very [syllable Khaṃ] within their mouths, summon the poisons existing in the three realms, and cause them to enter. In this way, the meaning is that by the touch of any such creature, the scorpion and so forth, they will be destroyed at that very moment. Regarding the phrase "In this regard, this is..." and so forth, by the words "the essence for transferring all poisons," it is taught as follows: One who possesses the yoga of Vairocana abiding in one's own maṇḍala as previously explained should visualize an eight-spoked white wheel arising from Oṃ on the palm of the left hand, with its hub pervaded by white light rays, and within that, visualize the syllable Oṃ pervaded by white light rays.

དེས་བྱབས་པས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ན་གནས་པའི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དུག་ཁམ་ཕོར་གྱི་བུ་རམ་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཕོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དུག་ཆེན་པོ་འདའ་བར་མི་བྱ་ཞིང་མི་ཕྱེད་པའི་དོན་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན། དུག་ཆེན་པོའི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་དེ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དུག་གསོ་བ་གསུངས་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྙིང་པོའོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་དང་བཅས་པའི་བརྟེན་པའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་ལས་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྤྲིན་ཟླ་བ་དཀར་པོ་ཞུ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་ལུས་མངོན་པར་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱིས་སྙིང་ག་དང་ལྐོག་མ་དང་དཔྲལ་བ་དང་མགོ་བོའི་གནས་རྣམས་སུ་ཀུན་དུ་བསྡུ་བར་ལན་གཉིས་ལན་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། ཡང་ཐམས་ཅད་སྙིང་གར་ཀུན་དུ་བསྡུས་ལ། སྐྱུག་ཅིང་ཁ་དོག་ནག་པོ་དབྱུང་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། གཞན་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། འབྲས་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བའི་དུག་གཞོམ་པའི་སྦྱོར་བ་ནི། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། གང་གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡན་པ་དང་ཤུ་བ་དང་རྐང་ཤུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་མེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།

By means of that cleansing, the meaning is that one should transfer the poisons of the stable and moving worlds abiding in the expanse of space, just as one would transfer molasses from an earthen bowl, exactly as desired. Because it demonstrates the meaning of not transgressing and not breaking the great poison, it is the "Vajra Samaya of Great Poison," which is the Vajra, the glorious Vajrasattva. Regarding the passage beginning with "In this regard, this..." and so forth, the healing of poison is taught. Because it is the very cause for generating the vajra at the heart of the object of accomplishment, it is the "Essence of the Great Vajra." This is what is taught: One who possesses the yoga of the Great Vajradhara abiding in the center of the wheel of the support and the supported should, from the white vajra arising from the syllable HŪṂ located at the heart of the object of accomplishment, emanate clouds of light rays in the form of molten white moon. These should completely pervade the body of the object. One should then visualize that these very rays are gathered back into the heart, the throat, the forehead, and the crown of the head, twice or thrice. Furthermore, having gathered them all back into the heart, one should visualize them being expelled as black-colored vomit. The rest is easy to understand. Regarding the application for destroying minor poisons such as those in rice and so forth, it is taught by the passage beginning with "In this regard, this..." and so forth. "Others" refers to conditions such as scabies, sores, and athlete's foot. By the phrase "They will vanish by mere thought," this is what is taught:

འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་དཀྱིལ་ན་གནས་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། ལག་པ་གཡས་པར་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་དཀར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཨ་འོད་ཟེར་ལྔ་འབར་བ་བསམས་ལ། དེས་བྱབ་ཅིང་ཁུ་ཚུར་བཅང་བའི་སྦྱོར་བས་ཁ་དོག་ནག་པོ་བསྡུས་ཏེ་ཡི་གེ་ཨ་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། བསྐུལ་བ་ལ་ནི་དཀར་པོ་འདྲ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨ་བརྗོད་པའི་བསྐུལ་བས་དུག་མེད་པར་གྱུར་ཅིང་ཁ་དོག་དཀར་པོར་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བསམ་གཏན་གནས་ནི་གསང་བ་འདི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། བསྒོམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་སྤྲུལ་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་གསང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་ཆེན་ནོ། ། ཕྱི་ནང་གི་ནད་རྣམས་གསོ་བ་ནི་དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། མི་ཕྱེད་ཅིང་ཡིད་དུ་འོང་ལ་ཤེས་པ་དང་སྐྱོབ་པའི་དོན་ཅན་རབ་ཏུ་ཉམས་པ་མེད་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་གོ་འཕང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་ཚིག་རྣམས་སོ། ། ཡི་གེའི་ཚིག་ནི་གང་འདོད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་དད་པས་མཉེས་པར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་དང་འདྲ་བ་ཉིད་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་བསམ་པའོ། ། ནད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྐུལ་བ་ཡིས། །

Just as previously described, one should possess the yoga of Amitābha abiding in one’s own center. Visualize an eight-petaled white lotus arising from the syllable A in the right hand, with the syllable A blazing with five-colored light rays at its center. By means of that, one should perform the cleansing and, through the application of clenching the fist, collect the black color and cause it to enter the syllable A. Regarding the phrase "For the incantation, it is like white," the meaning is that by the incantation of pronouncing the syllable A, one should visualize the poison becoming non-existent and turning white in color. The phrase "This secret is the abode of meditative concentration" refers to what was just explained. Because it is the very generation of the wisdom of meditation, it is the "emanation of wisdom." Because it is extremely secret, it is the "great secret." The healing of outer and inner diseases is taught by the words "In this regard, this is..." and so forth. Because it accomplishes the state of the body and so forth—which is indivisible, delightful, characterized by knowledge and protection, and utterly indestructible—it consists of the syllables of the mantra of the Vajra Essence. Regarding the phrase "Whichever syllables one desires," this means that one should visualize one’s own form as being exactly like that which is pleased through faith in the attainment of unerring qualities from among Vairocana and the others, such as Jina Jik. "By the incantation of the Vajra of Disease..." [continues].

ཞེས་བྱ་བ་ལ་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་དབུས་ན་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་བས། ཁྱིའམ། སྤྲེའུའི་རྣམ་པའམ། ཡི་དྭགས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཅེར་བུ་རང་གི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྣམས་ལས་བྱུང་བར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། འཁོར་ལོའམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རིགས་གསུམ་གྱི་ཕྱག་མཚན་འབར་བའི་ཕྲེང་བས་ཁྱབ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་བསམས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་གོ་འཕང་གནས་ཞེས་བྱ་བ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་དེས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་རང་གི་ལག་ན་གནས་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་མཚན་འབར་བར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ནད་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཕྱེ་མར་བརླག་སྟེ་ཐལ་བར་བྱས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དགྱེས་པའི་སྤྱན་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་ལུས་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རང་ལུས་ངག་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། འདི་སྐད་དུ་རྟེན་དང་བཅས་པའི་བརྟེན་པ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་རིགས་གསུམ་གྱི་གཟུགས་ཅན་ཁྲོ་བ་ཀུན་ནས་སྔོན་པོ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལས་བྱུང་བ་འམ། རྫོགས་པར་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོ་སྤྲོས་པའི་སྤྲིན་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བྱས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནད་ཀྱིས་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཕྱེ་མར་བརླག་པར་བལྟ་བ་དང་།

Regarding the phrase "thus it is said": in the center of the heart of one’s own wisdom-being (jñānasattva), the syllable jinajik and so forth, which are the essence-mantras (hṛdaya) residing upon a moon, are invoked by light rays. One should visualize that from one’s own body, speech, and mind, there emerge forms in the shape of a dog, a monkey, or a hungry ghost (preta), naked. Then, with the words "the wheel" and so forth, one should visualize any of the blazing garlands of hand-symbols (mudrā) of the three families. Regarding the phrase "abiding in the vajra state": being endowed with that yoga, one should imagine that the blazing hand-symbols, such as the wheel held in one’s own hand, pulverize and reduce to ashes the body, speech, and mind through the aforementioned diseases. Regarding the phrase "from then on" and so forth: the meaning is that the Perfect Buddhas and Bodhisattvas, possessing eyes of joy, bestow blessings upon that person’s body. Regarding the phrase "one’s own body, speech, and mind" and so forth: it means that one should visualize oneself in the completion stage as any suitable form of the three families, such as the eternal [deities] together with their supports, or as a wrathful deity entirely blue in color. Just so, one should emanate clouds of wrathful deities such as Vairocana and so forth, pervading all ten directions, and view their diseases pulverizing the body, speech, and mind.

རང་གི་སྔགས་བརྗོད་པས་རང་གི་ལག་ན་གནས་པའི་མཚོན་ཆ་འབར་བས་ཀྱང་ཐལ་བར་བྱས་པར་བསམ་ཞིང་ཐུན་བཞིར་ལན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཟློས་པས་གཞོམ་པར་བྱ་བ་དང་། ཡང་བདག་ཉིད་མདོག་དཀར་པོ་ཞི་བའི་ངང་ཅན་དུ་དམིགས་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་ཞི་བའི་ངང་ཅན་དཀར་པོ་ཕན་འདོགས་པར་ཞུགས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བུམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆུ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་དང་ཞུ་བར་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་བདག་ཉིད་ཞུགས་པའི་དབང་བསྐུར་བ་བྱས་ན། ཞག་བདུན་གྱིས་ལས་ལས་བྱུང་བའི་ནད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ངེས་པར་རབ་ཏུ་ཞི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་བདག་གི་སྔགས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཚུལ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དཀོན་མཆོག་དཔལ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཀྱང་གཞོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། བཟླས་པ་དང་བསམ་གཏན་ལ་དགའ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་མ་རྣམས་རྨི་ལམ་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་བས། དེའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བཀུག་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀུན་དུ་སྣང་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་འོད་པོ་ཆེའོ། ། འདོད་དང་ཐར་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡབ་དང་ཡུམ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་འདོད་དང་ཐར་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ཆགས་བྲལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་བྱེད་ཕྱིར། །

One should visualize that by reciting one’s own mantra, even the blazing weapons held in one’s hands are reduced to ashes; by reciting this one hundred and eight times during the four sessions, the target is to be destroyed. Furthermore, visualizing oneself as white and peaceful in nature, those who are likewise white, peaceful, and engaged in benefiting others should, as before, perform the empowerment of entering oneself by means of the water of the vase-wisdom, the stream of bodhicitta, and the state of melting. It is taught that in this way, all diseases arising from karma will certainly be thoroughly pacified within seven days. Alternatively, by the phrase "by my own mantra" and so forth, it is taught that one should likewise destroy [the obstacles] through the yoga of any of one’s own deities, such as Ratnaśrī and others. The phrase "this is" and so forth is to be understood as it stands. Since those who delight in recitation and meditative concentration will see the signs of accomplishment in dreams, for that reason, the passage beginning with "Then" was spoken. Because the desired accomplishment is summoned by the wisdom of the dream-signs, which illuminates the mental continuums of all sentient beings, it is the "Great Light of the Arising of Wisdom." Regarding the phrase "desire and liberation": in order to inspire passion in those who are free from passion, the glorious Vajrasattva, whose nature is the perfect union of the father and mother of method and insight, is "desire and liberation." As the Blessed One said: "Because he is free from passion, yet causes intense passion..."

ང་ནི་གསང་ཆེན་རབ་དགའ་ཡིན། ། འདོད་པ་མ་གཏོགས་བདེ་ཆེན་མེད། ། ང་འདི་འདོད་པ་བདེ་བ་ང་། ། ཡུམ་ནི་ཤེས་རབ་ཡང་དག་བཤད། ། ཡབ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་སྟེ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་བསྟན་བྱས་ན། ། འདོད་དང་ཐར་པ་རབ་འགྲུབ་འགྱུར། ། ཞེས་གང་གསུངས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཆེའོ། ། འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཆོས་རྣམས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པའི་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་གསུངས་སོ། ། བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྨི་ལམ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་རྒྱུའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ནི་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། སངས་རྒྱས་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་འོད་ནི་བཟང་པོ་སྟེ། ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཐོབ་པར་རྨི་ལམ་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེའི་རྫོགས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྐུ་ནི་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་མཉན་པའི་སྒོ་ནས་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ་དེར་ཡང་ངོ་། ། སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་ཁམས་གསུམ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་རྒྱལ་ཆེན་རིགས་བཞི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་བྱས་པར་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

"I am the Great Secret, the Utmost Joy. Apart from desire, there is no great bliss. I am this desire and bliss; the Mother is explained as perfect insight. The Father is skillful in means. If these are properly demonstrated, desire and liberation will be thoroughly accomplished." Thus it was said. Because it is the most excellent of all realities, it is the "Great Vajra." The phrase "Thus it is said" refers to what is to be explained. Regarding the passage beginning, "All phenomena are like a dream," "phenomena" refers to external and internal entities such as form and so forth, which appear as direct perceptions but are mere appearances like a dream; it is taught that even those things which are unarisen in suchness are the wisdom of delusion. The passage beginning with "meditative concentration" is easy to understand. Regarding the passage beginning with "In that regard, this is," the "samaya of the great dream" is the cause that produces the desired result. "Supreme wisdom of enlightenment" is the dharmakāya, the nature of the ultimate bodhicitta. Because it is the very cause for generating a Buddha, it is the "excellent light of the Buddha." One will see oneself attaining that in a dream. "Buddha" refers to Vairocana. His sambhogakāya is to be enjoyed by the lords of the ten grounds through the gateway of hearing the Dharma; it is also in that regard. "The great beings of the three realms" refers to seeing the Four Great Kings and so forth, as well as the Buddhas and others, making offerings.

བདག་ཉིད་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་འོད་འདྲ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཅན་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བ་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་བསྟན་ཏོ། ། གསང་བ་རྡོ་རྗེ་གྲགས་པ་ཆེར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རིག་མ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པར་རོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྨི་ལམ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་དག་པར་མཐོང་བས་ནི་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གོ་སླའོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཐུག་པ་མེད་པ་ན་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་རྣམས་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་རྣམས་མཐོང་བའོ། ། སྩོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དེ་རྣམས་ཉིད་ཐུགས་དགྱེས་པར་གྱུར་ནས་སྒྲུབ་པ་པོ་དེ་ལ་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་དོན་སྟོན་པའི་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་ལུས་ཏེ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་དང་། འཕགས་པའི་གཟུགས་དང་། རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཞིང་གསུང་རབ་རྣམ་པར་བཤད་པར་བྱེད་པར་རོ། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པས་ཏེ་རང་གི་ལྷའི་གོ་འཕང་ལ་གནས་པས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་དུས་སུ་མཐོང་བར་འགྱུར། །

[This is] by means of offerings such as the unsurpassed [offering] to oneself. Regarding the phrase "resembling the light of great wisdom," this refers to the nirmāṇakāya, which is the nature of the all-accomplishing wisdom. Regarding the phrase "having the form of Vajrasattva" and so forth, this teaches that one's own chosen deity—such as Vajradhara or any other—is, as just described, the nature of the three kāyas. Regarding the phrase "in the great secret Vajra Renown," this refers to entering into union with one's own consort. The phrase "bodhisattva" and so forth is easy to understand. By correctly seeing such a dream, one will swiftly accomplish the body, speech, and mind. The phrase "all ornaments" and so forth is also easy to understand. Regarding the phrase "all the Buddhas of the ten directions," this refers to seeing the forms of the Buddhas residing in the Buddha-fields located throughout the infinite world-systems of the ten directions. Regarding the word "bestow," it means that those very Buddhas, having become pleased, bestow upon that practitioner the treasury of the sublime Dharma that teaches the profound and vast meaning. Regarding the phrase "the wheel of Dharma," the word "body" refers to one's own body, which is surrounded by one's own chosen deity, the forms of the noble ones, and sentient beings concordant with oneself, and which performs the explanation of the scriptures. "Abiding in the Vajra of meditative concentration" means abiding in the state of one's own deity. "Will be seen at the time of yoga."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་གོམས་པར་བྱ་བ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེའོ། ། ཀུན་དགའ་ར་བ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། བསམ་གཏན་དུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཚེའོ། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཅུང་ཟད་གཉིད་ལོག་པར་གྱུར་པ་ན། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ་དང་། རིག་པ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་བྱས་པར་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒོམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ། ། སྣ་ཚོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་དང་སྐྱེ་བ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། བླ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་དེས་འདོད་པའི་ལྷའི་གོ་འཕང་མྱུར་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གདོལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གདོལ་པའི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་སམ། ཁྱི་དང་རྒོད་མ་ལ་སོགས་པ་བདུད་རྩི་ལྔ་ཐོགས་པ་རྣམས་དང་། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ཅན་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་ལས་ཀྱིས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྨི་ལམ་མཐོང་བས་ནི་སེམས་ཀྱི་གནས་ཏེ། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུབ་ཅིང་ཡོངས་སུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་མཚན་མ་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དམ་ཚིག་གི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྨི་ལམ་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་ངེས་པའི་ཤེས་པའོ། ། རང་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ།

This refers to the time when one has entered into the practice of yoga. The phrase "in the pleasure grove" and so forth is easily understood. "At the time of meditative concentration" refers to the period of dhyāna. When one has fallen asleep just as it is, one will see oneself being blessed in the aggregates and so forth by all the buddhas, being empowered by the buddhas and others, and being offered worship by the vidyādharas and others. "Arising from the vajra" means emerging from the wisdom of meditation. "Diverse" refers to what was just explained. It is "stainless" because it is the very cause for abandoning the afflictions, karma, birth, and the cognitive obscurations. "Unsurpassed" means that the state of the desired deity will be swiftly and certainly accomplished. Regarding the phrase "outcaste" and so forth: by seeing in a dream the daughters of the outcaste caste, or dogs, mares, and so forth, holding the five nectars, and oneself appearing in the form of the Great Vajradhara, one experiences supreme joy through the activity of that perfect arising; this is the "abiding of the mind," meaning that the maṇḍala of the support and the supported is accomplished and fully perfected. Now, in order to reverse attachment to those signs, the passage beginning with "Then" is spoken. "The essence of the samaya" refers to the certain knowledge that analyzes the dreams which are not to be transgressed. Regarding the phrase "one's own mind" and so forth:

དམིགས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་དམིགས་པ་སྟེ་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། འདི་ལྟ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་པ་འདི་ནི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གསལ་ནས། སེམས་ཀྱང་ཡུལ་ན་མི་གནས་པ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ། བསྟན་དུ་མེད་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་དཔྱད་དེ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་མེད་པའོ་སྙམ་དུ་ངེས་པའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་རྨི་ལམ་དུ་ཉེ་བར་དམིགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་། ཁམས་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་རབ་ཏུ་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་གནས་ཆོས་འདི། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། ཆོས་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་རྣམས་སོ། ། ཆོས་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་མའི་རྨི་ལམ་དང་དེ་བཟློག་པ་གསན་ནས་ངོ་མཚར་དང་རྨད་དུ་གྱུར་པ་འཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ཐེ་ཚོམ་གཅོད་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་ཞུས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ལགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ངོ་བོ་མེད་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་ཁྱོད་ཀྱིས་རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མ་རིགས་ལྔ་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཇི་ལྟར་མཛད། རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་མཛད་དེ་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །

Because it is the very act of perceiving, it is "perception," which is to say, the definitive realization. For instance, having cleared away external objects by thinking, "These three realms are representation-only," one then analyzes the mind as well, thinking, "The mind does not abide in an object; it is formless, invisible," and so forth, until one is certain that it is without intrinsic nature, like space. The statement, "All phenomena—those appearing as the Buddha and so forth perceived in dreams, and the natures of the conceptualizations of the three realms—are firmly established," means that they abide within the mind characterized by space. Therefore, it is said: "This dharma abides in the vajra of space." "Non-phenomena" refers to the natures of imputed entities. "Non-nature of phenomena" means that because those very things are not established, even emptiness does not exist. The phrase "Then..." and so forth has already been explained. Having heard the dreams that are signs of accomplishment and their reversal, those who attained wonder and amazement requested the Great Vajradhara—who cuts through the doubts regarding the bodies and so forth of all the Tathāgatas—to clarify: "Blessed One, what is it?" and so forth. "Regarding the absence of essence" means: if all entities are equal to space, then how did you establish the suchness of the dharma that accomplishes the five families of dream signs? The thought is: "You have indeed established them; therefore, phenomena are not without essence."

ཨེ་མའོ་ངོ་མཚར་ལས་བྱུང་བ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་ནམ་མཁའ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གཉི་ག་ཡང་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁས་ནམ་མཁའ་བསྒོམ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་སྔ་མ་བྱས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ། ནམ་མཁའ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྫས་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ནི་ཆོས་གང་དང་ཡང་རྟག་ཏུ་མི་ལྡན་ཞིང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དེ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ནི་མི་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། ནམ་མཁའ་དེ་དག་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དུ་གཏོགས་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟའོ་སྙམ་དུ་ཡང་མི་སེམས་ཏེ། རྫས་སུ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ང་རྒྱལ་ལ་སོགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བས་ངེས་པར་བཟུང་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་གསུངས་པ་རྨི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་རྣམས་སོ། ། རྨི་ལམ་གྱི་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རྨི་ལམ་གྱི་རྒྱུད་ལས་ངེས་པར་བྱུང་བའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་རྣམས་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྨི་ལམ་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱིས་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་བསལ་བའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཡང་དང་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་བོད་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བརྟག་ཏུ་མེད་པའོ།

"O, how wondrous! Space is meditated upon in space," it is said. Since both are non-existent, space is not capable of meditating upon space. Having thus presented the opponent's position, the Blessed One spoke to the Tathāgatas, beginning with "Space is..." and so forth. The expanse of space, whose nature is the absence of all substantial entities, is never associated with any phenomenon; yet, because all conventional things arise from it, space is not non-associated either. Space does not think, "I am included in all phenomena and I observe them all," because, being without substantial existence, pride and the like are impossible. By the word "thus," the Tathāgatas are addressed with certainty. "Dreams" refers to those things that manifest the signs of dreams. "Arising from the samaya of dreams" refers to the resultant natures, such as the Vajra Body, which definitely arise from the continuum of dreams within the mental continuums of sentient beings; the meaning is that these too should be realized to be like space. In order to eliminate the perception of objects such as the grasped through the siddhis that truly arise from dreams, the Blessed One and so forth are addressed repeatedly to the Tathāgatas. Regarding "In space" and so forth, because it is devoid of the nature of the grasped and so on, it is unanalyzable.

། བལྟ་བར་བྱ་བ་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བལྟར་མི་སྣང་བ་སྟེ། ས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ནའོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་རྡོ་རྗེའི་གནས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོང་བ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་པའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སེམས་ནི་བཤད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ལུས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ལུས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དེ་དག་ནི་གཉིས་སུ་མེད་དེ། སྐབས་འདིར་ནི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་རང་བཞིན་ལ་འཇུག་གོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་ལ་གནས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བ་རྡོ་རྗེའི་གནས་བྱེད་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་གནས་སོ། ། ཆོས་གང་ཁམས་གསུམ་ན་མི་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སེམས་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལུས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཏེ་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་རྣམ་པར་ཐམས་ཅད་དུ་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །

Because it is impossible to be seen, it is invisible; all stages are exactly like that. Regarding the statement that the samaya of the vajra-abode of body, speech, mind, and all phenomena is "pervasive of all": the nature of the Vajra Body and so forth, which pervades all the three realms of the stable and the moving, is a single essence. This is what is meant by "the essence of the mind." Mind has the characteristics already explained, and that is its essence. That very essence is taught by the words "body and so forth"; the natures of the body and so forth and the nature of space are non-dual. In this context, the term "element" (dhātu) refers to "nature." The passage beginning "all sentient beings abide in the space element" is very clear. Regarding the phrase "bodhicitta and so forth": because it serves as the basis for the arising of the indivisible wisdoms such as the mirror-like wisdom, it acts as the vajra-abode from which the wisdom of all Tathāgatas arises. Regarding the phrase "that bodhicitta also": because it is without intrinsic nature, it does not abide in objects and so forth. Regarding the phrase "whatever phenomenon does not abide in the three realms": the mind is the desire realm, because its nature is the intense longing for objects such as forms. The body is the form realm, because it appears individually in all aspects of the stable and the moving.

ངག་ནི་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཏེ་ངག་གི་ནམ་མཁའ་ནི་གཟུགས་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཁམས་གསུམ་ན་མི་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། རྨི་ལམ་དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཉིད་སད་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་ཞིང་ཡང་དག་པར་ན་རང་བཞིན་མེད་པའོ་སྙམ་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྩོལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་མ་རྨི་ལམ་རྣམས་དང་། དེ་རྣམ་པར་སྤྱད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཐོས་ནས་ཤིན་ཏུ་དགྱེས་པའི་སྤྱན་གདངས་པར་གྱུར་པས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། གང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྗེས་སུ་འབྲང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གང་དག་ལ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པའི་ངང་ཚུལ་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི་མངོན་པར་འཕེལ་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ངོ་མཚར་ཞེས་བྱ་བ་རྨད་དུ་བྱུང་བའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་མདོ་བཏུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། ། གང་ལ་གནས་ཞེས་ཞུས་པ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ།

Speech is the formless realm, because the space of speech is itself formless. Because it does not abide within the three realms that have become thus, it is unborn. The passage beginning with "That dream..." is easy to understand. By the passage beginning with "The ten directions...", one should realize that whatever objects of the eyes and so forth exist during the state of waking are also, like a dream, mere appearances and lack inherent existence in reality. The passage beginning with "The precious wish-fulfilling jewel..." is self-evident. Regarding the passage beginning with "Then...", it should be connected with the word "bestowed." Having heard the signs of accomplishment in dreams and the nature of reality that analyzes them, his eyes opened wide with great joy, and he addressed the glorious Vajradhara in this way. Regarding the passage beginning with "Which...", "follow" means those whose nature is to follow and pervade the realm of space; they are so called. The "qualities of a Buddha" are the powers, the fearlessnesses, and so forth. "Following" means that they will increase. "Marvelous" means extraordinary. The passage beginning with "Then..." is easy to understand. "The compendium of the vajra accomplishments of all mantras" refers to the collection of indivisible mantras. When asked, "Where do they abide?", the Blessed One [spoke] to all the Tathāgatas.

བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དེ། སྔགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་ལ་མི་གནས་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲི་བའོ། ། ལན་ནི་ཁོང་ནས་དབྱུང་བར་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་པར་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་དངོས་གྲུབ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོན་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ལ་གནས་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ནས། སླར་དེ་གསལ་བའི་ཕྱིར་ལུས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་དེའི་ཕྱིར་ཡང་བཤད་པར་མི་བྱའོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆེན་པོ་ནི་སེམས་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྙིང་པོ་མི་ཕྱེད་པ་འབྱུང་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་འབྱུང་བ་ཡིན་ཞིང་གང་ལས་དེ་ཀུན་དུ་བཤད་པ་དེའི་མིང་ཅན་གྱི་ལེའུ་གསུངས་སོ། ། ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། མཚན་མ་ཐོབ་པ་དང་ལྷ་དག་གིས་རྗེས་སུ་གནང་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞིང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱ་དགོས་པས།

The Blessed One and so forth were spoken. All the accomplishments of mantra—that is, all the vajras of mantra—do not abide in body, speech, or mind. As for the question, "Why is that?", the answer is to be drawn from within: because in the ultimate sense, the results and so forth, as well as the accomplishments, are devoid of intrinsic nature. However, the phrase "nevertheless" and so forth indicates that, conventionally, having accepted that all accomplishments and all the qualities of a Buddha abide in one's own body, speech, and mind, he then spoke the words "body" and so forth in order to clarify that. Since that was already thoroughly analyzed by the Blessed One himself, it need not be explained again. Regarding the phrase "the samaya of all sentient beings" and so forth: the great ultimate bodhicitta of all sentient beings is the "mind of all." That itself is the "samaya," and because it is the very cause from which all deities such as the Great Vajradhara arise, it is the "cause." For that very reason, it is the "arising of the indivisible essence," which is the nature of the result of the meditative absorptions of the Great Vajradhara and so forth. The chapter bearing that name, from which all that is explained, was spoken. This is the commentary on the fifteenth chapter. Having obtained the signs and received the permission of the deities, one should accomplish all the accomplishments within one's own maṇḍala, and one must also make sentient beings suitable vessels.

དེའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པོ་འདུས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་གི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ཚིག་རྣམས་དང་། ཡང་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་དུ་དེའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པའི་ཚིག་རྣམས་དང་། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་དུ། ཞི་བ་ཆོས་དོན་ཡང་དག་འབྱུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཞན་གྱི་ཚིག་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་དུ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཞན་གྱི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་བོ། ། ཅི་ཞིག་བྱས་ནས་ཤེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིན་ཆེན་ནི་ཡོངས་སུ་དག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་རྣམས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལས། དོན་དང་རིན་ཆེན་ཚོགས་ཀུན་ལས། ། རིན་ཆེན་གཅིག་ནི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། གང་གིས་གནས་ལ་རིན་ཐང་མེད། ། བུད་མེད་རིན་ཆེན་མཆོག་དག་པའི། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཉིད་རྡོ་རྗེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་བདེ་བའི་མཆོད་པ་རྒྱས་ཤིང་འཕེལ་བར་བྱེད་པས་ན།

Therefore, the sixteenth chapter, the Vajrābhisambodhi-maṇḍala of all siddhis, is spoken beginning with the words "Then..." and so forth. The word "again" (yang) is used because it refers back to the collection of the fifteen preceding chapters. "To the Tathāgata" refers to the glorious Vajrasattva. "With the words of the vajra body, speech, and mind" refers to the words of the common verses beginning with "All Tathāgatas are peaceful," as well as the words of the second verse that reveal the meaning of the body maṇḍala, the words of other verses for the sake of the speech maṇḍala beginning with "The peaceful dharma arises perfectly," and the words of other verses for the sake of the mind-vajra practice maṇḍala beginning with "The great mind of all sentient beings." Having done what? It is said, "Of all the Tathāgatas," and so forth. The "jewels of all the Tathāgatas" are the forms of women, whose nature is utterly pure. This is because it is said: "From all Buddhas, from all collections of meaning and jewels, the single jewel is supreme; that which is priceless in its abode is the supreme, pure jewel of women." By means of the perfect union with the vajra, these very [jewels] cause the offering of supreme joy and bliss to flourish and increase. Thus:

རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་མཆོད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཚོགས་ཀྱིས་ཏེ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་དག་གིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེ། རིགས་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་བདག་པོ་དང་བཅས་པའི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ཉིད་བགེགས་ཀྱི་རི་དྭགས་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་སེང་གེའོ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་གོ། ། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་བཀོད་པའི་སྒོ་ནས་མཛེས་ཤིང་གསལ་བས་ན་རྒྱལ་པོའོ། ། བཀོད་པ་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་དེའི་མིང་ཅན་དུ་བརྗོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་སྟེ། དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཆོག་གོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ཡང་ལེའུ་དང་པོ་ལས་གསུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲ་བ་སྟེ། དེའི་ཡོན་ཏན་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་། དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ནི་ཀུན་དུ་མཆོག་གོ། ། ཁྲུ་ནི་བཅུ་དྲུག་ཚད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ལོགས་རེ་རེ་ཞིང་ངམ་ལོགས་བཞི་ཆར་ལའོ། །

This is the offering of vajra jewels; the meaning is that it is perfectly offered by the hosts, namely the goddesses such as Rūpavajrā and the others, who completely surround it. Regarding the phrase "Then," and so forth: the maṇḍala of the body of all vajras—that is, all the deities of the families together with their respective lords—is the "maṇḍala of all vajras." Because it subdues all the wild beasts of the obstructors, it is a "lion." Because it is the very cause of the results such as buddhahood and so forth, it is a "samaya." Because it is beautiful and radiant through the arrangement of the support and the supported, its shape and so forth, it is a "king." The "arrangement" is the maṇḍala of the body; the meditative absorption (samādhi) that focuses upon it is designated by that name. The passage beginning with "the vajra body maṇḍala" is easy to understand. Regarding the passage beginning with "Then," it should be explained by means of a thorough and detailed analysis. What is that? It is the supreme maṇḍala of the body; it is "supreme" because it is that which accomplishes the siddhis. "Resembling the maṇḍala of the mind" means that this is also similar to the wisdom emanation maṇḍala taught in the first chapter, because its qualities, maturation, shape, and so forth are identical. Because it is supreme by way of being common to all the deities, the maṇḍalas are "supreme in every respect." Regarding the phrase "measuring sixteen cubits," this refers to each side or to all four sides.

གྲུ་བཞི་ལྷམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ཉིད་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་ཐུན་མོང་པའོ། ། གང་གི་དབུས་ན་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རབ་ཏུ་གནས་པ་དེ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ནང་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱེད་ཀྱི་ཚད་དང་ལྡན་པ་འཁོར་ལོའི་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བས་ཀུན་ནས་བསྐོར་བའི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ། རྡོ་རྗེའི་ཆོ་གས་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་བཞི་པ་ལས་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ་དེས་སོ། ། འོན་ཀྱང་འདིར་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྔོན་དུ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཐིག་གདབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གས་བྲི་བར་བྱའོ། ། སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་སངས་རྒྱས་ཕབ་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བ་ཉིད་གཉིས་འདྲིར་གཞུག་གོ། ། ཕྱག་རྒྱ་རྡོ་རྗེའི་གནས་སུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་དགོད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནི་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་གསང་བའི་མཆོག་གོ། ། དེ་ཉིད་ནི། དབུས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་སོ། ། མཆོད་པ་སྔགས་ཤེས་པ་ཡིས་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།

The phrase "perfectly square" and so forth has already been explained. "Of all the buddhas" means that this [maṇḍala] is common to all the deities of the maṇḍala, such as Akṣobhya and the others. That in the center of which the Body Vajra is established is the maṇḍala of the established Body Vajra. "The wheel" refers to the inner circular maṇḍala, which is half the size of the outer maṇḍala, adorned with eight wheel-pillars, and completely surrounded by a garland of wheels. "It should be drawn according to the vajra ritual" refers to the ritual for drawing the maṇḍala of the Mind Vajra samaya as taught in the fourth chapter. However, here, having completed all the preliminary practices exactly as in the yoga of the Body Vajra, one should draw it using the ritual of laying the lines and so forth, together with a disciple who possesses the yoga of the noble Amṛtakuṇḍalī. The practice maṇḍala should be drawn according to the manner explained, with Vairocana and the Buddha [Akṣobhya] as the two suitable vessels. "One should place the mudrā in the vajra position" means the arrangement of the great mudrās, such as the Body Vajra and so forth; that itself is the supreme secret of the mantras. That very point is taught by the passage beginning, "Vairocana resides in the center." "One who knows the mantras should perform the offerings" and so forth teaches as follows:

ལེའུ་བཞི་པ་ལས་བཤད་པའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་དུ་བྲིས་ལ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་ན་བཞུགས་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་གཅིག་ཏུ་བྱ་ཞིང་། སྐུ་རིས་སུ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་སམ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བཤད་པའི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཚོགས་གནས་ཇི་ལྟ་བ་རྣམས་སུ་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། དེའི་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་འདུག་ཅིང་། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆོ་གའི་རྗེས་ཐོགས་ལ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བཙོ་བླག་མཁན་གྱི་བུ་མོ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ། ཀུན་དུ་བཟང་མོར་རྣམ་པར་བསྒོམས་པ་རིགས་ལྔས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱས་ལ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ལ་ཐུག་པའི་དང་པོའི་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། དེའི་མཚོ་སྐྱེས་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལས། ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཕྱུང་ལ། དེ་གཏི་མུག་གི་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་འདུལ་བར་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ། དེ་བཀུག་སྟེ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ནས་བདག་ཉིད་འཕགས་མ་སྤྱན་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། རང་རང་གི་ཕྱག་མཚན་ལས་བྱུང་བའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་འཁོར་ལོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷའི་ཚོགས་ཕྱུང་སྟེ་གནས་ཇི་ལྟ་བ་རྣམས་སུ་བཅུག་ལ།

In accordance with the manner explained in the fourth chapter, one should draw the maṇḍala for the accomplishment of the Vajra Body, or the samaya-maṇḍala. Then, just as before, one should unify it with those residing in space. Having arranged the collection of mahāmudrās as explained in the sādhana—such as painted images and so forth—or the collection of hand-symbol mudrās as explained in the samaya-maṇḍala in their respective places, one sits upon the central seat. Possessing the pride of the Great Vajra, immediately following the ritual of blessing the body and so forth, one should meditate on the daughter of the dyer exactly as described, visualizing her as Samantabhadrī and blessing her with the five families. Together with her, one completes the first application of the samādhi up to the "extreme yoga." Then, from the moon of bodhicitta residing in her lotus, one should emanate the Vajra Body blessed by the three seed-syllables arising from the essence mantra Jina Jik. Having caused it to discipline sentient beings who engage in the conduct of delusion, one summons it and absorbs it into one's own body. One should then visualize oneself as the Vajra Body perfectly endowed with the Noble Locanā, and contemplate the deity yoga of the wheel arising from one's respective hand-symbol. Then, as before, one should emanate the assembly of deities with the essence mantras such as Vajradhṛk and so forth, and absorb them into their respective places.

དེ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་བཅུག་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ལ་བཀོད་ནས་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ་ལ་དབང་བསྐུར་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། བདུད་རྩི་ལྔས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་བྱ་བ་སྤྱད། ། ཅི་དགའ་བར་ནི་བསྒྲུབ་པ་ནི། ། ཞེས་རྒྱུད་གཞན་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་གསལ་བའི་ཕྱིར། བཤང་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ངེས་པར་དབུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ལ་དབུལ་བའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་བཟའ་བ་འདི་ནི་སྨན་མཆོད་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དང་། ཐམས་ཅད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས་ཀྱང་། བཤང་གཅི་ཟས་སུ་ཟ་བ་སྟེ། ། དེ་དག་སྒྲུབ་པའི་སྣོད་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྐུའི་རྡོ་རྗེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གསུང་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ནི་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་རྒྱུ་སྟེ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། དེའི་སྤྲིན་ནི་དེས་སྤྲོས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་སྟེ། སྤྲིན་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཆར་རྣམས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་དང་།

In the same way, having inserted the wheel of wisdom and established it in the great yoga, one confers empowerment upon those abiding in the supreme yoga. One should then perfectly worship with the unsurpassed offerings and so forth, and worship the deities of the maṇḍala with the five nectars; such is the meaning. The phrase "this is" and so forth is easily understood. To clarify what is well-known from other tantras, such as "one should engage in conduct as desired" and "one should practice as one pleases," the text says "feces and so forth." "One should certainly offer" means one should offer to oneself and to the deities of the maṇḍala. Why? Because this food is an offering of medicine, it brings about the attainment of equality, it accomplishes the vajra body, and it is to be meditated upon in all respects. As it is said in this very text: "Eating feces and urine as food, they become vessels for accomplishment." The phrase "this is" and so forth is easy to understand. "Of the body-vajra" refers to the deities of the body maṇḍala. The body of all the tathāgatas is Vairocana; his maṇḍala is the body maṇḍala of all the tathāgatas. Regarding the phrase "then" and so forth: all the speech-vajras are the maṇḍala of the lotus family. Its samaya is the cause, which is Amitābha. Its cloud is the circle of deities emanated by him; like a cloud, it accomplishes the welfare of all beings without exception through the rains of the Dharma.

དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་བཀོད་པ་སྟེ་གནས་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞིང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་སོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པ་སྟེ། གསུམ་འདུས་པ་ལས་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱུང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་ནོ། ། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་ཐུན་མོང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ནི་ཀུན་གྱི་མཆོག་གོ། ། ཁྲུ་ནི་ཉི་ཤུའི་ཚད་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོགས་རེ་རེ་ཞིང་ཁྲུ་ཉི་ཤུའམ་ལྔ་ཡོད་པར་རོ། ། གྲུ་བཞི་ལྷམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སྒོམ་པ་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་གོས་དཀར་མོ་ཕབ་པ་དང་ལྡན་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བ་གཉིས་ཀྱིས་བཟུང་བའི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྲད་བུས་ཐིག་འདེབས་སུ་བཅུག་སྟེ་འདྲིར་གཞུག་པའོ། ། ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཡི་ཡོན་ཏན་སྐྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། སངས་རྒྱས་སྤྱན་ཕབ་པ་དང་ལྡན་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བ་གཉིས་ཀྱིས་བྲིས་པ་ནི་དེའི་གོ་འཕང་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའོ། ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆོས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་རིག་པ་གོས་དཀར་མོའི་བདག་པོ་ཡིན་པས་ན་རིག་པའི་བདག་པོའོ། །

This is because it pervades the maṇḍala. "That very arrangement" refers to the nature of the arrangement exactly as it is in the locations and so forth; having entered into meditative equipoise in that which possesses the name of that very samādhi. "This" refers to what resides in the mind: from the union of the three, the maṇḍala of speech was emitted. "Then," and so forth, is as previously explained. The maṇḍala of speech is the maṇḍala of Amitābha. The rest has already been explained. Because it is common to all deities by way of being the sovereign of all, the maṇḍalas are the supreme of all. "One should make it twenty cubits in measure" means that each side is twenty or five cubits. "Square and level," and so forth, has already been explained. "One should strike the lines while meditating on the vajra" means that one should have the lines struck and the drawing begun using the cord described as being held by two suitable vessels containing Amitābha and Pāṇḍaravāsinī who have been invoked. "The location of his own body maṇḍala" is the maṇḍala of Vairocana. "Generates the qualities of the vajra body" means that what is drawn by two suitable vessels containing Vairocana and Buddhalocanā who have been invoked is that which causes the attainment of that state. "The great king Vajradharma" refers to the aforementioned Amitābha. Since he is the master of the knowledge of Pāṇḍaravāsinī, he is the "master of knowledge."

དེ་དབབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀར་མོའི་ཞེས་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྣོད་དུ་རུང་བ་གཉིས་པའོ། ། དེ་དབུས་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་མ་ཐག་པ་ལྟ་བུའི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། འོན་ཀྱང་པདྨའི་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་ཞིང་པདྨའི་ཕྲེང་བས་ཀུན་ནས་བསྐོར་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་སའི་ཆ་ལ་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་དུ་པདྨ་དམར་པོ་ལ་བཞུགས་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱག་མཚན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གནས་རྣམས་སུ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་བཞིན་དུ་གོས་དཀར་མོར་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་གར་མཁན་གྱི་བུ་མོའི་གཟུགས་ལོ་ཉི་ཤུ་ལོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཡོངས་སུ་གསལ་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གསལ་བར་རོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།

Regarding the phrase "one should cause that to descend," this refers to the second [type of] suitable vessel for the purpose of drawing the maṇḍala associated with Gaurī, as previously explained. "In its center, the great wheel" refers to the inner maṇḍala just described; however, it is adorned with eight lotus pillars and completely encircled by a garland of lotuses. "All the mudrās" refers to the great mudrās of all the deities of the maṇḍala possessing the characteristics explained in the sādhana. "One should draw according to the ritual" is as before. "One should place it in the center of that" means that in the central area of the practice maṇḍala, upon a variegated lotus, one should place the great mudrā of Amitābha seated upon a red lotus; likewise, for the samaya maṇḍalas, one should arrange the hand-symbol mudrās in their respective locations exactly as they are. "That very [person]" refers to a twenty-year-old dancer girl visualized in the form of Pāṇḍaravāsinī, just like Buddhalocanā. The phrase "the vajra place" and so forth has already been explained. "Completely clear" means clear in every respect. The phrase "according to the ritual" and so forth is taught as follows:

ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་པ་དང་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་མངོན་པར་བྲིས་ལ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ལྷ་རྣམ་པར་དགོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་དེའི་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་གནས་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆོ་གའི་རྗེས་ཐོགས་ལ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་གར་མཁན་གྱི་བུ་མོ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཀུན་དུ་བཟང་མོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཐུག་པའི་དང་པོའི་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། དེའི་པདྨ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་བ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གསུང་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཕྱུང་ལ། དེ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་འདུལ་དུ་བཅུག་སྟེ། དེ་ཀུན་ནས་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ། བདག་ཉིད་གོས་དཀར་མོ་དང་ལྡན་པའི་གསུང་རྡོ་རྗེར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཀུན་དུ་བསྒྲུབས་ཏེ། ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཕྱུང་ལ་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པ་རྣམས་ལ་བཅུག་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྗེས་སུ་བཅུག་ལ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པར་བྱས་ནས། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ་ལ་དབང་བསྐུར་ཏེ། བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་མཆོད་ལ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བདུད་རྩི་ལྔས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །

From either the practice of the Mind Vajra or the samaya maṇḍala, one should clearly draw the Speech maṇḍala according to the ritual. Preceded by the arrangement of the deities exactly as described, and possessing the yoga of the Great Vajradhara seated upon the central throne, one should perform the ritual of blessing the body and so forth. Following that, having blessed the aforementioned dancer’s daughter as Samantabhadrī, one completes the first application samādhi, which culminates in the samādhi of the supreme yoga. Then, from the moon maṇḍala of bodhicitta residing in her lotus, one should emanate the body of the Speech Vajra blessed by the three vajras, arising from the essence mantra ĀROLIK. Having caused that to discipline sentient beings who engage in the conduct of passion, one draws it back into one’s own body from all sides. Visualizing oneself as the Speech Vajra endowed with Pāṇḍaravāsinī, one accomplishes the entire maṇḍala wheel. Then, emanating the circle of deities with the essence mantras such as JINAJIK and so forth, one draws them into their respective positions. Having likewise integrated the wisdom wheel and established oneself in the great yoga, one confers empowerment upon the one established in the supreme yoga. One should then make offerings with the unsurpassed and other offerings, and offer the five nectars to the maṇḍala deities as previously explained; such is the meaning.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་སྒྲུབ་པ་དང་། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་གི་ངེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཀུན་དུ་སྤྲིན་རྡོ་རྗེ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཡང་དག་པར་དགོད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གཞན་ནི་རྣམ་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མཆོག་གང་ཡིན་པའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའོ། ། གཟུགས་ནི་དབུས་སུ་ལེགས་བྲིས་པ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཐུགས་དང་སྐུ་དང་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་དབུས་བདག་པོའི་གནས་སུ། གཟུགས་ཀུན་དུ་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ནི་དེ་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་གང་གི་ཚེ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་འགོད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ། དབུགས་ཀྱི་སའི་ཆ་དཀར་པོ་དང་། སྐུ་རྡོ་རྗེའི་གནས་སུ་སའི་ཆ་སྔོན་པོ་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དབུས་ཀྱི་སའི་ཆ་སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་དང་། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་རྣམས་བཀོད་དེ། དེ་དང་དེའི་དབུས་སུ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་དགོད་པར་བྱའོ། ། མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་དགོད་པའི་དུས་སུ་ནི།

The phrase "the maṇḍala of the speech of all tathāgatas" is as explained previously. In order to demonstrate the definitive presentation of the common accomplishment of all deities and the maṇḍalas of samaya, the passage beginning with "Then..." was spoken. "Universal Cloud Vajra" refers to the Body Vajra and the others. Their "assembly" is the nature of the activities, such as the perfect arrangement within the maṇḍala; the meditative absorption (samādhi) that possesses that very name is thus designated. The rest has already been explained. Regarding the phrase "Whichever supreme Vajra-holder," this refers to any one of the Body Vajra and the others. "The form well-drawn in the center" means that from among the maṇḍalas of Mind, Body, and Speech characterized by the dimensions and so forth as previously described, whichever one is chosen, its center is the place of the Lord; the maṇḍala in which the form is drawn therein becomes connected to that [Lord]. In that regard, when the Body Vajra is to be arranged within the Mind maṇḍala, then the white earth portion of the breath should be used, and Akṣobhya should be arranged upon the blue earth portion in the place of the Body Vajra. Likewise, upon the yellow, red, and green earth portions in the center, Ratnaśrī, Amitābha, and Amoghasiddhi should be arranged in their respective order, and Akṣobhya should be arranged in the center of each of those in the same manner. At the time of arranging the deities of the maṇḍala, such as Māmakī and the others:

དབུས་ཀྱི་སའི་ཆ་སྔོན་པོ་དང་རང་གི་གནས་སུ་དེ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་གཉིས་པ་དགོད་པར་བྱའོ། ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་སམ། རྒྱུད་གཞན་དང་གཞན་ལས་གསུངས་པའི་ལྷ་རྣམས་ནི་དབུས་སུ་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་དགོད་པར་བྱ་བའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའི་བདག་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་ལ་འདུས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་འགོད་པའི་དུས་སུ་ནི་དབུས་ཀྱི་ཆ་ཁ་དོག་ནི། སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུ་ཡིན་ཞིང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སུ་ནི་སའི་ཆ་དཀར་པོ་ལ་བཞུགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་འགོད་པ་ན་དབུས་ཀྱི་སའི་ཆ་དཀར་པོ་དང་སྐུ་རྡོ་རྗེ་འདུ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་བསྒྲུབ་པའོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་རྣམས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་རྣམས་འབྱུང་བ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་སྐྱེ་བ་མི་ཕྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་ཞིང་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་སོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །

In the central area, which is blue, one should place a second form identical to that in its own location. The deities of the outer maṇḍala, such as the noble Mañjuśrī and others, or the deities taught in various other tantras, should be placed in the center just as was described immediately above. Because Akṣobhya is the lord of Māmakī, he is included within himself. Likewise, when arranging the Tathāgatas such as Cittavajra and the others in the body maṇḍala, the colors of the central area are blue, yellow, red, and green; and in the locations of the Tathāgatas such as Cittavajra and the others, one should place Vairocana, who resides upon a white ground. Similarly, when arranging Locanā and the others, one should understand that the central ground is white and that it is the locus of Kāyavajra. Likewise, in the speech maṇḍala as well, one should act in accordance with oneself just as was described above. The phrase "the locus of the body, speech, and mind-vajra of all the Tathāgatas" refers to the accomplishment of the three maṇḍalas of all the Tathāgatas and so forth, as previously explained. The rest has already been explained. Regarding the words "Then," and so forth: the "wheel of all maṇḍalas" refers to those associated with Vairocana and the others. The samādhi in which they arise is "vajra," meaning that which possesses indivisible birth; having entered into equipoise in that, [he spoke]. The definition of "this" has already been explained.

དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེ་ཐིག་གདབ་པའི་ཕྱིར་སྣོད་དུ་རུང་བ་གཉིས་སྐྱེད་པའི་ས་བོན་ཤེས་པ་དང་སྐྱོབ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཉིད་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་ཐིག་གི་ཡི་གེ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པའི་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་དང་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་མི་བསྐྱོད་པ་དང་མཱ་མ་ཀཱིར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་སྤྱན་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་ཨཱཿཡིས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་གོས་དཀར་མོར་བསྐྱེད་ལ། དེ་དག་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྲད་བུས་ཐིག་འདེབས་སུ་བཅུག་ལ་འདྲིར་གཞུག་སྟེ། རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྔགས་ཀྱི་སེམས་དཔས་མི་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། གང་ལ་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སེམས་དཔའ་སྟེ། སེམས་ཡོད་པ་དེ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་སྟེ། ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་མཐུ་ཐོབ་པ་དེས་སོ། ། རང་གིས་བྱས་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྱིར། བྱས་ན་བྱང་ཆུབ་རྙེད་པར་དཀའ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཐིག་གདབ་པ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་ཡིན་གྱི། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐིག་གདབ་པ་ཡི་ཆོ་ག་འདི། ། བདག་ཉིད་གང་ཚེ་སྤྱོད་པ་ན། ། ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Regarding the passage beginning with "In this regard, this is..." and so forth: the maṇḍalas of the Mind-Vajra and the others are the Vajra Maṇḍala. For the purpose of laying the lines for that, the "seed syllables" are the letters of the mantra-essence lines, which are of the nature of knowledge and protection, and which bring about the attainment of the desired result for those who are suitable vessels. In that context, for the purpose of drawing the maṇḍala for the accomplishment of the Mind-Vajra, outside [the maṇḍala], a twelve-year-old boy and girl should be generated as Akṣobhya and Māmakī by means of the syllable HŪṂ. Likewise, Vairocana and Locanā should be generated by the syllable OṂ, and Amitābha and Pāṇḍaravāsinī should be generated by the syllable ĀḤ. Having had them lay the lines for the maṇḍala using the cord as previously explained, one should have them draw it; it is not to be done by oneself. To demonstrate that very point, it is said: "The mantra-being should not do it." A "mantra-being" is one who has been blessed by mantra and possesses a mind; it refers to one who has attained power through the cultivation of the subtle yoga and so forth. If one asks, "What is the fault in doing it oneself?" it is said: "If done, enlightenment is difficult to find." This prohibits one from laying the lines and so forth oneself for the sādhana maṇḍala, but it does not apply to the samaya maṇḍala, because it will be explained later: "When one performs this ritual of laying the lines oneself..."

དེ་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེ་བས་ནའོ། ། དམ་ཚིག་ཚུལ་ཤེས་པས་ཏེ་སྒྲུབ་པ་པོས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཕབ་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཤད་མ་ཐག་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པས་བསྐྱེད་པ་རང་གི་རིག་མ་དང་ལྡན་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གཉིས་པོ་རྣམས་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་གཉིས་དབབ་པར་བྱའོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་གནས་བསྒོམས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་ཐུག་པར་བྱས་ལ། རིམ་པ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་འདུས་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་བརྟག། ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་བརྟག་པའོ། ། དབབ་པར་བྱ་བའི་ལྷ་ཉིད་ནི། ། རྒྱལ་ཆེན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་བརྟེན་པའི་འཁོར་ལོའི་གནས་དང་རྟེན་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་སོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཡི་ཡོན་ཏན་འཐོབ་བོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྔགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྔགས་ཀྱི་མཐུ་འཐོབ་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ནི་ལྷས་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྨད་པོ་ཆེའོ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོས་སོ། ། འདི་སྐད་དུ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ།

"Therefore" means because it is so. "By one who knows the way of the samaya" refers to the practitioner. "Having caused the mantra deities to descend" means that, as previously explained, the two wisdom deities should be caused to descend upon the two [deities]—Akṣobhya and the others—who have been generated by the syllables HŪṂ and so forth and are endowed with their respective consorts. "Having meditated on the places of consecration" and so forth means that one should perform the consecration of the aggregates and so forth, up to the consecration of the body and so forth, and arrange the sequence as before. "One should visualize the maṇḍalas" means one should visualize the maṇḍalas of practice, such as the Mind Vajra and so forth. "The deities to be caused to descend are the Great King Vairocana," and so forth, is what is taught. The maṇḍala of the body is the location of the supported wheel and the support itself; it is the location of the body maṇḍala. Because it brings about the attainment of the state of Vairocana, one attains the qualities of the Vajra Body. "This is," and so forth, is easy to understand. "The mantra being" means by attaining the power of mantra. "The Vajra Secret" is the maṇḍala drawn by the deity. Because it is itself extremely wondrous, it is "greatly marvelous." "By the King of Wrathful Ones" refers to the glorious King Ucchuṣma. Thus, in any maṇḍala such as the Mind Vajra and so forth...

དེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གནས་རྣམས་སུ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བཀོད་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ཕྱུང་སྟེ། དེས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཀུག་ལ། དམ་ཚིག་གི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་བཅུག་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དམ་ཚིག་མཆོད་པ་དུས་གསུམ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རང་གི་རིག་མ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་མཆོད་པ་དུས་གསུམ་དུ་བྱ་བའོ། ། གང་གི་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་དྲི་མེད་གསུམ་དག་གི། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་ཉིད་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བས་ཞེས་བྱ་བས་ནི། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་མི་ཕྱེད་པར་དམིགས་པས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་འཇུག་པས་ལྷའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔགས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། གཏོར་མ་དབུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་བཤོས་སོ། ། བཤང་གཅི་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། ཤ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤ་ཆེན་ནོ། ། འབྲུ་མར་ནི་དེའི་ཞག་གོ། ། སེམས་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། ཁྱད་པར་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁུ་བ་ཆེ་བའི་བདག་ཉིད་ནི་ཁུ་བ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

Only one who possesses that yoga, having arranged the wheel of deities in the respective locations exactly as they are, should—immediately following that—emanate the King Sumbharāja as before. Having summoned the wisdom beings (jñānasattva) with him, they should be inserted into the hearts of the samaya deities. It is taught that one should then make offerings, such as the unsurpassed offerings, to the wheel of deities abiding in the great yoga (mahāyoga) and the supreme yoga (atiyoga). Regarding the phrase "the samaya offering of the three times," this refers to the offering of perfect union with one's own consort within the maṇḍala, to be performed during the three times. To the question "Of whom?" it is said, "of the three stainless vajras." This refers to the yogin who is the lord of the maṇḍala himself. By the phrase "through the union of the three vajras," it means by perceiving [the deities] as indivisible from body, speech, and mind. "Attains the siddhi of mantra" means that through such an engagement, one will attain the siddhi of the deity. Regarding the passage beginning with "all mantras themselves," "mantras" refers to the deities. "Offering the torma" refers to the divine food. "Excrement and urine" are to be understood as they are. "Flesh" refers to the great flesh (mahāmāṃsa). "Grain oil" is its grease. "Arisen from the mind" is the bodhicitta arisen from perfect union. Because it is specifically the concordant cause of great bliss, it is said, "the nature of the great fluid," and so forth. "With the fluids" and so on is taught.

དེ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་མ་ཐོབ་པས་ཀྱང་ཚོགས་མངོན་པར་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཐིག་བཏབ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཐིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྒོམས་ནས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་། སྲད་བུ་འཛིན་པའི་སློབ་མ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་འམ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་འབར་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཐུགས་རྡོ་རྗེར་བསམ་ཞིང་། སློབ་མ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དམ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་སློབ་མ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དམ་མི་བསྐྱོད་པར་རོ། ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཐུན་མོང་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། ལས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྲད་བུ་མངོན་པར་འདུས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་སྐུད་དག་ལ་དགོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་པའི་ཕྱིར་ལག་པ་གཡོན་པའི་སོར་མོ་ཐ་མ་ནས་བརྩམས་ཏེ་མཐེ་བོའི་བར་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གནས་པའི་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ།

Furthermore, one should perform the consecration as previously described and offer it. Even if one has not attained excellence, in order to increase the accumulations and to act for the benefit of sentient beings, one must personally lay out the lines and draw the maṇḍala. Therefore, the passage beginning with "the lines" and so forth is taught. Regarding the phrase "having meditated on Vairocana," in order to lay the lines for the body maṇḍala, one should intensely meditate on oneself as Vajrasattva, and the disciple holding the cord should be visualized as either Cittavajra or Amṛtakuṇḍalī, blazing with great wisdom. Likewise, in order to lay the lines for the mind maṇḍala, one should visualize oneself as Cittavajra, and the disciple as either Vairocana or Amitābha. Similarly, in order to lay the lines for the speech maṇḍala, one should be Amitābha, and the disciple as either Vairocana or Akṣobhya. The noble Amṛtakuṇḍalī is common to all cases. The "state of activity" refers to the nature of the preparation of the cord and so forth. Regarding the phrase "place them upon the vajra lines," the laying of the lines for the mind maṇḍala has already been explained. In order to lay the lines for the body maṇḍala, starting from the little finger of the left hand up to the thumb, one should place the blue, yellow, red, green, and so forth, in their respective order.

ཧཱུཾ་སྭཱ་ཨཱཿཧཱ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱིས་མི་བསྐྱོད་པ་དང་དཀོན་མཆོག་དཔལ་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྣམས་བཀོད་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྲད་བུ་བཀུག་སྟེ། ཨ་ནྱོ་ནྱཱ་ནུ་ག་ཏ། སརྦ་དྷརྨཱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ཅིང་བསྒྲིལ་ལ། གསེར་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་སྔོན་པོ་དང་ལྗང་གུ་དང་དམར་པོ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གནས་པ་རྣམས་ལ། ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱུཾ་ཧཱ་ཨཱཿཞེས་བྱ་བའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྲད་བུ་བཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དཀོན་མཆོག་དཔལ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐིག་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་མཐུན་པ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ཚོན་རྩི་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལ་གོ་རིམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ལྔ་ལྔར་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ལ་དགྱེ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན། རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་ཚོན་རྩི་དགྱེ་བའོ། ། གཞན་དག་ན་རེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཚོན་རྩི་རྣམས་ལ་ལྷ་མོ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བཅུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལའོ། །

One should arrange Akṣobhya, Ratnaśrī, Amitābha, Amoghasiddhi, and Vairocana by means of the seed syllables HŪṂ, SVĀ, ĀḤ, HĀ, and OṂ. Having summoned the wisdom thread, one should twist it while reciting "anyonyānugata sarvadharmāḥ" and so forth, and then place it in a vessel of gold or the like, reciting the mantra over it as prescribed. Similarly, for the maṇḍala of Speech, one should arrange Vairocana and the others, who arise from the seed syllables OṂ, SVĀ, HŪṂ, HĀ, and ĀḤ, positioned in their respective colors: white, yellow, blue, green, and red. In that same manner, one should perform the placement of the wisdom thread and so forth. Likewise, for the threads of all the maṇḍalas of Ratnaśrī and the others, everything should be done according to what is appropriate. The phrase "this is" is easy to understand. Regarding the phrase "in twenty-five forms," the pigments should also be prepared as before. Since they are to be divided and applied in groups of five for each of the maṇḍalas of the five Tathāgatas in their proper order, the pigments are applied in twenty-five forms. Others say it is because the five Tathāgatas, together with the four goddesses, are placed within the blue and other pigments. The phrase "this is" and so forth is merely for the sake of understanding. Regarding the phrase "for all the mantras themselves," this refers to the deities of the maṇḍala of Mind.

རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་མེད་ན་མགོ་དང་ལྐོག་མ་དང་སྙིང་ག་དང་རྐེད་པ་དང་གསང་བ་དང་རྐང་པའི་བར་རྣམས་སུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་ཆུད་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་འོད་ཟེར་མཐའ་ཡས་པས་ཁྱབ་པ་བསམ་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་གི་དམ་ཚིག་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ། དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་གཉི་ག་ཡང་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་འདའ་བར་མི་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་ནི་ཡི་གེ་ཨོཾ་མོ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཡི་གེ་ཨཱཿཁོ་ན་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། གནས་ལྔ་དག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མགོ་དང་ལྐོག་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ། གོ་རིམ་བཞིན་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་ན་འདུག་པའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་འོད་ཟེར་གྱི་ཕྲེང་བ་ཅན་དང་། པདྨ་འདབ་མ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྟེང་དུ་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨཱཿའོད་ཟེར་འབར་བ་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་ལས་བྱུང་བ་དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པའི་འཇིགས་པས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་བུམ་པ་གཞག་པ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ལས་ཐམས་ཅད་པ་དང་། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། སྔགས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་སོ་སོའི་བཟླས་པ་བྱ་བའི་རང་བཞིན་རྣམས་སོ། །

"One should meditate on the vajra HŪṂ" means that if the siddhi has not been attained, one should visualize the syllable HŪṂ—pervaded by infinite rays of light—situated within the hub of a vajra resting upon a sun maṇḍala at the head, throat, heart, waist, secret place, and between the feet. Regarding "the supreme samaya of body and speech," the term samaya should be applied to both. The samaya that the deities of the body maṇḍala must not transgress is the syllable OṂ. Likewise, it should be understood that for the deities of the speech maṇḍala, it is exclusively the syllable ĀḤ. "In the five places" refers to the head, throat, and so forth. In sequence, one should meditate on the syllable OṂ with a garland of light rays, situated in the hub of a wheel upon a moon maṇḍala, and the syllable ĀḤ with blazing light rays, situated upon a lotus atop a multicolored lotus petal. By doing so, the deities of the maṇḍala that arise from the glorious Vajrasattva—the three indivisible vajras—will be born from those three indivisible vajras. This means that through the fear of transgressing the samaya spoken by the glorious Vajradhara, they grant blessings; that is, they bless the maṇḍala. The "vajra vases" are the all-activity vase, the victory vase, and so forth, possessing the characteristics as previously explained. The "mantras" are the essential natures of the individual recitations to be performed for the deities of the maṇḍala.

རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སོ་སོའི་བདག་པོ་རྣམས་ཏེ། རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་སྐུ་མདོག་ཅན་དེ་རྣམས་ལས་རང་གི་བདག་པོའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཤིང་བཟླས་པ་བྱས་ལ་ལེགས་པར་བྲིས་པ་རང་རང་གི་ཕྱག་མཚན་གྱིས་མཚན་པ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་དྲི་དཀར་པོའི་ཆུ་དང་འབྲུ་ལ་སོགས་པས་རབ་ཏུ་བཀང་བ་གོས་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སྔར་བཤད་པའི་གནས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དོན་དུ་འམ། རང་དང་གཞན་ཞི་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་དགོས་པས། དེའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་འབྲས་བུ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། སྔགས་ཤེས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་སོ། ། གཞན་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་དག་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལའོ། ། དབུས་སུ་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ། འཁོར་ལོའི་བདག་པོ་གང་ཡང་རུང་བར་བདག་ཉིད་དང་ཐབ་ཁུང་གི་དབུས་སུ་བསམས་ནས་སོ། ། ཞལ་དུ་གདབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ས་བོན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དམ་མཆོག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་དང་བཅས་པར་བདག་ཉིད་དང་ཐབ་ཁུང་ན་བཞུགས་པའི་རང་གི་བདག་པོ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པར་ངེས་པ་བསམས་ནས་སོ། ། སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ།

The lords of the tantras are the lords of the respective maṇḍalas. One should meditate upon them in the form of their own respective lords, possessing colors concordant with themselves, and perform the recitation. Having well-drawn [the maṇḍalas] marked with their own hand-symbols, filled with white fragrant water, the five nectars, grains, and so forth, and adorned with cloth and the like, one should place them in the previously explained locations while possessing the yoga of the glorious Vajrasattva, who is the very nature of the maṇḍala lords. Since it is necessary to perform fire offerings (homa) for the sake of the samaya maṇḍala, or for the sake of pacifying oneself and others and so forth, it is said, "of all accomplishments," and so on. The "fruits of all accomplishments" are the Mahāmudrā and the others. "By one who knows the mantras" means by one who thoroughly understands the ritual procedures for the fire offerings of pacification and so forth. The rest is easy to understand. Regarding "in the three indivisible vajras," this refers to the deities of the maṇḍala. "In the center, the form of one's own deity" means that one should visualize oneself as whichever lord of the wheel is appropriate, in the center of the hearth. "One should cast into the mouth" means blessing [the offerings] with one's own seed-syllable. "By the supreme samaya of the two organs" means that one should visualize oneself and the lord residing in the hearth, together with the members of the maṇḍala, in the state of union. "One should perform one hundred and eight fire offerings" is an illustration; it is not a fixed number.

སྦྱིན་སྲེག་སྟོང་ངམ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། འདིའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཞི་བ་ལ་ས་ཕྱོགས་དཀར་པོ་རྒྱར་ཁྲུ་གང་ཙམ། ཟབས་སུ་སོར་བཅུ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཐབ་ཁུང་ཟླུམ་པོ་དང་། དེའི་དབུས་སུ་པདྨ་སོར་བཅུ་དྲུག་པའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་སོར་བརྒྱད་པ་མགོ་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་དང་ལྡན་པ། ཐབ་ཁུང་གི་སྟེང་དུ་སོར་བཞི་དོར་ཏེ་ཞེང་དང་འཕང་དུ་སོར་བཞི་ཡོད་པའི་ཁ་ཁྱེར་གྱིས་ཀུན་ནས་བསྐོར་བ་དང་། མཚམས་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ་དང་། ཐབ་ཁུང་དང་། དེའི་ཉེ་འཁོར་བའི་ལྕི་བས་ཉེ་བར་བྱུགས་ཏེ། ཡང་དེ་གཉིས་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་དྲིས་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ་དུས་གསུམ་དུ་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དྲི་ཞིམ་པ་ཀུན་དུ་དགྲམ་པར་བྱའོ། ། དགང་གཟར་ནི་གསེར་རམ་ཟངས་ལས་བྱས་པའམ། ནིམ་པ་འམ། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་ལས་བྱས་པའི་པདྨའི་འདབ་མའི་དབྱིབས་ཅན། དེའི་ཡུ་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཚད་དང་ལྡན་པའི་མཐེ་བོའི་སོར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཡོད་པ་ཁུ་ཚུར་གྱིས་གཟུང་དུ་རུང་བ། དེའི་རྩེ་མོར་མགོ་བོ་གྲུ་བཞི་སོར་བཞི་པ། ཟབས་སུ་སོར་གཉིས་བརྐོས་པ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་སོར་གཉིས་པས་མཚན་པ། ཁུ་བཅུད་འཛག་པའི་བུ་ག་སོར་གཅིག་ཙམ་དང་ལྡན་པ་དེའི་རྩེ་མོར་པདྨའི་འདབ་མའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་སོར་བརྒྱད་པའམ་སོར་བཞི་པ། ཡུ་བའི་ཞབས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་སོར་དྲུག་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། བླུགས་གཟར་ནི་ཁྲུ་གང་ཙམ་ལ་མགོ་བོ་རྒྱར་སོར་གཉིས་ཡོད་པ།

One should perform a fire offering of a thousand or an immeasurable number of oblations. The meaning of the passage beginning with "This is..." and so forth is as follows: For the pacifying rite, the hearth should be a circular pit in a white area, one cubit in width and twelve finger-widths in depth. In its center, upon a sixteen-finger-width lotus, there should be an eight-finger-width five-pronged vajra with its head pointing upward. The hearth is surrounded by a rim four finger-widths high and four finger-widths wide, set back four finger-widths from the edge of the pit. The corners are marked with three-pronged vajras. Both the hearth and its vicinity should be smeared with cow dung, and then further smeared with fragrant scents mixed with the five nectars. White, fragrant flowers should be strewn everywhere throughout the three periods of the day. The pouring ladle (dguṅ-gzar) should be made of gold, copper, neem wood, or sacrificial wood, shaped like a lotus petal. Its handle is twenty-four finger-widths long—measured by the thumb of a person of average height—and is sized to be held in a fist. At its tip is a square head four finger-widths wide, with a hollow two finger-widths deep, marked by a two-finger-width five-pronged vajra. It has a hole about one finger-width wide for the flow of liquid. At the very tip of the head is a three-pronged vajra in the shape of a lotus petal, eight or four finger-widths long. At the base of the handle, there is a vajra and jewel, six finger-widths in size. The dipping ladle (blugs-gzar) is about one cubit long, with a head two finger-widths wide.

པདྨའི་འདབ་མའི་དབྱིབས་ཅན་ཟབས་སུ་པདྨའི་འདབ་མའི་དབྱིབས་སུ་སོར་གཉིས་བརྐོས་པ། དབུས་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་སོར་གཅིག་ཙམ་པ་ཡོད་པ། ཡུ་བའི་ཞབས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་ལྡན་པའོ། ། སོར་མོ་ལྔ་བཅེར་བས་ཀྱང་དགང་གཟར་བྱ་ཞིང་། སོར་མོ་གསུམ་བཅེར་བས་ནི་བླུགས་གཟར་བྱའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་། ཏིལ་མར་ཆེན་པོ་དང་། བའི་མར་དང་། སྦྲང་རྩི་དང་། སླེ་ཏྲེས་དང་། ཡམ་ཤིང་དང་། ཏིལ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུའི་ཆན་དང་། ནས་དང་། འོ་མ་དང་། ཞོ་དང་། འབྲས་ཡོས་དང་། ཀུ་ཤ་སྔོན་པོ་དང་། དཱུར་བ་དང་། ཨ་མྲའི་ལོ་མ་དང་། ཙནྡན་དང་། པྲི་ཡང་ཀུའི་མེ་ཏོག་དང་། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་། གེ་སར་དང་། ཐང་ཆུ་དྲི་ཞིམ་པོ་རྣམས་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཡམ་ཤིང་པ་ལ་ཤ་དང་། ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། ཨ་མྲ་དང་། ཀ་དམྦ་དང་། ཀཥྨ་རྫྱ་དང་། ཨ་ཤྭངྠ་དང་། པླཀྴ་དང་། ཤ་མི་དང་། ནྱ་གྲོ་དྷ་ལ་སོགས་པ་ཤིང་འོ་མ་ཅན་ལས་བྱུང་བ། འདབ་མ་དང་བཅས་པ། རླན་དང་བཅས་པ། མཉམ་པོར་བཅད་པ་རྩེ་མོའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ། མཐོ་གང་ཙམ་མར་དང་བཅས་པའི་དྲི་དཀར་པོའི་ཆུ་ལ་སྦངས་པ། དེ་དང་བཅས་པའི་སྦྲང་རྩི་དཀར་པོ་དང་། འོ་མ་ལ་རྩེ་མོ་གཉིས་བཅུག་པ། རྩེ་མོ་ལོ་མ་གཉིས་དང་བཅས་པ། རྩེ་གཅིག་པས་བསྲེག་པར་བྱའོ། ། རྙིངས་པ་དང་། འདབ་མ་མེད་པ་དང་། རུལ་པ་དང་། ཁོང་སྟོང་དང་། ཆག་པ་དང་། ཤུན་ལྤགས་མེད་པ་དང་། ཐུང་ངུ་དང་། ཡོན་པོ་དང་། རྩེ་མོ་གཉིས་སུ་གས་པ་དང་། ཕྲ་བ་དང་། སྦོམ་པོ་དང་། རིང་པོ་དང་། འབུས་ཟོས་པ་དང་། སྲོག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ནི་དོར་བར་བྱའོ། །

It should be shaped like a lotus petal, with a depth of two finger-widths carved in the shape of a lotus petal. In the center, there should be a five-pronged vajra about one finger-width in size. The base of the handle should be adorned with a vajra and a jewel. One may also use the five fingers joined together as a pouring ladle (daka-dhārā), and the three fingers joined together as a dipping ladle (sruva). One should perform the fire offering (homa) with whatever is available of the five nectars (pañcāmṛta), great sesame oil, cow’s ghee, honey, sle-tre (Tinospora cordifolia), sacrificial wood (samidh), sesame seeds, rice, barley, milk, yogurt, parched rice, green kuśa grass, dūrvā grass, mango leaves, sandalwood, priyaṅgu flowers, white flowers, filaments, and fragrant resins. Regarding the sacrificial wood, it should be derived from milky trees such as palāśa, udumbara, mango, kadamba, kaṣmārjya, aśvattha, plakṣa, śamī, and nyagrodha. It should be with its leaves, moist, cut evenly from the tip, about a span in length, and soaked in white fragrant water mixed with ghee. Both ends should be dipped in white honey and milk, and the offering should be made with the single tip while the two other tips are covered with leaves. One should discard wood that is old, leafless, rotten, hollow, broken, barkless, too short, crooked, split at both ends, too thin, too thick, too long, worm-eaten, or infested with living organisms.

ཤིང་དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་བུད་ཤིང་ཐབ་ཁུང་ལས་ཅུང་ཟད་ཐུང་བ་འམ། དགོན་པའི་བ་ལང་གི་ལྕི་བའོ། ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་པོ་ཁྲུས་བྱས་པ་ལུས་དྲི་ཞིམ་པོས་བསྒོས་པ། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ། གོས་དཀར་པོ་གྱོན་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བསྲུང་བའི་ཆོ་ག་དང་བཟླས་པ་བྱས་པས། སྟན་དཀར་པོ་འཇམ་པོ་ལ་པདྨའི་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་ཉེ་བར་འདུག་སྟེ། སྲོད་ལ་ཁ་ཤར་དུ་བལྟས་པས་བྱམས་པའི་བློས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་དམིགས་ལ། ཡར་ངོའི་ཚེས་གཅིག་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཞི་བའི་ཡིད་ཀྱིས་ཞི་བ་བྱའོ། ། གསེར་རམ་དངུལ་ལམ་རྡོ་འམ་ཟངས་སམ། ཤིང་ངམ་ས་ལས་བྱས་པ་འམ། དུང་ཕོར་རམ། ཉ་ཕྱིས་སམ། ལོ་མ་སྦྱར་བ་ལས་བྱས་པའི་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་དུ། ནས་དང་འོ་མ་དང་མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་། ཏིལ་དང་། ཀུ་ཤ་དང་། འབྲས་ཡོས་དང་བཅས་ཤིང་། བདུད་རྩི་དང་བཅས་པའི་དྲི་དཀར་པོའི་ཆུ་ཅི་འབྱོར་པ་བླུགས་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་སྔགས་སྭཱ་ཧཱའི་མཐའ་ཅན་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དཀར་ཞིང་ཞི་བར་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བདག་པོའི་རིགས་ཀྱི་རིག་སྔགས་དག་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཆུ་སྣོད་དང་། མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་རང་གི་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ལ། ཡམ་ཤིང་དང་བུད་ཤིང་ལ་སོགས་པ་གཡས་ཕྱོགས་སུ་བཞག་སྟེ། ལག་པ་གཡས་པ་ན་གནས་པའི་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོས་བླངས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཆུས་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའི་སྔགས་ནི། བྷྲཱུཾ་ཨོཾ་ཨཱ༔ ཧཱུཾ་བིགྷྣཱནྟ་ཀྲིཏ་སྦཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་འམ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་སོ། །

The fuel for those very trees should be slightly shorter than the fire pit, or else it may be the dried dung of wild cattle. Then, the practitioner, having bathed and anointed the body with fragrant scents, endowed with love and compassion, and wearing white garments, should perform the protective rites and recitations through the yoga of the white-colored Lord of the Maṇḍala. Sitting upon a soft white seat in the lotus posture, facing east at dusk, one should focus on the object of the rite with a mind of loving-kindness. Beginning from the first day of the waxing moon, one should perform the pacifying rite with a peaceful mind. In a vessel for the offering water (arghya) made of gold, silver, stone, copper, wood, or clay, or of conch, mother-of-pearl, or joined leaves, one should pour as much white fragrant water as is available, mixed with barley, milk, white flowers, sesame, kuśa grass, parched rice, and nectar. One should then recite the mantra of one's own deity ending in svāhā. Having placed the vessel of all-purpose water and the vessel for the offering water to one's left—these being the water for all rites over which the mantra of the Noble Amṛta (Amṛtakuṇḍalin) or the vidyā-mantra of the Lord's family has been recited—one should place the sacrificial wood (samidh) and fuel to the right. Then, using the tip of a kuśa blade held in the right hand, one should perform the sprinkling of purification (prokṣaṇa) with the all-purpose water. The mantra of Amṛtakuṇḍalin is: Bhrūṃ Oṃ Āḥ Hūṃ Vighnāntakṛt Svāhā, or the garland mantra.

ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་རིན་པོ་ཆེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་རིན་པོ་ཆེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིག་སྔགས་ནི། བྷྲཱུཾ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་དྭེཥ་ར་ཏི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་འམ། ཨོཾ་ཤཾ་ཀ་རེ་ཤཱནྟིཾ་ཀ་རེ། གྷུཊྚ་གྷུཊྚ། གྷུཊྚི་ནི། གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། གྷུ་ཊི་ནི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། སྐུ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རིག་སྔགས་ནི། ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་དང་ལྡན་པའི་ཡི་གེ་ལྔ་དང་རྣམ་པར་སྤེལ་བའི་སྦྱན་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་སམ། ཨོཾ་རུ་རུ་སྥུ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཤིང་འོ་མ་ཅན་བཙུགས་ཤིང་གིས་ཕྱུང་བའི་མེ་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའི་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་པས་མེ་རྣམ་པར་སྦྱངས་ཏེ། དེ་བཟླས་པའི་ཆུ་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོས་བླངས་པས་གཡས་ཕྱོགས་སུ་བསྐོར་ཞིང་ལན་གསུམ་བསང་གཏོར་བྱས་པའི་ཐབ་ཁུང་དུ་རྩྭ་ཤིན་ཏུ་སྐམ་པོ་དང་བཅས་པར་བཅུག་ལ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ཟློས་ཤིང་རླུང་ཡབ་ཀྱི་རླུང་གིས་རབ་ཏུ་སྦར་བར་བྱ་ཞིང་། རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལན་བདུན་བཟླས་པས་ཀྱང་རབ་ཏུ་སྦར་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཨཱཿཞེས་བྱ་བ་འདི་འདས་པའི་ཀུ་ཤ་སར་པ་དྲི་མ་མེད་པ་སྔོན་པོ་མ་གས་ཤིང་འདབ་མ་མ་གྲུགས་པ་ཧ་ཅང་མི་རིང་བ། ཁ་ཁྱེར་ལ་ཁ་ཤར་དུ་བལྟས་པ་དང་། ཁ་ལྷོར་བལྟས་པ་དང་། ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་པ་དང་། ཁ་བྱང་དུ་བལྟས་པར་བཞག་ལ། ཐབ་ཁུང་ཀུ་ཤ་རྩེ་མོ་ཤར་དུ་བལྟས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཡོས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ལྷའི་ལྕེ་བྱིན་གྱིས་རློབས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོས་ཐབ་ཁུང་བསྐྱེད་ལ།

The vidyā-mantras for the mind maṇḍala and the jewel maṇḍala are: bhrūṃ oṃ āḥ hūṃ dveṣarati svāhā, or oṃ śaṅkare śāntikare ghuṭṭa ghuṭṭa ghuṭṭini ghātaya ghātaya ghuṭṭini svāhā. The vidyā-mantras for the body maṇḍala and so forth are the essence mantras of Locanā and the others, interspersed with the five syllables including bhrūṃ, or oṃ ruru sphuru and so on. One should take fire produced by wood from a milky tree. Then, having purified the fire by reciting the mantra of the noble Amṛtakuṇḍalī seven times, one should take water consecrated by that recitation with the tip of a kuśa blade and sprinkle it three times to the right around the hearth. Having placed very dry grass into the hearth, one should ignite it with the wind of a bellows while reciting oṃ jvala hūṃ, and also kindle it by reciting the essence mantra of the family seven times. With the mantra oṃ vajrasattva āḥ, one should arrange fresh, stainless, green kuśa grass—unbroken and with undamaged leaves, not too long—on the rim of the hearth, facing east, south, west, and north. The hearth should be strewn with kuśa grass whose tips face east. Then, one should generate the hearth with the essence mantras, such as hūṃ, which bless the tongues of one's respective deities.

དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ར་དང་བཅས་པའི་གྲུ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་མེ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ། གདན་དང་གོས་དང་རྒྱན་དཀར་པོ་དང་ལྡན་པ། འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ཅན། གསུས་ཁྱིམ་ཆེ་བ། ཞི་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པ། གཡས་པ་དག་གིས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་དང་ཕྲེང་བ་འཛིན་པ། གཡོན་པ་དག་གིས་དབྱིག་པ་དང་གུནྡྷེ་འཛིན་པ་བསམས་ཏེ། ཁྲོ་བོ་དཔལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས། ཨོཾ་ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛཿཞེས་བྱ་བ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་སེམས་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཀུག་ལ། དེའི་སྙིང་གར་བཅུག་སྟེ། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བས་བགེགས་བསྐྲད་པ་དང་། བསྲུང་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེའི་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་མཆོད་ཡོན་གྱི་ཆུ་ལན་གསུམ་མམ་བདུན་དུ་བླུགས་ཏེ། ལག་པ་གཡས་པ་ཁོ་ན་མེ་ཏོག་བླངས་ལ་སྒེག་པ་དང་བཅས་པས་དབུལ་ཞིང་ཞབས་དག་ལ་ཞབས་བསིལ་དབུལ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་པྲ་ཝར་སཏྐཱ་ར་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞབས་བསིལ་གྱི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་མེ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་ན་ལ་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་ཛྭ་ལ་ཡ། སརྦ་བྷསྨིཾ་ཀུ་རུ། སརྦ་དུཥྚཱཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དྲྀཤྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཨ་ཧཾ་ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་དེ། ཐ་མར་ཡང་སྔགས་འདི་ཉིད་ལན་གསུམ་བརྗོད་ལ་བོས་ཏེ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ལྕེ་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཕཊ།

In the center of that, upon a triangle together with the syllable ra, is a lotus arising from oṃ. Upon that lotus is a vajra arising from the syllable raṃ, white in color, possessing a white seat, garments, and ornaments, and adorned with a garland of flames. He has a large belly and a peaceful mind. With his right hands he holds a three-pronged vajra and a rosary; with his left hands he holds a staff and a guṇḍī vessel. Visualizing him thus, and possessing the divine pride of the wrathful king Śrī-Sumbharāja, one should summon the King of Desire (Takkirāja) by means of the mind itself with the mantra oṃ ṭakki hūṃ jaḥ. Having inserted him into the heart of the fire, one should perform the expulsion of obstructors, the protection, the binding of the maṇḍala, and so forth, using the noble Amṛta mantra. Then, having poured the water for the argha offering three or seven times with the fire’s own mantra, one should take a flower with only the right hand and offer it with a graceful gesture, and likewise offer water for the feet at his feet with the mantra: oṃ pravārasatkāra pratīccha svāhā. This is the mantra for the water for the feet. Then, one should cultivate the firm conviction that the fire has taken the form of the samaya-mudrā and is in union with the naturally luminous Prajñāpāramitā. Recite three times: oṃ vajra anala mahābhūta jvalaya sarva bhasmiṃ kuru sarva duṣṭāṃ hūṃ phaṭ dṛśya jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ samaya stvaṃ samaya stvaṃ ahaṃ. Finally, recite this same mantra three more times, call out, and look [at the fire]. Visualize a white vajra upon the tongue as well, and recite: oṃ jvala hūṃ phaṭ.

ཅེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་སྭཱ་ཧཱ་དག་གིས་བསྐྱེད་པའི་རིན་པོ་ཆེ་ཅོད་པན་དཀར་པོས་དབང་བསྐུར་ཏེ་རྡོ་རྗེ་གསོར་ཞིང་། རྡོ་རྗེ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། དམ་ཚིག་ལས་ནི་རྣམ་འདས་ན། ། རིགས་རྣམས་མྱུར་དུ་ཐལ་བར་བྱེད། ། ཨོཾ་ཧ་ན་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བརྗོད་ཅིང་དམ་ཚིག་ལ་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཾ། བདག་གིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་བྱ་བ་འདི་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བས་རང་གི་བསྒོ་བ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ་དྲི་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པ་སྤྲུལ་པའི་སྤྲོས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། ལག་པ་གཡས་པའི་མཛུབ་མོ་དང་མཐེ་བོ་དག་གིས་ལས་ཐམས་ཅད་པ་བཟླས་པའི་ཆུ་བླངས་ཏེ། མེའི་སྔགས་ཀྱིས་ལག་པར་འཐོར་འཐུང་ལན་གསུམ་ཕུལ་ལ། དེའི་ལྕེ་དང་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་ཁ་ལ་རང་གི་ལྷའི་ས་བོན་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། པུས་མོ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ལག་པ་བཞག་ནས། དང་པོར་བླུགས་གཟར་གྱིས་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་གསུམ་ཞལ་ཅུང་ཟད་གདངས་པར། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་བཱ་ཧཱ་ན་ཡཱ་དི་པྱཱ་དི་པྱ། དཱི་པ་ཡ་ཆེ་གེ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་མེའི་སྔགས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བགེགས་མེད་པ་དང་བགེགས་དང་བཅས་པ་མེ་འབར་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། འཇའ་ཚོན་འདྲ་ཞིང་མདོག་སྡུག་པ། ། བྱུ་རུ་བཅག་པ་ལྟ་བུ་དང་། །

Having thus arranged [the visualization], one should consecrate the body, speech, and mind just as they are. Then, having conferred the empowerment of a white jewel diadem generated by the syllables svāhā, one should brandish the vajra and say: "This vajra is the great vajra, Consecrated by all the Buddhas. If one transgresses the samaya, It will swiftly reduce the [transgressor's] lineage to ashes. OṂ HANA SAMAYA HŪṂ PHAṬ." Reciting this, one should establish them in the samaya. Then, saying "OṂ VAJRA BANDHA HAṂ: perform this activity I desire," one should apply the command to oneself. Next, having offered the water for the feet (arghya), one should perfectly worship with the white fragrance and other offerings, as well as the emanated offerings of Māmakī and the others. Having performed the sprinkling for all activities, one should take water over which the all-activity mantra has been recited with the thumb and forefinger of the right hand. Sprinkling it three times into the hand with the fire mantra, one should arrange the seed syllable of one's own deity upon the tongue, the pouring-spoon (druka-gzar), and the ladle (gang-gzar). Placing the hands between the two knees, one should first offer three oblations of ghee with the pouring-spoon into the slightly opened mouth with the fire mantra: "OṂ AGNAYE HAVYA-KAVYA-VĀHANĀYA IPYĀYA IPYA DĪPAYA [Name] ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ." Then, one should examine the signs of the fire, such as whether it is free of obstacles or accompanied by obstacles, and whether it blazes and so forth: "Resembling a rainbow and beautiful in color, Like a broken piece of coral..."

གཡས་སུ་འཁྱིལ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་སྣུམ། ། ལྷམ་བུ་ཆུ་གཤེར་མཚུངས་པའི་འོད། ། བཻ་ཌཱུརྱ་དང་ལེབ་བརྒན་མཚུངས། ། མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་བླུགས་གཟར་དབྱིབས། ། རྩེ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་དུང་། ། ཉ་དང་དཔལ་བེའུ་རྔ་ཡབ་དང་། ། གདུགས་དང་རྒྱལ་མཚན་སོགས་བུམ་པ། ། བཀྲ་ཤིས་གཟུགས་སུ་ཡང་དག་བྱུང་། ། གླིང་བུ་རྫ་རྔ་ལྟ་བུར་ཟབ། ། ཤིན་ཏུ་དྲི་ཞིམ་ཡིད་འོང་བ། ། གངས་དང་རྡུལ་མཚུངས་དུ་བ་མེད། ། ཉི་མ་གསལ་འདྲ་དྲི་མ་མེད། ། ཞི་ལ་ཁ་དོག་དཀར་པོར་སྣང་། ། རྒྱས་ལ་སེར་པོ་སྣང་བ་སྟེ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་ལ་དམར་པོ་ཤིས། ། སྔོན་པོ་ནག་པོ་མངོན་སྤྱོད་ལ། ། གཞན་ཡང་རྩེ་གཅིག་ཤིས་པ་སྟེ། ། རྩེ་མོ་གཉིས་པ་འབྲིང་ཡིན་ནོ། ། རྩེ་གསུམ་ཐ་མར་སྒྲུབ་པ་པོས། ། མདོར་ན་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན། ། དུ་བ་མང་ཞིང་མེ་སྟག་འཕྲོ་བ་དང་། ། དལ་བ་དལ་བར་རིམ་གྱིས་འབར་བ་དང་། ། མེ་ལྕེ་རྣམ་པར་འཆད་ཅིང་གཟི་བརྗིད་མེད། ། སྲིན་པོ་ལྟར་གནག་པ་ལ་ཤ་ཡི་མདོག། མདུང་གི་རྩེ་མོ་ཉིད་མཚུངས་དང་། ། དེ་བཞིན་བ་ལང་མགོ་དང་མཚུངས། ། རོ་ཡི་དྲི་དང་དྲི་ང་དང་། ། ཡང་ན་ཁ་དོག་མི་སྡུག་ལྡན། ། སྦྲུལ་གྱི་གདེངས་ཀའི་གཟུགས་ཅན་དང་། ། དེ་བཞིན་མེ་ལྕེ་གཡོ་བའོ། ། དེ་ལྟར་བགེགས་དང་བཅས་པ་མཐོང་ན་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་ལ་ཀུན་དུ་བསྲུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་བཟླས་པའི་སྲེག་བླུགས་བདུན་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། ཡང་རང་གི་སྔགས་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། དགང་གཟར་དང་མར་གྱི་དགང་བླུགས་གསུམ་མམ་བདུན་ནམ་གཅིག་མེའི་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་ཕུལ་ཏེ།

Coiling to the right and exceedingly lustrous, with a radiance like that of a moist lotus stalk, resembling beryl and vermilion, and shaped like a butter-offering ladle; appearing in the forms of auspicious symbols such as the trident, vajra, lotus, conch, fish, endless knot, fly-whisk, parasol, victory banner, and vase; and as deep as a flute or a clay drum; exceedingly fragrant and pleasing to the mind; smokeless like snow or fine dust; stainless like the clear sun; appearing white in color for pacifying rites, yellow for enriching, auspicious red for magnetizing, and blue or black for wrathful rites; furthermore, a single flame is auspicious, two tips are middling, and a practitioner should know that three tips are the lowest. If the smoke is excessive, sparks fly, the fire burns slowly and gradually, the flames flicker and lack brilliance, or it is as black as a rākṣasa, the color of meat, resembling the point of a spear, or like the head of an ox; if it has the smell of a corpse or a foul odor, or possesses an unpleasant color, or has the shape of a snake’s hood and the flames flicker—when such obstacles are seen, one should perform the sprinkling of purification as before, thoroughly cleanse it with the mantra of Amṛtakuṇḍalī, and protect it. Then, one should perform the fire offering by giving seven oblations while reciting that very mantra. Furthermore, having performed the sprinkling of purification with one's own mantra, one should offer three, seven, or one ladleful of butter from the pouring ladle into the fire while reciting the fire's own mantra.

ཡམ་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་སྲེག་བླུགས་གསུམ་མམ་གཅིག་དབུལ་བར་བྱའོ། ། འདིར་རིམ་པ་ནི། འབར་བའི་མེ་ལ་ཡམ་ཤིང་སྟེ། ། དེ་ནས་མར་དང་དེ་འོག་ཏིལ། ། དེ་ནས་འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པ། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ལ་ཞུ་བའི་རྫས་ཐམས་ཅད་ནི་ཞལ་དུའོ། ། ཡམ་ཤིང་དང་མིའི་རུས་པའི་ཕྱེ་མ་ནི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། ཞོ་དང་འབྲས་ཆན་དང་ཏིལ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱག་ཏུའོ། ། དྲི་ནི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། མེ་ཏོག་ནི་དབུ་ལའོ། ། བདུག་སྤོས་ནི་འོད་འཕྲོ་བ་ལའོ། ། ཞབས་བསིལ་ནི་ཞབས་དག་ལའོ། ། མར་མེ་དང་མཆོད་ཡོན་ནི་མདུན་དུའོ། ། དེ་ནས་འཐོར་འཐུང་དང་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། མེ་ཐབ་ཀུན་དུ་འབར་བའི་རྣམ་པར་རམ། རང་གི་གཟུགས་སུ་མེའི་ཕྱོགས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་མེ་ལྷའི་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་ཡང་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་རིག་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། མེའི་དབུས་སུ་རིག་མ་དང་སྙོམས་པར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་དཀར་པོ་ཞི་བ་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་གདན་དང་གོས་དང་རྒྱན་དང་འོད་དཀར་པོ་དང་ལྡན་པ། སྭཱ་ཧཱ་མཐའ་ཅན་གྱི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་བ། རང་གི་འཁོར་ལོ་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཅན་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཀུག་ལ། ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་བཀོད་དེ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ། རང་གི་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་ཏེ།

One should offer three or one oblation of sacrificial wood and so forth. The sequence here is: first, sacrificial wood into the blazing fire; then, clarified butter; after that, sesame; then, cooked rice and so forth. This is the summary of the ritual. In that regard, all substances that are melted are offered into the mouth. Sacrificial wood and powdered human bone are offered into the maṇḍala of light. Curd, cooked rice, sesame, and so forth are offered into the hands. Fragrance is offered at the heart. Flowers are offered on the head. Incense is offered into the radiating light. Foot-bath water is offered at the feet. Lamps and the water for the offering are offered in front. Then, having performed the sprinkling and the cleansing, one should place the fire in the direction of the fire-god, either in the form of a blazing hearth or in its own form. That is the activity of the fire-god. Then again, having performed the cleansing of the fire-offering materials with the vidyā-mantra of the Lord of the Family as before, one should visualize in the center of the fire the Lord of the Maṇḍala, white and peaceful, in union with a consort, seated upon a lotus and moon throne, adorned with garments and ornaments, possessing white light, and arisen from the essence-mantra ending in svāhā. One should visualize him as having a form identical to one's own maṇḍala. Then, having summoned the jñānasattva according to the ritual explained in the sādhana, one places him upon the moon on the lotus situated at the heart. Preceded by the blessing of the aggregates of form and so forth, one blesses the body, speech, and mind. Abiding in the supreme yoga, one confers the empowerments with one's own empowerments.

བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། མཆོད་ཡོན་དང་། འཐོར་འཐུང་དང་། བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ་ལྗགས་དང་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་གྱི་ཁ་ལ་རང་གི་ས་བོན་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐུར་ཏེ་ཐ་མར་ཆེ་གེ་མོ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་ཟློས་ཤིང་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དགང་བླུགས་ཕུལ་ཏེ། རྫས་ཐམས་ཅད་ལས་རེ་རེ་བཞིན་སྲེག་བླུགས་གསུམ་མམ་བདུན་ནམ་གཅིག་ཕུལ་ལ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་བརྒྱའམ་སྟོང་ངམ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཇི་ཙམ་སྙེད་པ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ་རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོས་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་གསུམ་མམ་བདུན་ནམ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གིས་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཞིང་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་བཟླས་པའི་དགང་བླུགས་དང་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷག་མ་རྣམས་ཀྱིའོ། ། དེ་ནས་བསང་གཏོར་ལན་གསུམ་བྱས་ཏེ། འཐོར་འཐུང་ཕུལ་ལ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བསྟོད་དེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ཏེ་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་བསྐུལ་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་ཏེ། དེའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་རིག་མའི་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པའི་སྒོ་ནས། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལན་མང་དུ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ལ། ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་དེ།

One should make perfect offerings with the unsurpassed and other offerings, as well as the external offerings. Having performed the offering of water, the sprinkling of water, and the purification with water, one should arrange one’s own seed-syllable upon the tips of the tongue, the pouring ladle, and the filling ladle. Empowered by one’s own mantra, one should finally recite: "So-and-so śāntiṃ kuru svāhā." Reciting this, one should offer the filling and pouring ladles as before. From all the substances, one should offer three, seven, or one oblation for each. One should perform the fire offering with a hundred, a thousand, or an immeasurable number of ghee oblations mixed with the five nectars. Having performed the fire offering for as many times as is appropriate, one should increase the splendor with three, seven, or twenty-one ghee oblations using the essence-mantra of the family, and offer the filling ladle and the offering water while reciting the mantra of the Lord of the Family. In that regard, "HŪṂ" is the essence-mantra of the Lord of the Vajra Family; "OṂ ĀḤ SVĀHĀ" is for the remaining [families]. Then, having performed the purification with water three times and offered the sprinkling of water, one should offer perfect praise with the praises beginning with "Akṣobhyavajra." Having made perfect offerings as before and offered the offering water, one should exhort [the deity] for the sake of the desired siddhi and request forbearance. Through the door of intense devotion to the purity of the body, speech, mind, and consort, one should recite "VAJRA DHṚK" many times and utter the three syllables.

རང་གི་སྔགས་ཡི་གེ་མུའི་མཐའ་ཅན་བརྗོད་ཅིང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་མེ་ལྷ་མེ་ཏོག་གཅིག་གིས་ཐབ་ཀུན་དུ་བཞུགས་སུ་གསོལ་ཏེ། ཡང་ལེགས་པར་མཆོད་ལ་བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ་འཐོར་འཐུང་ཕུལ་ལ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་ལྷག་མ་རྣམས་ཕུལ་ཏེ། ཐ་མར་དགང་བླུགས་དང་འཐོར་འཐུང་ཕུལ་ལ་བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ། ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། མཆོད་ཡོན་དང་འཐོར་འཐུང་ཕུལ་ཏེ། མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་བསླངས་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ཏེ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལན་མང་དུ་བཟླས་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་ནས། ཧཱུཾ་མུཿཞེས་བྱ་བ་ཟློས་ཤིང་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་ཐུན་གསུམ་མམ་ཐུན་བཞིར་ཇི་སྲིད་རང་དང་གཞན་དག་ཞི་བར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཞི་བ་མདོར་བསྟན་པའོ། ། ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ས་གཞི་སེར་པོ་ཐབ་ཁུང་ཁྲུ་དོ་པ། ཟབས་སུ་དེའི་ཕྱེད་ཡོད་པ། རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་བརྒྱད་པ་ལྟ་བུ་འམ། གྲུ་བཞི་པ་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་སོར་བརྒྱད་བར་དུ་བཞག་སྟེ་རྒྱ་དང་འཕང་དག་ཏུ་སོར་བརྒྱད་ཀྱི་ཚད་དང་ལྡན་པའི་ཁ་ཁྱེར་མཉམ་དུ་བྱས་པས་བསྐོར་བ་དང་། བརྐོས་པའི་ནང་དུ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་སོར་དྲུག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཐབ་ཁུང་དང་། དེའི་ས་གཞི་སེར་པོ་དང་། བདུད་རྩི་དང་བཅས་པའི་དྲི་སེར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བྱུགས་ལ། མེ་ཏོག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དགྲམ་པར་བྱའོ། ། ཡམ་ཤིང་ནི་དེ་རྣམས་ཁོ་ན་སྟེ། འོན་ཀྱང་དབུས་ཀྱི་ཆ་ལས་བྱུང་བ། སྦོམས་སུ་ཆད་པ་གང་ཡོད་པ། ། དཀྱུས་ཁྲུ་གང་ཙམ་པ།

Recite one’s own mantra ending with the syllable mūḥ and, by that very means, request the wisdom deity to depart. Then, request the fire deity to remain throughout the entire hearth with a single flower. Again, make excellent offerings, perform the sprinkling and scattering, and present the ācāma (sipping water). Offer the remaining materials for the fire ritual (homa), and finally, offer the pūrṇāhuti (full ladle) and ācāma, perform the sprinkling and scattering, and make perfect offerings. Present the arghya (offering water) and ācāma, request the desired accomplishments, and as before, cultivate intense devotion to the purity of the body and so forth. Recite vajradhṛk many times, utter the three syllables, and then request the deity to depart while reciting hūṃ mūḥ. In this way, one should always perform this in three or four sessions, until oneself and others have become pacified. This is the brief explanation of the pacifying rite. As for the enriching rite: the ground is yellow and the hearth is two cubits in size, with a depth of half that. It is shaped like an eight-faceted jewel or a square. On top of that, a rim eight finger-widths in both width and height is constructed. Inside the excavated area, there is a hearth containing an eight-spoked wheel, with a six-finger-width vajra-ratna at its center. The ground is yellow and smeared with yellow fragrances mixed with nectar, and various kinds of flowers are to be strewn about. The sacrificial wood (samidh) is of the same type, but originating from the central part, with a thickness of one finger-width and a length of one cubit.

བདུད་རྩི་དང་བཅས་པའི་དྲི་སེར་པོའི་ཆུ་ལ་སྦངས་པ། ཞོ་དང་འོ་མ་དང་མར་སར་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱུགས་པའོ། ། སྲེག་རྫས་ནི་མངར་གསུམ་དང་སྦྱར་བའི་འབྲས་ཆན་བཟང་པོའི་ཆང་བུ་དང་། ཞོ་དང་སྦྲང་རྩི་དང་མར་དང་བསྲེས་པའི་ཏིལ་ནག་པོ་དང་། མར་དང་ལྡན་པའི་ཞོ་དང་སྦྱར་བའི་འབྲས་ཆན་དང་། ཤ་ཏ་པུཥྤ་པ་དང་། བིལ་བའི་འབྲས་བུ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུ་དང་། པདྨ་རཱ་ག་དང་། གེ་སར་དང་། མེ་ཏོག་ཀརྞི་ཀ་དང་། འབྲུ་རྣམས་སོ། ། དགོན་པའི་ལྕི་བ་མ་གཏོགས་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བུད་ཤིང་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཁྲུས་བྱས་ལ་ཡན་ལག་ལ་དྲི་སེར་པོ་ཞིམ་པ་བསྒོས་པ། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ། གོས་དང་ང་རྒྱན་དང་ཕྲེང་བ་དང་སྟན་དང་འོད་སེར་པོ་དང་ལྡན་པ། གོས་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་ནམ། སེམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ། སྟན་བཟང་པོ་ལ་འདུག་པས་བཅོ་ལྔ་ནས་བརྩམས་ཏེ། ཁ་བྱང་དུ་བལྟས་པས་སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་རྒྱས་པ་བྱའོ། ། སྔར་བཤད་པའི་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་དྲི་སེར་པོའི་ཆུ་དང་ཏིལ་དང་ཞོ་དང་བཅས་པ་དེ་ལ་ཨོཾ་གྱི་མཐའ་ཅན་གྱི་རང་གི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྐུ་མདོག་སེར་པོའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བདག་པོའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོའི་སྔགས་དག་ཡོངས་སུ་བཟླས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྣོད་དང་། མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་རང་གི་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་བཞག་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་བུད་ཤིང་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་གཡས་ཕྱོགས་ན་གནས་པ་ལ་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། རྒྱལ་པོའམ་རྒྱལ་རིགས་ལས་བྱུང་བའམ། ནགས་ཀྱི་མེའམ།

Soak [the materials] in yellow fragrant water mixed with nectar. Anoint [the deity] with curd, milk, and fresh butter. The burnt offerings consist of fine rice balls mixed with the three sweets, black sesame mixed with curd, honey, and butter, rice mixed with butter and curd, śatapuṣpā, bilva fruit, śāli rice, rubies, filaments, karṇikāra flowers, and grains. One should take the aforementioned firewood, including fruit, with the exception of wild cow dung. Then, having bathed and anointed the limbs with fragrant yellow scents, possessing love and compassion, wearing yellow garments, ornaments, garlands, and a yellow light, or wearing various garments, and possessing a vast mind, one should sit on a fine seat and perform the rite of enrichment in the morning during the fifteenth [day], facing north. One should recite one's own mantra ending in OṂ over the previously described arghya vessel, which contains the five nectars, yellow fragrant water, sesame, and curd. Then, having visualized the Noble One named Amṛta in a yellow form, and having fully recited the mantras of the goddesses of the Lord's family, place the vessel for all activities and the arghya vessel to one's left, and perform the sprinkling of purification over all the firewood and so forth situated to the right, as before. [Take] fire from a king or one born of the royal caste, or from a forest fire...

འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་གྱི་ཚང་བང་གི་མེ་བླངས་ལ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་མེ་རྣམ་པར་སྦྱངས་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བཟླས་པའི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཀུ་ཤ་ཁ་ཁྱེར་ལ་ཁ་བྱང་དུ་བལྟས་པ་དང་། ཤར་དུ་བལྟས་པ་དང་། ལྷོར་བལྟས་པ་དང་ནུབ་ཏུ་བལྟས་པར་བཞག་ལ། དེ་ནས་ཐབ་ཁུང་ཀུ་ཤ་ཁ་བྱང་དུ་བལྟས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཡོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བྱས་ལ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་དབང་བསྐུར་ཏེ་དམ་ཚིག་ལ་བཀོད་ལ། རང་གི་བསྒོ་བ་ལ་སྦྱར་ཏེ། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ། དྲི་སེར་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པ་སྤྲོ་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། ལན་གསུམ་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འཐོར་འཐུང་ཕུལ་ཏེ། དེའི་ལྕེ་དང་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་གྱི་ཁ་ལ་རང་གི་ལྷའི་ས་བོན་རྣམ་པར་བཀོད་ནས། པུས་མོའི་བར་དུ་ལག་པ་དག་བཞག་སྟེ། དང་པོར་བླུགས་གཟར་གྱིས་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་ཞལ་ཅུང་ཟད་གདངས་པར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མེ་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་མེའི་བགེགས་མེད་པར་འབར་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱས་ལ། དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་མེ་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་སྲེག་རྫས་ཐམས་ཅད་དབུལ་བར་བྱའོ། ། སྲེག་རྫས་ལ་སོགས་པའི་གོ་རིམ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནི་མེ་ལྷའི་བྱ་བའོ། །

Take the fire from the kitchen of the Noble Saṅgha. Then, as before, purify the fire with the mantra of the Noble Amṛtakuṇḍalī and perform the sprinkling and other rites in the same manner. Then, as before, place the kuśa grass—recited as previously described—around the rim of the hearth, facing north, east, south, and west. Then, the hearth should be covered with the kuśa grass facing north. Then, as before, enter into union with the samaya-mudrā and view it in that very way. Having blessed the body and so forth, conferred empowerment, and established the samaya, apply it to your own command. Offer the arghya water, and perfectly worship with the yellow-scented offerings and so forth, as well as the offerings of the emanated Māmakī and others. Perform the sprinkling three times, and as before, offer the ācamana water. Having placed the seed-syllable of one's own deity upon the tongue, the tip of the pouring ladle, and the tip of the offering ladle, place the hands between the knees. First, with the pouring ladle, offer a libation of ghee into the slightly opened mouth of the fire-god with the fire-god’s mantra, as before. Then, as before, recognize the signs such as the fire burning without obstacles. Having performed everything in that very way according to the concordant sequence, offer all the fuel substances with the fire-god’s mantra in that same manner. The sequence of the fuel substances and so forth is also as before. This is the ritual activity of the fire-god.

དེ་ནས་བདག་པོའི་རིགས་ཀྱི་རིག་སྔགས་ཀྱིས་ཀྱང་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་རྣམས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་རྟེན་དང་བཅས་པ་རིག་མ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ། དགྱེས་ཤིང་རྒྱས་པར་གྱུར་པ། པདྨ་རློན་པའི་གདན་དང་ན་བཟའ་དང་རྒྱན་དང་འོད་སེར་པོ་དང་ལྡན་པའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱི་མཐའ་ཅན་གྱི་རང་གི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་བ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མཆོད་པའི་བྱ་བ་བྱས་ལ། མཆོད་ཡོན་དང་འཐོར་འཐུང་དང་བསང་གཏོར་བྱས་ནས། ལྗགས་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་གི་ས་བོན་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། སྔགས་ཀྱི་མཐའ་མར་ཆེ་གེ་མོ་པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་ཨོཾ། ཞེས་བྱ་བ་ཟློས་ཤིང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚད་ཀྱི་དགང་བླུགས་ཕུལ་ཏེ། རྫས་ཐམས་ཅད་ལས་རེ་རེ་བཞིན་སྲེག་བླུགས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་ཕུལ་ལ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་བརྒྱའམ་སྟོང་ངམ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་པ་དང་། དགང་བླུགས་དང་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བ་དང་། བསང་གཏོར་བྱ་བ་དང་། འཐོར་འཐུང་དང་། བསྟོད་པ་དང་། མཆོད་པ་དང་། ཡང་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི། མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཕྱིར་བསྐུལ་ལ་བཟོད་པར་གསོལ་ཏེ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པའི་སྒོ་ནས། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལན་མང་དུ་ཡོངས་སུ་བཟླས་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནས་མེ་ལྷ་བཞུགས་སུ་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནི་རྒྱས་པ་མདོར་བསྟན་པའོ། ། ། །

Then, with the vidyā-mantra of the Lord’s family, one should perform the sprinkling and cleansing of the fire-offering materials as before. In the center of that, one should visualize the Lord of the maṇḍala, yellow in color, together with his support, in union with the consort, joyful and flourishing, seated upon a fresh lotus, wearing garments and ornaments, and possessing yellow light. He arises from his own essence-mantra ending in the syllable OṂ. Having performed the acts of offering as before, and having presented the water for the mouth, the water for sipping, and the sprinkling, one should arrange one’s own seed-syllable upon the tongue and so forth. Reciting at the end of the mantra, "So-and-so puṣṭiṃ kuru oṃ," one should offer the ladlefuls according to the previously explained measure. From all the substances, one should offer the burnt offerings one by one in that very same manner. One should perform the fire-offering with ghee mixed with the five nectars, a hundred, a thousand, or an immeasurable number of times. Then, in that same way, having generated brilliance, offered the ladlefuls and the water for the mouth, performed the sprinkling, the water for sipping, the praise, and the offerings, and preceded by the offering of the water for the mouth, one should exhort [the deity] for the sake of the siddhi of the desired goal and request forbearance. Through the door of intense devotion to the purity of the body and so forth, one should recite "Vajradhṛk" many times, utter the three syllables, and request the departure in that same way. Then, all the actions such as requesting the Fire God to remain should be performed as before. This is the brief presentation of the extensive [ritual].

དབང་ལ་ས་གཞི་དམར་པོ་ལ་ཐབ་ཁུང་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། འོན་ཀྱང་ཤིང་གི་ལོ་མ་དང་མཚུངས་པ། ཕྱེད་ནུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨས་དབུས་སུ་མཚན་པ། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཁ་ཁྱེར་གྱིས་བསྐོར་བ། ས་དམར་པོ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་དྲི་དམར་པོས་ཉེ་བར་བྱུགས་པ། མེ་ཏོག་དམར་པོ་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་སྤྲས་པ་བྱའོ། ། ཡམ་ཤིང་ནི་ཤིང་ཙམ་པ་ཀ་དང་མྱ་ངན་མེད་དང་། བ་ཀུ་ལ་དང་། པྲི་ཡང་ཀུ་དང་། ལ་ཀུ་ཙ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་བྱས་པ་སོར་ལྔ་པའོ། ། སྲེག་རྫས་ནི་འདབ་མ་དང་བཅས་ཤིང་མ་རྙིངས་པའི་མེ་ཏོག་དང་། འབྲས་བུ་དམར་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། རང་དང་གཞན་གྱི་རྟོག་པ་ལས་བཤད་པའི་རྫས་གཞན་རྣམས་སོ། ། བུད་ཤིང་ནི་ཤིང་ནིམ་པ་དང་ཨ་མྲ་དང་། མེ་ཏོག་དང་བཅས་པ་གཞན་ཡང་བྱའོ། ། དེ་ནས་དྲི་དམར་པོས་ཉེ་བར་བྱུགས་པ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཡིད་དང་ལྡན་པ། གོས་དང་རྒྱན་དམར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ། ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་པ་སྟན་ཁ་དོག་དམར་པོ་བདེ་ཞིང་མཐོ་བ་ལ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དུ་འདུག་པས་ཐམས་ཅད་ཁ་དོག་དམར་པོ་དང་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་དང་། ལྷན་ཅིག་འཁོར་ལོའི་བདག་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཏིལ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་དྲི་དམར་པོའི་ཆུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྣོད་ན་གནས་པ་ལ་ཡི་གེ་ཧོའི་མཐའ་ཅན་གྱི་རང་གི་སྔགས་ལན་བདུན་མངོན་པར་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཐུགས་དང་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རང་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོའི་སྔགས་དག་བཟླས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཆུའི་སྣོད་དང་།

For the empowerment, on a red ground, the hearth is similar to a pacifying hearth; however, it should be made like a tree leaf, marked in the center with a half-submerged vajra and lotus, and surrounded by a rim of that same shape. It should be smeared with red earth and red fragrances mixed with the five nectars, and adorned with red flowers and the like. The fuel wood should be five finger-widths long, made from campaka, aśoka, bakula, priyaṅgu, lakucha, and so forth. The offering substances are flowers with their petals that are not withered, red fruits and the like, and other substances explained in one's own and others' tantras. The firewood should be from nimba, āmra, and other flowering trees. Then, having smeared oneself with red fragrance, with a mind of passion, and wearing red garments and ornaments, one should face west and sit in the vajra posture on a comfortable, high, red-colored seat. One should perform the yoga of the Lord of the Mandala and so forth, together with the mandala deities, all of whom are red in color. One should recite one's own mantra, ending with the syllable hoḥ, seven times over the water of red fragrance mixed with sesame seeds and the five nectars, which is contained in a vessel as previously described. Then, having visualized the Noble One called Amṛta with a red heart and body, one should recite the mantras of the goddesses of one's own family over the vessel of all-purpose water.

མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་དང་། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་མ་ལུས་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བཞག་སྟེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། སྨད་འཚོང་མའམ་རྗེའུ་རིགས་ཀྱི་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བའི་མེ་བླངས་ལ་དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་མེ་རྣམ་པར་སྦྱངས་ཏེ། བསང་གཏོར་དང་སྦར་བ་བྱས་ལ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་བཟླས་པའི་ཀུ་ཤ་ཁ་ཁྱེར་ལ་ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་པ་དང་བྱང་དུ་བལྟས་པ་དང་ཤར་དུ་བལྟས་པ་དང་ལྷོར་བལྟས་པར་བཞག་སྟེ། དེ་ནས་ཐབ་ཁུང་ཀུ་ཤ་ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཡོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་གདན་ལ་མེ་ལྷ་མདོག་དམར་པོ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་བསམ་པ་ཅན་བསྐྱེད་ལ། སྤྱན་དྲང་བ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་བསྒོ་བ་ལ་སྦྱར་བའི་བར་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ་དྲི་དམར་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་དང་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་དང་ལྡན་པའི་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོ་བའི་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ་ལན་གསུམ་བསང་གཏོར་བྱས་ལ་འཐོར་འཐུང་ཕུལ་ཏེ། དེ་ལྕེ་ལ་སོགས་པ་ལ་རང་གི་ལྷའི་ས་བོན་རྣམ་པར་དགོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བླུགས་གཟར་ལ་སོགས་པས་མར་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འབར་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་མེ་ལྷའི་བྱ་བའོ། ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསང་གཏོར་བྱས་ལ་ཐབ་ཁུང་གི་དབུས་སུ་དབང་པོ་གཉིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་དམར་པོའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་ན་བཞུགས་པ།

One should set out the vessel for the offering water and all the implements for the fire sacrifice exactly as they are, and perform the sprinkling of purification (saṃs-kṣāra) as before. Having taken fire from the house of a prostitute or a householder of the Vaiśya caste, one should then purify the fire in that same manner. Having performed the sprinkling and the kindling, one should place the kuśa grass for the recitation as explained, facing west, north, east, and south around the rim of the hearth. Then, the hearth should be covered with kuśa grass facing west. Then, in that same manner, one should generate the Fire God (Agni) upon a lotus seat, red in color and possessing a mind of passion. One should perform the rites from the invitation up to the application of one's own commands. Then, having offered the water for the guest (arghya), one should perfectly worship with offerings such as red perfumes and the supreme offerings of the emanated goddesses such as Māmakī, who possess red complexions. Having performed the sprinkling of purification three times and offered the water for sipping (ācamana), one should perform all the rites such as the placement of the seed-syllables of one's own deity upon the tongue and so forth, as before. Then, in that same manner, one should offer ghee and other substances with the pouring ladle (sruva) and so forth, and then establish the stages of the blazing and so forth as before. This is the ritual activity of the Fire God. Then, having performed the sprinkling of purification as before, one should visualize all the deities in the center of the hearth, residing in the center of a red wheel, with the two organs in union.

རིག་མ་སྐུ་མདོག་དམར་ཞིང་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་བསམ་པ་ཅན་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་གདན་དང་ན་བཟའ་དང་རྒྱན་དང་འོད་སེར་པོ་དང་ལྡན་པ་ཧོའི་མཐའ་ཅན་གྱི་རང་གི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་བ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། མཆོད་པ་ལ་ཐུག་པའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ། མཆོད་ཡོན་དང་འཐོར་འཐུང་དང་བསང་གཏོར་དང་ས་བོན་རྣམ་པར་དགོད་པ་བྱས་ཏེ་སྔགས་ཀྱི་ཐ་མར་ཆེ་གེ་མོ་ཝ་ཤ་མཱ་ན་ཡ་ཧོ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ཅིང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚད་ཀྱི་དགང་བླུགས་ཕུལ་ལ། རྫས་ཐམས་ཅད་ལས་རེ་རེ་ཞིང་སྲེག་བླུགས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་ཕུལ་ཏེ། བདུད་རྩི་དང་བཅས་པའི་མར་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་བྱས་ལ། མེ་ལྷའི་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་བྱའོ། ། དེ་ནི་དབང་དུ་བྱ་བ་མདོར་བསྟན་པའོ། ། ། ། དགུག་པ་ལ་ཡང་ཐབ་ཁུང་ནི་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཐབ་ཁུང་དང་མཚུངས་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དབུས་ན་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པ། དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཁ་ཁྱེར་གྱིས་བསྐོར་བ་བྱའོ། ། བུད་ཤིང་ནི་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཚེར་མ་དང་ལྡན་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཁ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་པ། བཤད་ཟིན་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྟན་དམར་པོ་མཐོ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་འདུག་ཅིང་ཁ་སྟེང་དུ་བལྟས་པས་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་ཡང་རིམ་པ་དེ་ཉིད་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། བདུད་རྩི་དང་བཅས་པའི་དྲི་དམར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཆུ་ལ་ཡི་གེ་ཛཿའི་མཐའ་ཅན་གྱི་རང་གི་ལྷའི་སྔགས་ལན་བདུན་ཡོངས་སུ་བཟླས་པར་བྱའོ། །

One should visualize the Lord of the Maṇḍala in union with a consort who is red in color and possesses a passionate disposition. He is seated upon a lotus and moon throne, adorned with garments and ornaments, and possesses yellow light. He arises from his own essence-mantra ending with the syllable hoḥ. Having performed all the rituals up to the offerings, one should present the water for the guest, the sprinkling water, the cleansing water, and the arrangement of the seed-syllables. At the end of the mantra, one should recite "Amukam vaśamānaya hoḥ" and offer the ladle and spoon according to the prescribed measurements. From all the substances, one should offer the burnt oblations one by one in that very same manner, performing the butter-homa with nectar as before. Then, having performed the rites from the generation of splendor up to the request for departure in that same way, the activities of the Fire God should also be performed as before. This is the brief explanation of the rite of subjugation. Regarding the rite of summoning, the hearth is similar to the hearth for subjugation; however, it should be in the shape of a single-pronged vajra, marked in the center with a vajra hook, and surrounded by a rim in that same shape. One should take fuel wood that has thorns in the shape of hooks. Facing west, one should sit in the vajra posture on a high red seat and look upward. The preliminary service should also be performed according to that same sequence. One should recite the mantra of one's own deity seven times, ending with the syllable jaḥ, over water containing red fragrance and nectar.

གར་མཁན་དང་གླུ་མཁན་དང་ལམ་དུ་འགྲོ་བས་བུས་པའི་མེ་བླངས་ལ་ཡི་གེའི་ཛཿའི་མཐའ་ཅན་གྱི་རང་གི་སྔགས་ལས་བྱུང་བར་བདག་ཉིད་དང་ཐབ་ཁུང་ན་གནས་པའི་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། སྟན་ལས་ཆེར་བལྟས་པས་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། ལྷག་མ་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱའོ། ། དེ་ནི་དགུག་པ་མདོར་བསྟན་པའོ། ། ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ས་གཞི་རྩུབ་མོ་ཚྭ་སྒོ་ཅན་སེར་ག་གས་པ་ཐོག་གཡོགས་མེད་པར་ཐབ་ཁུང་གྲུ་གསུམ་སོར་ཉི་ཤུ་ཡོད་པ། མགོ་བྱང་དུ་བལྟས་པ་དབུས་སུ་སོར་བཅུ་དྲུག་པའི་ལྕེ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ། ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་སོར་བརྒྱད་པས་མཚན་པ། དེའི་སྟེང་དུ་སོར་གསུམ་དོར་ལ་རྒྱ་དང་འཕང་དག་ཏུ་སོར་གསུམ་པ་ཁ་ཁྱེར་གྱེད་པའི་ཁ་ཁྱེར་གྱིས་བསྐོར་བ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་ས་ནག་པོ་དང་རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་། ། བོང་བུ་དང་རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྦངས་ཇི་སྙེད་པས་བྱུགས་ལ་དྲི་མི་ཞིམ་པ་དང་དྲི་ང་བའི་མེ་ཏོག་སྔོན་པོའམ་དམར་པོ་རྣམས་སམ། དེ་ལྟ་བུའི་འབྲུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མངོན་པར་བཀྲམ་པ་བྱའོ། ། ཡམ་ཤིང་ནི་ནིམ་པ་དང་། སེང་ལྡེང་དང་ཡོངས་འདུ་ས་བརྟོལ་དང་། བེ་ལུ་ཏ་ཀ་དང་། འདོད་པའི་ཤིང་རྣམས་སམ། ཚ་བ་དང་། ཁ་བ་དང་། ཚེར་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་རྣམས་སམ། རོ་བསྲེགས་པའི་ཤིང་གི་རྩ་བའི་ཆ་ལས་བྱུང་བ་ཀུན་དུ་བཅག་པ། སོར་བཅུ་པ། དུག་དང་ཁྲག་དང་ཉུངས་མར་ལ་སྦངས་པ་རྩེ་མོ་གཉིས་རྣོ་བའོ། ། བསྲེག་རྫས་ནི་ཡུངས་ཀར་དང་། ཡུངས་མར་ཚ་བ་དང་། ཁྲག་དང་། ལན་ཚྭ་དང་། སྐེ་ཚེ་དང་། ནིམ་པ་དང་། རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་། རྐང་པའི་པཾ་སུ་དང་། བོང་བུ་དང་རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྦངས་དང་།

One should take fire produced by a dancer, a singer, or a traveler, and visualize it as arising from one’s own mantra ending with the syllable jaḥ. Having visualized oneself and the deity residing in the hearth, one should perform the sprinkling of water while looking upward from the seat, and then carry out the remaining rites according to the procedure for subjugation. This is the brief explanation of the summoning. Regarding the rite of wrathful activity (abhicāra): on a rough ground, salty, cracked, and fissured, without any roof-covering, one should prepare a triangular hearth twenty finger-widths in size. Its opening faces north, and in the center, upon a three-pronged tongue sixteen finger-widths long, it is marked by an eight-finger-width wrathful vajra. Leaving a space of three finger-widths above that, the hearth is surrounded by a rim three finger-widths in both width and height. It should be smeared with black earth mixed with the five nectars, the ashes of cremated corpses, and as much dung as available from donkeys, camels, and the like. One should scatter foul-smelling and malodorous blue or red flowers, or grains and other such items of that nature. As for the fuel wood: it should be from nimba, khadira, pārijāta, vilvaka, or "desire trees"; or from trees that are pungent, bitter, and thorny; or from the root portions of cremated corpses, broken into pieces, ten finger-widths long, soaked in poison, blood, and mustard oil, with both ends sharpened. The substances for the fire offering (homa) are white mustard seeds, pungent mustard oil, blood, salt, kaliṅga seeds, nimba, the ashes of cremated corpses, the pāṃsu of the feet, and the dung of donkeys, camels, and the like.

སྐྲ་གཏུབས་པ་དང་། ཞག་དང་། བྱ་རོག་ལ་སོགས་པའི་སྒྲོ་དང་། བཤང་བ་དང་གཅི་བ་དང་། ཚེར་མ་དང་། རུས་པའི་ཕྱེ་མ་དང་། ཁྱི་སྨྱོན་པའི་ཤ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་པའམ། རེ་རེའོ། ། རྫས་དེ་རྣམས་སམ་རོལ་པ་དང་བཅས་པའི་བཏུ་ཤ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལས་བྱས་པའི་དགྲ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་དུག་དང་ལན་ཚྭ་དང་བཅས་པའི་ཁྲག་ལ་སྦངས་པའི་རྐང་པ་གཡོན་པའི་ཀ་ནི་ཡས་བརྩམས་ཏེ་མཚོན་རྣོན་པོས་དུམ་བུར་གཏུབས་ནས་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། བུད་ཤིང་ནི་ཚ་བ་དང་། ཚེར་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། དྲི་མི་ཞིམ་པའི་ཤིང་རྣམས་སམ། དུར་ཁྲོད་ནས་བྱུང་བའམ། བོང་བུ་དང་རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྦངས་ཤིན་ཏུ་སྐམ་པོ་བླང་བར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་གོས་དང་རྒྱན་སྔོན་པོ་ཅན་ནམ་ཁྲག་གི་ཆུ་ལ་སྦངས་པའི་གོས་གྱོན་པ་སྟན་སྔོ་བ་ལ་ཁ་ལྷོར་བལྟས་པས་འདུག་པའམ། བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་བྲང་ལ་འདུག་པའམ། སྟན་མེད་པ་རྐང་པས་རྐང་པ་མནན་ཏེ། སོ་ཡིས་སོ་མནན་པ། མིག་མི་གཡོ་བ་བཞིན་ཁྲོ་གཉེར་དང་ལྡན་པས་མར་ངོའི་ཉིན་ཞག་དག་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་ཉིན་ཞག་ལ་ཁྲོ་བོ་ཉིད་དཔང་པོར་བཞག་སྟེ། ཉི་མ་ཕྱེད་དམ་མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་བྱའོ། ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་བྲ་བོ་དང་། བ་ལང་གི་ཆུ་དང་། དྲི་མི་ཞིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆུ་ལ་ཕཊ་ཀྱི་མཐའ་ཅན་གྱི་རང་གི་སྔགས་བཟླ་བར་བྱ་ཞིང་། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་དང་ལྡན་པའི་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རིགས་ཀྱི་རིག་མ་དག་བཟླས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྣོད་དང་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་གཡས་ཕྱོགས་སུ་བཞག་ལ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་རྣམས་གཡོན་དུ་གཞག་པར་བྱའོ། །

One should take hair, grease, the feathers of crows and the like, excrement and urine, thorns, powdered bone, the flesh of a mad dog, and so forth—either all of these or each individually. From these substances, or from the flesh of a sacrificial animal and the like, one should fashion an effigy of the enemy. Soaked in blood mixed with poison and salt, one should begin from the left foot and cut the effigy into pieces with a sharp weapon, then perform the fire offering. For the fuel, one should take wood that is pungent, thorny, and foul-smelling, or wood from a charnel ground, or very dry dung from a donkey, a camel, or the like. The practitioner, wearing blue garments and ornaments or clothes soaked in blood, should sit on a blue seat facing south. Alternatively, one may sit upon the chest of the effigy, or without a seat, pressing foot against foot, biting the teeth together, with unblinking eyes and a frowning face. On any day of the waning moon, having invoked the wrathful deity himself as witness, the rite should be performed at midday or midnight. One should recite one's own mantra ending in phaṭ over buckwheat mixed with the five nectars, cow's urine, and foul-smelling water. To the right, one should place the vessel for the general mantra and the vessel for the offering water for the noble one called Amṛta, who is blue in color, along with the vidyā-consorts of the family. The implements for the fire offering should be placed to the left.

དུར་ཁྲོད་དང་རུས་པ་དང་རྡོ་བ་ལས་བྱུང་བའམ་གདོལ་པའི་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བའི་མེ་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཁ་ཁྱེར་ཀུ་ཤ་ཁ་བྱང་དུ་བལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་གཡོན་སྐོར་དུ་བཞག་ལ་ཐབ་ཁུང་ཀུ་ཤ་ཁ་བྱང་དུ་བལྟས་པར་གཡོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཆུ་སྐྱེས་སྔོན་པོའི་གདན་ལ་བཞུགས་པའི་མེ་ལྷ་བསྐྱེད་ལ། སྤྱན་དྲང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། བགེགས་བསྐྲད་པ་དང་། བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཕྱོགས་བཅིང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། མཆོད་ཡོན་དང་། ཞབས་བསིལ་དབུལ་བ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་དང་། དམ་ཚིག་ལ་དགོད་པ་དང་། བསྒོ་བ་ལ་སྦྱར་བ་དང་། ཡང་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བ་དང་། ཁ་དོག་སྔོན་པོ་དང་ལྡན་པའི་དྲི་མི་ཞིམ་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་དང་། མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པ་སྤྲོ་བའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ། བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ། འཐོར་འཐུང་དང་། ལྕེ་ལ་སོགས་པ་ལ་ས་བོན་རྣམ་པར་དགོད་པ་བྱ་ལ། པུས་མོའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ལག་པ་དག་བཞག་ནས་དང་པོར་ལག་པ་གཡོན་པའི་སྡིགས་མཛུབ་ཀྱིས་བཟུང་བའི་བླུགས་གཟར་གྱིས་ཞལ་ཤིན་ཏུ་གདངས་པར་བདུད་རྩི་དང་བཅས་པའི་ཏིལ་མར་ཆེན་པོའི་སྲེག་བླུགས་གསུམ་མམ་བདུན་ནམ་གཅིག། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་མྲྀ་ཏ་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་ཛྭ་ལ་ཡ་བྷསྨིཾ་ཀུ་རུ་སརྦ་དུཥྚཱཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་མེ་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་ཕུལ་ལ། བརྟགས་ཏེ་བགེགས་བསལ་བ་བྱས་ལ། བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ། ཤིན་ཏུ་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འཐོར་འཐུང་དང་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། མེ་འབར་བ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་མེ་ལྷའི་བྱ་བའོ། །

One should take fire originating from a charnel ground, from bone or stone, or from the house of an outcaste. Then, having arranged the kuśa grass on the rim facing north and so forth in a counter-clockwise direction, the hearth should be covered with kuśa grass facing north. Then, in that very same manner, one should generate the Fire God (Agni) seated upon a blue lotus throne, and perform the invitation and so forth. One should then expel obstructors, perform the protection and so forth, bind the directions and so forth, offer the water for the face and the water for the feet, perform the consecration, the empowerment, the placement upon the samaya, and the application of the command. Again, one should offer the water for the face, and make perfect offerings with those possessing blue color and unpleasant odors, and so forth, as well as the offerings of the emanated Māmakī and others. Having performed the sprinkling, one should arrange the seed syllables upon the ācamaṇa water, the tongue, and so forth. Placing the hands outside the knees, first, with the left hand holding the sruva ladle with the threatening gesture (tarjanī), one should offer three, seven, or one oblation of great sesame oil mixed with nectar into the wide-open mouth, using the mantra of the Fire God: oṃ vajra-amṛta-mahābhūta-jvālaya bhasmiṃ kuru sarva-duṣṭān hūṃ phaṭ. Having examined and cleared away the obstructors, and having performed the sprinkling, one should offer the full ladle (pūrṇāhuti). Then, having performed the ācamaṇa and sprinkling, one should visualize the blazing fire as having completely transformed into a blue appearance. This is the ritual activity of the Fire God.

དེ་ནས་བདག་པོའི་རིགས་ཀྱི་རིག་སྔགས་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཀྱང་ལན་གསུམ་བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ་མེའི་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་དང་བཅས་པ། རིག་མ་ཀུན་དུ་སྔོ་བ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བར་ཞུགས་པ། ཤིན་ཏུ་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་ཁྲོ་བོ་འབར་བ། གདན་དང་ན་བཟའ་དང་། རྒྱན་དང་འོད་སེར་པོ་དང་ལྡན་པ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་མཐའ་ཅན་གྱི་རང་གི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་རང་གི་བདག་པོ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ཐུག་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ནས། དྲི་མི་ཞིམ་པ་དང་། དྲི་ང་བ་ནག་པོ་རྣམས་དང་། བིལ་བ་དང་། ཨརྒ་དང་། སྔོན་པོ་དང་། ཕྱི་དྲོའི་དུས་སུ་ཁ་འབྱེ་བ་དང་། འོལ་མ་སེའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། སརྫ་ར་ས་ལ་སོགས་པ་སྤོས་རྣམས་དང་། ཉ་ལ་སོགས་པའི་མར་ཁུ་གསུམ་གྱི་མར་མེ་རྣམས་དང་། ཚ་ཞིང་ཁ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་བཤོས་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་ཡོན་དང་འཐོར་འཐུང་དང་བསང་གཏོར་བྱས་ནས། ལྗགས་དང་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་གྱི་ཁ་ལ་རང་གི་ས་བོན་སྔོན་པོ་འབར་བ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། རང་གི་སྔགས་ཀྱི་མཐའ་མར་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཨུ་ཙ་ཏ་ཡ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ནས་མཐའ་ནི་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ཡོད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་དགང་བླུགས་དང་། རྫས་སོ་སོའི་སྲེག་བླུགས་ཕུལ་ནས། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་ཏིལ་མར་ཆེན་པོ་བླུགས་གཟར་ལ་སོགས་པས་བརྒྱ་འམ་སྟོང་ངམ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རང་གི་རྟོག་པ་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྲིད་རྫོགས་ཀྱི་བར་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ།

Then, having performed the purification by sprinkling three times over the ritual implements for the fire offering of the Lord’s family of vidyā-mantras, one should visualize one’s own Lord arising from one’s own essence-mantra ending in the syllable HŪṂ. He is together with the deities of the maṇḍala in the center of the fire, in union with a consort who is entirely blue, a blazing wrathful deity most terrifying, possessing a seat, garments, ornaments, and yellow light. Having performed the ritual sequence as before, from the entry of the jñānasattva up to the conferral of empowerment, one should make offerings with foul-smelling and putrid black substances, bilva, arka, blue flowers, oleander flowers that bloom in the afternoon, and so forth; with incenses such as sarjarasa; with lamps of the three types of oil including fish oil; and with divine food offerings that are pungent and bitter. Then, having performed the water for the mouth, the sprinkling, and the purification, one should arrange one’s own blue, blazing seed-syllable upon the tips of the tongue, the pouring ladle, and the offering ladle. Reciting one’s own mantra followed by "so-and-so māraya uccāṭaya" and so forth, ending with the mantra "HŪṂ PHAṬ," one should offer the pouring ladle and the individual burnt offerings of substances as before. One should perform the fire offering one hundred, one thousand, or immeasurable times with great sesame oil mixed with the five nectars using the offering ladle and so forth. In this way, one should perform the fire offering with the rituals explained in one’s own tantra until it is complete.

རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོས་མར་ཁུའི་སྲེག་བླུགས་གསུམ་མམ་བདུན་ནམ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གིས་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་ནས། ཡང་དགང་བླུགས་དང་མཆོད་ཡོན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་གསད་པའི་དོན་དུ་བསྐུལ་ཏེ་བཟོད་པར་གསོལ་ལ་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ། རང་གི་བདག་པོ་དང་། མེ་ལྷ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ནི་མངོན་སྤྱོད་མདོར་བསྟན་པའོ། ། ། ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཐབ་ཁུང་ཡང་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་དང་མཚུངས་ཏེ། འོན་ཀྱང་པདྨ་ཁ་བྱེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཁ་ཁྱེར་དང་ལྡན་པ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ། དབུས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་དབུས་ན་གནས་པའི་འཁོར་ལོའི་ཕྱག་རྒྱས་མཚན་པའོ། ། དེ་ལ་སྲེག་རྫས་ཀྱི་གོ་རིམ་ནི་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱས་ཏེ། འོན་ཀྱང་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཡམ་ཤིང་ནི། པ་ལ་ཤ་དང་། པྲཀྴ་དང་། ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། སེང་ལྡེང་དང་། ཨརྒ་དང་། ནྱ་གྲོ་དྷ་དང་། ཅེ་ཀང་ཀ་ཏ་དང་། ཨ་མྲ་དང་། ། ཤ་མི་དང་། ཀཥྨ་རྫྱ་དང་། ཨ་པ་མརྒ་དང་། ཨ་ཤྭདྠ་ལས་བྱུང་བ། རེ་རེ་ཞིང་རྩེ་མོ་གཅིག་པ། དྲང་པོ་མཐོ་གང་ཙམ་པ། བདུད་རྩི་དང་བཅས་པའི་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུ་ལ་སྦངས་པ། རྩེ་མོ་གཉིས་ལོ་མ་དང་བཅས་པ། རྩེ་མོ་གཉིས་མར་ལ་སྨྱུགས་པ་རྣམས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རམ་ལྷའི་ཁང་པར་ཤར་ཕྱོགས་སུ་ནི་ཞི་བའི་ཐབ་ཁུང་དང་། དབང་དུ་བྱ་བའི་ཐབ་ཁུང་ངོ་། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་རྒྱས་པའིའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་སུ་ནི་དགུག་པའིའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་སུ་ནི་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་ངོ་། ། དེ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་གའོ། ། །

Having generated splendor with three, seven, or twenty-one oblations of clarified butter using the essence of the family, one should again offer the full ladle and the water for the guest. Then, having performed the sprinkling and other rites as before, one should exhort [the deity] for the purpose of the rite of destruction, request forbearance, and having completed everything, just as before, request the departure of one's own lord and the fire god. This is the brief explanation of the rite of wrathful activity. The hearth for all activities is also similar to the hearth for pacifying; however, it is provided with a rim in the shape of an opening lotus, surrounded by a garland of vajras, and marked in the center by the mudrā of a wheel situated in the midst of a vajra, a jewel, a lotus, and a crossed vajra. Regarding the sequence of the offering substances, they should be arranged in accordance with the activities such as pacifying and so forth. However, the fuel wood for all activities is derived from palāśa, plakṣa, udumbara, khadira, arka, nyagrodha, cekakaṭa, āmra, śamī, kaṣmārya, apāmārga, and aśvattha. Each piece should have a single tip, be straight, about a span in length, soaked in fragrant water mixed with nectar, with both ends possessing leaves, and both ends smeared with clarified butter. In a maṇḍala or a temple, the hearth for pacifying and the hearth for magnetizing are in the east. In the south is the hearth for enriching. In the west is the hearth for summoning. In the north is the hearth for wrathful activity. This is the ritual of the fire offering.

། དེ་ལྟར་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་བསྟན་ནས། ད་ནི་སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཕྱིར། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཨོཾ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་སློབ་མ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བྱས་ལ། གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་གསུམ་པོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཅུག་ལ། དེའི་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་ལྟེ་བའི་ནང་ན་བཞུགས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། དེའི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་བསྐྱོད་པ་ལས་རྣམ་པར་བྱུང་བའི་ཡི་གེ་ཨཱཿཁ་དོག་དམར་པོ་མགོ་དང་ལྐོག་མ་དང་སྙིང་གའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོ་ལ་གནས་པ་བསམས་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་དམར་པོའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེའི་ལུས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐུ་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་སུ་ཡང་། སློབ་མ་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོར་རྣམ་པར་བསམས་ལ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡང་བྱས་ཏེ། ཡི་གེ་ཨཱཿའདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྒྱལ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་སློབ་མ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བརྟགས་ལ།

Having thus taught the ritual of the fire offering, now, for the purpose of admitting the disciples, it is said: "By means of the application of Vairocana," and so forth. By means of the three syllables, Oṃ and the rest, the disciples are transformed into Vairocana. Having blessed them in their respective places with those very three syllables, they are introduced into the maṇḍala of the Body according to the ritual taught in the maṇḍala of the Mind. One should then visualize the Great Bliss residing within the navel at the heart center. Through the movement of its intense application, one should visualize a red syllable Āḥ arising, situated upon a red moon maṇḍala at the locations of the head, throat, and heart. One should also visualize a mass of red light rays arising from that, completely pervading their entire bodies. Regarding the phrase "the vajra should be held," the meaning is that they should be blessed by the Vajra Body. This is merely an illustration; in the maṇḍalas of the Vajra Mind and so forth as well, one should visualize the disciple as the lord of the maṇḍala arising from the three syllables, and having performed the blessing with the three syllables, one should visualize the syllable Āḥ just as described immediately above. To demonstrate that very point, it is said: "The Great King Vajrasattva." One should visualize the disciple, who has been meditated upon in the form of the lord of the maṇḍala of the Mind, as being blessed in body and so forth by the glorious Vajrasattva.

གཞན་གྱི་གཟུགས་སུ་ཡང་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོར་གཞུག་པའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་ལྔ་པའི་སྔགས་གསུངས་སོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་དོ། ། སློབ་མ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འདོད་པའི་ལྷའི་གཟུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་སྙིང་པོའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའོ། ། ཤེས་པ་དང་སྐྱོབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔགས་སོ། ། ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སློབ་མའི་ལྐོག་མ་དང་མགོ་བོ་དང་ལག་པ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པའི་རྩ་བ་དང་སྙིང་ག་རྣམས་སུ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་རེ་རེ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། དེ་ཉིད་བརྗོད་པས་འཇུག་པར་བྱ་ཞིང་སློབ་མ་ཡང་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ་དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མི་ཕྱེད་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའོ། ། རྒྱུད་གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆེན་པོའོ། ། རྟོག་པའི་ཉེས་པའི་དྲི་མ་མ་ལུས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རབ་ཏུ་འཁྲུད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཆེན་པོའོ། ། སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་ལ་བསྟན་པར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བའོ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཏུ་གསང་བའོ། །

One also visualizes them in the form of others. Regarding the phrase "This is..." and so forth, the five-syllable mantra is taught for the purpose of entering the great maṇḍala. "This is" refers to what has just been explained. Because it is that which all tathāgatas must not transgress, it is the "all samayas." Because it blesses the disciple into the nature of the desired deity, who is the essence of body, speech, and mind, it is the "essence of body, speech, and mind." Because it is the nature of indivisible wisdom, it is "vajra." Because its essence is that of knowledge and protection, it is "mantra." One should arrange each syllable, which resides in the maṇḍala of the mind, sequentially upon the disciple’s throat, head, the roots of the right and left hands, and the heart. By reciting that very [mantra], one should enter and cause the disciple to enter. For the purpose of conferring empowerment, the phrase "This is..." and so forth is spoken. Because it causes the attainment of the indivisible state, it is "vajra." Because it is superior to the higher and higher tantras, it is "great." Because it thoroughly washes away all stains of the faults of conceptualization in every respect, it is "great." Because it is not to be shown to those who rely on the modes of conduct and so forth, it is "secret." Because its nature is supreme joy, it is the "supremely secret wisdom."

དེ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། སྐབས་འདིར་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིགས་ཡིན་ཞིང་། དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་དེར་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་རིགས་འཛིན་པ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ནོ། ། སིལ་སྙན་དྲིའི་སྤྲིན་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དབང་བསྐུར་བའི་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གསུམ་སྔགས་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། མཐུ་དང་ལྡན་པས་ཡི་གེ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་བཟླས་པའི་ཉུངས་ཀར་དཀར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཉིད་བརྗོད་ཅིང་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ལ་གདབ་པར་བྱའམ། བདག་ཉིད་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་དང་། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ན་བཞུགས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཞུ་བར་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་གང་བའི་བུམ་པ་ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བུམ་པ་རྣམས་ལ་འདེབས་པར་མཛད་པ་སྟེ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བསྐུལ་བའི་དབང་གིས་བདག་ཉིད་དབང་བསྐུར་བར་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། །

That very point is taught by the passage beginning with "of the buddhas" and so forth. In this context, "by all the buddhas" refers to the tathāgatas and the other deities of the maṇḍala. "The expanse of space" refers to the very expanse of the sky. The "vajra family" is the family of wisdom; because it generates sentient beings who possess the fortune and capacity to uphold it, it is the "upholder of the vajra family," which is the master. The phrase "clouds of cymbals and perfumes" is an illustration; the meaning is that they possess all the ritual implements for the offering of the empowerment of great bliss. Regarding the passage beginning with "by the mantra of the three vajra samayas," one should either cast white mustard seeds—over which the hundred-and-eight syllables have been recited with power—while reciting that very mantra onto the wheel of deities of the maṇḍala; or, one should visualize oneself as the tathāgatas and other deities of the maṇḍala residing in the expanse of space, holding vases filled with the nectar of wisdom resulting from the melting of all the tathāgatas, and thus perform the casting upon the vases as previously described. The meaning is that by the power of being exhorted by the three syllables, one is empowered. Regarding the passage beginning with "vajra," "by the samādhi of Vajrasattva" means by the samādhi of great bliss. "Buddhas" refers to the tathāgatas.

དམ་ཚིག་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཕགས་མ་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་བུམ་པའི་ནང་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སེམས་མར་གྱི་བུམ་པ་བཞིན་དུ་ཞུ་ནས། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བལྟས་ལ། འཕགས་མ་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་བཟུང་བའི་བུམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པ་བཀོད་པ་ལ་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡང་བྱས་ལ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བློ་བརྟན་པ་སྟེ་སློབ་དཔོན་གྱི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་སློབ་མ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོར་བསམ་པའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་སུ་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུངས་ཏེ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་འཕོ་བར་གྱུར་པར་བྱེད་པས་ན་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱག་བྱས་པའོ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བ་གསུམ་མོ། ། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའོ། །

Regarding the phrase "by the supreme samayas," this refers to the goddesses such as Locanā and the others. The teaching is as follows: one who possesses the yoga of whichever lord of the maṇḍala is appropriate should visualize all the Buddhas residing within the vases as having melted like butter into the mind of great bliss through method and insight, and as having completely transformed into the form of the nectar of wisdom. Then, with those vases held by the assembly of goddesses such as Locanā, one should perform the empowerment and the blessing of the body and so forth for the disciples who possess the yoga of the lord of the maṇḍala and are arrayed as the entire mandala of deities without exception. To demonstrate that very point, it is said: "Visualize Vairocana Vajra," and so forth. This means that in order to empower the disciple into the body maṇḍala of the master—who is of stable intellect—the disciple is visualized as the lord of the body maṇḍala. Regarding the passage beginning with "In this regard, this..." and so forth, the verses to be recited at the time of conferring the vase empowerment and the others are taught; the empowerment itself has already been explained. Because it causes the accumulations of merit and wisdom to be transferred into the mental continuums of sentient beings, it is the "Great Wheel." For that very reason, it is "venerated by the sentient beings of the three realms." Because it possesses the secret nature of the body, speech, and mind as explained, it is the "Three Secrets." Because it arises from authentic union, it is "born from the vajra."

སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པར་དམིགས་པའི་སློབ་མ་རྣམས་ལའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ་སློབ་མས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་མ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལའོ། ། མཆོད་ཆེན་ནི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ཇི་ལྟར་སྩལ་བ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུར་རོ། ། བདག་ཀྱང་མངོན་པར་གདོན་པའི་དོན་དུ་རྣམ་པ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ། ཀྱེ་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་བདག་ལ་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་གསོལ་བ་གདབ་པ་ལ་སོགས་པ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བཤད་ཟིན་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡང་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། ལྷ་ཡི་གཟུགས་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སློབ་མའི་སྙིང་གར་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་བཞུགས་པའི་རང་གི་བདག་པོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་ཚིག་བྱིན་ལ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་མིག་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་ཡེ་ཤེས་འབར་བ་དང་། དཔྲལ་བར་ཡི་གེ་རཾ་བསམས་ལ། ཡི་གེ་ལྔས་མིག་དབྱེ་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སློབ་མ་འདུས་བྱ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་གཟུང་བར་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ། ཕྱག་བཞི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་བསྐུར་བ་ལ་ཐུག་པའི་རྗེས་ཐོགས་ལ།

"Should be bestowed upon all buddhas" refers to the disciples who have focused their attention on the buddhas and so forth. Regarding the phrase "In this regard, here..." and so on, the disciple should make a supplication for the purpose of the empowerment. "By the Vajra of Awakening" means by means of the great bliss of being in union with the consort. "To the buddhas" means to Vairocana and the others. "Great offering" refers to the empowerment. "Just as it was bestowed" means in whatever manner. "In that very same manner, for the sake of my own liberation, O Space-Vajra, please bestow it upon me"—this is the meaning. Since the supplication and so forth for the mind maṇḍala have already been explained in their proper sequence, they need not be repeated here. The rest is easy to understand. Regarding the phrase "By means of the application of the deity’s form" and so on, one should visualize one’s own lord, who has entered into meditative equipoise, residing in the heart of the disciple as previously described. "Having given the words of the mantra syllables" means that one should visualize the syllable OṂ, blazing with wisdom, upon the disciple’s eyes, and the syllable RAṂ upon the forehead; then, with these five syllables, the eyes should be opened and the maṇḍala shown. Then, regarding the phrase "Thereafter..." and so on, following the ritual explained for the mind maṇḍala, the disciple is first led to undertake the commitment and vows, and then, after the four prostrations and so forth, immediately prior to the empowerment within the maṇḍala.

གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པའི་དུས་སུ་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་དབོག་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། འདི་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་ཡིས་སོ། ། བསྐུལ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་སྣོད་དུ་རུང་བར་ངེས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། སྔགས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གསང་བ་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཐ་མར། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་བརྗོད་པའི་རྗེས་ཐོགས་པ། བསྐྱེད་པ་དང་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་སྦྱིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཟླས་པ་བྱས་ལ། བཅོམ་ལྡན་བདག་གིས་སྩལ་ལགས་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔགས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་སྔགས་སྦྱིན་པ་བསྟན་ཏོ། ། གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། བརྩམ་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྨན་སྦྱིན་པ་ལ་སྔོན་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་བློ་ཅན་ཏེ་མི་ཕྱེད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་སློབ་མ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ལ། སྔར་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ཤིང་དུང་ཕོར་ཆེན་པོ་ན་གནས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱི་འབར་བ་ལས་བྱུང་བར་བསམས་ནས་ཟར་གཞུག་གོ། ། རྣམ་པ་འདི་བཞི་གསང་ཆེན་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་བཞིའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཞིང་། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ནི།

At the time of bestowing the secret empowerment, the samayas and vows should be conferred. "The vajra path" refers to that which brings about the attainment of the indivisible state. "By these" refers to what has just been explained. "Should be exhorted" means one should definitely engage them in a manner suitable for that vessel. "This" and so forth is easily understood. Regarding "exhorted by mantra" and so forth, at the conclusion of the secret empowerment and others, following the recitation of the pleasing words "Now, the maṇḍala master..." and so on, the bestowing of the mantra is taught by means of reciting the mantra exhortation: "Bhagavān, I have offered it..." and so forth, preceded by the practice of meditating on the samādhi of whichever stage is appropriate, either the generation or the completion stage, and performing the recitation within the maṇḍala. "Secret" refers to the secret empowerment. "Should be commenced" means prior to the bestowing of the medicine. Having placed the disciple—who possesses a vajra intellect, meaning an indivisible mind free from doubt—into the maṇḍala according to the ritual, one should have them consume the five nectars that were previously prepared and placed in a large conch bowl, visualizing them as arising from the blazing of the syllable OṂ. "These four aspects are the great secret" refers to the four goddesses, Māmakī and the others. For that very reason, they are connected with Akṣobhya and the other [Buddhas], and are not to be shown to Śrāvakas and the like. That very [point] is:

སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བུད་མེད་གཟུགས། ། ཞེས་བྱ་བས་རྣམ་པར་འགྲེལ་ཏེ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ན་བདག་པོར་གྱུར་པའི་ལྷ་མོའི་གཟུགས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་བྱ་བའི་སྤྱོད་པས་རྣམ་པར་གནས་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱ་བའི་གསང་བ་གསུངས་སོ། ། གླང་པོའི་ཤ་ལ་སོགས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱང་བཟའ་ཞིང་ལྷ་རྣམས་ལ་ཡང་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བཀའ་བཞིན་བྱེད་པ་ལ་མགོན་པོ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པ་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཡིད་ཆེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བཤང་གཅི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། མཐུ་ཐོབ་པའི་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྔར་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ། རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་ཚིག་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱི་འབར་བ་ལྔས་ཁྱབ་པར་བསམས་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བར་བསྟན་ཏོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་སློབ་མ་རྣམས་ལ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། མི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་སོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེའི་སྒྲུབ་པ་ནི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་ངོ་། །

The phrase "the mantra wheel in the form of a woman" is explained as follows: it refers to those who abide in the conduct of acting for the benefit of all beings without exception, appearing in the forms of the goddesses who are the sovereigns within the maṇḍalas of their respective families. Regarding the passage beginning with "In this regard, here..." and so forth, the secret method for pleasing all the deities of the maṇḍala is taught. One should personally consume and also offer to the deities the flesh of elephants and so forth. By doing so, the Protectors—the lords of all the maṇḍalas—will be pleased, just as they have been described in the instructions. Addressing those who lack conviction, the passage beginning with "To inspire conviction..." and so forth is spoken. Through the words "feces and urine" and so forth, it is shown that if a master who has attained power visualizes the five previously prepared nectars as being pervaded by the five blazing syllables of the secret vajra word "Oṃ," it will occur exactly as described. The rest has already been explained. Since it is necessary to demonstrate the accomplishment of all siddhis to disciples who have been empowered according to the aforementioned ritual, the passage beginning with "Siddhis..." and so forth is spoken. "All siddhis" refers to siddhis such as invisibility and the like. "The Great Samaya" is the glorious Vajrasattva, who is the nature of all deities; the practice of that is the "practice of the Great Samaya." "Even the awakening of the Buddhas" refers to the result, such as that of the Great Vajradhara and others.

ནན་ཏན་དུ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཡེང་བ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སོ། ། མི་སྣང་བ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྟོབས་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་མཐུ་ཉིད་དོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ནི་ཉིན་དང་མཚན་དུ་རྩོམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དགུག་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ཤིང་དབང་བསྐུར་བ་མན་ངག་ཐོབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོམ་པ་པོས་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། མཚན་མ་ཐོབ་པས་རྣལ་འབྱོར་པས་བཤང་གཅི་དང་ཤ་ཆེན་ཆ་མཉམ་པར་བྱས་ཏེ། ཁམ་པོར་ཁ་སྦྱར་དུ་བཞག་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ཏེ། དེ་ཉིད་དང་རང་གི་སྔགས་བཟླས་ན་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་སྔགས་གཞུག་པ་སྒྲུབ་པ་གསུངས་ཏེ། ཧྲཱིཿནི་འབར་བ་འོད་བཟང་པོའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོད་ཟེར་ལྔ་འབར་བའོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཙུན་མོའི་པདྨའི་དབུས་སུའོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སོ། ། གཞན་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། དེ་ཡི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་འབྲེལ་པའོ། ། དེར་ནི་སྔགས་ཀྱིས་གདབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡི་གེ་ཧྲི་ལའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་སྔགས། ། རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཚིག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །

"One should accomplish with diligence" means by means of yoga free from distraction. "Invisibility" has already been explained. "Power" is the very capacity to accomplish the desired objective. "Diligence" is the undertaking [of practice] day and night. "The vajra-summoning" has already been explained. This is an illustration; the meaning is that all siddhis, such as the superknowledges and so forth, will be accomplished by the meditator who has entered the maṇḍala, received empowerment, and obtained the pith instructions. When the signs have been obtained, the yogi should take equal parts of feces, urine, and "great meat," place them in a joined earthen vessel, consecrate them with the three syllables, and recite that very [syllable] and one's own mantra; then it will occur just as described. Regarding the passage beginning with "In this regard, this..." and so forth, it teaches the accomplishment of the insertion of the mantras of the forms of Vajrapāṇi and the others. "Hrīḥ is the blazing, excellent light" means the blazing of the five-colored light rays. "In the center of the vajra of space" means in the center of the lotus of the consort. "The realm of space" means the expanse of space. The rest is easily understood. "The locus of its body, speech, and mind" refers to the connection with the Tathāgatas. "There, one should strike with the mantra" refers to the syllable Hrīḥ. "The mantras of body, speech, and mind, the words for the vajra-consecration" means the nature of the body, speech, and mind of all the Tathāgatas.

ཨཱ་ཁཾ་དྷཱི་ཞེས་བྱ་བ་ཡི་གེ་གསུམ་ནི་དེས་མཚན་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་མངག་གཞུག་པ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང་། མན་ངག་གཞུག་པའི་གཟུགས་སུ་གྲུབ་པའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བྱའོ། ། གསང་བའི་གནས་གཞག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་མངག་གཞུག་པའི་མགོ་ལ་ནི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་ན་པདྨོའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་མགོ་ལ་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་སྤྱི་བོར་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ནི། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་སྙིང་པོས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མངག་གཞུག་པ་རྣམས་སོ། ། འོད་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཁོ་ན་ལའོ། ། སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་མངག་གཞུག་པ་ཐམས་ཅད་བསྐུལ་བའི་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ། ། མདུང་རྩེ་ཆེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རང་གི་ལག་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་མདུང་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་གདབ་པ་སྟོན་ཏོ། ། ཆོ་ག་འདིས་བསྐུལ་བས་རང་མངོན་པར་འདོད་པའི་མངག་གཞུག་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ།

The three syllables Ā KHAṂ DHĪ are the causes for generating the messengers (ājñā-dhara) in the forms of Vajrapāṇi and others by way of being marked by them. Furthermore, the blessing of the body, speech, and mind of those established in the form of the messengers should also be performed by means of those very syllables. Regarding the phrase "place them in the secret place": on the head of the messenger in the form of Vajrapāṇi, one should visualize Akṣobhya seated upon a sun maṇḍala exactly as described. Likewise, on the head of the messenger in the form of Padmapāṇi, one should visualize Amitābha, and similarly, on the crown of the messenger in the form of Aparājita, one should visualize Vairocana. This is taught by the passage beginning, "Abiding in the center of a sun maṇḍala." Regarding the phrase "all should be exhorted by the essence": this refers to the messengers as previously explained. "Great light" refers to those very same beings. "By great suffering" refers to those that will be explained later. In that context, the passage beginning with "In this regard, this..." teaches the essence mantra for exhorting all the Vajra messengers. The words beginning with "Great spear-tip" demonstrate piercing their hearts with various implements, such as spears and hooks, which arise from the syllable A held in one's own hand. By exhorting them through this ritual, the messenger one desires will be accomplished.

དངོས་གྲུབ་དེའི་སྒོ་ནས་ཕྱིས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཉམས་དགའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མངག་གཞུག་པ་སྒྲུབ་པའི་གནས་གསུངས་ཏེ་དེ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ནི་ཚུན་ཆད་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པ། ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་པའམ། བཟླས་པ་མང་པོ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་ལྷས་རྗེས་སུ་གནང་བའི་སྒོ་ནས་བཟླས་པ་འབུམ་བྱས་པ་ཡང་མངག་གཞུག་པ་བསྒྲུབ་པའི་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཐོབ་པས། རི་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྔ་མ་བཞིན་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པར་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་སྐུ་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་དང་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་ལ་ཐུག་པར་བྱས་ཏེ། ལྷ་མོའི་ཚོགས་རང་གི་རིག་མའི་པདྨར་བཅུག་ལ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་མེས་ཞུ་བས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཡི་གེ་ཧྲཱི་མགོ་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་བསམས་ལ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་དུ་རེག་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཨཱ་ཁཾ་དྷཱི་ཞེས་བྱ་བ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་བསྡུས་ཏེ།

The meaning is that through that siddhi, one will subsequently also achieve perfect enlightenment. By the words "delightful" and so forth, the place for accomplishing the servant is taught, which is easily understood. Regarding the phrase "within half a month" and so forth, it is taught as follows: A yogin who abides by the previously explained samayas and vows, possessing the yoga of any [deity] such as Vajrasattva, should stabilize the mind through the meditation on the subtle yoga, or else, having performed one hundred thousand recitations preceded by many recitations and having obtained the permission to accomplish the servant through the deity’s authorization, they should prepare a site such as a mountain as previously described. Following the ritual explained in the sādhana, they should perform the yoga of any of the glorious Vajrasattva, Vajra Speech, or Vajra Body. Having likewise completed the subsequent yoga and the very yoga up to the ritual of offering, they should place the assembly of goddesses into the lotus of their own consort. One should then visualize them melting through the fire of passion and transforming into the form of a moon maṇḍala. Then, one should visualize the syllable HRĪḤ, as previously described, facing upward upon that moon maṇḍala. From it, masses of light rays emerge, which touch all the tathāgatas pervading the expanse of space, and then collect their body, speech, and mind in the nature of the three syllables: Ā, KHAṂ, and DHĪḤ.

ཡི་གེ་ཧྲཱི་ལ་བཅུག་ལ། དེ་གྱུར་པར་བྱས་ནས། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་རྣམས་ལས། གང་ཡང་རུང་བའི་མངག་གཞུག་པའི་གཟུགས་བསྐྱེད་ལ། ཡི་གེ་གསུམ་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་ལུས་དང་ངག་དང་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་སྟེ། དེ་ཉིད་བརྗོད་ཅིང་ཕྱུང་ལ། མདུན་ན་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་འདུག་པར་བསམས་ཏེ། དེའི་མགོ་བོར་གསང་བའི་གནས་བསམ་ལ། ལག་པ་ན་གནས་པའི་མདུང་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངག་གཞུག་པའི་སྙིང་གར་གདབ་ཅིང་ཐུན་བཞིར་བསྒོམས་ན། གདོན་མི་ཟ་བར་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱི་ཚུན་ཆད་ཁོ་ནས་མངག་གཞུག་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རི་རབ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཞིང་མི་ཕྱེད་པའི་མངག་གཞུག་པ་སྒྲུབ་པ་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་དགོད་པ་དང་། མངག་གཞུག་པ་བསྐྱེད་པའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་པའི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྣམ་པར་དགོད་པ་ཡང་བྱས་ལ་བསྐུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་ཏེ། མི་ཕྱེད་པའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་སྟེ།

One should place [the seed syllable] within the letter HRĪḤ and, having transformed it, generate the form of any suitable servant from among Vajrapāṇi, Lokeśvara, or Aparājita. By means of those very three syllables, one should consecrate his body, speech, and the nature of the Vajra Body and so forth. Reciting that [mantra], one should emanate [the servant] and visualize him standing before [the practitioner] with palms joined. Visualizing the secret place upon his head, one should strike the heart of the servant with the spear or other implements held in the hand, as previously described. If one meditates in this way during the four sessions, the servant will undoubtedly be accomplished within half a month; such is the meaning. The passage beginning with "Thirty-six Mount Merus" is easy to understand. In order to demonstrate the accomplishment of the indestructible and untransgressible servant, [the text mentions] the Great Laughter of the Samaya Vajra, which is the glorious Vajrasattva. Regarding the phrase "In this regard, this is..." and so forth, it is taught that one should arrange the self-nature of Vajrasattva or any other [deity] within the maṇḍala, and having also arranged the body, speech, and mind of the generated form of the servant, one should then exhort him. Regarding the phrase "In this regard, this is..." and so forth, another application is taught: the maṇḍala that is the nature of the five wisdoms, such as the indestructible mirror-like wisdom and so forth, is the Vajra Wisdom Wheel.

དེར་མངག་གཞུག་པ་སྒྲུབ་པ་འདའ་བར་མི་བྱ་བའི་དོན་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་ན་དམ་ཚིག་གི་ཚིག་གོ། ། དེ་ནི་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། དམ་ཚིག་བསྐུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་ལྕགས་ཀྱུ་འབར་བ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ལག་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་གར་གདབ་ཅིང་ཨཱ་ཁཾ་དྷཱི་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པས་བསྐུལ་བའོ། ། དམ་ཚིག་གཏོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་ཞིང་སྔོ་ལ་འབར་བའི་སྐུ་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་གང་བར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསམ་པའོ། ། དམ་ཚིག་བོད་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་སྔགས་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་བསྐུལ་བའོ། ། དམ་ཚིག་བཅིང་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མངག་གཞུག་པའི་རང་གི་བསྒོ་བ་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་བའོ། ། མཁའ་དབྱིངས་རྒྱ་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་གཟུགས་ཅན་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བ་ཉིད་གསུངས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ལ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བུ་གཅིག་པ་དང་འདྲ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བའམ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་འཕགས་པ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་དུ་བྱ་བ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇམ་པ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་དབུས་སུ་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི།

In that context, because one understands and realizes the meaning of not transgressing the commands of the servants, it is called the "word of samaya." That has four aspects: "Exhorting the samaya" means striking the hearts of those [servants] held in one's own hands—such as the blazing hooks arising from the syllable A—while reciting Ā KHAṂ DHĪḤ to exhort them. "Releasing the samaya" means emanating all the tathāgatas with wrathful, blue, and blazing bodies, and repeatedly visualizing them filling all the limbs [of the servants]. "Summoning the samaya" means exhorting them preceded by the recitation of mantras for the sake of siddhi. "Binding the samaya" means firmly engaging the accomplished servants in one's own commands. By the words "the vast expanse of space" and so forth, the practitioner is made to have conviction by way of demonstrating the excellence of how even that which is without substance is made to have form. The "Blessed One" is so called because all the buddhas regard him as an only son, or because he is produced from the subtle atoms of all the buddhas. Now, regarding the yoga of the noble Mañjuvajra, the words "the buddhas" and so forth are spoken, which are easy to understand. "Visualize the powerful Mañjuvajra in the center of the vajra space" means:

ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་འདུག་པའི་པདྨ་དམར་པོའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་བཞུགས་པའི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་ཆགས་པའི་བསམ་པ་ཅན། དེའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ལྷའི་འཁོར་ལོས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། མདའ་ལྔའི་སྦྱོར་བ་དག་གིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མདའ་ལྔའི་སྦྱོར་བ་ནི་གཞུ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྦྱོར་བ་དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན་མདའ་ལྔའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་དེ་ཡིས་སོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མྱོས་པར་བྱེད་པ་དང་། རྨོངས་པར་བྱེད་པ་དང་། གདུང་བར་བྱེད་པ་དང་། བརྒྱལ་བར་བྱེད་པ་དང་། མི་འགུལ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན། ཡི་གེ་མཾ་ལས་བྱུང་བ། ཁ་དོག་དམར་པོ་སྟོང་གི་ཆའི་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་མཚན་པ། སྨྱུག་མའི་ཆའི་ཡི་གེ་ཨཱཿཡིས་མཚན་པ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པའི་ཨུཏྤ་ལ་དམར་པོ་ཁ་མ་བྱེ་བ་ལྟ་བུའི་མདེའུའི་ཆ་དང་ལྡན་པའི་མདའ་ལྔ་རྣ་རྩའི་བར་དུ་བཀང་བའི་གཞུ་བསྣམས་པའི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པ། བྱིས་པའི་གཟུགས་ཅན་རྣམས་རང་གི་སྤྱི་བོ་ན་བཞུགས་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། གནས་ལྔ་དག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མགོ་དང་སྙིང་ག་དང་ལྟེ་བ་དང་གསང་བ་དང་རྐང་པའི་མཐིལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོས་རབ་ཏུ་དབབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་རིགས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་སྒོ་ནས་གཅིག་གི་ཚིག་ཅན་དུ་བྱས་ཏེ།

Within the source of phenomena (dharmodaya) as previously described, one should visualize oneself as Mañjuvajra, seated upon a moon disc atop a red lotus in the center of one’s own maṇḍala. He is red in color and possesses a passionate disposition, completely surrounded by a circle of deities of that same nature, in accordance with the method of the sādhana. Regarding the phrase "by means of the application of the five arrows": the "application of the five arrows" refers to holding them together with a bow; thus, it is "by means of the application of the five arrows." This is what is taught: one should emanate the noble Yamāntaka, red in color and possessing a passionate disposition, who holds a bow drawn to the ear with five arrows. These arrows are of a nature that intoxicates, deludes, torments, causes fainting, and causes immobility. They arise from the syllable Māṃ, are red in color, and have arrowheads resembling unopened red utpala flowers marked by the syllable Oṃ in the shaft, the syllable Āḥ in the middle, and the syllable Hūṃ at the tip. Regarding the phrase "in the five places": these are the head, heart, navel, secret place, and the soles of the feet of the Buddhas and so forth. Regarding the phrase "one should strike with the vajra wrathful one": this is expressed in the singular to indicate the intention of expressing the family.

དེས་ན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྤྲོས་པའི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མདའ་རྣམས་ཀྱིས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བཤད་མ་ཐག་པའི་གནས་རྣམས་སུ་དབུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སྔངས་ཤིང་བརྒྱལ་བར་བསྒོམ་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་བཤད་པའི་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པའི་འཇིགས་པས་སྔངས་ཤིང་གནས་སྐབས་དགུ་པ་ཐོབ་པའོ། ། བྱིས་པའི་བློ་ནི་གྲགས་ཆེན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་ཅོད་པན་ལས་བྱུང་བའི་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། བསམ་གཏན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སེམས་བརྟན་པ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། ། གསང་བ་བསྐུལ་བ་དག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་རྣམས་སུའོ། ། སྔགས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དོན་གྱི་བློ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་ཡིས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབང་དུ་བྱའོ། ། ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཀྱང་དབང་དུ་བྱ་བ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པས། དེའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་དེ་ཉིད་མཆོག་ཡིན་ནོ། ། དང་པོའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དམར་སྐྱ་སྐྱེད་པའི་སྔགས་ནི་རྡོ་རྗེའི་སྔགས་ཏེ།

Therefore, the meaning is that one should pierce the aforementioned locations in their proper sequence with the arrows as described by the noble Yamāntakas, who are emanated exactly as they are. Regarding the phrase "meditating on them as terrified and fainting," this refers to being terrified by the fear of having transgressed the samaya as explained by oneself, thereby reaching the ninth state. Regarding the phrase "by those of great renown with childish minds," this refers to the noble Yamāntakas who emerged from the crown of the noble Mañjuśrī. The phrase "meditative concentration" and so forth teaches the stability of the mind and so on, as previously described. The phrase "in the secret exhortations" refers to those just mentioned. The phrase "mantras" and so forth has already been explained. Because he teaches the samādhi of Mañjuvajra, which is the fruit of the insight of unshakable definitive penetration, he is the "Vajra-Mind of Meaning," namely, the glorious Vajrasattva. The phrase "buddhas" and so forth is an illustration; sentient beings as well should be brought under control by means of that very samādhi. Since the accomplishment of subjugation is also achieved through the yoga of the Mind-Vajra, he says "maṇḍala"; the maṇḍala of the buddhas is the "Buddha-Maṇḍala," and that is the supreme. The mantra for generating the first five-pronged pale-red vajra is the "Vajra-Mantra."

ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཡིན་ཞིང་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་གང་དག་ལ་དེ་ཉིད་སྔོན་ན་ཡོད་པ་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱས་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཡི་གེ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སྐུ་མདོག་དམར་པོ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་བསམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རང་གི་སྤྱི་བོ་ན་བཞུགས་པའི་རང་གི་བདག་པོ་ལས་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་སྤྲོས་ནས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དབང་དུ་བྱའོ། ། ཨོཾ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་བ་ན་མིག་གཉིས་སུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་བསམས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ་བའོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གས་སོ། ། སྔགས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། སྔགས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། གཟུགས་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་སྐུ་ལྟ་བས་ཆོག་མི་ཤེས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་གང་དག་ལ་སྐུ་གསུམ་དང་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཡོད་པ་ནི་སྐུ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཏེ་དེ་རྣམས་མཐོང་བའོ། ། བཀྲེས་སྐོམ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞུགས་པའི་བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གསུངས་ཏེ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རོ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཟས་དང་། སྐོམ་ལ་སོགས་པའི་འབྱོར་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། །

The syllable hūṃ is the primary one, and those such as the syllable oṃ that have it preceding them are referred to by that term; it is by means of these that one acts. Regarding the phrase "meditate on the three vajras and so forth," this is taught as follows: by means of the three syllables and so forth, one should meditate on the Mind Vajra and the others—just like Mañjuvajra—possessing red complexions, passionate intentions, and so on. In that very same way, from one's own Lord residing at the crown of the head, one should emanate the wrathful deities of one's own family, such as Ucchuṣmarāja, and thereby bring the Buddhas and others under one's control. Regarding the phrase "Oṃ," when the blindfold is removed, one should visualize the syllable oṃ in both eyes, and then the maṇḍala is to be shown. Regarding "according to the ritual," this refers to the ritual procedure beginning with "O Vajra, look!" and so forth. Regarding the phrase "of all mantras" and so forth: "of all mantras" refers to all the deities. "Forms" refers to the bodies that are mere appearances, such as illusions, which one can never tire of beholding. Those members of the maṇḍala who possess the three bodies and the three vajras are the "possessors of the three bodies and vajras," and it is they who are seen. Regarding the phrase "hunger, thirst, and so forth," this teaches the yoga for abandoning hunger and so forth that have entered the practitioner and others; the rest is easy to understand. Regarding "all purposes are accomplished," this means accomplishing the enrichment of the food of meditative concentration, which possesses various flavors, as well as drink and so forth.

བ་ནི་ཁའི་ནང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བུམ་པ་བཟང་པོའི་གཟུགས་སེར་པོ་རང་གི་མཆུ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་རོ། ། ཨོཾ་ནི་ལྕེ་ལ་འདུག་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ལྕེའི་རྣམ་པར་རོ། ། བཟའ་བར་བྱ་བ་ཀུན་གྱི་གནས་ནི། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་སྟེར་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུས་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཁ་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ལྟ་བུའི་ཁ་གབ་ཀྱི་ཅུང་ཟད་བཀབ་ཅིང་། དེའི་ཞབས་ལ་གནས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་དབྱངས་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེས་ཀྱང་བརྒྱན་པའོ། ། བསམ་གཏན་གྱི་ཟས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞི་བའོ། ། བཀྲེས་པ་ལ་སོགས་པ་འཇོམས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཟས་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བདུད་བཞི་ཕམ་པར་མཛད་པ་དང་། ། མི་ཕྱེད་པའི་རེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པའི་ཚིག་གི་མཆོག་སྟེ། ཡི་གེ་དྷཱི་ཕྱུང་ངོ་། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུམ་སྦྱོར་བ་ཡིས། །

Regarding the phrase "within the ba": it is the form of an excellent vase, yellow in color, facing toward its own spout. Regarding the phrase "Oṃ abides on the tongue": it is the aspect of the tongue having become of that same nature. It is the locus of all that is to be consumed, which accomplishes the bestowing of all bliss. "Adorned with a wish-fulfilling gem" means that its opening is slightly covered by a lid shaped like a half-moon, and it is also adorned with the precious bodhicitta arising from the vowel that follows the base of that [vase]. Because it is the very food of meditative concentration, it is peaceful. It dispels all suffering, such as hunger and the like. Because it arises from indivisible wisdom, it is "arisen from the wisdom-vajra." Because he teaches the yoga that accomplishes whatever food and so forth are desired, he is the "Vajra Wish-Fulfilling Gem," the glorious Vajrasattva. Because it is the samādhi of the Tathāgata Vīravajra, the Blessed One and so forth are then spoken. Because he has conquered the four māras and realized the non-dual wisdom of the indivisible suchness, he is the Great Hero, the Vajra Tathāgata. Because he is the cause of the indivisible samādhi, he is the supreme word for meditating on the vajra, and thus the syllable dhīḥ was emitted. "The maṇḍala of the Buddhas" and so forth are as before. "By the union of the three vajra bodies..."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས་ལ། རང་གི་རིག་མའི་པདྨ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལ་ཡི་གེ་དྷཱི་རྣམ་པར་བཀོད་དེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་དུ་རེག་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་དཔའ་བོ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་བསམས་ལ། བསྡུས་ཏེ་ཡི་གེ་དྷཱི་བཅུག་ལ། ཐམས་ཅད་གྱུར་པར་བྱས་ནས་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་དཔའ་བོ་ཆེན་པོར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཅུང་ཟད་སེར་བ་རྡོ་རྗེ་འགྱིང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྩ་བའི་ཞལ་དང་སྐུ་ནི་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ནོ། ། ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་ནི་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོའོ། ། ལྷག་མ་ཅོད་པན་དང་རྒྱན་དང་མཚོན་ཆ་དང་གདན་དང་འོད་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མཚུངས་པའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་ཡི་གེ་དྷཱི་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་སྤྲོས་པའི་རླབས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་དཔའ་བོ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ཅན་རྣམས་བསྡུས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་དཔའ་བོ་ཆེན་པོར་བསྐྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་ནས་སོ། །

This refers to the method of generating Vairocana. The teaching is as follows: one who possesses the yoga of the Great Vajradhara abiding in his own maṇḍala as previously described should perform all the rituals, such as the subsequent yoga, exactly as instructed. Then, having placed the syllable dhīḥ upon the moon of bodhicitta residing in the lotus of one’s own consort, the masses of light rays emanating from it pervade the entire expanse of space and touch all the tathāgatas. One should then visualize all of them in the form of the tathāgata Vajravīra, and having gathered them and dissolved them into the syllable dhīḥ, one should transform everything and visualize oneself as the tathāgata Vajravīra. If one asks what that is like, it is described by the words "all ornaments" and so forth. Regarding the phrase "slightly yellow, the vajra-dignity," the root face and body are golden in color; the right and left faces are blue and white, respectively. The remaining crown, ornaments, weapons, seat, and light are identical to those of Vairocana. That meditative absorption in which the waves of light rays emanating from the syllable dhīḥ pervade the sky, gather the forms of the tathāgatas as Vajravīra, and generate the tathāgata Vajravīra is what is meant by that term. Having actualized that, [the text continues].

རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པའི་ཚིག་ནི་མི་ཕྱེད་ཅིང་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྒྱུའོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཕྱུང་ངོ་། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་རང་གི་རིག་མའི་པདྨ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཉི་མ་ལ་ཡི་གེ་ཙུཾ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲིན་རྣམས་ལ་ཀུན་དུ་རེག་སྟེ། འཕགས་པ་སྐུལ་བྱེད་མའི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་ནས། ཡང་དེ་རྣམས་བསྡུས་ཏེ་རང་གི་ས་བོན་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་གྱུར་པར་བྱས་ཏེ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་འཕགས་མ་སྐུལ་བྱེད་མ་བསམས་ལ། ཡི་གེ་ཙུཾ་ཉིད་བརྗོད་ཅིང་ཕྱུང་སྟེ། དེ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཞི་བར་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ། དེ་བཀུག་སྟེ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ལ། ཐམས་ཅད་གྱུར་པར་བྱས་ནས་བདག་ཉིད་འཕགས་མ་སྐུལ་བྱེད་མར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་དང་མཚུངས་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྩ་བའི་ཕྱག་གཉིས་ན་པར་བུ་དཀར་པོ་བསྣམས་པ་དང་། ཉི་མའི་གདན་དང་འོད་དང་ལྡན་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། བསམས་ལ་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏེ། མགོ་བོའི་སྟེང་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུའོ། །

The words for meditating on the great vajra are the cause of the indivisible and supreme samādhi. "This" refers to what abides in the mind, which was brought forth from his body and so forth. The phrase "the maṇḍala of the sun" and so on is as previously described. Possessing the pride of the great Vajradhara, one should arrange the white syllable cūṃ upon the sun of bodhicitta residing in the lotus of one’s own consort. The masses of light rays arising from that touch the clouds of Tathāgatas pervading space, completely transforming them into the form of the noble Tārā. Then, having gathered them back, they should be absorbed into one’s own seed-syllable. Then, having transformed that, one should visualize the noble Tārā blessed by the three syllables. Reciting the syllable cūṃ itself, one should emanate it, causing it to pacify all beings. Having summoned it, one should absorb it into one’s own body; having transformed everything, one should visualize oneself as the noble Tārā. If one asks what she is like, it is said: "all ornaments" and so forth. In every respect she is similar to Buddhalocanā, white in color; however, in her two primary hands she holds a white basket, she possesses a sun seat and light, and she is endowed with the empowerment of the great Vajradhara. That very point is indicated by the words "having visualized the great king Vajrasattva," for the purpose of conferring empowerment upon the crown of the head.

སྔགས་ཀྱི་ཚིག་དགོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་མོའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཙུཾ་རྣམ་པར་བཀོད་ནས། ཕུང་པོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱ་བའོ། ། གང་ལ་ཡི་གེ་ཙུཾ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འཕགས་མ་སྐུལ་བྱེད་མ་བསྐྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ལ། མངོན་པར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ནི་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེའི་དོན་གྱི་རྡོ་རྗེའི་ལོངས་སྤྱོད་ནི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་ཅིང་མི་ཕྱེད་པའི་འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལའི་སྐུ་སྟེ་དེ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་སོ། ། འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་ལོ། ། འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ལས་ཕྱུང་ངོ་། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་དེ་ཉིད་དམ་པའོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཙུན་མོའི་པདྨའི་དབུས་སུའོ། ། གནོད་སྦྱིན་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། བཙུན་མོའི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་ཡི་གེ་ཛཾ་གྱིས་འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ལ།

Regarding the phrase "arrange the mantra words": having placed the syllable cuṃ upon a moon disk at the heart of the wisdom goddess, one should perform the blessing of the aggregates and so forth as previously described. That in which the noble Tārā, who is the nature of the three vajras, is generated by light rays arising from the syllable cuṃ, is what is meant by that term. Regarding the phrase "then" and so forth: for the sake of the desired aims of sentient beings, the "desirable aspects" are all their intentions. The "vajra enjoyment" for that purpose is the body of the noble Jambhala, who fulfills the intentions of all wandering beings without exception and is indivisible; the one-pointed mind that generates that is the meditative absorption (samādhi), and having entered into equipoise in that. The seed syllable for generating the maṇḍala of the noble Jambhala and his meditative absorption is the "method of the absorption wheel." The word "this" refers to what resides in the heart, which was then emitted from his body and so forth. The phrase "the maṇḍala of the Buddha" refers to the maṇḍala of the Great Vajradhara, which is the supreme reality itself. The phrase "in the center of the vajra space" means in the center of the consort’s lotus. The phrase "one should generate the great yakṣa" is taught as follows: within the space of the consort, one should generate the maṇḍala of the noble Jambhala by means of the syllable jaṃ.

དེའི་དབུས་སུ་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས་ཏེ། རང་གི་རིག་མའི་པདྨ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལ། ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་དང་རྩེ་མོ་འབར་བ་དང་ལྡན་པའི་ཛཾ་སེར་གྱིར་བསམས་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་སེར་པོའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་དུ་རེག་སྟེ། འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལའི་རྣམ་པར་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་ནས་བསྡུས་ནས། ཡི་གེ་ཛཾ་དེ་ལ་བཅུག་ལ། དེ་གྱུར་པར་བྱས་ནས་འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལར་བསྐྱེད་ལ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཡི་གེ་ཛཾ་སྙིང་བརྗོད་ཅིང་ཕྱུང་ལ། དེ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་ཆར་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་འབྱོར་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལ་འོག་ཏུ་བཅུག་སྟེ། དེ་བཀུག་ནས། རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་སྟེ་བདག་ཉིད་འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བཤད་མ་ཐག་པ་བཞིན་རིག་མའི་པདྨའི་ཟླ་བ་ལས་ཡི་གེ་ཛཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལ་ས་བོན་གསུམ་གྱིས་མཚན་པ་ཕྱུང་ལ། མདུན་ན་འདུག་པའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་གནས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ལག་པ་གཡོན་པ་ལ། ཡི་གེ་ཨ་དང་པཾ་དག་ལས་པདྨ་དང་ཟླ་བ་དག་བསམས་ཏེ། དེ་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཡི་གེ་ཛཾ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུ་བ་དང་གཞུག་པའི་སྒོ་ནས་འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །

In the center of that, upon a moon seat atop a lotus, one should maintain the divine pride of the Great Vajradhara and perform all the rituals, such as the subsequent yoga, exactly as described. Within the moon of bodhicitta residing in the lotus of one’s consort, one should visualize a yellow syllable jaṃ endowed with a crescent moon, a bindu, and a blazing tip. From that, masses of yellow light rays pervade the expanse of space and touch all the Tathāgatas, causing them to transform completely into the form of the noble Jambhala. Having gathered them back, they are absorbed into the syllable jaṃ. That transforms, and the noble Jambhala is generated. He is blessed with the three syllables, and while reciting the heart mantra of the syllable jaṃ, he is emanated. By means of rains of jewels and so forth, he is sent downward into the realm of sentient beings to establish them in a state of great prosperity. Having summoned him back, he is absorbed into one’s own body, and one should contemplate oneself as the noble Jambhala. Then, as previously explained, the noble Jambhala—arisen from the syllable jaṃ on the moon of the consort’s lotus and marked with the three seed syllables—is emanated. One should visualize him remaining in front, facing oneself, upon a moon seat atop a lotus. Then, on one’s own left hand, one should visualize a lotus and a moon from the syllables a and paṃ. Upon that, one should arrange the syllable jaṃ as described. Through the light rays arising from it, all the Tathāgatas in the form of the noble Jambhala are gathered and absorbed, thereby generating the noble Jambhala.

དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཞི་བ་གནོད་སྦྱིན་གཟུགས་འཛིན་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བོང་ཐུང་ཞིང་གསུས་པ་ཆེ་བ། ཞལ་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་པ། སྐུ་མདོག་སེར་པོ། ཞལ་གཡས་པ་དང་གཡོན་པ་སྔོན་པོ་དང་དཀར་པོ་མངའ་བ། འཕགས་མ་ནོར་འཛིན་མ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་ས་བོན་གྱིས་གང་བའི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའི་གཡས་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་གིས་འཁྱུད་པ། དྲིལ་བུས་མཚན་པའི་ནེའུ་ལེ་དང་བཅས་པའི་གཡོན་པས་རིག་མའི་ནུ་མ་གཡོན་པ་འཛིན་པ། གཡས་པ་དག་ན་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་བསྣམས་པ། གཡོན་པ་དག་ན་ནོར་བུ་དང་རལ་གྲི་བསྣམས་པ། རལ་པའི་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པ། ཞི་བ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ལྡན་པ། པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པས་བཞུགས་པ། ཞབས་གཡས་པ་བུམ་པ་བཟང་པོ་ལ་གཞག་པའོ། ། ནོར་འཛིན་མ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། འོན་ཀྱང་གཡས་དང་གཡོན་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་དག་ན་མཆོད་སྦྱིན་དང་འབྲས་ཀྱི་སྙེ་མ་བསྣམས་ལ། སྒེག་པའི་སྐུ་ཅན། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་བཅིངས་པའི་དོ་ཀེར་ཅན། དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ཡང་ལྡན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡི་ཆོ་ག་ཡིས། ། གནས་ལྔ་དག་ཏུ་རྣམ་བསྒོམ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་མགོ་དང་སྙིང་ག་དང་ལྟེ་བ་དང་གསང་བ་དང་རྐང་པའི་བར་དུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་དང་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སེར་པོ་ལ་གནས་པའི། ཨོཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཨཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མི་བསྐྱོད་པ་དང་དཀོན་མཆོག་དཔལ་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ།

How is he like that? It is said: "The peaceful one who assumes the form of a yakṣa," and so forth. He is short in stature with a large belly, three faces, and six arms. His body is yellow in color, and his right and left faces are blue and white, respectively. He is in union with the noble Vasudhārā. With his primary right hand, marked with a vajra, he embraces her while holding a fruit filled with seed-syllables. With his left hand, marked with a bell, he holds the left breast of the consort along with a mongoose. His other right hands hold a wheel and a lotus, and his other left hands hold a jewel and a sword. He wears a crown of matted locks and is peaceful. He is endowed with the empowerment of the Great Vajradhara and sits in the half-lotus posture upon a moon seat atop a lotus. His right foot rests upon an auspicious vase. Vasudhārā is similar to him, but her primary right and left hands hold the gesture of generosity and a cluster of rice ears. She has a graceful body, her hair is bound in a topknot with various flowers, and she is also endowed with the empowerment of Ratnaśrī. Regarding the line, "One should visualize [the deities] at the five places by means of the ritual of the five Buddhas," this means that at the head, heart, navel, secret place, and feet, in sequence, one should visualize Vairocana, Akṣobhya, Ratnaśrī, Amitābha, and Amoghasiddhi, residing upon yellow maṇḍalas of moon, sun, jewel, lotus, and light, respectively, marked by the syllables OṂ, HŪṂ, SVĀ, Ā, and HĀ, which are golden in color.

རང་གི་རིག་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པ། ལྷ་མོ་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་རང་དང་མདུན་ན་འདུག་པ་དང་། ལག་པ་ན་གནས་པའི་ཛཾ་བྷ་ལའི་ལུས་དང་ནོར་འཛིན་མའི་ལུས་ལ་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ཆུ། ། བསམ་གཏན་གནས་ལ་འདུག་པས་དབུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རང་གི་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་ན་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྐུ་མདོག་ཀུན་དུ་སེར་པོའི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁ་དོག་སེར་པོ་ཡི་གེ་ཛཾ་གྱིས་མཚན་པས། བདག་ཉིད་ཀུན་དུ་བཀང་སྟེ། ཡི་གེ་ཛཾ་གྱིས་མཚན་པ་དེ་རང་གི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་ཀུན་དུ་ཕྱུང་ལ། ལག་པ་ན་གནས་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་སྨིན་མཚམས་ཀྱི་མཛོད་སྤུ་ནས་བཅུག་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཕྱུང་ནས། འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལ་ཀུན་དུ་བཀང་སྟེ། ཡང་ཕྱུང་ནས་མདུན་ན་གནས་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཅོད་པན་དུ་བཅུག་སྟེ། ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་གྱི་ཡི་གེ་ཛཾ་གྱིས་མཚན་པས་འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལ་ཀུན་དུ་གང་བར་བྱས་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་བདུད་རྩི་ལྔ་འམ། ཆུའང་མོས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་ཡིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་སོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་བཞུགས་པས་ན་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པའོ། །

One should visualize oneself as being non-dual with one’s consort, surrounded by the four goddesses, all of whom are yellow in color, both oneself and those seated in front. One should contemplate the body of Jambhala and the body of Vasudhārā held in the hands; this is the pith instruction. Regarding the line: "One should offer the water of Vajrāmṛta while remaining in the state of meditative concentration," this means that from the union of the Great Vajradhara—who resides in the place of one’s own empowerment and is entirely yellow in color—there arises yellow bodhicitta marked by the syllable jaṃ. This completely fills oneself. Then, from that very union, one should emit the syllable jaṃ-marked [bodhicitta] and insert it into the ūrṇā hair-treasure between the eyebrows of the Great Vajradhara of empowerment held in the hand. Having emitted it in that same manner, it completely fills the noble Jambhala. Emitting it again, it is inserted into the crown of the glorious Vajrasattva of empowerment seated in front. One should repeatedly contemplate that the noble Jambhala is completely filled with the golden-colored wisdom nectar (jñānāmṛta) arising from the union, marked by the syllable jaṃ. The five external nectars or even water should be offered by means of this very visualization. "By the ritual" refers to the syllable hūṃ. The passage beginning with "If one acts in that way" is easy to understand. "Vajra" refers to the glorious Vajrasattva. Because he dwells together with the mudrā, he is "with the mudrā."

དེའི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པའི་སྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་རྫས་ཀྱི་དོན་དུ། འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལ་མཉེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་རྫས་མཉེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་མཚན་བསྒྲེང་བ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏོག་སྟེ་གང་ལ་དེའི་དཔལ་དེ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ནོར་ཐམས་ཅད་འབྱོར་བའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་དཔལ་ནི་གནོད་སྦྱིན་མ་སྟེ། དེ་ལ་དམིགས་པ་དང་། དེའི་མིང་ཅན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གནོད་སྦྱིན་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ནི་སྐྱེད་པའི་ས་བོན་ནོ། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེའི་དབུས་གནས་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། མདུན་ན་འདུག་པའི་ནམ་མཁའ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བཞིའི་རང་བཞིན་ཅན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་གནོད་སྦྱིན་མའི་གནས། ཤར་ཤེལ་ལས་བྱས་པ། ལྷོ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་མདོག་ཅན། ནུབ་པདྨ་རཱ་ག་དམར་པོ་དང་ལྡན་པ། བྱང་མར་ཀ་ཏའི་རང་བཞིན་ཅན་དབུས་བཻ་ཌཱུརྱའི་རྣམ་པ་ཅན་བསམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་མན་ངག་ཡིན་ནོ། ། ཀུན་དུ་འཁྲིགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་པའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བས་དབབ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།

Regarding the phrase "for the sake of the substance": through the meditation of bestowing the empowerment arising from its perfect union, the noble Jambhala is to be pleased; thus, it is the "pleasing of the substance." Because that very [substance] accomplishes the desired aims of all beings without exception, like raising the victory banner of the wish-fulfilling jewel, it is the "pinnacle." That which possesses the nature of the complete abundance of all pure wealth is so called. Regarding the phrase "Then," and so forth: the "glory" of the yogis, such as the glorious Vajrasattva and others, who enjoy the five sensory qualities is the yakṣiṇī; the meditative absorption (samādhi) that focuses upon her and bears her name is so called. The "Vajra Samaya of all yakṣiṇīs" is the seed syllable for their generation. Regarding the phrase "Visualize it abiding in the center of the Vajra of Space": the oral instruction is that one should visualize in the space before one the abode of the yakṣiṇī that is about to arise, composed of the four kinds of precious gems: the east made of crystal, the south the color of sapphire (indranīla), the west possessing red ruby (padmarāga), and the north the nature of emerald (marakata), with the center in the form of lapis lazuli (vaiḍūrya). "Completely pervaded" means being filled with offerings such as flowers and so forth at all times. By the phrase "Descend through the union of the three vajras," it is taught as follows:

ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་མདུན་ན་འདུག་པའི་བཤད་མ་ཐག་པའི་གནས་ཀྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་པདྨ་དང་ཟླ་བ་སེར་པོའི་སྟེང་དུ་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་དང་རྩེ་མོ་དང་ལྡན་པའི་ཡི་གེ་ཀྵིཾ་རང་མངོན་པར་འདོད་པའི་གནོད་སྦྱིན་མ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མདོག་ཅན་བསམས་ལ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་གང་བའི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་རྣམས་ལ་ཀུན་དུ་རེག་སྟེ། མངོན་པར་འདོད་པའི་གནོད་སྦྱིན་མའི་གཟུགས་སུ་བྱས་ནས་བསྡུས་ཏེ་ཡི་གེ་ཀྵིཾ་ལ་བཅུག་ལ་ཐམས་ཅད་གྱུར་པར་བྱས་ནས་མངོན་པར་འདོད་པའི་གནོད་སྦྱིན་མའི་རིག་མ་གཅིག་ཏུ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་བཅོམ་ལྡན་འདས་མའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་ལྷའི་བུད་མེད་ཀྱི་ཆ་བྱད་འཛིན་པ། ན་ཚོད་གཞོན་པ་སྒེག་པའི་རོ་དང་ལྡན་པ། ཡན་ལག་གཙང་བ། ནེ་ཙོའི་མདོག་ཅན་གྱི་གོས་གྱོན་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། ལག་པ་གཡས་པས་གདུགས་དཀར་པོ་འཛིན་པ། གཡོན་པས་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལ་བརྟེན་པ། བཞིན་གཡོ་ཞིང་འཛུམ་པ་དང་བཅས་པས་རྣམ་པར་སྒེག་པ། མགོ་ལ་མེ་ཏོག་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་ལས་བྱས་པའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་ཕྱེད་འཕྱང་བ་བཅིངས་པ། དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལ་སོགས་པས་ཉེ་བར་སྤྲས་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་རིའི་ཕུག་གི་ནང་ན་གནས་པའི་པདྨ་དང་ཟླ་བ་སེར་པོའི་སྟན་ལ་འདུག་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ས་བོན་འདི་ནི་གནོད་སྦྱིན་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་པ་ཡིན་ཏེ།

Possessing the yoga of the noble Mañjuśrī, who is the nature of a three-pronged vajra and resides in the center of one’s own maṇḍala as previously described, one should visualize in the center of the aforementioned location before oneself a yellow lotus and moon. Upon this is the syllable KṢIṂ, complete with a crescent moon, a bindu, and a prong, having a color that accords with the yakṣiṇī one desires. Light rays emanating from it touch the hosts of goddesses, such as Locanā and the rest, who fill the entire sky. Having transformed them into the form of the desired yakṣiṇī and gathered them together, they are absorbed into the syllable KṢIṂ. Once everything has been transformed, one should generate the desired yakṣiṇī as a single consort. First, the form and other attributes of the Blessed Lady should be described: she is golden in color, possessing the attire of a celestial maiden, youthful in age, and endowed with the flavor of charm. Her limbs are pure, and she wears garments the color of a parrot. She is adorned with all ornaments and holds a white parasol in her right hand, while her left hand rests upon a wish-fulfilling tree. Her face is smiling and moving, and she is exquisitely graceful. On her head she wears a flower garland made of five-colored flowers that hangs halfway down. One should visualize her seated upon a yellow lotus and moon seat inside a cave of a precious mountain, which is further embellished by wish-fulfilling trees and the like. This seed syllable is common to all yakṣiṇīs.

དེའི་ཕྱིར་གནོད་སྦྱིན་མ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་དཔལ་འབྱུང་པོ་འདུལ་བ་ལ་སོགས་པ་ལས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་གསུམ་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། འཇམ་དཔལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རང་གི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལས་དཔལ་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ཕྱུང་སྟེ། དེའི་སྤྱི་བོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བ་རབ་ཏུ་སྟེར་བ་ལྟ་ཞིང་། རང་གི་སྙིང་གའི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་རང་གི་ཁ་ནས་བྱུང་བ་དེའི་ཁ་རུ་བཅུག་ལ། སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་རྣམ་པར་བཀོད་ནས། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་བ་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ནི། རྡོ་རྗེ་འཇམ་པའི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་སོ། ། གང་ལ་གནོད་སྦྱིན་མ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གནོད་སྦྱིན་མ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དེ་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་གནོད་སྦྱིན་མ་ཐམས་ཅད་ཀུན་ནས་བསྡུས་ཏེ་གནོད་སྦྱིན་མ་གཅིག་ཏུ་བསྐྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། གང་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་དེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་སྟེ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་དམིགས་པ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བུར་འགྱུར་ཞེ་ན། ལུས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ།

Therefore, the other yakṣiṇīs should also be accomplished by first understanding their forms and so forth from the Śrī-Bhūtadāmara and other sources. Regarding the phrase "by the distinction of the three vajra actions": one who possesses the yoga of Mañjuśrī should emanate the glorious Yamāntaka from his own meditative absorption. Visualizing him as bestowing the empowerment of the stream of bodhicitta upon his crown, one should cause the mantra garland residing on the moon at one's own heart to emerge from one's mouth and enter his mouth. Having arranged it upon the moon atop the lotus at his heart, one should perform the perfect union of the vajra and lotus together with him. This is taught by the passage beginning, "Abiding in the samādhi of Vajramañju." Because this is common to the generation of all yakṣiṇīs, it is called "the equality of all yakṣiṇīs"; that is, all yakṣiṇīs are gathered together by the light rays arising from the seed syllable and generated as a single yakṣiṇī. Regarding the phrase "Then," and so forth: "all vajras" refers to the miraculous manifestations of the mantras of all those deities; it is so called because there is an indivisibility like a vajra in focusing upon the purity of body, speech, and mind. If one asks how the great mudrās of Vairocana and the others are accomplished, it is taught by the passage beginning with "body," and so forth.

སངས་རྒྱས་གཟུགས་འཛིན་འོད་བཟང་པོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལྡན་ཞིང་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དམན་པ་ནི་འོག་ན་ཡིན་ཞིང་། དམན་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་དམན་པ་སྟེ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཡིན་ཞིང་དེ་ལ་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། མི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པ་ནི་འཇམ་དཔལ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། གནོད་སྦྱིན་རྒྱལ་པོ་ནི་འཕགས་པ་ཛཾ་བྷ་ལ་སྟེ། དེ་གྲུབ་ན་རིག་པ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་པོར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་ལ། ཐམས་ཅད་ནི་བཤད་མ་ཐག་པ་དང་འཆད་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་སོ། ། མཛེས་པའི་གཟུགས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བཟང་པོ་རྣམས་སོ། ། ཡིད་འོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་དགའ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཙམ་ཁོ་ནས་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། ། གཙུག་ཏོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙུག་ཏོར་ལ་སོགས་པ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་བརྒྱད་ཀྱི་གཟུགས་སོ། ། ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་བདག་པོར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་བཞིན་དུ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བདག་པོར་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་བྱེད་པའི་མཆོག་གོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྟེ། དེའི་རྣམ་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའོ། །

The meaning is that the Buddha, the Excellent Radiance who holds form, possesses the maṇḍala of light of a tathāgata and becomes golden in color. "Inferior" refers to the lower [realms], while "not inferior" means not low; the term signifies abiding in the supreme siddhi. The accomplishment of invisibility and so forth makes one equal to Mañjuśrī. The "king of yakṣas" is the noble Jambhala; if he is accomplished, one becomes the sovereign of the vidyādharas. Regarding the phrase "In this regard, this..." and so forth: "all" refers to those already explained and those yet to be explained. "Beautiful forms" means excellent ones. "Charming" means those that cause the mind to rejoice; they produce joy merely by being seen by fortunate sentient beings dwelling in all world systems. "Uṣṇīṣa" refers to the forms of the eight universal monarchs, such as the Uṣṇīṣa and others. "One becomes the master of the wish-fulfilling jewel that accomplishes everything" means that, like a wish-fulfilling jewel for those to be trained, one becomes the master who accomplishes the siddhis of Mahāmudrā and so forth. Because it is the very means for accomplishing the manifest enlightenment of the Great Vajradhara, it is the supreme producer of the enlightenment of a buddha. "Buddha-vajra" is the manifest enlightenment through method and insight; that which arises from its aspect is "arisen from Buddha-vajra."

ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ད་ནི་སྔོན་དུ་བྱ་བ་བྱས་པའི་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཟླ་བ་དྲུག་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་སུ་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ནི་དངོས་སུ་བྱ་བ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་བྱ་བ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ནི་འདིར་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་གྱི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དམིགས་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་པའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་བྱས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི། མ་བྱས་ན་ནི་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཐོར་ཚུགས་དབུ་རྒྱན་ཅན་གྱི་གཟུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་པ་ཁྱད་པར་གྱིས་གནོད་པར་གྱུར་པ་མེད་པའོ། ། ཆེན་པོ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོར་སྣང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེའི་རིགས་ཅན་རྣམས་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རང་གི་ཁ་དོག་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཁོ་ན་གཟུང་བར་བྱའོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཞིང་དེས་བསྡམས་པས་ཏེ་ལྡན་པས་སོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་རིས་སུ་བྱས་པ་དང་ལུགས་སུ་བླུགས་པ་དང་།

Because it displays all the fruits of the accomplishments of the wish-fulfilling precious jewel, it is the Vajra that completely fulfills all intentions; it is the glorious Vajrasattva. Now, the sixth month of the vidyā-vow, having performed the preliminary activities, is taught by the words "Then," and so forth, which are easy to understand. "The vajras of body, speech, and mind" refers to Vairocana and the others. "Meditation" means meditating upon them as one's own body, speech, and mind. "That is the actual practice" means that engaging in union with a consort of one's own family, consuming the five nectars, and so forth, are indeed the actual practices; this is the interpretable meaning here, and not merely the visualization of meditative concentration. "If one acts in this way, one will attain the accomplishments" means that if one acts thus, success will be achieved, whereas if one does not, it will not; this is the intended meaning. Regarding the words "In that regard, this is," and so forth: "The form with a topknot and crown" refers to the common form of all deities, which is not subject to specific contradictions. "The great one appears white in color" means that for those of the Vairocana family, such as Amitābha and the others, one should adopt their respective colors exactly as they have been explained. "Bound by the mantra vows" means being restrained by, or endowed with, those that will be explained. "Everything should be done according to the ritual" refers to making [images] as paintings or cast metal, and so forth.

འབུར་དུ་བརྐོས་པ་དང་། རི་མོར་བྲིས་པ་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ། ཞལ་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་པ། ཕྱག་མཚན་དང་། གདན་དང་འོད་དང་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པ་བྱ་བའོ། ། ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་ལོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི། བཙོ་བླག་མཁན་གྱི་བུ་མོ་འཕགས་མ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཤིང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་ལྡན་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའོ། ། སྔགས་ནི་ཡི་གེའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་ལྷའི་གཟུགས་ཏེ་དེའི་ཆོ་ག་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་ནི་ལེགས་པར་བསླབས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་དང་སྨན་གྱི་མཐུས་ཕན་པ་དང་གནོད་པ་བྱེད་པར་ནུས་པ་དང་མང་དུ་ཐོས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། དེའི་བཙུན་མོ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ལ་གནས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྒྲུབ་པ་པོས་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དུས་བཞིར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་མཆོད་པ་བྱའོ། ། སྡོང་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བཟའ་བའི་བྱེ་བྲག་ཐམས་ཅད་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཟླ་བ་དྲུག་ཚུན་ཆད་ཁོ་ནས་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བདག་པོར་འགྱུར་རོ། ། རྟག་ཏུ་གཞན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་ལེའུ་དགུ་པར་རྣམ་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །

Whether it be in relief or painted in a drawing, one should create [the deity] with three faces and six arms, complete with hand implements, a seat, light, and a crown. Regarding the phrase "one who has reached sixteen years of age": this refers to a daughter of a dyer who possesses the characteristics as previously described, visualized as the Noble Buddhalocanā and endowed with the hand implements and so forth. "Mudrā" refers to the four mudrās. "Mantra" refers to the form of the syllables and the form of the deity; it is the thorough knowledge of their ritual procedure. "Well-trained in the mantra tantras" means being capable of performing benefit and harm through the power of mantras and medicinal substances, and being of great learning. "Tathāgata" is Vairocana; his consort is Buddhalocanā. Regarding the phrase "abiding in the awakening of the Buddha": this refers to becoming non-dual through the meditative union of method and insight. Together with her, the practitioner should perform the offerings of perfect union during the four periods of the day, according to the ritual explained in the sādhana. Regarding the phrase "the stalk" and so forth: the meaning is that one should consume all varieties of food, both mundane and supramundane. By doing so, within only six months, one will become the lord of the Tathāgatas, whose nature is the wisdoms such as the mirror-like wisdom and so forth. The phrase "always of others" and so forth teaches the mantra vows, which have already been explained in the ninth chapter.

འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེའི་སྐྱོ་བ་མོ་ནི་དཀར་མོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཡོན་ཏན་སྐེ་རགས་ཞེས་བྱ་བ་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། ངག་གི་རྡོ་རྗེ་མཆོག་སེམས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེ་ལ་གོས་དཀར་མོ་དང་། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་མཱ་མ་ཀཱི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་བསམ་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་མཉེས་པར་གྱུར་ནས་མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་རབ་ཏུ་སྩོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལ་ཐུག་གི་བར་དུ། ཟས་ཀྱི་ངེས་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་གསུངས་ཏེ། སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་བློ་བརྟན་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་བསྒྲུབས་ན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པའི་(ངོས་,ངེས་)པའི་བློ་ཅན་ཏེ། སེང་གེའི་སྤྱོད་པ་སྤྱོད་པས་སོ། ། དེ་ནས་དེར་ནི་ཤིང་རྒྱལ་པོ། ། བསྒྲུབ་པའི་དཔའ་བོའི་གཟི་བྱིན་གྱིས། ། དམ་ཚིག་འཇིགས་པས་ཁ་ཟས་ནི། ། བཟང་པོ་བསྟར་བ་སྟེར་བར་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་འདའ་བར་བྱེད་ན་ནགས་ཚལ་གྱི་ལྷ་སངས་རྒྱས་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ཡང་། རྡོ་རྗེའི་ཡི་གེ་བཞིན་དུ་མི་ཕྱེད་པར་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་ལས་འདས་པས་མ་རུངས་པར་འགྱུར་རོ། །

The goddess of the Vajra of Passion is called Gaurī. The goddess called Guṇamekhalā is Māmakī, adorned with the qualities of the powers, the fearlessnesses, and so forth. Regarding the phrase "In the mind, the supreme Vajra of Speech," one should apply Pāṇḍaravāsinī to the Vajra of Speech and Māmakī to the Vajra of Mind, just as with Vairocana. By the phrase "Of the Vajra-holder" and so forth, it is taught that through the yoga of the glorious Jewels and others, who are the nature of body, speech, and mind, one should visualize the daughters of one's own family in the form of goddesses, such as Ākāśavajrā and so forth. When the yogi acts in this way, the Tathāgatas become exceedingly pleased and will swiftly bestow the supreme siddhis. Regarding the phrase "The practitioner of the vidyā-vow, until the fruit of siddhi is reached, should establish the certainty of food," and so forth: "The practitioner with a stable mind" refers to one who possesses the certainty of thinking, "If I practice with resolve, everything will be accomplished," and who conducts himself with the conduct of a lion. Then: "There, by the splendor of the hero who practices, The tree-king, through fear of the samaya, Will offer excellent food." If one transgresses this, even if the forest deity is like a Buddha, by transgressing the samaya spoken of as indivisible as the vajra syllables, one will be ruined.

ལྷ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དེ་འོན་ཀྱང་སྔར་བཤད་པའི་ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ཀྱིས་བཀུག་ནས་བསྒྲུབ་པའི་རིག་མ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་འདི་ཉིད་ཁོ་ན་བསྟེན་པ་ཡིན་པས་ན། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་བསྟེན་པའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཏེ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ན། གོ་འཕང་ཆེན་པོ་འཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན་དེ་ཉིད་གསང་བའི་ཚུལ་ཆེན་ཡིན་ནོ། ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་འབྱུང་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་འཇུག་པའོ། ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་དམ་ཚིག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་དེར་མི་ཕྱེད་ཅིང་མངོན་པར་ཏེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན། རྡོ་རྗེ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྟེ། གང་ལ་མིང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ཉིད་ཡོད་པ་དེ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དེ་ནས་དམ་ཚིག་རབ་ཏུ་བསྲུང་བས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས།

The terms "goddess" and so forth are easily understood. However, having summoned the previously mentioned wrathful deities and others with nooses and hooks, one should engage in the ascetic conduct together with the vidyā-consorts. Since the Tathāgatas, who seek the wisdom of the Vajra Body and so forth, relied upon this very practice in the past, it is the "reliance on the wisdom of the three vajras." The phrase "this is" and so forth refers to what was just explained. If one meditates on the great bliss arising from the perfect union of all deities through all the mantras, one attains the great state; therefore, this is the "great secret method." Because it generates the Vajra Body and so forth, it is the "arising of the three vajra wheels." For that very reason, it is "the thorough entry into the awakening of the Buddhas." Because he teaches the wisdom of the suchness of the samaya of the vidyā-vow, he is called the "Glorious Vajrasattva." Because one must achieve awakening in every respect, without wavering, at that site of the maṇḍala for the sake of all accomplishments, it is the "Vajra Awakening"; that which possesses this very name is called the "Vajra Awakening Maṇḍala of All Accomplishments." This is the explanation of the sixteenth chapter. Then, by thoroughly guarding the samaya, one will attain the desired accomplishments.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྡོམ་པ་རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་ལེའུ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ཡང་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་འདུས་པ་བཞི་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དོན་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་དམ་ཚིག་བཤད་པའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ནི། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། བདུད་བཞིས་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། མི་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའོ། ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཆེའོ། ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་མཁས་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། སྐུ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་མོ། ། གསང་བ་དེ་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་བརྗོད་ནས་ཕྱག་འཚལ་བའོ། ། ཀུན་དུ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་སྣང་ཞིང་གསལ་བས་ན་རྣམ་པར་སྣང་བ་སྟེ། འགྱུར་བ་ལ་འགྱུར་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ་རང་གི་དོན་ལ་བྱེད་པའི་རྐྱེན་སྦྱར་བར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དྲི་མ་མེད་པའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་དག་པའོ། །

The Chapter on the King of the Vajra Blessing of the Samaya Vows of All Tathāgatas. Then, beginning with the words "The Blessed One," it is taught. The word "again" (yang) is used because it refers back to the fourth assembly. Having done so, the request was made to the Blessed One—who is the nature of the five Tathāgatas, such as Akṣobhya and the rest—in order to explain the samaya through the words that reveal that meaning. This is expressed by the words "Akṣobhyavajra" and so forth. He is "Akṣobhya" because he cannot be moved by the four māras. He is "Vajra" because he is indivisible. He is "Great Wisdom" (jñāna) because he is the nature of the wisdom of the dharma that is without beginning or end. He is the "Vajra Expanse" (dharmadhātu) because he is the very cause for the generation of the Vajra Body and the others. He is the "Great Sage" because he has realized the stainlessness of all dharmas. The "Supreme Three Vajras" refers to the supreme among the Vajra Body and the others, namely, the glorious Vajrasattva. He is the "Three Maṇḍalas" because he is the nature of the three maṇḍalas of the Body and so forth. Having said, "Please explain that secret, the samaya, and so forth," they prostrated. He is "Vairocana" because he appears and is luminous in all various aspects; just as in the expression "to cause to change" ('gyur bar byed pa), the suffix is applied to the base meaning to form "Vairocana." He is "Utterly Pure" because his essence is the stainless mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna).

ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་མཛད་པས་ན་ཞི་བའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ལ་མཆོག་ཏུ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པ་མངའ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བོད་པའོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་ཆོས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ལོང་ལ་གནས་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུའོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ར་ནི་ར་ཏཾ་སྟེ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པར་བྱེད་པས་ན་རིན་ཆེན་ནོ། ། དེས་མཛེས་ཤིང་འབར་བས་ན་རྒྱལ་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་ཟབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་མི་ཕྱེད་ཅིང་དྲི་མ་མེད་པའི་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་དག་པའོ། ། བགོ་བྱ་དང་བགོ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་གོས་མེད་པའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ནི་གཏི་མུག་གི་རིགས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་དང་། རྫས་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་དང་། སྲེད་པ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། མི་ཕྱེད་ཅིང་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་དཔག་མེད་རྒྱལ་པོ་ཆེའོ། ། ནམ་མཁའ་དང་རོ་གཅིག་པའི་ཡེ་ཤེས་འཛིན་པར་མཛད་པས་ན་མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ནོ། ། འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ཅིང་སོན་པས་ན། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་བརྙེས་པའོ། །

He is a Vajra because he has realized the wisdom of definitive penetration. For that very reason, he is Peaceful because he pacifies all the stains of the afflictions. He is addressed as "Bhagavān" because he possesses the aspect of supreme, uncontaminated great bliss. "By nature, the phenomena are luminous" refers to being like a reflection appearing in a mirror. The rest has already been explained. "Ra" is rātaṃ, meaning supreme joy; because he causes that to increase and expand, he is Ratna (Jewel). Because he is beautiful and radiant through that, he is Rāja (King). He is Profound because he has realized the wisdom that is equal to space. He is the Stainless Vajra of Space because he is the nature of indivisible, stainless appearance. For that very reason, he is Pure by Essence. He is Naked because there is no distinction between the cloth and the one who wears it. Because the Jewel family arises from the family of delusion and is based on substantiality, and because there is no difference between total ignorance and craving, it is said: "Homage to the Vajra Body." He is the Great King of Immeasurable Vajra because he has become the master of indivisible, immeasurable wisdom. He is the Non-conceptual Vajra Holder of Space because he maintains the wisdom that is of one taste with space. He is the Attainer of the Perfection of Passion because he has reached the far shore of the complete purity of passion.

མི་ཕྱེད་ཅིང་དོན་ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་མཛད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་དག་ལ་གདོན་མི་ཟའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་པའོ། ། དག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཞེ་སྡང་ལས་བྱུང་བའི་ཕྲག་དོག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕན་ཡོན་ཏེ་གོ་སླ་བ་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་ལོངས་སྤྱོད་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་སྟེ་གང་གིས་བསྟོད་ནའོ། ། དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་རེ་ཞིག་སྒོམ་པ་པོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞིང་འདོན་པར་བྱེད་པ་ཡང་དེའི་དོན་ལ་ལྷག་པར་མོས་པའི་སྒོ་ནས། སངས་རྒྱས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བར་བསྟན་པས། དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་སྟོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་སྟེ་ཕྱིས་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་གསུང་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་དག་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཀུན་དུ་གསུངས་པ་ནི། ཨེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འཇིགས་པ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། མི་འགྱུར་ཆེ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཉིད་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། །

Because it accomplishes the result that is indivisible and meaningful, it is the vajra without doubt. For that very reason, it brings all intentions to complete fulfillment. Its pure essence is supreme great bliss, and it arises from that. Because it is the nature of envy arising from hatred, it is Vajrasattva. The passage beginning with "of all the buddhas" refers to the benefits, which are easy to understand. "Vajra" refers to the glorious Vajrasattva. His "enjoyment" refers to the forms of the bodies of Akṣobhya and the others, by which one offers praise. Furthermore, by the words "that also," it is shown that for the time being the meditator becomes a tathāgata, and the reciter also becomes like a buddha through the gate of superior devotion to that meaning; therefore, it is said, "one becomes like a buddha." Then, the passage beginning with "the teacher" has already been explained. "To all the buddhas" means out of compassion for sentient beings who will later become buddhas. The "secret vajra speech" is what is about to be explained. That itself is pure, and its universal proclamation is the passage beginning with "Ema!" (How marvelous!). Because it brings about the attainment of the result of fearlessness, it is the expanse of reality (dharmadhātu). "Great immutability" refers to the samaya that is about to be explained. Because that itself is stainless like space, it is "stainless like the expanse of space." The passage beginning with "Then" is to be understood as it stands.

སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ནི། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡིན་ཞིང་། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་སྟེ་དེའོ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་མཚོ་འོད་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླབས་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བཀྲུས་པས། གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཁ་དོག་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་བཞི་ནི་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་པའི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་འོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་དམ་ཚིག་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཤ་ཆེན་བཟའ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ནི་མི་འགྱུར་ཆེས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པས་རྣམ་པར་སྦྱངས་པའི་སྒོ་ནས་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ལས་ཉམས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རིགས་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། བཤང་གཅི་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ནི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ལ་མ་གཏོགས་པའི་རིགས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བས་བཞག་པ་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའོ། ། དེ་ལ་བཤང་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་རང་གི་ངོ་བོའོ། ། གཅི་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་ངོ་བོ་སྟེ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རིགས་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བཟའ་བར་བྱའོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཐུ་བོ་ཆེས། །

The vajra body of all buddhas is Vairocana, and his samaya is the samaya of the vajra body of all buddhas; that is what it is. Regarding the phrase "by the light of the ocean of buddha-wisdom," this refers to yogins of the delusion family who, having been thoroughly cleansed by the waves of mirror-like wisdom, are endowed with excellent color because they are free from all faults such as delusion without exception. "The four samayas should be guarded" refers to the common [samayas] of all families, such as [the non-rejection of] killing and so forth. The special samaya is the consumption of "great meat," which is the nature of Ratnasambhava. Regarding the phrase "the vajra speech is most unchanging," this refers to yogins of the passion family who, through the purification of all phenomena by means of individual investigation, are free from the conceptualization of impaired meditative absorption. Regarding the phrase "feces and urine," the word "and" (ni) serves to distinguish these from the others established by the divisions of the three families, excluding the four such as killing and so forth. In that context, feces is the essence of Vairocana, and urine is the essence of Akṣobhya; these should be constantly consumed by yogins of the passion family. The rest has already been explained. "By the mighty Vajrasattva,"...

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཏེ། མཐུ་ཆེན་ལྡན་ལ་ལྟུང་བ་མེད། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁྲག། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁུ་བ་དང་སྦྱར་བ་ངེས་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྟག་ཏུ་བཟའ་བར་བྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱིས་ཏེ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་བསྒོམ་པའི་སེམས་དཔའ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་འོད་པོ་ཆེ་སྟེ་དམ་ཚིག་སྲུང་བ་དེ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུད་འདིའི་མཐུ་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ཐེག་པ་དམན་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བས་དེའི་ཕྱིར། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་ལུས་ཀྱི་སྟོན་པ་ན་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རིགས་མ་ངེས་པ་རྣམས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོར་དགེ་བ་བསགས་ནས་འཆི་འཕོས་ཏེ། གསུང་རབ་མི་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དེ་དང་དེ་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །

Regarding the phrase "thus it is said": this refers to practitioners of the wrathful family who, by way of focusing on the wisdom of the dharmadhātu—which is without beginning or end—are free from conceptualizations such as speech and so forth. This is because it is stated: "For those possessing great power, there is no downfall." Those of certain intellect should always consume the blood, which is the nature of Amoghasiddhi, combined with the semen, which is the nature of Amitābha. The passage beginning with "Of the vajra of body, speech, and mind" is easily understood. "By the Vajra Holder" means by those who maintain the yoga of the Vajra Body and so forth. The "Vajrasattva" is the mental being of the meditation on the Vajra Body and so forth. That very one is the "Great Light," and the meaning is that one who guards the samaya will become the nature of the desired Tathāgata. The passage beginning with "Then" is also easily understood. Because the power of this tantra, which is like a wish-fulfilling jewel, and the power of the inclinations of sentient beings, will also accomplish the siddhis of the Lesser Vehicle and so forth, it is for that reason that the passage beginning with "The samaya of the Pratyekabuddhas" is spoken. Regarding the phrase "When teaching the body to them": those of indefinite lineage, having accumulated virtue in the Śrāvaka Vehicle or the Mahāyāna, will, upon death and transition, be reborn in various Buddha-fields of the non-abiding scriptures.

དེ་ནས་དེ་རྣམས་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ལས་བྱུང་བའི་དད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྒོམ་པས་ན་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། ། བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བསྟན་པར་མི་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ཆོ་འཕྲུལ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་རྣམས་དེས་འདུལ་བ་རྣམས་ལ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། ། འབྲས་བུ་དེ་ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་ཐམས་ཅད་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གོ། ། སེམས་ཅན་འཛུད་པའི་ངང་ཚུལ་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བདག་གི་རྣམ་པར་རོལ་པ་མཐོང་ནས་ཡིད་དགའ་བར་གྱུར་པ་རྣམས་བདག་ཅག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞིང་། དུས་ཕྱིས་དེའི་འབྲས་བུ་མར་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། སྲོག་གཅོད་པ་དང་མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་། འདོད་པས་ལོག་པར་གཡེམ་པ་དང་། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། ཚིག་རྩུབ་མོ་དང་། ཕྲ་མ་དང་། ངག་འཁྱལ་པ་དང་། བརྣབ་སེམས་དང་། གནོད་སེམས་དང་། ལོག་པར་ལྟ་བ་སྟེ། མི་དགེ་བ་བཅུ་པོ་དེ་རྣམས་མི་ཕྱེད་པ་ནི་དགེ་བ་སྟེ་དེ་དག་ཉིད་ལས་ཡིན་ཞིང་བསོད་ནམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ་དེ་རྣམས་སོ། ། བྱེད་པ་ཡེ་ཤེས་སྤངས་པ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་དང་བྲལ་བ་རྣམས་སོ། ། མོས་པ་དམན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བདག་ཉིད་དུལ་བ་དང་ཞི་བ་འབའ་ཞིག་ལྷུར་ལེན་ཅིང་།

Then, through the power of faith arising from their former merit, by means of meditation, the wisdom that is the nature of the grasper, free from the conceptualization of the grasped, will actually arise. Because it cannot be shown through the gateway of words that express the suchness taught by the gurus, they vividly display various kinds of physical miracles and emanations to those to be trained. Those who have superior devotion to that result should also perform everything by means of meditating in that very same way; this is the samaya. Regarding the phrase "the disposition of leading sentient beings": when sentient beings see my miraculous play and their minds become joyful, they enter the path by making aspirations, thinking, "May we also become like that," and subsequently they will attain the result of that. Regarding the ten non-virtues—killing, taking what is not given, sexual misconduct, lying, harsh speech, divisive speech, idle gossip, covetousness, malice, and wrong view—their non-separation [from their opposite] is virtue; these are the very things from which [merit arises], having the nature of the formative activity of merit. Regarding the phrase "those who have abandoned the wisdom of the agent": these are those who are devoid of the pith instructions on the suchness of method and insight. Regarding the phrase "those of inferior devotion": these are those who strive solely for their own self-discipline and peace.

གཞན་གྱི་དོན་སྤངས་པ་སྟེ་འབྲས་བུ་དེ་མངོན་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་འདིའོ། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚངས་པ་སྟེ། སྐུ་རྡོ་རྗེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དམ་ཚིག་ནི་ཚངས་པའི་དམ་ཚིག་གོ། ། གཏི་མུག་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྟེ་རང་དང་གཞན་དུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་སྟོན་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཀུན་དུ་རྨོངས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའོ། ། དེའི་ལས་ནི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་འཇིགས་ཤིང་མི་སྡུག་པ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་འཇིགས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སྟོན་པ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་འདུག་ཅིང་དེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་མཆོད་པ་ལ་ཐུག་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ནས། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ལས་བྱུང་བ་རིག་མའི་པདྨ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལ་ཚངས་པའི་དབྱངས་ཁ་དོག་སེར་པོ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་སེར་པོའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་དུ་རེག་ནས་ཚངས་པའི་གཟུགས་རྣམས་སུ་བྱས་ལ་བསྡུས་ཏེ། ས་བོན་དེ་ལ་བཅུག་ལ། དེ་གྱུར་པར་བྱས་ནས་ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཚངས་པ་བསྐྱེད་ལ། ཨོཾ་བརྗོད་ཅིང་ཕྱུང་སྟེ། དེས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཞི་བར་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ་དེ་བཀུག་སྟེ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ལ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་ནས།

This is the samaya for those who desire that result, having abandoned the welfare of others. It is the Brahmā of supramundane purity; the samaya that accomplishes the Vajra Body is the Brahmā samaya. Ignorance is supreme joy, for it is that which completely deludes the teacher who discriminates between self and other. The path that brings about its attainment is the authentic application. Its activity is the nature of movement and so forth. That itself is terrifying and repulsive, because it produces fear in the Śrāvakas and others. By the words "teaching the awakening of the Buddhas" and so forth, this is what is shown: having sat in the center of the maṇḍala of Vairocana as previously explained, and having performed the ritual up to the offering while endowed with that yoga, one should arrange the yellow-colored Brahmā voice upon the moon of bodhicitta residing in the lotus of the consort, which arises from supreme joy. Then, having touched all the Tathāgatas who pervade the entire expanse of space with masses of yellow light rays arising from that, and having transformed them into the forms of Brahmā and gathered them back, one should dissolve them into that seed syllable. Having transformed that, one should generate Brahmā, blessed by the three seed syllables, and uttering "Oṃ," one should emit him. Having caused him to pacify all wandering beings, one should summon him and dissolve him into one's own body, whereby everything is completely transformed.

བདག་ཉིད་ཚངས་པའི་གཟུགས་ཀུན་དུ་སེར་པོ་ཞལ་བཞི་པ། ཕྱག་བཞི་པ། ལུས་རྒྱས་པ་རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཚངས་པའི་སྐུད་པ་ཐོགས་པ། རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ལ་བཞུགས་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ལྡན་པ། ཟླ་བའི་འོད་དང་ལྡན་པའི་ངང་པའི་སྟེང་ན་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ། རང་གི་ཁ་དོག་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་བཅིངས་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན་གྱི་ཞལ་གཅིག་པའི་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ། བྱུ་རུ་ཚིགས་དགུའི་དབྱིག་པ་དང་བཅས་པའི་གཡོན་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་གི་རིག་མའི་ནུ་མ་འཛིན་པ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་དང་བཅས་པའི་གཡས་པས་འཁྱུད་པ། གཞན་དག་ན་ཕྲེང་བ་དང་སྤྱི་བླུགས་བསྣམས་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་གསུང་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་བདག་ཉིད་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ཅན་སྐུ་མདོག་ཐལ་སྐྱ། ཞལ་གཅིག་པ་སྤྱན་གསུམ་པ། ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་ལ་བཞུགས་པའི་གསུང་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། དྲིལ་བུ་བཏགས་པའི་བ་དན་མཛེས་པ་དང་བཅས་པའི་མགོ་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ཕྲག་པ་གཡོན་པ་ལ་བརྟེན་པ་བསྣམས་ཤིང་། ཕྱག་གི་མཐིལ་དུ་བཞག་པའི་བདུད་རྩིས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་ཐོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱག་གཡོན་པས་སྙོམས་པར་འཇུག་པས་གནས་པའི་ལྷ་མོ་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་རྡོ་རྗེ་དང་མདུང་ཐུང་བསྣམས་པ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་བཅིངས་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ལ་འཁྱུད་པ།

One should visualize oneself in the form of Brahmā, entirely yellow, with four faces and four arms, a full body endowed with all the supreme aspects, adorned with all ornaments, and wearing the Brahmā-thread. Seated upon a swan with moonlight, on a lotus and moon seat, his body is endowed with the empowerment of Vajra Body. He is in union with the goddess Vajra-Śānti, who has one face, a topknot bound with various flowers, and possesses all his own colors, hand-symbols, and so forth. With his primary left hand, together with a staff of nine joints of coral, he holds the breast of the consort; with his right hand, together with a three-pronged vajra, he embraces her. In the others, he holds a rosary and a water-pot. Just as immediately preceded, preceded by the yoga of Vajra Speech, one should visualize oneself in the form of Maheśvara arising from the syllable A, ash-colored, with one face and three eyes, seated upon a topknot of matted hair adorned with a crescent moon, and endowed with the empowerment of Vajra Speech. He carries a khaṭvāṅga with a beautiful banner and a bell attached, resting on his left shoulder. With his left hand, which holds a skull-cup completely filled with nectar placed in the palm, he remains in union with the goddess who is yellow in color, holding a vajra and a short spear, with a topknot bound with various flowers and adorned with all ornaments, whom he embraces.

རྡོ་རྗེ་དང་བཅས་པའི་གཡས་པས་ཀྱང་འཁྱུད་ནས་ནུ་མ་འཛིན་པ། སྟག་གི་པགས་པའི་གོས་གྱོན་པ། ཁྱུ་མཆོག་གི་སྟེང་ན་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ། ཟླ་བའི་འོད་དང་ལྡན་པའི་གསུང་རྡོ་རྗེར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་གསེབ་ནས་བྱུང་བའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་གཟུགས་མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཁྱབ་པའི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་མཉེས་པར་བྱ་ཞིང་། ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བཙུན་མོ་རྣམས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་དུ་འགྲོ་བས་བདག་ཉིད་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཁྱབ་འཇུག་གི་གཟུགས་ཅན་ཟར་མའི་མེ་ཏོག་ལྟ་བུའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པའི་རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་མངའ་བ་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་བཞི་པ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་དང་། དུང་དང་བཅས་པའི་གཡས་པ་དང་གཡོན་པའི་རྩ་བའི་ཕྱག་དག་གིས་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་གཉིས་པ་མེ་ཏོག་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་བཅིངས་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན། རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། དམ་ཚིག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་གསེར་མདོག་ལ་འཁྱུད་ནས། གཞན་དག་གིས་འཁོར་ལོ་དང་མདའ་བོ་ཆེ་བསྣམས་པ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་སྟེང་ན་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་བཞུགས་པ། ཉི་མའི་འོད་འབར་བ་མངའ་བའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ཡེ་ཤེས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྒོ་ནས་སྤྲོས་པའི་ཁྱབ་འཇུག་གི་གཟུགས་མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསད་ལ།

With his right hand, which holds a vajra, he embraces [his consort] and grasps her breast. He is clad in a garment of tiger skin and sits upon a lotus and moon seat atop a bull. One should visualize him as Vāgvajra, endowed with the radiance of the moon. Then, the samaya is to please the assembly of the eyes and so forth that pervade the expanse of space with infinite forms of Maheśvara emerging from the pores of one’s own body, and to please them with whatever external consorts are available. Likewise, preceded by the yoga of Cittavajra, one should visualize oneself in the form of Viṣṇu arising from the syllable HŪṂ. He possesses a topknot of matted hair adorned with a jeweled crown like a flax flower and is endowed with the empowerment of Cittavajra. He has four arms; his primary right and left hands hold a three-pronged vajra and a conch, while the other two hands hold various flowers bound in a topknot. Adorned with various ornaments, he embraces the samaya-consort Vajra-Suvarṇavarṇā. The others hold a wheel and a great arrow. Seated upon a garuḍa atop a lotus and sun, one should visualize Cittavajra, possessing the blazing radiance of the sun. Then, through the gateway of light rays emerging from one’s own wisdom, infinite forms of Viṣṇu are emanated, and all sentient beings are slain.

སླར་དེ་རྣམས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་མི་བསྐྱོད་པ་བསྐྱེད་ནས་མངོན་པར་དགའ་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་ཀུན་དུ་བཀོད་དེ། ཁམས་གསུམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ཀྱི་གདན་ལ་འདུག་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་དབྱིངས་བདག་ཉིད་ཀྱང་། ། ཞེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ནི་ཚངས་པར་འགྱུར། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསལ་བར་བྱས་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུགས་དེ་དང་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་རྣམས་སུ་ཡང་འགྱུར་རོ། ། དངོས་པོ་གང་དང་གང་དག་གིས། ། ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་འདུལ་འགྱུར་བ། ། བརྩེ་ལྡན་ཐུགས་རྗེའི་དབང་གྱུར་པ། ། དེ་དང་དེ་ནི་སྟོན་པར་མཛད། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཤ་དང་ཁྲག་ཟ་བ་ལྷུར་ལེན་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་གནོད་སྦྱིན་མ་བསྐྱེད་ལ་དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབས་ན། དམ་ཚིག་ཉམས་སུ་བླངས་པས་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་ནི་ཆུ་ལྷ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་། དེ་རྣམས་ཀྱི་བཙུན་མོའི་ཆུང་མ་ཀླུ་མོ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ཅིང་འོ་མ་འཐུང་བ་ལྷུར་ལེན་པ་དང་། ཕྲ་མ་ཅན་ཏེ། ལུས་དྲིས་བྱུགས་པས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བཀུག་སྟེ་མཉེས་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གང་ཞིག་དེ་ལྟར་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྱི།

Once again, having generated those [beings] as Akṣobhya arising from the syllable HŪṂ, they are established in the world-realm of Abhirati. While seated upon the throne of the sovereignty of the Dharma of the three realms, they should be conferred empowerment by all the Tathāgatas in the proper manner. By the expression, "The vajra space itself," the yogins are inspired with conviction through the teaching of this sublime excellence. The statement, "The vajra body becomes Brahmā," and so forth, has already been clarified. This is an illustration; in order to benefit sentient beings who are attached to various forms, he also manifests in the forms of Śakra and others. For it is said: "By whatever means sentient beings may be tamed, the Compassionate One, under the power of mercy, displays those very forms." If those who are intent on consuming flesh and blood perform the yoga of Mañjuvajra as before and accomplish the practice through union with a yakṣiṇī, they will swiftly achieve accomplishment by observing the samaya. The nāga kings are Varuṇa and the rest; if one desires to accomplish the passionate nāginīs who are their queens and consorts, one should be intent on drinking milk and, being subtle, anoint the body with fragrances. By doing so, they will be summoned and accomplished in that very way. Whoever does not act in this manner will only experience affliction.

འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཁྲོ་བོའི་སེམས་དང་ལྡན་ཞིང་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པ་དྲི་དང་མེ་ཏོག་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ། ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ས་འོག་གི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། པགས་པའི་ཕྱེ་མའི་སྤོས་དང་། ཏིལ་མར་ཆེན་པོ་དང་། གླང་པོ་དང་། རྟའི་ཞག་རྣམས་སྲིན་མོ་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་ཞིང་རང་ཉིད་ཀྱང་བཟའ་བར་བྱའོ། ། འདི་ནི་སྲིན་མོ་རྣམས་འབའ་ཞིག་གི་མ་ཡིན་གྱི། འབྱུང་པོ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། ། གཙང་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་མངོན་པར་འདུས་བྱས་པའམ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བས་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་མཆོད་པ་ལ་ཐུག་པའི་ཆོ་གའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་རང་གི་རིག་མའི་པདྨ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལ། དཔལ་བདེ་མཆོག་གི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས་གསུངས་པའི་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀའི་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ཡི་གེ་ཧྲི་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་དུ་རེག་སྟེ། དཀར་མོ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བྱས་ལ། དེ་རྣམས་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་བཀུག་སྟེ། ས་བོན་དེ་ལ་བཅུག་ལ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བྱས་ནས་དཀར་མོ་ལ་སོགས་པའི་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མར་བསྐྱེད་ལ།

The fruit will not be attained. One who possesses a wrathful mind and manifest pride, and who delights in perfumes and flowers, should accomplish the asura maidens of the wrathful Vajrapātāla yoga. One should offer the incense of powdered skin, great sesame oil, and the fat of elephants and horses to the rākṣasīs, and one should also consume them oneself. This is not only for the rākṣasīs, but is also the samaya of the bhūtas. It is called "pure" because it is either consecrated by mantra or is inherently completely pure. By the phrase "through the application of Vajraḍākinī," it is taught as follows: possessing the yoga of the Great Vajradhara, immediately following the ritual up to the offerings, one should arrange any appropriate seed syllable, such as the letter HṚĪ, of the goddesses of the glorious Heruka maṇḍala as taught in the Śrī Cakrasaṃvara Uttaratantra upon the moon of bodhicitta residing in the lotus of one’s own consort. The light rays arising from that touch the Tathāgatas who pervade space, and having transformed them into the forms of the desired Vajraḍākinīs, such as Gaurī and the rest, one summons them with light rays in the form of hooks, causes them to enter that seed syllable, and having transformed it, one generates the desired Vajraḍākinīs, such as Gaurī and the rest.

ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། ས་བོན་ཉིད་བརྗོད་ཅིང་བྱུང་སྟེ། ། དེ་སེམས་ཅན་གདུག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྲག་དང་སྙིང་དབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་གསོད་དུ་བཅུག་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་ནས་དེ་བཀུག་སྟེ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ལ། ཐམས་ཅད་གྱུར་པར་བྱས་ནས། བདག་ཉིད་དཀར་མོ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མའམ་གང་ཡང་རུང་བའི་གཟུགས་སུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དཀར་མོ་ནི། ། སྐུ་མདོག་དཀར་པོ། ཕྱག་གཉིས་པ། ཞལ་གཅིག་པ། ཐོད་པ་ལ་བཞུགས་པ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་བཅིངས་པའི་ཐོར་ཚུགས་ཅན། རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། པདྨ་འདབ་མ་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་གནས་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཞབས་གཡོན་པ་བརྐྱང་བས་བཞུགས་པ། ཉི་མ་འབར་བའི་འོད་མངའ་བ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ། རྣ་རྩེའི་བར་དུ་བཀང་བའི་གཞུ་དང་། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་མདའ་བཞིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཚངས་པ་གདོང་བཞི་པའི་མགོ་བོ་རབ་ཏུ་འབིགས་པར་མཛད་ཅིང་བཞུགས་པའོ། ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་དཔལ་བདེ་མཆོག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་བཤང་གཅི་དང་ཁྲག་ཟ་བ་དང་ཆང་འཐུང་བ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་ལ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གནས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིས་ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་ཤེས་པར་བྱས་ནས། སྙིང་དབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་བསད་ལ།

Blessed by the three seed-syllables, one should recite the seed-syllable itself and emerge. Through means such as extracting the blood and hearts of fierce sentient beings, one causes them to be killed. Their consciousnesses are generated in the form of Akṣobhya as before, summoned, and absorbed into one's own body. Having transformed everything, one should visualize oneself in the form of Gaurī or any other Vajraḍākinī. Regarding that, Gaurī is white in color, with two arms and one face. She dwells upon a skull-cup, wears a crown of Akṣobhya, and has a topknot bound with various flowers. She is endowed with all supreme aspects and adorned with every ornament. She stands upon a solar maṇḍala situated on a multicolored lotus petal, with her left leg extended. She possesses the blazing light of the sun and is in union with Śrī Vajraḍāka. With a bow drawn to her ear and four arrows whose nature is the doors of liberation—emptiness and so forth—she pierces the four heads of the four-faced Brahmā, whose nature is nirvāṇa. The remaining details should be understood from the Śrī Cakrasaṃvara. These [deities] are accomplished by those who delight in consuming excrement, urine, and blood, and drinking alcohol. Regarding the phrase "the characteristics of the site should be killed": having understood the meaning of the words "one will die in half a month," one kills [the victim] by means of extracting the heart and so forth.

མི་བསྐྱོད་པའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་འགྲུབ་པའི་རྣམས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་ན་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་སྤྱོད་པས་ན་རྣམ་པར་སྤྱོད་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གང་ལ་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གིས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་སྲོག་གཅོད་པ་དང་། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་། འདོད་པས་ལོག་པར་གཡེམ་པ་དང་གསུམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་བྱུང་བས་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་རང་གི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི་རྟག་པའི་ཚོགས་མི་བསྐྱོད་པ་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་གྱི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཁམས་གསུམ་པར་གཏོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་གསད་པ་དང་རྫས་འཕྲོག་པ་དང་། བུད་མེད་སྟེན་པ་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ། སེམས་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཅི་རིགས་པར་མི་བསྐྱོད་པ་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཟུགས་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རིག་མའི་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་དང་ལྡན་པའི་གསུང་རྡོ་རྗེར་ཡོངས་སུ་བསྐྱེད་ཅིང་། རང་རང་གི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་གནས་པ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ནི། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། ། རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྐུ་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བས་གསུངས་སོ། ། ཚིག་གི་ལས་གནས་མ་ལུས་པ། །

One should generate [them] in the form of Akṣobhya. These are those accomplished through their own nature; for that very reason, because they act in various ways throughout the three realms, they are called "those who act." The phrase "to all sentient beings" and so forth has already been explained. In this context, "by the vajra samaya of all the three realms" means that the continuum of the yogins, who follow the Vajraḍākinīs, is to be made of that nature. Regarding "all forms of the body," these are the three: taking life, taking what is not given, and sexual misconduct. Regarding the phrase "to be performed from the vajra," those endowed with the yoga of the Vajra Body, possessing the pride of Amitābha in the form of Akṣobhya and Vairocana arising from their own secret vajras, should respectively cause sentient beings belonging to the three realms to kill, plunder wealth, and consort with women. Those sentient beings are then fully generated as the Vajra Speech, endowed with infinite hosts of vidyās and bodhisattvas in the forms of Akṣobhya and Vairocana, and the Tathāgatas should confer empowerment upon them as they abide in their respective world systems. This is expressed by: "In all realms of sentient beings, one always creates the Buddha-body." Regarding "all verbal activities without exception,"...

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། ཕྲ་མ་དང་། ཚིག་རྩུབ་པོ་དང་། ངག་ཀྱལ་བ་དག་དང་བཞིའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་སྒྲ་བརྙན་གྱི་སྒྲ་དང་མཚུངས་པ་དང་། སྒྲ་དང་དོན་དག་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་དྲི་མེད་བརྒྱན་པའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། ཡིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རང་བཞིན་ཀུན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཞན་གྱི་རྫས་རྣམས་ལ། ཤིན་ཏུ་ཆགས་པ་དང་། གཞན་ལ་གནོད་པ་བྱ་བའི་སེམས་དང་། སྦྱིན་སྲེག་ལ་སོགས་པ་ལས་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དེ་དང་དེ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དང་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་ཅིང་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་ཞིང་དེ་བསམ་པ་བརྟན་པས་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན། རྡོ་རྗེ་བརྟན་པ་འཛིན་པ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། སེམས་ཅན་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མི་ཕྱེད་པའི་དམ་ཚིག་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ཉིན་དང་མཚན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་སྐྱོབ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དམ་ཚིག་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྟེ་དེའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྐུད་རིས་སུ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དང་། རང་གི་བསོད་ནམས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་དངོས་སུ་མིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ལ།

These are the four: lying, slander, harsh speech, and idle gossip. Because these are like the sound of an echo and because there is no inherent connection between sound and meaning, they are the stainless adornment of the three realms. The rest is easy to understand. Regarding the phrase "all the nature of the vajra of mind": this refers to the three types of mental activity, such as intense attachment to the property of others, the intention to harm others, and the thought that the results of actions such as fire offerings do not exist. All of these should be realized and practiced as being the nature of the Vajra Body and so forth, as being beneficial to others, and as being naturally luminous. "Vajra" is the ultimate bodhicitta; because one holds it with a firm intention, one is a "holder of the firm vajra," which is the practitioner. "Indivisible vajra" and so forth are to be understood as they are. Because he teaches the indivisible samaya for the sake of bringing sentient beings to perfection, he is the Samayasattva Vajra, the glorious Vajrasattva. The samaya that is the nature of the knowledge and protection of those who, by means of all vajras, meditate on the Tathāgatas and so forth day and night, is the "samaya of the mantra of all vajras." Regarding the phrase "Buddha" and so forth, this refers to those who have become objects of the eye through their own merit's blessings, appearing in forms such as painted images and the like.

ཉིན་དང་མཚན་དུ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་སྒོམ་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱིས་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་མི་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། ། ཕྱག་བཙལ་ན་ཉེས་པ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་མ་རུངས་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་སྒོམ་པ་པོ་ལ་ཐ་དད་པའི་བློས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཉམས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མ་རུངས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀུན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ཡི་གེ་གསུམ་ལས་བྱུང་བ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པ་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྡོམ་པ་གཉིས་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གསུང་རབ་ཀྱི་གཞུང་བཞིན་དུ། སློབ་དཔོན་ལ་སོགས་པ་རྒན་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཕྱིར། ཆོ་ག་གཞན་སེམས་ཅན་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ཕྱག་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་གི་སེམས་ཅན་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷར་དམིགས་ལ། དེའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་བདག་ཉིད་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཐ་མི་དད་པར་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་བྱ་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གི་ཕྱག་ཡིན་ནོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའོ། །

It is taught that the practitioner who meditates on the authentic union day and night should not perform prostrations by way of focusing on body, speech, and mind. If one asks what fault arises if prostrations are performed, it is said: "it becomes ruined." This is because for the yogi who meditates on the identity of all stable and moving entities, there is no conceptualization of Buddhas and so forth as being distinct, and because they abide in a state of sublime pride, their samaya is impaired; therefore, it becomes ruined. Regarding the statement "the all-pervading one is called Vajrasattva" and so forth: the maṇḍala of the nature of the Vajra Body, which arises from the three syllables and is all-pervading, should be meditated upon by all yogis. In order for the yogi abiding in the two vows to prostrate to all elders, such as the preceptor, in accordance with the scriptures of the sublime word, it is taught by the passage beginning "the realm of sentient beings" and so forth. For the sake of prostrating, one should visualize the sentient beings of the moment as one's own chosen deity, such as the glorious Vajrasattva, and with that pride, prostrate by way of meditating on oneself as inseparable from them. Therefore, it is said: "One should be exhorted by the Vajra of Meditative Concentration." This is the supreme Vajra prostration. Because it arises from indivisible wisdom, it is "arisen from the samaya-vajra."

སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དུ་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ལ་བཏུད་པར་གྱུར་པས་དེ་ལ་ཕྱག་བྱའོ། ། ཕྱག་བྱ་བར་འོས་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་བྱ་བའི་འདུ་ཤེས་ཡོད་མོད་ཀྱི་འགའ་ལ་ཡང་ཕྱག་བྱས་པ་མེད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྐུར་སྦྱོར་བས། ། ས་ནི་སྤྱན་དུ་བསམ་བྱས་ནས། ། མགོ་བོ་བཏུད་ནས་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། འགའ་ལའང་ཕྱག་ནི་བྱས་པ་མེད། ། ཅེས་གང་གསུངས་པའོ། ། བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉིན་རེ་ཞིང་བདུད་རྩི་ལྔའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཀུན་དུ་བཀང་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་མཆོད་པ་བྱ་དགོས་པས། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་བཤང་གཅིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་དེ་ནི་གོ་སླའོ། ། མི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་ཐུན་བཞིར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིག་མའི་པདྨ་ན་གནས་པ་རང་གི་ཁས་བླང་བར་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལ་མི་སྣང་བའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་བྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་རིག་པ་འཛིན་པའི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པས་སྤྱི་བོར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་རྡོ་རྗེའི་རིག་པ་འཛིན་པའི་གྲུབ་པའི་ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཐུབ་པར་མི་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། ལས་དང་པོ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་སྔགས་འཆང་ལས་དང་པོ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྟེ་དེའོ། ། ལུས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཟས་དང་། ཞེས་བྱ་བ།

Possessing the yoga of the Vajra Body, one should visualize [the earth] as Locanā and, having bowed, prostrate to her. Although there is the perception of prostrating to those worthy of prostration, one does not prostrate to anyone [else]. As the Blessed One said: "By uniting oneself with the Vajra Body, and having visualized the earth as Locanā, one prostrates with the head bowed; thus, one has not prostrated to anyone [else]." Yogins who have entered the practice of approach and so forth must daily fill the entirety of space with offerings of the five nectars and make offerings to all the Tathāgatas. Therefore, it is said, "Vajra excrement and urine," and so forth, which is easy to understand. For the sake of accomplishing siddhis such as invisibility, one should take into one's own mouth the bodhicitta arising from the authentic union during the four sessions, which resides in the lotus of the consort. Because it brings about the accomplishment of invisibility for yogins such as Vajradhara, it is called the "Vajra Completer." In order to attain the siddhi of a Vajra Vidyādhara, the yogin should visualize a Perfect Buddha upon the crown of the head. By doing so, one will become invincible to all the wrathful ones who have attained the state of a Vajra Vidyādhara. This is the samaya for beginner yogins, which is the samaya for all beginner mantra-holders. Regarding the phrase, "The Vajra of the body, food, and..." [the text continues].

བཟའ་བའི་དུས་སུ་བདག་ཉིད་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྐུ་རྡོ་རྗེར་བསམས་ལ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ། བཟའ་བ་དང་བཅའ་བ་དང་མྱང་བ་དང་གཞིབས་པ་དང་། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་མྱོས་པར་བྱེད་པ་དང་། མྱོས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་བཏུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་ལ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་དམིགས་ཏེ། ཁ་དབྱེ་བ་ཡི་ཆོ་ག་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཁ་ཕྱེ་ལ་ཟས་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་མདོ་དོན་ཞེས་འདོན་ཏེ། དེ་ནི་ཉིན་དང་མཚན་དུ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་ཉིད་ལས་གླེགས་བམ་བཀླག་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། ། ལས་དང་པོ་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་ཞིང་སྒྲ་ཡང་དེའི་རྣམ་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་བཀླག་པར་བྱའོ། ། བཟའ་བར་བྱ་བ་དང་ཟ་བར་བྱེད་པ་དང་། དེའི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན། ངོ་བོ་ཉིད་དག་པ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་འཛིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་ལ། སོ་སོར་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཤེས་རབ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

At the time of eating, one should visualize oneself as the Body Vajra arising from the syllable OṂ. Regarding the phrase "the external Vajradhara," one should focus on the external imputed entities—such as food, snacks, delicacies, and chewables, along with the five nectars, intoxicants, non-intoxicating drinks, and so forth, as well as forms, sounds, and the rest—as the form of the Great Vajradhara arising from the syllable HŪṂ, and perform the ritual of opening the mouth. One should open the mouth, blessed by the Vajradharma arising from the syllable A, and then eat the food and so forth. Some read "the meaning of the sūtra," which refers to the prohibition by the Blessed One that one should not read from a book while meditating day and night. However, a beginner should read while possessing the pride of Vajradharma and blessing the sound as his form. Because he demonstrates the complete purity of the eater, the eaten, and the act of eating, he is the "Vajra of Pure Essence," the glorious Vajrasattva. Because he holds the five wisdoms, such as the mirror-like wisdom and so forth, he is "All Vajradharas," the Great Vajradhara. Regarding his body, speech, and mind, the insight that has the nature of individual discernment is called the "Vajra Essence," because it abides in the hearts of all the Tathāgatas.

དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཉམ་པ་ཉིད་དེ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་ནས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་པའོ་ཞེས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ལྔ་ལས་ངེས་པར་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རིགས་ཀྱི་བུ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཞིང་དེ་རྣམས་ལ་བོད་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་མི་འགྱུར་བས་ནི་ཡི་གེའི་ཚིག་གོ། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཁོ་ན་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསུངས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཡི་གེའི་ཚིག་གོ། ། དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། དེ་རྣམ་པར་བསམས་ནས་ཡང་ཅང་མི་གསུང་བར་བཞུགས་སོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། སྐུ་ནི་མི་འགྱུར་སྐྱེ་བ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ལོག་པར་གཟུང་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་འཇམ་དཔལ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། གསུང་རྡོ་རྗེ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་སྟེ། བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་བརྗོད་པའོ། །

That very suchness is the equality of the vajra; having actualized the characteristic of the non-apprehension of the vajra body and so forth, he remained silent in order to demonstrate to those to be trained that suchness is inexpressible. The phrase "Then again," and so forth, has already been explained. Because they have emerged from the five families of the vajra and so forth, they are "sons of the family," which refers to all the bodhisattvas. The suchness is the non-apprehension of the essential nature of the vajra body, speech, and mind. Because that very [nature] does not change from its own essence, it is the "syllable-word." In order to demonstrate the meaning of suchness alone, he spoke the words "absence of essence," and so forth; because it is devoid of an essential nature, it is the "syllable-word of the absence of essence." Therefore, it is the inexpressible suchness itself; having contemplated that, he again remained silent. The phrase "sons of the family," and so forth, is easily understood. "The body is unchanging and unborn," and so forth, is as before. For that very reason, because it is like space, whatever is grasped by the conceptualizations of subject and object and so forth is, when analyzed in terms of the ultimate, merely a false apprehension. The phrase "Then Mañjuśrī and so forth," and so forth, is easy to understand. The "vajra speech" is that which reveals the nature of the vajra body and so forth; it is the expression of the meaning to be demonstrated.

དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཀུན་མི་འབྱུང་བར་བརྟག་ཏུ་གསོལ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་བཀག་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་སླད་དུ་ཞེ་ན་སྟེ་རྒྱུ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དྲི་བ་མཛད་པ་ན། ལན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཉིད་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྤྱོད་པ་ནི། ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པའོ། ། དེ་རྣམས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་རྣམས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའོ། ། རྗེས་སུ་སྟེ་ཕྱི་ནས་འགྲོ་ཞིང་དེས་འདུལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྣམས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའོ། ། སླར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དྲི་བ་མཛད་པ་ན། ལན་དུ་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྐབས་འདིར་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་འཇིག་རྟེན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱའི། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མངོན་པར་ཤེས་པ་ཐོབ་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།

In this regard, the bodhisattvas requested the Tathāgatas, "Please examine us so that no errors may arise." Why is this? For what reason? When the Tathāgatas posed the question, they replied with the words "all the Tathāgatas" and so forth. In this way, the very body, speech, and mind of all the Tathāgatas are the vajra expanse (dharmadhātu). Their essential nature of conduct is the mode of accomplishing the welfare of all beings without exception by manifesting in all forms. To "follow" them means to transform into the saṃbhogakāyas in order to act for the benefit of the lords of the ten grounds, who are the masters of all the Tathāgatas. Subsequently, they follow and transform into nirmāṇakāyas for the sake of those to be tamed; thus, they "follow," and that very following is "conformity." When the Tathāgatas posed the question again, they replied with the words "Brahmā and so forth" and so on. In this context, it should be understood that the bodhisattvas who have first generated the mind of enlightenment are exclusively worldly beings; they are not the vajra bodies and so forth that possess the forms of Brahmā and the like, for there is no doubt regarding those. Merely attaining the superknowledges (abhijñā) does not mean that all phenomena are thoroughly known exactly as they are.

དེའི་ཕྱིར་མི་ཤེས་ནས་འདི་སྙམ་དུ་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོགས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གང་ལ་དེ་རྣམས་ལས་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་དེ་སྐུ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཆོས་རྡོ་རྗེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་མཆོག་ཏུ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཉིད་གསང་བའི་ཡི་གེ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་འཆད་དོ་ཞེས་དེ་སྙམ་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བརྙས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་པའི་ཚིག་ལ་དཔྱད་པ་མ་བྱས་པ་ཁོ་ན་ལེགས་པ་ཡིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྐད་གསན་ནས། རང་གི་ཕྱོགས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཁྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྙས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། འོན་ཀྱང་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ནི། ། ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། སེམས་ཅན་རྣམས་བསླུ་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །

Therefore, out of ignorance, they conceptualize in this way: "The one whose nature is vajra," and so forth. They think that "vajra" refers exclusively to all the tathāgatas, and that the Blessed One, the glorious Vajrasattva, is so called because he possesses a body (kāya) that is the self-nature (ātman) accomplished from them. Because his essence is the nature of insight (prajñā), he is the "nature of the great vajra." The suchness (tathatā) of the vajra of phenomena (dharmavajra) is the supreme, untainted great bliss, the nature of the indivisible dharmakāya; it is the great secret syllable. Thinking, "They explain this through mere words without knowing it," they thus treat the Great Vajradhara with contempt. Therefore, it is better not to analyze the words of the teaching at all. When the tathāgatas heard this, in order to demonstrate their own position, they said, "O Bodhisattva Mahāsattva, you..." and so forth. The "great bodhisattvas" are those such as Brahmā and others, while the "Kṣitigarbha and others" are exclusively omniscient ones. By this, it is shown: "Even if Brahmā and the others treat us with contempt, nevertheless, we shall teach the nature of phenomena (dharmatā) exactly as it abides; we shall not deceive sentient beings."

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་བ་མི་འགྱུར་བ་ནི་རང་བཞིན་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པར་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། བརྙེས་ནས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མཛད་ནས་ཀྱང་ངོ་། ། དེ་ཉིད་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སྟེ་དེ་མི་ཤེས་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དྲི་བ་བྱས་པའི་ལན་དུ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྒྱུ་རིགས་མཐུན་པ་ལས། འབྲས་བུ་ཡང་རིགས་མཐུན་པར་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བསྟན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བདེ་ཆེན་ལས་བྱུང་བྱང་ཆུབ་ནི། ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་མཚུངས་པར་འདོད། ། འགྲོ་ཀུན་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ནམ་མཁའ་དེ་ལ་མཚན་ཉིད་མེད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། གཟོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་མཆོག་ཏུ་ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གང་ལ་བདག་དང་གཞན་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་མི་འགྱུར་བ་སྟེ་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩིག་པ་བསལ་ནས། ནམ་མཁའ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་དང་མཚུངས་པར་བྱུང་བའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མངོན་དུ་མཛད་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །

The unchanging secret of the body, speech, and mind of all the tathāgatas is the great bliss arising from the authentic union of non-duality, in which they are of one taste in the equality of their nature. "Having attained" means having directly realized it. Because that very state is the nature of realizing the unborn, it is bodhi (enlightenment); it is not something unknown. In response to the question asked by the bodhisattvas, "Why is that?", it is said, "The unborn," and so forth. By the phrase "the manifest enlightenment of the unborn vajra," it is shown that from a cause of a similar class, a result of a similar class arises. As it is said: "The enlightenment arising from great bliss is asserted to be equal to space; all beings have that as their characteristic, yet space has no characteristic." That which is primordially unborn, the supreme uncontaminated great bliss, is free from the essential nature of conceptualization that discriminates between self and other and so forth; it is thus described. That itself is unchanging because it is indestructible. "Arising from that" is like the conventional expression, "Having cleared away the wall, one shall make space." Therefore, because the enlightenment directly realized by all the tathāgatas is not the domain of conceptual thought, it is not something to be known [by such means].

གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་རང་གི་རིག་པར་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་ཤིང་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ནི། དོན་དམ་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚིག་གི་སྒོ་ནས་བསྟན་པར་མི་སྤྱོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། འོན་ཀྱང་དེ་རྣམས་ལ་ས་བོན་དང་རྟེན་བཞིན་དུ་སྒྲ་དང་དོན་དག་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསྟན་པའི་ཚིག་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་དེ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་དྲིས་པའི་ལན་གདབ་པའི་ཕྱིར། ཀྱེ་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཀྱེ་མ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའོ། ། འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ལ་གནས་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་རྣམས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་བོ། ། བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དགོངས་པའི་དབང་སྐུ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་རང་གི་སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་ཤེས་རབ་རིག་མའི་གཟུགས་སུ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལ་འཁྱུད་ནས་གནས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་མཐོང་བར་འགྱུར་བས་སྐུ་གསུམ་དང་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་བརྟན་པའོ།

Because it is not otherwise, the realization of awakening to be personally realized—which is unborn, equal to space, and inexpressible—is not something the Blessed One can demonstrate through the gateway of words in the ultimate sense. Therefore, even if Brahmā and the others have generated such a resolve toward the Blessed One, because there is no connection between sound and meaning for them—just as there is none between a seed and its support—it must be shown that the words of the teaching are inexpressible and are of a purely erroneous nature. To demonstrate this pervasiveness, the words "Noble son" and so forth are spoken, which are easy to understand. Why is that? In order to provide an answer to the question asked by the bodhisattvas, the words "Alas!" and so forth are spoken. The word "Alas!" is used for emphasis. "These" refers to those dwelling in the mind, namely, as many as there are included within the realm of sentient beings. The dharmatā of the dharmakāya and so forth, and of the vajra body, speech, and mind, is the wisdom of definitive discernment. Regarding the phrase "because of relying": all sentient beings, by embracing the wisdom-consort who has transformed into a form and dwells within their own heart—the very nature of the three vajras intended by the Tathāgatas—will come to see the nature of great bliss in non-dual union; thus, they rely upon the dharmatā of the three bodies and the three vajras.

། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མི་ཕྱེད་པའི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ཐོབ་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བརྗོད་བྱ་བརྗོད་པར་བྱ་བའང་མིན། ། ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྣམས་དང་། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའོ། ། དེའི་བདག་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའོ་སྙམ་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཐབས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རིག་མའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གང་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་རྣམས་དང་ཐ་མལ་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། དེ་ཉིད་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་གནས་མེད་པའོ། ། དེའི་རྡོ་རྗེ་ནི་བཤད་མ་ཐག་པའི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྟོག་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ཤེས་རབ་ཐབས་བྱུང་ས་བོན་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད།

The wisdom of the vajra body, speech, and mind is the great bliss of the inseparable method and insight of the three vajras; that is what is attained. The Blessed One, having accepted the perspective of the Tathāgatas, spoke these words to all the Tathāgatas and Bodhisattvas, beginning with "pure by nature," and so forth, which should be connected with the phrase "neither the expression nor the expressed." Because the pervasive dharmas—the Sambhogakāya and Nirmāṇakāya bodies, along with the three vajras—are pure by their very nature, they are "pure by nature." The selflessness of that is the wisdom of primordial awareness characterized by the analytical discernment that all phenomena are empty; that very wisdom, through the power of method, takes the form of the consort. The great bliss arising from the perfect union with her is the "dharmadhātu" because it is the seed that generates the collection of Buddha-qualities, such as the powers and fearlessnesses, as well as the ordinary aggregates and so forth. Because it is free from the conceptualization of a support and a supported, it is "without abode." Its "vajra" is the bodhicitta that has become the seed just described. That which arises from it consists of all the worldly and transcendent conceptualizations of conventional nature; as the Blessed One said: "The seed arising from insight and method is called bodhicitta."

། དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཡང་དག་བྱུང་། ། གནས་དེ་ཐོབ་ནས་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་དང་། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཉིད། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་ཁམས་གསུམ་པ། ། ཐམས་ཅད་དེ་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། བརྗོད་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའོ། ། བརྗོད་པར་བྱ་བ་འོང་མིན་ཞེས་པ་ནི། དོན་དམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི་བསྟན་པར་བྱ་བ་དང་། སྟོན་པར་བྱེད་པ་དག་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དྲིས་ཏེ། ཡང་དག་པར་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྱེ་བའོ། ། གཞན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེའོ། ། དེ་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་བ་དང་གནས་པའི་ངེས་པ་རྟོགས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཅིང་། ནམ་མཁའ་ནི་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་རྨད་དུ་གྱུར་ཏོ། ། ཀྱེ་མའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་དག་ལས་ཤེ་ན། སེམས་ཀྱིས་ལུས་ནི་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། སེམས་ཀྱིས་ཆོས་ནི་སྟོན་པ་སྟེ། ། སེམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལ་ངོ་མཚར་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། གང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

"From that, the Buddha truly arose; having attained that state, he passed into nirvāṇa. That is the seed of all the Buddha-dharmas and of all siddhis. In the three worlds, the three realms—all have truly arisen from that." Thus it was said. Regarding the term "subject matter" (abhidheya), it refers to that which is to be taught conventionally. Regarding the phrase "the subject matter does not come," it is because, in reliance upon the ultimate truth, neither that which is to be taught nor the teacher exists. Then, all the Tathāgatas prostrated to the Blessed One and asked, beginning with the words "Blessed One." "Truly arisen" means birth. The rest was thoroughly analyzed by the Blessed One himself. Thus, having realized the certainty of the arising and abiding of all siddhis from the Blessed One, the Tathāgatas and Bodhisattvas were filled with wonder; they were amazed by the statement, "Space does not abide in anything at all." Regarding the words "Kye ma'o" and so forth: "Vajra" refers to the Vajra Mind. "Speaking Vajra words" refers to the Vajra Speech. If one asks from what these arise, it is for the sake of teaching: "By the mind, the body is attained; by the mind, the Dharma is taught; by the mind, enlightenment is attained," and so forth. If one asks, "What is so wonderful about this?" it is said, "In which..." and so forth.

བསྟན་པ་གང་དུ་དོན་དམ་པར་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཉེ་བར་དམིགས་པ་མེད་པ་དེར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཟུགས་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་མཚར་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆེན་པོ་ནི་རང་རྒྱལ་བ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ནི་ས་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ་ས་བཅུ་པའི་དབང་ཕྱུག་གི་བར་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་མཆོག་ནི་འདིའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་མི་ཕྱེད་པའི་བདག་པོ་ནི། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་མངའ་དབང་མཆོག་གོ། ། རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་དུས་སུ། སྤྱི་བོར་བདག་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གང་བཤད་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དྲན་པར་བྱེད་པའོ། ། མཁའ་དབྱིངས་ནི་བཙུན་མོའི་པདྨའོ། ། དེ་ཉིད་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་དབུས་ན་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ནི་རབ་བསྒོམས་ནས། ། སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་ཅིང་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་གནང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ལ།

In that teaching where, in the ultimate sense, body, speech, and mind are not perceived, the conventional cultivation of form is indeed marvelous. The phrase "Then," and so forth, has already been explained. The "three vajras" are Brahmā and the others; their "listeners" are the śrāvakas. Their "great ones" are the pratyekabuddhas. Their "supreme ones" are the bodhisattvas, from the first ground up to the lords of the tenth ground. Even more supreme than those are the deities of this maṇḍala. The lord of the indivisible body, speech, and mind of those who possess the nature of the three vajras is the supreme master of the three vajras. Regarding the phrase "for the sake of meditating on the vidyā-puruṣa," this is a reminder in order to demonstrate what was explained during the time of the great accomplishment (mahāsādhana), namely: "One should meditate on the lord at the crown," and so forth. The "expanse of space" is the lotus of the consort. Because it is the very source of supreme joy, it is the "vajra." The "buddha maṇḍala" residing in its center is that of Vairocana. By the words, "Having thoroughly meditated on the vajra body, one should thoroughly meditate on the vajra at the crown," this is what is taught: a yogi who has practiced the vidyā-vow and received the permission of the deities should perform the yoga of the Vajra Body in his own maṇḍala exactly as it is.

རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་ཆོ་གའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རང་གི་རིག་མ་བསྐྱེད་དེ། དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་རང་གི་སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དབང་བསྐུར་བ་རབ་ཏུ་སྟེར་ཞིང་སྔར་བཤད་པའི་ཞལ་དང་མཚོན་ཆ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་འོད་ཟེར་ཀུན་ནས་འཕྲོ་བ་བསམ་པར་བྱའོ། ། བསྒོམ་པ་དེས་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་འབྲས་བུ་མྱུར་དུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། མི་བསྐྱོད་པ་དང་དཀོན་མཆོག་དཔལ་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ་སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཀུན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྷ་སྒོམ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་མཐུན་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྤྱན་དང་སའི་སྙིང་པོ་དང་འཕགས་པ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དང་། བྱམས་པ་དང་བྱམས་མའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་གོ་འཕང་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་། འཕགས་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་དང་། འཕགས་པ་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་གིས་མི་བསྐྱོད་པའི་དབང་བསྐུར་བ་བསམ་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མ་བསྒོམས་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །

Immediately following the rituals of Anuyoga and Mahāyoga, one should generate one’s own consort in that very same manner. At the time of union with her, one should visualize the Great Vajradhara bestowing empowerment upon the crown of one’s head, possessing the faces, implements, and so forth previously described, and radiating light rays in all directions. Through that meditation, the fruit of perfect enlightenment will be swiftly attained. The term "Vajra Body" is used as an illustration; practitioners of Akṣobhya, Ratnaśrī, Amitābha, and Amoghasiddhi should also meditate on the Great Vajradhara himself upon their crowns for the purpose of empowerment. The mention of "all" implies that even those meditating on deities external to the maṇḍala should examine the empowerment of their own respective family according to what is appropriate. Regarding the phrase "by the distinction of family": for practitioners of Locanā, Kṣitigarbha, the noble Yamāntaka, Maitreya, and Maitreyī, Vairocana should be meditated upon at the crown; likewise, practitioners of Māmakī and so forth should meditate on the state of empowerment of the Tathāgata of their own family. Practitioners of the noble Aparājita and the noble Amṛta should contemplate the empowerment of Akṣobhya. If one does not meditate in this way, the Mahāmudrā will not be accomplished.

རིག་མ་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པའི་ལྷ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅིང་མི་ཕྱེད་པའི་གསང་བ་སྟེ་དབང་བསྐུར་བ་(སྟེན་,སྟོན་)པར་མཛད་པས་ན། རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་གི་ཁམས་སུ་གྱུར་པའི་འཕགས་མ་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པའི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་གཟུགས་ཅན་བདག་ཉིད་ཕྱི་དང་ནང་གི་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ཀྱིས་ཚིམ་པར་བྱེད་པར་བསམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་འབྱུང་བ་དག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཁྱུ་མཆོག་འོན་ཏང་མཉེས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། གང་ཞིག་འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ལྟར་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་བྱས་ན་བསྒྲུབ་པ་དེ་ལ་ཞུགས་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས་སྐུ་གསུམ་གྱི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སླར་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་གཟུང་བའི་དོན་ཅན་ཡིན་པར་ཐམས་ཅད་དུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ལ་མདོར་བསྡུས་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བསྡུས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་གསང་ཞིང་མཆོག་ཏུ་གསང་བའོ། ། ལུས་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དམ་ཚིག་ནི་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་སྟེ།

Because he accomplishes the deity in union with the consort and reveals the secret of indivisibility through the conferral of empowerment, he is the "Vajra Secret of the Knowledge-Born Being," namely, the glorious Vajrasattva. One should visualize the goddesses, such as the Noble Locanā and others, who have become the outer and inner elements of earth, water, fire, and wind, satisfying the Great Vajradhara and any other desired deity—such as Samantabhadrī in union—with the forms of outer and inner enjoyments. For this reason, it is said, "In the elements," and so forth. "The Bull will be pleased" refers to the Great Vajradhara and others, who are the nature of the three vajra bodies. The phrase "whichever of these" and so forth is easy to understand. If one practices in this way for seven days, the practitioner engaged in that accomplishment will attain the siddhi of the three bodies. The word "again" (slar) refers to the dependence upon the previously explained samayas of the vajra body and so forth. The word "also" (yang) should be understood everywhere as having the sense of a restrictive emphasis. This is the "Condensed" [Tantra], taught in brief for practitioners of the vajra body and so forth; it is the secret and the most supreme secret. Regarding the phrase "body and so forth," the samaya consisting of the nature of body, speech, and mind is that which is not to be transgressed.

དེས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་དོན་བརྟག་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཀུན་བསྒོམས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་ཆོ་ག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སྔར་བཤད་པའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་ལ། དེའི་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་གནས་པས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་དང་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་དང་མཆོད་པའི་ཆོ་གའི་རྗེས་སུ་ཐོགས་ལ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཕྱུང་སྟེ། རང་གི་ལས་རྣམས་ལ་སྦྱར་ནས་སླར་བཀུག་སྟེ་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པར་བྱས་ལ། རང་རང་གི་རིག་མ་རྣམས་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་དགོད་པ་ལ་བརྩོན་ཞིང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་མཐུས་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐུ་སྐྱེས་པས་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ལས་བཤད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་པས་ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིང་བར་མི་བྱ་སྟེ། ལྷ་མོའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་པ་བཅིངས་པས་འགྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིའི་དམ་ཚིག་དེ་ལྟ་བུ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བཤང་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ།

One should examine the meaning of the color, shape, and so forth of the Mahāmudrā. How so? It is said: "Having meditated on all according to the ritual." In this context, the ritual is as follows: having first generated the maṇḍala of practice preceded by the meditation on bodhicitta according to the method of the previously explained sādhana, and remaining on the central seat, one should then, following the rituals of yoga, mahāyoga, atiyoga, and offering, emanate the wheel of deities. Having applied them to their respective activities and summoned them back, one should cause them to abide in their proper places. Having united them with their respective consorts, one should strive in the arrangement of one's own Mahāmudrā and contemplate becoming under the power of others through the force of great bliss. The meaning is that by the arising of the power of wisdom in that way, the deity is accomplished in that very instant. One who has entered into the practice of the Mahāmudrā explained here should not bind physical hand-mudrās; for accomplishment is achieved precisely by binding the embrace and so forth through the samaya-mudrā in the form of a goddess and entering into meditative union. Such a samaya is one that even the Tathāgatas do not transgress. A yogin of the Vajra Body should not disparage excrement and so forth.

དེ་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྦྱང་བ་བྱས་ལ་བཟའ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་བཤང་གཅི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ཐམས་ཅད་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྤྱད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་ཞིང་གོས་དཀར་མོའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུད་མེད་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པས་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པ་རྣམས་དང་། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པའི་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་བྷ་ག་མེད་པ་རྣམས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ན་གནས་པའི་བུད་མེད་རང་གི་ཡིད་ཀྱིས་བསམས་པ་གོས་དཀར་མོའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པ་རྣམས་རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་གསེབ་ནས་རྣམ་པར་བྱུང་བའི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། གསུང་གི་རྡོ་རྗེས་མི་སྨད་དོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་སྨད་པར་མི་བྱ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྐུ་ལ་གནས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུམ་ལ་གནས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཀུན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔར་བཤད་པ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ལྷག་པར་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་ཉིད་ཚིམ་པར་བྱ་ཞིང་སྨད་པར་ཡང་མི་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཤིང་མི་ཕྱེད་པའི་དམ་ཚིག་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་སྟེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། མདོར་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་སྟེ།

Because these are the very blessings of the nature of Vairocana and the others, they should be purified and consumed exactly as they are; therefore, it is said, "feces, urine," and so forth. Regarding the phrase "all should be practiced according to the ritual": one who possesses the yoga of Amitābha abiding in one's own maṇḍala and has visualized an external woman in the form of Pāṇḍaravāsinī should engage in union with her. Likewise, one should engage as appropriate with women belonging to the desire realm, with women belonging to the form realm who lack a bhaga (vagina), and with women dwelling in the formless realm who are mentally visualized by oneself in the form of Pāṇḍaravāsinī, emerging from the pores of one's own body as a multitude of Amitābhas. "The Vajra of Speech should not be disparaged" means that one should not disparage them with words. Because one abides in a body that is the essence of the three vajras, one "abides in the three vajra bodies." "All the samayas that exist" refers to what was explained previously: the yogi of the Vajra family should satisfy himself by means of the intense visualization of those samayas of the three vajras—which are of the nature of Vairocana and the others—as being like an illusion, and should not disparage them. Because he teaches the samaya that is particularly exalted and indivisible, he is the "Great Samaya," the glorious Vajrasattva. In brief, these are the five aggregates.

གཟུགས་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ནི། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱེ་མཆེད་ནི་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་རྣམ་པ་གསུམ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་ནོ། ། སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། རིགས་ལ་གཅིག་གིས་ཚིག་ཏུ་བྱས་པའོ། ། ས་ལ་སོགས་པ་ལ་མ་གཏོགས་པའི་ཁམས་གསུམ་པ་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཁམས་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེའོ། ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་ནི་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། ། དབྱིངས་དམ་ཚིག་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཟླ་བ་ལྟ་བུར་དག་པའི་བློ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། ། ཅེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཀུན་དུ་བཟང་མོའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་འཁྱུད་པའི་སྦྱོར་བས་འཛིན་པར་མཛད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ། དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། །

Form, feeling, perception, mental formations, and consciousness are taught to be the nature of the five Tathāgatas, Vairocana and the rest. The vajra sense bases are the internal entities of the eye and so forth; these are the nature of the six bodhisattvas, Kṣitigarbha and the rest. Their objects—form and so forth, which possess the nature of Vairocana and the others in three aspects—are the nature of the six goddesses, Rūpavajrā and the rest. Because it is the condensed essence, it is the maṇḍala; the singular term is used for the class. Since there are no elements of the three realms apart from earth and the others, it is therefore the vajra samaya of the three realms. Earth, water, fire, and wind are the nature of the four, Locanā and the rest. The insight that discerns all phenomena as being like space is called the "vajra space." The samaya of the expanse is great bliss, because it is that which must not be transgressed for the sake of generating perfect enlightenment. That very thing—the insight just explained—is called "vajra," because it is said: "The mind, pure like the moon, is explicitly called 'vajra'." Because he holds her, who has become the form of Samantabhadrī, through the union of meditative absorption, he is the Vajradhara, the glorious Great Bliss.

དེས་ནི་སའི་ཁམས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལྷ་མོ་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཞིང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་གསང་བ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྟན་ཏོ། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དགོད་པའི་གོ་རིམ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་བྲིས་པས་ཡང་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་པདྨ་ཡིན་ཞིང་དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བས་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཔལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དང་ལྷན་ཅིག་ཐ་དད་པ་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཀུན་དུ་བཟང་པོར་བྱས་པའི་ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ལས་འདོན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཟིགས་ནས་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མགོན་པོ་བྱམས་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འདྲི་བ་དང་། འཆད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་པའོ། ། དེའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་མགོན་པོ་བྱམས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་དྲིས་ཏེ།

Thus, the glorious Great Bliss, who is the nature of the five secrets and is in union with Samantabhadrī—the nature of which is the individual discernment of all phenomena—is shown to be completely surrounded by the four goddesses, such as the nature of the earth element and so forth. The sequence for the arrangement of the aggregates and so forth has already been written in the Sādhana, so it need not be stated again here. Because he is the abode of all the Tathāgatas, and because he possesses the meditative union through perfect conjunction with the lotuses of Locanā and the others, he is the sovereign of them; therefore, he is the Sovereign of All Tathāgatas, the glorious Vajrasattva. Regarding the phrase "all the Tathāgatas" and so forth: "all the Tathāgatas" refers to the glorious Bodhicittavajra. His "equality" is his non-differentiation from the Vajra Master. That itself is the "conduct," which is the nature of delivering the sentient beings of the three realms—transformed into Samantabhadra—from suffering; that itself is the "vajra." The meditative absorption in which that exists is called by that name. "Having gazed upon the maṇḍala of the retinue, he became silent" means that he became silent in order to grant the blessing for the Protector Maitreya and the Tathāgatas to ask their questions and provide the explanations in due order. Immediately following that, the Protector Maitreya, having prostrated to all the Tathāgatas, asked the question beginning with "O Blessed One," and so forth.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་འདུས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། དེའི་ལུགས་སུ་དབང་བསྐུར་བས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་འདུས་པས་དབང་བསྐུར་བའོ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མགོན་པོ་བྱམས་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་སློབ་དཔོན་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དེ་ལ་འཇུག་པ་ཡོད་པས་ན་སློབ་དཔོན་ཡིན་ཞིང་། འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་མངོན་པར་གདོན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་བསམ་པས། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བསྟོད་པའི་ཚིག་དེས་ནི་འདིར་ཐུན་མོང་གི་དབང་བསྐུར་བ་ཉིད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ལས་བླ་མར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལས་མགོན་པོ་བྱམས་པས་ནི་ཐོས་པ་ཡང་མེད་ཅིང་མན་ངག་བླངས་པ་ཡང་མེད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུའོ། ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བདག་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་དབྱུང་བའི་དུས་སུ་སེམས་གཞན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་ལྟར་འཁོར་བའི་ཕུང་པོ་འདི། ། ང་རྒྱལ་ལས་ནི་འབྱུང་བ་བཞིན། ། སངས་རྒྱས་ང་རྒྱལ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་གཟུགས་སུ་འགྱུར། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཉིད་ནི། །

The Guhya-samāja, the secret assembly of the body, speech, and mind of all the tathāgatas, is the king of tantras that reveals the meaning of the Great Vajradhara who has entered into the meditative equipoise of the nature of the three vajras. Because one is empowered according to its system, it is the empowerment of the secret assembly of the body, speech, and mind of all the tathāgatas. For that very reason, the protector Maitreya spoke of the "Blessed One as the master." In this context, he is the master because he engages in the conduct of the Blessed One in every respect. The meaning is that, with the intention of discerning the all-pervading dharmadhātu in order to deliver all wandering beings without exception, he abides in the state where desire and the other afflictions are completely purified. By these words of praise, it is shown here that even the common empowerment itself is the most supreme of all. Regarding that, the protector Maitreya has neither heard it nor received the oral instructions. "Like the vajra of bodhicitta" means as the very bodhicitta-vajra. Why is that? Because at the time of generating the pride of thinking, "I am a perfect Buddha," no other thought arises. As it is said: "Just as these aggregates of cyclic existence arise from pride, through the application of the pride of being a Buddha, those very [aggregates] become the form of a Buddha." Furthermore, the Blessed One said: "The very time of the present..."

རྟག་ཏུ་འདའ་བར་དཀའ་བ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ལྷ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་དགའ་ཉིད་ང་། ། སྙམ་དུ་གང་གི་རྟག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བྱས། ། དེ་རྣམས་ལྷ་དང་མི་ཡི་འདྲེན་པ་སྟེ། ། དེ་རྣམས་བློ་བཟང་བརྩེར་ལྡན་མཆོད་འོས་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་མཆོག་གི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གནས་པའི་སློབ་དཔོན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་ནི་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་བསྟན་ཏོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་མདོར་བསྟན་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒྱས་པ་བཞག་ལ་མདོར་བསྡུས་ནས་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་ཁྱབ་པའི་དོན་ཏོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཚོ་བའི་བྱིན་གྱི་རླབས་མངའ་བའི་ཕྱིར་འཚོ་བའོ། ། བཞེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་འདའ་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་དུས་གསུམ་དུ་ལྷགས་ནས་སློབ་དཔོན་ང་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་མཆོད་དོ། ། བདག་ཅག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྗོད་ནས། སླར་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཐམས་ཅད་དུ་གཤེགས་པར་མཛད་དེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ནོ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ནི་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །

"It is always difficult to transcend," so it is said. Furthermore: "Those who always maintain the pride of thinking, 'I am the joy of all gods and Tathāgatas,' are the leaders of gods and humans; they are the wise and compassionate ones worthy of offerings." Thus, the master who abides in the supreme pride is the very vajra of bodhicitta. This is shown by the Tathāgatas when they say, "This master and this bodhicitta are non-dual and indivisible." Regarding the phrase "To the noble sons, in brief," the meaning is that one should set aside the detailed explanation and teach in a summarized form. The passage beginning with "In the world systems of the ten directions" is easily understood. Because he possesses the blessing of living continuously for as long as saṃsāra lasts, he is "living." "Abiding" means passing the time. All of them, having gathered from the three times, offer all the offerings of all the Tathāgatas to me, the master. Having also proclaimed, "We are the fathers of all the Tathāgatas," and so forth, they once again depart for all the Buddha-fields. The dharmakāya is not common to all sentient beings; the saṃbhogakāya is the domain of the lords of the ten grounds.

སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་མཐོང་བའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་གང་དག་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བཏུལ་ལོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སློབ་དཔོན་ཡང་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་ནང་དུ་གཏོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། ། སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར། ། སློབ་དཔོན་གཟུགས་སུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། ། རྣལ་འབྱོར་གནས་ལ་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཁམས་གསུམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་ཞིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྒྱུད་ཅན་གྱི་སློབ་དཔོན་གྱི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མཐོང་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་མེད་པ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། འདི་ལས་གསུངས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་དགྱེས་པར་གྱུར་པས་དུས་གསུམ་དུ་བྱོན་ནས་དེ་ལ་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་དེ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་བཟུང་སྟེ། ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་གི་བར་རིགས་ངེས་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་མེད་པར་གྱུར་ནས། བདག་ཅག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕའོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་དེ། ཡང་སླར་རང་རང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དུ་གཤེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལུང་ལས་ཀྱང་། ཀུན་དགའ་བོ་ཕྱོགས་གང་ན་འདུལ་བ་འཛིན་པ་ལ་གནས་པ་དེར་ནི་ཁྲོ་བོ་སྤྲོ་བ་ཆུང་བ་ཡིན་ཏེ།

Although the nirmāṇakāya is common to all sentient beings, it is the exclusive domain of those who possess the fortune to behold it; for it is said that the Blessed One Śākyamuni subdued all sentient beings who were to be tamed by a buddha. The master, too, is included solely within the nirmāṇakāya, for it is said: "The nature of suchness, in order to care for sentient beings, the master abides perfectly in the form of conventional reality for those established in yoga." Therefore, even those sentient beings who lack the fortune to behold the nirmāṇakāya of the master—one who has been empowered as the Dharma King of the three realms and whose continuum is blessed by all the tathāgatas—attain perfect awakening in accordance with the manner taught here, through the characteristics of generating the mind of awakening and so forth. Consequently, being delighted, [the tathāgatas] come during the three times and perfectly make offerings to him with unsurpassed offerings and the like. Then, from the moment he generates the mind of awakening until he becomes a lord of the ten grounds, he becomes inseparable in continuum from those of certain lineage. He then declares, "I am the father of all tathāgatas," and so forth, and subsequently departs to his own respective buddhafield. As it is said in scripture: "Ānanda, in whatever direction a holder of the Vinaya resides, there the wrathful ones are of little activity."

དེ་ཉིད་ཀྱིས་ངའི་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་མཐའ་ཡས་མུ་མེད་པ་དག་ན་གནས་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བླངས་པ་ནས་ས་བཅུ་པ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པའི་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་དམ་བཅའ་བ་བྱས་པ་རྣམས་ནི་ངེས་པའི་ཕུང་པོར་གཏོགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སུ་བརྗོད་ཅིང་། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་གྱིས་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྔ་མ་ལས། སློབ་དཔོན་གྱི་བ་སྤུའི་བུ་ག་གཅིག་གི་གསེབ་ནས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པས་ཀུན་ནས་སློང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་སྟེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་སྙིང་པོར་གྱུར་པའོ། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འབྱུང་བའི་གནས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཏེ་གང་ལ་དེ་ཡོད་ཅིང་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གལ་ཏེ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ན་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སེམས་ཅན་བསོད་ནམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཕུང་པོས་ཇི་ལྟར་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་ནུས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ།

"It is that very [mind] which accomplishes my work," he said. Regarding the phrase "For example," and so forth: sentient beings who have taken up the bodhicitta and abide on the ten grounds throughout the infinite and boundless world systems of the ten directions are called "Buddhas" because they belong to the definitive aggregate. Compared to the previous mass of merit arising from the physical, verbal, and mental actions motivated by the aspirations of those [beings], the mass of merit arising from the cultivation of bodhicitta that emerges from even a single pore of the Master is shown to be far more distinguished. Therefore, the Tathāgatas said, "O son of noble family, that which is called bodhicitta," and so forth. Because it serves as the basis for the five wisdoms, such as the mirror-like wisdom and so on, it is the "essence." Because it is the very source from which perfect enlightenment arises, it is the "source of omniscient wisdom." The meaning is that whoever possesses this and generates it in sentient beings is far more distinguished. If one were to ask: "Even if it is granted that it outshines [others], how could the mass of merit of ordinary beings who have generated the mind of enlightenment be outshone by the mass of merit of sentient beings who already possess merit?" It is not so.

གངྒཱའི་ཀླུང་མང་པོའི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པར་རྩོལ་ཞིང་འབད་པས་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ། གསང་བ་འདུས་པ་འདི་ཉིད་ལ་མངོན་པར་དགའ་བར་གྱུར་ན་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་ཞེས་འདི་ཉིད་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐབས་འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་བཤད་ན། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆའི་རྡུལ་གྱི་ཆ་ཤས་དང་ཡང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་ལྟར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སློབ་དཔོན་ལ་བརྙས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པས། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་འགྲོ་བར་དོགས་པས་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ནས་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་པ་བསྟན་ཏོ། ། བླ་མ་ལ་གུས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མི་བསྐྱོད་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་དཔལ་དང་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་འཛིན་པའི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའོ། །

It is because this very text states: "Bodhisattvas who have not attained enlightenment despite striving and exerting for incalculable eons as numerous as the sands of many Ganges rivers, if they come to take great delight in this very Guhyasamāja, will in this very life be counted among those called the Buddhas of all the Tathāgatas." In this context, if "Tathāgata" were explained literally, it would contradict the statement: "Even [the sands of] space are not equal to even a fraction of a particle of the portion of qualities." Then, the passage beginning with "the Bodhisattva Maitreya and others" shows that because ordinary beings might develop a mind of contempt for the Blessed One—the master who possesses such a great mass of merit—they would fear falling into the great hells, and thus they became silent. To demonstrate that making offerings and so forth, preceded by devotion to the guru, brings about the attainment of the results such as those of the Great Vajradhara, the text says "Then," and so forth. Akṣobhya, Ratnaśrī, Amitābha, Amoghasiddhi, and Vairocana are the five Tathāgatas. Regarding the phrase "of all the Vajradharas" and so forth: "all the Vajradharas" refers to the deities of all the families who hold the five primordial wisdoms, such as the mirror-like wisdom. Their "siddhis" are those fully accomplished within the mental continuums of the yogins.

དེ་བསྐྱེད་པའི་དམ་ཚིག་ནི་སློབ་དཔོན་མཉེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལ་དམིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་མངོན་དུ་མཛད་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་རྣམས་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱེད་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བོས་ཏེ་བཀའ་སྩལ་པའོ། ། གང་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ངེས་པའི་ཕུང་པོར་གཏོགས་པའི་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མིང་ཅན་རྣམས་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དུས་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ་དེ་རྣམས་ཀྱང་བྱོན་ནས། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པས་དབང་བསྐུར་བའི་སློབ་དཔོན་ལ། བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པ་བྱེད་ཅིང་ཕྱག་ཀྱང་འཚལ་ལོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དྲི་བ་དང་ལན་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཅི་ལ་གནས་ཤེ་ན། སྐུ་གསུམ་གྱི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ལ་གནས་སོ། ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལས་བཞེངས་ནས་ཞེས་བྱ་བ། དེ་ལས་སད་ནས་འདིར་དབང་བསྐུར་བའི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཕན་ཡོན་ཐོས་ཏེ། མངོན་པར་འདོད་པ་ཀུན་ཏུ་སྐྱེད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པའི་དོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བོས་པར་གྱུར་ཏོ། །

The samaya for generating that is to please the master, and the meditative absorption focused upon that is so named. Having actualized that, he addressed those bodhisattvas, calling out, "O you bodhisattvas," and so forth. By the words "Whosoever," and so on, it is shown that not only are those sentient beings included in the definitive aggregates who bear the name of Buddha, but also those perfectly complete Buddhas arisen from the wisdom of the three times come forth and make offerings and prostrations to the master who confers empowerment through the glorious Guhyasamāja with unsurpassed and other offerings. The section beginning with "Why is that?" presents the question and the answer. If one asks, "In what do the siddhis of the body, speech, and mind of all the Tathāgatas reside?" they reside in the body, speech, and mind of the Vajra Master, who is the nature of the three vajras of the three bodies. The remainder is as before. Regarding the phrase "arising from the great bliss of method and insight, the Vajra Secret Samādhi": having awakened from that, and having heard the benefits of the master who confers empowerment here, the Tathāgatas and Bodhisattvas were summoned by the words "All the Tathāgatas," and so forth, for the purpose of bestowing empowerment upon those sentient beings who have generated the aspiration for it.

འདིས་དབང་བསྐུར་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པའི་གོ་རིམ་རབ་ཏུ་སྟོན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གྲུ་བཞི་ལྷམ་པ་རབ་ཏུ་བཟང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་མོའི་ཆོས་འབྱུང་ན་གནས་ཤིང་ལེའུ་བཞི་པ་ལས་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཡིན་ཞིང་། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱོར་བ་སྟེ། དེ་ཡིས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་བྲི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། བསམ་གཏན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པར་བྱས་ལའོ། ། འཁོར་ལོ་ཅན་ཀུན་གདན་བསམ་མོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལྷའི་གནས་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧྲི་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་འདབ་མ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ལ། ཟླ་བ་ལ་སོགས་པའི་གདན་བསམ་པའོ། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བས་ནི་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་འདུག་པས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་དང་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་དང་མཆོད་པའི་ཆོ་གའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཕྱུང་སྟེ། གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པར་བྱས་ལ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་གཞུག་པར་བྱའོ། །

This demonstrates the sequence for supplicating the Tathāgatas and others for the sake of sentient beings who are to be empowered. When the Tathāgatas and others, with palms joined, made their request, the Blessed One spoke the words beginning with "In the center of the expanse of space." "Perfectly square and excellent" refers to that which abides within the source of phenomena (dharmodaya) of Samantabhadrī and possesses the characteristics explained in the fourth chapter. "Buddha" refers to Vajradhara, and the "application of the Buddha maṇḍala" means the application of the Buddha maṇḍala; by that [it is meant]. The "vajra maṇḍala" is the maṇḍala to be drawn for the vajra family. "By means of meditative concentration" means having completed the ritual procedures exactly as explained in the sādhana. "One should visualize the seats of all the wheel-bearers" means that, as before, one visualizes the seats of the moon and so forth upon the various-petaled lotuses arising from the syllable Hrīḥ located in the position of one's own deity. "One should be exhorted by the vajra of meditative concentration" teaches the following: having sat upon the central seat and performed the yoga of the Great Vajradhara as before, one should, following the subsequent yoga, the great yoga, the supreme yoga, and the ritual of offerings, emanate the maṇḍala circle, place it in its proper position, invite the wisdom circle, and cause it to enter into their hearts.

དེ་ནས་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གདོལ་པའི་བུ་མོ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པའམ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སློབ་དཔོན་སྙིང་པོ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པ་ཁོ་ནས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་རང་གི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ལས་ཕྱུང་སྟེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྒོ་ན་གནས་པའི་པདྨ་འདབ་མ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་འདུག་པའི་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་སློབ་མའི་སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་བཀོད་ལ། ལས་ལ་གནས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་ལུས་གང་བར་བྱེད་པར་བསམས་ནས། དབང་བསྐུར་བ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གའི་གསེབ་ནས་བྱུང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་དང་མཚུངས་པ་བུམ་པ་དང་རོལ་ཆ་དང་གོས་བཟང་པོ་དང་རྒྱན་བཟང་པོ་བསྣམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་གནས་གསུམ་གྱིས། ། ཐམས་ཅད་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ། བུམ་པ་དང་གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་གསུམ་གྱིས་དེའི་ལུས་ལ་བུམ་པའི་བདུད་རྩི་རང་རང་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཁ་དོག་ཅན་དང་།

Then, in that very manner, one should bless a twelve-year-old girl of the outcaste class, or one arisen from meditation, and with the bodhicitta arising from her and the unsurpassed offerings and so forth, one should make offerings to the deities of the maṇḍala; such is the meaning. Regarding the phrase, "Having meditated on the master’s heart," it means that possessing the pride of the Great Vajradhara, one should emerge from the perfect union of oneself as the Great Vajradhara. As before, one should place the disciple—who is to be empowered—upon a moon disk atop a multicolored lotus situated at the door. Then, abiding in the activity, one should visualize the body of the disciple being filled by streams of bodhicitta and begin the empowerment. How is this to be done? It is taught by the words, "The expanse of space of all Buddhas," and so forth. This is what is shown: one should visualize the entire expanse of space completely filled with Tathāgatas, as numerous as the seeds in a sesame pod, emerging from the pores of one’s own body, holding vases, musical instruments, fine garments, and excellent ornaments. Regarding the phrase, "By the three places of empowerment, all should be brought down according to the ritual," this means that according to the ritual explained in the Mind Maṇḍala, by means of the three places of the vase, secret, and wisdom-gnosis empowerments, the vase nectar—possessing colors corresponding to each respective [deity]—[should be applied] to the disciple’s body.

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་བླུགས་ལ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་མེས་ཞུ་བར་གྱུར་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བཅུག་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་དང་དབུགས་དབྱུང་བ་སྦྱིན་པ་ལ་ཐུག་པ་ཐམས་ཅད་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་གནས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་བསྐུར་བར་འོས་པའི་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་ན་གནས་པའི་སློབ་དཔོན་དེའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སློབ་མའམ་བདག་ཉིད་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པར་དམིགས་ཏེ། འདས་མ་ཐག་པ་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱས་ཤིང་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་ཉིན་དང་མཚན་དུ་སྒོམ་པ་ལ་དགའ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་འདོད་པའི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རིགས་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་རིགས་མ་ངེས་པ་དང་། རིགས་ཆད་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་དམ་ཚིག་ལ་སོ་སོར་དགོད་པའི་སྒོ་ནས་ལོ་ནི་དམ་ཚིག་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་སྒོམ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། གང་ཞིག་བག་མེད་པས་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ན། དེ་ཡང་བསམ་གཏན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་འདིས་དམ་ཚིག་བསྐང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མན་ངག་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྦྱོར་བའོ། །

The meaning is as follows: having poured the stream of bodhicitta, all the tathāgatas melted by the fire of passion are inserted, and one should perform everything up to the granting of the samaya and the encouragement. Likewise, the self abiding in the center of the maṇḍala should also be empowered. This is an illustration: having visualized the maṇḍala of one’s own chosen deity for whom empowerment is appropriate, the preceptor, possessing the yoga of that deity, should perceive the disciple or the self in that very form and confer empowerment just as described above. Having thus been made a fit vessel and abiding by the samaya and vows, one who delights in meditation day and night will attain manifest enlightenment through the three vajras, desiring the benefit of all sentient beings. "Buddhas" refers to those sentient beings of definite lineage. "Bodhisattvas" refers to those of indefinite lineage and those whose lineage is severed; by means of establishing them individually in the samaya, it is called the "wheel of samaya." Because meditating on that very thing brings about the attainment of the essence of enlightenment, it is the "meditation maṇḍala." If anyone’s samaya is impaired through negligence, it should be restored by this ritual of the empowerment of meditation; this is the pith instruction. "Vajra application" refers to the application of Vajraḍākinī.

སྐུ་གསུམ་དང་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་སྙིང་པོ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསུམ་གྱི་སྙིང་པོའོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། རིག་མའི་པདྨ་ན་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཟླ་བ་ལ། ཧཱུཾ་དྷྲི་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་དུ་རེག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་རྣམས་བསྡུས་ནས་དེ་ལ་བཅུག་སྟེ། དེ་གྱུར་པར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོར་རྣམ་པར་བསྒོམས་ལ། ཧཱུཾ་དྷྲི་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་ཅིང་དེ་ཕྱུང་སྟེ། དེ་གདུག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁྲག་ལ་སོགས་པ་འགུགས་པར་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ། དེ་བཀུག་སྟེ་རང་གི་ལུས་ལ་བཅུག་ལ། ཐམས་ཅད་གྱུར་པར་བྱས་ནས། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་གཟུགས་སུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། དྲག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གདུག་པ་གསོད་པའི་བསམ་པ་ཅན་གྱི་མི་སྡུག་པ་མཆེ་བ་རྣམ་པར་གཙིགས་པ་ཀུན་དུ་ཁྲོས་པའི་ཞལ་མངའ་བ། ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུའི་ཕྱག་བཞི་པ། གཡས་པ་དག་ན་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་དང་ཕུར་བུ་བསྣམས་པ། གཡོན་པ་ན་མཆུ་ལ་སྦྱར་བའི་ཐོད་པ་བསྣམས་པ། གཉིས་པ་རྩེ་གསུམ་བསྣམས་པ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་བསམས་ལ། མདུན་ན་གནས་པའི་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་སུ་ཡི་གེ་ཁཾ་ལས་བྱུང་བའི་བསྒྲུབ་བྱ། མར་གྱི་བུམ་པ་བཞིན་དུ་ཤ་དང་ཁྲག་དང་རུས་པས་གང་བ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ།

The essence of the Vajraḍāka, which is the nature of the three bodies and the three vajras, is the essence of the three: body, speech, and mind. This is taught as follows: One who possesses the yoga of the Great Vajradhara abiding in one’s own maṇḍala should arrange the syllables HŪṂ, DHṚ, and KHAṂ upon the moon of bodhicitta abiding in the lotus of the consort. From these, a mass of light rays pervades the entire expanse of space, making contact with all the tathāgatas. Having gathered them in the form of Vajraḍākas and absorbed them into that [moon], and having transformed it, one should meditate on it as Vajraḍāka. Reciting HŪṂ, DHṚ, and KHAṂ, one should emanate it and command it to summon the blood and so forth of the malevolent beings. Having summoned them and absorbed them into one’s own body, and having transformed everything, one should visualize oneself in the form of Vajraḍāka. If one asks what that is like, it is described by the words "fierce" and so forth: one who has the intention to slay the malevolent, with an ugly face baring fangs and completely wrathful, possessing four arms like blue utpala flowers. In the two right hands, he holds a wrathful vajra and a kīla; in the left, he holds a skull-cup pressed to his lips, and the second holds a trident. One should visualize him in union with Vajraḍākinī. In the direction of space in front, one should visualize the object of accomplishment arising from the syllable KHAṂ, filled with flesh, blood, and bone like a jar of ghee.

དེའི་དབུས་དང་ཐོག་མ་དང་། གཡས་དང་གཡོན་དང་རྒྱབ་རྣམས་སུ་ལག་པ་ན་གནས་པའི་ཕུར་བུས་བུ་ག་ལྔ་བྱས་ལ། ཡི་གེ་དྷྲིས་མཚན་པའི་རང་གི་ལྕེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྦུ་གུ་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་སྦུ་གུ་སྔར་ཞུགས་པ་རྣམས་ནས་དེའི་ཁྲག་བཀུག་ལ། ཁ་ཀུན་དུ་གང་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་མཁའ་འགྲོའི་བསམ་གཏན་གྱི་སྦྱོར་བ་འདིས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁྲག་འགུགས་པར་བྱེད་དོ། ། ཇི་སྟེ་གདུག་པ་འགའ་ཞིག་ལ་གནོད་པ་བྱ་བར་འདོད་ན་དེའི་ཚེ་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རྩེ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་བཙུགས་ཏེ་མི་འགུལ་བར་བྱས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། བཟའ་བའམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། བཟའ་བ་དང་མྱང་བ་ལ་སོགས་པ་གང་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཡོད་པ་དེ་དག་བཤད་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ། སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པས་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བཟའ་བ་བསྟན་ཏོ། ། མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་མཆོག་ལྔ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་དང་། བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་སྦྱངས་ནས། བདུད་རྩི་ལྔས་མཆོད་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། ། འདི་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདའ་བར་མི་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་གོ། ། གསང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཆོད་པ་གསང་བའོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ། སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པར་གྱུར་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཆུའི་བུམ་པ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀུན་དུ་བཀང་སྟེ།

In the center, the front, the right, the left, and the back, one should make five apertures with the kīla held in the hand. From one’s own tongue, which is marked with the syllable dhṛ, light rays emerge in blue, white, yellow, red, and green. One should visualize that these rays enter the apertures in their respective order and draw out the blood, filling all the openings. By means of this yoga of the meditative concentration of the Vajra-Ḍākinī, blood is summoned without fail. If one wishes to harm any malevolent being, then at that time, one should visualize that very yoga piercing them all with tridents and the like, rendering them motionless. Regarding the phrase "food and so forth," this teaches that whatever food, drinks, and so on exist, they should be prepared through purification and the other stages as previously explained, and then consumed. Regarding the phrase "with the five supreme offering substances," this teaches that after purifying the maṇḍala of all the deities and oneself, one should make offerings with the five nectars. This is the samaya that all Tathāgatas must not transgress. Because it is to be kept secret, it is the "secret offering." Regarding "the union of the two organs," at the time of the yoga of meditative equipoise, having abided in all activities, one fills the entire expanse of space like a vajra-water flask through the blessing of bodhicitta.

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཚོགས་དེ་ཡང་རང་གི་རིག་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་སུ་བསྐྱེད་ལ། བསྡུས་ཏེ་རང་གི་ལྷ་མོའི་པདྨར་བཅུག་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་པདྨ་ན་གནས་པ་རང་གི་ཁས་བླངས་ཤིང་རང་བྱུང་དང་བཅས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་དེས་རང་གི་ལུས་ལ་གནས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། རང་གི་ཁུ་བ་སོགས་བླངས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་འདིས་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་བྱ་བས་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣམས། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ལས་ཀུན་དུ་སྡོམ་པར་བྱེད་པས་ན། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་སྡོམ་པའོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན་དམ་ཚིག་འཛིན་པའི་མ་རྣམས་སོ། ། དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་རྡོ་རྗེས་སྤྱད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་མ་རྒྱུད་ནས་བཤད་པའི་དམ་ཚིག་གི་སྤྱོད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱས་ནས། རང་གི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་ཐུག་པའི་ཆོ་གའི་རྗེས་ཐོགས་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྤྱད་པའོ། ། སྡོམ་པ་ནི་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་རྨད་པོ་ཆེའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་ལོངས་སྤྱོད་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མི་ཕྱེད་པའི་ལྷའི་གཟུགས་སོ། ། དེ་གང་ལས་བྱུང་ཞེ་ན། གསང་བ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གསང་བ་གསུམ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། །

That collection of bodhicitta atoms should also be generated as the assembly of Tathāgatas, non-dual with one’s own consort. Having gathered them, they are placed within the lotus of one’s own goddess and should be visualized in the form of the nectar of wisdom. Then, that nectar of wisdom—residing in the lotus, accepted by one’s own mouth, and accompanied by the self-arisen—should satisfy the wheel of deities and the members of the maṇḍala residing within one’s own body. Therefore, it is said: "By taking one’s own semen and so forth," and so on. Through this ritual of offering to the outer and inner wheels of deities, the awakening of a Buddha will be attained. Because the activities taught by the supramundane Buddhas completely restrain the body, speech, and mind from worldly conventions, it is called the "restraint of body, speech, and mind." Because they hold the seed that generates the entire realm of sentient beings without exception, they are the "mothers who hold the samaya." Regarding the phrase "one should practice with the vajra of the three samayas," this means that after understanding the suchness of the samaya conduct explained in the Mother Tantras, one should practice as before immediately following the ritual up to the blessing of one’s own body and so forth. This restraint is a great marvel, not within the sphere of experience of those who look outward. Regarding the phrase "the enjoyment of body, speech, and mind," this refers to the form of the deity in which the three vajras are indivisible. If one asks from where that arises, it is said: "the three secrets," and so forth; the "three secrets" are the glorious Vajrasattva.

དེའི་གནས་ནི་ཆོས་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གསང་བ་གསུམ་གནས་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའོ། ། བཟང་པོ་བདག་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དགེ་ལེགས་མངོན་དུ་བྱའོ་སྙམ་དུ་ལྷག་པར་མོས་པ་བསྐྱེད་པས་བསྒོམ་པའོ། ། འདིར་བདག་ཀུན་དུ་ཉམས་མི་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ལས་བཤད་པའི་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་བསྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་ཞིང་འདུལ་བར་བྱེད་པ། བདག་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་ལུང་དག་དང་འགལ་བར་སྤྱོད་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ཞིང་། མངོན་པར་འདོད་པའི་ལྔའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པ་བསྒོམ་པས་དུབ་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ། རང་གི་མགོའི་སྟེང་དུ་མཐོ་གང་ཙམ་གྱིས་དཔགས་ནས་བདུད་རྩི་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོ་གང་གི་ཚད་དང་ལྡན་པ། གདུགས་དཀར་པོ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ལ། དེའི་དབུས་ན་གནས་པའི་ཨོཾ་གྱི་འབར་བ་ཁ་དོག་ལྔ་པས་བཞུས་ཏེ་རྐན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བབས་པའི་ཟླ་བ་ལྟར་བསིལ་བས་རྩ་རྣམས་སུ་ཁྱབ་པས་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་ཚིམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། སྔགས་ཐམས་ཅད་དེ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཉིན་དང་མཚན་དུ་བསྒོམ་པའི་སྦྱོར་བས་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ན་སྔགས་ཐམས་ཅད་འཛིན་པ་སྟེ་སྒྲུབ་པའོ། ། ལུས་ལ་སོགས་པའི་གསང་བ་ནི་འཆད་པར་འགྱུར་བའོ། ། སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་སེམས་ཉིད་དོ། །

Its locus is called the source of phenomena (dharmodaya); because it arises from the great bliss generated by those [elements], it is the vajra-born abode of the three secrets. "I shall accomplish the excellent" means that one should meditate by generating an intense resolve, thinking, "I shall manifest such auspiciousness." "Here, I shall not be impaired in any way" means that by diligently practicing and disciplining the samayas and vows explained here, I shall not act in contradiction to the world or the scriptures, and the five desired siddhis will also be accomplished. When the yogi becomes weary from meditation, at that time, one should visualize a maṇḍala of the five nectars, one span in size, resembling a white parasol, situated one span above the crown of one's head. In its center, the blazing five-colored syllable OṂ melts, and falling toward the palate, it becomes as cool as the moon; one should contemplate that it pervades the channels and completely satisfies them all. The passage beginning with "By this vajra application" is easy to understand. "Holding all mantras" means that by the application of meditating day and night on all the deities who bless the aggregates and so forth, one holds all mantras; this is the practice. The secrets of the body and so forth will be explained later. The entity of the mind is the mind itself.

དེའི་ལས་ནི་ཉིན་དང་མཚན་དུ་བདག་ཉིད་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་ས་ལས་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་རྟེན་གྱི་ལས་མི་བྱ་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་གླེགས་བམ་བཀླག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མི་བྱའོ། ། བསྒོམ་པ་ལ་མངོན་པར་མི་དགའ་བར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ནི་བཀག་པ་མེད་དོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་ནོར་བསགས་པ་ལ་སོགས་པས་བྲེལ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་མཆོད་རྟེན་གྱི་ལས་ལ་སོགས་པ་བཀག་པར་འགྱུར་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བསོད་ནམས་ཕྲ་མོའི་བར་ཆད་དུ་འགྱུར་བ་ཡང་སྟོན་པར་མི་མཛད་དོ། ། འོད་ཟེར་དཀར་པོ་འབར་བས་ཁྱབ། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་གྱིས་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོའི་རྣལ་འབྱོར་རམ། ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། ལག་པ་གཡས་པར་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ཉིད་ལས་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དང་། དེའི་ལྟེ་བར་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་ཅན་རྣམ་པར་བསམས་ནས། དུག་གིས་ནོན་པའི་ལུས་ལ་འོད་ཟེར་གཞུག་ཅིང་དབྱུང་བ་དང་བྱབ་པའི་སྒོ་ནས་དུག་གཞོམ་པར་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སེར་པོར་དམིགས་ལ། འོད་ཟེར་སེར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཀང་ན་རེངས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འོད་ཟེར་དུ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་ན་གནས་པའི་དུག་བཀུག་ལ་གང་ལ་འདོད་པ་དེ་ལ་དབབ་པར་ཡང་བྱའོ། ། གཞན་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། གྲོ་ག་སོགས་ལ་འཁོར་ལོ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁ་དོག་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པའོ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པ། །

Its activity is to meditate on oneself in the form of a deity day and night. Having completely abandoned that, one should not perform activities such as constructing stūpas made of clay and the like, nor should one engage in activities such as reading scriptures. There is no prohibition for those who have become disinclined toward meditation. If that were the case, then for those preoccupied with pleasing kings, accumulating wealth, and so forth, activities such as constructing stūpas would also be prohibited; however, the Blessed One does not teach that even minor merit should be an obstacle. Regarding the passage beginning, "Pervaded by blazing white rays of light": one should perform the yoga of Uṣṇīṣacakravartin, white in color, from the syllable BHRŪṂ, or the yoga of Vairocana arising from OṂ. From the syllable BHRŪṂ itself in the right hand, one should visualize an eight-spoked white wheel, and in its hub, white rays of light. Then, by means of entering, extracting, and sweeping away those rays into the body overcome by poison, one should destroy the poison. Visualizing the entire yoga and so forth as yellow, if one fills [the area] with yellow rays of light, [the victim] will be paralyzed. In the same way, by summoning the poisons residing in the three realms with rays in the form of smoke, one should also cause them to descend upon whomever one desires. The rest is easily understood. Regarding the phrase, "The wheel on birch bark and so forth": it is white in color and has eight spokes. It resides upon the activity-vajra.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་བཅུ་གཉིས་པའི་སྟེང་ན་གནས་པའོ། ། འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། གྲོ་ག་དང་རས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་སྐྱེས་པ་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་གུར་གུམ་དང་། བུད་མེད་ཀྱི་དོན་དུ་གི་ཝང་གིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་བྲིས་ལ། དེའི་ལྟེ་བར་གྲུ་གསུམ་དང་དེའི་ནང་དུ་ཡི་གེ་ཧ་མགོ་བོ་དང་ཟླ་ཚེས་དང་ཐིག་ལེ་དང་རྩེ་མོ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཛི་ན་ཆེ་གེ་མོ་ལ་རཀྵཾ་ཀུ་རུ་ཛིཀ་ཅེས་བྱ་བའི་སྙིང་པོ་དང་རྣམ་པར་སྤེལ་བའི་མིང་བྲིས་ཏེ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་རྩིབས་ཀྱི་དབུས་སུ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞི་འབྱིན་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་དང་། དེ་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་མཐའ་མ་ལ། ། འཕགས་པ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་དང་། མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་ཀྱི་རྩིབས་རྣམས་ལ་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞིའི་སྙིང་པོ་རྣམས་དང་། མཚམས་རྣམས་སུ་ཡི་གེ་གསུམ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། འཁོར་ལོའི་མུ་ཁྱུད་ལ་ཨོཾ་ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ། ཏིཥྛ་ཏིཥྛ། ཆེ་གེ་མོའི་ཨུ་བ་དྲ་བ་དི་ཀཾ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། ཨ་མྲྀ་ཏེ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བའི་འཁོར་ལོར་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་གནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ལ། མུ་ཁྱུད་ལ་བཀོད་པའི་ཡི་གེ་རེ་རེ་ལས་གྲུབ་པའི་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བར་བལྟས་ཏེ།

This means that it resides upon a twelve-spoked crossed vajra. This is what is taught: one who possesses the yoga of Vairocana should, for the purpose of protecting a man, use saffron, or for the purpose of a woman, use gallstone, to draw an eight-spoked wheel in the hub of the aforementioned crossed vajra on birch bark, cotton cloth, or similar materials. In its hub, one should draw a triangle, and inside that, the syllable Ha complete with its head, crescent, bindu, and vowel i. Then, one should write the name interspersed with the essence mantra Jina [name] rakṣaṃ kuru jik. In the centers of the spokes in the east and so forth, one should write the essence mantras that bring forth the four Tathāgatas, such as Akṣobhya and the others. At the very end of those, one should write the essence mantras of the Noble Yamāntaka and the others. In the spokes of the intermediate directions, such as fire, one should write the essence mantras of the four goddesses, such as Locanā and the others. Having arranged the three syllables in the intermediate corners, one should write the following on the rim of the wheel: Oṃ hulu hulu tiṣṭha tiṣṭha [name] upadravadikaṃ bandha bandha hana hana daha daha amṛte hūṃ phaṭ. Then, by means of their respective essence mantras, one should generate the wheel of deities beginning with Vairocana in their proper positions. One should then visualize that the wheel is completely surrounded by hosts of the Noble Amṛtakuṇḍalī, each formed from the individual syllables arranged upon the rim.

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ན་གནས་པའི་པདྨའི་སྟེང་གི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཅན་ཡི་གེ་ཧཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་གོ་བགོས་པ་བསམས་ལ། དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཞུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱིས་བླ་ན་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་འཁོར་ལོའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བརྒྱན་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞག་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟ་མ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ཁ་སྦྱར་ན་གནས་པ་ལྷའི་མཆོད་པའི་གནས་སུའོ། ། རྟག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མཆོད་པའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གནས་ནི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ཉིད་མདོར་བསྡུས་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཏུས་པའོ། ། ཡང་ན་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་དབང་པོའི་ཕྱོགས་སུ་ཡི་གེ་ཨོཾ། མེའི་ཕྱོགས་སུ་ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ། གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་ཏིཥྛ་ཏིཥྛ། བདེན་བྲལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བནྡྷ་བནྡྷ། ཆུའི་ཕྱོགས་སུ་ཧ་ན་ཧ་ན། རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་ད་ཧ་ད་ཧ། ཀུ་བེ་རའི་ཕྱོགས་སུ་ཨ་མྲྀ་ཏ། དབང་ལྡན་གྱི་ཕྱོགས་སུ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བར་ཡི་གེ་ཧཾ། དེའི་ནང་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཁོར་ལོའི་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་ཟེར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡང་རུང་བས་ཀྱང་འཚེ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་བསྲུང་བ་ཡིན་ནོ། ། ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

One should visualize the object of accomplishment, possessing a vajra body, arising from the seed syllable situated upon a moon disk atop a lotus in the heart of Vairocana, and clad in vajra armor arising from the syllable haṃ. Preceded by the entry of the wisdom wheel into the commitment wheel, one should perform offerings such as the unsurpassed offerings. In this way, the circle will be perfectly adorned by the words of the mantra syllables. Regarding the phrase "should be placed," it refers to the place of offering for the deity, situated within a casket or similar vessel that is closed. "Constantly" means at all times. Regarding the phrase "this is," and so forth, the "circle" is the locus of the nature of the three secrets of all the deities. It is "extracted" in order to teach that very point in brief. Alternatively, in the explanation of the circle itself: the syllable oṃ is in the direction of Indra; hulu hulu in the direction of Agni; tiṣṭha tiṣṭha in the direction of Yama; bandha bandha in the direction of Nairṛti; hana hana in the direction of Varuṇa; daha daha in the direction of Vāyu; amṛta in the direction of Kubera; and hūṃ phaṭ in the direction of Īśāna. At the hub of the circle is the syllable haṃ, and within that, the name of the object of accomplishment should be written. Some say that in this way, it will be adorned by the words of the mantra syllables of the circle. By any such method, one is protected from all harm. Regarding the phrase "at a crossroads":

དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་བཟླས་པ་འབུམ་བྱས་པས་མར་ངོའི་བཅུ་བཞི་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུད་མེད་དང་ལྷན་ཅིག་འདོད་པའི་ལྷ་སྐུ་མདོག་དམར་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་གནས་གང་ཡང་རུང་བར་ཡིད་ཀྱིས་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཐོད་པ་གསུམ་ཁ་སྦུབ་པའི་སྟེང་དུ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་ཆང་གིས་ལེགས་པར་བྱུགས་པའི་ཐོད་པ་ཁ་སྦུབ་ཏུ་ཡང་དག་པར་བཞག་སྟེ། དེའི་འོག་ཏུ་བདུད་རྩི་ལྔ་ཅུང་ཟད་དང་བཅས་པའི་ཏིལ་མར་ཆེན་པོས་ནང་ཡོངས་སུ་གང་བའི་ཐོད་པ་རུ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་ཤིང་ཨརྒའི་རྩ་བ་པདྨའི་སྐུད་པས་དཀྲིས་པའི་སྡོང་བུས་མར་མེ་རབ་ཏུ་སྤར་ལ། མཚན་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་ཐོད་པའི་སྟན་ལ་འདུག་ཅིང་ཐོད་པ་གཉིས་ལ་པུས་མོ་གཉིས་བཞག་སྟེ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་གནས་པས་རང་གི་སྔགས་ཟློས་ཤིང་དུད་པ་ཆགས་སུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་དེ་བསྡུས་ཏེ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བཅས་པའི་ཏིལ་མར་ཆེན་པོ་དང་སྦྲུས་ལ་གོས་གཙང་མར་གཏུམས་ཏེ། རིག་མའི་པདྨར་བཅུག་ལ་དེ་དང་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་གནས་དེ་ཉིད་དུ་དྲོ་བ་དང་དུ་བ་དང་འབར་བའི་མཚན་མ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། རང་གི་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དྲོད་བྱུང་བ་དེ་མིག་ལ་བསྐུས་པས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་སྐད་ཅིག་གཅིག་ཁོ་ནས་འགྲོ་བ་དང་འོང་བར་བྱེད་ཅིང་ས་ལ་གནས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དུ་བ་བྱུང་བར་གྱུར་པ་དེས་ནི་བར་སྣང་ལ་འགྲོ་བ་དང་། དེ་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། འབར་བར་གྱུར་པ་དེས་ནི་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་ལ་འགྲོ་བ་དང་།

Focusing on that, perform one hundred thousand recitations. On the fourteenth day of the waning moon, together with an external woman, assume the yoga of the red-colored deity of desire. In any suitable location as previously described, mentally visualize your own maṇḍala. In its center, place three skull-cups turned upside down, and upon them, set another skull-cup turned upside down, well-smeared with wine mixed with the five nectars. Beneath that, light a lamp using a wick made of lotus fiber wrapped around the root of an arjaka tree, which is placed inside a skull-cup filled with great sesame oil mixed with a little of the five nectars. At midnight, sit upon the skull-cup seat, place your two knees upon the two [upper] skull-cups, and remaining in the state of union, recite your own mantra and allow the smoke to rise. Then, collect that [substance], mix it with great sesame oil and the five nectars, wrap it in clean cloth, and insert it into the lotus of the consort. While in union with her, in that very place, one should recognize the signs of heat, smoke, and blazing, and recite one's own mantra one hundred and eight times. By applying the heat that has arisen to the eyes, one can travel to and from all directions in a single instant, and all sentient beings dwelling on the earth will be brought under one's power. By the smoke that has arisen, one travels through the intermediate space and brings the sentient beings dwelling there under one's power. By the blazing that has occurred, one travels throughout the entire sky.

སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ལ་གསུམ་འབྱུང་ངོ་། ། ཀུན་དུ་དགེ་ལེགས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་མིག་སྨན་སྟོན་པར་མཛད་པས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡན་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ནི་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས་གསུངས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེའི་དོན་དུ་སྤྱོད་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་ཚིག་དང་དོན་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་འཇུག་པའོ། ། དེ་ལ་དད་ཅིང་བསྒོམ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་ནས་དད་པར་འགྱུར་བས་ཉིན་དང་མཚན་དུ་བསྒོམ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དྲིས་པ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསུམ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། ཡང་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་བོས་ཏེ་གསུངས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདས་པའི་རབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་མ་གསུངས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

All sentient beings will be brought under one's power, and thus three types of such accomplishments arise. Because he reveals the "vajra eye-salve" that brings about universal excellence and well-being, he is Samantabhadra, the glorious Vajrasattva. Regarding the phrase "Then," and so forth: all the Tathāgatas addressed the glorious Vajrasattva, saying "Blessed One," and so on; that is easily understood. Vajrapāṇi addressed the Tathāgatas, saying "Blessed One," and so on; "endowed" (ldan) means having become endowed. The "enlightenment" of all the Tathāgatas is the nature of the result, such as the Great Vajradhara, as taught in the glorious Guhyasamāja. The "vajra conduct" for that purpose is the thorough engagement by way of realizing the words and their meaning. Regarding the phrase "one will have faith and meditate upon it": the meaning is that having realized it, one will have faith and thus meditate day and night. Furthermore, when the Tathāgatas asked the question, the Blessed One replied with "the body-vajra of all the Tathāgatas," and so on; these are the three. The rest is easy to understand. Again, Vajrapāṇi called out to the Tathāgatas and Bodhisattvas and said, "Blessed One," and so on; this was spoken in order to show the past accounts, and everything is easily understood. Regarding the phrase "Why is that?": it asks why it was not previously spoken. Therefore, he spoke "Blessed One," and so forth.

ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པ་གཙོ་བོར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་བསྟན་པ་འདི་ལས། འཇིག་རྟེན་དང་འགལ་བའི་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ཐོས་པ་ཙམ་ཁོ་ནས་སྐྲག་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་དུ་འགྱུར་བས། དེའི་ཕྱིར་སྐལ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེའི་ཚེ་དེས་མ་གསུངས་སོ། ། གསང་བ་འདུས་པ་འདི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདི་ལས་བཤད་པའི་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པར་གནས་པ་རྣམས་ནི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གངྒཱའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཡན་ལག་གི་དམ་པ་མགོ་དང་ལག་པ་དང་རྐང་པ་དང་མིག་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུའི་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐལ་པ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་དུ་འབད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པས་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་པར་འགྱུར་བ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་སྐད་ཐོས་ནས་མ་འོངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ། དད་པའི་དབང་ལས་བྱུང་བའི་རོའི་དགའ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བསྡུས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་རྣམས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བཟློག་པ་མཛད་དོ། ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྩོལ་ཏོ། །

Because they prioritize ethical discipline and the like, they perceive this teaching of the completely pure dharma in all its aspects as being in conflict with the world; merely hearing of the samayas and so forth, they become apprehensive. For that reason, they are without the fortune [to understand it], and therefore it was not spoken to them at that time. Regarding the phrase "from this Guhyasamāja": the meaning is that those who abide in the yoga of the completion stage explained herein will, in that very instant, manifest complete enlightenment through method and insight. By the words "the Ganges" and so forth, it is shown that those who have not attained enlightenment despite striving for as many eons as there are grains of sand in the river Ganges through the practices of the ten perfections—such as giving the supreme limbs, the head, hands, feet, and eyes—will become perfectly enlightened Buddhas in this very life, as is known by the Tathāgatas and Bodhisattvas. Having heard this, in order to generate the joy of the flavor arising from the power of faith in future sentient beings, the Bodhisattvas compiled it. Then, the Tathāgatas addressed them with the words "Bodhisattva" and so forth, thereby reversing [their misconceptions]. The three sufferings are the sufferings of body, speech, and mind. The Bodhisattvas then addressed the Tathāgatas with the words "Blessed One" and so forth.

དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དྲིས་པ་ཅན། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྩོལ་ཏོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་བ་དག་ཁོ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམས་པར་དག་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཡིན་པས་ན། གསང་བ་གསུམ་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་དེ་རྣམས་ཀྱི་མིང་ཙམ་ཐོས་པའི་སྐལ་བ་ཡང་མ་མཆིས་ན་ཞེས་སྔོན་གྱི་དུས་ཀྱི་རིགས་མ་ངེས་པ་དང་། རིགས་ཆད་པ་རྣམས་དང་། ལྷན་ཅིག་རྒྱུད་ཐ་མི་དད་པར་བྱས་ནས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་དོ། ། དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྐད་མ་ཟེར་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མ་ཐོབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་མེད་པས་ན་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་མ་རྒྱས་སོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་དྲིས་པ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསང་བའི་གནས་གསུམ་གྱིས་ཡི་གེ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་གསང་བའི་གནས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་ཐོས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཅང་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་བཙུན་མོ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་སྟེ།

"Why is that?" the Tathāgatas asked. Then the Bodhisattvas replied, "Blessed One," and so forth. Because the secrets of body, speech, and mind are themselves the syllables that are naturally pure, they are the syllables of the three secrets. Since even the fortune of merely hearing their names did not exist, this was said in reference to those of indefinite lineage and those whose lineage was severed in former times, having made their mental continuums inseparable from them. In order to teach the ultimate nature of phenomena (dharmatā), the Tathāgatas said, "Do not say such things," and so forth. "Did not attain" refers to [attainment] by way of subject and object. For that very reason, because they lack the conceptualization of "that which is to be realized" and so forth, they have not "manifestly and perfectly awakened." When the Bodhisattvas asked, "Why is that?" the Tathāgatas replied, "Because the three secret places are the very purity of syllables." The purity of the secret places of the body and so forth is suchness (tathatā); it is for that reason. Having heard this, the Bodhisattvas became silent. The glorious Vajrasattva is the vajra body, speech, and mind of all the Tathāgatas. His consort is Samantabhadrī.

དེའི་བྷ་ག་ལ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་ལ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་རང་གི་འཁོར་གྱི་རིག་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཐ་མི་དད་པར་གྱུར་པས་བཞུགས་སོ། ། དེ་ནས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷ་མོ་བཞིས་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་སྡུད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཉིད་ལོག་པ་ལ་གླུ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་ལོ། ། རེ་ཞིག་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སེམས་ཅན་རྣམས་མགྲོན་དུ་གཉེར་ནས། ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་གྱུར། གལ་ཏེ་གྱུར་དུ་བཅུག་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་སྐུལ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། འདིར་རིགས་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པའི་སྐུ་ཅན་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་གྱུར་པའི་མེ་ལོང་གཉིས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དུ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལས་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་འབྱུང་བས་དེའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྐུལ་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བཙུན་མོ་སྟེ། འཕགས་པ་མཱ་མ་ཀཱིས་ས་འཛིན་པ་དང་།

In her bhaga, the Great Vajradhara—free from all activity and delighting in supreme bliss—dwells in non-dual union with the consort of his own retinue, having become inseparable from all the Tathāgatas. Then, the four goddesses, whose nature is the doors of liberation such as emptiness and whose essence is peace and so forth, exhorted the Great Vajradhara with songs; he is the embodiment of great compassion that gathers all sentient beings without exception, and he was then awakened from the sleep of primordial wisdom. One might ask: "Since the glorious Vajrasattva, who is the embodiment of great compassion, has already invited sentient beings as his guests, why did he become non-conceptual? And if he has become so, why do the goddesses, whose nature is emptiness and so forth, exhort him?" To this, the following reasoning should be stated: The Tathāgatas possess bodies that are luminous and stainless. Therefore, just as reflections appear in two nearby mirrors, the aspects of emptiness and so forth arise from the Great Vajradhara through the goddesses; thus, he became non-conceptual. Because the compassion of the Blessed One arises within the goddesses, they therefore exhort him. They are the consorts of the body, speech, and mind of all the Tathāgatas; the noble Māmakī is the holder of the earth, and...

དྲུག་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྙན་ཅིང་འཇམ་པའི་དབྱངས་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་འདོན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་དགའ་བས་སྐུལ་བར་བྱེད་དོ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བས་ནི། ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་ནས་བོད་པའོ། ། འདི་ལ་མི་ཕྱེད་པའི་ཐུགས་མངའ་བས་ན་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཏེ། དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུས་ཆོས་འབྱུང་གི་ནང་ན་གནས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་བདག་པོའི་གཟུགས་སུ་བཞུགས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་ཁམས་ན་གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། བདག་ལ་བསྐྱབ་ཏུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་བདག་ལ་བསྐྱབ་ཏུ་གསོལ་བའོ། ། གང་དག་ཅེ་ན། དགའ་བ་ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་འདོད་པས་ཞེས་བྱ་བས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་དགའ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཕྱུང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཡིད་དགའ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡིད་དུ་འོང་བའོ། ། དེས་བསྐྱེད་པའི་དོན་ཆེན་འདོད་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེས་བདག་གི་མངོན་པར་འདོད་པ་སྒྲུབས་ཤིག་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་མཛད་པ་དང་། དེ་དག་མངོན་པར་གདོན་པར་བྱ་བ་ལ་གཉེན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ།

With melodious and gentle melodies born of the six [sources] and so forth, they exhort the Great Vajradhara—who is the nature of the four doors of liberation—with the joy of great compassion that has the nature of delivering all wandering beings without exception. By the phrase "You are the Vajra Mind," he is addressed by way of the Vajra Mind. Because he possesses an indivisible mind, he is the "Vajra Mind," which is the nature of the ultimate bodhicitta. Since he dwells in the form of the Lord within the celestial mansion situated inside the source of phenomena (dharmodaya) as the saṃbhogakāya, he is the "Sovereign dwelling in the realm of sentient beings." The phrase "Please protect me" means: please protect me, whose nature is that of sentient beings who engage in the conduct of passion. If one asks who they are, it is said: "By those who desire the great meaningful joy that is delightful." In that context, "joy" is the aspect of great bliss produced by the emergence of bodhicitta. Because that very thing gladdens the mind, it is "delightful." The "desire for the great meaningful [result] produced by that" is the nature of purifying the realms of sentient beings who engage in conduct such as hatred through the maṇḍala deities who are supreme among all. Thus, "fulfill my aspiration!" If one asks why, it is because he is the one who generates all sentient beings and has become the supreme kinsman for their deliverance.

དེའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་དེ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ཀྱིས་འཚོ་བར་བྱེད་པས་གསོན་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་སྤྱན་གྱིས་སྐུལ་བར་བྱེད་དེ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཁྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། སྐུ་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་ནས་བོད་པའོ། ། གང་གི་ཕྱིར། ཁྱོད་སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་ཕན་པ་མཛད་ཅིང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སོགས་པ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་བཀའི་འཁོར་ལོ་སྦྱོར་བར་མཛད་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་དོན་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མའོ། ། དོན་དམ་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་དག་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་བསམ་པས་སྟོན་ཅིང་འཆད་པར་མཛད་པའོ། ། ཆགས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སྤྱོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ། བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་ཅིང་སྟེན་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ལྷག་མ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་དེའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་སྤྱན་ཏེ། གོས་དཀར་མོས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བའོ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་གསུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུང་གི་སྒོ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བོད་པའོ། ། ཀུན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལུས་པ་བཟང་བ་མེད་པ་ལའོ། ། ཕན་ཞིང་ཐུགས་བརྩེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི།

The meaning is: "Please cause me to live—that is, to remain alive—by means of the methods that purify the nature of the realm of sentient beings who are characterized by the conduct of passion." Now, she exhorts him with her eyes: "O Vajra Body" is an address to him by way of his Vajra Body. Why? Because you act for the benefit of many sentient beings and apply the wheel of your command to those who harm the Three Jewels and so forth. Therefore, "the purpose of the Buddha" is the realization of all phenomena; "enlightenment" is the Perfection of Wisdom; and "the ultimate" is the great bliss of perfect union. With the intention of benefiting sentient beings, you reveal and explain these. "Through passion" means by way of the nature that purifies the realm of sentient beings who have entered the conduct of supreme joy. "The samaya of passion" is the nature that purifies the mental continuums of sentient beings characterized by the conduct of passion; the meaning is: "Please delight in me and rely upon me." The remainder is as before. "Lokeshvara" is Amitābha, and his are the eyes of body, speech, and mind; thus, Pāṇḍaravāsinī exhorts the Great Vajradhara. "You are the Vajra Speech" is an address to the Blessed One by way of his speech. "To all" refers to the entire realm of sentient beings without exception. "Beneficial and compassionate" means:

མ་འོངས་པ་ན་ཕན་པ་མཛད་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུས་རྟག་ཏུ་ཡང་དག་པར་བརྩོན་པའོ། ། སྤྱོད་པ་དྲི་མེད་ནི་རབ་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་འཇུག་པའོ། ། དེས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་བཟང་པོ་སྟེ། དགེ་ལེགས་ཐོབ་པར་མཛད་པས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ལ་ལོངས་སྤྱད་པར་མཛོད་ཅིག་པའོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་བཙུན་མོ་སྟེ་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བའོ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲུལ་པ་མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་གོ། ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་ཕན་པའི་དོན་མཛད་པའི་ཕན་དོན་ཆེའོ། ། ཞེ་སྡང་ནི་རབ་ཏུ་ཕྲག་དོག་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་མཆོག་གོ། ། གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་གདོན་པར་དགོངས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཚུངས་པར་བརྩེར་ལྡན་པའོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མང་པོའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི།

He is the one whose nature is to act for the benefit of the future. For that very reason, he is constantly and perfectly diligent in accomplishing the welfare of the worlds. His stainless conduct is an engagement that generates supreme joy. Because he causes the entire realm of sentient beings without exception to attain excellence—that is, virtue and well-being—he is Samantabhadra. "Please be pleased with me" means "please enjoy me." The rest has already been explained. The Vajra of the Samaya of the Body, Speech, and Mind of all the Tathāgatas is Amoghasiddhi; his consort, the Noble Tārā, thus exhorts the Great Vajradhara. "You are the Vajra of Desire" means that through infinite emanations, you accomplish the desired aims of sentient beings. Because he is the nature of the Action Family by way of Amoghasiddhi, he is the Samaya. He is of great benefit because he acts for the supreme welfare of all sentient beings without exception. Because his nature is to completely purify the envy of hatred, he is the supreme lineage of the Perfect Buddhas. Because his nature is to intend to deliver even those sentient beings engaged in killing and so forth, he is equally endowed with compassion. The rest has already been explained. By the words "of many precious qualities" and so forth:

བདག་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམ་པ་མང་པོས་དགའ་ཞིང་མཆོག་ཏུ་ཟད་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བདག་ཉིད་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། ། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འདོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ལྷ་མོ་རྣམས་སོ། ། དེ་དག་ལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་བྱ་བས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རོ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ལ་དེའི་དཔལ་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སྦྱར་བས་ནི་འདི་ལས་བཤད་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབང་བསྐུར་བ་མེད་ན། རྒྱུད་འདི་མཉན་པ་ལ་སོགས་པའི། ། སྐལ་བ་མེད་པ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱིས་ཀྱང་བདག་ཉིད་སྣོད་དུ་རུང་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་དེ་བཞིན་དུ་བགྱིའོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་བཟུང་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ། ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་གསལ་བར་བྱེད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེའི་མགོ་དང་ལྐོག་མ་དང་། སྙིང་གའི་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་བཙུད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་རྡོ་རྗེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པའི་དངོས་པོའི་སྣང་བ་ལའོ། ། གནས་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁོ་ནར་གནས་པ་ཡིན་གྱི། རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་སྒོ་ནས་ནི་མ་ཡིན་པའོ། །

"I am one who, through the many varieties of the five sensory qualities, brings about supreme and inexhaustible bliss," thus he demonstrates his own excellence. Regarding the phrase "all desires" and so forth: because they are to be desired in every respect by the Blessed One, "all desires" refers to the goddesses. To "enjoy" them is the characteristic of tasting the flavor of great bliss through the activity of meditative union. If one lacks the empowerment according to the ritual explained here—which is the glory of that samādhi, through which the realm of sentient beings is integrated—then it is taught that one lacks the fortune for listening to this tantra and so forth. Then Vajradharma, also recognizing himself to be a suitable vessel, accepted everything, saying, "I shall do so." The phrase "Then" and so forth clarifies that very ritual of conclusion. "All Tathāgatas" refers to Vairocana and the others. The Great Vajradhara, who is the nature of body, speech, and mind, is the glorious Vajrasattva. The meaning is that the Vajras of body, speech, and mind were inserted into the three wisdoms residing in the locations of his head, throat, and heart. "In the vajra body of all the three realms" refers to the appearance of all entities without exception within the three realms of the stable and the moving. "Abiding" means that they abide as the very nature of that [vajra body] itself, and not by way of a support and a supported.

སྐུ་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དེ། ཆོས་ཀུན་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ། ཆོས་རྣམས་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་དམིགས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཟུགས་ཉིད་སྟོང་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་རྡོ་རྗེ་ཁམས་གསུམ་པའི་སྒྲ་སེམས་དང་། སེམས་མ་ཡིན་པ་དང་། གཉི་གར་གཏོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ངག་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་ཤིང་གསུང་རྡོ་རྗེ་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་སྟེ། སྒྲ་བརྙན་བཞིན་དུ་སྒྲ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ལའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་ཤིང་ཐུགས་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་སྟེ། སེམས་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་དང་གཉི་གའི་བར་ན་མི་དམིགས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། ། ། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ནི། ། བཤད་པ་དྲི་མེད་བྱས་པ་ལས། ། བསོད་ནམས་བསགས་པ་གང་ཡིན་དེས། ། འགྲོ་བ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱུར་ཅིག། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་བཤད་པ། ཟླ་བའི་འོད་ཟེར་ཞེས་བྱ་བ། སློབ་དཔོན་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་འབྱུང་གནས་གོ་ཆའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། །

The equality of the body is the absence of intrinsic nature in the entities of the three realms. This is because it is said: "All phenomena are buddhahood itself; not even a single phenomenon exists." Regarding the phrase "focusing on that," it means that form itself is emptiness. Thinking that "emptiness is form," he became silent. Likewise, the vajra speech abides in the vajra speech of the three realms—the sounds of the mind, the non-mind, and that which belongs to both—and in the equality of vajra speech; that is, in the very non-apprehension of sound, like an echo. Likewise, the vajra mind of the three realms, whose nature is the purity of the characteristics of the eight consciousnesses, abides in the equality of the mind; focusing on the very nature of the mind's non-apprehension within, without, or in between the two, he became silent. The rest is easy to understand. This is the explanation of the seventeenth chapter. From the stainless explanation of the glorious Guhyasamāja Tantra, by whatever merit has been accumulated, may all beings become Vajradharas. The explanation of the king of tantras, the glorious Guhyasamāja, titled Moonlight, composed by the master Pramuditākaravarman, is hereby complete.