A Running Commentary on the Guhyasamāja Tantra called “The Tree of Jewels”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། རཏྣ་པརྴཱ་ནཱ་མ་ར་ཧ་སྱ་ས་མ་ཛ་བྲྀཏྟི། བོད་སྐད་དུ། རིན་པོ་ཆེའི་ལྗོན་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་གསང་བ་འདུས་པའི་འགྲེལ་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་གིས་དངོས་ཀུན་གདོད་ནས་གསལ་བས་མཁའ་བཞིན་ཞི་ཞིང་དག། ཡང་དག་གསལ་བས་བསྲེས་པའི་འཁོར་ལོ་ཀུན་འདས་རབ་བཟློག་པ། ། རྟག་སོགས་རྒྱལ་བ་སྐྱེད་བྱེད་འགྲོ་ཀུན་དེ་ཉིད་གཅིག་པ་པོ། ། ཁྱབ་བདག་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དེ་ཡི་གཟུགས་ཚོར་འདུ་ཤེས་འདུ་བྱེད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས། ། འཁྲུལ་དང་བྲལ་བས་དྲི་མེད་ཕུང་པོ་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་སྟེ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ཐབས་ཀྱིས་ངེས་སྤྱོད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་ཕྱིར། ། སེམས་དོན་བདག་བཅས་རྣམ་རིག་ལ་སོགས་རྟག་སོགས་དེ་ལ་འདུད། ། ས་ཆུ་མེ་རླུང་རང་བཞིན་གྱུར་ཅིང་ཚངས་སྤྱོད་བཞི་ལས་སྐྱེས། ། འཇོ་སྒེག་རོལ་གདུང་རབ་ཏུ་བྲོད་པའི་ཡི་དྭགས་གང་གི་སེམས། ། སྒྱུ་མའི་སྐུ་ཡིས་རང་སྦྱོར་མཐའ་རུ་དེ་སྒྲོལ་རབ་མཁས་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པར་འགྲོ་བའི་ལམ་མཆོག་སྤྱན་སོགས་དེ་ལ་འདུད། ། དེ་བཞིན་མིག་ལ་སོགས་པའི་གཏི་མུག་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་ཞིང་། ། མ་ནིང་གནས་སུ་རྒྱས་བཏབ་དེ་ལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྟེ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོས་ལྷ་ཡི་མིག་སོགས་གང་ལ་སྩོལ་མཛད་པ། ། ས་སྙིང་ལ་སོགས་སེམས་དཔའི་ཚོགས་ཆེན་དེ་ལ་རབ་ཏུ་འདུད། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གདུལ་བར་དཀའ་བ་ཉམས་བྱས་པ། ། བླ་ན་མེད་པའི་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣལ་འབྱོར་གང་གི་སེམས། ། ཚིམ་པར་མཛད་པ་འདི་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་མཆོག་བྱུང་གང་ཡིན་པའི། །

In the language of India: Ratnaparīkṣā-nāma-rahasya-samāja-vṛtti. In the language of Tibet: Rin po che’i ljon shing zhes bya ba gsang ba ’dus pa’i ’grel pa. Homage to the glorious Vajrasattva! I prostrate to that glorious Vajrasattva, the pervasive lord, who is the sole reality of all beings, the progenitor of the Victors such as the Permanent and so forth; who, through primordial clarity, is peaceful and pure like space; and who, by the perfect clarity of the blended wheel, utterly reverses all cyclic existence. His form, feeling, perception, formations, and consciousness are established as the stainless aggregates, free from delusion. For the sake of manifest enlightenment through the definitive engagement with desire and so forth as skillful means, I bow to that which is the mind’s object, the self, and the representations of consciousness, as well as the Permanent and so forth. Born from the four modes of pure conduct, having the nature of earth, water, fire, and wind, the minds of those hungry ghosts who are intensely passionate, playful, and yearning are liberated to the ultimate limit through the illusory body of self-union. I bow to Locanā and the others, the supreme path for beings in the Vajrayāna. Likewise, the ignorance arising from the samaya of the eyes and so forth is sealed in the state of the neuter; to that omniscience, the King of Awareness, who bestows the divine eye and so forth upon whomsoever, and to the great assembly of Bodhisattvas such as Kṣitigarbha, I prostrate. Having subdued the difficult-to-tame objects of experience such as form, those who satisfy the minds of yogins with unsurpassed desires—whatever supreme accomplishment arises from this, [I bow to it].

གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ལྷ་མོའི་ཚོགས་ཆེན་དེ་ལ་འདུད། ། ཀུན་དུ་སྦྱོར་བའི་གདེངས་གཡོས་རབ་བརྒྱན་དྲག་པོའི་ཆ་ལུགས་འཆང་། ། འཇིགས་བྱེད་ཞལ་བཞད་ས་འཛིན་ཐུབ་སྐྲག་སྡིག་ལས་སྤོང་། ། དད་པ་ལ་སོགས་སེམས་སུ་གཏོགས་དང་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཆོས། ། དམ་པར་གཟུང་སོགས་རྣམ་དག་གཤིན་རྗེ་གཤེད་སོགས་དེ་ལ་འདུད། ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་ལས་སྐྱེས་དེ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་དག་མཛད་ཅིང་། ། འཇམ་ཞིང་མཉེན་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་རྒྱུད་ནི་ཚིམ་མཛད་པ། ། འབར་ཞིང་ཟུར་ཕུད་ལྔ་ལྡན་བརྒྱད་གཉིས་ལོན་པའི་ཚུལ། ། དབང་པོའི་གཞུ་མཚུངས་འཇམ་དབྱངས་རྡོ་རྗེ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཁོར་བ་འདམ་ཚོགས་ནང་གནས་པ། ། ཐུགས་རྗེའི་ཕྱག་གིས་དྲང་མཛད་ནས། ། ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིས་ཚིམ་མཛད་པ། ། བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་པདྨར་འདུད། ། མཆོག་གི་མཆོག་སྟེ་ལམ་གཉིས་ཀྱིས། ། ཕྱུགས་ནང་བདག་ཉིད་རྣམ་དག་སྟེ། ། རང་བཞིན་དོན་ལ་རྟག་འཇུག་པར། ། བདག་ཅི་འདྲ་བར་ཁྱེད་ཀྱིས་མཁྱེན། ། གསང་འདུས་རིན་ཆེན་མཛོད་མཚུངས་འདི། ། གང་གིས་འདི་ལེན་འདོད་པ་འབྱུང་། ། དེད་དཔོན་གྲུ་གཟིངས་འཆའ་ལྟ་བུར། ། འདི་རྩོམ་བྱེད་པའི་སེམས་དཔའ་སྐྱེས། ། གསང་དང་རབ་གསང་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ཕྱི་ནང་དོན་ཀུན་བདག་གིས་བལྟས། ། དེ་ཆུད་བློ་གྲོས་བླུན་ཡང་ཅི། ། ཕན་ཕྱིར་རིན་ཆེན་ལྗོན་ཤིང་བརྩམ། ། དམ་པས་བདག་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ཕྱིར་རབ་བྲོད་ཅིང་། ། རང་གི་རྗེ་བཙུན་གཞུང་གིས་རབ་ཕྱེ་བས། ། རང་དང་གཞན་གྱིས་དེ་གཞུང་དྲན་ཞིང་མི་བརྗེད་ཕྱིར། ། ནུས་པ་ཇི་བཞིན་གསང་འདུས་བཤད་པར་བྱ། ། འདིའི་ཚིག་དང་། དོན་དང་། འབྲེལ་པ་དང་།

I bow to the great assembly of goddesses, such as Rūpavajrā and the rest. Adorned with the swaying coils of the fetters, they assume fierce attire. With terrifying grinning faces, they terrify the earth-holders and cause them to abandon sinful deeds. To those who are the nature of the mental factors such as faith and so forth, and to Yamāntaka and the others who are pure through the supreme apprehension and so on, I bow. To Mañjughoṣavajra, born from great wisdom, who makes those [beings] utterly pure; who satisfies the continuums of wandering beings with a gentle and soft melody; who blazes with five topknots and has the appearance of a sixteen-year-old; and who is like a rainbow—homage to him! I bow at the lotus feet of the Guru, who, with the hand of compassion, draws out those dwelling within the mire of saṃsāra and satisfies them with the nectar of primordial wisdom. You are the supreme of the supreme, purified as the self among the cattle by means of the two paths. You always engage in the ultimate nature; you know me exactly as I am. This Secret Assembly, like a treasury of jewels—whosoever desires to take it up, the Bodhisattva who composes this arises like a captain preparing a ship. With a mind of secret and most secret [intention], I have examined all outer and inner meanings. Though my intellect is dull, what of it? For the sake of benefit, I compose this "Jewel Tree." Because the holy ones have requested me, I am greatly inspired; and because the treatises of my own venerable masters have been clearly analyzed, I shall explain the Secret Assembly according to my ability, so that myself and others may remember and not forget those treatises. Regarding the words, the meaning, and the connection of this [text]...

དགོས་པ་དང་དགོས་པའི་དགོས་པ་རྣམས་གདོན་མི་ཟ་བར་ཐོག་མར་བརྗོད་དགོས་སོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་ཞིང་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་ཉན་པ་པོ་རྣམས་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གསང་བ་འདུས་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ནི་སྤྱིའི་དོན་ཏོ། ། རྒྱུད་ཀྱི་གླེང་གཞི་ནས་བསྡུ་བའི་བར་དུ་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་དབྱེ་བ་ནི་རྒྱས་པའི་དོན་ཏོ། ། སློབ་དཔོན་དང་སྒྲུབ་པ་པོ་དེ་གཉིས་ཀར་གྱི་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ཏོ། ། འདི་སྐད་ཅེས་པ་ནས་མི་གསུང་བར་བཞུགས་སོ་ཞེས་པའི་བར་ནི་གཞུང་གི་ཚིག་གོ། ། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་དུ་བསྡེབས་པ་ནི་ལེའུའི་ཚིག་གོ། ། ཚིག་བཞི་རེ་རེར་བྱས་པ་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་དོ། ། དེ་རྣམས་དང་དོན་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཐབས་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་དུ་གནས་པ་ནི་འབྲེལ་པའོ། ། རྒྱུད་གཞན་དག་ལས་བཀག་པའི་གདོལ་བ་ལ་སོགས་པ་འདུལ་བར་གསུངས་ཏེ། ཆེན་པོ་ཡང་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལ་མ་དག་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་པས། དེ་གདུལ་བར་བྱ་བའི་ཐབས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དགོས་པའོ། ། དེ་བསྟན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཅི་རིགས་པར་ཐུན་མོང་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་ནི་དགོས་པའི་ཡང་དགོས་པའོ། ། དེ་རྣམས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཡང་དག་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་འདི་སྐད་ཅེས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་གང་བར་སྣང་ངོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་རྒྱུད་འདིའི་ཡོན་ཏན་གྱི་གླེང་གཞི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་གཞན་ཡང་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ནས་བརྩམས་ཏེ།

The purpose and the purpose of the purpose must certainly be stated at the outset. This is because listeners who possess insight and are preceded by analytical reflection do not accept [a text] without these. Therefore, the Great Vajradhara, the Guhyasamāja, the nature of all Buddhas equal to the expanse of space, is the general meaning. The detailed classification from the introduction of the tantra up to the conclusion is the extensive meaning. The activities of both the master and the practitioner are the specific meaning. The section from "Thus [have I heard]" up to "remained silent" consists of the words of the text. The arrangement into eighteen chapters consists of the chapter words. The division into four-line units consists of the verses. The relationship is the fact that these [elements] abide as the characteristics of the means and that which arises from the means, in their proper sequence. Regarding the purpose: it is taught that even outcastes and others who are prohibited in other tantras are to be disciplined; since there is not even a single impurity in this Great of the Great tantras, the means to discipline them—such as entering the maṇḍala—is the purpose. The purpose of the purpose is the attainment of the common and Mahāmudrā levels as appropriate, through the power of that teaching. This is because it is said, "The Dharma endowed with these is authentic." Now, from "Thus [have I heard]" up to "appeared filled" demonstrates the excellence of the introduction to the qualities of this tantra. Then, furthermore, starting from the manner of Great Passion...

ཅང་མི་གསུང་བར་བཞུགས་སོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་ཆོ་གའི་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུའི་བྱེ་བྲག་རྒྱུད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་སྡུད་པར་བྱེད་པ་གསུང་གི་དབང་ཕྱུག་གིས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་རྒྱུད་བསྡུ་བ་གདུལ་བྱ་ལ་བསྙད་པའི་ཕྱིར། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་པས་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་པ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཀུན་བསྡུ་བའི་སྒོ་ནས་བློ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་གཏམ་མོ། ། བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྡུད་པར་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐོས་ཀྱིས་གཞན་ལ་བརྒྱུད་དེ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་སྟོན་ཏོ། ། འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྕེའི་དབང་པོའི་རང་བཞིན་པས་མངོན་དུ་རང་གི་ངོ་བོའི་བཤད་པ་རྟོགས་པ་སྟེ། བསྟན་པ་འདི་གསུང་རྡོ་རྗེ་གཙོ་བོའི་ཕྱིར་བསྡུས་པ་སྟེ། གཞན་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བས་ན་གཅིག་པུར་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཐོས་པ་ཞེས་པ་ནི་རྟོགས་པ་སྟེ་གང་གི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དུས་གཅིག་ན་ཞེས་པ་ནི་བསམ་པ་དང་བྲལ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་སྟེ་མཐའ་ཡས་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྒོའི་སྟོབས་མཉེས་པའི་དབང་གིས་ཤེས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་བསྟན་ཏོ། ། རིམ་པ་ནས་ཐོས་པ་ནི་དུས་ཐ་དད་པ་ནས་ཚིག་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་བསམ་པ་དང་བྲལ་བ་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་དེའི་ཐུགས་རྗེ་འབྲེལ་བས་ན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། ། ཇི་སྐད་དུ་མོས་པ་ཐ་དད་བསམ་དབང་གིས།

The section ending with "remained silent" teaches the excellence of the tantra, which is the specific cause of the ritual method. In that regard, the compiler, the Lord of Speech, in order to relate to the disciples the tantra exactly as it was explained, spoke the introduction to the tantra with the words: "Thus have I heard at one time." Regarding that, "thus" refers to the discourse that remains in the mind by way of summarizing the entire meaning of the tantra to be explained below. "By me" refers to the compiler, Vajradharma; it shows that he heard it himself and that it did not originate through a lineage from another. Because the aggregate of perception is the nature of the tongue faculty of the Buddha himself, he directly realized the explanation of its own essence. Since this teaching is primarily the Vajra Speech, it was compiled [by him]; however, because others [also heard it], it is not to be held as being from a single source alone. "Having heard" means having realized; it means "at the time when the Blessed One [attained] manifest realization." "At one time" refers to a single moment free from conceptual thought, understood through the power of the infinite doors of liberation, thereby demonstrating the excellence of his insight. Hearing [the teaching] sequentially would imply different times and would not be the authentic word. The Great Vajradhara appearing everywhere is the established tenet; since the Blessed One, though free from conceptual thought, is connected to sentient beings through his compassion, there is no contradiction in his appearing in various forms. As it is said: "By the power of the various inclinations and thoughts..."

ཁྱད་པར་མང་པོ་འཁྲུངས་པར་བྱེད། ། གཅིག་པུ་ཡིན་ཡང་དུ་མ་ཡི། ། ཆུ་སྣོད་ཟླ་བ་བཞིན་དུ་སྣང་། ། ཞེས་སོ། ། དེས་གང་ལ་གང་དུ་གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཐོས་ཤེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་དང་། སྐལ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བརྙེས་པ་དང་། དགྱེས་པའི་གནས་ན་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ། ངེས་པའི་ཚིག་གི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གནས་གསུངས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ངེས་པའི་ཚིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ན་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཇི་ལྟར་འོངས་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། དེའི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྟེ་མི་ཕྱེད་པ་དང་མི་གཡོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་བཙུན་མོ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་པོ། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ལས་གྱུར་པ་ནི་བྷ་ག་སྟེ་དབྱིངས་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་གྲུ་གསུམ་དུ་གནས་པ། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་གདོད་ནས་བྲལ་བ་ཟླ་བ་ལྟར་དག་ཅིང་དཀར་བ། སའི་རིམ་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཁ་ཁྱེར་ཆེན་པོ་ནམ་མཁའ་ལས་འཕགས་ཏེ།

"It gives rise to many distinctions; though it is one, it appears as many, like the moon in various water vessels." Thus it is said. If one asks: with whom, where, and together with what was this heard? It is "the Blessed One" and so forth. "The Blessed One" (Bhagavān) is the Great Vajradhara. He is called the Blessed One because he has abandoned the obscurations of the afflictions and so forth, because he has attained perfect fortune, and because he dwells in the state of bliss; this is according to the method of etymological definition. To describe the place suitable for teaching the Dharma of Unsurpassed Yoga, it says "the Tathāgatas" and so forth. "All the Tathāgatas" refers to Akṣobhya and the others. According to the method of etymological definition, they are called Tathāgatas because they have arisen just as they were born, they have gone just as they came, and they teach just as they have realized. Their body, speech, and mind are the three vajras. The "Vajra Essence" of those is the Great Vajradhara, because he is indivisible and immovable. His "consort" is the mudrā of the nature of phenomena (dharmatā), which is natural insight (prajñā). That which arises together with her is the "bhaga," because it takes the expanse (dhātu) as its primary focus. Furthermore, because it is the nature of the body and so forth, it abides as a triangle. It is primordially free from all adventitious stains, pure and white like the moon. In order to attain the specific stages of the levels (bhūmi) higher and higher, its great rim rises up from space.

གྲྭ་ཕྲ་མོ་བར་བལྟས་པའོ། ། ལ་ཞེས་པ་ནི་བདུན་པའི་དོན་དུ་བལྟ་བར་བྱས་ཏེ། བཞུགས་པ་མང་བས་ཚིག་མང་བ་ཡིན་ནོ། ། བཞུགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་གནས་པར་མཛད་པ་སྟེ། དང་པོ་བྱ་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་གནས་སུ་ཟླ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་འཕྲོ་འདུ་དང་སྐུའི་རིམ་པས་བྱུང་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཁང་བཟང་ལྟར། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཉམས་རྣམ་པ་དགུས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐབས་སུ་དེར་བཞུགས་པ་ནི་དེའི་མཛད་པ་ཡིན་གྱི་དང་པོའི་སྦྱོར་བས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་གྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་སོ། ། བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་སོ། ། ཡང་བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་ཞེས་པ་ནི་རེ་རེའི་ཡོན་ཏན་ཡང་བརྗོད་དུ་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དཔེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཞེས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གདུལ་བ་སྟེ་ཞིང་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་རི་རབ་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་མོ་སྙེད་ཅེས་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོས་ཏེ་དེ་ལ་སེམས་དཔའོ། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་མ་བཅད་པར་སེམས་པས་ནའོ། །

[The text] is viewed as the subtle particles of the courtyard. The particle la should be understood in the sense of the locative case; because there are many [instances of] "abiding," the phrasing is extensive. "Abides" (bzhugs so) means to remain. Immediately following the initial activity, having arisen through the sequence of the moon, the vajra, the radiation and reabsorption, and the [deity] body, the Blessed One—like a palace in a city—resides in the center of the celestial mansion as described, through the nine experiences as a means for sentient beings such as those with desire to attain manifest enlightenment. This is his activity, and it is not by means of the initial application (prayoga), because it is the fruit of manifest complete enlightenment through the specific enlightened activity. The passage beginning with "inexpressible" (brjod kyis mi lang ba) describes the excellence of the retinue. "Inexpressible" refers to the form. Furthermore, "inexpressible" is because the qualities of each individual [member] cannot be expressed. Its proximate definition is "Buddha-field" (buddhakṣetra), because it is like a field to be tamed by the Buddha. Therefore, it is said to be "as numerous as the subtle particles of Mount Meru," because this is done in terms of the purity of form. What is that? "Bodhisattva" refers to the one who possesses the mind of the manifest enlightenment of omniscience, which is the wheel of the maṇḍala. "Great Being" (mahāsattva) is so called because they contemplate the welfare of the great multitude of sentient beings without interruption.

འཕགས་པ་དང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་འགའ་ལས་དགར་བའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཐོས་པའོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། གོང་དུ་བྷ་གའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྟེན་གསུངས་པ། སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བའི་པདྨོ་ལ། ། ཞེས་ཏེ། ཁཾ་གི་སྙིང་པོ་ལས་བྱུང་བའི་རྩེ་གསུམ་ཁ་བཞི་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ནི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་དང་སྦྱོར་བ་ནི་པདྨོ་སྟེ། དེའི་རྟེན་པཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་བཞུགས་པ་ནི་ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པའི་རྟེན་ལ་ཞེས་པའོ། ། བཞུགས་པ་གང་ཞེས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཉེ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ལས་འགའ་ཞིག་མ་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་གླེང་གཞིའི་ལེའུ་ལས་བསྟན་ཏོ། ། བརྗོད་པ་གང་ཞེ་ན། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི། མིག་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་སའི་སྙིང་པོའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བླ་མ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་དག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དང་པོར་དབང་པོ་དྲུག་གི་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་ཏོ། ། དེའི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་རྟོགས་པའོ། ། འོ་ན་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་ཅིའི་ཕྱིར་མ་སྨོས་ཤེ་ན། དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དགོངས་པ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ། དེའི་བརྡས་སའི་སྙིང་པོ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་མི་ཤིགས་པའི་སྐུ་བརྙེས་པའི་ཕྱིར་ན། དེའི་འོག་ཏུ་རྣ་བ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་ལུས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། །

It is so called in order to distinguish it from some noble beings and ordinary individuals. It was heard together with them. Where? In the aforementioned support of the bhaga-maṇḍala, it says: "Upon the lotus of the essential vajra union." The "essential vajra" is the variegated vajra with four faces and three prongs, which arises from the essence-syllable khaṃ. The "union" with that is the lotus; its support is the variegated lotus arising from the syllable paṃ. "Residing thereon" means upon the support mentioned above. Regarding "who resides there," the phrase "as follows" indicates that among those, some who have not realized the near-yoga of clear realization are being described. These are also taught in the introductory chapter. What is being described? It is "Samayavajra" and so forth. In that context, "Samayavajra" is Kṣitigarbha, the nature of the completely pure eye. Why is that? Because the purification of the six sense faculties is taught first among all the purifications of the great guru. The clear realization follows that sequence. If one asks why Kṣitigarbha and the others are not explicitly mentioned, it is because it is the intention of the Tathāgatas; since the samaya (pledge) is the precursor to the accomplishment of all aims, Kṣitigarbha is designated by that term through its symbolic meaning. Because one attains the indestructible body by guarding the samaya in that way, following that is Vajrapāṇi, the completely pure ear, who is called "Vajrakāya" (Vajra Body).

དེ་ལྟར་ལུས་གྲུབ་པ་ལས་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུའི་གསུང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དེའི་འོག་ཏུ་སྣ་རྣམ་པར་དག་པའི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ལ་ངག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། སྒྲས་དོན་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱེད་པས་ན། དེའི་འོག་ཏུ་ལྕེ་རྣམ་པར་དག་པའི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ལ་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ནི་དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་གྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ལུས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གནོན་པར་མི་ནུས་པས་ན་དེའི་འོག་ཏུ་ཡིད་རྣམ་པར་དག་པའི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ལ་རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་ནི་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དག་པས་ན་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དགོས་ཀྱི་རྒྱུའི་སྡེ་མེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་ཀྱི་ལྷ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་སོ། ། ས་རྡོ་རྗེ་ནི་ས་དང་། སྙིང་རྗེ་དང་། ཐབས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྤྱན་མའོ། ། ཆུ་རྡོ་རྗེ་ནི་ཆུ་དང་བྱམས་པ་དང་སྨོན་ལམ་རྣམ་པར་དག་པའི་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། མེ་རྡོ་རྗེ་ནི་མེ་དང་དགའ་བ་དང་། སྟོབས་རྣམ་པར་དག་པའི་གོས་དཀར་མོའོ། ། རླུང་རྡོ་རྗེ་ནི་རླུང་དང་བཏང་སྙོམས་དང་། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒྲོལ་མའོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ནི་རྟེན་དང་རྟེན་ཅན་རྣམས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དག་པས་ཟབ་མོའོ། ། ཡང་ན་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་མཁའོ། ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་དང་སྦྱིན་པ་དག་པའི་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའོ། །

Thus, because speech arises like an echo from the formation of the body, following that, the nose, which is the purity of Ākāśagarbha, is called Vāgvajra. Because sound makes all meanings known, following that, the tongue, which is the purity of Lokanātha, is called Cittavajra. Knowing things as they are occurs only when the mind becomes one-pointed upon the object of observation, and not otherwise. Following that, the body, which is the purity of Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, is called Samādhivajra. Because a one-pointed mind cannot be overcome by the afflictions, following that, the mind, which is the purity of Samantabhadra, is called Jinavajra. Therefore, since these are the purities of the internal sense bases derived from the elements, they must be blessed; thus, they are known not to be deities of the two maṇḍalas that lack the causal classes. Earth-Vajra is the purity of earth, compassion, and method, and is Locanā. Water-Vajra is the purity of water, loving-kindness, and aspiration, and is Māmakī. Fire-Vajra is the purity of fire, joy, and power, and is Pāṇḍaravāsinī. Wind-Vajra is the purity of wind, equanimity, and wisdom, and is Tārā. Space-Vajra is profound because the support and the supported are as pure as space; alternatively, it is the space of the source of phenomena (dharmodaya). Form-Vajra is the purity of that and generosity, and is Rūpavajrā.

སྒྲ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་དེ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པའི་སྒྲའི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། དྲི་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་དེ་དང་བཟོད་པ་དག་པའི་དྲིའི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། རོ་རྡོ་རྗེ་མ་ནི་དེ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དག་པའི་རོ་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། རེག་རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་དང་བསམ་གཏན་དག་པའི་རེག་གི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་དང་ཤེས་རབ་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་སྟེ། དེ་རྣམས་འབྱུང་བ་བཞི་དང་འབྱུང་བ་ལས་གྱུར་པའི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། རྒྱུའི་ཚོགས་པ་མང་བས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་གཙོ་བོ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་དག་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་སྣང་བར་གྱུར་པས་དེ་དག་གི་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བར་མངོན་ནོ། ། དེ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་མ་འཁྲུལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འཁོར་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་གྱིས་གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་སྟོན་པ་ཡང་བསྟན་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པ་ཞེས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པ་གཙོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་པ་ནི། ཞེ་སྡང་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་དག་པ་སྟེ། བདུད་བཞིས་བསྐྱོད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །

"Sound Vajra" refers to the Sound Vajrī who is the purity of that [generosity] and ethical discipline. "Odor Vajrī" is the Odor Vajrī who is the purity of that [patience] and patience. "Taste Vajrī" is the Taste Vajrī who is the purity of that [diligence] and diligence. "Touch Vajrī" is the Touch Vajrī who is the purity of that [meditative concentration] and meditative concentration. "The Vajra of the Essential Nature of the Expanse of Reality" is the Dharmadhātuvajrī who is the purity of that [insight] and insight. These are the purities of the four elements and the six external sense bases derived from the elements; they are the nature of the stages beginning with the "Joyous." Because they are a vast collection of causes, they are also the deities of the maṇḍala. The phrase "and so forth" refers to the principal [deities]; because they appear as the sense bases and so forth of the Great Vajradhara, and because they appear in that same way [to others], they are understood to be "ineffable." Having thus taught the retinue of bodhisattvas to demonstrate the unerring relationship between cause and effect, the retinue of tathāgatas is now taught to show the teacher according to the needs of those to be trained, beginning with the words "the tathāgatas." "Equal to the expanse of space" is taught from the perspective of the principal [deity], the purity of primordial wisdom. "Vajra Akṣobhya" is the purity of hatred and the aggregate of consciousness into the primordial wisdom of the expanse of reality, because he cannot be moved by the four māras.

རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་པ་ནི་གཏི་མུག་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སུ་དག་པ་སྟེ། གདུལ་བྱའི་རྣམ་པར་འབར་ཞིང་སྣང་བར་མཛད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་དཔལ་ཞེས་པ་ནི་ང་རྒྱལ་དང་། ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་དག་པ་སྟེ། དོན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་རྒྱལ་མཚན་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཞེས་པ་ནི། འདོད་ཆགས་དང་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་དག་པ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐུའི་ཚད་མེད་པ་དཔེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་དང་ཞེས་པ་ནི། ཕྲག་དོག་དང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་དག་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་གཙོ་བོ་བརྗོད་པས་བརྗོད་དུ་མེད་དོ། ། དེའི་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དཔེ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། འདི་སྟོན་པར་མཛད་པ་ན་བཞུགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཏིལ་སྐོགས་ཏིལ་གྱི་འབྲས་བུས་ཕན་ཚུན་གཏམས་ཤིང་མ་འདྲེས་ལ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཏིལ་མར་གྱིས་ཁྱབ་པ་འདྲ་བར་འདི་སྟོན་པར་མཛད་པའི་དུས་ན་ཡང་ཆོས་འབྱུང་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་འཁོར་གྱིས་གང་བར་སྣང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལས་དང་པོ་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གནས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ།

"Vajra Vairocana" refers to the purification of ignorance and the aggregate of form into the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna), manifesting and appearing to those to be trained. "Vajra Ratnaśrī" refers to the purification of pride and the aggregate of feeling into the wisdom of equality (samatā-jñāna); it is so called because it possesses the victory banner from which all purposes arise. "Vajra Amitāyus" refers to the purification of attachment and the aggregate of perception into the wisdom of individual discernment (pratyavekṣaṇā-jñāna), because the measure of his non-dual body is immeasurable and beyond example. "Vajra Sarvārthasiddha" refers to the purification of envy and the aggregate of formations into the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna), because he brings to completion all the physical and verbal activities of sentient beings. The phrase "and so forth" indicates that these principal figures are mentioned, yet they are inexpressible. To illustrate their proximate characteristics, it says, "equal to the expanse of space." To show the manner in which he resides while teaching this, it says, "for example," and so on. "Like a sesame pod" means that just as a sesame pod is filled with sesame seeds packed together without gaps, and all of them are pervaded by sesame oil, so too, at the time of teaching this, the assembly is seen to be filled and pervaded by the source of phenomena (dharmodaya) and wisdom. These were taught by the Blessed One in order to guide sentient beings who are beginners, as it is said:

གར་མཁན་བཟང་པོའི་ཚུལ་ལྟ་བུར། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་དེ་ཉིད་ནི། ། གནས་དང་འཁོར་དང་སྟོན་པ་རུ། ། དང་པོ་པ་རྣམས་འཇུག་ཕྱིར་བསྟན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མའི་སྟོན་པ་དེ་ལྟ་བུ་གནས་དེ་ལྟ་བུར་འཁོར་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཐོས་སོ་ཞེས་སྡུད་པ་པོ་གང་ཟག་གཞན་ཡང་ཡིད་བརྟན་དུ་རུང་བར་བྱས་པས་ཆོས་ཡང་དག་པའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མ་བསྟན་པ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ང་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ང་རྒྱལ་བསལ་བར་བྱ་བ་དང་། གསང་བའི་རྒྱུད་ནི་བླ་མ་ལ་རག་ལས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གོ་རིམ་དཀྲུགས་ནས་བསྟན་པ་ལགས་སོ། ། དེ་ལ་བདག་གིས་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་རྣམས་སློབ་དཔོན་དང་སྒྲུབ་པ་པོའི་བྱ་བ་ཁོ་ན་བསྡུ་བར་བྱའི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་པ་ནས་ཐུགས་ལ་བཞུགས་སོ། ། ཞེས་པའི་བར་གྱིས་ནི་སྣོད་དུ་རུང་བར་ཞུས་པའི་ལན་ལ་གཏོགས་པ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་འདུལ་བའི་འཇིག་རྟེན་གསང་བ་འདུས་པའི་(སྩོད་,སྣོད་)དུ་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཉེས་པར་བྱས་ནས། གསང་གནས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱུས་ཚིག་བཞི་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོའི་མགོན་པོ་བསྐྱེད་པའི་དེ་མ་ཐག་གོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་ཏེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདེ་བ་དམ་པའོ། ། དེའི་ཚུལ་ནི། འཁྱུད་པ་དང་གཞིབ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

"Just as in the manner of a skilled dancer, The Vajradhara himself Is taught as the place, the retinue, and the teacher In order to lead beginners." Thus it is said. Therefore, by establishing that the compiler is a reliable person who heard the Dharma in such a manner from such a valid teacher in such a place together with such a retinue, it is stated that "the Dharma is authentic." Now, as for the reason why the clear realizations are not presented in their sequential order: the sequence was intentionally rearranged in order to eliminate the pride of those who are conceited through their wisdom, and to demonstrate that the secret tantras depend upon the guru. In this regard, I shall summarize only the activities of the master and the practitioner regarding the meaning of the tantra, and nothing else. In that context, from the words "Then the Blessed One Vairocana" up to "remained in his heart," the four lines of verse were spoken as the cause for bestowing empowerment upon those sentient beings who had been introduced into the secret-place maṇḍala. This was done after pleasing [the deities] through method and wisdom, in order to make the world—those to be tamed by great passion—suitable vessels for the Guhyasamāja. This section belongs to the response to the request for becoming a suitable vessel. The word "then" refers to the immediate succession of the generation of the Primordial Protector. "Vairocana" is as explained above; it is the Great Vajradhara. "Great passion" is the supreme non-dual bliss. Its manner consists of embracing, kissing, and so forth.

མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རྣམ་པས་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ་ཞེས་པ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ནི་ཐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དཔེ་ཁྲིད་པ་སྟེ་ཚོང་པ་ལ་ཁེ་སྟོན་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་སྦྱོར་བའི་བརྡས་བསྐུལ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། ཉིད་ཀྱིས་སྐུ་ལ་བཞུགས་པར་མཛད་དོ་ཞེས་པ་ནི་བ་སྤུའི་བུ་གར་བཙུད་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་ཐབས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པས་ན་ཤེས་རབ་མ་དགའ་བར་བྱས་པ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཅན་ཕལ་ཆེ་བ་དང་ཆོས་མཐུན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་བུད་མེད་རྣམས་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་ཞེས་པས་སྐབས་མ་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐབས་ཀྱང་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཅེས་པ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་བཞུགས་པ་དེ་དག་གོ། ། དེས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། ། གང་གིས་མཉེས་པར་བྱེད་ཅེ་ན། ཉིད་ཀྱི་སྐུ་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་ལྟ་བུར་སྤྲུལ་ནས་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྔ་མའི་གནས་སྐབས་སྤངས་ནས་ལྷའི་བུ་མོའི་ཆ་ལུགས་ཅན། སྒེག་པའི་ཉམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ལྟ་བུར་སྤྲུལ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའི་སྐུ་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། བདེ་བ་དམ་པ་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ལ་བཞུགས་སོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཨེ་མ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ནི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དགོངས་པས། ། གང་ཕྱིར་འདུལ་དབང་དཔའ་བོ་རྣམས། ། བུད་མེད་གཟུགས་ཀྱང་རབ་ཏུ་མཛད། ། ཅེས་སོ། །

Because it is indivisible, it is a vajra; thus, he entered into meditative equipoise in the form of the Vajra-Holder. The phrase "free from the passion of passion" is a metaphor for teaching the method, just as a merchant shows a profit to a trader. "The retinue of the Tathāgatas" refers to the Tathāgatas who are exhorted by the symbolic gesture of union. "He caused them to abide within his own body" means he drew them into the pores of his skin; by demonstrating that he is the nature of all methods, he brought joy to the Wisdom Consort. This is done to accord with the majority of those possessed of passion. Therefore, the phrase "for the sake of generating women" is not a misunderstanding of the context, for he is the nature of all such things. Likewise, in order to bring joy to the method as well, the phrase "then those Tathāgatas" refers to those Sugatas who were present. If one asks what he did, it says: "in order to please the Lord of all Tathāgatas." If one asks by what means he pleases them, it says: "having emanated his own body in the form of a woman." Having abandoned his previous state, he emanated himself in the guise of a celestial maiden, adorned with a graceful and charming expression. Emerging from the body of the Blessed One, the Great Vairocana, he entered into the stages for accomplishing supreme bliss. As it is said: "O, the very nature of bodhicitta, With the intention to benefit all sentient beings, For the sake of taming [beings] through power, The heroes even manifest in the form of women."

ཇི་ལྟ་བུའི་བུད་མེད་དུ་ཕྱུང་ཞེ་ན། དེ་ལ་ལ་ནི་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྣམས་སོ། ། དེ་སྤྱན་མ་དང་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལྟ་བུར་རང་གི་མཚན་མ་དང་མདོག་ཏུ་ལྡན་པར་ཕྱུང་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་མཱ་མ་ཀཱི་དང་སྒྲའི་རྡོ་རྗེ་མ་ལྟ་བུར་ཕྱུང་བའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དྲི་རྡོ་རྗེ་མ་ལྟར་ཕྱུང་ངོ་། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ན་བཟའ་དཀར་མོ་དང་རོ་རྡོ་རྗེ་མ་ལྟར་ཕྱུང་ངོ་། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་པས་དམ་ཚིག་སྒྲོལ་མ་ལྟ་བུར་མདོག་སེར་བ་དང་། རེག་གི་རྡོ་རྗེ་མ་ལྟ་བུ་མདོག་ལྗང་གུ་དང་ལྡན་པར་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་དབྱུང་བ་མ་གསུངས་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་བས་ན་དགུས་མྱོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་གཞི་ལྷ་མོ་ལ་གཞུག་པ་མ་གསུངས་ཀྱང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་བུད་མེད་བདེ་མཆོག་གི་རྐྱེན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་ནི། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཀུན་བསྡུས་ནས། ། བུད་མེད་དགུ་རུ་སྤྲུལ་ནས་ཀྱང་། ། བསྒྲུབ་བྱའི་མ་ཡི་ལུས་ལ་དགོད། ། ཅེས་སོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཕྱུང་བ་དང་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་གོང་མ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པར་སྦྱར་རོ། ། སེམས་ཅན་གཞུག་པའི་དོན་དུ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། །

If one asks, "In what manner are the women emanated?" regarding that, "some" refers to the Vairocanas. They are emanated possessing their own respective marks and colors, such as Locanā and Rūpavajrā. Likewise, Akṣobhya is emanated as Māmakī and Śabdavajrā. Ratnasambhava is emanated as Gandhavajrā. Amitābha is emanated as Pāṇḍaravāsinī and Rasavajrā. Since Amoghasiddhi is the nature of all activities, he is emanated as Samayatārā with a yellow color, and as Sparśavajrā with a green color. As for the fact that the emanation of Dharmadhātuvajrā is not mentioned, it is because the wisdom of the dharmadhātu is the essence of the [other] three, and thus it is to be experienced by the nine. Therefore, although the entry into the foundational goddess is not mentioned, one should understand that she enters into the co-emergent practice because an external woman is not a condition for Cakrasaṃvara. As it is said: "By way of the method of great passion, having gathered the entire wheel of wisdom and emanated the nine women, they are placed upon the body of the mother of the one to be accomplished." In order to show that method and insight are the very essence of all phenomena, the purification of all emanations and entries should be applied extensively as before. Regarding the teaching on the generation of the secret maṇḍala for the purpose of entering sentient beings, it begins with "Then," and so forth. "Akṣobhya" is as before, referring to the Great Vajradhara.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ན་གནས་སྐབས་འདིར་དེ་སྐད་ཅེས་སྨོས་སོ། ། བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ཞེས་པ་ནི་བུད་མེད་དེ་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པ་ནི་བཙུན་མོ་སྟེ། དེའི་གསང་བའི་པདྨའོ། ། ལ་ཞེས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་མང་པོའི་ཕྱིར་ཚིག་མང་པོར་བྱས་པའོ། ། རང་གི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཀྱིས་དྲངས་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཞལ་དུ་ཞུགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལས་གྱུར་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཅི་འདྲ་ཞེ་ན། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་རྡུལ་བསལ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཆོས་ཉིད་དུ་མཉམ་པའི་ཕྱིར་གྲུ་བཞི་པའོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་མོས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ན་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་གནས་པས་ཀྱང་ཤེལ་གྱི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ལྟར་གསལ་ཞིང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་བས་ན་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་རྟ་བབས་ལ་སོགས་པའི་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་རྒྱས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཚོགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་རྒྱས་པ་སྟེ་གང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་གདན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གསལ་བ་ལ་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་འདུ་བ་དང་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་དང་འདུ་བ་དང་འཁྲུག་པའི་ངོ་བོར་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་མང་པོ་འཁྲུག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཞེས་བྱའོ། །

It is referred to in this way at this stage because it assumes the form of a bodhisattva. Regarding the term "the bhaga of the queen": the "queen" is the collective gathering of those women, and it is their secret lotus. The particle "la" is used in the plural to indicate its many qualities. The "great samaya" is the bodhisattva arising from the Sugatas who have entered the mouth, drawn in by the light of one's own seed-syllable. The maṇḍala is that which is produced from that. If one asks what it is like: because it is free from all conceptual construction, it is "dust-free." Because Buddhas and sentient beings are equal in the nature of phenomena (dharmatā), it is "square." "Blessed" means it is blessed by the conviction of the Vajra-holder, and thus it is not the generation stage. Because it is external yet clear like water contained within a crystal, and because it is the essence of bodhicitta, it is "of a luminous nature." It is said to be "completely expanded" by the various forms of the archways and so forth, which are the purity of the applications of mindfulness and so on. "Thoroughly expanded by the assembly of Buddhas" means it is expanded by the maṇḍala of Akṣobhya, because it is filled. Because that very [maṇḍala] possesses seats of moon and sun, it is said: "Possessing the luminous maṇḍala and so forth." Because it is the support for the Buddhas who are of the nature of the continuous radiation and reabsorption of light rays and the agitation of [wisdom], it is said: "The abode of all Tathāgatas, where many radiating light rays are agitated."

དེར་སེམས་ཅན་གཞུག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་པོ་ཞེས་པ་ནི་བྱེད་པ་པོའོ། ། དེས་གོང་མ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་དབུས་སུ་བཞུགས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ལས་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཞུགས་པ་ཙམ་ལ་གསང་བ་དང་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པར་མི་རིགས་པས་ན། དེ་རྣམས་ལ་དབང་བསྐུར་བ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་མི་ཕྱེད་པ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བཤད་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། ཐུགས་ལ་བཞུགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་རྒྱུ་སྟེ། ས་བོན་གྱིས་བསྐུལ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཐུགས་ལ་ཞུགས་ནས་ཟླ་བར་ཞུ་བས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེས་དབང་བསྐུར་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་པས་སྟོན་པ་སྟེ། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་འདུས་པ་ཞེས་པའི་ལན་ལ་གཏོགས་པའི་ཡི་གེ་ལས་ཟླ་བར་གྱུར་པའི་དོན་ཆོ་ག་དང་པོ་ཚིག་གཉིས་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོར་གནས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་དེ་མ་ཐག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འགྲོར་རུང་བའི་ཕྱིར་ན་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །

Regarding the entry of sentient beings into that [maṇḍala], it is said: "Then," and so forth. "The Lord of the Vajra Body, Speech, and Mind" refers to the agent. One should understand the verb to mean that he then sat in the center of the great maṇḍala through his blessing, as described above. Since it is inappropriate to teach the secret and the most secret [teachings] to those who have merely entered, the conferral of empowerment upon them is taught: "Then," and so forth. "Vajra Bodhicitta" refers to the Great Vajradhara, the indivisibility of emptiness and compassion. As it is said: "The indivisibility of emptiness and compassion is explained as bodhicitta." "Abiding in the mind" refers to the cause of the empowerment; the meaning is that all the Tathāgatas, exhorted by the seed-syllables, enter the mind and melt into the moon. The empowerment conferred by that is shown by the second meditative stabilization, which will be explained in the context of the seventeenth chapter. Now, regarding the response to the term "assembly," the first ritual procedure and the second phrase concerning the meaning of the syllables transforming into the moon are taught from "Then" up to "abided in the nature of the vajra." "Then" means immediately after the supplication was made. "All the Tathāgatas" refers to those who are so called because they are capable of proceeding in that very manner, and thus the term is applied to others as well.

ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་མཐའ་ཡས་པའི་སེམས་ཅན་ཚོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་དུ་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས་གནས་པའི་སེམས་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་གནས་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དེ་ལ་གཟིགས་ནས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་ཆེད་དུ་རང་གིས་བྱ་བར་ཆད་པ་བཤིག་པར་དོགས་ནས་བདག་པོའི་ཁམས་སུ་དབྱངས་དང་དོན་མཚོན་གྱི་ཡི་གེར་གྱུར་པ་ནི་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་སྟེ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ཅེས་ཏེ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུ་གནས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཐམས་ཅད་དོ། ། རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོར་གནས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པ་ནི། བདག་པོའི་ཁམས་ནས་བྱོན་པ་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་གཙུག་ཏོར་ལ་གནས་པ་དང་། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་སེམས་དྲངས་ནས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པ་དང་། རྟེན་ལ་བབས་པ་ལས་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡི་གེ་ལས་ཟླ་བ་གྱུར་པའི་སྒྲ་རྒྱུད་འདི་ལས་བསྟན་པ་མེད་ཀྱང་། སྟོང་པ་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མངའ་བས་ན་འགལ་བ་མེད་དོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ན་ཨ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོའོ་ཞེས་པའི་སྒྲས་ཡི་གེ་ཨ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་སྟོན་པར་བྱེད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་ངོ་བོ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཡི་གེའི་གཟུགས་ཉིས་འགྱུར་དུ་གྱུར་པས།

Regarding the term "Overpowering Vajra": the grasping at the reality of the collection of infinite sentient beings is overcome by the three suchnesses. Abiding upon the central seat of the mind that remains thus, all the Tathāgatas behold it and, in order to bring about manifest perfection, fear that the commitments of their own activities might be disrupted. Thus, they transform into the vowels and consonant letters within the realm of the Lord; this is "overpowering." Because it is indivisible, it is a "vajra," and he entered into meditative equipoise upon it. If one asks what occurs immediately upon entering that equipoise, it is said: "the entire expanse of space." This refers to all the causes, abodes, and the essence of the Buddhas, which are equal to the expanse of space. "They came to abide in the nature of the vajra" means that having emerged from the realm of the Lord and come to abide upon the crown of the celestial mansion, their wisdom drew forth the minds of wandering beings and merged into one. Through descending upon the support, they became two moons, which is the nature of the vajra; the meaning is that they came to abide in that very nature. Although the sound of the moon arising from the letter is not explicitly taught in this tantra, there is no contradiction, for the Blessed One possesses the bodhicitta of emptiness and compassion. For example, because all things are unarisen, the syllable A is the gateway to all phenomena. By means of the syllable A and so forth, the pride of emptiness is demonstrated, and thus it is the essence of the sixteen emptinesses. That very essence then becomes the doubled form of the letter.

མཚན་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཀཱ་རུ་ཀརྨ་ཨཀྵ་ར་ཞེས་པའི་སྒྲས་ཀ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟོན་པས་ཏེ། ཨ་ལས་འབྱུང་ཞིང་གསལ་བར་བྱེད་པས་ནི་ཐབས་ཀྱི་ངོ་བོའོ། ། དེ་ཉིད་ཉིས་འགྱུར་དུ་བསྒྱུར་བས་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུའི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་བསྒྱུར་བའི་དབང་གིས་ཆོ་ག་བཞི་པ་ལྟར་སྣང་བས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པར་ཤེས་སོ། ། ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་འདིས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་བསྟན་པའོ། ། དེ་ཉིད་འོད་ཟེར་འཕྲོ་ཞིང་འདུ་བའི་སྦྱོར་བས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྟན་པའོ། ། ཆ་མཐུན་པའི་ཆོ་ག་དང་པོ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཅིག་གིས་བསྟན་པའོ། ། འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་འདུས་པ་ཡིན་པར་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཁ་ཅིག་ལས་བསྟན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རང་བཞིན་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་བཟུང་སྟེ། ། ང་ཡི་རྒྱུ་རུ་རབ་ཏུ་གནས། ། མངོན་པར་འབྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལིའི་ཚུལ་བཟུང་སྟེ། ། དེ་ཡང་ང་ཡི་རྒྱུ་རུ་གནས། ། དེ་ཕྱིར་དེ་རྣམས་འདུས་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཞུ་བ་གཉིས་པའི་ལན་ལ་གཏོགས་པ་སེམས་ཅན་རྣམས་དབང་བསྐུར་བས་ཟླ་བར་ཞུ་བ་ཚིག་ལྔ་པས་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའི་དབང་བསྐུར་བའི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། དེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ངོ་བོས་ཞེས་སོ། ། དེས་བསྒྲུབ་པ་གང་ཞེ་ན།

It is also the cause of the thirty-two major marks. Likewise, by the term kāruṇyākṣara, the letters ka and so forth indicate great compassion; because they arise from and are clarified by a, they are the essence of method. By doubling that very [essence], it is also the cause of the eighty minor marks. Therefore, through the transformation of emptiness and compassion, it appears according to the fourth ritual and is understood to act for the benefit of beings. This appearance as two moons also indicates the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). Through the application of the radiating and reabsorbing of light rays, their becoming one is shown to be the wisdom of equality (samatā-jñāna). Because it is the first ritual of the concordant [stage], it is shown by a single meditative absorption (samādhi). This is taught in some systems of Mahāyoga as the conventional assembly, as it is said: "The Buddhas abiding in the natural state Assume the manner of the three syllables And abide as my very cause. The Buddhas who have emerged Assume the manner of the vowels and consonants And likewise abide as my cause. Therefore, they are called the 'assembly'." Now, regarding the phrase "Then..." and so forth, the fifth verse describes the melting into the moon through the empowerment of sentient beings, which belongs to the response to the second request. The word "Then" refers to the immediate sequence following the empowerment in the seventeenth chapter. "By the blessing of Vajrasattva" means by the essence of the assembly of all the Tathāgatas. What is accomplished by that?

བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ཐ་མལ་པའི་ཕུང་པོ་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ལུས་བདེ་བ་སྟེ། དེས་ཡིད་བདེ་བ་ཡང་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། ། ད་ནི་གསང་བ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་པའི་ལན་ལ་གཏོགས་པའི་ཆོ་ག་བཞི་པ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔ་པ་དང་པོའི་མགོན་པོ་བསྐྱེད་པའི་ཚིག་གསུམ་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་གཟིགས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅུ་གསུམ་པར་གསུངས་པའི་ང་རྒྱལ་བྱ་བའི་དེ་མ་ཐག་གོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་གྱིས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ནི་རིགས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྟེ། རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་མི་འདའ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་འབྱུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ་ཞེས་སོ། ། རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་ཞེས་པ་ནི་རིག་མ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་སྐད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། རིག་དང་བཅས་པར་ལྡན་པ་ན། ། རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་ཞེས་སུ་བཤད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ཉིད་མགོ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་བདག་པོ་འདི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ས་བོན་གྱི་ནང་དུ་བཞུགས་པའོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་སོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཞལ་གསུམ་པ་ལྟ་བུར་གཟིགས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ཏེ། ས་བོན་དང་བཅས་པ་གནས་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྐུ་དབུས་དཀར་བ། གཡས་སྔོ་བ། གཡོན་དམར་བ།

"Attained bliss and mental joy" means that the ordinary aggregates have become of a nature like the moon, which is physical bliss; through that, mental joy is also attained. Now, regarding the response to the phrase "arisen from the secret," the third line of the generation of the Primordial Lord—the fifth of the five manifest enlightenments and the fourth ritual—is spoken. This is taught by the passage from "Then" up to "became visible." "Then" refers to the immediate sequence following the pride practice taught in the thirteenth [chapter]. "Body, Speech, and Mind" refers to the Sugatas, who have become of that essence through the seed-syllable, and are thus subsumed within the three families. Their great equanimity is the Great Vajradhara; because all Victors do not transcend it, it is the samaya. Because the meditative absorption from which that arises is indivisible, it is the "Vajra," and he entered into equipoise therein. "Knowledge-being" (vidyāpuruṣa) is so called because he is endowed with a consort (vidyā), as it is said: "When one is endowed with a consort, he is explained as a Knowledge-being." That very one, possessing a head and so forth, is the form of the Great One. "This Lord of Mantras was blessed" means that the Sugatas reside within the seed-syllable. "Immediately upon being blessed" means immediately upon their entering. If one asks what happens as a result: "He became visible as if having three faces." This refers to the illusory body characterized by the transformation of the seed-syllable and its location: the center is white, the right is blue, and the left is red.

ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་སྣང་བའི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པ། མ་མཆུ་ཚེམས་ཀྱིས་བཟུང་བའོ། ། གཡས་གཉིས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི། ། གཡོན་གཉིས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་འཛིན་པ། ལོངས་སྤྱོད་བཞི་དང་། རྟག་པ་ཉིད་དུ་ལྡན་པ་ཟླ་བའི་གདན་དང་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྡན་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བའི་ངོ་བོ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྡུས་པ་ལས་བྱུང་བས་ན་དེ་སྐད་དེ། ལེའུ་བཅུ་པ་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། སྙིང་ལ་དེ་ཡིས་རྣམས་བསྒོམས་ན། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དེར་འགྱུར་བ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། ཀུན་གྱི་གཙོ་བོ་དབང་ཕྱུག་མཆོག། ཅེས་སོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཞུ་བ་གཉིས་པའི་ལན་ལ་གཏོགས་པ། ཟླ་བར་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཆོ་ག་བཞིས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ཕྱི་རོལ་དུ་དགོད་པའི་ཚིག་དྲུག་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་ཐོབ་པར་གྱུར་པའི་དེ་མ་ཐག་གོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པར་བསྒྲུབ་པ་སྟེ་དེའི་ཆོ་གས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རང་གི་སྦྱོར་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་དེའི་རིགས་ཀྱི་སེམས་ཅན་དབང་བསྐུར་བས་ཟླ་བར་ཞུ་བ་ལས་ཧཱུྃ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་དུ་གྱུར། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ས་བོན་གྱིས་མཚན་པ། དེ་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པར་ཁམས་ཀུན་འདུས་པར་བྱས་ནས་ཞེས་སྨོས་པས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྷ་གའི་སྒྲ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་པོ། ། ཐུགས་ཀ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་དབྱིངས་ལས་སོ། །

With the first two hands, he embraces the consort who appears from his own radiance, his lips held by her teeth. In the two right hands, he holds a vajra and a sword; in the two left hands, he holds a jewel and a lotus. He is endowed with the four enjoyments and the state of permanence, seated upon a moon disc and within a mandala of light—this is the meaning. Therefore, because he arises from the condensed essence of the secrets of the body, speech, and mind of the Sugatas, he is so described. As the tenth chapter states: "If one meditates upon the body, speech, and mind of the Buddhas within the heart, one will immediately become that: the Great King Vajrasattva, the supreme sovereign and lord of all." Now, with the words "Then," and so forth, the sixth verse concerning the placement of the sentient beings who have become moons—those generated by the four rituals—is spoken as the response to the second request. "Then" refers to the immediate moment after bliss and mental joy have been attained. "Akṣobhya and so forth" refers to the accomplishment of the aggregate of consciousness and the others, because they are generated by that ritual and not by one's own individual application. Furthermore, through the empowerment of the sentient beings of that family, they melt into moons and become seed syllables such as HŪṂ. From those, the symbols such as the vajra are marked with seed syllables. From those, it is said that Akṣobhya and the others are formed by the gathering of all the elements. "The Blessed One" (Bhagavān) refers to the consort, because she possesses the sound of bhaga. "From the heart" means from her expanse.

ཇི་སྐད་དུ། ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ། ཐུགས་ནི་བུད་མེད་བྷ་གའོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྟོན་པའོ། ། མ་བཅོལ་བར་སྨྲས་པ་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། ཨེ་མའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཨེ་མ་ཞེས་པ་ནི་ངོ་མཚར་བ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འདུལ་བའི་དབང་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་ཞུ་བ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའོ། ། དེ་ངོ་མཚར་ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་གཞན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གསང་། ། ཞེས་བྱའོ། ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་སོགས་པས་རྟོགས་སླ་བའི་ཆོས་མེད་པས་ན་རབ་ཏུ་མི་རྟོགས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་སྐྱོན་མེད་ཅེས་ཏེ། གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་པོ་ཞི་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ལ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གར་མཁན་བཟང་པོའི་ཚུལ་ལྟ་བུར། ཕྱིས་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་ཞིང་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་མ་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་མཆོད་པའི་ཚོགས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་དང་པོ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལས་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་འགྲོ་བ་གཟིགས་པའི་དེ་མ་ཐག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་བཅུ་སྟེ་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་རྣམས་འཕྲོས་པ་ནི་མང་དུ་བཀང་བའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་ངོ་བོ་ལས་མི་འགྱུར་བས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་མི་འདའ་བ་སྟེ། དཔའ་བོ་ལྔ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ལྔའོ། །

As it is said: "Because it makes all things known, the mind is the bhaga of the woman." That which arises from it is the Teacher. That which is spoken without being requested is an udāna (solemn utterance). What is that? It is "Ema!" and so forth. "Ema" signifies wonder; it is that which has emerged from the melting into bodhicitta by the power of subduing all the buddhas. Thus, it is said to be "wonderful." Because that very reality is not the domain of others, it is called "the secret of all the Tathāgatas." Because there is no phenomenon that can be easily realized through inference and the like, it is "not easily realized." For that very reason, it is "faultless," meaning it is free from subject and object. Now, from the great self-nature that pervades all peace and nirvāṇa—the lord of all families—the Tathāgatas and others, like a skilled dancer, have first spoken these words preceded by a collection of offerings for the sake of those who, though not yet free from the characteristics of the imputed nature, will later become supreme. This is expressed by the words "Then," and so forth. In this context, "Then" refers to the immediate moment after beholding the fortunate beings. "The offering of all the Tathāgatas" refers to the ten goddesses, as it is connected to them. Their emanation is the filling of the many. Because that very reality does not deviate from the essence of Vajradhara, it is "suchness" (tathatā). "Samaya" means not to transgress; it refers to the five heroes and the five hooks.

རིན་པོ་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱིས་མཆོད་དེ་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། ཕྱག་འཚལ་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་བཏུད་པའོ། ། འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་པ་ནི་གསུང་གིས་གསོལ་བ་སྟེ། རྒྱུད་བཤད་པར་ཞུས་པའོ། ། འདུས་པ་གསང་བ་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ནི། སྟོན་པའི་སྐུ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་ཞུས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གསང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཞུས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལེགས་སོ་བའི་ཚིག་སྔོན་དུ་བྱིན་ནས་འཆད་དུ་མ་གནང་བའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་པ་ནི་གསང་བ་འདུས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཐེག་པ་འོག་མ་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སོ། ། ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཞེས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་འདིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཕྱིར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཡང་དག་མིན་པས་བླ་དང་བཅས། ། འོག་མ་འོག་མའི་རྣལ་འབྱོར་ལས། ། གོང་མ་གོང་མ་ཁྱད་པར་འཕགས། ། འོག་མའི་བློ་ནི་གོང་མ་ཡིས། ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་སུན་འབྱིན་ནོ། ། ཞེས་པའི་ལུང་གིས་ཀྱང་རིག་གོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས་པ་ནི། གཞན་བསྐལ་པ་བཟང་པོའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་འདོད་པ་ལྔའི་ལྷ་མོས་གྲོལ་བའི་ལས་སྔོན་མ་ཐོས་པས་ན་ཞེས་པའོ། ། ད་ནི་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་པའི་གཞི་ཡོད་པར་མཁྱེན་ནས། རང་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞུས་པ་གསུངས་པ།

"Jewels" refers to the precious wheel and so forth. "Offering clouds of these" means having pleased [the deities] with offerings arising from the mind. "Homage" means bowing the body. "Thus he requested" means he made a verbal request, specifically requesting the explanation of the tantra. "Arising from the Secret Assembly" refers to the request concerning the stages of the Teacher’s birth. "The secret of all Tathāgatas" and so forth refers to the request concerning the result of the complete retinue. "Then," and so on, indicates that after first granting the words of "Excellent!", he did not yet permit the explanation. "This" refers to the Guhyasamāja. "All Tathāgatas" refers to the Buddhas of the lower vehicles. "If it causes doubt to arise" means having uncertainty regarding the authentic meaning, because they do not realize the suchness of this [teaching]. As it is said in scripture: "Therefore, all of those Are not authentic and are surpassed; From the yoga of each lower stage, Each higher one is more distinguished. The intellect of the lower is refuted By the insight of the higher." This is also understood through such citations. "What need is there to mention other Bodhisattvas" refers to the other Bodhisattvas of the Fortunate Aeon, who have not previously heard the activity of liberation through the goddesses of the five desires in this very life. Now, having perceived that the retinue possessed the basis for explanation, he spoke the request in order to make them suitable vessels:

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐེ་ཚོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སོམ་ཉི་བཟློག་པ་སྟེ། མཐར་ཐུག་པའི་གནས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཡང་ཞེས་པ་ནི། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཡོན་ཏན་མངའ་བ་ཡང་། ཅིའི་ཕྱིར་འདི་སྟོན་པར་མི་བྱེད་ཅེས་པའོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་འཁོར་དུ་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་དུ་ཞེས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ཞེས་པ་ནི། སྦས་པ་ལྟར་སྣང་བ་དང་། རྣམ་པ་བཞིའི་ཚུལ་གྱིས་སྦས་པ་ནི་གསང་བའོ། ། དེ་སྟོན་མི་སྤྱོད་པ་དེ་བདག་ཅག་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པར་གཟིགས་པ་ལགས་གྲང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་མཛད་དེ། གང་གིས་ཤེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་འབྱུང་བའི་ཚིག་གིས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་ཞུ་བ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་བ་ནི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དེས་དག་པར་བྱས་ནས་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། དེས་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བ་གོང་དུ་བཤད་པ་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཆོ་ག་བཞིས་བསྐྱེད་པའི་སྐུའོ། ། དེའི་འབྲས་བུ་ནི་རྟོགས་པ་ཕུལ་བ་དང་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་དུ་གསོལ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གསང་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལན་ལ་གཏོགས་པ།

Then, and so forth. "Cutting through all doubts" means dispelling the uncertainty regarding all vehicles, for the sake of realizing the ultimate state. "The Blessed One himself, possessing extraordinary qualities" means that although he possesses such preeminent qualities, why does he not teach this? "In such an assembly" means in an assembly endowed with the sublime wisdom of the Sugatas. "The secrets of body, speech, and mind" refers to that which appears as concealed and is concealed in four ways; that is "secret." The meaning is: "He does not teach that because he perceives that we are not suitable vessels." Therefore, he bestowed his blessing. By what means? It is said: "By the words of the arising of the vajra samaya of all the Tathāgatas." The "samaya" is the melting of the essence of all Tathāgatas into bodhicitta, which is then brought forth through the vajra path. "Arising from that" means having been purified by that, one is empowered by the words "Samantabhadra." Through that, there is the bliss and mental joy explained above, and "superknowledges" refers to the body generated by the four rituals. Its result is the offering of realization, the emergence into the external world, and so forth. This is the meaning of the request, "Please teach that." This concludes the response beginning with "The secret of all Tathāgatas."

མཚན་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསང་གནས་ནས་སྤྱི་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་པ་ཚིག་བདུན་པ་གསུངས་པ་དང་། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོ་ག་གསུམ་པའི་དེ་མ་ཐག་གོ། ། གསོལ་བ་བཏབ་པ་དེ་མཁྱེན་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཞུ་བ་ཞུས་པའི་ཚིག་རྣམས་སོ། ། དེའི་ལན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བས་ན་སྒྲོན་མ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། ། ཞེ་སྡང་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དབྱེར་མེད་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལ་སྡང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ལ་སྡང་བས་ན། ། རྣམ་ཤེས་ཞེ་སྡང་ཞེས་སུ་བསྟན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་རིགས་ཏེ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རིགས་ནི་རྒྱུད་དུ་བསྟན་པ་སྟེ། ། རྒྱུད་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་མཐའ་ཡས་པར་འཕྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྲིན་ལས་མཆོག་མཛད་པས་ན་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། ། མི་གཡོ་བའི་ཕྱིར་ན་སྙིང་པོ་སྟེ་འབྱུང་བའི་རྒྱུའོ། ། འདོད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་སྙིང་པོ་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པའི་སྐུའོ། ། འདི་ཞེས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའོ། ། ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱེར་མེད་ན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དབྱེ་བས་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བཛྲ་དྷྲྀཀ།

By means of the name-mantra, the maṇḍala of bodhicitta is to be placed from the secret place up to the maṇḍala of the crown of the head; this is taught by the seven-line verse beginning with "Then..." and so forth. "Then" refers to the immediate succession of the third ritual. "Having known that request" refers to the words of the petition. In order to show the response to that, the passage beginning with "The lamp of wisdom" and so forth is given. In that context, because wisdom itself is naturally luminous, it is a "lamp," which is the dharmadhātu. Because it is indivisible, it is a "vajra," and he entered into meditative equipoise in the manner of Akṣobhya. "Hatred" refers to the wisdom that realizes the inseparability of cause and effect, so called because it is averse to the dualistic appearance. As it is said: "Because it is averse to the two, cause and effect, consciousness is taught as 'hatred'." That itself is the "family" (gotra) because it has been an uninterrupted continuum from beginningless time. As it is said: "Family is taught as the continuum; the continuum is beginningless." Because it performs the supreme enlightened activity through its infinite radiations, it is called "supreme." Because it is immovable, it is the "essence" (sāra), the cause of arising. Because the desired fruit arises from it, it is the "essence," the body of Akṣobhya. "This" refers to what follows below. "From his own vajra body, speech, and mind" means that although they are inseparable, they are emanated through conventional distinctions. VAJRA-DHṚK.

ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དབྱེར་མེད་པའི་ངོ་བོ་ནི་བཛྲ་སྟེ། དེ་འཛིན་པས་ན་དྷྲྀཀ་གོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱུ་ཞེས་ལྔ་དང་འབྲས་བུ་ལྔ། ། བཛྲ་ཞེས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན། ། འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་དྷྲྀཀ་པར་གྲགས། ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཡིག་རྣམ་ཤེས་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་དེ་ཉིད་དོ། ། དབུ་དང་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་མི་བསྐྱོད་པ་དང་འདྲ་བས་ན་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཉིད་རིག་མ་དང་ལྡན་པས་ན་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ཉིད་མཐའ་ཡས་པར་སྤྲོས་པའི་སྐུ་ནི་ཐབས་སོ། ། ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞུགས་པའི་བྱེད་པ་པོར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ནག་པོ་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་དང་དབུས་ཀྱི་ཞལ་ལོ། ། དཀར་པོ་དང་དམར་པོ་ནི་གཡས་པ་དང་གཡོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དང་རལ་གྲི་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨས་མཚན་པའི་ཚུལ་དུ་ཕྱུང་ནས་དོན་བྱས་ཏེ་ཞེས་ཏེ་ཚིག་ལྷག་མའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་ཞུགས་སོ་ཞེས་པ་ནི། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་ལ་ཐིམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་ལ་ཡང་ཚུལ་འདི་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་རང་རང་གིས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཚུལ་འདི་ནི་བདག་གིས་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའི་ཆོ་ག་བཅུ་དྲུག་རྫོགས་པ་ལྟར་བཤད་པའོ། ། འདི་བཞིན་དུ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་སྟེ་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་འབྱུང་བ་གང་དབྱེར་མེད་པས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་རྗེ་ཟེར་ཏེ།

Regarding the phrase "Vajra": the essence of the inseparability of cause and fruit is vajra; because he holds that, he is dhṛk. As it is said: "The five causes and the five fruits Are taught as vajra. 'Holding' is renowned as dhṛk. The syllable vajradhṛk is consciousness." "The Blessed One himself" refers to Vajradhara himself. Because his head, limbs, and so forth are all identical to Akṣobhya, he is the Mahāmudrā of Akṣobhya. Because he is endowed with a consort, he is in union. His body, which emanates infinitely, is the method. The word "by" should be understood as the agent of the entry. "Black" refers to the body and the central face. "White and red" refers to the right and left faces. The phrase "having emerged in the manner of being marked by a vajra, sword, jewel, and lotus, and having performed the benefit of beings" is the remainder of the sentence. "He entered the vajra of body, speech, and mind" means that all phenomena should be dissolved into oneself. This same method should be understood for the bodhisattvas and so forth as well. "Akṣobhya and the others" means by their respective [forms]. This method is explained according to the completion of the sixteen rituals of Vajradhara by myself. In the same way, it should be applied to the others as well. Whatever the specific differences may be, they shall be stated: "the samaya of all the Tathāgatas" refers to the mirror-like [wisdom], which arises like a reflection; because it is inseparable, it is called "Vajra Compassion."

དེ་ལྟ་བུ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། གཏི་མུག་ཅེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་རང་གིས་ཡང་དག་པར་རིག་པ་འབྱེད་པ་མེད་པའི་རྣམ་པའོ། ། བེམས་པོ་བཅིངས་པའི་རང་བཞིན་པས། ། གཟུགས་ནི་གཏི་མུག་ཏུ་བསྟན་པ། ། ཞེས་སོ། ། ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་པ་ནི། ཡོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་ཞིང་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་རྒྱལ་བས་ན་རྒྱལ་ལོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཡོད་དང་མེད་དང་དབུས་ལས་འདས། ། བྱུང་དང་འབྱུང་དང་གྱུར་ལས་བྱུང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ལུས་ཡིན་ཏེ། ། སྐྱེ་ལས་རྒྱལ་བས་ཛི་ན་ཛིཀ། ཅེས་སོ། ། འདི་ཡང་འཁོར་ལོ་དང་རལ་གྲི་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། དེའི་འབྱུང་བ་ནི་སྟོབས་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཞེས་པ་ནི་ནོར་གྱིས་དྲེགས་ཤིང་རློམ་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་འཇོམས་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། བདག་ཏུ་རློམ་པའི་ངོ་བོ་བས། ། ཚོར་བ་དྲེགས་པ་ཡིན་པར་བཤད། ། ཅེས་སོ། ། རཏྣ་དྷྲྀཀ་ཅེས་པ་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ལས་འབྱུང་བས་ན། དེས་དག་པའི་སེམས་ནི་རཏྣའོ། ། དེ་ཡང་ཚོར་བ་ཡིས་རང་གིས་རིག་པས་ན་དྷྲྀཀ་སྟེ་རིན་ཆེན་འཛིན་ནོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དོན་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་ན། ། སེམས་ནི་རཏྣར་བསྟན་པ་ཡིན། །

In such a manner, one should connect the phrase: "having entered into meditative equipoise in the manner of Vairocana, he emitted [the mantra]." "Delusion" (moha) refers to the state of not possessing the discernment of perfect knowledge regarding all things. As it is said: "Because it is the nature of being bound by insentience, form is taught to be delusion." Jinajik means "Victorious One" (Jina); he is victorious because he is free from conceptualizations such as existence and so forth, and because he has triumphed over all the phenomena of form as they are imputed characteristics. As it is said: "Transcending existence, non-existence, and the middle; arisen from what has arisen, what will arise, and what has become; it is the body of all sentient beings; victorious over birth, thus Jinajik." He also holds a wheel, a sword, a jewel, and a lotus. "The jewel of all the Tathāgatas" refers to equanimity (samatā); its "arising" is because it is the cause that generates all meanings, such as the ten powers. Because it is indivisible, it is a "vajra"; thus, the text says, "having entered into meditative equipoise in the manner of Ratnasambhava." "Wish-fulfilling gem" (cintāmaṇi) refers to the destruction of the pride that pervades all ten directions for the sake of those who are arrogant and conceited with wealth. As it is said: "Because its essence is the conceit of a self, feeling is explained as arrogance." Ratnadhṛk means that because all meanings arise from equanimity, the pure mind is the "jewel" (ratna). Furthermore, because it is known by feeling itself, it is dhṛk, meaning "holding the jewel" (ratnadhṛk). As it is said: "Because all meanings arise from it, the mind is taught to be the jewel."

ཚོར་བ་པོ་ཡིས་དེ་ཚོར་བས། ། ཚོར་བ་རཏྣ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། རིན་པོ་ཆེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་རལ་གྲི་དང་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཆོས་དག་པ་ནི་འདི་དག་གོ། ། ཞེས་པདྨའི་འདབ་མ་དག་པ་ལྟར་རྟོག་ཅིང་རྟོག་པ་མེད་པའོ། ། དེའི་འབྱུང་བ་ནི་བསྐྱེད་པས་ཏེ་མི་ཕྱེད་པས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ལ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འདོད་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་མི་གཏོང་ཞིང་དམ་དུ་བཟུང་བའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དངོས་ལས་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན། ། འདུ་ཤེས་ཡང་དག་ཆགས་བདག་ཉིད། ། ཅེས་སོ། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་པ་ནི་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་དྲུག་པ་ཡིད་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་རྩེན་ཅིང་རོལ་བའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། མཚན་གཞི་མཚན་ཉིད་དངོས་པོ་ཡི། ། ཀུན་ལ་ཀུན་གྱིས་ཐམས་ཅད་དུ། ། དགའ་བའི་མཚན་ཉིད་མཚན་གཞི་ནི། ། ཨཱ་རོ་ལྀཀ་ཅེས་བཤད་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། པདྨ་དང་རལ་གྲི་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་འཁོར་ལོ་འཛིན་པའོ། ། གདོན་མི་ཟ་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་ནན་ཏན་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལས་མི་འདའ་ཞིང་དོན་ཡོད་པའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དམ་ཚིག་འགུགས་པའི་ཞེས་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་གིས་འགུགས་ཏེ། བདག་ཁོ་ནས་དོན་བྱའོ། ། གཞན་ལ་ནི་གོ་སྐབས་མི་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་པའི་ཕྲག་དོག་གིས་འདྲེན་པས་ན་དེ་སྐད་དོ། ། ཇི་སྐད་དུ།

"Because the feeler feels that, it is called the Jewel-Holder (Ratnadhṛk)," so it is said. He holds a jewel, a wheel, a sword, and a lotus. "Great passion" refers to the wisdom of individual discernment; these are the pure phenomena. Thus, like the petals of a lotus, one discerns while being without conceptualization. Its arising is through generation; because it is indivisible, it is like a vajra, and thus it is said, "he entered into union in the manner of Amitābha." "Vajra passion" means that by means of the wisdom of the nature of phenomena (dharmatā), one does not let go of that but holds it firmly. As it is said: "By nature, it is passionate toward entities; it is the very essence of the passion of correct perception." "Ārolik" refers to the essence that definitively discerns the characteristics of white and so forth; it is the sixth, the purified mind, which sports and plays with all characteristics. As it is said: "The basis of characteristics, the characteristics, and the entities—in all of these, by all means, and in every way, the characteristic of joy and the basis of characteristics is explained as Ārolik." He holds a lotus, a sword, a jewel, and a wheel. Regarding "the samaya of the unerring," it is the diligent application of not deviating from the welfare of sentient beings and being effective. Because it is indivisible, it is a vajra; thus it is said, "having entered into union in the manner of Amoghasiddhi." "Summoning the samaya" means summoning through the samaya of great compassion, thinking, "I alone shall accomplish the welfare; I shall not give the opportunity to others." Because one leads [others] with such jealousy, it is so called. As it is said:

རྐྱེན་གྱིས་དྲངས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། འདུ་བྱེད་རྟག་ཏུ་ཕྲག་དོག་གོ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་ན་དམ་ཚིག་ནི་ལམ་གྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་སོ། ། དེ་འགུགས་པ་ནི་གང་ཉམས་པ་དེའི་སྦྱོར་བས་སོར་ཆུད་པར་བྱེད་པའོ། ། པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་པ་ནི་རིམ་པ་གང་གིས་ཀྱང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རབ་དང་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་རབ་དེ་ལ་པྲཛྙཱ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་འདུ་བྱེད་དག་པའི་སེམས་ཀྱིས་འཛིན་པས་ན་པྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཅེས་སུ་བཤད་ཅེས་སོ། ། འདི་ཡང་རལ་གྲི་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། པདྨ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་འཛིན་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་ལ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་འོད་འབར་བའི་པྲོག་ཟེའུས་བརྒྱན་པ། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཟླ་བའི་གདན་དང་། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྡན་པས་གསུམ་པོ་ཉི་མར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྤྲོས་པ་དབྱེ་བས་རིགས་ལྔར་ངེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་སྡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིགས་ལྔར་གཏོགས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདོད་པ་ལ་ཡང་རིགས་ལྔར་གཏོགས་པའོ། ། འདོད་དང་ཞེས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་རྨོངས་ལྡན་པ། ། འདོད་པའི་སེམས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་རང་རིག་པ་ལ་ཕྱོགས་ཤིང་རིམ་པ་གཉིས་པ་ལ་གནས་ནས་འདོད་པ་ལྔ་རིགས་ལྔའི་བདག་ཉིད་དུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་ཐར་པ་རབ་སྒྲུབ་པའོ་ཞེས་ཏེ། འདོད་པའི་ཐར་པ་དེ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །

"Those whose nature is drawn by conditions / Are the formations, always envy." Thus it is said. Alternatively, the samaya are those that precede the path. To summon them is to restore whatever has been impaired through the application of that [practice]. Regarding prajñādhṛk: the insight (prajñā) that, through any of the stages, brings consciousness to the ultimate limit of excellence is called prajñā. Because it is held by a mind in which the formations are purified, it is explained as prajñādhṛk. He also holds a sword, a wheel, a lotus, and a jewel. These are adorned with a crest-ornament of various blazing jewels upon a crown of matted hair; adorned with all ornaments, the first two hands embrace the consort. Vairocana, possessing a moon seat and a circle of light, should be understood as the third [deity] of the sun. In order to demonstrate the certainty of the five families through the classification of emanations, [the text says] "hatred" and so forth. Regarding the phrase "by these who belong to the five families," it means that desire also belongs to the five families. "Desire" refers to a mind endowed with the three afflictions. As it is said: "That which possesses attachment, hatred, and delusion / Is taught to be the mind of desire." Furthermore, by turning toward self-awareness and abiding in the second stage, meditating with a mind of attachment and so forth upon the five desires as the nature of the five families—that is the "thorough accomplishment of liberation." This liberation of desire brings about the attainment of non-abiding nirvāṇa.

ཇི་སྐད་དུ། དམ་ཚིག་སྣ་ཚོགས་འདྲ་བས་ན། ། མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་ལས་སྐྱེས་འབྲས། ། ཞེས་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྒྱན་ལྷ་མོ་བཞི་དབྱུང་བ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ནི་མཱ་མ་ཀཱི་སྟེ། མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་ན་དམ་ཚིག་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ་ཞེས་སོ། ། བཙུན་མོ་མཆོག་ཅེས་པ་ནི་བདེ་བ་མཆོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བུད་མེད་ཡང་དག་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་སོ། ། དྭེ་ཥ་ར་ཏི་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཕན་ཚུན་དུ་འཛེར་བ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་ཞེ་སྡང་དགའ་མའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ལ་ཕན་ཚུན་འཛེར་བ་ནི། ཞེ་སྡང་ཞེས་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་པར་གྱུར་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་འདུལ་བའི་དབང་གིས་བུད་མེད་གཟུགས་མེ་ཏོག་གི་ཅོད་པན་དང་ནུ་མ་དང་པདྨར་ལྡན་པ། སྐུ་མདོག་དང་མཚན་མའི་ལྷག་མ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་འདྲ་བར་རང་གི་མཚན་མའི་ཨུཏྤ་ལ་དམར་པོ་ཐོགས་པའོ། ། སྔོན་གྱི་གྲྭར་བཞུགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་པདྨའི་ནང་གི་གྲྭ་གང་ལ་གནས་པ་དེ་ལ་བཞུགས་ཏེ། དེ་ལྷོ་ནུབ་ཀྱི་གྲྭ་ལ་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཞུགས་སོ་ཞེས་སོ། ། མོ་ཧ་ར་ཏི། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འབྱེད་པ་མེད་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་གཏི་མུག་དགའ་མའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། གཉིས་མེད་ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས། ། ང་རྒྱལ་ཉིད་ནི་མོ་ཧར་གསུངས། ། ཞེས་སྨོས་སོ། །

As it is said: "Because the various samayas are similar, the fruit is born from the manifestation." Now, the emergence of the four goddesses who are the ornaments of enjoyment is taught, beginning with the words "Then..." "Vajradhara" refers to Akṣobhya. She who pleases him is Māmakī; because she does not transgress, she is the "samaya," and it is said that he entered into union with her. "Supreme consort" means she is the actual cause for the perfection of supreme bliss, as it is said: "Women are the supreme, perfect bliss." "Dveṣarati" means the enjoyment of the mutual union of non-dual wisdom, which is the "Joy of Hatred." As it is said: "The mutual union therein is taught to be 'hatred'." "That very Blessed One" refers to the Great Vajradhara. "Assuming the form of a woman" means that, for the sake of taming as before, she takes a female form with a flower crown, breasts, and a lotus; her body color and remaining attributes are like Akṣobhya’s, and she holds a red utpala, her own emblem. "Dwells in the previous corner" means she dwells in whichever corner within the lotus; she dwells in the southwest corner upon a moon seat. "Moharati" means the enjoyment of the non-differentiation of non-dual wisdom through the nature of phenomena (dharmatā), which is the "Joy of Delusion." As it is said: "From the non-dual wisdom of phenomena, pride itself is called 'moha'."

འདི་ནི་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འདྲ་བའོ། ། རཱ་ག་ར་ཏི། ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་ཡུལ་མི་གཏོང་བའི་ཡེ་ཤེས་དེས་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དགའ་མའོ། ། འདི་ཡང་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་འདྲ་བའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སླུ་བ་ནི་འདྲིད་པ་སྟེ་སྒྲོལ་མའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ་ཞེས་སོ། ། བཛྲ་ར་ཏི། ཞེས་པ་ནི་གང་མི་ཤིགས་ཤིང་མི་ཆོམས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རྡོ་རྗེ་དགའ་མའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་རྡོ་རྗེར་གསུངས། ། ར་ཏི་ཤིན་ཏུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། འདི་ཡང་རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་ལྟ་བུའི་སྐུ་མདོག་ལ་ལྷག་མ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལྟ་བུ་རང་གི་མཚན་མ་ཨུཏྤལ་ལྗང་སེར་འཛིན་པའོ། ། བཙུན་མོའི་མཆོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ་ཞེས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བདེ་མཆོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་དེ་ལུས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོས་མཆོད་པའི་ལྷ་མོའོ། ། ཆོས་ཅན་གྱི་དག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མཆོག་མ་ཡིན་ཏེ་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་དག་པར་ན་ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་དགའ་མས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པས་ན། རང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དམ་པ་ཡིན་པས་ན་བཙུན་མོའི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། དང་པོའི་སྦྱོར་བ་ལ་འཇུག་པ་དང་མི་འཇུག་པའི་བྱེ་བྲག་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། ། ཇི་སྐད་དུ། མོ་ཧ་དྭེ་ཥ་རཱ་ག་དང་། བཛྲ་ར་ཏི་རྟག་ཏུ་སྦྱོར། །

This is similar to Vairocana. Rāgarati means that the wisdom which does not abandon its object is the enjoyment of the goddess Rāgarati; this is also similar to Amitābha. Kāyavākcitta refers to Amoghasiddhi, because he possesses the enlightened activities of all [the Buddhas]. Tā means to deceive or entice, which is Tārā. Because it is indivisible, it has become like a vajra; he entered into meditative equipoise with that. Vajrarati means the goddess Vajrarati, who enjoys that wisdom which is indestructible and invincible. As it is said: "This wisdom is called the vajra; rati is the perfect enjoyment." She also has a body color like that of Ratnendrarāja, while the remaining [attributes] are like Amoghasiddhi, holding her own emblem, a greenish-yellow utpala lotus. "The supreme consort, the perfection" is as explained before. Furthermore, from the perspective of purity through wisdom, she is the goddess of offering whose essence is the body of the Cakrasaṃvara perfection. From the perspective of the purity of the phenomena (dharma), she is not the supreme [consort] but should be understood as merely a subsequent practice. In reality, since those goddesses are distinguished by Vajrarati, they are the supreme consorts who are the excellence of their respective families; the difference is merely whether they enter into the "initial union" or not. As it is said: "Moha, Dveṣa, Rāga, and Vajrarati are always joined."

འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཐབས། ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ཞེས་སུ་བཤད། ། ཅེས་སོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བགེགས་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་སྲུང་དབྱུང་བ་གསུངས་པ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེའི་འབྱུང་བ་གང་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཕྱུང་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དགུག་པས་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཞེས་པ་ནི་དྲག་པོ་རྣམས་འདུལ་བའི་ཆེད་དུ་བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཉམས་དེ་ལྟར་སྟོན་པ་སྟེ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལས། ཨེ་མ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དྲག་པོ་རྣམས་ལ་ཕན་དོན་དུ། ། ཞི་བ་རྣམས་ཀྱང་ཁྲོ་བོར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ། ཨེ་མ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་བླ་ན་མེད། ། གང་ཕྱིར་འདུལ་དབང་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། ཁྲོ་བོར་གྱུར་པ་དྲི་མ་མེད། ། ཅེས་སོ། ། ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་ཁྲོ་བོའི་ཆ་ལུགས་མངའ་བས་ན་ཆེན་པོའོ། ། ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ། ཅེས་པ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་གཅིག་དང་དུ་མ་ལ་སོགས་པའི་མ་སྐྱེས་པས་མི་འཇིགས་པའི་དམ་ཚིག་ལ་དད་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་དོ། ། ཇི་སྐད་དུ། མི་འཇིགས་བདག་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ནི། ། མ་སྐྱེས་པ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ། དེས་ན་ཡ་མཱནྟ་ཀྲྀཏ་རྒྱལ། །

"This is the method of the buddhas, explained as the Vajrayāna." Thus it is said. Now, with the words "Then," and so forth, the emergence of the gatekeepers who subdue obstructors is taught. "Vairocana, the wheel" refers to the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna). Having entered into meditative equipoise in that which is as indestructible as a vajra, the wrathful deity of that family is emanated. "All Tathāgatas" refers to Vairocana. "His maṇḍala" is the maṇḍala of the body. "Blessing that" means blessing it by summoning the other maṇḍalas. "Wrathful" means that even those who abide in great equanimity manifest in such a manner in order to subdue the fierce ones. As it says in the Great Samaya Suchness: "Ema! For the sake of benefiting the fierce ones, even the peaceful ones of all the buddhas, the most steadfast Vajra-holders, become wrathful." And from the Root Tantra: "Ema! This wisdom of all the buddhas is unsurpassed; because of the power of those to be tamed, it becomes the stainless wrathful one." Because the great deities also possess the attire of wrathful ones, they are called "great." "Yamāntakṛt" means that because the phenomena of the body and so forth are unborn—being neither one nor many—one has pure faith in the samaya of fearlessness; this is Yamāntakṛt. As it is said: "The phenomena whose nature is fearlessness are unborn in essence; they are the samaya of all things, and therefore Yamāntakṛt is the Victor."

ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། བསྙེངས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་དུ་ཞེས་པ་ནི། དེ་ཉིད་མི་དད་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་འདུལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚུལ་དུ་བསྙེངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ཡང་རང་གི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་འཛིན་པའི་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་གཞན་མི་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུ་མེའི་འོད་དང་ལྡན་པའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ཞེས་པ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ནི་ཤར་གྱི་སྒོ་སྟེ། དེ་ལ་ཉི་མའི་གདན་ལ་བཞུགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་རྐྱེན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ནི་གཞུག་པའི་ལས་ཀྱིས་ཞེས་སོ། ། གཞན་ནི་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ། ཅེས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའི་ངོ་བོ་བས་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཤེས་པའི་དམ་ཚིག་བརྩོན་འགྲུས་བཞིས་དག་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་དོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྣམ་ཤེས་མིན་བདག་ཆོས་རྣམས་ནི། ། དོན་དམ་མི་འགྱུར་དག་འགྱུར་ཉིད། ། སེམས་ཀུན་གྱི་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ། ། དེས་ན་པྲཛྙཱནྟ་ཀྲྀཏ་རྒྱལ། ། ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། བསྙེངས་པར་བྱེད་པ་ནི་སྔ་མ་ལྟར་རང་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལའོ། །

Thus it is said. "All the Tathāgatas" refers to Vairocana. "In a manner that causes terror" means that, in order to subdue those beings who lack faith, he acts in a terrifying manner as will be described below. Furthermore, he holds his own emblem, a vajra-hammer, and his color and other hand-symbols are like those of Akṣobhya, possessing the radiance of fire. "At the eastern gate" means that the application of mindfulness is the eastern gate; one should understand that he sits there upon a sun-disc seat. "Vajra of Manifest Enlightenment" refers to the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu-jñāna), which abides as the very essence of the Tathāgatas. Having entered into meditative equipoise in that samādhi, one should connect this to the statement: "the wrathful deity of that family was emanated." "Of all the Tathāgatas" refers to Akṣobhya. His maṇḍala is the maṇḍala of the enlightened mind (citta-maṇḍala). "Blessing that" refers to the activity of causing [the deity] to enter. The rest is as before. Prajñāntakṛt means that, because his essence is pure by the nature of reality (dharmatā), he is the one who purifies through the four types of diligence the essence of the samaya that is unknown by any [ordinary being]; thus he is Prajñāntakṛt. As it is said: "Phenomena are not consciousness, the self; They are the ultimate, unchanging, and pure. The samaya of all minds— Therefore, Prajñāntakṛt is the Victor." "Vajra samaya" refers to Akṣobhya. "Causing terror" is as before, directed toward his own discordant factors.

འདི་ཡང་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ལྷག་མ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འདྲ་བར་རང་གི་མཚན་མ་རྡོ་རྗེ་དབྱུག་པ་བསྣམས་ཤིང་ཉི་མའི་འོད་ཀྱིས་འཁོར་བའོ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ཞེས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞི་དག་པ་ནི་ལྷོའི་སྒོ་སྟེ། དེ་ལ་ཉི་མའི་གདན་ལ་བཞུགས་སོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ནི་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། འདོད་ཆགས་འཆང་བ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ནི་བཅིང་བའི་ལས་ཀྱིས་སོ། ། པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ། ཅེས་པ་ནི་མིང་ལ་སོགས་པ་བྲལ་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ལ་དྲན་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནི་པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་དོ། ། ཇི་སྐད་དུ། བརྗོད་མེད་བདག་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ནི། ། མིང་དང་གཟུགས་བློ་ངོ་བོ་མེད། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་སྟེ། ། དེས་ན་པདྨཱནྟ་ཀྲྀཏ་གཙོ། ། ཞེས་སོ། ། གསུང་གི་གཙོ་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་འདྲ་བར་གོང་མ་ལྟར་བསྙེངས་པའི་ཚུལ་དུ་མེའི་འོད་ཀྱིས་འཁོར་བའོ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ནུབ་ཀྱི་སྒོ་སྟེ། དེ་ལ་ཉི་མའི་གདན་ལ་བཞུགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཕྱུང་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ།

Furthermore, his color and remaining hand-symbols are similar to Vairocana; he holds his own emblem, a vajra-staff, and is surrounded by the light of the sun. Regarding the "southern gate," the purification of the four right endeavors is the southern gate, and he dwells there upon a sun seat. The dharma of all the tathāgatas is the wisdom of individual discernment. Because that itself is the source of all qualities, it is a "jewel" (ratna); having entered into meditative equipoise upon that, the wrathful deity of that family was emanated. "Holder of Passion" is Amitābha. His maṇḍala is the maṇḍala of speech. Its blessing is performed through the activity of binding. Regarding "Padmāntakṛt," because it is free from names and so forth, the nature of pure mindfulness regarding the dharma that is inexpressible is Padmāntakṛt. As it is said: "The dharmas whose nature is inexpressible Are without essence in terms of name, form, or cognition. They are the essence of all dharmas; Therefore, Padmāntakṛt is the lord." Regarding the "Lord of Speech," his body color and all other attributes are similar to Amitābha; as described above, he is surrounded by the light of fire in a majestic manner. The "western gate" is the purification of the bases of miraculous power, and he dwells there upon a sun seat. The vajra of body, speech, and mind is the dharmadhātu; having entered into equipoise upon that, the wrathful deity of that family was emanated. "All the tathāgatas" refers to the three vajras.

། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ནི་དགའ་བར་བྱེད་པའི་དེའི་ལས་སོ། ། བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ། ཅེས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཞི་བས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོའི་དམ་ཚིག་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ནི་བགེགས་མཐར་འབྱིན་ཞེས་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། མི་རྟོག་བདག་ཉིད་ཆོས་རྣམས་ནི། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཞི་བ་དངོས། ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། ། དེས་ན་བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་གཙོ། ། ཞེས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ཚུལ་ནི་དེ་དང་མདོག་ལ་སོགས་པ་འདྲ་བ་སྟེ་གོང་མ་ལྟར་མེའི་འོད་ཀྱིས་འཁོར་བའོ། ། བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོ་ཞེས་པ་ནི་དབང་པོ་དང་སྟོབས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་བྱང་གི་སྒོ་སྟེ། དེ་ལ་ཉི་མའི་གདན་ལ་བཞུགས་སོ་ཞེས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ་ཞེས་པ་ནི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་སྟེ། ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་པས་ན་ཚིག་མང་པོར་གསུངས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་བསམ་པ་ལ་དམ་ཚིག་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་རྣམས་ནི་རང་རང་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའོ། ། དད་པ་ལ་སོགས་པས་བསྒྲུབས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། དེས་དག་པའི་ཁྲོ་བོ་ནི་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་མི་འགལ་བ་ཁོ་ནའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ཞལ་ཁྲོ་གཉེར་དང་ལྡན་པ། མཆེ་བ་གཙིགས་པ་ཞལ་གདངས་པ་ཁྲོས་པ་བཞད་པ། ཕྱལ་འཕྱང་བ་སྲ་ཞིང་ཆེ་བ།

Its maṇḍala is the maṇḍala of the body and so forth. Its blessing is the activity that brings joy. Regarding Vighnāntakṛt: because it is naturally peaceful, the nature of the samaya of non-conceptual essence is the purity of meditative absorption (samādhi); thus, it is called "the Vanquisher of Obstacles" (Vighnāntakṛt). As it is said: "The phenomena whose nature is non-conceptual are in reality naturally peaceful; they are the samaya of all vajras, and therefore Vighnāntakṛt is the principal." Regarding "body, speech, and mind," this refers to Akṣobhya, because he arises from the conditions of abiding as the very essence of the Tathāgatas. His manner is similar in color and so forth to that [deity], circling with the light of fire as described above. Regarding "the northern gate": the purity of the faculties and the powers is the northern gate, and he sits there upon a sun seat. Regarding "the samaya-beings who please the maṇḍala of body, speech, and mind": this refers to Amṛtakuṇḍalī, who is described with many words because he is the nature of all activities. Because he does not contradict the samaya of the intentions of those who possess the samaya, and because others are the samaya-beings who please their respective maṇḍalas, the meditative absorption accomplished through faith and so forth is the wrathful deity purified by that; this is entirely non-contradictory for all three. They all have wrathful, frowning faces, bared fangs, gaping mouths, and a laughing wrath; they have pendulous bellies and are firm and large.

བརླ་དང་བྲང་ཡང་དེ་ལྟར་གནས་པ། ལྗགས་འདྲིལ་བ་ཡན་ལག་ལ་སོགས་པ་ཐུང་ཞིང་སྦོམ་པ། སྐྲ་དང་སྨ་ར་དམར་སེར་གྱེན་དུ་འཁྱིལ་བ། སྤྱན་ནང་པར་གྱི་ཉི་མ་ལྟར་གནས་ཤིང་འདྲིལ་བའོ། ། དེའི་ཡན་ལག་ཀྱང་ཁོང་ཁྲོའི་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་དག་པའི་མཐའ་ཡས་ནག་པོས་སྐྲ་བཅིངས་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་དག་པའི་འཇོག་པོས་སྙན་ཆ་དང་། ང་རྒྱལ་གྱི་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་དག་པའི་པདྨ་ཆེན་པོ་དཀར་པོས་དོ་ཤལ་བྱས་པ་དང་། ཕྲག་དོག་གི་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་དག་པའི་ཀརྐོ་ཊ་ལྗང་གུས་ཚངས་སྐུད་བྱས་པ་དང་། སེར་སྣ་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་དག་པའི་རིགས་ལྡན་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པའི་དཔུང་རྒྱན་དང་། ལྟ་བའི་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་དག་པའི་དུང་སྐྱོང་སེར་པོས་ཕྱག་གདུབ་དང་། སྤྱོད་པའི་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་དག་པའི་ནོར་རྒྱས་དཀར་པོས་འོག་པག་བྱས་པ་དང་། ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཀུན་དུ་སྦྱོར་བ་དག་པའི་པདྨ་དཀར་པོས་རྐང་གདུབ་བྱས་པ་དང་། ཞབས་བརྐྱང་བསྐུམ་ལ་བར་མཐོ་ལྔ་པ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་གི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡེ་ཤེས་གསུམ་གྱིས་ཕྱུང་ནས་མེ་མཚམས་ལ་སོགས་པ་ཕྱིའི་གྲྭ་བཞི་དང་། ཤར་སྒོའི་གཡས་གཡོན་དུ་ཟླ་བའི་གདན་ལ་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དབྱུང་བ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་ལྷག་མ་དང་སྐུ་མདོག་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དྲུག་དང་མཐུན་ནོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་སོ། ། ཕྱག་མཚན་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་ཇི་སྐད་དུ། མེ་ལོང་པི་ཝང་དྲི་ཆབ་དང་། །

The thighs and chest are likewise positioned; the tongue is curled, and the limbs and so forth are short and thick. The hair and beard are orange-red and curled upward; the eyes are positioned and rolled like the sun at dawn. His limbs are also adorned as follows: his hair is bound by Ananta, black, who is the purification of the fetter of anger; his earrings are by Takṣaka, who is the purification of the fetter of attachment; his necklace is by the white Mahāpadma, who is the purification of the fetter of pride; his sacred thread is by the green Karkoṭaka, who is the purification of the fetter of jealousy; his armlets are by the multicolored Kulika, who is the purification of the fetter of avarice; his bracelets are by the yellow Śaṅkhapāla, who is the purification of the fetter of views; his belt is by the white Vasuki, who is the purification of the fetter of conduct; and his anklets are by the white Padma, who is the purification of the fetter of doubt. His legs are in a posture of extension and contraction, five spans apart. With his first two hands, he embraces his consort. Likewise, Rūpavajrā and the others are also emanated from the three wisdoms and should be placed upon moon seats in the four outer corners, such as the southeast, and to the right and left of the eastern gate. As it is said: "From the Vajra of Body, Speech, and Mind, the Great Being is emanated." The remaining hand symbols and body colors of these deities are consistent with the six Sugatas. As it is said: "The Lord of Vajras, the Vajra-holder." Regarding the primary hand symbols, it is said: "The mirror, the lute, the perfume, and..."

རོ་ཡི་སྣོད་དང་སྣ་ཚོགས་རས། ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཕྱག་མཚན་བསྣམས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་འབྱིན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྷ་བཅུ་དགུར་ངེས་པས་ན་བྲི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ནི་རྒྱུ་བ་དང་། མི་རྒྱུ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་ཅིང་ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡང་གཞན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པས་ན་གསང་ཆེན་ནོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཡི་དེ་ཉིད་གསང་བ་ནི། ། རྒྱུད་འདི་ལས་ནི་གསུམ་དུ་བསྟན། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས། ། རྒྱུ་དང་མི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ལ། ། ཁྱབ་ནས་ཐུབ་དབང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཐུགས་རྗེས་ཀུན་དུ་བསྟན་གྱུར་ཡང་། ། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་རྟོགས་ཕྱིར། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་གསང་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་གསང་བ་དེ་འདུས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་པས་ན་འདུ་བ་སྟེ་གོང་མ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སེམས་དང་བསྐྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་གང་གིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་གཞུང་ནི་ལེའུ་དང་པོའོ། ། ལེའུ་དང་པོའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སྒོམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ལེའུ་གསུངས་པ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུའི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། གཞན་ནི་གོང་མ་ལྟར་སྦྱར་རོ། །

"A vessel of nectar and a multicolored cloth, holding the hand-symbol of the source of phenomena." Thus it is said. Therefore, since the emanation maṇḍala is certain to consist of nineteen deities, the painted maṇḍala should be understood in the same way. The body, speech, and mind of all the tathāgatas pervade all things, both animate and inanimate; and because the teachings of the compassionate Sugatas have not become the domain of others, they are the "Great Secret." As it is said: "The secret reality of that is taught in this tantra as threefold: The vajra body, speech, and mind, Pervading all animate and inanimate things, Are taught everywhere by all the Lords of Sages out of compassion; Yet because the childish do not realize it, It is called 'secret' by its very nature." Thus it is said. Since that secret is gathered therein, it is the "Assembly," which, as mentioned above, is the Great Vajradhara. The meditative absorption of all the tathāgatas is the meditative absorption of the Vajra Holder. Its maṇḍala is the maṇḍala of the generation of the mind. That which shows what blesses it is the text of the first chapter. This is the commentary on the first chapter. Now, in order to reverse the grasping at things as real entities, the chapter on bodhicitta—the cultivation of the accumulation of primordial wisdom preceded by great compassion—is taught, beginning with the words "Then..." "Then" refers to immediately following the previous chapter. The rest should be applied as before.

སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ཉིད་མཆོག་ཅེས་པ་སྟེ། དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྱུར་བ་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཐུན་མོང་གི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པས་ན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གསང་། ། ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་གོང་ན་མེད་པ་དེ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ། དེ་གང་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་སེམས་ཞེས་བྱའོ། ། སྙིང་པོ་དེ་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ནའོ། ། དེ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཤད་པར་གསོལ་བ་བཏབ་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཞུས་མ་ཐག་ཏུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྩེ་གཅིག་པས་མཉམ་པར་ཞོག་ལ་ཉོན་ཅིག་པར་གདམས་པ་བསྟན་པ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་བཤད་པར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ནི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞུས་པ་ནི་མ་ནོར་ཏེ་དོན་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པའོ། ། ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཁྱེན་ནས་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་སོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། ཁྱེད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སེམས་ལུས་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་མེད་པའི་སེམས་གཅིག་པུ་བཀག་པའོ། ། ལུས་སེམས་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ནི། བེམས་པོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་བའི་ལུས་དགག་པའོ། ། དེས་ནི་ལུས་དང་སེམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ངག་སེམས་ལྟ་བུ་ཞེས་པས་ཀྱང་ངག་བེམས་པོ་འབའ་ཞིག་བཀག་པའོ། །

The nature of body, speech, and mind is that very supreme reality, which is the ultimate, unchanging bodhicitta. Because that reality is not an object of common experience, it is called "the secret of all Tathāgatas." Furthermore, that which is unsurpassed is the "unsurpassable"; what is it? It is called the "mind whose essence is awakening." Because that essence is what is to be adopted, [the request] "Please explain that" is a supplication to explain bodhicitta. Immediately after such a request was made, the instruction to listen while remaining in meditative equipoise with body, speech, and mind one-pointed is shown by the words "Then..." and so forth. The Lord of body, speech, and mind is the Great Vajradhara. "By all the Tathāgatas" refers to Akṣobhya and the others. Having been supplicated by them to explain bodhicitta, "all the Bodhisattvas" refers to Maitreya and the others. Their "deliberation" is the thought of the Tathāgatas that the request is unerring and will be of great significance. "With the mind" means that having known it through the subsequently attained wisdom, he spoke. What is that? It is "By you..." and so forth. "The mind is like the body" negates a mind that is devoid of form. "The body is like the mind" negates a body that appears as mere inanimate matter. The meaning is that one should make the body and mind of a single nature. "Speech is like the mind" likewise negates speech as mere inanimate matter.

སེམས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ལྟ་བུར་བསྐྱེད་ཅིག་ཅེས་པ་ནི། རྣམ་པ་མེད་པའི་སེམས་གཅིག་པུ་བཀག་པས་ངག་དང་སེམས་ཀྱང་དབྱེར་མེད་པར་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་དེས་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཆར་ཡང་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་ཡང་གཉིས་པོས་སྟོང་པའི་གཉིས་པོས་ནི་སེམས་ཙམ་དུ་སྦྱར་ནས་རྩེ་གཅིག་པས་ཉོན་ཞེས་པའོ། ། ད་ནི་ཉན་པ་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས། ཇི་ལྟར་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བློ་བཞག་ནས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་སྡུད་པ་པོས་བྲིས་པ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཉིད་སྟོན་པའི་གསུང་གི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བརྩམ་པའི་ཕྱིར་ན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཞེས་ཏེ། དམིགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྦྱར་ནས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། གཞན་གྱིས་མ་བཅོལ་བར་སྨྲས་པ་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། ཨེ་མ་ཧོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་བདག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཅི་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེ་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆེ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་གནས་ན་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྐྱེ་བའི་སྦྱོར་བས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཚུལ་གྱིས། སྐྱོང་བ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྒྲགས་པས་དེ་ཉིད་ཨེ་མ་ཧོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཐུན་མོང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྗོད་ནས། ད་ནི་སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་སོ་སོའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གསུངས་པ།

"Generate the mind as if it were expressed in words" means that by negating a mind that is without aspect, one should make speech and mind inseparable. Thus, it is taught that all three—body, speech, and mind—are mind-only. Furthermore, having applied the term "mind-only" to that which is empty of duality, it says "listen with one-pointedness." Now, the listeners, the bodhisattvas, having placed their intellect upon the bodhicitta as it abides, the compiler wrote the words "Then," and so forth, to collect the intentional utterances. Because the sequence of the Teacher’s speech reveals the very body, speech, and mind, it says "like space," which is non-referential wisdom; this is also expressed as being applied to emptiness. That which is spoken without being requested by others is an intentional utterance. What is that? It is "Emaho," and so forth. "Samantabhadra" is so called because he has become the pervasive lord of all phenomena. If one asks what is so wonderful about that, it is said: "The greatness of the nature of body, speech, and mind." How does it abide? It is said: "By the application of the unborn." This refers to the application of birth through the nature of the thoroughly imagined. "This protection is proclaimed in the manner of total purity" means that because it is proclaimed by non-dual wisdom, that very thing is "Emaho." Having thus expressed the common bodhicitta, the nature of phenomena of the bodhisattvas, the individual bodhicittas of the six buddhas are now taught.

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནི་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིགས་སོ་སོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ནི་རང་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ་སོ་ལ། རང་རང་གི་ཚུལ་གྱི་སྟོན་པ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྟོན་པའོ། ། དངོས་མེད་ཅེས་པ་ནི་སྟེང་དང་འོག་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་བསལ་ན་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བསྒོམ་པ་ཡི་དངོས་པོ་མེད། ། ཅེས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལྟ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མངོན་པར་ཞེན་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། ། དེ་ཉིད་བསྒོམ་པ་མིན་ཞེས་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པའི་སྨོན་ལམ་གྱི་འབྲས་བུའོ། ། དེ་ཉིད་དངོས་མེད་པས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཉེ་བར་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པའི་སྨོན་པ་ལྟ་བུར་སྒོམ་པ་ནི་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཞེས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་སོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྡུད་པ་པོའི་ཚིག་གོ། །

Then, and so forth. By way of the mode of manifest awakening, it is the bodhicitta of great emptiness. Because it is indivisible, it is the vajra; thus, it should be connected with the statement that [the Buddha] spoke after entering into meditative equipoise in the manner of the Great Vajradhara. Likewise, the meditative absorptions of the individual families are the respective wisdoms of each, wherein the Teacher enters into equipoise in their respective modes and reveals the bodhicitta. "Non-entity" means that when analyzed through distinctions such as above and below, all conditioned and unconditioned phenomena become empty. "There is no entity to be meditated upon" is said because clinging to emptiness is a [wrong] view. "That which is to be meditated upon" and so forth refers to that which is to be meditated upon by clinging to cause and effect. "That itself is not meditation" is said because cause and effect are indivisible. Thus, "entity" refers to the result of aspirations for external forms. "Because that itself is non-entity" is said because nothing is perceived apart from wisdom. Therefore, meditating on external forms as if they were aspirations is "non-apprehensible," which means the nature of the mind is emptiness and so forth. "The Tathāgata, the Vajra of Body, Speech, and Mind, spoke" and so forth are the words of the compiler.

གདོན་པའི་རིམ་པ་བོར་ནས་སེམས་ལུས་ལྟ་བུ་ཞེས་པའི་ཚིག་ལ་བརྟེན་ནས་དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དུ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་པ་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་སྲོག་དང་། གསོ་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ན་བྲལ་བའོ། ། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ཉིད་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་གཉེན་པོ་གསུམ་གྱི་ཚུལ་དུ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་གཅིག་དང་དུ་མ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་ན་གཉིས་པོར་འོས་པ་མ་ཡིན་པས་ན་རྣམ་པར་སྤངས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཞེས་ཏེ་གཉིས་ཀྱི་བདག་དང་བྲལ་བའི་སེམས་རྫས་སུ་རྟོགས་པ་ནི། དངོས་པོ་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པས་རིགས་པ་མ་ཡིན་པས་ན་བདེན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ལ་ཐ་དད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ལུང་གིས་བཀག་པས། རང་སེམས་ཡེ་ནས་མ་སྐྱེས་པ། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། གཉེན་པོ་སྐྱེས་ནས་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཁོ་ན་གསུངས་པ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་ཏེ། རྣམ་པའི་མཆོག་ཁོ་ན་དང་ལྡན་པའི་སྟོང་པའོ་ཞེས་སོ། ། ལུས་སེམས་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་བསྐྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུན་བརྒྱུད་པ་བར་ཆད་མེད་པས་མི་ཟད་པ་སྟེ།

Setting aside the sequence of recitation, based on the phrase "the mind is like the body," the bodhicitta of Vairocana is taught immediately thereafter, beginning with the words "Then..." and so forth. Because the clear realization is indivisible, like a reflection, it is called "Vajra." In that context, it is said, "having entered into meditative equipoise in the manner of Vairocana." "Free from all entities" means that in all entities, such as the vessel-like world and so forth, things such as life-force and nourishment are illogical, and thus they are "free." Regarding the phrase "the aggregates, elements, and sense bases," when those very aggregates such as form and so forth are analyzed through reasoning—such as the one and the many—within the framework of the three remedies regarding the conceptualization of subject and object, they are not tenable as a duality; thus, they are "completely abandoned." That very state is the "selflessness of phenomena," meaning the realization of the mind as a substance free from the two types of self. Since this is not established by reasoning such as "entering through the power of entities," it is the "equality of the two truths." Because that very state is negated by the conventional scriptures of differentiation, it is said, "one's own mind is primordially unborn," which means it is not something that arises from the production of a remedy. That reality is described as "the nature of emptiness," meaning it is the emptiness endowed with the supreme of all aspects. Based on the phrase "the body is like the mind," the bodhicitta of Akṣobhya is taught, beginning with the words "Then..." and so forth. Because the continuum of complete purity is uninterrupted, it is "inexhaustible."

མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ལ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། དངོས་པོ་འདི་རྣམས་མ་སྐྱེས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བའི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པས་ན་ཆོས་མེད་དོ། ། དེ་མེད་པས་ན་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མེད་པའོ་ཞེས་སོ། ། འོ་ན་དེ་ཐལ་བྱུང་དུ་མེད་དོ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་བདག་མེད་པས་ཞེས་པ་ནི། དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་གྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་ཚུལ་འདི་བསྟན་པའོ། ། ཞེས་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བདག་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པའི་ཆ་མཉམ་པ་ནི་བདག་མེད་པ་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དངོས་མེད་ཅིང་། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པའོ། ། དེ་བས་ན། ། ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཞེས་ཏེ། གཟུང་དུ་རུང་བས་གཟུགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་མཚོན་པར་བྱེད་པ་སྤངས་ཏེ། དེ་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་དུ། ། ངོ་བོ་ལས་ནི་ཁྱད་པར་དུ། ། མཚན་ཉིད་དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་མིན། ། དེ་བས་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་བྲལ། ། ཞེས་སོ། ། བདག་མེད་ཆོས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་ཀུན་འབྱུང་བ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི། བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་བསྟན་པའོ། །

Because it is indivisible, it is like a vajra; having entered into meditative equipoise in the manner of Akṣobhya, it is said. Regarding the phrase, "Since these entities are unarisen," it means that all entities, both moving and non-moving, are unarisen by their own nature. Precisely because of that, since they do not possess characteristics, there are no phenomena. Since those do not exist, their nature of phenomena (dharmatā) also does not exist. If one asks, "In that case, would it follow that they are utterly non-existent?" it is said, "Because it is selfless like space." This teaches the way of enlightenment that is non-dual, consisting of mere wisdom that perceives [reality]. This is because it abides exactly in that way. The bodhicitta of Ratnasambhava is then taught, beginning with the words, "Then..." and so forth. The equality of the aspects of self and other is the "vajra" because it is indivisible selflessness. Having entered into meditative equipoise in the manner of Ratnasambhava, it is said. Regarding the phrase, "All phenomena are without entity," this means that the entities characterized as the aforementioned phenomena do not exist. Therefore, it says, "The characteristics of phenomena are completely abandoned." This means that one abandons the indicators such as "form" because it is suitable to be grasped, for those are not the reality itself. As it is said: "In terms of the distinctions of the aggregates and so forth, And in terms of the distinctions of their essence, The characteristics are not the reality itself; Therefore, reality is devoid of characteristics." Regarding the phrase, "From the phenomena of selflessness," this refers to the arising of the bodhicitta of equality; it is the teaching of this bodhicitta that abides as its very nature.

ཞེས་སོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གསུངས་པ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་རྟོག་པ་ནི་འོད་ཟེར་འབར་བའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་འོད་གསལ་བའི་ཕྱིར་ན་སྒྲོན་མའོ། ། དེ་ལ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་བརྟགས་པས་མ་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་ལ་ངོ་བོ་མེད་ཅེས་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་མེད་པའོ། ། དེ་མེད་པས་དེའི་བསྒོམ་པ་ཡང་མེད་ཅེས་པའོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། ནམ་མཁའི་ཚུལ་དུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། མི་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་རབ་ཏུ་བསྒྲགས་ཤིང་བཤད་དོ་ཞེས་པའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བདག་ཁོ་ནས་དོན་བྱ་བའི་གཞན་ལ་གོ་སྐབས་མི་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་སྟེ་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་ནམ་གདོད་ནས་འོད་གསལ་བ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་འོད་གསལ་ཞེ་ན། གདོད་ནས་དག་པ་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། ཞེས་ཏེ། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དང་པོ་ནས་དག་ནས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུར་གནས་ཏེ་བྱེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ལ་ལོགས་ཤིག་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་མེད་པའོ། །

Thus it is said. Regarding the bodhicitta of Amitābha, it begins with the words, "Then..." The conceptualization of the purity of all phenomena is the blazing of light rays. Because it is indivisible, it is a vajra; because it is luminous, it is a lamp. In that regard, it says, "having entered into meditative equipoise in the manner of Amitābha." Regarding the phrase "unborn phenomena," they are unborn through the aforementioned conceptualization. Regarding "they lack an essence," it means they have no inherent nature. Because that [nature] is absent, there is also no meditation upon it. If one asks, "Then what exists?" it says, "by means of application in the manner of space." This means it is proclaimed and explained as the wisdom of individual discernment by way of non-referential wisdom. Regarding the bodhicitta of Amoghasiddhi, it begins with the words, "Then..." The phrase "I alone shall act for the benefit [of others], giving no opportunity to others" refers to overwhelming [them]; because it is indivisible, it is a vajra. In that regard, it says, "having entered into meditative equipoise in the manner of Amoghasiddhi." Regarding "phenomena are naturally luminous," it means that phenomena such as those mentioned above are naturally or primordially luminous. If one asks, "How are they luminous?" it says, "primordially pure like space." This means that through the wisdom of all-accomplishing action, they have been pure from the beginning and abide like the center of space; it is not through some deliberate effort. In that bodhicitta which is naturally luminous, there is no enlightenment separate from it.

མངོན་རྟོགས་མེད་ཅེས་པ་ནི་ལམ་དེ་ལས་དབྱེར་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་དང་ལམ་ཡང་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའི་གནས་སྐབས་སུ་གདགས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཚུལ་འདི་བསྟན་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་མཚར་བ་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་ཆེད་དུ་གླེང་བས་སྔོན་དུ་བཤད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བསྟོད་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཉིད་གསང་བའོ། ། དེའི་ཆོས་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། ། མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་ཡི་གེའོ། ། དེ་ཐོས་ནས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཟབ་མོ་ལའོ། ། རྨད་དུ་གྱུར་ནི་སྣང་བ་མི་འགོག་པའོ། ། ཨེ་མ་ཧོ་སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའོ། ། ཨེ་མ་ཧོ་ཆོས་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། ཆོས་བསྟན་པ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི་བསྟན་པའི་ཆོས་སོ། ། དེ་ཉིད་དོན་ཞེས་པ་ནི་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེས་དབྱེར་མེད་པས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལའོ། ། བདག་མེད་པའི་ཆོས་ཞེས་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྫོགས་བྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་སྦྱིན་པ་བཞིས་ཕྱོགས་མེད་པར་རྫོགས་པར་བྱེད་པས་ན། དེའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལའོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅེས་པ་ནི། ། གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། །

"Non-manifest realization" should be understood as being inseparable from that path. Therefore, awakening and the path are designated according to the states of clarity and lack of clarity. Thus, this manner of awakening is taught. Now, having first established the marvelous qualities of the bodhisattvas, the praise for the bodhicitta previously explained is spoken by way of a formal introduction, beginning with the words "Then..." and so forth. The "secret" is the very body, speech, and mind. Their "nature of phenomena" (dharmatā) is the ultimate truth. Because it is unchanging, it is the "syllable." Having heard that, they were "amazed" regarding the profound. They were "astounded" because appearances are not obstructed. "Ema ho! Buddha" refers to the Sugata. "Ema ho! Dharma" refers to suchness. "The teaching of the Dharma is most marvelous" refers to the Dharma that is taught. "That very meaning" refers to the meaning that is as pure as space in all three [body, speech, and mind]. Because that very [nature] is inseparable from insight and compassion, it is called "bodhicitta"; "homage to it" refers to the bodhicitta of the Great Vajradhara. "Dharma of selflessness" refers to the primordial wisdom of equality. That which arises from it is Ratnasambhava, who "perfects the awakening of the Buddhas." This means that because he perfects [beings] without partiality through the four types of generosity, it is the bodhicitta of that [Buddha]. "Non-conceptual" means being free from all conceptualization, like a reflection; this refers to Vairocana.

དམིགས་སུ་མེད་ཅེས་པ་ནི་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པའིའོ། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་སོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་གྱི་དོན། ། ཞེས་པ་ནི་སྒོ་གསུམ་ནས་སྐྱོན་དང་བྲལ་ཞིང་སྐྱེ་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྫོགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ལའོ། ། དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའོ། ། མི་ཤིགས་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེ་ཞེས་ཏེ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་སོ། ། དག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཐུགས་སོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་གསུམ་ཆར་གྱི་ལས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་རབ་སྟོན་པ། ། ཞེས་པ་ནི་གདུལ་བའི་དབང་གིས་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་སྟེ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་པའོ། ། ལེའུ་འདིའི་དོན་ལ་ནི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་བཟློག་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་རྙེད་པ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་རྒྱ་མཚོའི་ཚོང་པ་ཉམས་པ་ལྟ་བུ་ལ། དེད་དཔོན་ཆེན་པོ་ལ་གྲུ་འཆའ་བ་བཞིན་དུ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐུགས་ཀྱིས་བརླན་པར་བྱས་ལ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་དུ་བསྒོམས་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བརྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །

"Non-referential" refers to the dharmadhātu, which is free from all objects of reference; this is the homage to Akṣobhya. Thus, one pays homage to all three aspects of bodhicitta. "Samantabhadra, the purpose of all" means that he is free from defects in the three doors and has become the source of all. "He brings bodhicitta to perfection" refers to the continuum of those to be trained by the wisdom of individual discernment. "That itself is the conduct of awakening" is called "the great vajra" because it is indestructible; this is the homage to Amitābha’s bodhicitta. "The pure mind of the Tathāgata" refers to the suchness of the nature of phenomena (dharmatā), and the mind born from that. "Possessing the vajra of body, speech, and mind" means he possesses the activities of all three: body and so forth. "He perfectly demonstrates the conduct of awakening" means that, by the power of those to be trained, he perfectly demonstrates the pure mundane wisdom; this is the homage to Amoghasiddhi’s bodhicitta. Regarding the meaning of this chapter: for the yogi who has directly realized the reversal of karmic obscurations, it is like a merchant from the ocean who has met with disaster. Just as one would board a ship with a great captain, one should moisten the mind with great compassion and meditate on the ultimate bodhicitta, which is naturally luminous, as the three doors of liberation, then stabilize it with the mantra that follows.

དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ལེའུ་གཉིས་པའོ། ། ལེའུ་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ལེའུ་གསུམ་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འཕྲོ་བ་སྟེ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་གདུང་བ་སེལ་ཅིང་བརླན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ན་སྤྲིན་ནོ། ། དེའི་བཀོད་པ་ནི་མང་པོའི་ཚོགས་པས་ནའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེའི་བཀོད་པ་ནི་འདུས་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་ལེའུ་སྟེ་དེ་གསུངས་སོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསྒོམ་པ་སྔགས་ཀྱིས་བརྟན་པར་བྱ་བར་གསུངས་པ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བདག་དང་སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལེའུ་གཉིས་པ་ལྟར་མ་གྲུབ་པར་བསྒོམས་པས་བརྟན་པར་བྱས་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་མཚན་མ་ལ་དམིགས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་བཞི་དང་རྟག་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་འབྱུང་དཀར་པོ་གྲུ་གསུམ་པའི་དབུས་ན་གནས་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ལོངས་སྤྱོད་བཞི་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། ། གྲུ་གསུམ་དུ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་སོ། །

This is the second chapter of the text that teaches the ultimate bodhicitta. This is the commentary on the second chapter. The third chapter is spoken: "Then," and so forth. "The emanation of all the Tathāgatas" means for the sake of sentient beings. Because it dispels suffering and is moist, it is a "cloud." Its "array" is because it is a vast multitude. Because it is indivisible, it is a "vajra"; thus, it says, "having entered into meditative equipoise in the manner of the vajra." The "vajras" are the Tathāgatas. Their "array" is the assembly, which is the Great Vajradhara. The text that teaches this is the "chapter," and it says, "he spoke that." Now, it is taught that the accumulation of primordial wisdom should be stabilized by means of mantra: oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. By meditating that one's own and others' body, speech, and mind are not established as they appear—as in the second chapter—one stabilizes them and should then focus on the signs that arise below. Now, in order to establish the mandala of the deities, the supporting maṇḍala is taught: "In the center of the expanse of space," and so forth. "Abiding in the center of the expanse of space" means abiding in the center of the white, triangular source of phenomena (dharmodaya) that arises from the Vajradhara who possesses the four enjoyments and permanence. As it is said: "The Vajra-holder, the person of knowledge, Possessing the four enjoyments, Should meditate in the form of a triangle Through the distinctions of body, speech, and mind."

དབུས་ན་གནས་པ་གང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་ཏེ་བྷྲཱུཾ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཅན་གནས་གྱུར་པ་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འོད་ཟེར་སྤྲིན་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ། ། སངས་རྒྱས་འབར་བའི་འོད་དང་མཉམ། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཉིད་འབར་བ་སྟེ། དེ་དང་མཉམ་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་མེ་རིའི་ཚུལ་དུ་ཀུན་དུ་འཕྲོ་བའི་འོད་གང་ལ་མངའ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི། འོད་ཟེར་སྣ་ལྔས་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། ཅེས་བྱའོ། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་ཟླུམ་པོར་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་ནང་དང་ཕྱི་ཟླུམ་པ་སྟེ་དབུས་མ་ཟུར་བཞི་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ཡིས་རྒྱས། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པས་ན། གཞལ་ཡས་ཁང་གི་གཟུགས་ལ་སོགས་པས་རྒྱས་པའོ། ། མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔས་བརྒྱན་པ། ། ཞེས་པ་ནི་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པས་ན། ལྷ་བཤོས་ལ་སོགས་པ་ལྔས་བརྒྱན་པ་ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་སྒོ་བཞི་ལ་སོགས་པས་ལེགས་པར་བརྒྱན་པས་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་སངས་རྒྱས་དྲུག་གི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པ་གསུངས་པ། མདོར་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་ནས་སུ་ཞེས་པ་ནི་རྟེན་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་ནས་སུ་ཞེས་སོ། ། གཟུགས་ནི་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། ། དབུས་སུ་ཞེས་པ་ནི་དབུས་ཀྱི་གདན་ལའོ། ། བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་གནས་གྱུར་པ་ལས་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ།

What is it that abides in the center? It is the "Buddha-maṇḍala." One should meditate on the celestial palace arising from the transformation of Vairocana, who wears a precious crown, through the sequence beginning with bhrūṃ. If one asks what it is like, it is said: "A great mass of clouds of light rays, equal to the blazing light of the Buddhas." This means that the Buddhas themselves are blazing; it refers to that which possesses a great mass of light rays equal to them, radiating in all directions in the manner of a mountain of fire. Of that very thing, it is said: "Pervaded everywhere by five-colored light rays." "Completely circular on all sides" means that while the interior and exterior are round, the center is specifically four-cornered. "Abounding in the five qualities of desire" means that because distorted forms and so forth are purified, the celestial palace is enriched by pure forms and so forth. "Adorned with the five types of offerings" means that because the powers and so forth are purified, it is adorned with the five, such as divine food. These are merely illustrative; it should be surrounded by the four gates and so forth, well-adorned. Now, the certainty regarding the body colors and so forth of the six Buddhas is taught, beginning with "In brief." "Having meditated in that way" means having meditated on the supporting wheel. "Form" refers to that of Vairocana. "In the center" means on the central seat. "Should be meditated upon" means arising from the transformation of Vajradhara.

དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཞལ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་མཚན་པའོ། ། ཞེས་པ་ནི་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་སྟེ་གཞན་རྣམས་དང་ཡང་ལྡན་པའོ། ། འདི་ནི་ལྟག་འོག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། འམ་ཞེས་པའི་སྒྲས་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ཡང་ལྟག་འོག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཚོགས་གཉིས་དང་ལྡན་པས་ཞེས་པ་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དག་པའི་བདག་དང་ལྷ་མོར་སྣང་བའོ་ཞེས་སོ། ། འདི་ཡང་ལྟག་འོག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འདི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མི་བསྐྱོད་པའི་བར་དུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་སྨོས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་སྐུ་མདོག་འདྲ་བ་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་ཕྱག་མཚན་འདྲ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འོག་ནས་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པའི་ངེས་པ་མ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བས་ན་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་པས་མཆོག་གོ། ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་ནི་དོན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་རྒྱ་ཆེན་ནོ། ། ཚེ་དཔག་མེད་ནི་སྣང་བ་མ་ལུས་པར་བརྒྱུད་པས་འགེངས་པའི་ཕྱིར་ན་འོད་བྱེད་དོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་བྱ་བ་ཇི་སྙེད་པ་རྫོགས་པར་མཛད་པས་ན་རྒྱ་ཆེན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི།

To demonstrate that very point, it says "Vairocana." "Great mudrā" refers to possessing the faces and so forth that appear below. "Marked by body, speech, and mind" refers to the branch of accomplishment, which is also possessed by the others. This should be applied to what precedes and follows. "By the vajra of body, speech, and mind" refers to the Great Vajradhara. "Great mudrā" is as described above. The word "or" means that one should arrange the symbolic mudrās upon the colored powder maṇḍala. This too should be applied to what precedes and follows. "Endowed with the two accumulations" means that the self and the goddess appear as the purity of the accumulations of merit and wisdom. This also should be applied to what precedes and follows. The mention of Vajradhara between Vairocana and Akṣobhya is to show that while his body color is similar to Vairocana’s, his hand implements are similar to Akṣobhya’s. For that very reason, the specific details of body color and so forth are not taught below. Therefore, Akṣobhya and the others are taught in a condensed manner, beginning with "Akṣobhya’s." The mudrās and so forth of Akṣobhya are supreme because they are the nature of the dharmadhātu. Ratnaśrī is vast because all purposes arise from it. Amitāyus is the "Light-Maker" because he fills all appearances without exception. Amoghasiddhi is vast because he brings to completion all the activities of sentient beings. "One should meditate on the buddha maṇḍala" means:

རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ལས་གྱུར་པ་ཞེས་ཚིག་སྔ་མའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་མི་བསྐྱོད་པའི་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཞེ་སྡང་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལྟར་གནས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སྔོན་པོ་ཅུང་ཟད་ཁ་གྱེས་པའོ། ། གཙིགས་པ་ནི་མཆེ་བའོ། ། འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ནི་སྤྱན་གྱི་འགྱུར་བའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ། ཤེལ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཤེལ་ནི་དང་བའོ། ། ཟླ་བ་ནི་དཀར་བའོ། ། དེས་ནི་དཀར་ལ་དང་བར་བསྟན་པའོ། ། རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ། ། ཞེས་པ་ནི་མཛེས་པའི་རལ་པ་ལ་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ཟེའུ་པྲོག་གིས་བརྒྱན་པ་སྟེ་འདི་ནི་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འབར་བ་ཆེན་པོ་ནི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་རྩིབས་བརྒྱད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི། གདུ་བུ་ལ་སོགས་པ་མཛེས་པ་སྟེ་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ། འཛམ་བུ་ནཱ་ད་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནཱ་དའི་གསེར་འོད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་ནི་འོད་ཟེར་ཏེ་དེས་འཁྲིགས་པས་ན་རབ་ཏུ་འཁྲིགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ནི་རིན་པོ་ཆེ་མརྐཏའོ། ། རྩེ་མོ་དགུ་པ་ཞེས་པ་ནི་དབྱིབས་ཟུར་དགུ་པའོ། ། མ་ར་ག་ཏའི་འོད་འདྲ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་ཁ་དོག་སྟེ་ལྗང་གུའོ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ནི་དེའི་འོད་ཟེར་འབར་བ་སྟེ། དེ་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་འབར་བའི་སྤྲིན་གྱིས་འཁྲིགས་པའི་རིན་ཆེན་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའོ། །

The phrase "arisen from Vajradhara" is the preceding term. If one asks how so, the body color and hand symbols of Akṣobhya are described as "of body, speech, and mind," and so forth. Because his nature is hatred, he abides like an indranīla gem. The vajra is blue and slightly open at the tips. "Baring his fangs" refers to the tusks. "Terrifying" refers to the transformation of the eyes. The body color and so forth of Vairocana are described as "crystal," and so forth. Crystal is clear. The moon is white; thus, he is shown to be white and clear. "Adorned with a crown of matted locks" means that his beautiful matted locks are adorned with a jeweled crown and a crest-ornament; this should be applied to all [the deities]. "Great blazing" refers to the radiation of light rays. The wheel should be understood as having eight spokes. "Beautifully adorned with various ornaments" means he is beautified by bracelets and so forth; this should be applied to all. The body color and so forth of Ratnasambhava are described as "Jambūnada," and so forth. "The golden light of Jambūnada" and so forth. "Buddha-clouds" refers to light rays; because he is dense with them, he is "thoroughly dense." "Great vajra" refers to the marakata gem because it is indivisible. "Nine-pointed" refers to its shape having nine corners. "Like the light of marakata" refers to the color, which is green. "Blazing vajra" refers to its blazing light rays; one should meditate on the jewel as being dense with clouds of blazing light in all directions.

སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ། པདྨ་རཱ་ག་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། པདྨ་རཱ་ག་ནི་དམར་པོའོ། ། རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་ནི་གོང་མ་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་བསྣམས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འདོད་ཆགས་ཞེས་པ་ནི། འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་སྐུ་མདོག་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ། འོད་ཟེར་སྣ་ལྔའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁ་དོག་འདྲེས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་ལྗང་གུ་ལ་འོད་ཟེར་སྣ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་གདོན་མི་ཟ་བ་སྟེ། ། ཞེས་སོ། ། ཞི་བ་ཞེས་པ་ནི་འགའ་ཞིག་མ་གཏོགས་པ་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རལ་གྲི་ནི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པའི་ཡུ་བ་ཅན་བསྣམས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ལ་གཅིག་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས། གཞན་རྣམས་ནི་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་ཡང་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོའི་བསྙེན་པ་ལ་གཏོགས་པའོ། ། ད་ནི་བསྙེན་པར་བྱེད་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྔགས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་པ་ནི་ཟབ་མོ་དང་གསལ་བ་དབྱེར་མེད་པའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་ལུས་ཏེ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་སྐུ་གསུམ་མོ། ། དེ་དང་ལྡན་པས་ལུས་ནི་སྒྱུ་འཕྲུལ་གྱིས་སྦྱོར་བས་བསྒྲུབས་པའོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ནི་མཐའ་གཉིས་སུ་ལྟུང་བ་མེད་པ་སྟེ་དེའི་སྔགས་གསུངས་སོ་ཞེས་སོ། ། ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པས། རང་བཞིན་མེད་པའི་སྐུ་གསུམ་ཆར་ལ་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། །

Regarding the description of the body color and so forth of Amitābha, it says "ruby" (padmarāga) and so on. "Ruby" is red. The "crown of matted locks" should be applied as described above. He holds a red eight-petaled lotus. "Vajra Passion" refers to the purification of passion, which is to be meditated upon. Regarding the description of the body color and so forth of Amoghasiddhi, it says "five-colored light rays" and so on. Because it arises from a mixture of colors, the green color is called "five-colored light rays." If one asks what that is, it says, "the Vajra Infallible." The term "peaceful" should be applied to all except for a few instances. He holds a sword with a hilt adorned with various jewels. Among those, one [deity] consists of both cause and result, while the others are the result alone; furthermore, these are included within the minor and major stages of approach (sevā). Now, the mantra for blessing the practitioner into the dharmadhātu is taught, beginning with "Then..." and so forth. "Dharmadhātu" refers to the inseparability of the profound and the luminous. Its very essence is the body; having entered into meditative equipoise within that, it says. "Body, Speech, and Mind Vajra" refers to the three bodies (kāya). Possessing those, the body is accomplished through the application of the māyā (illusion). To bless that is to be free from falling into the two extremes; thus, the mantra for that is taught. With "Oṃ dharmadhātu-svabhāva-ātmako ’ham," one should bless all three bodies as being without intrinsic nature.

ད་ནི་སེམས་རྒོད་པ་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐིག་ལེ་སྦྱོར་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། རིན་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའོ། ། རིན་ཆེན་ཞེས་པ་ནི་མར་ག་ཏའོ། ། དེ་ཉིད་འོད་ཟེར་ལྔ་འཕྲོ་བས་ན་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་ཚད་ཡུངས་ཀར་གྱི་འབྲུ་ཚད་ཙམ་ཞེས་བྱའོ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་དང་། པདྨ་རཱ་ག་དང་། མརྐ་ཏ་དང་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ། གཞན་རྣམས་ལ་བརྟེན་པའི་མཚན་མ་ལ་བརྟེན་པའི་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྟེན་ནོ། ། དེ་ཡང་རང་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དགུག་པ་ཞལ་དུ་ཞུགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་ཞུ་བ་ལས་བསྐྱེད་པ་ལྷའི་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པའི་མཚན་མ་དང་བཅས་པར་རང་གི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་སྟེ། སྣའི་རྩེ་མོ་ཞེས་པ་ནི་པདྨའི་སྣ་རྩེ་ལ་བཀོད་ནས་ནན་ཏན་དུ་ཞེས་པ་ནི་བརྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྣལ་འབྱོར་རིག་པས་ཞེས་པས་ནི་ཐབས་ཀྱིས་སྟེར་བ་རིགས་པས་བརྟག་པར་བསྒོམ་ཞེས་ཏེ། ཇི་སྲིད་བརྟན་པར་བྱ་བ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུའོ། ། ཡང་ན་ཟེའུ་འབྲུའི་བུམ་པ་ལས་སྣའི་རྩེ་མོར་རྡོ་རྗེས་དབྱུང་བའོ། ། རིན་ཆེན་བརྟན་པར་རེད་ནས་སྤྲོ། ། ཞེས་པ་ནི་གཟུང་བའི་ཡན་ལག་གིས་བརྟན་པར་གྱུར་པའི་མཚན་མ་ལྔ་མཐོང་ནས་སྤྲོ་ཞེས་སོ། ། བརྟན་པར་མ་གྱུར་ཡང་མི་སྤྲོ། ། ཞེས་པ་ནི་སློབ་མ་བཞིན་པས་སྤྲོ་བར་མི་བྱའོ། ། སྤྲོ་བའི་རྣམ་པ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་འབར་བ་འདྲ་བའི་འོད། ། མཆོག་རབ་སྤྲིན་རྣམས་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཞེས་ཏེ་མཚན་མ་ལྔས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་འོད་ཟེར་སྤྲོས་ལ།

Now, in order to pacify mental agitation, the application of the subtle [drop] is taught immediately following the application of the bindu. This is expressed in the passage beginning with "Jewel" and so forth. "Jewel" refers to emerald. Because it radiates five rays of light, it is called "five-colored." Its size is said to be the measure of a white mustard seed. Indranīla, ruby, emerald, and vajra are also like that; they are the supports for the maṇḍala that relies upon the signs based on the others. Furthermore, by means of the light rays arising from one's own seed-syllable, the Sugatas are summoned, enter the mouth, and melt into bodhicitta; from that melting, the maṇḍala of deities is generated together with the signs. These emerge from one's own vajra and are placed at the "tip of the nose," which refers to the tip of the lotus. "With diligence" means for the sake of making it stable. "By the knowledge of yoga" means that one should meditate by examining with the reasoning of the method of bestowing. This continues for as long as it takes to become stable. Alternatively, from the vase of the anthers, it is emitted by the vajra at the tip of the nose. "Once the jewel is stable, radiate" means that once the signs have become stable through the branch of retention, one sees the five signs and then radiates. "Even if not stable, do not radiate" means that as a beginner, one should not radiate. The manner of radiating is taught as: "Radiate clouds of supreme light, like the blazing of the Buddhas." This means that one should radiate light rays so that the five signs pervade everything.

དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱང་སྤྲོ་བར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་གཞན་རྣམས་ཀྱང་སྤྲོ་བ་གསུངས་པ། འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིན་ཆེན་ནི་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་ཕྱག་མཚན་ཐམས་ཅད་དོ། ། མཛོད་ནི་རིན་པོ་ཆེའོ། ། མཚོན་ཆ་ནི་རལ་གྲིའོ། ། གཞན་ནི་མཛོད་དང་མཚོན་ཆ་གཉིས་ཀ་རལ་གྲི་ལ་འདོད་དེ་འགལ་བ་མེད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྲིན་ཆེན་ཞེས་པ་ནི་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱང་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། འཕྲོ་བའི་བདག་ཉིད་སྤྲོའོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་དང་དབྱེར་མེད་པའི་བློས་ཟིན་པའོ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་གདན་གྱི་བྱེ་བྲག་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ནང་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པའི་དབུས་སུ་གནས་པ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། བྲི་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་ཉི་མའི་གདན་དུ་འགྱུར་བས་འབྱིན་པ་ཐོབ་པའོ། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། དེའི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ། དེ་ཡང་པདྨའི་བཟླས་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པས་ཉི་མ་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། ། རིན་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཏེ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་བརྩོན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཉི་མ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ། ། སྦྱོར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཁ་དོག་ལྔ་སྦྱོར་བས་ན་ལྗང་གུའོ། ། དེ་དང་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྟེ།

From that, one should also emanate the forms of the buddhas. Not only that, but it is taught that other hand symbols should also be emanated, beginning with the phrase "the wheel" and so forth. Because it is supreme, "jewel" refers to all hand symbols. "Treasury" refers to a precious gem. "Weapon" refers to a sword. Others maintain that both "treasury" and "weapon" refer to the sword, which is not contradictory. "Great cloud of bodhisattvas" means that the forms of Locanā and the others should also be emanated. "Emanating the nature of radiance" means being grasped by a mind inseparable from them. Now, in order to show the specific seats of the five tathāgatas, the text says "the expanse of space" and so forth. "The expanse of space" means abiding in the center of the tiered celestial mansion within the source of phenomena (dharmodaya). "Vajra maṇḍala" is Akṣobhya. "Should be drawn" means that by becoming a sun seat, the state of emanation is attained. "Secret maṇḍala" is the moon maṇḍala; in its center, "wheel maṇḍala" means one should meditate on Vairocana. "Lotus maṇḍala" is Amitābha; that is the lotus recitation, which the yogi should meditate upon in the sun. "Jewel maṇḍala" is Ratnasambhava, which the yogi devoted to jewels should place in the sun. "Union maṇḍala" is green because it is the union of the five colors. The maṇḍala endowed with that is Amoghasiddhi.

དེ་ཡང་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དུ་ཉི་མ་ལ་བྲི་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་དགོད་པར་བྱ་ཞེས་པའོ། ། འདི་རྣམས་ཉི་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཤེ་ན། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འབའ་ཞིག་ལ་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པའི་སྒྲས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པས་ཕྱི་མ་རྣམས་ཉི་མ་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། ། ལེའུ་དང་པོ་ལས། གསོལ་བ་ལ་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན། ། ཞེས་པའི་སྒྲས་ཉི་མ་གཟུང་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་སྐད་དོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་རྣམས་བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ། དེ་དག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་ནི་རབ་མཆོག་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཏེ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཉིད་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་བསྒྲུབ་པའོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་ཐོབ་པའོ་ཞེས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཚུལ་ལོ། ། ཚུལ་ཉིད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྟེ། དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཀོད་པའི་ལེའུ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ལེའུ་གསུམ་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ལྡན་གྱི་བླ་མ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ལེའུ་བཞི་པ་གསུངས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདུས་ནས་ཞེས་པ་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ཤེས་པའི་སློབ་མའོ། །

Furthermore, the phrase "one should draw [them] upon the sun in the center of space" means "one should place [them] there." If one asks how these are known to be the sun, it is because they are distinguished by the term "the maṇḍala of Vairocana alone," which makes it evident that the subsequent ones are also the sun. In the first chapter, the term "possessing the maṇḍala of the request and so forth" refers to the sun. It is so called because it is the condensed cause of the bodhisattvas. Now, the benefits of meditating on those maṇḍalas are taught, beginning with the words "those [who...]" and so forth. "Those" refers to the supreme and primordial Buddhas, the Sugatas. That itself is the accomplishment of the body, speech, and mind. Their maṇḍalas are said to "arise from the vajra," meaning they arise from the Vajradhara. If one asks what that does, it is said: "one attains the way of omniscience." The way is omniscience itself; it is that which brings about the attainment of it. The explanation of the "Vajra Array Chapter" is thus complete. This is the commentary on the third chapter. Now, immediately after the consecration of the site, the request to the guru—who possesses the three samādhis—for the purpose of drawing the maṇḍala is taught, beginning with the words "Then..." and so forth, as the fourth chapter is spoken. The phrase "all the Tathāgatas having also assembled" refers to the disciples who understand the applications of the [deities] such as Vairocana and so forth.

སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཞེས་པ་ནི་སའི་དབུས་ན་གནས་པའི་བླ་མ་ཐམས་ཅད་དང་བདག་མཉམ་མོ་ཞེས་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་འཛིན་པའོ། ། དེ་ལ་མཆོད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་འདིས། བྲི་བའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ། ། ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། ཞེས་པ་ནི་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་སྐུ་རྡོ་རྗེའོ། ། གང་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་དབྱིངས་ནི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ན་ཐུགས་རྡོ་རྗེའོ། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པ་ནི་གཉིས་ཀྱིས་བདག་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པ་གསུང་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་ཉིད་མཆོག་གོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་སྤྱིར་ཞུས་པའོ། ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞུས་པ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུ་བཞི་དང་སྒོ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའོ། ། མཚན་ཉིད་མེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚད་དང་རིམ་པ་འདས་པའི་མཚན་ཉིད་སྤངས་པའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། དེའི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་པའོ། ། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞུས་པ། ཞི་བའི་ཆོས་ནི་ཡང་དག་འབྱུང་། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་མེད་པའི་ཆོས་ནི་སྤྲོས་པ་ཞི་བའོ། ། དེ་ལ་ཡང་དག་འབྱུང་བ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པས་ན། རྣམ་པར་སྦྱོང་བ་ཞེས་སོ། ། གཞན་ནི་གོང་མ་ལྟར་རོ། །

The phrase "Lord of Body, Speech, and Mind" refers to the Hero who holds the vajra and bell, possessing the pride of thinking, "I am equal to all the gurus residing in the center of the earth." With this king of praises preceded by offerings, one should make the request for the purpose of drawing [the maṇḍala]. This is the meaning. "All Tathāgatas are peaceful" refers to the Vajra Body, which is free from the conceptual elaborations of grasping and so forth. If one asks what that is, it is "all the Tathāgatas" and so on. "The abode of all Tathāgatas" refers to the Vajra Mind, because the dharmadhātu is the source of all. "The selflessness of all phenomena" teaches the freedom from the two types of self; this is the Vajra Speech, which is the supreme reality. With these, the general request is made: "Please explain the sublime maṇḍala." The request for the maṇḍala of the Body is: "Perfectly complete with all characteristics." This means it is complete with all characteristics such as the four sides and four doors. "Abandoning all that is without characteristics" means abandoning characteristics that transcend dimensions and stages. "Samantabhadra" is the Vajra Holder. The request is: "Please explain his maṇḍala of the Body." The request for the maṇḍala of the Speech is: "The peaceful dharma truly arises." This means the dharma of selflessness is the pacification of conceptual elaboration. "Truly arising" therein is the Vajra Speech. Because that itself is the sphere of activity of the wisdom of all Tathāgatas, it is called "purification." The rest is as explained above.

ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞུས་པ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་སོ། ། རང་བཞིན་དག་པས་དྲི་མ་མེད། ། ཅེས་པ་ནི་མི་འགྱུར་བ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མེད་པའོ། ། གཞན་ནི་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། འདིའི་དེ་མ་ཐག་བཅུ་གསུམ་པ་ལྟར་སྦྱར་རོ། ། ད་ནི་སྡུད་པ་པོས་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པ་ཁས་བླངས་པ་དྲིས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྟོན་པ་ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐུས་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་དེ་སྟོན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་དབྱེར་མེད་པའི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་འཛིན་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་ཞེས་པ་ནི་ས་འོག་དང་ས་སྟེང་མཐོ་རིས་ཀྱི་ངོ་བོའོ། ། ཁམས་གསུམ་པོ་ཞེས་པ་ནི། འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་ངོ་བོའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་མཆོག་ཅེས་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་རྡོ་རྗེ་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཞེས་པ་ནི། རྒྱལ་བར་བྱེད་པ་དང་། སྦྲང་རྩིར་བྱེད་པ་དང་། དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཅི་འདྲ་བ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ཞེས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་བཤད་ཅེས་པའོ། ། ཉམས་དགའ་ཞེས་པ་ནི་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པས་གདུལ་བྱ་ཡིད་དུ་འོང་བ་བསྐྱེད་པས་ནའོ།

Regarding the request for the maṇḍala of the mind: "The great mind of all sentient beings" refers to the mind of all buddhas and all sentient beings. "Pure by nature, stainless" means that because it is the unchanging, thoroughly established [nature], it is free from adventitious stains. The rest is as explained above. This should be applied immediately following the thirteenth [chapter]. Now, the compiler asks the Teacher to accept the teaching of the maṇḍala of the mind, beginning with the words "Then..." "Teacher" means one who teaches the meaning of the tantra through the power of wisdom. "Vajra-holder" means one who holds the vajra, the meaning of which is the inseparability of cause and result. "The three worlds" refers to the nature of the subterranean, the earth, and the celestial realms. "The three realms" refers to the nature of the desire, form, and formless realms. "The supreme of the three worlds" refers to the śrāvakas, pratyekabuddhas, and bodhisattvas; he is the "Vajra Lord" of those. "The three worlds" also refers to Vijaya, Madhukara, and Sarvārthasiddhi; he is the "Teacher" of those. "The abode of all tathāgatas" means that because the wisdom of the dharmadhātu is the source of all, it is the maṇḍala of Akṣobhya. If one asks what it is like, it is "the maṇḍala of all tathāgatas," which is the maṇḍala of wisdom. To explain what that is like, it is said to be "delightful," because it generates a pleasing state of mind in those to be trained through the possession of the ritual procedures.

། ད་ནི་སྟོན་པས་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་འདྲ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། ཐུགས་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་དག་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པས་ན། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེ་བཤད་པར་བྱ་བའོ། ། ད་ནི་ཐིག་གི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། སྐུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསྒོམ་པའི་ཞེས་པ་ནི། ལུས་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས་མིག་གིས་ཐིག་དགུག་པ་དང་བསྒྲིལ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པའོ། ། འདི་ནི་ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པར་བཤད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཤེས་རབ་ཅན། ། ཞེས་ཏེ་ཆོ་ག་ལ་བྱང་ཞིང་མང་དུ་མཐོང་བས་ནའོ། ། དྲང་བར་བྱེད་པས་ན་ཐིག་སྐུད་དོ། ། གཞན་ལ་མ་བཏབ་པས་ན་སར་པའོ། ། འཇུར་མདུད་མེད་པ་དང་རབ་ཏུ་མཉམ་པས་ན་གྲིམས་པའོ། ། རིང་ཐུང་ཉིས་འགྱུར་དང་། སྦོམ་ཕྲ་སྒོའི་ཉི་ཤུ་ཆ་དང་ལྡན་པས་ན་ཚད་མཛེས་པའོ། ། ད་ནི་ཐིག་གི་མཚན་ཉིད་དབྱེ་བ་གསུངས་པ། ཐུགས་ཀྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁྲུ་ནི་བཅུ་གཉིས་ཚད་དུ་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་རང་བཞིན་དག་པ་སྟེ། ཡང་དག་པར་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་ངེས་པ་མེད་དོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཁྲུ་གང་ནས་བརྩམས་ནས་སུ། ། ཇི་སྙེད་ཁྲུ་ནི་སྟོང་ཕྲག་བར། ། ཞེས་བླ་མས་བཤད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ནི་ས་བཅུ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Now, the Teacher pledges to explain the maṇḍala of the mind. The passage beginning with "Then..." and so forth follows. Regarding the phrase "the supreme maṇḍala of the mind, perfectly resembling the maṇḍala of the heart," it is as explained above. Although it is the mind, because it possesses the three purities, it is called the "maṇḍala of body, speech, and mind," and that is what is to be explained. Now, the ritual for the lines is taught, beginning with "Body..." and so forth. Regarding "meditating on body, speech, and mind," this means that by abiding in the meditative absorption of the maṇḍala of one's own deity, one performs the actions of drawing and winding the lines with the eyes. This is explained in the sixteenth chapter. "By that very [means], the wise one" refers to being proficient in the ritual and having seen it many times. It is called "line-cord" because it is used for drawing. It is "new" because it has not been used for others. It is "tight" because it is free of knots and is perfectly even. It is "beautiful in measure" because its length is double [the circumference] and its thickness is one-twentieth of the door-width. Now, the characteristics and divisions of the lines are taught, beginning with "Of the mind..." and so forth. "It should be made twelve cubits in measure" refers to the purity of the nature of the deities, such as the Joy of Bodhicitta and so forth; it is merely a symbolic representation and is not fixed. As the Guru has explained: "Starting from one cubit, up to as many as a thousand cubits." The thirty-two bodhisattvas represent the purities of the ten grounds and so forth, because they serve as the support for primordial wisdom.

དངོས་བཞི་ཞེས་པ་ནི་སྒོའི་ཆ་བརྒྱད་དོ། ། གྲྭ་བཞི་ཞེས་པ་ནི་ཚོན་གྱི་ར་བ་དགུག་པའོ། ། སྒོ་བཞི་ཞེས་པ་ནི་ངོས་ཀྱི་ཆ་བརྒྱད་དོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི། རབ་ཏུ་ཟླུམ་པོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། རེ་མིག་དགུ་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱི་སྟེང་ན་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བས་ཏེ་ངོས་བཞིའོ། ། ད་ནི་བགེགས་བསྐྲད་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུད་གཞན་གྱི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ཡིས་ཞེས་སྨོས་སོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པའོ། ། གཞན་གྱི་ཉེས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དགོད་པར་མི་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། མུ་སྟེགས་རྣམས་ལ་ཕན་དོན་དུ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རབ་སྦས་ཏེ། ། མཚན་མའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པར། ། སངས་རྒྱས་བཙུན་མོ་རབ་ཏུ་གསང་། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དབུས་ཞེས་པ་ནི་རེ་མིག་ཏུ་དབུས་མ་ལ་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་དུ་བྱས་ཏེ། དེར་རྡོ་རྗེ་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལྟ་བུ་བྲིའོ། ། འབར་བ་ཆེན་པོ་ནི་འོད་འབར་བར་བྲི་བའོ། ། འཇིགས་པ་དག་ཀྱང་འཇིགས་པར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་རྩེ་ལྔ་པ་ཁ་གྱེས་པ་འོད་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གནས་ལྷག་མ་རྣམས་སུ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཚན་མ་དེ་དག་ཀྱང་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པ་བྲིའོ་ཞེས་སོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། སྤྲིན་གྱི་མདོག་དང་འདྲ་བའི་སྤྱན། ། ཞེས་པ་ནི་དབུས་སྔོ་ལ་མཐའ་མ་དཀར་བའི་མིག་གོ། །

The "four actualities" refers to the eight parts of the gates. The "four corners" refers to the curving of the colored boundary lines. The "four gates" refers to the eight parts of the sides. "In the center of that" refers to the outer maṇḍala. Regarding the wheel: "It should be drawn perfectly circular" means that the nine squares are surrounded by a vajra garland above the eight pillars, forming the four sides. Now, the ritual for expelling obstructors and arranging the mudrās is taught, beginning with the words "the ritual of activity" and so forth. In that context, "the ritual of activity" is stated as being seen in the rituals of activity and so forth of other tantras. Then, "one should arrange the mudrās" refers to arranging the symbolic mudrās. One should not arrange the mahāmudrā in order to avert the faults of others. As it is said: "For the benefit of the non-Buddhists, the mahāmudrā is strictly concealed; the Buddha’s consort, endowed with the symbolic mudrā, is kept most secret." "In the center of that" means that in the central square, one should prepare a lotus and sun seat, upon which a vajra like sapphire should be drawn. "Greatly blazing" means it should be drawn with blazing light. "Terrifying even the terrifying" refers to the five-pronged [vajra] with its prongs spread apart and endowed with light. Likewise, it says that in the remaining locations, one should arrange [the symbols] upon the moon and sun. That very point is stated: "The great wheel and so forth." It says that those symbols should also be drawn with rays of light. The rest is easy to understand. "Eyes like the color of clouds" refers to eyes that are blue in the center and white at the edges.

མཱ་མ་ཀཱི་ནི་རིགས་འབྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་དགོད་པ་སྟེ་རང་གི་མཚན་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། མཐིང་གའི་སྤྲིན་དང་འདྲ་བར་བྲི། ། ཞེས་པ་ནི་ལྗང་སེར་དུའོ། ། བེ་ཅོན་ནི་རྡོ་རྗེས་མགོ་མཇུག་མཚན་པའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། ལྷ་མོ་དྲུག་གི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པ་གསུངས་པ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བྱས་ནས་གཞན་གང་དགོད་ཅེ་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཆོད་པ་ནི། ། ཞེས་པ་སྟེ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་ན་ལྷ་མོ་དྲུག་གོ། ། ནན་ཏན་དུ་ནི་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་མཆོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་མེ་མཚམས་ལ་སོགས་པའི་གྲྭ་བཞི་དང་། ཤར་སྒོའི་གཡས་གཡོན་དུ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་ནས་ཕྱི་སྐོར་ལ་བྱུགས་ནས་བུམ་པ་དགྲམ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྡན་པར་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། བུད་མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བུད་མེད་ཅེས་པ་ནི་སྨེ་ཤ་ཅན་གྱིའོ། ། རབ་ཏུ་མདངས་བཟང་བ་ཞེས་པ་ནི་བྱད་བཞིན་མཛེས་པའོ། ། ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་ཅེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དག་པའོ། ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་པ། ། ཞེས་པ་ནི་འདོད་པ་ལྔའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཞེས་པ་ནི། དབུས་ཀྱི་གཙོ་བོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་མཉེས་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་མཉེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཤེས་རབ་ཅན་ཞེས་པ་ནི་བར་མའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་ལ་བྱང་བའོ། །

"Māmakī is born from the family" means that because she has emerged from the Vajra family, she is the "Vajra Laughter," but this is not her own specific hand-symbol. "Draw her like a dark blue cloud" means she is greenish-yellow. The "club" is marked at both ends with vajras. The rest is easy to understand. Regarding the explanation of the placement of the mudrās of the six goddesses, it says "the maṇḍala of the Mind," and so forth. Having fully clarified that maṇḍala, what else is to be placed? It says, "The offerings of body, speech, and mind," which refers to the six goddesses because they are emanated by the three syllables. "One should offer with diligence" means that the goddesses, who are the nature of the offerings, should be placed in the four corners starting from the southeast, and to the right and left of the eastern gate, according to the mudrās mentioned above. Having thus condensed the maṇḍala, smeared the outer perimeter, and arranged the vases and so forth, the ritual for blessing the maṇḍala while possessing one's own mudrā is taught: "A woman," and so forth. "Woman" refers to one of the me-sha (outcaste) class. "Extremely radiant" means she has a beautiful countenance. "Sixteen years of age" refers to the purity of emptiness. "Adorned with incense and flowers" is for the sake of the five sensory pleasures. "In her center" means that one should please her while maintaining the divine pride of the central deity. If one asks how to please her, it says "to her," and so forth. "The wise one" refers to one who is proficient in the branches such as the concordant cause of the intermediate state.

ཡོན་ཏན་ལུག་རྒྱུད་མཱ་མ་ཀཱི། ། ཞེས་པ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་འབྲེལ་ཞིང་གནས་པའི་མཱ་མ་ཀཱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་ཞེས་ཏེ་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཞི་བའི་ཚུལ་སྤྲོས་པས། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོ་ག་གསུམ་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱས་པ་རྣམས་བཞི་པས་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེས། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ནི་རབ་ཏུ་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་བརྙན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་ནས་ཞེས་སོ། ། དེའི་དོན་ནི་རི་མོའི་ལས་རྫོགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་རས་ཀྱིས་གཡོགས་པའི་གོ་ལ་འདུག་སྟེ། གནས་བསྐྱེད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསམས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། བདག་ཉིད་འཇུག་པའི་ཆོ་ག་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། འདི་དག་ཀྱང་ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པར་བཤད་དོ། ། ད་ནི་བསྟོད་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བདུད་རྩིའི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། བཤང་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཤང་བ་ནི་དྲི་ཆེན་ནོ། ། གཅི་བ་ནི་དྲི་ཆུའོ། ། ཁུ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སོ། ། ཁྲག་ནི་རང་བྱུང་ངོ་། ། སོགས་ཀྱིས་ནི་མ་སྨོས་པ་བསྡུའོ། ། ལྷ་རྣམས་ལ་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། རླུང་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་དག་པར་བྱས་པ་ཞེས་པའོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ནི་རིགས་ལྔའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ལྷ་མོ་བཅུའོ། ། གྲགས་ཆེན་ཁྲོ་བོ་བཞི་སྟེ་དེས་མཉེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། །

"Mañjughosha, the lineage of qualities, Māmakī" means that one is blessed as Māmakī, who is connected to and abides in qualities; this is by means of the first yoga. "By emanating the peaceful manner of the Buddhas" means that those accomplished through the three rituals are to be emanated by the fourth. "Thus, the expanse of space is thoroughly adorned" means that one has made [the deities] non-dual with the reflected image. The meaning of this is as follows: immediately after the work of the painting is complete, one sits upon a seat covered with a multicolored lotus and cloth together with the mudrā of one's own family. Having preceded this with the generation of the place, one should contemplate the three wheels as non-dual through the twelve branches, and the deities of the maṇḍala will abide. Then, having performed the offerings and so forth, "one should perform the ritual of one's own entry." These are also explained in the sixteenth chapter. Now, immediately after the praise, the text speaks of pleasing [the deities] with the offering of nectar: "Excrement," and so forth. "Excrement" is feces. "Urine" is urine. "Semen" is bodhicitta. "Blood" is the self-arisen. "And so forth" includes those not explicitly mentioned. "One should offer to the deities" means that they have been purified through the sequence of wind and so forth. The qualities of that are stated: "In that way," and so forth. "Buddhas" refers to the five families. "Bodhisattvas" refers to the ten goddesses. "The four of great renown" refers to the wrathful ones; by these, they will be pleased.

ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པས་གཙོ་བོ་བྱས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། ལེའུ་བཞི་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལེའུ་ལྔ་པ་གསུངས་པ། སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། རྒྱལ་པོ་ཞེས་པ་ནི་མཛེས་པར་བྱེད་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་མངའ་བ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དང་ལྡན་པས་སྤྱོད་པ་སྤྱོད་པ་ནི་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། སའི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་པ་ནི་ས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པ་ལ་བྱའོ། ། ཀུན་མཆོག་གིས་ཞེས་པ་ནི། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་མཆོག་སྟེ་དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། སྤྱོད་པ་ཀུན་ཞེས་བྱ་སྟེ་སེམས་སྤྱོད་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་གང་སྤྱོད་པ། ། ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་བརྟན་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ཉིད་མཆོག་གི་ཆོས་ཀྱི་དོན་ཡང་དེ་ཉིད་པས་ན་དེ་སྐད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་འོག་ནས་འབྱུང་བས་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་སྔོན་དུ་སྤྱོད་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཐོབ་མ་ཐག་ཏུ་འགྲུབ་པར་གསུངས་པ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དོན་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་འཛིན་པས་མི་རྟོག་པའི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་འཁོར་ལོ་སྟེ། དེ་ལས་བྱུང་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རིགས། །

The "maṇḍala of the mind" refers to the maṇḍala in which Akṣobhya is the principal deity. The text that teaches this is the fourth chapter. This concludes the commentary on the fourth chapter. Now, in order to show the specific conduct of the practitioner, the fifth chapter is spoken, beginning with the words "Then..." The "Teacher, the Blessed One" has already been explained. "King" means he is the one who beautifies. "Possessing body, speech, and mind" means that because he possesses the three vajras, his conduct is untainted by faults; thus he is called the Teacher. "Lord of the stages" refers to him who has become the master of all the stages. "By the supreme of all" means that for that very reason he is supreme; this should be connected to the phrase "thus he spoke." If one asks what kind [of conduct], it is called "all conduct," which is the conduct of the mind. As it is said: "Whatever is conducted within the mind is the firm conduct of all." Therefore, it is the mind that conducts all. Since that itself is the meaning of the supreme dharma, it is so called. The characteristics of such conduct will also be explained below, hence the words "thus he spoke." Now, it is taught that immediately upon attaining the purity of the essences of the preliminary conduct, accomplishment is achieved, beginning with the words "Non-conceptual..." The meaning of "non-conceptual" is the profound and vast wheel that is non-conceptual regarding the grasping of apprehended objects. It is said: "If one arises from that, one will achieve accomplishment." If one asks what that is: "The families of desire, hatred, and delusion..."

ཞེས་ཏེ་དེ་རྣམས་ཤས་ཆེ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སོ། ། གང་ལ་འགྲུབ་ཅེ་ན། ཐེག་པའི་མཆོག་ནི་བླ་མེད་པ། ། ཞེས་ཏེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་འོག་མའོ། ། དེའི་བླ་མར་གྱུར་པ་འདི་ནི་བླ་ན་མེད་པའོ། ། དེ་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། ད་ནི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་ཤེས་ན་ལས་དང་སྐྱེ་གནས་ཀྱིས་མི་འཁོལ་བ་གསུངས་པ། མདའ་མཁན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མདའ་མཁན་ནི་ལས་དམན་པའོ། ། སྨེ་ཤ་ཅན་ནི་རིགས་དམན་པའོ། ། སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་ནི་དམན་པ་ཇི་སྙེད་པའོ། ། གསོད་པ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཞེས་པ་ནི། ཉ་པ་དང་། ཤན་པ་དང་། རྔོན་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དགོས་པར་སེམས་པའི་ཕྱིར་དོན་དུ་གཉེར་བའོ། ། ཐེག་པ་བླ་ན་མེད་པ་ནི་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཐེག་པ་མཆོག་འདི་ནི་ལམ་འདིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། མཚམས་མེད་བྱེད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཕ་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་བྱེད་པ་སྟེ། ཤི་མ་ཐག་དམྱལ་བར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་སྒྲས་བསྡུས་པ་སྟེ། དེ་དང་ཉེ་བ་ལྔ་བཟུང་ངོ་། ། སེམས་ཅན་སྡིག་ཆེན་བྱེད་པ་ཡང་། ། ཞེས་པ་ནི་རྩ་བ་བཞི་བྱུང་བའོ། ། གཞན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལས་ཉམས་པར་འདོད་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ངེས་པའི་ལུང་ཐོབ་ནས། འདིའི་རིམ་པ་ལ་གནས་ནས་ཕྱིས། བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་འགྲུབ་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། འོ་ན་བླ་མ་ལ་བརྙས་པའི་སེམས་ཅན་ཡང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་དགག་པའི་ཕྱིར། སྙིང་ནས་སློབ་དཔོན་སྨོད་པ་ནི། །

Thus, these are the sentient beings who are the majority. If one asks, "In what is it accomplished?" it says: "The supreme vehicle is the unsurpassed." This means that the Perfection Vehicle is the lower one. That which is superior to it is the "unsurpassed." That which is more excellent than that is the "Mahāmudrā," and it is said that it is accomplished by those [practices]. Now, it is taught that if one thoroughly understands the nature [of reality], one will not be enslaved by karma and the places of birth, beginning with the words "The arrow-maker," and so forth. The "arrow-maker" is one of low occupation. The "outcaste" is one of low caste. The word "and so forth" includes all those who are lowly. "Those who seek to kill" refers to fishermen, butchers, hunters, and the like; they are called "seekers" because they pursue their livelihood through such means. The "unsurpassed vehicle" is as explained above. It is said that this supreme vehicle is accomplished by means of this path. "Those who commit the acts of immediate retribution" refers to those who commit the five [sins], such as killing one's father, because they go to hell immediately upon death. The word "and so forth" is an inclusive term that includes the five near-sins. "Even sentient beings who commit great sins" refers to those who have committed the four root downfalls. Others who wish to fall away from the Buddha's teaching—even they, once they have received the definitive transmission and abide in these stages, will later accomplish it merely by recitation. Thus, this is shown to be the Mahāyāna. If one then asks, "Will even those sentient beings who disparage the guru be accomplished?" in order to refute that, it says: "Those who disparage the master from the heart..."

བསྒྲུབས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་ཡོངས་མི་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ་ཐ་ན་ཅོ་འདྲི་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྨད་པར་མི་བྱའོ། ། མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་བེའུ་ལྟ་བུར་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་སྤོང་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེ་སྔགས་པས་འགྲུབ་པར་མངོན་ནོ། ། རིགས་ངན་ལ་སོགས་པ་མིང་འགྱུར་བའི་རྒྱུད་གཞན་རྣམས་སུ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་བསྲུང་བ་དང་། བཟའ་བའི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་པ་གསུངས་པ་སྲོག་གཅོད་པའི་སེམས་ཅན་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པ་གསོད་པའོ། ། རྫུན་དུ་སྨྲ་ལ་དད་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མར་གྱུར་པ་ལ་ཕན་པ་དང་། གཞན་རྒྱུད་དག་པར་བྱེད་པའི་དོན་དུའོ། ། གཞན་གྱི་ནོར་ལ་ཆགས་པ་དང་། སེར་སྣས་ཡོ་བྱད་མི་མཁོ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཀུན་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དག་པར་བྱེད་པའི་དོན་དུའོ། ། རྟག་ཏུ་འདོད་པ་སྤྱོད་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་བསྔོས་པ་འམ། རང་གི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུའོ། ། བཤང་གཅི་ཟས་སུ་ཟ་བ་དག། ཅེས་པ་ནི། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་མཐུ་མངའ་བས་ན་དངོས་སུ་འམ་བསམ་པས་བརྟག་པའོ། ། བཞི་པོ་འདི་ནི་ལེའུ་དགུ་པའི་རིམ་པས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞན་ནི་དྲུག་པ་དང་བཅུ་གཉིས་པའི་རིམ་པ་བཞིན་དུའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་བགྲོད་མིན་ཡང་མི་དགག་པར་གསུངས་པ། མ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མ་དང་སྲིང་མོ་བུ་མོ་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ལ་སྟེ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ལ་དབྱེ་བ་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །

"Even if one practices, it will not be accomplished at all." Thus, one should not disparage [the practice] even by way of mere mockery. It is said that, let alone abandoning it through the three doors like a calf [leaving its mother], one should not do so even in jest. Therefore, it is evident that the practitioner of mantra will achieve accomplishment. What need is there to mention other tantras where the names [of the practices] are changed, such as those for those of low caste? Now, the specific conduct to be observed by practitioners and their abiding in the samayas of eating are taught: "Killing sentient beings who take life and those who harm the Three Jewels." Regarding "speaking lies to those who have faith," this is for the sake of benefiting those who are superior and for the purpose of purifying the mental continuums of others. Regarding "craving the wealth of others," this is for the purpose of purifying the nature of those who, out of stinginess, hoard even unnecessary requisites. Regarding "always engaging in desire," this is for the sake of [the benefit of] those who have fully dedicated [their merit] or for the sake of the particularity of one's own intention. Regarding "eating excrement and urine as food," because they possess the power established by their very nature, this is to be understood either literally or through mental transformation. These four should be understood according to the sequence of the ninth chapter; the others are according to the sequence of the sixth and twelfth chapters. For those possessing the non-dual intellect, it is taught that even those who are "unapproachable" are not to be prohibited, starting with the words "mother and..." "Mother, sister, and daughter" refers to those very persons; for one who possesses the non-dual intellect, no distinctions are perceived.

འདོད་པ་པོས་ནི་ཞེས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་དོན་དུ་གཉེར་བས་དེའི་ཕྱིར་སྤྱད་ན་ཉེས་པ་མེད་ཀྱི་ཆགས་པའི་དབང་གིས་ན་དཀའ་ཐུབ་ཟད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཉེས་པ་མེད་པར་མ་ཟད་ཀྱིས། ། ཐེག་ཆེན་མཆོག་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས། ། དངོས་གྲུབ་རྒྱ་ཆེན་དེས་ཐོབ་བོ། ། ཞེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་གཙོ་བོ་ཞེས་པ་ནི་བླ་མ་ལའོ། ། དེའི་ཡུན་མི་དེའི་རིག་མའོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་བློ་ཅན་གྱིས། ། ཞེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཅན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པས་གལ་ཏེ་མེད་ན་མཉེས་པར་བྱས་ཀྱང་མི་ཆགས་ཏེ་ཞེས་ཏེ་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པས་ན། ། དེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ཚིག་དེས་གོང་མ་ཀུན་ལ་རྣམ་པར་བསྒྱུར་ཏེ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཀླན་ཀ་སྤངས་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་གར་མཁན་ལྟ་བུར་ཡོངས་སུ་སྟོན་པ་རྣམས་སོ། ། སྔོན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཕྱིས་སྤྱོད་པ་ལ་རྨད་དུ་གྱུར་ནས་ཞེས་སོ། ། ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཞེས་པ་ནི། ཚིག་ངན་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཅིའི་སླད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་ཞེས་པ་ནི། དེ་རྣམས་གསུང་བའི་གནས་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཚིག་འགལ་བ་ཞེས་པ་ནི་འཕགས་པ་མ་ཡིན་པའི་འཇུག་པའོ། ། དེ་གསུངས་ཞེས་བརྒལ་བའོ། ། ལན་དུ་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

"By one who desires" means that if one engages in this for the sake of attaining accomplishments (siddhi), there is no fault; however, if it is under the power of attachment, asceticism will be exhausted. Not only is there no fault, but it is said: "By the nature of the supreme Mahāyāna, one will attain vast accomplishments." "The Buddha, the chief" refers to the guru. "His consort" refers to the guru's consort. "By one possessing a non-conceptual mind" means that one who possesses the mind of non-duality regarding the three special meditative absorptions (samādhi) will not be stained by faults even if they do not feel attachment despite pleasing [the consort], provided they are not lacking [in realization]. It is said: "By attaining perfection, one will thereby attain Buddhahood." This phrase is applied to all the preceding [sections] to demonstrate [the point]. Now, the refutation of objections preceded by the marvels of the bodhisattvas is taught, beginning with "Then..." and so forth. The bodhisattva mahāsattvas who completely dispel all obscurations are those who manifest in every way like dancers. "Having been amazed by their former conduct and having been struck with wonder by their later conduct" is the meaning. "O Blessed One, Lord of all Tathāgatas" is taught to show that this is not a cause for the arising of harsh words. "Why, in the midst of the assembly of all Tathāgatas?" is taught to show that this is not a place for them to speak. "Contradictory words" refers to the engagement of those who are not noble ones (ārya). This is the objection. The response begins with "Then..." and so forth.

རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་རིགས་ལྔ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འཁོད་ཅིག་ཅེས་པ་ནི་བསམ་པ་ངན་པ་དེ་ཐོང་ལ་ཚིག་དེ་སྐད་མ་ཟེར་ཅིག་ཅེས་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདོད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཅན་ཏེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་སོ། ། དེའི་ཆོས་ཉིད་དག་པ་ནི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེ་ཡང་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རིག་ཅིང་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྤྱོད་པའི་གནས་ཡིན་ཞེས་ཏེ། རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེ་རྣམས་དབུགས་ཕྱུང་བའོ། ། ད་ནི་དོན་མ་རྟོགས་པའི་འགྲོ་བ་དམྱལ་བར་འགྲོ་བ་མཐོང་ནས་བརྒྱལ་ཞིང་བསླང་བ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་མི་ཟད་པ་དང་བླ་མའི་བཀའ་ལས་འདས་པ་དང་། དམ་པ་ལ་ཡིད་གཉིས་ཟ་བས་ན་འཇིགས་སྐྲག་ནས་བརྒྱལ་བར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་སོ། ། དེ་བསླང་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་པོའི་འོད་ཀྱིས་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཅེས་སོ། ། དེས་རེག་པ་དང་བརྒྱལ་བ་སངས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་རང་རང་གི་སྟན་ལ་གནས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བསྟོད་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

"O sons of noble family" refers to those who have emerged from the five families. "Sit down" means: "Abandon that evil intention and do not speak such words." Why is this? Because the essence of wisdom consists of the mirror-like wisdom and the others, and it yields the desired result. Those who possess this are the Buddhas. Their pure nature of phenomena is free from stains, which is the excellence of their conduct. Furthermore, it is said that this is the state of conduct arising from realizing and familiarizing oneself with the excellence of the essence of phenomena; thus, they are exhorted, saying, "It is the cause." Now, having seen that beings who have not realized the meaning are going to hell, the text describes how they fainted and were then revived, beginning with "Then..." and so forth. Because they have experienced inexhaustible karmic maturation, transgressed the commands of the guru, and harbored doubts regarding the sublime, they become terrified and faint. To revive them, it is said: "Then..." and so forth. "Equal to space" refers to the non-duality of the great Vajradhara. Because it is indivisible, it is the "vajra," and having entered into meditative equipoise upon that, it is said. If one asks what occurs immediately upon entering equipoise: "By the light of the Blessed One, the Lord of the Vajra Body, Speech, and Mind" refers to the light arising from his wisdom-being (jñānasattva). Upon being touched by that, the fainting is cleared away, and those bodhisattvas return to their respective seats. Now, the praise of the dharmadhātu of the Tathāgatas is spoken, beginning with "Then..." and so forth.

ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ནི་འོད་ལའོ། ། རྨད་དུ་གྱུར་པ་ནི་བརྒྱལ་བ་བསླང་བའོ། ། དགྱེས་པས་ནི་ཁྱབ་པ་ནི་སེམས་བྲོད་པ་ཆེན་པོས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་དབྱིངས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་བརྗོད་པ་དང་འདྲེས་པར་སྣང་བའོ། ། དེ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཨེ་མའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཨེ་མའོ་ཆོས། ཨེ་མའོ་ཆོས་ཞེས་པ་ནི་ངམ་ཞིང་ངོ་མཚར་བའོ་སྟེ་རྟབ་རྟབ་པོར་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནི་ཆོས་དང་དག་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དོན་འབྱུང་བ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ལས་དག་པའི་དོན་འབྱུང་བ་སྟེ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དོན་དག་པ་གཟུང་འཛིན་གྱི་བདག་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ། གསལ་བ་ན་མ་སྐྱེས་པའི་སྐུ་བདེ་རྫོགས་ཡོངས་དག་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རབ་ཏུ་དག་ཅེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དག་པའོ། ། དེ་དངོས་གང་ཞེ་ན། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་གནས་ཞེས་ཏེ་ཀུན་དུ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་དུས་གསུམ་དུ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། སྣང་བ་མེད་ཅེས་པ་ནི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ཞེས་པ་ཡེ་ཤེས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསགས་པའི་ཕྱིར་ན་སྐུ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་པའོ། ། ཐུགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཙོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། ། དེ་ཡང་དུས་གསུམ་དག་པའི་ལམ་ལས་བྱུང་། ། ཞེས་ཏེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་སོགས་པའི་ལམ་ལས་འབྱུང་བའོ། ། ནམ་མཁའ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་ཀུན་ལ་སྐུས་ཁྱབ་པའོ། །

That which is wondrous is the light. That which is marvelous is the restoration of the unconscious. "With joy" means pervaded by a great sense of inspiration. "The expanse of phenomena" (dharmadhātu) refers to the expanse that possesses phenomena; it appears as an integration with expression. What is that? It is "Ema!" and so forth. "Ema! Phenomena! Ema! Phenomena!" is an expression of amazement and wonder, spoken with urgency. That is the purity of phenomena. "The emergence of the meaning of phenomena" means that the pure meaning arises from phenomena, namely the major and minor marks. That itself is the pure meaning of phenomena: the selflessness of subject and object. That itself is the Vajra King; when manifest, it is called the "unborn body, the blissful, perfect, and utterly pure." To that, one pays homage. "Body, speech, and mind are utterly pure" means they are pure because they are of a single taste in that very nature. What is that entity? It is the "abode equal to space," because it is all-pervasive. "Unchanging" means that throughout the three times, it is the nature of primordial wisdom (jñāna). "Without appearance" means it is free from all conceptualization. "Vajra body" refers to the body because it is an accumulation of immeasurable primordial wisdom; thus, it is "homage to the dharmakāya." "The mind is the chief of the Tathāgatas" refers to the nirmāṇakāya that arises from the mind. Furthermore, "arisen from the path pure of the three times" means it arises from the paths of ordinary beings and so forth. "Great space" means the body pervades all.

དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ནི་དབྱིངས་འགྱུར་བའོ་ཞེས་སོ། ། ནམ་མཁའི་ལམ་ལ་ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ནམ་མཁའི་སྐུ་ལས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་སྤྲུལ་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གསུམ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་གསུམ་དང་ལྡན་ན་སྤྱོད་པའི་གནས་ཞེས་ཏེ་སྤྱོད་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མི་གོས་ཞེས་སོ། ། སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པའོ། ། དེའི་མཆོག་ནི་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་སྟེ་མ་བཀག་པར་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་ལེའུ་ལྔ་པའོ། ། ལེའུ་ལྔ་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཞུགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་གསུངས་པ་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་འདྲ་བར་བསྒོམས་ནས། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་སྟོན་པ་ལ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ནི་རང་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་རང་རང་གི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གསང་བ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ་ཞེས་སོ། །

Because that very [reality] is the cause for the purification of all sentient beings, it is called the "transforming expanse." Regarding the phrase "on the path of space," because it is the single path traversed by sentient beings who are like space, the nirmāṇakāya is so designated. The three lines beginning with "Emerged from the body of space" sequentially indicate the three bodies: the nirmāṇakāya, the saṃbhogakāya, and the dharmakāya. When one possesses these three, it is called the "abode of conduct," meaning one is not stained by the faults of conduct. "All conduct" refers to the conduct of the Yoga Tantras and so forth. The "supreme" of that is "universal conduct," which is conduct that is not prohibited. The text that teaches this is the fifth chapter. This is the commentary on the fifth chapter. Now, immediately after the three spontaneously present vajras have entered, the mantra of non-dual blessing is spoken, beginning with "Then..." and so forth. Regarding "Akṣobhya," this is taught to the Teacher in order to demonstrate the blessing by meditating on the Mind Vajra as being like Akṣobhya. The same should be understood for the subsequent [sections]. "Samādhis" refers to entering into meditative equipoise in the manner of each respective wisdom. If one asks how, the phrase "the secret of body, speech, and mind" refers to the uncommon secret of those [three], which is the dharmadhātu. Because it is indivisible, it is "vajra," and thus it is said, "one enters into equipoise in the manner of Akṣobhya."

ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ཀའི་ཟླ་བར་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་དང་ལྡན་པའི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་དང་རྣམ་པར་གནས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡུལ་དང་བྲལ་བའི་གནས་རྡོ་རྗེ། ། ཞེས་པ་ནི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དག་པས་ན་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་གསལ་བའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་སྟེ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། ཀུན་དུ་མི་གཉིས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཀུན་དུ་རྟོག་ཅིང་ཐ་མི་དད་པས་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་ན་ཐབས་སོ། ། ཐབས་ཀྱིས་ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་སྟེ། དེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེད་པ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཡི་གེ་ས་བོན་ཚིག་ཏུ་གསུངས། ། རྡོ་རྗེ་ཡིག་གསུམ་ཡི་གེའོ། ། ཞེས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་མཚན་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེས་མཚན་པས་ན་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེས་མཚན་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཐུགས་ཀར་མཚན་མའི་བུམ་པ་ལས་ཟླ་བ་ལ་མཚན་མར་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། མཆོག་རབ་དེ་དག་ཅེས་པ་ནི་སྔགས་གསུམ་མོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །

Regarding the "mantra for blessing the mind": it refers to the Mind-Vajra, which is adorned with a precious crown upon a moon disk at the heart. The "mantra for blessing" is that which blesses [the practitioner] into non-duality with that [deity] as it abides. What is it? It is: oṃ sarvatathāgatacittavajrasvabhāvātmako ’haṃ. The same should be applied to the subsequent [mantras] as well. "Vajra, the stainless abode" refers to the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna), which is as clear as a reflection because all defects are purified; it is called "vajra" because it is indivisible. "Universally non-dual" refers to the discriminating wisdom (pratyavekṣaṇā-jñāna), which is non-dual because it conceptualizes all things without differentiation; it is called "vajra" because it is indivisible. To demonstrate that very point, [the text says] "tathāgata" and so forth. "The three secret vajras of the tathāgatas" refers to the vajras of sound and so forth. Because these bless the three—body, speech, and mind—they are the "method." "By means of the method" refers to the three syllables; generating [the deity] exactly as described is "meditative cultivation." As it is said: "The seed syllables are spoken as words; the three vajra syllables are the letters." "By the name of the mantra" refers to hūṃ and so forth. Being marked by these, there are the Mind-Vajra and the others. Being marked by these means that one should meditate on the symbols within the hearts of the Mind-Vajra and the others, [appearing] as symbols upon moon disks within the vases. "Those supreme ones" refers to the three mantras. "Should be accomplished" means that the blessing, which is to be taught as the accomplishment, should be performed.

བསྐྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ས་བོན་གྱི་གོང་དུ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་ལྷ་མོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་པའི་དེ་མ་ཐག་པའི་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་སྔགས་བརྗོད་པ་གསུངས་པ། ད་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་ཞེས་པ་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། སྟོན་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འོད་ཟེར་འབར་བ་སྒྲོན་མ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཆ་མེད་པའི་འོད་གསལ་བའོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་སྔགས་འདི་གསུངས་སོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་སྦྱར་ན་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་སྦྱར་ནས་འཁྱུད་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཕྱི་ནང་གི་མཆོད་པས་ལྷའི་འཁོར་ལོས་མཉེས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་མཆོད་པ་དང་བདག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྔགས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལ་ཞེས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་མཆོད་པ་ལ་དབང་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གདོན་མི་ཟ་བ་ཞེས་པ་ནི་དོན་བྱེད་པ་ཡོད་པས་ན་བྱ་བ་གྲུབ་པ་སྟེ་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་སྔགས་འདི་གསུངས་སོ་ཞེས་སོ། ། མཆོད་པ་གཉིས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྟག་ཏུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མོ་བཅུའོ། ། དེ་སྤྲོས་པས། སངས་རྒྱས་ཚུལ་བཞིན་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་དེ། མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའོ། །

It is not a generation, because it is generated prior to the seed-syllable. Now, the recitation of the mantra of passion immediately following the state of non-duality with the goddess is taught, beginning with "Then," and so forth. "Ratnaśrī" (Jewel Glory) is so called for the Teacher because he arises from the passion that perfects the welfare of both self and others. "Blazing Radiant Lamp" refers to the luminosity that is partless in all directions. Because it is indivisible, it is the "Vajra"; having entered into meditative equipoise in the manner of Ratnasambhava, he spoke this mantra: Oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’ham. When applied, one should embrace after joining the vajra and the lotus. Now, the mantra of the non-duality of the offering and the self, immediately following the pleasing of the mandala of deities through outer and inner offerings, is taught, beginning with "Then," and so forth. "Amoghasiddhi" refers to the Action Family, because he has mastery over that very offering. "Unfailing" (amogha) means that because the purpose is accomplished, it is "Activity-Achieved" (kṛtyānuṣṭhāna); because it is indivisible, it is the "Vajra." Having entered into meditative equipoise in the manner of Amoghasiddhi, he spoke this mantra. To demonstrate the two types of offerings, it says "Always," and so forth. "Always with the five qualities of desire" refers to the ten goddesses. By emanating them, it says, "One should worship the Buddhas in the proper manner." Not only that, but "with the five types of offerings" refers to flowers and so forth.

དེ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱི་ནང་གི་ཚུལ་གྱིས་མཆོད་ན། བྱང་ཆུབ་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་ཕན་ཡོན་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཚོགས་བསྐུལ་བའི་འོད་ཟེར་དང་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་དོན་གྱིས་ཆུང་ངུའི་སྒྲུབ་པ་ཕལ་ཆེར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་མོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན་གསང་ཆེན་ནོ། ། དེ་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། སྔགས་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའོ། ། དེ་ལ་དམིགས་པའི་ལུས་ཀྱིས་ནི། ། ཞེས་ཏེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པའི་ལྷ་མོའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ངག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་འཆང་བ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཐུགས་ལ་བསྐུལ་ནས་སུ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཡིད་ནི་དགའ་ཞིང་མགུ་བ་ཡིས་རང་གི་ལ་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུ། དངོས་གྲུབ་རབ་མཆོག་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། སེམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སེམས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ཞེས་པ་ནི་སྔགས་ལ་དམིགས་པའི་ལུས་སོ། ། དེ་ཉིད་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བས་ན་བདག་མེད་པར་རོ། ། དེ་བདག་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ངག་དང་ལུས་ཀྱང་བདག་མེད་པར་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་གནས་པའི་གནས། ། ཞེས་བྱའོ། །

"If one makes offerings to these in the manner of the outer and inner, enlightenment will be swiftly accomplished." Thus the benefits were spoken. Then, it says, "one should perform the consecration." Now, the minor practice is mostly taught through the meaning of the light rays and verses that exhort the assembly of Sugatas, beginning with the words "Then..." The mantra of all the Tathāgatas is the three syllables. Because that itself is the essence of the three vajras, it is the "Great Secret." "He spoke that" is the phrase. "Focusing on the mantra" means focusing on the heart-mantras of the Mind Vajra and so forth, such as the syllable HŪṂ. "With a body focused on that" means with the light rays of the offering goddesses arising from that. Then, "with speech" means having exhorted the minds of the Mind Vajra and so forth with the words, "Glorious Holder of the Vajra Mind," and so on. Then, as soon as their minds have entered into their own [state] with joy and satisfaction, the "supreme siddhi" is the three vajras. "Should be accomplished" means "should be consecrated." If one asks how that is to be understood, it is through the words "with the mind" and so forth. "Focusing with the mind" refers to the body focused on the mantra. Because that itself is free from grasping, it is "selfless." Just as that is selfless, one should meditate that speech and body are also selfless. Therefore, it says: "The three vajras are the abode that abides like space."

དེ་ཉིད་ཀྱང་སོ་སོར་སྦྱོར་བ་གསུམ་དང་ཤེས་རབ་གསུམ་དང་བཅས་པས་ན་སྦྱོར་བ་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། ། དེ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་ཏེ་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་དམིགས་པ་ནི་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་སུ་མེད་དོ། ། དེ་ཉིད་སྔགས་ཀྱི་སྤྱི་གཟུགས་ཏེ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ལས་ལོགས་ཤིག་ན། ། བྱང་ཆུབ་མེད་ཅིང་བསྒོམ་པ་མེད། ། ཅེས་ཏེ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བློས་གཞག་པ་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ། ཞེས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གཉིས་སོ། ། མདོར་ན་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཞེས་པ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་དོན་ལྟར་བརྟག་པར་བྱའོ། ། སྦྱོར་བའི་ཆོ་ག་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། གནས་དམིགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་ལ་དམིགས་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་བདག་མེད་པར་དམིགས་ཤིང་སྔགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ཐིག་ལེ་སྦྱོར་བ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རིགས་ལྔའི་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཔལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚོགས་གཉིས་སམ་ཡང་ན་ལྷ་མོའོ། ། དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་ནི་དཔལ་ལྡན་ནོ། །

That itself, together with the three individual applications and the three insights, constitutes the three types of application. It is to be accomplished, meaning it should be meditated upon in all contexts. Therefore, the visualization of the body, speech, mind, and wisdom is not to be perceived as having an essence of an imputed nature. That itself is the general form of the mantra, because it arises from that. As it is said: "Apart from that application, there is no enlightenment and no meditation"; such is its nature. Regarding that, the non-dual mind is established as follows: "Body, speech, and mind," and so forth. The characteristics of body, speech, and mind are the three vajras. In brief, one should analyze it in this way: "The samādhi imputed by mantra" means one should analyze the meaning according to the mantra of consecration. "The ritual of application" means one should meditate on the realization of the equality of the two. Its meaning is as follows: preceded by the visualization of the locus, one should meditate on the samādhi imputed by mantra, perceiving the body and so forth—which are the causes of the three vajras—as selfless. Now, in order to immediately demonstrate that application of the bindu, the subtle application of the five families is taught, beginning with "Then," and so forth. "Glorious" (Śrī) refers to the two accumulations or alternatively to the goddess. That which possesses this is "the Glorious One" (Śrīmat).

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱི་མཆོད་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་མཆོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་མཆོག་གོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པས་ན་ཀུན་མཁྱེན་ནོ། ། སེམས་རྒོད་པ་ཞི་བར་བྱེད་པས་ན་བསྒོམ་པའི་མཆོག་སྟེ། བཀའ་སྩལ་པ་ཞེས་སོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བ་ལའོ། ། དེར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་བསྒོམས་ནས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བས་ཀུན་དུ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། སྣའི་རྩེ་མོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྣའི་རྩེ་མོར་ཞེས་པ་ནི་པདྨའི་སྣ་རྩེར་རྡོ་རྗེ་ལས་ཕྱུང་ནས་དགོད་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཕྲ་བས་ན་ཡུངས་ཀར་ཏེ་དོན་དུ་རྡོ་རྗེ་ནས་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེར་བསམས་ལ། འགྲོ་དང་མི་འགྲོ་ཡུངས་ཀར་ལ། ། ཞེས་པ་ནི། ལྷ་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་ཆུད་པར་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་གོ་འཕང་ཡིད་དགའ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་མན་ངག་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གསང་ཆེན་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་ན། མཆོག་ཏུ་གསང་བ་ཐབས་ཀྱིས་སྟེར་བ་དེས་བརྟག་པ་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནི་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་ཆུང་ངུའི་འོ། ། གནས་གྱུར་བསྒོམ་པར་བྱས་ལ་སངས་རྒྱས་སྐུ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའོ། །

Because he has become the object of offering for all the tathāgatas, he is the offering of all the tathāgatas. Because he has become the lord of all buddhas, he is the supreme of all buddhas. Because he knows all phenomena, he is the omniscient one. Because he pacifies the agitation of the mind, he is the supreme of meditation; thus it is said, "He spoke." Regarding the phrase, "Abiding in the center of the expanse of space," this refers to the source of phenomena (dharmodaya). In the center of a moon maṇḍala therein, "the form of a buddha" refers to the great Vajradhara. Having meditated upon him, one should undertake the practice through the subtle yoga of the great Vajradhara according to the ritual as it was taught. What is that? It is "at the tip of the nose," and so forth. "At the tip of the nose" means that having drawn forth the vajra from the tip of the lotus, one places it there. Because that itself is subtle, it is "mustard-seed sized"; in meaning, it should be understood as being the size of a grain of barley. Having visualized it there, the phrase "moving and non-moving within the mustard-seed" is for the purpose of meditating on the deities and the celestial palace being contained within it. "Meditate on the joyful state of wisdom" means that one should enter into that which satisfies the mind through the pith instructions on non-duality. Furthermore, regarding "the wisdom of the great secret," it means that one should meditate on the examination of that which bestows the supreme secret through skillful means. This should be understood for the subsequent sections as well. "Abiding in the center of the expanse of space" is as explained above. "The maṇḍala of the sun" refers to the small [maṇḍala]. Having meditated on the transformation of the state, the "body of the buddha" is Vajradhara.

དེའི་གནས་བསྒོམ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་གསུམ་པ་དང་འགྲུབ་པའི་རྒྱུའོ། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་གནས་གཞག་གོ། ། ཞེས་པ་ནི་གནས་འགྱུར་བ་ལས་མི་བསྐྱོད་པའི་གནས་སུ་ཧཱུཾ་བསྒོམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ལ་ཡང་ས་བོན་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་གཉིས་པ་རང་རང་གི་ས་བོན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་ཆོས་འབྱུང་ངོ་། ། དེར་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་ཟླ་བ་སྟེ་མི་འགྱུར་བའི་གདན་ནོ། ། དེར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྤྱན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཞེས་པ་ནི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འབྲིང་པོའི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་བསྟན་ཏོ། ། དེ་དང་སྦྱོར་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་ཞེས་པ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། དེ་ནས་ཕྲ་མོ་སྦྱོར་བ་བསྒོམ། ། ཞེས་སོ། ། འདི་ཡང་ལྟག་འོག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བ་ལའོ། ། དེར་རང་གི་གསུམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་རིན་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དང་པོའི་སྦྱོར་བ་ནི་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཞེས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་གཉིས་པ་ཡོངས་སུ་བསྒོམ་པའོ། ། འདི་ཡང་ལྟག་འོག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བ་ལ་གོང་མ་ལྟར་པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་བསྒོམས་ལ། པདྨའི་ཚུལ་དང་ཞེས་པ་ནི་གོས་དཀར་མོའོ། ། དེ་དང་སྦྱོར་བ་ནི། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་པས་གོང་མ་ལྟར་རོ། །

Regarding the phrase "meditate on its location," this refers to the third [stage] and the cause of accomplishment. "Place it upon that" means that from the transformation of the location, one meditates on the syllable HŪṂ in the place of Akṣobhya. One should understand that the seed syllable for Vajradhara is likewise the same. For the subsequent [deities], one should understand the second [stage] as their respective seed syllables. "Abiding in the center of the expanse of space" refers to the source of phenomena (dharmodaya) as described above. "The maṇḍala that is clear therein" refers to the moon, the unchanging seat. Upon that, one should meditate on Vairocana according to the ritual. "In the manner of Locanā" indicates that immediately following, the four branches of approach and accomplishment for the intermediate [level] are taught. Regarding the union with that, "the vajra and lotus" refers to the consecration. Then: "Meditate on the subtle union." This should also be applied to the preceding and following [sections]. "Abiding in the center of the expanse of space" refers to the source of phenomena. Because it arises from its own third [stage], it is the "jewel maṇḍala," and one should meditate on Ratnasambhava. "The initial union" is the initial yoga. "Upon that" refers to the complete meditation of the second union. This should also be applied to the preceding and following [sections]. "Abiding in the center of the expanse of space" refers to the lotus maṇḍala in the source of phenomena as above; one meditates on Amitābha, and "in the manner of the lotus" refers to Pāṇḍaravāsinī. The union with her is: "One should meditate on the Vajra of Passion." "Abiding in the center of the expanse of space" is as described above.

འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ལྡན་པས་ཏེ་ལྗང་གུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། དེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཚུལ་ནི་ཞི་བ་ཞེས་པ་ལ་རང་གི་དང་པོ་ལས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། གཙོ་བོ་སྤྲོ་བར་བསྟན་ཏོ། ། འཁོར་ཡང་ཁྱད་པར་དག་ཏུ་སྤྲོ། ། ཞེས་པ་ནི་གཞན་དང་གཞན་གྱི་གཟུགས་ཀྱིས་འཁོར་རྣམས་ཀྱང་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེས་ནི་མཚན་མ་ཐོབ་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་པའི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་གོང་མ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ལྷ་གཙོ་བོ་ཕྱག་མཚན་ལ་ཕྲ་མོ་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། ཨུཏྤ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའོ། ། དེ་ཡང་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཨུཏྤ་ལ་མཐིང་གའི་མདོག་འདྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བསམས་ལ། ཚད་ནས་འབྲུ་ཙམ་བརྟེན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནན་ཏན་གྱིས་པདྨའི་སྣའི་རྩེ་མོར་རྣམ་པར་བསམ་ཞེས་སོ། ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཚད་སྲན་ཙ་ན་ཀའི་འབྲུ་ཙམ་གྱི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དེ་གེ་སར་དང་བཅས་པ་པདྨའི་སྣའི་རྩེ་མོར་བསམ་མོ། ། འདི་ཤིས་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསྒོམས་པས་བྱང་ཆུབ་གཞོལ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་སེམས་ལས་སུ་རུང་ན་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་རེག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཁོར་ལོ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ལོའི་ཚད་པདྨ་དང་འདྲའོ། ། རལ་གྲིའི་ཚད་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་ཚད་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པར་གསུངས་སོ། ། ཁྱད་པར་དུ་བསྒོམ་པ་ཞེས་པ་ནི། ལྷ་རང་རང་གི་ཁྱད་པར་གྱིས་བསྒོམ་པའོ། ། དེར་ནི་ཞེས་པ་ནི་སྣའི་རྩེ་མོར་རོ། །

Regarding the phrase "circle of light," it is endowed with five-colored rays of light; green is Amoghasiddhi. One should meditate upon that. As for the manner of the Buddha, the term "peaceful" refers to generating [the deity] from one's own [seed-syllable], which indicates the emanation of the principal figure. The phrase "the retinue also emanates in particular ways" means that the members of the retinue should also be emanated in their respective forms. This explains the meaning of the phrase "immediately upon attaining the sign." This should also be applied to the preceding [sections]. Regarding the instruction on the subtle application of the hand-symbols of the principal deities, the text says "utpala" and so forth. Furthermore, a practitioner of the Akṣobhya yoga should visualize a five-pronged vajra with the color of a dark blue utpala, distinct from the [ordinary] Vajradhara, and contemplate it at the tip of the nose of the lotus with diligence in order to rely upon it at the size of a grain. A practitioner of the Amitābha yoga should contemplate an eight-petaled lotus with its filaments at the tip of the nose of the lotus, at the size of a chickpea. The phrase "this is auspicious" means for the sake of stabilization. The phrase "by meditating, one will incline toward enlightenment" means that when the mind becomes serviceable, one will touch unsurpassed enlightenment. Regarding "the wheel and so forth," the size of the wheel is like that of the lotus; the size of the sword is like that of the vajra; and the size of the jewel is as taught in the thirteenth chapter. "Meditating in particular" means meditating according to the specific characteristics of each respective deity. The word "there" refers to the tip of the nose.

དེར་བཏགས་པས་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རྗེས་སུ་དྲན་པའི་ཡན་ལག་བཏང་ནས་གཞན་ལ་འཇུག་པ་བསྟན་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རིགས་ལྔའོ། ། བྱང་ཆུབ་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའོ། ། གནས་ནི་མཚན་མ་ཕྲ་མོའོ། ། དེ་རུ་ཞེས་པ་ནི་སྣའི་རྩེ་མོར་རོ། ། མདོར་ན་སྤྲོ་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་འཇུག་ཏུའོ། ། དེ་ནས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། བཟླས་བརྗོད་ལ་འཇུག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་མཚན་པ་ཡི། ། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། ཅེས་སོ། ། དེའི་དོན་ནི་སྔ་མ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་མ་ཕྲ་མོ་ལ་རང་རིག་པའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་ནས་ཡན་ལག་གསུམ་གྱིས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། བཟླས་བརྗོད་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་བར་མའི་གཉིས་པས་ཞི་བའི་སྦྱོར་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་གནས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀུན་དོན་ནི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ་ལ་འཆང་བར་བྱེད་པས་སྟོན་པའོ། ། སྤྱོད་པ་ཀུན་དག་ཅེས་པ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ལྷ་མོར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་གསལ་བ་མཆོག་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདི་བཀའ་སྩལ་པ་ཞེས་སོ། ། མཁས་པས་ཟླ་དྲུག་བསྒོམ་པ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཞེས་སོ། ། གང་དང་ཞེ་ན། གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་རོར་ལྡན་པར། ། ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱི་གཟུགས་ཧ་ར་ནུ་ཕུར་ལ་སོགས་པའོ། ། གསང་བའི་དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་བཞིའོ། །

By designating it as such, one becomes the locus of all accomplishments and qualities, and supreme enlightenment will be attained. Having set aside the branch of recollection, the entry into other [practices] is taught: "The Buddha," and so forth. "Buddha" refers to the five families. "Enlightenment" refers to Locanā and the others. "Locus" refers to the subtle sign. "There" means at the tip of the nose. In brief, "should be emanated" means to enter [the practice]. Then, what should be done? To show the entry into recitation, it says: "One should clearly utter the words of the Dharma, marked by body, speech, and mind." The meaning of this is: having meditated on the wheel of self-awareness upon the subtle sign arising from the aforementioned causes, and having perfected it through the three branches, one should enter into recitation. Now, the second of the middle [sections] teaches the locus for accomplishing the siddhi of Mahāmudrā through the application of pacification: "Then," and so forth. "The meaning of all reality" is the great siddhi. Because he holds it and causes it to arise in a single lifetime, he is the Teacher. "All conduct is pure" means that the sphere of activity is purified as the goddess. He spoke this supreme clarity that follows below. "The wise should meditate for six months" means that there is no deficiency in the perfections. What is it? "Endowed with form, sound, and taste" refers to the nature of the five goddesses, such as Hara, Nū, and Phur. "Secret reality" refers to the four goddesses.

དེ་ལྟ་བུའི་མཆོད་ཆེན་གྱིས་དྲུག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལེགས་པར་མཆོད་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཤིས་པའི་ཟས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དངོས་གྲུབ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། དངོས་གྲུབ་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ནི་ཐུན་མོང་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་འདོད་པ་ཡིས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་སྤྱད་ཅེའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཟས་སུ་བཤང་གཅི་ཞེས་པ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་སྟེ་རིག་འཛིན་གྱི་ཤིས་པའི་ཟས་སོ། ། དེའི་འབྲས་བུ་ནི། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཉིད་སྐྱོན་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ཟས་སུ་ཤ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉེ་བའི་ཟས་ལྔ་མ་གཏོགས་པའི་ཤའོ། ། དེ་ཟ་བའི་དུས་སུ་ཤ་ཆེན་དག་ནི་ཞེས་ཏེ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ལ་དེ་ལྟར་བརྟགས་ཏེ་ཟོས་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུ་གསུམ་མོ། ། དེ་ཉིད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ན་ཐམས་ཅད་རྗེས་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གླང་པོ་ཆེའི་ཤ་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔའོ། ། རྟའི་ཤ་ནི་མི་སྣང་བ་ལའོ། ། ཁྱིའི་ཤ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། དེ་རྣམས་བསྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་ཁ་ཟས་ཀྱི་ཕྱིར་བཟའ་བར་བྱའོ། ། ཟས་གཞན་དག་ནི་བཟའ་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་ཐ་ན་ཡང་བསམ་པས་བརྟག་པའོ། ། ནུས་པས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀུག་ནས་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། ནོར་བུ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཁ་ཟས་དེ་བརྟེན་པའི་ཐུན་མོང་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཡོན་ཏན་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

In order to experience the sixth [empowerment] through such a great offering, it is said: "Having made the offering well, one should meditate." Now, in order to show the auspicious food of the accomplishments (siddhi), the text says "accomplishment" and so forth. "The fruit of accomplishment" refers to the common and the Great Seal (mahāmudrā). Desiring those, one should consume the items that appear below. How so? "Excrement and urine as food" refers to the five nectars (pañcāmṛta), the auspicious food of the Vidyādharas. Its fruit is the faultless awakening of a Buddha; that itself is the unsurpassed, which will be accomplished. "Meat as food" refers to meat, excluding the five secondary foods. At the time of eating that, "the great meats" are so designated; if one eats them while perceiving them as such for the sake of the supreme accomplishment, then "the great secret of body, speech, and mind" refers to the three bodies (trikāya). Since everything is accomplished through the spontaneous presence of that very [secret], it is said: "all accomplishments will be achieved." Likewise, elephant meat is for the five superknowledges (abhijñā); horse meat is for invisibility; dog meat is for all accomplishments. At the time of practice, these should be consumed as food. "Other foods should not be eaten" means that at the time of practice, one should not even mentally consider them. Having summoned them according to one's capacity, one should enjoy them. This should be understood to be like a jewel and so forth. Now, the common and extraordinary qualities of relying on that food are taught, beginning with "Having done so..." and so forth.

སངས་རྒྱས་ནི་རིགས་ལྔའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའོ། ། བློ་ཅན་རྣམས་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་མཉེས་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་མཉེས་པའི་སྦྱོར་བ་དག་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། འདོད་ཁམས་འཇིག་རྟེན་ཞེས་པ་ནི་བུད་མེད་རྣམས་སོ། ། དེའི་དབང་ཕྱུག་ནི་བདག་པོའོ། ། ལས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་འདོད་པའི་ལས་ཀུན་བྱེད་པའོ། ། འདི་ནི་འདོད་པའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་བསྟན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་གཙོ་བོའོ། ། ཉི་མ་ལྟ་བུར་བལྟ་བར་དཀའ་བས་ན་གཟི་བརྗིད་ཆེའོ། ། སྲེད་མེད་ཀྱི་བུ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མི་ཐུབ་པས་ན་སྟོབས་དང་ལྡན་པའོ། ། མདངས་བཟང་བས་ན་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐོང་ན་ཡིད་དུ་འོང་བའོ། ། མཐོང་བ་ཉིད་བསྐུལ་བ་སྟེ། དེས་ལས་ཀྱི་ས་པའི་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་སོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཅི་ཞེ་ན། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ཞིང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་གསང་ཆེན་དམ་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་བྱང་ཆུབ་བོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྔགས་ཀྱི་གསང་བ་འདི། ལུས་ངག་སེམས་ལས་འདའ་བའོ། ། ཞེས་པ་ནི་རྨོངས་པའི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལས་འདའ་བའོ། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དུ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ལེའུ་སྟེ་དྲུག་པའོ། ། ལེའུ་དྲུག་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ལངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྡོམ་པ་བསྐྱང་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

The Buddhas are the five families. The Bodhisattvas are Locanā and the others. The "wise ones" are Yamāntaka and the others, who will be pleased. Through the application of pleasing them, even enlightenment will be swiftly attained. Not only that, but "the world of the desire realm" refers to women. "Its lord" is the master. "One will attain the state of action" means performing all the activities of desire. This is taught as the mastery of desire. Because he has become the master of all, he is the "Principal." Because he is difficult to behold, like the sun, he is "Great in Splendor." Because he cannot be overcome even by Nārāyaṇa and others, he is "Endowed with Strength." Because his complexion is excellent, he is "Pleasant to the Sight of All Beings." Merely seeing him is an exhortation; by that, these worlds of the realm of action will be brought under control. Thus it is said. If one asks, "What is this of all the Buddhas?" it is the "Supreme Great Secret" because it is uncommon and sublime. It is "Enlightenment" because it has become the cause of enlightenment. This secret of such a mantra "transcends body, speech, and mind" means transcending the deluded body, speech, and mind. This is the sixth chapter of the text that teaches the blessing of the body, speech, and mind as the three vajras. This is the commentary on the sixth chapter. Now, immediately after the yogi has arisen from meditative absorption and made the aspiration, the ritual for maintaining the vows is taught, beginning with "Then..." and so forth.

དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་སྔགས་ཀྱིས་སྤྱོད་པས་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྤྱོད་པ་ལས་གྲོལ་བ་དང་། ཤེས་པ་དང་སྐྱོབ་པར་ལྡན་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། གང་གང་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་། ། ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཡིན་པར་དགོངས། ། ཡིད་དེ་མིན་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན། ། ཏྲ་ཞེས་བྱ་བ་སྐྱོབ་པའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེའི་མཆོག་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བསྟན་པའི་གཞུང་ནི་ལེའུ་སྟེ་དེ་གསུངས་སོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་འདོད་པ་ལྔ་ལ་བརྟེན་པས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་བསྟན་པ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཅེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལའོ། ། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་ཞེས་པ་ནི། ། མི་སྤང་བར་འདོད་ནས། འབྱུང་བའི་རིམ་པས་བརྟེན་ནས་ནི། ། ཞེས་སོ། ། དེས་ཅི་འགྲུབ་ཅེ་ན། འདི་ལྟ་བུ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་པའི་ཐབས་གསུངས་པ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བརྟགས་པས་དབེན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཙམ་སྟེ། དེ་ཡང་དང་པོ་ནས་རང་གི་ལྷའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པས་དེ་ལ་བལྟས་ན་གསང་བ་ཆེན་པོའི་མཆོད་པ་སྟེ། ཡིད་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་བདག་དང་གཞན་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་སློང་མོ་དགག་པ་གསུངས་པ།

This is because the Great Samaya, the Great Vajradhara, does not transcend any phenomena. Since that very [nature] is unchanging, it is suchness (tattva). Because one engages in the conduct of mantra through its very essence, one is liberated from worldly conduct and possesses knowledge and protection. As it is said: "Whatever arises from causes and conditions is intended to be the objects and the faculties; it is taught that the mind is not [those]. Tra means protection," and so forth. The text that teaches the supreme manifest enlightenment of that is the chapter; thus it is said, "He spoke that." Now, the teaching on how enlightenment is attained by relying on the five sensory desires begins with "the enjoyments of desire" and so forth. "The enjoyments of desire" refers to all things such as forms and so on. "As one desires" means, wishing not to abandon them, one relies upon them through the stages of their arising. If one asks what is accomplished by that, it says: "By means of such an application, one will swiftly attain Buddhahood." Now, the method of how to engage in that conduct is taught, beginning with "the enjoyments of desire" and so forth. Regarding "by means of the application of one's own deity": because forms and so forth are empty of conceptual imputation, they are mere cognition. Furthermore, because they have from the very beginning existed as the nature of one's own deity, looking upon them is the offering of the great secret, for it gladdens the mind. Because it satisfies oneself and others, it is said, "one should make the offering." Now, the prohibition against begging through ascetic observances because they are discordant is taught:

དཀའ་ཐུབ་དམ་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའོ། ། དཀའ་ཐུབ་ནི་ཕྱི་དང་ནང་གིའོ། ། དེ་ཉིད་ལུས་དང་སེམས་ཚི་ཆད་པས་ན་མི་བཟད་པའོ། ། དེ་ལ་བརྟེན་ཀྱང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། སློང་མོ་ཟ་ཞིང་མི་བཟླས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་བྱ་བའི་རྒྱུད་ལས་དགར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་བསླང་མི་དགོས་ན་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། མ་བསླངས་པ་ཡང་ཆགས་མི་བྱ། ། ཞེས་ཏེ་ལུས་གནས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་འདོད་པ་ཀུན་ལ་ལྟག་འོག་ལྟར་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་མ་ཉམས་པར་བཟླས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་བསྟན་པ། ལུས་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཞན་དུ་ཞེས་པ་ནི་འདིའི་སྦྱོར་བ་ལས་ལོག་ཅིང་རྒྱུན་བཏང་བའོ། ། དུས་མིན་འཆི་བའི་ཞེས་པ་ནི་གློ་བུར་དུ་འཆི་བ་སྟེ། མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་པས་གསོད་པའོ། ། མ་མཐོང་བའི་འབྲས་བུ། དམྱལ་བར་ངེས་པར་བསྲེག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་ཡང་ལམ་འདིས་གྲོལ་བར་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་མཆོག་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་པའི་རིག་པ་འཛིན་པའོ། ། ཆོས་མཆོག་མི་གཡོ་ཞེས་པ་ནི་ཟབ་གསལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་མཉེས་པ་ཡང་། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བསྟེན་པས་སོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ཆགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ས་བཅུ་གསུམ་པའོ། ། དེ་འདོད་པས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟེན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་དཔའ་བོ་ནི་རིགས་ལྔའོ། ། དེ་ལ་ཆགས་པར་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་མཉེས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །

It is said, "Having undertaken asceticism," and so forth. "Asceticism" refers to both external and internal. Because it causes exhaustion of body and mind, it is "unbearable." The statement, "Even by relying on that, accomplishment will not occur," refers to Mahāmudrā. The phrase, "Eating alms, one does not recite," is for the purpose of distinguishing this from the Kriyā Tantra. If one asks, "If there is no need to beg, what should one do?" it says, "Nor should one be attached to what is not begged." This means that, being content with merely sustaining the body, one should enjoy all desires as one pleases and perform the recitation without failing in the branches such as the approach retreat. The benefits and disadvantages of this are shown by the passage beginning with "Body and..." "Otherwise" means to turn away from this application and abandon the continuity. "Untimely death" refers to sudden death, such as being killed by ḍākinīs and the like. Regarding the unseen result, it says, "One will certainly be burned in hell." It is taught that even those who possess the wisdom of the past are liberated by this path, as indicated by the passage beginning with "Buddhas..." "The supreme conduct of mantra" refers to the vidyādharas of the past. "The supreme, immovable Dharma" is the wisdom of the non-duality of profundity and clarity. To please that [wisdom], it says, "By relying on all desires." Therefore, the wisdom of passion is the thirteenth ground. Desiring that, one relies upon the qualities of desire. If one asks why, it says, "The bodhisattva heroes are the five families; one should be passionate toward them." "Bodhisattvas" refers to Kṣitigarbha and the others, and one should please them.

དེ་ལྟར་སྤྱོད་ཡུལ་རང་གི་ལྷར་བལྟ་བ་བསྟན་ནས། ད་ནི་དེ་ཉིད་ལྷར་བལྟ་བ་གསུངས་པ། གཟུགས་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མིག་གི་ཡུལ་ལོ། ། རྣམ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་དམན་པ་དང་བར་མ་དང་མཆོག་གོ། ། དེ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ཞེས་སོ། ། མཆོད་པ་དག་གིས་མཉེས་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། སོ་སོའམ་གཅིག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་མཆོད་པར་བྱེད་པའོ། ། ཇི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་ཞེས་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཞི་ཞེས་ཏེ། དེ་ལྟར་བལྟ་བར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་གཙོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་དོན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་འདོད་ཆགས་འཛིན་པའི་གཙོ། ། ཞེས་པ་ནི། རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཐོགས་མེད་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་པ་ནི་རྒྱ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐོགས་པ་མེད་ཅིང་གནས་པ་སྟེ་འོད་དཔག་མེད་དོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡི་ཚུལ་བརྙེས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་རྟག་དབང་གིས་དམ་ཚིག་ཏུ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་གནས་པ་དེ་བཞིན་ཏེ། འདི་ཡང་སྤྱིའི་ལས་བྱེད་པས་ན་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། ད་ནི་དེ་དག་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་བལྟ་བ་གསུངས་པ། གཟུགས་སྒྲ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་འདོད་པ་ལ་གོང་མ་ལྟར། རྟག་ཏུ་སེམས་ནི་སྦྱོར་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་དང་། དེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བར་སྦྱར་ཏེ་དེ་བས་ན། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །

Having thus taught the practice of viewing one's own objects of experience as the deity, the text now explains viewing those very objects as the deity, beginning with the words "Regarding form," and so forth. "Form" refers to the object of the eye. "Threefold" refers to the inferior, the middling, and the superior. "Having understood that" means one should please them with offerings. "Individually or as one" refers to the act of making the offering. If one asks how they should be understood, it is said: "That very [object] is the Bhagavan," because it appears in the nature of manifold forms. What is it? It is the "basis of the Buddha Vairocana," and thus one should view it. The same should be applied to the others as well. "The Buddha Ratnasambhava, the Chief" is Akṣobhya, because all purposes arise from the dharmadhātu. "The Buddha Rāgarāja, the Chief" is Ratnasambhava, because his nature is one of passion. "The Buddha Amoghasiddhi, the Vajra-holder" is Amitābha, because he dwells without obstruction in the [elements] such as space. "Having attained the manner of Akṣobhya" refers to the general characteristic of abiding as the samaya through the power of the permanent; likewise, because this also performs the general activity, it is Amoghasiddhi. Now, the text explains viewing even those as the Great Vajradhara, beginning with the words "Form, sound," and so forth. Regarding the objects of desire such as form and so on, as described above, "one should always apply the mind" means that one should apply that very object of experience to Vajradhara. Therefore: "This is the [nature] of all the Buddhas."

གསང་བའི་སྙིང་པོ་བཏུས་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དེ་དག་རང་རང་གི་དག་པ་ལྟ་བ་གསུངས་པ། གཟུགས་སྒྲ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གོང་མ་ལྟར་འདོད་པ་ལྔ། ལྷ་ཉིད་དུ་ནི་རྟག་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན། ཡང་ན་དེ་ལ་བསྒོམ་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཞེས་ཏེ། ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་རིགས་ཕྱེ་ནས་བསྒོམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་འདོད་པ་ལ། ། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་བདག་ཉིད་འབྱུང་། ། རྟག་ཏུ་སྙིང་ལས་སྐྱེ་བ་ནི། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་མུན་པ་འབྱུང་། ། འདོད་ཆགས་འདོད་ཆགས་དངོས་རྡོ་རྗེ། ། རྡོ་རྗེ་བཞིན་དུ་རིན་ཆེན་འབྱུང་། ། རིན་ཆེན་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་ཤེས། ། འདོད་པ་གསུམ་ནི་དམ་ཚིག་འདྲ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་མཚན་མ་ལྔ་པོ་མཐོང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་སྔོན་མཐོང་བའི་དོན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་པ་ནི་སྤྲོ་བ་ལས་གསལ་བར་རོ། ། སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པར་རོ། ། ཆོས་ནི་ཞེས་པ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྣམས་བསྒོམ་པའོ། ། རིགས་ནི་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་དང་། འཁོར་ལོ་ཅན་གཞན་རྣམས་སོ། ། ཁྲོ་བོ་ཞེས་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྷའི་ཞེས་པ་རྣམ་པ་གཞན་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས།

"It is the collection of the secret essence," so it is said. Now, the view of their respective purities is taught: "Form, sound," and so forth. As stated above, "the five objects of desire should always be meditated upon as the deities themselves" refers to Rūpavajrā and the others. If one asks how to meditate: "Alternatively, meditating upon them is to meditate in the manner of the families," meaning one should meditate just as one meditates upon form and so forth by distinguishing the families such as the Permanent and so on. As it is said: "In the objects of desire, such as form and sound, Arise the natures of pleasure and suffering. That which constantly arises from the heart Is the emergence of passion, aggression, and delusion. Passion is the reality of passion, the Vajra; Like the Vajra, Ratnasambhava arises; Like Ratnasambhava, the Samaya is known. The three desires are like the Samaya." Now, immediately after seeing the five signs, the recollection of the meaning previously seen prior to the emanation and reabsorption is taught: "The Buddha," and so forth. "The Buddha" is Vairocana. The sixth recollection of him is from the emanation as clarity. "Union" refers to the non-duality of method and insight. "Dharma" refers to Amitābha. "Vajra" refers to Akṣobhya. One meditates upon their body, speech, and mind. "Families" refers to the two and the other wheel-holders. "Wrathful ones" refers to Yamāntaka and so forth. "Deities" refers to the other forms. These...

བསྒོམས་ན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་ཕན་ཡོན་ནོ། ། ད་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རིག་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། བུད་མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རབ་ཏུ་མདངས་བཟང་ཞེས་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིད་དུ་འོང་བའོ། ། ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་ཅེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དག་པའོ། ། བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་གནས་གསུམ་གྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བར་མའི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པའོ། ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། དབེན་པར་མཆོད་པ་རབ་ཏུ་བརྩམ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཙུན་མོའི་མཆོག། སྤྱན་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་དེ་དང་འདྲ་བར་བསྒོམས་ནས་ཡན་ལག་གཞན་ཡང་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས། དབང་པོ་གཉིས་ནི་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། སངས་རྒྱས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། རིགས་ལྔས་ཁྱབ་པར་བྱས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གསང་བའི་གནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་གསུངས་པ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་གཉིས་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་གྱིས་ནོར་བུའི་ཆ་བསྐྱེད་པའོ། ། ཨ་ཡིས་པདྨའི་གེ་སར་བསྐྱེད་པའོ། ། ཕཊ་ཀྱིས་གཉིས་ཀྱི་ལམ་དུ་གནས་པའོ། ། དེ་བརྟགས་པས་འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ངོ་བོ་ཟླ་བར་ཞུ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། འབར་བཅས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་འོད་ཟེར་འབར་བ་དང་བཅས་པ་ཟླ་བའི་འོད་བཞིན་དུ་དཀར་བ་དེ་ཉིད། ཡིད་དུ་འོང་བ་བསྒོམ་པར་བྱ། །

"If one meditates, enlightenment will be attained." Thus are the benefits. Now, immediately following the empowerment, the ritual for blessing the consort is taught, beginning with the words "A woman," and so forth. "Extremely radiant" refers to a pleasing mudrā of the [appropriate] family. "Sixteen years of age" refers to the purity of emptiness. "By means of blessing the three places" refers to the teaching on the intermediate practice. "Together with her, in a secluded place, one should thoroughly commence the offering," it is said. "One should meditate on the supreme consorts of the Tathāgatas, such as Locanā and the others," means that the yogins of the [families of] Vairocana and so forth should meditate on her in a similar manner through the sequence of two months and so on, and then realize the other limbs as well. Then: "By the union of the two organs, the siddhi of the Buddha will be attained." Immediately after pervading with the five families, the blessing of the secret places is taught, beginning with the syllable "HŪṂ." The syllable "HŪṂ" is for perfecting both the vajra and the lotus. With "OṂ," the part of the jewel is generated. With "A," the filaments of the lotus are generated. With "PHAṬ," the two are positioned in the path. By examining that, one should meditate on the lotus and vajra endowed with five-colored light rays. Now, immediately following the passion, the ritual for melting into a moon—the essence of the gathering of all Tathāgatas—is taught, beginning with the words "Together with blazing," and so forth. Furthermore, that very thing, together with blazing light rays, white like the light of the moon, should be meditated upon as something pleasing.

ཞེས་པ་ནི་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེའི་དུས་སུ་ཡེ་ཤེས་དང་ཤེས་བྱའི་ཆ་རྣམས་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གོང་དུ་བསྟན་པའི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཏུ་དབྱེ་བ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་རྗེས་དྲན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན་ཞེས་པ་ནི་གཞུང་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་དྲི་བ་སྟེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། བྷ་ག་ཞེས་པ་ནི་པདྨའོ། ། ལིངྒ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་གཞག་པ་ནི་འདུས་པ་ལས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བ་སྤུའི་བུ་ག་རྣམས་ཏེ། དེའི་ཐིག་ལེ་ལས་བ་སྤུའི་བུ་གར་འཐོན་ཏེ། མཁས་པས་སངས་རྒྱས་སྤྲིན་རྣམས་སྤྲོ། ། ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་ལས་སྔོན་གྱི་ཆ་ལུགས་ལ་སོགས་པའི་དྲན་པ་སྐྱེ་བ་སྟེ་འདིས་ནི་འོད་འབྱུང་བར་ངེས་སོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་དྲན་པར་བྱ་སྟེ་འདི་ནི་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་སོ། ། རིགས་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་མོར་ཡང་གཟུང་ངོ་། ། བདག་གི་རྡོ་རྗེ་པདྨར་སྦྱར། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་མཉམ་སྦྱོར་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཡན་ལག་གོ། ། རང་གི་ཁུ་བའི་ཐིགས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟླ་བ་ཞུ་བའི་ཆོ་ག་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་སྟེ། དེས་སངས་རྒྱས་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད་པའོ། ། མཉེས་པའི་ཕྱིར་ན་མཆོད་པའོ། ། དེ་ལས་ཕྱེ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན།

This means to bring satisfaction, because at that time the aspects of primordial wisdom (jñāna) and the objects of knowledge (jñeya) are exhausted. Following what was taught above, the six recollections are explained as being divided into sixteen aspects, beginning with the recollection of the Buddha and so forth. Regarding the question, "How should one meditate on the recollection of the Buddha?"—this is a question posed by the author himself to elaborate upon the text. "Bhaga" refers to the lotus. "Liṅga" refers to the vajra. Their "placing together" is called "Buddha" in the Guhyasamāja; one should meditate on the maṇḍala of Vairocana residing at the hub of the wheel. Based on that, from the drops of that [essence], they emerge through the pores of the skin; "the wise should emanate clouds of Buddhas" means that from the emanation of the forms of the Buddhas, the recollection of their former attire and so forth arises, and by this, light is certain to emerge. In that regard, one should also recollect the samaya and so forth; this should be applied to all [the recollections]. "Vajrasattva" refers to two [aspects]. "Of the family" should also be understood as the goddesses who possess the wheels. "Joining my vajra to the lotus, the union of the two organs" refers to the branch of passion. "By the drops of one's own fluid" means one should recollect the ritual of the melting moon, by which the Buddhas and Vajrasattvas are generated. Because it pleases [them], it is an offering. The differentiation from that is the recollection of the maṇḍala. Regarding that, how should one meditate?

གོང་མ་ལྟར་དབང་པོ་གཉིས་མཉམ་པར་གཞག་སྟེ། སྦྱོར་བ་ལ་མཁས་པས་རང་གི་ཁུ་བ་དག་དབྱུང་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་དབྱུང་ཞེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་དཀྱིལ་འཁོར་ཚུལ་དུ་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོ་ག་ལྷག་མ་དྲན་པའོ། ། སྐུ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི། སྤྲུལ་པའི་སྐུས་དག་པའི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་སྟེ། དེ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཕུང་པོ་ལྔ་ཡིས་རབ་ཏུ་རྒྱས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པས་གང་བའོ། ། དེའི་རྟགས་སངས་རྒྱས་སྐུའི་རང་བཞིན་ཏེ་སྐུ་རྡོ་རྗེའོ། ། བདག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྒོམས་པ་ལྟ་བུར་སྨོན་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གསུང་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གསུང་ངེས་ཚིག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཏེ། ངེས་པའི་ཚིག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྨྲ་བ་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་བདག་གི་ཚིག་ཀྱང་དེ་འདྲ་སྟེ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། དེའི་རྟགས་ཆོས་འཛིན་པ་སྟེ་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་སྨོན་པའོ། ། གསང་བའི་དབང་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། རིག་མ་དང་ལྡན་པས་ན་བློ་ལྡན་པའོ། ། དེའི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཐུགས་གང་ཡིན་པའི་རྟགས་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའོ། ། བདག་གི་སེམས་ཀྱང་དེ་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་སྨོན་པའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་ཕྱེ་བ་ནི་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། དེ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན།

As described above, the two organs are brought into meditative equipoise, and the practitioner skilled in the application should emit his own semen. Why should it be emitted? It is said: "One should act in the manner of a maṇḍala within a maṇḍala," which is a reminder of the remaining ritual. Regarding the recollection of the body: it is marked by the pure vajra of the nirmāṇakāya. How is it to be meditated upon? "Of all the Buddhas" refers to the Tathāgatas. Whatever is their body is "fully expanded by the five aggregates," meaning it is filled with the completely pure form and so forth. Its sign is the nature of the Buddha-body, the Body Vajra. "I too shall become like that" is an aspiration to be just as one has meditated above. The same should be applied to the others as well. Regarding the speech of Vajradharma, what is it like? It is the perfection of definitive terminology; one is called "skilled in speaking with the perfection of definitive terminology." Its essence is that my own speech is also like that, not different. Its sign is the upholder of the Dharma; it is an aspiration to become like the Speech Vajra. The secret organ is the Vajra-holder. Because he is endowed with a consort, he is "the wise one." The sign of whatever is the mind of Samantabhadra is "like the Vajra-holder," which is the Mind Vajra. "My mind too shall become like that" is an aspiration. Because the nature of the mind pervades all, the differentiation from that is the recollection of sentient beings. How is it to be meditated upon?

སེམས་ཅན་གྱི་ཞེས་པ་ནི་བཞིས་བསྡུས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་གང་ཡིན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་མཚན་པ་སྟེ་རྒྱས་བཏབ་པའོ། ། རྒྱས་བཏབ་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ངོ་། ། དེ་བས་ན། སྤྱོད་པ་མཁའ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པས་ན་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་སྟེ་དེ་དང་བདག་མཚུངས་པར་གྱུར་ཅིག་པའོ། ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཧཱུཾ་དང་གང་ཡང་རུང་བའོ། ། དེའི་སྤྱིའི་གཟུགས་ནི་བསྐྱེད་པའི་སྐུ་གཉིས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ནི་དེས་མཚན་པའོ། ། དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན། སྔགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གང་ཡིན། ། ཞེས་པ་ནི་དང་པོའི་མགོན་པོ་དང་ཆུང་ངུའི་འབྲས་བུ་བཞིའི་སྐུ་སྟེ་སྔགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ངག་གིས་ཞེས་པ་ནི་ཚིགས་བཅད་དང་སྔགས་ཀྱིས་སོ། ། སྐུ་ལ་རྣམ་བསྒོམས་པས་ཞེས་པ་ནི་རྒྱས་བཏབ་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་སྐུ་དེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། སྔགས་ཀྱིས་འཛིན་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ་སྔགས་རྣམས་ཀྱི་དོན་འདི་ལྟ་སྟེ། ། དེ་འཛིན་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་པའོ། ། གོང་གི་དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལས་དབྱེ་བ་ནི་དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་རིག་མའོ། ། དེ་ལས་ཁུ་བ་དབྱུང་བ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བཏུང་བར་བྱའོ། ། དེ་བདུད་རྩིས་མཉེས་པར་བྱ་བ་དྲན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྡེ་བསད་ན། ། ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བྱས་པའོ། །

"Of sentient beings" refers to those comprised of the four [families]. Their minds are marked by the three vajras, meaning they are sealed. By being so sealed, they are also all buddhas. Therefore, it says: "Their conduct becomes equal to space." This means that because their conduct is without objective reference, it is like space; may they become equal to that. "All mantras" refers to HŪṂ or any [mantra] whatsoever. Their general form consists of the two generated bodies. Body, speech, and mind are marked by that. If one asks how to meditate on the recollection of that: "Whatever is the mantra-vajra body," this refers to the body of the Primordial Lord and the four minor fruits, because they arise from mantra. "By speech" means by means of verses and mantras. "By meditating on the body" means that by sealing and blessing it, one becomes like that body. What is that? It says: "One becomes like the holder of mantra." The meaning of the mantras is as follows: it is the aspiration, "May I become the support for holding that." The distinction from the aforementioned recollection of samaya is the recollection of samaya. In that context, "samaya" refers to the consort. The yogi who desires the fruit should, according to the ritual, drink the fluid extracted from her. This is the recollection of pleasing [the deities] with that nectar. "If one kills the host of Tathāgatas" means that all are made into equality.

དངོས་གྲུབ་ཤིན་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ་དེ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། ཤེས་རབ་ནི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ། ། དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་མཆོག། ཅེས་པ་ནི་གཟོད་མ་ནས་དག་པ་སྟེ། བྱེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཐམས་ཅད་ནི་ཆོས་དེ་ཉིད་དོ། ། མ་སྐྱེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སོ། ། ཟག་པ་མེད་པ་ཞེས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མེད་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་མེད་ཅིང་མངོན་རྟོགས་མེད། ། དབྱིངས་ཀྱང་མེད་ཅིང་འབྱུང་བའང་མེད། ། ཅེས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་སེམས་དེ་ལས་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ནི་ཐུན་མོང་གི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དྲན་པའོ། ། མ་སྐྱེས་པ་ཤེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་འཇའ་ཚོན་ལྟ་བུ་མི་འགོག་པའོ། ། དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། མཚན་མ་མེད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་བྱའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གནས་པས་ན་མི་འགྱུར་བ་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། ། གཉིས་མེད་ཅེས་པ་ནི་ཟབ་མོའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་མིན་ཞེས་པ་ནི་གསལ་བའོ། ། དེ་ཉིད་བརྟན་པར་ཟློས་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་ནམ་མཁའ་བཞིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་དྲན་པའོ། ། ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་མཆོད་པ་ནི་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན། བུད་མེད་སེམས་ནི་རབ་བརྟན་པ། །

"Attainment" (siddhi) refers to the dharmakāya; it means that one will attain that. "Insight" (prajñā) arises from application. Its "perfection" (pāramitā) is suchness (tathatā). Because one does not transcend it, it is the "samaya." If one asks, "How should one meditate on the recollection of that?" it says: "By nature, the supreme luminosity." This means it is pure from the very beginning; it is not produced by an agent. "All" refers to that very dharma. "Unarisen" means [unreal] in terms of the imputed nature (parikalpita). "Untainted" means the absence of attachment and so forth. "There is no awakening and no clear realization; there is no expanse and no arising"—this is because one is inseparable from that mind which is luminous by nature. This is the recollection of the common bodhicitta. "Knowing the unarisen" is suchness, which is unceasing like a rainbow. If one asks, "How should one meditate on the recollection of that?" it says: "By nature, luminosity," which is as explained above. "Signless" refers to the essence of the objects of knowledge. Because it abides exactly as it is, it is unchanging like space. "Non-dual" refers to the profound. "Not non-dual" refers to the luminous. This is the firm repetition of that very reality. "Utterly stainless, like space"—thus it is said. This is the recollection of the essence of non-duality. The "families of hatred" and so forth refer to Akṣobhya and the others. Their "offerings" refer to Māmakī and the others. If one asks, "How should one meditate on the recollection of that?" it says: "The mind of a woman is very stable."

ཞེས་པ་ནི་ལེགས་པར་བསླབས་ཤིང་ལྡོག་པ་མེད་པའོ། ། དེ་ཡང་འཁོར་ལོ་ལྡོག་པས་ན་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་ལོན་པའོ། ། རིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོས་བར་མའི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། བདག་གི་ཁུ་བ་མཆོད་པ་དྲན་པར་བྱ་བ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་བཅུ་དྲུག་དང་། བཅུ་གཅིག་དང་། བརྒྱད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་རིམ་པ་གཉིས་ལ་གཞོལ་བའི་ཕན་ཡོན་གཉིས་གསུངས་པ། འདིས་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་བརྒྱན་པའི་སྐུའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཐུགས་དང་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཡེ་ཤེས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བསགས་པའི་ཐུགས་སོ། ། ཆོས་འཛིན་མཆོག་གི་གསུང་དག་ཀྱང་། ། ཞེས་པ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཏེ། ཟབ་ཅིང་སྙན་པ་ལ་སོགས་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་སོ་སོའི་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པའོ། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་ཉིན་མཚན་དུ་སྦྱོར་བ་མི་ཞན་པ་སྟེ་གཞན་ནི་མ་གཏོགས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱང་འགྲུབ། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བ་སྟེ་རིགས་འཛིན་པའོ། ། གཞན་ཕྲ་མོ་ཞེས་པ་ནི་མི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་གང་དུ་ཡང་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་འོག་གི་རིམ་པ་བསྒོམ་པས་ན། བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་པ་ནི་བར་མའི་རིམ་པས་སོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ལེའུ་བདུན་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལེའུ་བརྒྱད་པ་ལས་དང་པོ་མཆོད་པ་གསོལ་བ་གདབ་པ་གསུངས་པ།

This means that she is well-trained and irreversible. Furthermore, because the wheel is reversed, she is twelve years of age. Regarding the phrase, "Having thoroughly meditated on the application of the family," this refers to the aforementioned daughter of one's own family being blessed through the four branches of approach and accomplishment, and then being mindful of the offering of one's own seminal fluid; thus it is so called. These should be understood as being sixteen, eleven, or eight years of age. Now, the two benefits of being devoted to the two stages are taught, beginning with the words, "By this," and so forth. "The body of the Tathāgata" refers to the body of the nature of Vajra Body, perfectly adorned with the major and minor marks. "The mind of the Vajra Holder" refers to the mind of the nature of Vajra Mind, which has accumulated immeasurable primordial wisdom (jñāna). "And the supreme speech of the Holder of Dharma" refers to the nature of Vajra Speech, which satisfies the minds of various beings through melodies that are profound, melodious, and so forth. "Will be attained in this very life" means that the application is not weak day or night, excluding others. "The body, speech, and mind are also accomplished" means that one becomes a Vidyādhara similar to those. "Other subtle [attainments]" refers to invisibility and so forth, as well as specific activities. The "three vajras" are that which is indivisible in any way. Thus, by meditating on the stages below, "knowing by mere recitation" refers to the intermediate stage. The rest has already been explained. This is the commentary on the seventh chapter. Now, from the eighth chapter, the request for offerings is first taught:

དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་ཞེས་པ་ནི་ཚོགས་རྫོགས་པ་ལས་དོན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཞུས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་པོ་དེ་ཉིད་པས་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་བསྟོད་པ་འདིས་མཆོད་པ་བཤད་པའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་པོ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའོ། ། འདིར་འགྲོ་བར་བྱ་བས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། ། གང་ལྟར་སྤྱད་ཀྱང་དམིགས་པ་མེད་པས་ནམ་མཁའི་སྦྱོང་བ་ཆེན་པོའོ། ། སྒོ་གསུམ་ནས་སྐྱོན་མེད་པས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། ཕྱི་རོལ་པའི་མཆོད་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པས་ན་མཆོག་གོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་སྤྱིའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པས་ན་རྒྱལ་མཆོག་གོ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལམ་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ན་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཚུངས་པའི་མཆོག་སྟེ་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའོ། ། དང་པོའི་སེམས་དཔའ་བས་ན་རྒྱལ་བཞིའོ། ། ཐར་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་ལམ་ནི་རིམ་པ་གཉིས་སོ། ། དེ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཞེས་སོ། ། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཁྱབ་པར་གནས་པས་ན་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ལ་གནས་པའོ། ། བགྲོད་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་པས་ན་སངས་རྒྱས་སྐལ་ཅན་ནོ། ། གློ་བུར་བ་དང་བྲལ་བས་ན་དག་པའི་བདག་པོའོ། ། མི་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་རིགས་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ནི་མི་མཆོག་གོ། ། དོན་དམ་པར་མི་འགྱུར་བས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་རྒྱས་པའི་སྤྱན་མངའ་བ་སྟེ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའོ། །

Then, and so forth. "Ratnaśrī" (Jewel Glory) is so called because the purpose arises from the completion of the accumulations; thus, he is requested. Since he is the master of body, speech, and mind, he is the supreme sovereign, the Great Vajradhara himself. It is said that he was petitioned with this praise for the purpose of explaining the offerings. Because he is the source from which all vajras arise, he is the Vajragarbha. Because one proceeds by means of this, it is the Mahāyāna. Because there is no objective reference regardless of how one practices, it is the great purification of space. Because the three doors are faultless, he is Samantabhadra. Because he is superior to the offerings of outsiders, he is supreme. Because he is the universal form of Vairocana and the others, he is the Supreme Victor. Because he reveals desire and the other afflictions as the path of the Vajrayāna, he is the supreme equal to the expanse of space, free from all faults. Because he is the primordial being, he is the Victor. Liberation is the great siddhi. Its path is the two stages. Thus, it is said, "he who perfectly reveals that." Because he abides pervasively among the śrāvakas and others, he abides in the paths of the three vehicles. Because he is the nature of all that is to be traversed, he is the Fortunate Buddha. Because he is free from adventitious stains, he is the Lord of Purity. Because he is preeminent in lineage and so forth among humans, he is the Supreme Man. Because he is unchanging in the ultimate sense, he is the Bodhicitta, the Dharmakāya. Because he possesses eyes expanded with the major and minor marks, he is the Sambhogakāya.

ལན་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་སྟེ་སྤྲུལ་པའི་སྐུའོ། ། དེ་ཡང་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཤིན་ཏུ་དག་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ཆེ་ལ་ཞེས་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པ་བཤད་པར་ཁས་འཆེ་བ་གསུངས་པ། དུས་གསུམ་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་ངོ་བོ་བས་ན། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ཡིག་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། ཀུན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་ཀུན་བདག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉིད་རིན་ཆེན་ཏེ་དེ་འཛིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བས་ན་ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་ཀུན་དོན་ནོ། ། དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཆོད་པའི་མཆོག་བཤད་ཅེས་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་གནས་པས། ། ཞེས་པ་ནི་མཆོད་པ་དེ་ཡང་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ལས་མི་ཕྱེད་པར་གནས་པའོ། ། དེས་མཆོད་ན་སྐལ་བ་མཆོག་དང་ལྡན་པས་ན་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་སྐལ་མཆོག་རྒྱལ་བ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། དང་པོ་མཆོད་པའི་རིག་མ་གསུངས་པ། བུ་མོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བུ་མོ་གཞོན་ནུ་ནི་ལང་ཚོ་མ་ཉམས་པའོ། ། མིག་བཟང་བསལ་ཞེས་པ་ནི་ཕྲ་ལ་རིང་བ་རྟོག་པ་མེད་པར་བལྟའོ། ། གཟུགས་བཟང་བ་དང་(གཞན་,གཞོན་)པ་ཉིད་བརྒྱན་ཏེ་དེས་བརྒྱན་པ་ནི་ཞེས་སོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ལོན་པ་ཞེས་པ་ནི་ལྷའི་རང་བཞིན་ནོ། ། བྱོལ་སོང་ལས་བརྟག་ཅེས་ནི་མར་བྱོལ་ཞིང་ཡང་སོང་བ་སྟེ་མྱ་ངན་སོག་ལེ་ལྟར་ཡོད་ཀྱི་རབ་ཏུ་གཟུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་གནས་ཕྱིའི་ཚུལ་དུ་དག་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། ས་ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ས་ཕྱོགས་གཙང་བ་ནི་ཡིད་གཙང་བའོ། །

The turning of the wheel of Dharma twelve times and so forth is the nirmāṇakāya. Furthermore, it is the utter purity of body, speech, and mind. Such is the Great Vajrayāna, as described above. Now, beginning with the words "Then," the author promises to explain the offerings, saying: "Because its essence is unchanging throughout the three times, it is called 'the great letter of all space.' Because it has become the sovereign of all, it is the 'Lord of All.' Because it holds the vajra itself, which is the jewel, it is the 'Holder of the Jewel.' Because it has been empowered as the King of Dharma by all the tathāgatas, it is the 'Empowerment of All and the Purpose of All.' This should be connected to the statement: 'He explained the supreme offering to the tathāgatas.' If one asks what that is like: 'Abiding in the three indivisible vajras' means that the offering also abides inseparably from body, speech, and mind. By making that offering, one possesses supreme fortune; therefore, it is called 'the emergence of the Victors, the supreme fortune of body, speech, and mind.' First, the consorts for the offering are described: 'The girl,' and so forth. 'Young girl' refers to one whose youth is unimpaired. 'With beautiful, clear eyes' means she should look with eyes that are fine, long, and free of conceptual thought. 'Adorned with a beautiful form and youth' means she is adorned by those qualities. 'Twenty-five years of age' refers to her divine nature. 'Examined from the animal realm' means she has descended and moved away from the lower states; she should be accepted as being like the saw of sorrow. Now, the purification of the external site is described: 'The location,' and so forth. 'A clean location' means a pure mind."

སྐྱེ་བོ་འདུས་པ་སྤངས་པ་ནི་རྣམ་པར་དབེན་པའོ། ། རྒྱལ་བའི་བདག་སྐྱེད་ཅེས་པ་ནི་རྒྱལ་བ་སྐྱེས་པའི་སའོ། ། ཞི་བའི་གནས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གནས་སོ། ། གནས་དེར་སྟེགས་བུ་གྲུ་བཞི་པ་ལ་ཆུའམ་བཤང་གཅི་ལ་སོགས་པ་བྱུགས་ཤིང་བྱི་དོར་བྱས་ནས་རྒྱལ་བ་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་བར་མའི་འབྲས་བུ་བཞིས་དག་པའི་རིག་མ་རིགས་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། ནུ་མའི་བར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པའོ། ། ནུ་མའི་བར་ཞེས་པ་ནི་སྙིང་ག་སྟེ། དེར་ཧཱུཾ་དང་རྡོ་རྗེ་ལས་གྱུར་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་དགོད་པའོ། ། ཀླད་པ་རྒྱས་ཀྱི་བར་ཞེས་པ་ནི་མགོ་དབུས་ཏེ། ཨོཾ་དང་འཁོར་ལོ་ལས་གྱུར་པའི་རྟག་པ་དགོད་པའོ། ། ཆོ་ག་ཤེས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲིང་པོའི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞི་ཤེས་པའོ། ། རྐང་པ་ཞེས་པ་ནི་བརླ་གཉིས་ཏེ། ཧ་དང་རལ་གྲི་ལས་གྲུབ་པའི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དགོད་པའོ། ། ལྟེ་བ་རྐེད་པ་ཞེས་པ་ལྟེ་བ་ནས་དཀྲིས་པ་སྟེ། དེར་སྭཱ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱུང་བའི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་དགོད་པའོ། ། གསང་བ་ཞེས་པ་ནི་དེར་ཨཱཿདང་པདྨ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་དཔག་མེད་དགོད་དོ། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་བ་དང་དེའི་སྲས་ནི་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཏེ་ལྷག་པར་མོས་པས་གཉིས་པ་ཡང་དགོད་པའོ། ། དེ་བས་ན་བར་ཞེས་པས་མ་བཤད་པ་རྣམས་བསྡུས་པའོ། ། རིགས་ལྔ་རྣམས་ནི་ཞེས་པ་ནི་རིགས་ལྔའམ་ཆ་ཤས་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། བར་མའི་ལྷ་མོ་ལ་ཡང་ཡེ་ཤེས་སེམས་མ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་པ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཤེས་རབ་པོ། །

Abandoning the gathering of people is solitude. "The birthplace of the Victors" refers to the ground where the Victors are born. "The place of peace" refers to the abode of the Śrāvakas. In that place, one should worship the Victors after having smeared and cleansed a square pedestal with water, urine, feces, and so forth. Now, it is taught how to purify the consort so that she possesses the five families through the four intermediate fruits, beginning with the words "between the breasts" and so on. "Between the breasts" refers to the heart; there, one should place Akṣobhya, who arises from the syllable HŪṂ and the vajra. "Between the brain and the skull" refers to the center of the head; there, one should place Vairocana, who arises from the syllable OṂ and the wheel. "One who knows the ritual" refers to one who knows the four branches of the intermediate approach and accomplishment. "The feet" refers to the two thighs; there, one should place Amoghasiddhi, who arises from the syllable HA and the sword. "The navel and the waist" refers to the area encircling the navel; there, one should place Ratnasambhava, who arises from the syllable SVĀ and the jewel. "The secret place" refers to the area where one should place Amitābha, who arises from the syllable ĀḤ and the lotus. "The Son of the Victors" refers to the Victors and their sons; through intense devotion, the second [deity] is also to be placed. Thus, the word "between" includes those not explicitly mentioned. "The five families" means that the five families or their parts should be placed. It is also taught that for the intermediate goddess, one should meditate on the Wisdom Consort, beginning with the words "the expanse of space" and so on. "Ocean of wisdom" refers to the insight that is blessed.

བདག་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་བདག་ཉིད་དང་འདྲ་བས་སོ། ། ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཤེས་རབ་མའི་སྙིང་གར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། རང་གི་རིག་མ་དང་ཐ་མི་དད་པས་ན་དེ་སྐད་དེ། གཞན་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དག་པར་བྱས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་ལྷ་མོ་ལས་བསྡུ་བ་གསུངས་པ། ཞི་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཞི་བ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། དེ་འདོད་པ་ནི་སྦྱོར་བའོ། ། བསྡུ་བ་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་གནས་པ་བདེ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པས་ན་རང་གི་རིག་མ་ལ་བསྡུ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། རིན་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིན་ཆེན་སྣ་བཞི་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་དང་ལྔའོ། ། མཆོད་རྟེན་ནི་དེ་ལས་གྲུབ་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བས་བརྒྱན་པ་བསམས་ན་ཞེས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། མཆོད་རྟེན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བཞུགས་གནས་ཕོ་བྲང་ཡིན་པར་བཤད། ། ཅེས་སོ། ། དེར་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་དེ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་པས་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདི་ཉིད་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཆེན་པོའི་འབྲས་བུ་བཞི་དག་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གསང་བའི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། བདག་གི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བདག་ཅེས་པ་ནི་རང་གི་ལྷ་མོའོ། ། དེའི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས་སྤྲོ་ཞེས་སོ། ། མཁས་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་ཤེས་པའོ། ། ཨུཏྤ་ལ་དག་པ་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའོ། །

"Self" (bdag nyid) means being similar to oneself. One should meditate upon the heart of the Wisdom Consort (shes rab ma) upon the moon. Because she is inseparable from one's own consort (rig ma), it is so described; one should understand that this is not the case for others. Now, immediately after the purification of the vajra and lotus, the withdrawal from one's own goddess is taught, beginning with "peaceful" (zhi ba) and so forth. "Peaceful Vajradhara" refers to the yogi. "Desiring that" refers to the union. "One should also perform the withdrawal" means that because abiding externally is not the cause of bliss, one withdraws into one's own consort. Its specific characteristics are taught, beginning with "jewel" (rin chen) and so forth. The "four jewels" are the five, including indranīla. "Stūpa" refers to the visualization of a celestial mansion (gzhal yas khang) formed from those, adorned with radiating light rays. As it is said: "The stūpa is explained to be the palace, the dwelling place of all Buddhas." There, one should visualize the ocean of wisdom—the abode of the Buddhas and sentient beings of the three times—according to the sequence as it was taught. All of these should be understood from this very text. Now, immediately after the purification of the four great fruits, the pleasing through secret offerings is taught, beginning with "my" (bdag gi) and so forth. "My" refers to one's own goddess. "Emanating from the pores of her skin" is the phrase. "By the wise" means knowing the sequence of the seed-syllables and so forth. "Pure utpala" refers to Rūpavajrā and the others.

པདྨ་ལྔ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་སྟེ་དེའི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ཛཱ་ཏི་རྣམ་གསུམ་ནི་སྐྱེ་གནས་གསུམ་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ཀརྞི་ཀ་ནི་སྤྱན་མའོ། ། མལླི་ཀ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། ཡཱུ་ཐི་ཀཾ་ནི་གོས་དཀར་མོའོ། ། ཀ་ར་བཱི་ར་ནི་སྒྲོལ་མའོ། ། དེའི་མཆོད་པའི་སྤྲིན་སྤྲོ་བར་བསམ་པ་ནི་ནང་དུ་ཚུད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་གསང་བའི་མཆོད་པ་ཀུན་གྱིས་རབ་ཏུ་མཆོད་ཅེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འདི་ལ་མེ་ཏོག་ཅེས་བརྗོད་པ། བུད་མེད་གཞོན་ནུའི་ནམ་མཁའི་ཁམས། ། ཞེས་སོ། ། དེས་གང་ལ་མཆོད་ཅེ་ན། དཔག་ཚད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་ཅན་གྱི་འཁོར་ལོ་གསུངས་པ། ངོས་རེ་ཞིང་ཡང་དཔག་ཚད་བརྒྱའི་ཁྱོན་ཙམ་དུ་འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལས་བྱུང་བའོ། ། རྣམ་པར་མཁས་པ་ནི་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་བརྟག་པར་བྱས་ལ། དེར་རིགས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། པདྨ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་བསྒོམ་པའོ། ། འཁོར་ལོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་གསུངས་པ། དཔག་ཚད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བློའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཚད་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་ངོས་རེ་རེ་ལ་དཔག་ཚད་བྱེ་བ་ཙམ་ལ་དབྱིབས་གྲུ་བཞི་པ་སྒོ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པའི་མཆོད་རྟེན་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བཞི་དང་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལ་སོགས་ལས་གྲུབ་པ་ཤེལ་སྒོང་ལྟ་བུར་གསལ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པ།

The five lotuses are the five [consorts] beginning with Rūpavajrā, and their complete perfection is taught. The three jāti flowers are the Dharmavajrā who pervades the three places of birth. The karṇikā is Locanā. The mallikā is Māmakī. The yūthikā is Pāṇḍaravāsinī. The karavīra is Tārā. The visualization of emitting clouds of offerings for these is described as "thoroughly offering with all secret offerings through the force of being included within." This is not to be grasped literally; as it is said: "What is called a flower here is the space-element of a young woman." To whom is she offered? By the words "yojanas" and so forth, the mandala of the support and the supported is taught. The "mandala of the wheel" with an extent of about one hundred yojanas on each side is that which arises from Vairocana. "Expertly" means having examined it through the sequence of seed-syllables and so forth; therein, the "families" refers to the deities who are to be arrayed. If one asks what the deities are like, it is "the lotus" and so forth. This is the meditation on their symbols. The specific characteristics of the mandala of the wheel are also taught by the words "yojanas" and so forth. Because one meditates on the dimensions as immeasurable according to the distinction of one's intellect, each side is about ten million yojanas. It is square in shape with four gates and so forth, an exceedingly beautiful stūpa made of the four kinds of jewels, sapphire, and so forth, clear and stainless like a crystal sphere.

རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་མཆོད་པའི་གནས་སུ་བསྒོམ་པ་ལ་མཆོད་ཅེས་སོ། ། ཕྱིའི་མཆོད་པས་ཀྱང་མཉེས་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། པི་ཝང་ལ་སོགས་པ་དཀྲོལ་བའི་རྫས་དང་། ཨ་ཀ་རུ་ལ་སོགས་པའི་སྤོས་དང་། ཚོད་མ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཟས་དང་། དར་ལ་སོགས་པ་གོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་དེ་ལའོ། ། རེག་བྱའི་ཁྱད་པར་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པ་ནི་རིན་ཆེན་ན་བཟའ་སྟེ་དར་ལ་སོགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པའི་གོས་སམ། སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་གསེར་གྱི་གདུ་བུ་འཕྲ་ཅན་ནམ། གསེར་གྱི་གདུ་བུ་མུ་ཏིག་གི་འབྲས་བུ་ཅན་ནམ། གསེར་གྱི་དབུ་རྒྱན་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་བྲན་ཅན་ནམ། གདུགས་གསེར་གྱི་ཡུ་བ་ཅན་ལ་སོགས་པས་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟག་ཏུ་མཆོད་ཅེས་སོ། ། མཆོད་པ་རྣམ་ལྔ་ཞེས་པ་ནི་མེ་ཏོག་དང་། མར་མེ་དང་། དྲི་ཆབ་དང་། བདུག་སྤོས་དང་། ལྷ་བཤོས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ན་མཆོག་གོ། ། དེས་རྟག་ཏུ་ནི་དུས་བཞིར་རོ། ། ལྷ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་བུམ་པའི་དབང་ཐོབ་པའི་སློབ་མས་གསང་བའི་དབང་གི་རིག་མ་བླ་མ་ལ་དབུལ་བ་གསུངས་པ། རིན་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་རིན་ཆེན་ཞེས་པ་ནི་ཐབས་ཀྱིས་སྟེར་བའི་མན་ངག་གོ། ། དེའི་འབྱུང་གནས་ནི་ན་ཆུང་སྟེ་བུ་མོ་མཆོག་གོ། །

To meditate on the deities of the five families and so forth as the objects of worship is called "offering." It is taught that they should also be pleased by outer offerings, beginning with the phrase "the qualities of desire." The "five qualities of desire" refers to external beautiful forms and so forth, musical instruments such as the lute, incense such as agarwood, various kinds of food, and special garments such as silk. In that context, "on that" refers to the wheel. "Special textures and special forms" refers to precious garments, such as clothes adorned with various jewels like silk, or—as included by the word "and so forth"—gold bracelets with inlays, gold bracelets set with pearls, golden crowns with vajra tips, or parasols with golden handles. The yogi who desires enlightenment should always make these offerings. The "five types of offerings" are flowers, lamps, scented water, incense, and divine food. Because these arise from the wisdom-being (jñānasattva), they are supreme, being uncommon to worldly beings. "Always" means during the four periods of the day. "Pleasing the deities" is the instruction. Now, it is taught that the disciple who has received the vase empowerment should offer the consort for the secret empowerment to the guru, beginning with the word "jewel." In that context, "jewel" refers to the pith instructions bestowed through skillful means. The "source" of that is the young maiden, the supreme girl.

དེ་ལ་རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་ནས་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་སྣང་བ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བླ་མ་ལ་ཡོན་རིན་ཆེན་རྣམས་དང་བཅས་པ་ཕུལ་ལ་ཞེས་སོ། ། རིན་ཆེན་རྣམས་ཀྱང་གང་ཞེ་ན་ཞིང་འདི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཞིང་འདི་ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའི་གཏོས་སོ། ། རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འབྱུང་ཁུངས་ཀྱིའམ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་འོ། ། དེ་ལ་རྣལ་འབྱོར་ལ་མཁས་པ་དག་གིས་ཡོངས་སུ་བཀང་ལ་ཐུན་མོང་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པས། སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར། ཉིན་རེ་ཤེས་རབ་ཅན་ཞེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྦྱོར་བ་ཤེས་པས་ཅུང་ཟད་ལས་མཚོན་ཏེ་དབུལ་བའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཀུན་དུ་རྟོག། དགེ་བའམ་གལ་ཏེ་མི་དགེ་བ། ། གལ་ཏེ་སེམས་ཀྱི་དབང་གྱུར་པ། ། དེ་ཡི་བཀྲ་ཤིས་སེམས་དེ་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་གི་སྐབས་སུ་འདོད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡང་མཆོད་པར་གསུངས་པ། བདག་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་འཁོར་ལོའི་བདག་པོ་ཕྱག་མཉམ་པར་གཞག་ལ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འདོད་ཆགས་བློ་ཅན་ཞེས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་དག་པའི་བློ་དང་ལྡན་པས་གོང་མའི་སངས་རྒྱས་ལ་རེག་པའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་ནི་དབང་པོ་གཉིས་རེག་པས་སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་དེས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་དུ་སྦྱར་ནས་དབུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་བསྟོད་པའི་མཆོད་པ་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བདུད་རྩི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། །

In that regard, when accomplishing the secret empowerment adorned with various jewels, one should offer the guru the precious substances along with the fee in order to thoroughly accomplish the appearances. What are these precious substances? They are "this field" and so forth. "This field" refers to the expanse of space. "With the seven types of jewels" refers to those of the source or of a universal monarch. In that context, those skilled in yoga should fill [the field] completely; then, desiring the common and the mahāmudrā siddhis, "for the sake of giving" means for the sake of purifying the perfection of generosity. "Daily, the wise one" means that, having understood the application of the concordant mudrā, one should offer [the experience] as a mere illustration. As it is said: "Whether the conceptualization of a bodhisattva be virtuous or non-virtuous, if it is under the power of the mind, that mind becomes auspicious." Now, regarding the branch of the practice, the application of desire is also taught as an offering: "The lord," and so forth. Furthermore, the lord of the maṇḍala, with hands in the mudrā of meditative equipoise, is in the center of the maṇḍala of the Buddhas such as the Eternal One. "Possessing a mind of desire" means possessing a mind in which desire is purified. "The application of touching the supreme Buddhas" means that by the bliss of the application of the touching of the two organs, one should offer it in common with all the Buddhas. Now, immediately following the offering of praise, the pleasing through the offering of nectar is taught: "Abiding in the center of the expanse of space."

ཞེས་པ་ཆོས་འབྱུང་བའི་ནང་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པའི་དབུས་ན་གནས་པ་ཞེས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་པ་ཞེས་པ་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བདག་གི་ལུས་ཞེས་ཏེ་བདག་རང་གི་ལྷའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམས་པ། བླ་མ་དེ་རྣམས་ལ་བཤང་དང་གཅི་བས་མཆོད་ཅེས་ཏེ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རླུང་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་དག་པའི་ཞེས་སོ། ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། བཞིན་བཟང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཞིན་བཟང་ནི་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་གོང་གི་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་སྣང་བ་བསྐྱེད་པའི་རྐྱེན་ནོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྐལ་བ་མཆོག་ལྡན་ལ་ཞེས་པ་ནི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱས་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སྔགས་ལས་བྱུང་བའི་མིག་རིང་མོ། ། མེ་ཏོག་བཅས་ཤིང་ཁུ་བ་འབྱུང་། ། ཞེས་སོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཀྱི་གནས་བསམས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་བླ་མས་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་སྤངས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་མཆོད་པ་རབ་ཏུ་བརྟག་ཅེས་སོ། ། སློབ་མས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། མིག་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་མེད་པར་བལྟ་བའི་མིག་བཟང་སྟེ་སློབ་མའོ། ། བརྟན་པའི་བློ་དང་ལྡན་པས་ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་བློ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེས་ཁུ་བ་བླངས་ནས་བཟའ་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ཞིང་དག་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཟླ་བར་ཞུ་བའི་དངོས་པོར་བརྟགས་ལ་བཟའ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ་དེ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཆོད་པའི་བདག་པོ་གང་ཞེ་ན། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། །

Thus, it is said that [the deity] abides in the center of the celestial mansion (vimāna) stacked within the source of phenomena (dharmodaya). Regarding the "arrangement of the maṇḍala," this refers to the meditation on the [deities] such as the Permanent One (Śāśvata). In its center is the "Tathāgata, my own body," meaning one meditates on oneself in the form of the deity. "Offering to those gurus with excrement and urine" refers to the purity [attained] through the sequence of the winds and so forth, as will appear below. The ritual for the conferral of the secret empowerment is taught with the words "O fair-faced one" and so forth. "Fair-faced" means extremely beautiful; this is the condition for generating the light of the aforementioned Source of Jewels (Ratnasaṃbhava). If one asks what that is like, it is said: "Possessing supreme fortune," meaning one who has been made a suitable vessel through fortune. As it is said: "The long-eyed woman born of mantra, possessing flowers and emitting fluid." Regarding "having contemplated the site of blessing," this means that the guru, having abandoned ordinary pride, contemplates that very [offering] as a supreme offering in order to please [the deities] through blessing. If one asks what the disciple should do, "fair-eyed" refers to the disciple, whose eyes look without partiality. "Possessing a stable mind" means possessing a mind of universal equanimity. "Having taken the fluid, one should consume it" means that for the sake of purifying one's own field, one should contemplate the Tathāgatas as the substance of the moon melting and then consume it. Now, the benefits of these are taught with the words "That is..." and so forth. Who is the "lord of offerings"? It is "all mantras," which refers to the Tathāgatas.

ཇི་ལྟ་བུའི་མཆོད་པ་ཞེ་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟེ། ། ཞེས་ཏེ། དེ་རྣམས་དང་མི་ཕྱེད་པར་གནས་པ་གོང་དུ་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། ། དེས་གང་བྱེད་ཅེ་ན། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་གསང་ཆེན་གྱི། ། ཞེས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་བདག་པོ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་དངོས་གྲུབ་ནི། སྔགས་རྣམས་དངོས་གྲུབ་བྱེད་པར་གསུངས། ། ཞེས་ཏེ་ཐུན་མོང་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། བཤང་གཅི་དམ་ཚིག་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ལེའུ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ། ། ལེའུ་བརྒྱད་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ཁ་ཟས་སྦྱང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལས་གཉིས་ཀྱི་དོན་བྱ་བ་བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཅིག་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དམ་པ་ཀུན་གྱིས་བཤད་ཅེས་བྱ་བར་སྦྱོར་རོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་བཤད་ཅེ་ན། སྐུ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་དང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ། ། ཞེས་ཏེ་ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཅན་རྣམས་ཀྱི། ། ཞེས་ཏེ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་རིག་པའི་ལྷ་ལས་བྱུང་བས་ན་གསང་ཆེན་ནོ། ། ལས་ཀྱི་སྐྱོན་དག་པར་འགྱུར་བས་ན་ཉམས་དགའ་བ་སྟེ་དེ་བཤད་དོ་ཞེས་པའོ། ། བསམ་གཏན་གྱི་ལས་ཀྱི་རིམ་པ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ནི་ཆོས་འབྱུང་བའི་དབུས་སུ།

What kind of offering is it? It is the offering of body, speech, and mind; that is, those aforementioned states of abiding inseparably from them. What does it accomplish? Regarding the phrase "of the great secret wisdom-vajra," this refers to the Lord of Siddhis, the Great Vajradhara. His siddhi is described as: "mantras are said to bring about siddhis," which refers to the common and the Mahāmudrā siddhis. The mention of "excrement and urine as samaya" is merely illustrative, as it indicates other substances as well. This is the eighth chapter of the text. This concludes the commentary on the eighth chapter. Now, immediately following the purification of food, the samaya of protection—the performance of the two activities—is taught, beginning with the words "Then..." The single verse beginning with "The King, the Vajra-Holder..." has already been explained. It should be connected with the phrase "explained by all the sublime ones." If one asks what was explained, it is the passage beginning with "Body..." "Enjoying body, speech, and mind" means enjoying them inseparably from those [deities]. What is that? It is "the maṇḍala of the three inseparable vajras," which is the wheel of activity. What is that? It is "of the Buddhas who possess wisdom," referring to Akṣobhya and the others. Since that very [maṇḍala] arises from the deities of awareness, it is the "great secret." Because it purifies the defects of karma, it is "delightful," and thus it is explained. The sequence of the activity of meditative concentration is taught, beginning with "the expanse of space." "The expanse of space" refers to the center of the source of phenomena (dharmodaya).

སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་རྟག་པ་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་རབ་བསྒོམས་ནས། ། ཞེས་པ་ནི་དང་པོའི་མགོན་པོ་ལ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་མི་བསྐྱོད་པ་ཕྱག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པ་དང་པོའི་སྦྱོར་བས་བསྒོམ་པར་བྱས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་མ་རུངས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དངོས་པོ་བཞི་ཡིས་བཟློག་པར་མ་རུངས་པ་རྣམས་ཁ་སྦྱར་དབྱེ་བའི་ཆོ་གས་སྲུང་མ་དང་ཕྲལ་ནས་གནས་པ་ལས་རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས་རྒྱུ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ལས། འོད་འཕྲོ་མང་པོ་འབར་བ་དང་། ། འོད་ཟེར་སྣ་ལྔས་རབ་ཏུ་དགང་། ། ཞེས་སོ། ། ཅི་འདྲ་བའི་འོད་ཟེར་ཞེ་ན། དུས་གསུམ་འབྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་ཞིང་གཏུམ་པའི་ཆ་བྱད་ཅན་དུ་བསྒོམས་ནས་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་ལ་ཕྱག་གི་རྡོ་རྗེས་ཕྱེ་མར་བརླག་ཅེས་སོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་ཕན་ཡོན་གཉིས་པ་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་ལོངས་སྤྱོད་རྡོ་རྗེས་མེད་པར་བྱས་པའི་བསམ་གཏན་མཆོག་དེ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱས་ན་སྒྲུབ་པ་པོ་དེ་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་བདག་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་བསྐྱོད་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སྦྱོར་བ་གོམས་པར་བརྟན་བྱས་ན། ། བདག་ཉིད་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་འདི་ཇི་ལྟར་དག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

Regarding the phrase "the maṇḍala of the Buddha," one should meditate on the celestial palace arising from the permanent [nature]. As for the line, "Having thoroughly meditated on Akṣobhya-vajra," this means that according to the ritual procedure as previously taught for the Primordial Lord, one should meditate on Akṣobhya holding a vajra in his hand through the initial union. Then, the yogin who has perfected the maṇḍala wheel, by means of the four substances of the fierce target, employs the ritual for separating the union of the fierce ones to isolate them from their protectors. From that state, preceded by the causal [wind], many blazing rays of light and the five-colored light rays completely fill [the space], as it is said. If one asks what kind of light rays they are, it says, "The Buddhas appearing in the three times." Having meditated on them in the guise of being extremely wrathful and fierce, they pulverize the target—who is situated upon a fire maṇḍala—with the vajra in their hand. The second benefit of meditating in that way is taught by the words "body, speech, and mind," and so forth. If one repeatedly familiarizes oneself with that supreme meditative concentration which, through such body, speech, and mind, renders the vajra of enjoyment non-existent, that practitioner will attain the siddhi of the mind; this means that one becomes the Blessed One Akṣobhya himself. As it is said: "If the application is made stable through familiarity, one becomes the Vajra of Hatred oneself." If one asks how this target is purified, it is taught by the words "Vajra Secret," and so forth.

རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་ལམ་དག་པའི་གསང་བ་འདི་ལྟ་བུས་ཞེས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་སྡང་བ་རྣམས་སྦྱོར་བ་དེས་བསད་ན་ནི། མི་བསྐྱོད་སངས་རྒྱས་ཞིང་དག་ཏུ། ། ཞེས་པ་ནི་མངོན་དགར་རོ། ། དེར་རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་དེར་སྐྱེ་བའི་སྦྱོར་བས་འཕངས་པའོ། ། འདི་ནི་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་དེ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་དམ་ཚིག་སྟེ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་ཁྱབ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། མ་བྱིན་པར་ལེན་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བསྒྲུབ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཐར་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའོ། ། དེའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་གཙང་གོས་པ་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པས་ཏེ། དེས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཡང་དག་པའི་དམ་ཚིག་དེ་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་བཞིན་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཕྱེད་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་གི་སྦྱོར་བ་ལྟ་བུས་བསྒོམས་ནས་སྦྱོར་བ་གཉིས་པས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་སེར་སྣའི་ཡོ་བྱད་མི་མཁོ་བ་རྣམས་ཀྱང་འཛིན་པ་ཡི་དགས་ཀྱི་འགྲོ་བ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རིན་ཆེན་ཀུན་གྱི་སྟེ། པདྨ་རཱ་ག་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སོ། །

Regarding the phrase "the secret of the vajra," it refers to such a secret that purifies the paths of action. As for "all sentient beings," if those who are hostile are killed by that application, it is said: "In the pure realm of the Buddha Akṣobhya." This refers to Abhirati. "There, the sons of the Victorious Ones will be born" means they are projected there by the application of taking birth. "This is the very samaya of the family of hatred" refers to the samaya of Akṣobhya, which also pervades the others. The purification of taking what is not given is taught starting with "Then," and so forth. Taking what is not given to accomplish nirvāṇa is the thorough accomplishment of the liberation of wisdom. Because it is untainted by the faults of that [act], its essence is pure and unstained. That itself is the conduct of awakening, for it accomplishes buddhahood and enlightenment. Therefore, it is said: "He proclaimed that authentic samaya." "Abiding in the center of the expanse of space" is as described above. "The vajra maṇḍala" means one should meditate on the celestial palace that cannot be pierced by anything. "Having thoroughly meditated on Vairocana" means that after meditating according to the previous application, by the second application, one "meditates on all the buddhas." Then, in order to turn back the hungry ghosts who cling even to useless objects of avarice, there are "all the jewels," such as rubies and so forth. This is the application of that, namely, through meditative absorption.

རྡོ་རྗེ་གཟུགས་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་རབ་ཏུ་བརྟགས་ལ། དེས་སེར་སྣ་ཅན་གྱི་ནོར་ཐམས་ཅད་ཕྲོག་པར་བསྒོམ་མོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་གསུམ་དུ་རྣམ་བསྒོམ་ན། ། ཞེས་ཏེ་རང་གི་ས་བོན་ལས་འཕྲོས་པའི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་ནོར་ཕྲོགས་ནས་སེམས་ཅན་ལ་སྦྱིན་ཞིང་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་དབུལ་བར་བསམས་པས་རང་དང་གཞན་དག་པར་འགྱུར་བའོ། ། ནོར་གྱི་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་སོ། ། ནོར་གྱི་རྒྱ་མཚོས་གང་བ་ནི་ནོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ་སྦྱིན་པ་གཏོང་ཞིང་བདེ་བར་གཤེགས་པ་མཆོད་ཀྱང་ཟད་པ་མེད་པའོ། ། རྒྱུ་དེས་ཕྱིས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྲས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འམ། ཐུབ་པ་སྐྱེས་བུ་མཆོག་སྟེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཀུན་དུ་རྟོག། དགེའམ་གལ་ཏེ་མི་དགེ་བ། ། གང་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་དབང་གྱུར་པས། ། དེ་ཡི་བཀྲ་ཤིས་སེམས་དེ་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། འདི་ནི་རིགས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་བྱ་བ་མི་འགལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཤེས་པ་ནི་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ལོག་པར་གཡེམ་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ཉིད་དག་ན་ལམ་དག་པར་འགྱུར་བས་ན་འདོད་ཆགས་ཐར་པར་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཐུན་མོང་དུ་མ་གྱུར་པས་ན་གསང་བ་དག་པའོ། ། གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བས་ན་དམིགས་པ་མེད་པ་སྟེ།

Regarding "Vajra Form": one should clearly visualize the forms of the Buddhas and so forth, and meditate that they plunder all the wealth of those who are miserly. If one asks how this is done, it says: "If one meditates on the three vajras." This means that by the three vajras emanating from one's own seed-syllable, the wealth is plundered and given to sentient beings; by imagining it as an offering to the Sugatas, oneself and others are purified. The passage beginning with "an ocean of wealth" explains the benefits of this. "Filled with an ocean of wealth" means possessing an abundance of riches. For that very reason, it says: "One becomes like a wish-fulfilling jewel." This means that even while practicing generosity and making offerings to the Sugatas, the wealth is inexhaustible. Because of that cause, one will later become a son of all the Buddhas—either a bodhisattva or a "Sage, the Supreme Being," which refers to the Buddhas. As it is said: "Whether the conceptualization of a bodhisattva is virtuous or non-virtuous, because it is under the power of the mind, that mind becomes auspicious." This is to be understood as the practice of the yogis of all the families, such as those of Hatred and so forth, without contradiction. Specifically, it should be understood as the authentic samaya of the family of Delusion. The purification of sexual misconduct is taught in the passage beginning with "Then..." Since desire itself, when purified, becomes the pure path, it is the "accomplishment of liberation through desire." Because it is not common [to ordinary beings], it is "secret and pure." Because it is free from subject and object, it is "without focal point."

དེ་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། དེར་དོན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་རིན་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། གཞལ་ཡས་ཁང་བསྒོམ་པར་བྱ་བའོ། ། དཔག་མེད་ཚེ་ནི་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མའི་རིམ་པས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་སྦྱར། ། ཞེས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་པས་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ཡང་ཆགས་པ་ཅན་བསྔོས་པའམ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། རང་གི་ལྷ་མོ་ལྟ་བུར་བསྒོམས་པ་ནི་བུད་མེད་ལྟ་བུར་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་འམ་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞིར་སྦྱོར་བས་ན་དམ་ཚིག་བཞིའི་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་བས་ན་ཁམས་གསུམ་ན་གནས་པ་ཐམས་ཅད་བུད་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དམ་ཚིག་དེ་རུ་བསྒོམ་པ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་མཆོག་སྟེ་རྡོ་རྗེ་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། དབང་པོ་གཉིས་ནི་རབ་སྦྱར་བས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་མཉེས་པའི་བསམ་པ་དང་། དེ་ཉིད་བརྟགས་པ་ལ་སོགས་པའི་བུད་མེད་དེ་དག་ཉེ་བར་སྤྱད་ཅེས་པས་སོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་རང་དང་གཞན་དག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དང་མི་འགལ་བ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། འདི་ནི་གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། མི་ཕྱེད་སྐུ་གསུམ་བསྒོམ་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། འདི་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཡང་དག་པ་སྟེ། སྔགས་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་རྣམ་པར་དག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྫུན་ལས་དགར་བའི་ལས་ཀྱིས་དག་པས་ན། རྡོ་རྗེ་སྔགས་ཀྱི་དོན་སྒྲུབ་པའོ། །

Thus it is said, "He taught such a maṇḍala." "Abiding in the center of the expanse of space" is as described above. Because all purposes arise therein, it is the "jewel maṇḍala," which is the celestial palace to be meditated upon. "Having thoroughly meditated on immeasurable life" refers to the aforementioned sequence. "Completely joined by the buddhas" refers to meditating on the wheel through the second samādhi. Furthermore, whether it be a woman dedicated to passion or any other, meditating on her as one's own goddess is the "union with a woman." Moreover, because one unites with the four mudrās or the four stages of approach and accomplishment, it is the "union of the four samayas." Therefore, meditating on all those dwelling in the three realms as having the nature of women within that samaya is the supreme vajra method, the cause for accomplishing the vajra. If one asks why, it is because of the phrase, "By thoroughly uniting the two organs," which means that one should enjoy those women through the intention of pleasing the buddhas and through the examination of reality and so forth. Consequently, since this is the cause for purifying both oneself and others, it does not contradict celibacy. Thus it is said: "This is the meditation on the indivisible three bodies of all secret mantras." This is the authentic samaya of passion, which other practitioners of mantra should also meditate upon. Regarding the explanation of the purity of speaking falsehood, it begins with the words, "Then," and so forth. Because one is purified by the activity of avoiding the falsehoods of perversion, one accomplishes the meaning of the vajra mantra.

རྫུན་དེ་ཡང་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་བདག་མེད་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེས་གསུངས་འདི་སྐད་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། ཞེས་སོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་པ་ཡང་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། དེར་སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྒོམ་པའོ། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རབ་བསྒོམས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་དང་པོའི་མགོན་པོ་ལས་བསྐྱེད་པའོ། ། སྦྱོར་བ་གཉིས་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། དེས། རྫུན་ཚིག་རྡོ་རྗེ་སྟབས་གནས་པས། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཚིག་གིས་རྫུན་སྨྲ་བའི་ལྷའི་འཁོར་ལོའི་གཟུགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་རྫུན་ཚིག་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུས་བསླུ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། གཞན་གྱི་ཚིག་དག་པར་བྱེད་པ་ལའོ། ། དེ་ལྟར་བསམས་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་བའོ། ། ནམ་མཁའི་གསུང་དྲི་མ་མེད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཚིག་དེ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡེ་ཤེས་བློ་ཅན་ཏེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་སོ། ། དེའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ན་གསང་བའོ། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་གཉིས་ཐོབ་པར་བྱེད་པར་བཤད་ཅེས་སོ། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་འགུགས་པ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། དེའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཡང་དག་པ་སྟེ་སྔགས་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི། བདག་གི་བླ་མ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་ན་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། ཚིག་རྩུབ་མོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་གསུངས་པ།

Since that falsehood is also free from objective reference, it arises from the wisdom of selflessness. Thus it was said: "He spoke these words." The phrase "abiding in the center of the expanse of space" is also as explained above. There, the "maṇḍala of the Buddha" refers to the meditation on the celestial palace. "Having thoroughly meditated on Amoghasiddhi-vajra" means that, as before, he is generated from the Primordial Protector. "By the second union, one should meditate on all the Buddhas" is also as explained above. Regarding the line, "By abiding in the vajra posture of false speech," it means that one should meditate on all the forms of the deity wheel that speaks falsehood with vajra words. "All the Victors" refers to the Tathāgatas; it means they are to be deceived by false speech that is like an illusion. This is for the purpose of purifying the words of others. Contemplating in that way is the domain of all Buddhas, meaning it is connected to all Buddhas. "The stainless speech of space" means that those very words are also free from objective reference. "Those possessing the wisdom of that" refers to the Buddhas. Because it is uncommon to them, it is "secret." It is explained that this brings about the attainment of the two siddhis of mantra. This "summoning of the samaya" is Amoghasiddhi. "The authentic samaya of his family" means that other practitioners should also meditate upon it. "One should emanate according to the actual meaning" means that one should emanate if it serves the purpose of one's guru and so forth. Thus, the purification of harsh speech and so forth is taught.

དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་རྒྱལ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེའི་གཞི་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེས་ཚིག་རྩུབ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ལམ་དུ་སྟོན་པས་ན། རྡོ་རྗེ་དངོས་གྲུབ་རབ་སྟོན་པས། ། ཞེས་སོ། ། བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བ་ལའོ། ། དམ་ཚིག་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་མི་འདའ་བས་ན་གཞལ་ཡས་ཁང་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དཀོན་མཆོག་དཔལ་ནི་རབ་བསྒོམ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་ཏེ། དེའི་འཁོར་ལོའི་གཟུགས་ཀུན་གྱི་འོད་དག་འཕྲོ་བར་བྱའོ། ། དེས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་རྩུབ་པའི་ངག་ཅེས་བརྩེ་བ་མེད་པའི་ངག་གོ། ། སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་ཕྲ་མ་དང་ངག་འཁྱལ་བས་ཀྱང་ཕན་བཏགས་པའི་བསམ་པས་བསྙེན་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱང་སྔགས་པ་རེ་རེ་དང་ལྡན་པས་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་མཆོག་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རང་གི་ལྷའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཀོད་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་བསྡུས་པས་ན་བཀོད་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ངོ་། ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་སོ། ། སེམས་ནི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་སོ། ། ལུས་དང་ངག་ནི་སེམས་དག་པས་སོ། ། དེ་ནི་དེ་དང་དེ་ལས་གསུངས་སོ། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་གཟུང་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་འབྲས་བུ་མི་འདོད་པ་འབྱུང་བའི་ཐད་ཀར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་སྟེ།

"Then," and so forth. "The Victors of the three indivisible vajras" refers to the Sugatas who are the essence of the three vajras. Their basis is the Great Vajradhara. Because he shows even harsh words and the like as the path, it says: "By excellently showing the vajra siddhis." This is to be connected with "he spoke." "Abiding in the center of the expanse of space" refers to the source of phenomena (dharmodaya). "The samaya maṇḍala" means that because it is not to be transgressed, one should meditate upon the celestial palace. "One should thoroughly meditate on the Glory of the Jewels" means that one should meditate on the maṇḍala with the Glory of the Jewels as the principal figure, and cause the light of all the forms of that maṇḍala to radiate. For the sake of benefiting those beings to be tamed, there are "harsh words," which are words devoid of affection. By the word "etcetera," slander and idle gossip are also included; if one approaches [the practice] with the intention of benefiting [others] even through these, one will attain siddhi. These should also be applied to the supreme king of activities, as each is possessed by a mantra practitioner. They should be understood as the limbs of one's own deity. "Vajra Array" refers to Vajradhara, because he is the array formed by the gathering of the five Tathāgatas. "He spoke thus" refers to the mind itself. Body and speech are purified by the mind. This is taught in various places. For sentient beings who are grasped by misconceptions, [the practice] produces the desired result at the very moment when an undesired result would otherwise arise.

ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པའི་བློ་དང་བས་རང་དང་གཞན་རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་མེད་པའི་མོས་པ་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པས། རང་གི་དམ་བཅའ་བའི་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་སྟེ། བ་ལང་དང་ཞིང་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་པས་ནག་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཏུ་འཛིན་ན་གཞན་གྱི་འདུ་ཤེས་འབྱུང་། ། བདག་དང་གཞན་གྱི་རྣམ་པའི་ཆ་གཉིས་ཀྱིས། ། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པའོ། ། སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་སེམས་ཅན་མང་པོ་ཀུན་བསད་པར་བྱས་ཀྱང་དེ་ཀུན་བསད་པ་མེད་ཅེས་པའི་ལུང་ལས་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དང་པོ་ནས་རྣམ་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཕྱིས་ནི་དེའི་འབྲས་བུའི་ཕན་ཡོན་ལ་སྤྱོད་པས་ན་དམ་ཚིག་ཅེས་པར་མིང་བཏགས་སོ། ། དེ་བས་ན་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ལས་གྲོལ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལྟར་ཡང་མི་འགལ་བའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། འདི་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་སྲོག་གཅོད་པ་སྤང་བར་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ན་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་མཐོང་ཕན་ཅད་དོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བསླབ་པའི་བྱེ་བྲག་མང་པོར་ཡང་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་ཐབས་དང་བཅས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ལས་བྱེད་པ་ནི་འགལ་བའི་ལས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་ཐབས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སྨད་པར་བྱ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་མདོ་ལས་ཀྱང་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་ན་གཞན་ལས་ཀྱང་། གང་དང་གང་གིས་བཅིངས་གྱུར་པ། ། དྲག་པོའི་ལས་ནི་དེ་དག་ཀུན། ། ཐབས་དང་བཅས་པའི་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། སྲིད་པའི་འཆིང་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ། ། ཞེས་སོ། །

A yogi who possesses the conviction that there is no distinction between self and others, through a mind that realizes all phenomena to be like an illusion, is a yogi who practices in order to accomplish the path of their own commitment. Because this is not for the sake of cattle, fields, and so forth, it does not become black [karma]. As it is said: "If one grasps at a self, the perception of 'other' arises; through the two aspects of self and other, all faults are thoroughly produced." This should also be understood from the scripture stating that even if a magician were to kill many sentient beings, none of them have been killed. Therefore, it is an engagement from the very beginning, and because one subsequently engages in the benefits of its result, it is designated by the name "samaya" (commitment). Thus, if one is liberated from faults, it does not contradict the conduct of a bodhisattva. Furthermore, the Vairocanābhisambodhi-caryā-tantra states: "In this regard, a bodhisattva must abandon taking life in every way and in all respects. Otherwise, [it is permitted] from the moment one sees those who cause harm to the Three Jewels," and so forth; many such specific trainings are also taught. Therefore, performing actions of suchness accompanied by skillful means does not become a contradictory action. Consequently, the sūtras also state that there is nothing whatsoever to be disparaged in a bodhisattva who possesses all-encompassing skillful means. Thus, from another source: "Whatever things cause one to be bound, all those fierce actions, through that very reality accompanied by skillful means, completely liberate one from the bonds of existence."

དེ་བས་ན་ལེའུ་འདིའི་བཤད་པ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། རྣམ་བཅས་དང་ནི་རྣམ་པ་མེད། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཡིད་གསུམ་བདག། བྱ་བ་དང་ནི་དབྲོག་པ་དང་། ། ཉིད་ཀྱིས་བཟླས་ཤིང་སྤྲོ་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་དག། ས་གསུམ་དུ་ནི་བསྐྱེད་བྱ་ཞིང་། ། གསང་བ་དག་པས་རྒྱས་བཏབ་པའི། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་དོན་བྱེད་དོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པ་རྒྱས་པར་ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་རྣམས་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བོས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གར་གྱི་ཚུལ་དུ་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཀླན་ཀ་སྤང་བ་ཡང་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པའོ། ། དེའི་དཔལ་ནི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བའོ། ། དེ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཞེས་སོ། ། ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ནི་དམ་ཚིག་བཞི་ལའོ། ། དེས་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་རྨད་དུ་གྱུར་ནས་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེས་སྨྲས་པའི་ཚིག་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་སྟེ་སྨྲས་སོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཞེས་པ་ནི་ངོ་མཚར་གྱི་ཚིག་མི་གསུངས་ཞེས་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཁམས་གསུམ་ལས་འདས་ཤིང་ཞེས་ཏེ་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཞེས་སོ། ། གོས་དམར་ཅན་ལྟ་བུའི་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་ཞེས་པ་ནི།

Therefore, the explanation of this chapter is also stated as follows: "With aspects and without aspects, all limbs are the nature of the three minds. Through activity and seizing, one should recite and emanate by oneself. In that way, hatred and delusion are generated in the three worlds; the Vajra-holder performs the welfare of beings, sealed by the purity of the secret." Thus, the benefits and so forth are taught extensively in the eighteenth chapter. Now, in order for future beings to understand these vajra words, the refutation of objections such as the "marvelous" nature of the dance is also taught, beginning with the words "Then..." and so forth. In that context, "Samayavajra" refers to Amoghasiddhi. His "glory" is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin. "And the other bodhisattva mahāsattvas" refers to them. "Became marvelous" refers to the four samayas. Having become amazed that the state of Vajradhara was attained by that, [it is said]. "Vajra words" are the words spoken by the Vajra; thus, "he spoke." If one asks what those are, it is "The Blessed One" and so forth. "Lord of all Tathāgatas" means he does not speak words of marvel. Why? Because it says "transcending the three realms," meaning he has completely abandoned the afflictions of the three realms, such as the desire realm and so forth. To show that this is not a view like that of the "red-clad ones," it says "transcending the entire world."

འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའོ་ཞེས་ཚིག་དེ་ཉིད་འོག་ཏུ་ཡང་རྣམ་པར་བསྒྱུར་བ་སྟེ། གང་ལ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་གྱི་ནང་ཞེས་ཏེ་དེ་རྣམས་དང་འགལ་བའི་ཚིག་གསུང་བའི་གནས་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་ངོ་མཚར་གྱི་ཚིག་གི་ལམ་ཞེས་པ་ནི། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་བདུན་གྱིས་རང་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་རྣམ་པར་དག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་སོ། ། མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་སྟེ། ཅིའི་སླད་དུ་གསུང་ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བརྒལ་བའོ། ། དམ་ཚིག་ལ་འགལ་བར་མཐོང་བའི་གང་ཟག་དམྱལ་བར་འགྲོ་བར་མཐོང་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒལ་བའི་ལན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པ་ནི་བོད་པའོ། ། འདུ་ཤེས་ངན་པ་ཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་ལས་སོམ་ཉི་ཟ་བར་འདུ་ཤེས་ངན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཆོས་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་དམན་པའི་འདུ་ཤེས་ཏེ་དེ་མ་སྐྱེད་ཅིག་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་སླར་བརྒལ་བ་དང་། ལན་གསུངས་པ་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་ཤེས་པ་དང་སྐྱོབ་པར་ལྡན་པའི་སྤྱོད་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་སྤྱོད་པ་མཆོག་གོ་ཞེས་ཏེ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་ལྟོས་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ནི་མཆོག་སྟེ། དེ་ལ་གང་གི་དོན་དུ་འགྱུར་ན་འགལ་ཡང་རུང་སྟེ་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་བས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟེ་འགལ་བར་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། ། འོ་ན་དེ་གང་གི་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན།

The phrase "the abandonment of the afflictions of the three realms in all world systems" is also translated below. If one asks to whom this refers, it is stated: "within the retinues of all Tathāgatas and all Bodhisattvas," thereby showing that it is not a place where contradictory words are spoken. This "path of marvelous words" refers to the purification of one's own and others' continuums through the seven [non-virtues] such as taking life. Because it is indivisible, it is a "vajra word." This is the challenge posed to the Blessed One: "For what purpose are these spoken?" Having seen that individuals who perceive contradictions in the samaya will go to hell, the Tathāgatas spoke the response to the challenge, beginning with "Then..." and so forth. "Son of noble family" is an address. "Negative perception" refers to the negative perception of harboring doubt regarding the samaya. Realizing that very thing to be non-Dharma is the "inferior perception"; do not give rise to that. If one asks "Why is that?" and challenges again, the response is given: "the mantra conduct and so forth." In that context, conduct endowed with knowledge and protection is "mantra conduct." If one asks what that is like, it is called "supreme conduct" in comparison to the conduct of the Śrāvakas and others. The conduct of the Bodhisattvas is supreme; for whatever purpose it may serve, even if it appears contradictory, it is conduct. Even more supreme than that is the mantra conduct, because it is not seen as contradictory. If one then asks, "Whose conduct is that?"

དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱོད་པའོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། ། འགལ་བར་མི་མཐོང་བའི་རྒྱུ་གསུངས་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཔེར་ན་ཞེས་པ་ནི་དོན་ཉིད་དཔེར་བྱས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་སོང་བ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བསྟན་ཏོ། ། ནམ་མཁའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་སོ་ཞེས་པ་ནི། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀྱང་། གཟུགས་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། ། ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའི་ཆོས་དེ་གང་ན་ཡང་མི་གནས་པས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ། ཆོས་དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་མི་གནས་པས་ན་བཅུད་ལ་མི་གནས་པར་བསྟན་ཏོ། ། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་མི་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རླུང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པས་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྲུབ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་མི་གནས་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཉི་ཚེ་བ་མ་ཡིན་པས་སོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི། རང་བཞིན་མེད་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དོན་གྱི་དབང་དེ་ལྟ་བུ་མཁྱེན་ཅིང་ཞེས་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་སྟེ། དེ་ལ་ནི་འགལ་བ་དང་མི་འགལ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་མི་རིགས་ཏེ། མཉམ་པ་ཉིད་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་དགོངས་པ་དང་། དེ་རྣམས་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པ་ཡང་མཁྱེན་ནས་གདོད་ཆོས་འཆད་དོ་ཞེས་སོ། །

"It is the conduct of the Tathāgata," he said. He then stated the reason why no contradiction is perceived, beginning with the words, "O son of noble family." The phrase "For example" uses the actual meaning itself as an illustration. "Space is all-pervasive" shows that suchness pervades all phenomena. "It is included within space" shows that even the aggregates and so forth are not other than the nature of phenomena (dharmatā). As it is also extensively taught in the Prajñāpāramitā: "Emptiness is not other than form; form is also not other than emptiness," and so forth. Because the phenomena that are pure by nature do not abide anywhere, they are described as equality, beginning with the words, "Those phenomena also..." Since they do not abide in the three realms without exception, it is shown that they do not abide in the "essence" (the sentient beings). "They do not abide in the four great elements" means that although the external vessel-world is established through the power of dependent origination, such as the arising of wind, they do not abide even in that. Why? Because suchness is not partial. "All phenomena should also be understood in that way" means they should be understood as being without intrinsic nature. "Knowing such a significance" means that equality pervades everything; in that state, it is illogical for the appearance of both the contradictory and the non-contradictory to occur, for that would entail the consequence that equality does not exist. With that in mind, and having also known the intentions of those sentient beings who delight in it, he then teaches the Dharma.

དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དག་པར་བརྗོད་པས་ན་ནམ་མཁའི་ཚིག་ངེས་པར་བརྗོད་པའོ། ། དེ་བས་ན་དམ་ཚིག་དེ་དག་ཀྱང་ནམ་མཁའི་རྗེས་སུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་ཏེ། ནམ་མཁའ་ལྟར་རྣམ་པར་དག་པར་མོས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དག་པར་བསྟན་ནས། ད་ནི་སོ་སོར་མི་དམིགས་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་ལས་འབྱུང་བར་གསུངས་པ་རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཙུབ་ཤིང་དང་ཞེས་པ་ནི་སྨྱིག་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཙུབ་སྟན་ནི་འོག་གི་ཤིང་ངོ་། ། མིའི་ལག་པ་ནི་གཙུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་སྐྱེད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་དང་པོར་དྲོད་ལས་དུ་བ་འབྱུང་ཞིང་། དེའི་རྗེས་ལ་མེ་ཆུང་ངུ་ལས་མེ་ལྕེ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་མོད་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི་ཚོགས་པ་ལས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མེ་དེ་གསུམ་ཆར་ལ་མི་གནས་པ་ནི་སོ་སོར་མི་དམིགས་པ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་གནས་པས་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེའོ། ། ཉེ་བར་འགྲོ་བ་གསུངས་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་ཉམ་ང་བའི་ལས་ཀྱིས་མི་བཟད་པར་ལྟུང་བའི་ལས་ཅན་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ལས་བཟློག་པར་འདོད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཆོ་གའི་ཐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་གསུངས་པས་རྒྱས་བཏབ་པས་རྗེས་སུ་རིག་པ་སྟེ། རང་དང་གཞན་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་རྣམས་ཀྱང་རྣམ་པར་བཅིངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །

Because it is described as pure through suchness, it is the definitive expression of the word "space." Therefore, it is said that those samayas should also be understood in accordance with space; one should have conviction that they are as pure as space. Having thus shown purity through suchness, it is now taught that although they are not individually observable, they arise from dependent origination, beginning with the words, "O son of noble family," and so forth. "The fire-drill" refers to the bamboo and so on; the "fire-board" is the lower wood; and "the human hand" is that which performs the rubbing. Through the conditions that produce it, first smoke arises from heat, and following that, from a small fire, great flames come forth; this means that it arises from the assembly [of conditions]. That the fire does not abide in any of those three is that it is not individually observable; because it abides by way of its own nature, it is produced by the power of dependent origination. Regarding the approach, it says, "O son of noble family," and so forth. "The samaya of all the Tathāgatas" refers to the four aspects. "In that way, it should be understood" means that a yogin endowed with great compassion—who wishes to turn back a practitioner who has fallen into the unbearable through perilous actions—understands by means of the specific ritual methods embraced by non-dual wisdom, as they have been taught, and thus seals [the practice], whereby both self and others become pure. Furthermore, this occurs by way of dependent origination; otherwise, those [actions] would also be binding.

ད་ནི་འགལ་བས་ལས་དག་པའི་དོན་རིག་པ་ལས་ངོ་མཚར་བའི་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དག་པ་ལའོ། ། རྨད་དུ་གྱུར་པ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བ་ལས་འབྱུང་བའོ། ། ཐབས་ཆེ་ཞིང་སྐྱོན་མེད་པར་ཤེས་པས་དགའ་བའི་རྟགས་སུ་ངམ་ཞིང་མིག་སྔོན་ལེགས་པར་དཔྱད་པའི་ས་པདྨའི་འདབ་མ་རངས་པ་ལྟ་བུ་གདངས་ཏེ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ་ཞེས་སོ། ། ངོ་མཚར་རྨད་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཞེས་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་དུ་གནས་པ་ན་ནམ་མཁའ་དང་ནི་མཚུངས་པའོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་དག་པ་ཞེས་པ་ནི་རྟོག་གེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག་པར་མི་ནུས་ཤིང་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། ། ལས་ཤེས་པ་ནི་ལྔ་པའི་དོན་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ་དམ་ཚིག་བཞིའོ། ། དེ་ཡང་མཚན་མ་མེད་པའི་ལས་སོ་སོའི་རྩལ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་འབྱུང་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཡང་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པས་སྤྲོས་པ་ནི་འཁྲུལ་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། བདག་དང་ཆོས་སུ་ཉེར་འདོགས་པ། ། སྣ་ཚོགས་དག་ནི་གང་འབྱུང་བ། ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། ། དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། ། དེས་དག་པའི་དམ་ཚིག་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པ་དག་པའོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་ལེའུ་སྟེ་དགུ་པའོ། ། ལེའུ་དགུ་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། རིམ་པ་གཉིས་ལ་གཞོལ་ཞིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས།

Now, regarding the meaning of the purification of actions through contradiction, the following marvelous words are spoken, beginning with "Then..." and so forth. "Marvelous" refers to purification by suchness. "Wondrous" refers to arising from dependent origination. Having understood the great skillful means to be faultless, as a sign of joy, he opened his eyes wide like the full petals of a lotus and spoke these words. The phrase "the marvelous and wondrous dharma" has already been explained. When that very [dharma] abides as mere non-referential wisdom, it is equal to space. "Pure non-conceptuality" means that it cannot be analyzed by logicians and is free from all signs; thus, it is the ultimate truth. The word "action" (karma) should be understood in the sense of the ablative case. Because it obscures that ultimate truth, it is the conventional, which consists of the four samayas. Furthermore, this is because one purifies the conventional, which arises as the mere illusory display of the individual power of signless action. Although it is non-dual wisdom, conceptual elaborations such as the apprehended object and so forth are delusion. As it is said: "The various things that arise, which are imputed as self and phenomena, are what become consciousness." The suchness of the ultimate is the ultimate truth. The samayas purified by that are the purification of killing and so forth. The text that teaches this is the ninth chapter. This is the commentary on the ninth chapter. A yogi who is devoted to the two stages and possesses all perfections without omission...

དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ཉམས་འོག་ཏུ་མ་ཆུད་པ་དང་རང་གི་ལྷའི་སྙིང་པོ་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཐབས་ཞུས་པ། དེ་རྣམས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་འདུས་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་ལེའུ་དང་པོ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་སོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྙིང་པོས་ཀུན་དུ་འདུས་པ་ཞེས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་སྔགས་ཏེ། དེའི་སྙིང་པོ་ནི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་ཡི་གེ་གསུམ་མོ། ། དེ་ཉིད་དུ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་བ་བསྒྲགས་ཞེས་སོ། ། དེ་གང་ལ་དགོས་ཤེ་ན། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཞེས་ཏེ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་སྐྱེས་པའི་དངོས་གྲུབ་པས་ན་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་ཚུལ་ནི་ཐབས་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྐུལ་བའོ། ། གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་མཆོག་གོ། ། མི་འགྱུར་བའི་དེ་ཉིད་རྙེད་པ་ལས་མི་གཡོ་བས་ན་དེ་ཉིད་དེ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་པའོ། ། དེའི་ལན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཉོན་མོངས་ཀུན་གྱི་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་སྟེ། སྲིད་པ་གསུམ་མོ། ། དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཆུ་སྲིན་དང་། ལས་ལ་སོགས་པའི་རྦ་རླབས་དང་། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཀློང་འཁྱིལ་བ་དང་ལྡན་པས་ན་རྒྱ་མཚོའོ། ། དེར་བྱིང་བའི་འགྲོ་བ་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་ཕྱག་བརྐྱང་ནས་འདོན་པས་ན་གཙོ་བོའོ། ། ཉི་མ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱའི་འོད་དང་ལྡན་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་འཕྲོ་བས་འབར་བའོ། །

Regarding the request for the method to bring [the practice] under one's mastery through the door of classification and to invoke the heart-essence of one's own deity, [the text says] "those [who] act" and so forth. Furthermore, "having gathered" refers to the sequence of the first chapter and so on. The rest has already been explained. As for "the complete gathering by the heart-essence of mantra," the Tathāgatas are the mantra, and its heart-essence is the three syllables because they bestow the desired result. This is because everything is condensed within that very [essence]. What is that? It is "the proclamation of the secret body, speech, and mind." For what purpose is this? It is "great siddhi," for the yogi who has gained mastery over authentic wisdom possesses the siddhi born of the mudrā, and is thus "great." The method for that is the means, which is the invocation of the Tathāgata's heart-essence. Because it is accomplished as something superior to others, it is "supreme." Because one does not waver from having found the unchanging reality, it is "that very reality"; thus, [the request is] "please explain that." To show the response to that, [the text says] "Then" and so forth. "The ocean of all afflictions" refers to the three realms of existence, which are afflictions by nature. Because it possesses the sea-monsters of attachment and so forth, the waves of karma and so forth, and the swirling eddies of birth and so forth, it is an "ocean." Because he extends his hand to teach the Dharma and rescues the beings submerged therein, he is the "Lord." Because he blazes with the radiation of hooks possessing the light of a hundred million suns, he is "blazing."

ཁྲོ་བོའི་ཆ་ལུགས་འཆང་བས་སྤྱན་རྣམ་པར་བགྲད་པའི་ཕྱིར་དྲག་པོ་རྒྱས་པའི་སྤྱན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དྲག་ཤུལ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཐམས་ཅད་ཁྲོ་བོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྣམས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་ཅུང་ཟད་དག་པའི་སྐུ་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པའི་འོ། ། དེ་ཅི་ཞེ་ན། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཅེས་ཏེ་ཐ་མལ་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་རོ། ། དེ་ལ་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་མི་དམིགས་པ་སྟེ་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་བས་ན། གང་ལ་མི་གནས་མཉམ་པ་ཉིད། ། ཅེས་ཏེ། མཉམ་པ་ཉིད་ནི་ཉི་ཚེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་དང་བརྟེན་པ་པོ་ལ་མཉམ་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསྒོམ་པ་དང་ལྡན་པས་སྙིང་པོ་བསྐུལ་བར་བསྟན་ནས། ད་ནི་སྙིང་པོ་བསྐུལ་བའི་རྒྱུ་སྟོན་པས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཞེས་པ་ནི་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ་གཉེན་པོ་སྐྱེས་ནས་མ་ཡིན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ། རང་བཞིན་གྱི་ཤེས་རབ་པོ། ། དེ་ཉིད་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ཏེ་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་བོད་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་རང་རང་གི་ཁམས་རྣམ་པར་གནས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་རིག་པ་ཞེས་ཏེ་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བས་དེ་དང་དེའི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རིག་པའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་བསྐུལ་བར་བྱེད་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ།

Because he assumes the attire of a wrathful deity and his eyes are wide open, he is called "the one with fierce, expanded eyes," for in the state of ferocity, all are shown to be wrathful. "Body, speech, and mind" refers to the yogi who possesses a body that is somewhat purified. If one asks why, it is because one meditates on them as the vajras of body, speech, and mind. How so? It is said to be "non-conceptual," meaning without ordinary forms and so forth. In that regard, it is "not perceived" by the consciousnesses of focal objects and so forth; it is free from subject and object. Therefore, it is said: "That which does not abide is equality." This equality is not partial, because there is no equality between the support and the supported. Having thus shown the invocation of the essence through the meditation on body, speech, and mind, the cause for invoking the essence is now shown by the Blessed One, beginning with "Then..." "Naturally pure" means unborn from the very beginning, not something that has become so through the arising of an antidote. That itself is the perfection, the natural insight. That itself is the way of mantra; because it is indivisible, it is the vajra. In that regard, it means "having entered into meditative equipoise in the manner of the Vajra-Holder." "The Blessed One, all the Tathāgatas" is an address. "Akṣobhya and so forth" refers to those who abide in their respective elements. That itself is also called "knowledge" (vidyā), because by invoking them through the gates of pacifying and so forth, they perform their respective functions; therefore, it is called "knowledge." Thus, that which invokes them is so named. As it is said:

སོ་སོ་ཞི་བ་སོགས་བསྐུལ་བས། ། ལས་བྱེད་པ་ནི་རིགས་པར་གསུངས། ། ཞེས་འཇིག་རྟེན་སྒྲོན་མ་ལས་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་འཁོར་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་དང་ཞེས་སོ། ། ཅི་བྱེད་ཅེ་ན་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་རོལ་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཡོད་དེ་ཞེས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་དང་ལྡན་པ་ཡོད་ཀྱང་ཞེས་སོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ན་གང་ཟག་འདི་ལྟ་བུ་ལ་མི་གཟིགས་ཞེས་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དག་གིས་རོལ་དགྱེས་པ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ཡོད་ཀྱང་ཞེས་ཏེ། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལྷ་མོའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཟླ་བ་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་དང་རབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་ཡོད་པའོ། ། དེ་ལ་མི་གཟིགས་པའི་རྒྱུ་གསུངས་པ། ཀྱེ་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཀྱེ་མ་ཞེས་པ་ནི་མ་མགུ་བའོ། ། འདི་དག་ནི་ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་དེའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉིད་སྔགས་ཏེ། དེའི་སྤྱོད་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་བདུན་ལ་འཇུག་པའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་ཚུལ་ཞེས་བྱའོ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཆོས་སོ། ། དེ་རྫོགས་པར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་པ་ནི་དགོངས་པ་སྟེ། གང་གི་ཚེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། དེའི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྦ་རླབས་མ་འཕྲོས་པས་གཞན་ལ་ཐུགས་ཡེངས་པ་ལྟར་མི་དགོངས་ན་སྤྱན་རས་ཀྱིས་མི་འཚོ་སྟེ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྤྱན་རས་ཀྱིས་འཚོ་བའི་ཐབས་ཀྱི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

"By exhorting each to pacify and so forth, it is taught that the performance of activity is appropriate," as explained in the Lamp of the World. "With a retinue of many hundreds of thousands of millions of billions," and so on. If one asks what they do, it is said: "There are those who manifest the play of acting for the benefit of sentient beings," meaning there are those endowed with diligence in maturing and liberating sentient beings. "In the worlds of the ten directions, do you not behold such a person?" If one asks what kind, it is said: "There are those who enjoy and delight in the play of the five sensory qualities," meaning there are yogis hindered by only one birth who enjoy the forms of goddesses and so forth for a period of six months and so on. Regarding the reason for not beholding them, it is said: "Alas," and so forth. "Alas" expresses dissatisfaction. "These" refers to that practitioner. "All Tathāgatas are the mantra," and their "conduct" is the engagement in the seven [topics] such as the maṇḍala. That itself is called the "method." Because it is grasped by the illusion-like samādhi, it is "dharma." The thought "it has been perfected" is the "intention," which occurs when one engages in conceptualization. At that time, the yogi does not become pure; because the waves of conceptualization have not subsided, if one does not intend [to look] as if the mind were distracted by something else, one is not "sustained by the glance." Regarding that, the Great Vajradhara spoke the essence of the method for sustaining [them] with a glance: "Then," and so forth.

སྔགས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ནི་ཐུགས་ཏེ་དེ་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་དགོངས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་ནི་སྙིང་པོའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་གསུངས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྐུའི་སྒོ་ནས་དག་པའི་ཨོཾ་གསུངས་ཏེ། སྐུ་དང་མི་འབྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་གཉིས་ཀྱང་གསུངས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཐུགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དག་པའི་ཧཱུཾ་གསུངས་སོ། ། ཆོས་འཛིན་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གསུང་གི་སྒོ་ནས་དག་པའི་ཨཱཿགསུངས་སོ། ། ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ལས་རྣམ་པར་བསྒྱུར་བའི་དབྱེ་བས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཕྱུང་བའོ། ། ཚིག་གི་ལམ་ངེས་པར་བརྗོད་པས་ཞེས་པ་ནི་ཚིག་གི་བརྗོད་པ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ལ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་དབྱེ་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་གནས་སུ་ཞུགས་པས་སྔགས་བསྡུས་པ་སྟེ། ཡི་གེ་ལྔའི་ངོ་བོ་གསུངས་སོ་ཞེས་པའོ། ། དེའི་མཐུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྲས་ནི་དེའི་རིགས་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། རབ་ཏུ་འདར་ཞིང་བརྒྱལ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་མི་གཟིགས་པ་སྔགས་དེས་དམ་ཚིག་ལས་བསྙེངས་པའི་འཇིགས་པ་ཡོད་པས་ན་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྗེས་སུ་དྲན་ནས་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །

"All mantras" refers to the Tathāgatas. Their "essence" is their mind; the "essence" is that which thoroughly exhorts them to turn their attention toward the practitioner. If one asks how that is, their purity is explained: by the words "Tathāgata" and so forth, the oṃ of purity is taught by way of the body, and since it is inseparable from the body, the two are also taught. Likewise, by the words "Vajradhara" and so forth, the hūṃ of purity is taught by way of the mind. By the words "Dharmadhara" and so forth, the āḥ of purity is taught by way of the speech. The phrase "from his own body, speech, and mind-vajra" means that they were emitted in their respective order through the differentiation of the transformation of Vajradhara. The phrase "by definitively expressing the path of words" means that the Blessed Lady, having entered the state of the nature of wordless expression through the differentiation of transformation, condensed the mantra; thus, the nature of the five syllables is taught. Its power is explained by the words "Then" and so forth. "Buddhas" refers to Akṣobhya and the others. "Sons" refers to those born from their family. The phrase "trembling violently and fainting" means that because the practitioner is not being looked upon [with favor], and because there is the fear of being terrified by that mantra regarding the samaya, it happens in that way. Then, one should connect it with the thought that by recollecting Vajrasattva, the siddhi will be granted.

དེ་བས་ན་གོང་གི་སྔགས་དེའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་གནས་པས་དེ་འདྲ་བའི་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་བར་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཇི་སྙེད་པའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་དང་ལྡན་པས་ཆོ་ག་གཉིས་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་གྱུར་ཅིང་དེ་ཕྱག་ན་གནས་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བའོ། ། དེའི་དབུས་ལ་གནས་པར་ཞེས་སོ། ། བཀོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བཀོད་པའི་ངོ་བོ་རྟག་པ་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེའི་དབུས་ན་གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་ཟླ་བ་གཅིག་པ་འོད་ཟེར་འཕྲོ་ཞིང་འདུ་བའི་སྦྱོར་བ་ལས་ཧཱུཾ་དཀར་པོར་གྱུར་པ་སྟེ་ཆོ་ག་གཉིས་པའོ། ། རང་གི་གཟུགས་སུ་རབ་ཏུ་བརྟག། ཅེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་འོད་ཟེར་འཕྲོ་ཞིང་འདུ་བས་རང་ལས་འབྱུང་བའི་གཟུགས་སུ་བརྟག་པའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འབར། ། ཞེས་ཏེ་མེ་ཤེལ་ལྟ་བུ་བུམ་པ་དམར་སྐྱ་བ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་། རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་འོག་དང་གོང་གི་ཚུལ་རྩེ་ལྔ་དང་ལྡན་པ། བུམ་པ་ལ་ཡང་ཧཱུཾ་དང་ལྡན་པ། ཕྱོགས་ཀུན་ནས་ཐུབ་པའི་དབང་པོའི་སྐུའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་རྣམ་པར་བསམ་པ་ནི་ཆོ་ག་གསུང་བའོ། ། དེས་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་བསྟན་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པའི་ང་རྒྱལ་བྱ་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ།

Therefore, by abiding in the deity yoga of the aforementioned mantra, one will come to possess such power; this is the extent of the explanation. Then, immediately after the two moons have become one, the second ritual is taught, arising from the syllable HŪṂ and accompanied by a HŪṂ within a vajra. The phrase "Then..." and so forth follows. "Vajrapāṇi" refers to the Great Vajradhara, who is formed from the vajra and holds it in his hand. Because it is not to be transgressed, it is called a samaya. "The expanse of space" refers to the source of phenomena (dharmodaya). "Abiding in the center of that" is the instruction. "The arranged maṇḍala" means one should meditate on the celestial palace arising from the eternal nature of the arrangement of all Buddhas. "The syllable HŪṂ abiding in its center" means that in the center of that, upon a seat, from the yoga of the radiating and converging rays of a single moon, a white HŪṂ is formed; this is the second ritual. "One should clearly visualize it in one's own form" means that through the radiating and converging of those very rays, one should visualize it as a form arising from oneself. If one asks what that is, it says: "A vajra blazing with rays of light." This is like a sun-crystal, a pale-red vase, and because it is the purity of form and so forth, as well as the eternal and so forth, it possesses five prongs in the manner of the lower and upper parts. Visualizing the vase also possessing a HŪṂ and the rays of light of the Lord of Sages radiating from all directions is the teaching of the ritual. By this, the discerning wisdom (pratyavekṣaṇājñāna) is also shown. Immediately after the pride practice of the thirteenth chapter:

ལེའུ་དང་པོ་གསང་བ་ལས་བྱུང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ་སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། ཞེས་པ་ནི། ས་བོན་གྱི་འོད་ཀྱིས་རེག་པའི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུར་བྱས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་སྐད་དེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཇི་ལྟར་བྱུང་ཞེ་ན། བསྡུས་ཏེ་དེ་ཡིས་རྣམ་བསྒོམས་ན། ། ཞེས་ཏེ་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུས་དེ་རྣམས་བཀུག་སྟེ། ས་བོན་ལ་བཅུག་པ་ནི་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་ཞུགས་མ་ཐག་ཏུའོ། ། དེ་གྱུར་པ་ཞེས་པ་ནི་ཧཱུཾ་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་གནས་གྱུར་པ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་ཏེ་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་དང་ལྡན་པ་མཛེས་པར་བྱེད་པས་ན་རྒྱལ་པོ་ཆེའོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣང་བར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པས་ན་ཀུན་གྱི་གཙོ་བོའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་དབང་ཕྱུག་མཆོག་སྟེ་ལེའུ་དང་པོ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ཟླ་བར་ཞུ་བའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་ས་བོན་ལས་རང་གི་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པ་ཆོ་ག་གཉིས་པ་གསུངས་པ། རང་གི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རང་གི་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ལྷའི་འཁོར་ལོའོ། ། རང་སྔགས་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི་གཙོ་བོའི་སྙིང་པོ་ཁོ་ན་བསྐྱེད་པ་སྟེ་རང་རང་གི་ས་བོན་གྱིས་མ་ཡིན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། སྔགས་གཅིག་བཟླས་པས་ཐམས་ཅད་མ་བཟླས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པས་ན་དབྱེ་བ་ཉེ་བར་བླངས་པའོ། །

In order to teach the first chapter, which arises from the secret, it is said, "Buddha," and so forth. Regarding that: "The body, speech, and mind of all Buddhas" means that the Buddhas, touched by the light of the seed-syllable, are transformed into the form of the Vajra-Holder; because they do not transcend the three vajras, they are so described, having arisen from Vajrasattva. If one asks how they arise: "Having condensed them, one meditates upon them" means that those [Buddhas] are summoned by the hooks of light rays and inserted into the seed-syllable; that is the meditation. "Immediately thereafter" means as soon as they have entered. "That is transformed" means the vajra, together with the syllable HŪṂ, is transformed. If one asks what it becomes: it is Vajrasattva, who is like the Vajra-Holder of body, speech, and mind. Because he possesses the essence of the vajra and acts as a beautifier, he is the "Great King." Because he acts as the condition for the manifestation of all deities, he is the "Lord of All." Because he has become the master of all, he is the "Supreme Sovereign." One should meditate as taught in the first chapter. Now, immediately after the ritual of melting into the moon is complete, the second ritual—the generation of one's own mandala from one's own seed-syllable—is taught: "One's own," and so forth. "One's own retinue" refers to the mandala of one's own deity. "By one's own mantra" means generating [the retinue] by the essence-mantra of the principal deity alone, and not by their respective individual seed-syllables. This is because [the seed-syllables] do not arise from the dharmadhātu, and because it would be a fault if reciting a single mantra meant that all had not been recited; therefore, the distinction is adopted.

སྔགས་རྣམས་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་ཡིན་ཞེས་ཏེ། གཙོ་བོ་ལས་བྱུང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་བསྐུལ་བའི་སྔགས་དང་འབྲེལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྐུལ་བའི་ཐབས་གསུངས་པ། རང་སྔགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རང་གི་སྔགས་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐྱེས་བུ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཏེ། ཇི་བཞིན་པའི་ཆོ་གས་བསྒོམས་ནས་སུ་ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གནས་བཞི་རྣམས་སུ་ཞེས་ཏེ། མགོ་དང་མགྲིན་པ་དང་ནུ་མའི་བར་དང་ཐུགས་ཀ་རྣམས་སུའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གཟུགས་ཀྱི་ཚུལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཏེ་དེ་ཡང་། ཞལ་གསུམ་ཚུལ་དུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་ཏེ་རིག་མ་དང་ལྡན་པར་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་གསུམ་དུ་བསྒོམ་མོ་ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་དང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གོ། ། མདོར་བསྡུས་པ་དེ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། དེའི་གསང་བ་ནི་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་གའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། སྙིང་གའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་སྙིང་གའི་ཞེས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་གཞན་ཡང་བསྡུའོ། ། དེ་རྣམས་སུ་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་མའི་དབུས་སུ་ཞེས་སོ། ། ཕྲ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་སྟེ། ས་བོན་དང་མཚན་མ་ཕྲ་མོ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བསམས་ལ་ཡི་གེ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚིག་ནི་རང་རང་གི་ས་བོན་ནོ། །

Mantras are the condensed essence of all deities, for they are taught to have arisen from the principal [deity]. Now, the method for invoking the essence of the Tathāgatas, which is connected to the invocation mantras mentioned above, is taught in the passage beginning with "one's own mantra." The "beings born from one's own mantra" are the deities; they are to be meditated upon according to the ritual as it is. "In their four places" refers to the head, the throat, the space between the breasts, and the heart. If one asks what they are like: "in the form of a body," meaning the forms of passion and so forth. Furthermore, "by means of the application of the three-faced manner," it means one should meditate on them as possessing a consort and having three colors, such as white and so on. By these, the four seals of the deities are taught. Because the three vajras and the wisdom being (jñānasattva) are not to be transgressed, they are the "vajra samaya." In order to understand that summary, it is explained in detail with the words "In this regard, this is..." The "supreme vajra" refers to the three vajras. Their "secret" is the ritual for generating them. If one asks how: it is in the passage beginning with "at the heart." In that context, "at the heart" is merely an illustration and includes the other places as well. "In the center of the signs arisen from the seed-syllables" refers to those places. "The subtle maṇḍala" refers to the four seals, because they are generated from the subtle seed-syllables and signs. Having contemplated that, the "words of the supreme syllable" are one's respective seed-syllables.

དེའི་དབུས་སུ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་དབུས་སུ་རང་གི་ས་བོན་བསམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་ཞེས་ཏེ་ཧཱུཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཐ་མལ་པ་མ་ཡིན་པས་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་ལྔ་པར་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཡང་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པའོ། ། དེ་ནི་ཞེས་པ་ནི་ཉིན་མཚན་དུའོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱིས་སྦྱོར་བས་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྐུལ་བྱེད་ཀྱི་གཞི་རྣམ་པར་བཀོད་ནས་སྐུལ་བྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་ཧཱུཾ་ལས་འཕྲོས་པའི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རླུང་གི་ཤིང་རྟ་ལ་གནས་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བའོ། ། དེ་ལ་གཞན་ཡང་འཕྲོ་བའི་ཕྱིར་ན། རྡོ་རྗེ་གསུམ་རྣམས་བསམ་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། དེ་ཡི་སྙིང་གར་བཏབ་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ན་བཞུགས་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ལ་བརྡེག་པ་སྟེ། དེས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལྷ་རྣམས་གོང་མ་ལྟར་གྱུར་ནས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། འདི་ལས་གང་ལ་དགོངས་ཤེ་ན། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྟན་ནས་སྐུ་དང་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་ཡང་གསུངས་པ། འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

"In the center of that" means that one should visualize one's own seed-syllable in the center of a moon disk at the hearts of those [deities]. If one asks what arises from that, it is the "great five-pronged vajra"; since this is a vajra born from the syllable HŪṂ and is not an ordinary one, one should visualize it as a great five-pronged vajra, marked in its center by the syllable HŪṂ. "That" refers to day and night. "Application" means that one should meditate by means of the application of the three samādhis. Having thus laid out the basis of the invocation, in order to show the specific qualities of the invocation, it says "the vajra hook" and so forth. In that regard, the "vajra hook" is the heart-vajra emanated from the syllable HŪṂ, which holds an iron hook and rests upon a wind-chariot. Furthermore, because it emanates others, it says, "one should visualize the three vajras." If one asks what it does, it says, "having struck their hearts." This means striking the hearts of the Sugatas who abide in the sphere of non-abiding nirvāṇa and remain in equanimity toward the practitioner. By that, the completely pure deities are transformed as described above and should be thoroughly invoked. If one asks what is intended by this, it says, "this is the accomplishment of the awakening of all Buddhas and Bodhisattvas." Having taught the vajra of mind, the vajras of body and speech are also taught with the words "the wheel" and so forth.

གོང་ལྟར་རང་རང་གི་ས་བོན་ལས་སྐྱེས་པའི་མཚན་མ་ས་བོན་གྱིས་མཚན་པ་ལས་འཕྲོས་པའི་རླུང་གི་ཤིང་རྟ་ལ་གནས་པའི་སྐུའི་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པ་ནི་འཁོར་ལོ་ཀྱོ་བའོ། ། གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་ནི་པདྨའི་རིགས་ཀྱི་ཀྱོ་བའོ། ། རང་གི་ལྷའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་ནི་སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པའོ། ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཀྱོ་བ་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞིང་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་ལ་དགུག་པའི་དོན་དུ་བསྐུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་དཔག་མེད་ཀྱིས་གར་མཁན་བཟང་པོ་ལྟར་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་ནི་རོལ་མོ་སྟེ་ཐབས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་འབྱུང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཐབས་ཀྱི་ཆེ་བ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ཀྱི་གཙོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ནི་ཚུལ་མཆོག་གོ། ། དུས་ནི་ཞག་བདུན་བར་དུ་ཞེས་སོ། ། ཐ་མལ་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། དེའི་གསང་བ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཏེ་སྐུ་གསུམ་མོ། ། དེ་སྦྱོར་བ་འདིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་རས་ཀྱིས་དེའི་གོང་དུ་འཚོ་བའི་ཕྱིར་ན། མཆོག་སྩོལ་བས་ནི་རྣམ་པར་གཟིགས། ། ཞེས་སོ། ། རང་གི་བྱ་བ་ཆད་པས་བཤིག་པར་དོགས་པའི་ཕྱིར། ཡིད་ནི་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་གྱུར་ནས། ། ཞེས་བྱའོ། ། དམ་པའི་ལུང་དང་མཐུན་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་དགྱེས་པས་ན། ཡིད་ལ་མགུ་ཞིང་དགའ་འགྱུར་བའི། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་གོང་མ་ལྟར་དངོས་གྲུབ་རྒྱ་ཆེན་ཏེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེར་བར་འགྱུར་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །

As described above, the hook of the Body Vajra—which arises from the seed-syllable of its respective deity, is marked by that seed-syllable, and rests upon a wind-chariot—is the wheel-hook. The Speech Vajra is the lotus-hook of the Lotus family. The phrase "like the form of one's own deity" includes the other families by the use of the word "etcetera." Therefore, one should meditate on the hooks of the three vajras and exhort them to summon the deities into their hearts. The "performance" refers to the performance of the welfare of beings through immeasurable emanations of body, speech, and mind, like a skilled dancer; it is called "arising" because it originates from that method. The passage beginning with "The vajra..." teaches the greatness of the method. Among the methods for attaining the vajra, the vajra is the supreme way. The "time" is up to seven days. The "ordinary result" is the Tathāgata, who possesses the wisdom vajra. His "secret" is the body, speech, and mind—the three bodies. It is said that through this application, these will be accomplished. Because the Tathāgatas look upon him with their eyes in order to sustain him from that point forward, it says: "They look upon him, bestowing the supreme." Because they fear that their own activities might be interrupted or destroyed, it says: "Their minds become terrified and struck with fear." Because they delight in practice that accords with the sublime scriptures, it says: "Their minds become pleased and joyful." Then, as described above, the "vast siddhi" is the bestowing of the Mahāmudrā, which is the blessing. [The passage continues:] "The Buddhas and Bodhisattvas..." and so forth.

ཞེས་པ་ནི་བསྐུལ་བར་བྱ་བའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་སྲས་དང་བཅས་པའོ། ། སྔགས་ཀྱིས་སྤྱོད་པའི་དོན་འགྲུབ་པ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟ་བུའི་སྒྲུབ་པ་པོའོ། ། རྨོངས་པས་འགལ་བར་བྱས་ན་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་བསྐུལ་བའི་ས་ལས་བཞེངས་པ་རྣམས་གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པ་པོས་རྣམ་པར་མ་བསྐུལ་ན་རྨོངས་པ་སྟེ་འགལ་བར་བྱས་པའོ། ། གལ་ཏེ་བསྐུལ་བས་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་མ་སྟེར་ན་རྨོངས་པ་སྟེ་འགལ་བར་བྱས་པའོ། ། དེ་ཡི་སྲོག་ནི་དེར་ཟད་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་དེའི་སྲོག་གི་དབང་པོ་འགགས་པ་སྟེ་བར་མ་དོར་འགྲོ་བའོ། ། སྙིང་པོ་བསྐུལ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐེག་པའི་ཆེ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ལ་ཡང་དེ་སྐད་དུའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཡང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་ལ་སྦྱར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཇི་སྙེད་པ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གནས་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་སྐུ་གསུམ་ཐུགས་གསུམ་མོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའོ། ། དེས་གང་བ་ཞེས་སོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྟེ། ས་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེས་སྦྱོར་བར་བྱེད་པས་ན་དེར་ཐམས་ཅད་བརྟག་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན། སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་བསྒོམ་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། དབང་པོ་གཉིས་གང་དང་སྦྱར་ཞེ་ན་མ་རིག་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིག་མ་ནི་རང་གི་རིག་མའོ། ། བདག་པོ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་གོ། །

This refers to the Sugatas and their heirs who are to be exhorted. "The accomplishment of the purpose of mantra conduct" refers to the practitioner as described above. "If through delusion one acts in contradiction" means that if the practitioner does not exhort those who have arisen from the stage of being exhorted, that is delusion and a contradiction. If, despite being exhorted, they do not grant the great siddhi, that is delusion and a contradiction. "Their life-force will be exhausted therein" means that their life-faculty will cease and they will pass into the intermediate state. This is because they are devoid of the exhortation of the essence-mantra. To demonstrate the greatness of the vehicle, it is said of others as well. Furthermore, to demonstrate the application for achieving the siddhi of Mahāmudrā, it says "Then," and so forth. "As many mantra beings as there are" refers to the deities of the maṇḍala as described above. In their respective abodes, the "three vajras" are the three bodies and the three minds. "Wisdom" refers to the wisdom-being (jñānasattva). "Filled by that" is the meaning. "By the union of the two organs" refers to the union of the vajra and the lotus, which is the chief of all unions. Since one performs the union through the sequence of the earth and so forth, it says "all should be visualized therein." Because it is not to be transgressed by practitioners of mantra, it says "the meditation on the mantra samaya." If one asks which two organs are joined, it says "ignorance," and so forth. "Vidyā" refers to one's own consort. She is called "Īśvarī" because she is like the Lord.

དེའི་གཟུགས་བརྙན་ནི་ལེགས་པར་སློབ་པའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ལ་ཞེས་པ་ནི་ཆོ་ག་མང་བའི་ཕྱིར་ན་ཚིག་མང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་དང་སྦྱོར་བ་ནི་གསང་བའི་པདྨའོ། ། ཆགས་ལ་ཆགས་པས་བལྟ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ལ་ཐབས་ཀྱིས་བལྟ་བའོ། ། གཞན་དུ་རང་བཞིན་གྱི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་ལ་མི་སླུ་བའི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བལྟས་ཏེ། དེས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོག་པ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་དཀྱིལ་འཁོར་རོ་ཞེས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་སྐྱེ་བས་ན། འཛེམ་པ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་པོ་ཞེས་ཐུན་མོང་དུ་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྡུས་པ་ལས་སྐྱེས་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་སྲས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན་ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སངས་རྒྱས་གཙོ། ། ཞེས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་ཐུན་མོང་གི་ལུང་ངོ་། ། ཁྱད་པར་གྱི་ལུང་ནི། བུད་མེད་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཀུན། ། ཞེས་ཏེ་གང་ན་དེ་ཡོད་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་དེ་གནས་པ་རྣམས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོའི་སྐུར་བསྐྱེད་པའོ། ། སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྲིད་ཡན་ལག་གཉིས་དག་པར་བྱ་བ་ལ་ཐུག་པའི་བར་དུ་སྦྱར་ནས། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྤྱོད། ། ཅེས་སོ། །

Its reflection is the mudrā of excellent training. The word "la" (in the phrase "la zhes pa") indicates a multiplicity of words due to the abundance of ritual procedures. "Vajra" refers to the secret vajra. "Union with that" refers to the secret lotus. "One should look with passion at passion" means that method looks at wisdom. Alternatively, having looked with the non-deceptive passion of great natural passion, because one does not transcend conceptualization as it truly is, it is called the "samaya maṇḍala." Since the Blessed One taught that awakening arises from the mudrā, the practitioner who is without hesitation is commonly referred to as "accomplishing together with her." Then, and so forth. Because he is born from the condensed wisdom of all the tathāgatas, he is the "son of all tathāgatas." Because all the buddhas establish him in the sovereignty of the Dharma, he is "empowered by all." For that very reason, he is the "chief of buddhas." "All world systems" is a general scriptural citation. The specific scriptural citation is: "All women, however many there may be." Wherever they exist in the world systems, those who dwell there are to be generated in the form of goddesses as the "great mudrā." By the word "etcetera," the stages of near-accomplishment and so forth are included, up to the point of purifying the two limbs. Thus it is said: "One should enjoy them all."

དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཀྱིས་བཀུག་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཞལ་དུ་ཞུགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྤྲོ་བར་གསུངས་པ། དབྱེ་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེར་སྤྲོ་བྱ་ཞེས་པ་ནི་གསང་བའི་གནས་སུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་སྤྲོས་ནས་ལེའུ་བདུན་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་ཆོ་ག་དང་པོའི་དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་པོ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ན་ནམ་མཁའ་འདྲ་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། དེ་རྟོགས་པ་ལས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཚེ་དེས་ཐོབ་ཅེས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་དུ་སྐུལ་བར་བྱེད་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་གསུངས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་མོ། ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་རང་གི་ལྷ་ནི་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། དེའི་སྔགས་ནི་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ངོ་། ། རིག་མ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་ནི་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་སྟེ། དེ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་འདི་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

Immediately following that, it is taught that the bodhicitta arising from the Sugatas, who are summoned by the light of one’s own seed-syllable and enter the mouth, should be emanated. This is expressed by the words "the division" and so forth. Regarding the phrase "to be emanated there," it means that after emanating the bodhicitta into the secret place, the appearance as described in the seventh chapter is the reality of the first ritual; because it does not deviate from awakening, it is the "samaya of awakening." Its qualities are taught as follows: because the three vajras possess the general characteristic, they are like space. Through such awakening, one will attain it. The phrase "the ocean of bodhicitta" refers to suchness. By realizing that, one attains the lifespan of Vajrasattva, which remains for as long as saṃsāra exists. The "exhortation to the heart of all the Tathāgatas" has already been explained. This is the tenth chapter of the text that teaches that. This is the commentary on the tenth chapter. Now, the eleventh chapter is taught with the words "Then," and so forth. "The vajra of all the Tathāgatas" refers to the three syllables. The deity of one’s own arising from that is called the "supreme person." Having entered into meditative equipoise in the form of the Vajra-holder in such a samādhi, it is said. Likewise, "vajra" refers to the three vajras. Their mantra is OṂ ĀḤ HŪṂ. A person endowed with a consort is a "vidyā-puruṣa" (knowledge-person); the text that brings this about is this eleventh chapter, which is taught. That very point is expressed by the words "the three vajras" and so forth.

རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་མཆོག་གོ། ། མི་འགྱུར་བས་ན་ཡི་གེའོ། ། ཤེས་པ་དང་སྐྱོབ་པར་ལྡན་པས་ན་སྔགས་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཡི་གེའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་ལྷའོ། ། དེ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་ནི་ཞལ་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་བེམས་པོ་དང་རྟག་ཆད་སེལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སྐུའོ། ། དེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དག་གིས་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སོ། ། དེ་ཡང་ཟླ་བར་ཞུ་བ་དང་གླུ་ཡིས་བསྐུལ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ། རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ཀུན་འདི་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་སྤྱིར་བསྟན་པའོ། ། སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་དང་གཞན་གྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་གསུངས་པ། ཨོཾ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཨོཾ་ནི་ཞེས་པ་ནི་ལུས་མ་གྲུབ་པའི་མཚན་མའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོའོ། ། ཕྱིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས་མི་སླུ་བས་ན། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ནི་ཐོབ་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། ཨཱཿནི་ཞེས་པ་ནི་ངག་མ་གྲུབ་པའི་མཚན་མའོ། ། དེ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་སྟོན་པའི་གཙོ་བོ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་སོ། ། ཧཱུཾ་ནི་ཞེས་པ་ནི་ཡིད་མ་གྲུབ་པའི་མཚན་མའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་ན་སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སོ། ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་ན་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་དུ་དག་པར་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་ཐོབ་པའོ། ། ཞེས་སོ། །

The "three vajras" are supreme because they are the nature of the Vajra Body and so forth. They are "syllables" because they are unchanging. They are "mantras" because they possess knowledge and protection; thus, they are the syllables of space. The "great mudrā of that very [reality]" refers to the desired deity. Its "meditative cultivation" is performed through [the process of] entering the mouth and so forth. "All enlightenment" refers to the body that is free from inanimate matter and the extremes of permanence and nihilism. It is for the sake of attaining that. "One should act with the vajras of wisdom" means by means of non-dual yoga. Furthermore, the detailed explanations elsewhere regarding the melting into the moon and the exhortation by song and so forth should all be applied here; this is the general instruction. Immediately after the blessing by mantra, the conventional manner of the three—body, speech, and mind—of oneself and others is taught, beginning with "Oṃ." "Oṃ" is the sign of the body's non-establishment. Because it is the essence of the five wisdoms, it is the "essence of wisdom." Because it is non-deceptive regarding the supreme result to be attained later, it is said: "It is that which causes the attainment of the Vajra Body." "Āḥ" is the sign of speech's non-establishment. Because it is the primary [factor] that demonstrates non-arising, it is said: "It is the selflessness of enlightenment." "Hūṃ" is the sign of the mind's non-establishment. Because the Vajra Mind is the general characteristic, it is said: "It is the body, speech, and mind." If one realizes the nature of the mind exactly as it is, everything is purified simultaneously; thus, it is said: "One attains the three indivisible vajras."

གཞན་ནི་གོང་ལྟར་བཤད་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་བུམ་པར་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ས་བོན་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་ལས་སྐྱེས་ཞེས་པ་ནི་རྩེ་གསུམ་པ་ཁ་བཞི་པ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ལ་གནས་པ་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་གང་དུ་བསམ་ཞེ་ན། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་བསམ། ། ཞེས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་བར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་སྤྲིན་ནི་ཀུན་སྐྱེས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་རུ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་བུམ་པར་ཟླ་བ་ལ་ཞེས་སོ། ། བྷྲཱུཾ་བསམ་མོ་ཞེས་པ་ནི་དཀར་པོའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ད་ནི་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་ཆོ་ག་དང་འབྲེལ་པ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་རྟེན་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་དེ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་དབུས་གནས་པ་ནི་ཐུགས་ཀར་མཚན་མ་ལ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒོམས་ལ་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་ཡང་བེམས་པོ་མ་ཡིན་པས་ན་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡང་ཆོས་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་གོང་མ་ལྟར་ཡི་གེ་བཀོད་ནས་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པར་གསུངས་པ་ལྟར་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ་ཞེས་ཏེ་ངག་གི་བཟླས་པའོ། །

The rest should be explained as above. Now, the seed syllable of the celestial mansion within the viśvavajra (crossed-vajra) vase is taught: "The vajra maṇḍala," and so forth. "Maṇḍala" refers to the celestial mansion. "Born from all vajras" means it is born from a crossed-vajra (viśvavajra) with three prongs and four faces, of various colors, resting upon a multicolored lotus. If one asks where that is to be visualized, it says: "Visualize it in the center of the space-vajra," which refers to the source of phenomena (dharmodaya). "The vajra cloud born from all" means that it arises from various light rays like vajras. "There" means upon the moon within that vase. "Visualize BHRŪṂ" means it is white. That very point is taught in the passage beginning with "In this regard, this is..." Now, the support for the three syllables related to the ritual of recitation is taught: "The vajra," and so forth. "Vajra maṇḍala" refers to the maṇḍala of the body, because it is indivisible from it. "Abiding in its center" means that one should meditate upon the syllable OṂ upon a moon disc at the mark in the heart and perform the recitation. Likewise, because the vajra of speech is not inanimate, it is the maṇḍala of clarity. Because the vajra of mind is the nature of the selflessness of phenomena, it is the maṇḍala of phenomena. Having arranged the syllables in their hearts as described above, one should perform the recitation as taught in the thirteenth chapter; this is the verbal recitation.

གཞན་དུ་ན་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་སྲེད་མེད་ཀྱི་བུས་ཀྱང་མི་ཤིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་དབུས་གནས་པར་ཞེས་ཏེ་སྐུའི་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཀར་མཚན་མ་ལ་གནས་པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཟླ་བ་ལ་ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བསྒོམས་ནས་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་ཉིས་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་རྣམ་པར་བཟླས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་ན་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་དང་མཐུན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་གསལ་བ་ཆོས་འཁོར་ལོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་དེ་ནང་ཆུད། ། གནས་དེ་ལ་ནི་བརྟན་བྱས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་འཕྲོས་བཟླས་བརྗོད་བྱ། ། ཞེས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའོ། ། རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ཆོ་ག་དང་པོའི་མཚམས་སྦྱར་བ་གསུངས་པ། ཡི་གེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་གྱིས་གནས་བསྒོམས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་གདན་དང་ལྡན་པར་བསྒོམས་ཏེ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་གསུམ་འབྱུང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་ཏེ་བར་གྱི་སྲིད་པའི་སེམས་གོང་དུ་གསུངས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་སྟེ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དེ་ལ་གནས་པའི་སེམས་གསུམ་སྟེ། ། དེ་དབུས་ཀྱི་གདན་ལ་བབས་པར་བསྒོམས་ལ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་གཟིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་གསུམ་ཉིད་གསང་བ་སྟེ་ཡི་གེ་གསུམ་མོ། །

Otherwise, the "vajra maṇḍala" refers to the wind maṇḍala, because it cannot be destroyed even by Nārāyaṇa. Regarding the phrase "abiding in its center": having meditated intensely on the syllable OṂ upon a moon disk above the wind maṇḍala—which abides upon the insignia in the heart of the Vajra Body—one performs the recitation in two hundred and twenty-five [cycles] through the stages of inhalation and so forth. Likewise, because its nature is clarity, the water maṇḍala is called the "clear maṇḍala." Because it possesses qualities that accord with the specific dharma, the fire maṇḍala is called the "dharma maṇḍala." Therefore, it is evident that the maṇḍala of the great power is the wisdom being (jñānasattva). As it is said: "The vajra, the clear, and the dharma wheel, Contained within body, speech, and mind; Having stabilized that place, One should perform the recitation with the emanation of the wisdom body." This is the vajra recitation. Regarding the connection between the supporting maṇḍala and the initial ritual, it is said: "The syllable," and so forth. "Having meditated on the place with the syllable BHRŪṂ" means having meditated on it as being endowed with a seat through the sequence of the wheel and so forth. If one asks what is to be done next: "One should meditate on the arising of the three vajras." The "three vajras" are the aforementioned intermediate state mind; that which "arises from them" refers to the three minds abiding therein. One should meditate on these descending onto the central seat, and the seeing of the Sugatas and so forth should be understood as previously described. The "three samayas" are the secret three syllables.

དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་དོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་པོ་ཧོ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་གནས་པ་གསུངས་པ། སྙིང་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྙིང་པོ་ཞེས་པ་ནི་ཧོ་དམར་པོ་གཉིས་ཏེ་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཞེས་པ་ནི་དེའི་མཚན་མ་སྟེ་ཡི་གེ་གསུམ་མོ། ། དེ་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་སྟེ། ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བས་གཟུང་བ་སྟེ། ཡན་ལག་གཉིས་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་ལེའུ་དྲུག་པ་ལས་ཐབས་ཀྱིས་ཞེས་པ་དོན་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་བསྐྱེད་པ་གསུངས་པ། ཨོཾ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཨོཾ་ནི་ཞེས་པ་ནི་སྤྱི་བོར་ཨོཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་འཁོར་ལོའི་(སྟེ་,ལྟེ་)བར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་མོ། ། དེ་ནི་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་སྐུའི་རྡོ་རྗེ་མཆོག་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་བས་ན་སངས་རྒྱས་སྐུའི་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། ། གཉིས་པས་ནི་རྣམ་པར་མཚན་པ་བསྟན་པའོ། ། ཨཱཿཞེས་པ་ཡང་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། སངས་རྒྱས་གསུང་གི་ལམ་ཞེས་པ་ནི་གསུང་ཉིད་ལམ་སྟེ་དེས་འགྲོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་རང་བཞིན་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེའི་ས་བོན་ཞེས་སོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ཡང་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། ཐུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འཇིངས་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཏེ་མང་པོ་ཚོགས་པས་འཇིངས་སོ། ། དེའི་རང་བཞིན་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་ཞེས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པས་ན་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གོ། །

Because it arises from that, it is so called. Now, the text explains that the three syllables mentioned above abide between two hos: "The essence," and so forth. "The essence" refers to the two red hos, because they produce the desired result. "The body, speech, and mind of the Buddhas of the three times" refers to the three syllables, which are their symbols. "Pleasing them" means grasping them through the profound and the vast, because the two branches purify great passion. Now, from the sixth chapter, the text explains how the three vajras are generated from the three syllables by means of the method: "Oṃ," and so forth. "Oṃ" refers to the oṃ situated on a moon at the center of the wheel generated from oṃ at the crown of the head. Since it is the seed syllable for generating the supreme Body Vajra through the sequence of hand symbols and so forth, it is called the "supreme body of the Buddha." The second [part] indicates the specific characteristics. Āḥ is also as explained above. "The path of the Buddha’s speech" means that speech itself is the path, because one travels by means of it. Its nature is the Speech Vajra, and it is the seed syllable of that. Hūṃ is also as explained above. "The expanse of the wisdom of the mind" means that the mind itself is wisdom, and it is an "expanse" ('jing) because it is a vast collection. Its nature is the Mind Vajra, and it is the seed syllable for generating that. Because it is the supreme method for accomplishing enlightenment, it is the "supreme enlightenment."

ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་སྤྲུལ་པ་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སྤྲུལ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྱུང་། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལས་འབྱུང་བས་ན་སངས་རྒྱས་སྐྱེས་བུ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་དང་གནས་ལ་མཚན་མའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ལ་སྔགས་ཀྱི་རིག་པ་ཞེས་ཀྱང་བསྒྲགས་ཏེ། འདིས་མ་རིག་པ་འཇོམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དམ་ཚིག་དག་གིས་ཞེས་པ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནི་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་དེས་མཚན་པའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྟེ་དེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའོ། ། དེ་རྣམས་མཛེས་པར་བྱས་པས་རྒྱལ་མཚན་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་དཀོན་མཆོག་དཔལ་ཏེ་རང་གི་ལྷའོ། ། རྩེ་གཅིག་པས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་ཏེ་བསྙེན་པའོ། ། ད་ནི་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རིག་འཛིན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་གའི་སྤྱིའི་ཚིག་གསུངས་པ། དབེན་ཞིང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དབེན་ཞིང་རབ་ཏུ་ཉམས་དགའ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་གནས་སྟོན་ཏོ། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་ཀུན་བརྩམས་ན། ། ཞེས་པ་ནི་ལམ་གྱི་རིམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས། །

"Manifestation of the wisdom vajra" refers to the emanation by a yogi endowed with non-dual wisdom. "The cause and fruit of the buddhas arise" means that Vajrasattva, Akṣobhya, and so forth arise. Because they arise from all buddhas, they are the "buddha-born beings," namely the bodhisattvas of the signs in the three vajras and the abodes, and the wisdom beings (jñānasattva). These are also proclaimed as the "knowledge of mantra," because by means of this, ignorance is destroyed. Therefore, "by meditating on the three indivisible vajras" refers to the blessing of the body, speech, and mind. "By the samayas" refers to the blessing of the eyes and so forth. The wisdom being is thus perfected. "The samayas of body, speech, and mind" refers to being marked by them. "Suchness" (tattva) refers to not deviating from the eyes and so forth. The "wisdom vajra" is the wisdom being, and it is the blessing of that. Because they are beautified, they are like victory banners; thus, "Jewel Glory" (Ratnaśrī) is one's own deity. Because it is one-pointed, it is "samādhi," which is the stage of approach (sevā). Now, the general words for the ritual of accomplishing the siddhis, such as the vidyādhara, by a yogi who has obtained the signs of accomplishment are taught, beginning with "in a secluded and delightful place." "Secluded and very delightful" indicates the location. "If this application is undertaken" refers to the stages of the path. "The vajra body, speech, and mind..."

ཞེས་པ་ནི་འདྲ་བ་ཞེས་ཐ་མའི་ཚིག་སྟེ་འབྲས་བུའོ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱིས་ངེས་པར་འགྲུབ། ། ཅེས་པ་ནི་ཆུང་ངུ་ལ་གནས་ནས་ནི་སྔོན་གྱི་ཚིག་སྟེ་དུས་སོ། ། དེ་ལ་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ནི་བརྒྱད་དེ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། རིག་འཛིན་དང་། མི་སྣང་བ་ཤེས་པ་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་། རྒྱ་མཚོ་རྐང་པས་བཅག་པ་དང་། མིག་སྨན་དང་། སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒྲུབ་པ་དང་། མངག་གཞུག་སྒྲུབ་པ་དང་། ལས་ཀྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ཆུང་ངུའི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་ལ་གནས་ཏེ་སྒྲུབ་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་ཏེ་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་འདིར་རིག་འཛིན་འགའ་ཞིག་ལ་མིག་འབྲུའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་གསུངས་པ། གསལ་བའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་དམ་པའོ། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་དབུས་སུ་བསམ། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ནང་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པའི་དབུས་སུ་ཞེས་སོ། ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་ཞེས་པ་ནི་དང་པོའི་ཆོ་ག་བཞི་རྫོགས་པའི་འོག་ཏུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་བསྐྱེད་ཅེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་བསྐྱེད་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཞེས་སོ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་སྙིང་གར་གཞག། ཅེས་པ་ནི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་མཚན་མ་དབུས་སུ་བསམ་པའོ། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ཡི་སྤྲིན་ཆེན་པོ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ལས་ཁ་དོག་ལྔའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བས་ཇི་སྙེད་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕོག་པས། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མཆོག་ཏུ་བསྒོམ། །

The phrase "thus" refers to the final word, "resemblance," which is the result. "Accomplishment is certain within half a month" refers to the preceding words, which indicate the time. In that regard, all common siddhis are eightfold. What are they? They are: the vidyādhara, invisibility, the knowledge of others' minds, the superknowledges, treading upon the ocean with one's feet, eye-salve, the special accomplishment of mantra, the accomplishment of the servant, and the classification of activities. These are also accomplished by abiding in the four branches of approach and accomplishment of the small [scale], and by abiding in the maṇḍala wheel. Regarding the first of these, the method for accomplishing certain vidyādharas by means of the eye is taught here, beginning with the words "clear." "The clear maṇḍala" refers to the moon maṇḍala; it is "sublime" because it is produced from wisdom. "Visualize the vajra of space in the center" means in the center of the celestial palace stacked within the source of phenomena (dharmodaya). "With one's own mantra" means that after the four initial rituals are complete, it becomes the syllable OṂ. "Generate the samaya" refers to the samayasattva; it means having generated [the deity] through the sequence of Vairocana, the wheel, and so forth, and then having blessed it. "Place the syllable OṂ at the heart" means to visualize the sign residing upon the moon in the center. "A great cloud of five-colored light rays" means that by emitting light rays of five colors from that, they strike all the Sugatas as many as there are. "Meditate on Vairocana as supreme."

ཞེས་ཏེ་ཐམས་ཅད་དེའི་སྐུར་བྱས་ནས་སླར་བསྡུས་ཏེ་བ་སྤུའི་བུ་གར་གཞུག་ཅིང་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཆུད་པས་བཟླས་པས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ་བྱ་བར་འོས་པ་ཚོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་ལ་གཞོལ་ཞིང་བརྟན་པར་གྱུར་པའི་མཚན་མ་རྙེད་ནས་དེའི་སྦྱོར་བ་ལས་གོང་དུ་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ཡང་རུང་བས་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་སྤྱིའི་མཚན་མ་རྙེད་པས། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་གནས་སུ་འཛབ་བཟླས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ས་གཞི་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་གས་སྣོད་ལ་ཕབ་པའི་ལྷས་རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབྲིར་བཅུག་ནས་སྣོད་རང་གི་གནས་སུ་བཏང་སྟེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དེ་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། སློབ་མ་གཞུག་པའི་རིམ་པས་ཞུགས་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་བླ་མས་ཇི་ལྟར་གནང་བ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོས་བགེགས་བསྐྲད་ནས། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལས་གྱུར་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་པའི་དབུས་ཀྱི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ཆོ་གས་དང་པོའི་མགོན་པོ་བསྐྱེད་ལ། བར་གྱི་སེམས་འཇུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དེ་གནས་སུ་ཞུ་བ་ལས་ལྷ་མོའི་གླུས་བསྐུལ་བས་ས་བོན་དང་ཕྱག་མཚན་དང་སྤྲོ་བསྡུ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམས་ནས་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་མ་གཏོགས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ།

Thus, having transformed everything into his body and then reabsorbed it, one should place it within the pores of the skin; by reciting [the mantra] while contained within the three syllables, the qualities will arise exactly as described. The meaning of this is as follows: a yogi who is a qualified practitioner as previously explained, having applied himself to the three meditative stabilizations along with their branches and having attained the signs of stability, and then—by means of a subsequent yoga—having attained general signs such as those in dreams, performs the purification of the site and so forth, preceded by the recitation of the mantra in the aforementioned location. Then, by the ritual described below, he causes the deities who have descended into the vessel to draw the painted maṇḍala; he then sends the vessel back to its own place and performs the consecration, the act of pleasing [the deities], and enters through the stages of admitting the disciples. He should then imagine that the deities confer empowerment upon him just as the guru has authorized. Then, having expelled the obstructors with the protection wheel, he generates the Primordial Protector through the ritual of the five wisdoms upon a moon seat in the center of the celestial palace arising from Vairocana within the source of phenomena (dharmodaya). Preceded by the intermediate entry of the mind, he dissolves [the Protector] into that location; then, through the songs of the goddesses, the seed syllable, the hand symbols, and the process of emanation and reabsorption, he meditates on Vairocana. Having blessed [the deities] into the expanse of phenomena (dharmadhātu), he performs the rituals of near-attainment and so forth, with the exception of [the specific steps of] near-attainment.

དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བར་ཨོཾ་བསམས་ནས་དེའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཆུད་པར་བཟླས་པས། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པའི་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུར་བྱས་པས་བཀུག་ནས་རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་གར་བཙུད། དེ་བཞིན་བརྟན་པའི་ངོ་བོར་ཆགས་པར་བྱས་ཤིང་དུས་རྣམ་པ་བཞིར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཉེ་བའི་མཚན་མ་མཐོང་བས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པ་དང་འབྱུང་པོ་མཉེས་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། རང་གི་སྦྱོར་བ་ལ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱས་པས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། གཉིས་པས་ཀྱང་ཆོ་གའི་རིམ་པ་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལྟ་བུར་ཤེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། འདི་ཡིས་ཞེས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་དེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་སྣང་མཛད་ཅེས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྐུའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེའི། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ནི་རྒྱ་མཚོ་དག། ཅེས་པ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བའི་སྐུ་གྲུབ་ཅེས་སོ། ། ངེས་པར་གྲུབ་ཅེས་པ་ནི་ཆེ་བ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ་སྦྱོར་བ་དེས་ཞག་བཅོ་ལྔ་ན་རྫོགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་བསྟེན་ན་ནི། ། ཞེས་པ་ནི། དང་པོའི་མགོན་པོ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་ཏེ་དེས་རང་གི་ལྷར་གྱུར་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ནི་འདྲ་བའི་མདོག། ཅེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མ་ཡིན་པའོ། ། དེ་གྲུབ་པའི་ཚེའི་ཚད་ཀྱང་། རྡོ་རྗེ་བསྐལ་པ་གསུམ་དུ་གནས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བཀའ་སྩལ་བའི་སྐབས་སུ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་སྟེ་སྟོན་པ་པོའོ། །

At his heart, one should visualize the syllable OṂ at the center of a wheel resting upon a moon. By reciting the mantra while it is contained within the three syllables, multicolored light rays radiate forth, summoning all the Sugatas in the form of Vairocana. These are then drawn into the pores of one’s own body. One should meditate in this way during the four periods of the day, causing them to become firmly established in the nature of stability. Then, having seen the proximate signs, one should perform the offerings to the maṇḍala, the propitiation of the spirits, and so forth. By remaining intensely focused on one’s own application, one will attain what has been described. The second [practice] should also follow this sequence of ritual procedures; the distinction is that it is understood as being like the limit of the two. The subsequent [practices] should also be applied in exactly the same way, and whatever the specific distinctions are, they will be explained below. The phrase "by this" refers to that application. "The Buddha Vairocana" refers to the Vajra of the Perfect Body; "the ocean of vajra bodies" means that a body similar to that is accomplished. "Definitively accomplished" does not mean something merely large, but rather that through that application, perfection is achieved in fifteen days. Regarding the phrase "if one relies on the one endowed with the five wisdoms," the Primordial Protector is endowed with the five wisdoms, and through him, one becomes one’s own deity. "The Buddha’s body is of a similar color" refers to the Mahāmudrā Vairocanī. As for the lifespan at the time of that accomplishment, it is said: "One remains for three vajra eons." At the time of that proclamation, the "Secret Body Vajra" is the Teacher.

སྐུ་རྡོ་རྗེ་ནི་རྟག་པའི་སྐུ་མང་པོ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་བསྡུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རིག་པ་འཛིན་པ་ན་བཀོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཕྱི་མ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཡི་གེ་ཨཱས་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་མཉམ་པའི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ་ཆོས་ཀྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་བདག་མེད་པར་སྟོན་པ་སྟེ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་སྐྱེས་བུ་བསྐྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཨཱས་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་གས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ཡི་གེ་ཨཱཿངག་གི་ལམ་སྟེ། མགྲིན་པར་ཟླ་བ་ལ་མཚན་མའི་དབུས་སུ་བཞག་སྟེ་ཞེས་སོ། ། འོད་ཟེར་ལྔ་པ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་འོད་ཟེར་སྣ་ལྔས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་འཇིག་རྟེན་དབང་མཆོག་གོ། ། དེ་བསྒོམས་པ་ནི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྤྲུལ་པ་བསྡུ་ཞིང་གནས་བརྟན་པའི་ངོ་བོར་ཆགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། དམ་ཚིག་ཡེ་ཤེས་རྫོགས་བྱ་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་བསྐྱེད་ནས་ཚིག་གི་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་མི་འདའ་བས་ན་ཨཱའོ། ། འོད་ཟེར་སྣ་ལྔ་དང་ལྡན་པས་ན་ལྔའི་མཆོག་གོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་གི་ལམ་ནི་ཁ་སྟེ་མགྲིན་པར་གནས་པའོ། ། དེས་ནི་གོང་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱས་པས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ། ། གསུང་རྡོ་རྗེ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་འདི་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་སྐད་དོ། །

The Vajra Body consists of the many permanent bodies. The vidyādhara who arises from the synthesis of these is called "Arrayed." The latter should be applied in the same way. Regarding the syllable Ā, the practice equal to the Vajra Speech is taught in the passage beginning with "Of the Dharma," and so forth. "The wheel of Dharma" refers to the teaching of the selflessness of phenomena; it is Amitābha. "Generate the person by means of one's own mantra" means that having perfected the ritual of generating that [deity] by means of the syllable Ā, the syllable ĀḤ is the path of speech; it is placed in the center of the sign upon the moon at the throat. "Five-colored light rays" refers to the five-colored light rays radiating from that. The "supreme vajra" is the wisdom of individual discernment. Because that very [wisdom] has become the lord of all worlds, it is the "Supreme Lord of the World." As for meditating on that: by means of the light rays of the seed-syllable, the emanations are gathered and one should become attached to the essence of the Sthavira. That is what was taught: "The samaya and wisdom should be perfected." This means that the yogi endowed with samaya generates Amitābha, who is the nature of wisdom. Regarding the "samaya of words," because it is not transgressed, it is Ā. Because it possesses five-colored light rays, it is the "Supreme of the Five." The path of the words of Dharma is the mouth, which resides at the throat. By thus accomplishing Vajradharma as described above, one will come to possess the qualities as they were spoken. The Vajra Speech is Amitābha. Because it is not transgressed, it is the "samaya." Because it arises from this, it is so called.

ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དང་མཉམ་པའི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། རང་སྔགས་སྐྱེས་བུ་རྫོགས་བྱས་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་སེམས་ལ་ཞེས་ཏེ་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ་མཚན་མའི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་གནས་པར་བསམ་མོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་སེམས་པ་ནི་སྐུ་སྟེ་ཁ་དོག་ལྔ་དང་ལྡན་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེས་རྡོ་རྗེ་ཀུན་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། རྒྱལ་བའི་གནས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་རྣམས་དེར་བྱས་པ་བསྡུ་ཞིང་གནས་བརྟན་པའི་ངོ་བོར་ཆགས་པར་བྱས་པས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའོ། ། ཡོན་ཏན་ནི་སྟོབས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་རྟེན་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། ། ཐུགས་ཉིད་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་དང་འདྲ་བ་འགྲུབ་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་དོ། ། མི་སྣང་བའི་སྒྲུབ་པ་ལ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་ཁཾ་གིས་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། ། དེའི་དབུས་སུ་མཉམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་བསམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་བརྒྱད་རྫོགས་པས་ལུས་རྣམས་ཀུན་ལ་ཁཾ་དམིགས་ནས་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་ཏེ། གནས་བཞིའི་ལྷ་མ་གཏོགས་པ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཡི་གེ་ཁཾ་སེར་པོས་གཏམས་ལ།

The practice of the Mind Vajra through the syllable HŪṂ is taught with the words beginning with "Vajra." "Vajra maṇḍala" refers to the wisdom of the dharmadhātu, which is Akṣobhya. "Having perfected the person of one’s own mantra" means that after completing the ritual of generating him from the syllable HŪṂ, one should contemplate it in the mind—that is, the syllable HŪṂ abiding in the center of the sign upon a moon in the heart. "Great samaya" is Akṣobhya. "Contemplating that" refers to the body, which should be meditated upon as possessing five colors. "All vajras" refers to the Tathāgatas. "The abode of the Victors" is the dharmadhātu, which is Akṣobhya. By gathering those [deities] there and causing them to be attached in the nature of the elders, one will attain the qualities as they have been described. "Wisdom" refers to the five wisdoms. "Qualities" refers to the powers and so forth. Their support becomes like an ocean. Because the mind itself does not transcend [its nature], it is the "samaya," which is the vajra. That which accomplishes what is similar to that is so called. Regarding the practice of invisibility, the practice through Ākāśagarbha’s syllable KHAṂ is taught: "Wisdom" is the mirror-like [wisdom], and the maṇḍala accomplished from that is the celestial palace. "One should rest in equipoise in its center" is the instruction. "One should contemplate the great vajra" means that through the completion of the eight rituals for generating the Great Seal (mahāmudrā) of Ākāśagarbha, one focuses on the KHAṂ in all parts of the body. "Having focused on the KHAṂ" means that it abides naturally; with the exception of the deities of the four places, the entire body is filled with the yellow syllable KHAṂ.

དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་གཟུགས་སུ་བྱས་པ་བཀུག་ནས། ལུས་ཀུན་ལ་ཞུགས་པ་དང་གཞི་བརྟན་པའི་ངོ་བོར་ཆགས་པར་བྱས་པས་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་མི་སྣང་བས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དམ་ཚིག་གི་དེ་ཉིད་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཉིད་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་གཟུགས་སུ་བྱས་པ་ནི་སྣང་བའོ། ། དེ་ཉིད་རྒྱན་ཏེ་མང་པོ་འདུས་པས་ན་བཀོད་པའོ། ། མཛེས་པར་བྱེད་པས་ན་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། འཇམ་དཔལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རིག་འཛིན་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དག་པའི་འཇམ་དཔལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དེ་སྐད་དོ། ། རང་སྔགས་སྐྱེས་བུ་རབ་བསམས་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་ཧཾ་ལས་འཇམ་དཔལ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པར་བྱས་ནས། དེའི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་མཚན་མའི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་བཞག་སྟེ། དེ་ལ་ཁ་དོག་ལྔ་པའི་འོད་ཟེར་རྣམ་པར་སྤྲོས་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འཇམ་དཔལ་གྱི་གཟུགས་སུ་བྱས་ནས་སླར་བསྡུས་ཏེ་རང་ལ་ཞུགས་ནས་གཞི་བརྟན་པའི་ངོ་བོར་ཆགས་པར་བྱས་པས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན། འཇམ་དཔལ་དམ་ཚིག་ལོངས་སྤྱོད་པ། ། ཞེས་པ་ནི་འདིས་འཇམ་དཔལ་གྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་ལས་མི་འདའ་བས་སོ། །

Through its light rays, all the Sugatas are summoned and transformed into the form of Ākāśagarbha. By entering the entire body and becoming established as its stable essence, it is the Wisdom Vajra; thus, one becomes like Ākāśagarbha. Its qualities are as stated in the passage beginning with "Buddha," which is easy to understand. Because it is invisible like space, it is the Vajra; that very reality of the samaya is the Great Vajradhara. The Vajras of Body, Speech, and Mind are the Tathāgatas. Their manifestation in the form of Ākāśagarbha is the "Appearance." Because it is an ornament formed by a great assembly, it is the "Array." Because it beautifies, it is called the "Garland." Regarding the explanation of the accomplishment of the Vidyādhara of the Bodhisattva through the samādhi of Mañjuśrī, it begins with "Vajra," and so forth. "Vajra Maṇḍala" refers to the maṇḍala of Mañjuśrī, purified by the wisdom of the Dharmadhātu. "Having clearly visualized the person of one's own mantra" means that after completing the ritual of generating Mañjuśrī from the syllable Haṃ, one places the syllable Hūṃ in the center of the sign upon a moon at his heart. By radiating five-colored light rays from that, all the Tathāgatas are transformed into the form of Mañjuśrī, then reabsorbed and enter into oneself, becoming established as the stable essence. Through this, one attains the qualities as they were described. What are those? "Enjoying the samaya of Mañjuśrī" means that by this, one does not transcend the attainment of the state of Mañjuśrī.

ས་བཅུ་ལ་གནས་ཞེས་པ་ནི་འབྲས་བུའི་འཇམ་དཔལ་མ་ཡིན་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་མི་འདའ་བས་ནི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེས་གསལ་བར་བྱེད་པས་ན་ཟླ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ཆོ་ག་དེ་ཁོ་ནས་ཐླིཾ་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཡང་གསུངས་པ། འོད་ཟེར་འབར་བའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡུལ་ཕྲན་རྡོ་རྗེ་ལུས་ངག་གིས། ། ཞེས་པ་ནི་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འཇམ་དཔལ་དུ་བྱས་པ་ལས་བསྐྱེད་ཅེས་སོ། ། དེས་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་ཏེ་ས་བཅུ་ལ་གནས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། འཇམ་དཔལ་ཉིད་དེ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། མཛེས་པར་བྱེད་པས་ན་རྒྱན་གྱིས་གནས་པའོ། ། མང་པོ་འདུས་པས་ན་བཀོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ད་ནི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔའི་སྒྲུབ་པ་བསྡུས་པ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་མངོན་ཤེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མངོན་པར་ཤེས་པའོ། ། དེའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཞིང་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་མཆོག་ཅེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན། མངོན་ཤེས་ལྔ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ་དངོས་ནི་མ་ཡིན་པའོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ཡང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་ཤེས་པ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྤྱིར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ས་བོན་གྱིས་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་ནས་ད་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ཨོཾ་ལྔས་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་དབུས་སུའོ། །

"Abiding on the ten grounds" refers to the resultant Mañjuśrī. Because the wisdom of the bodhisattva itself is not transgressed, it is the samaya. Because it makes [the practice] clear, it is called the "moon." Through that very ritual, the accomplishment of thlīṃ is also taught, beginning with the words "blazing rays of light." Regarding the phrase "with the vajra of subtle particles of body and speech," it means that by the rays of that [light], the Sugatas are transformed into subtle particles of Mañjuśrī and thereby generated. Through that, one becomes similar to the body of Mañjuśrīvajra, which is to say, one abides on the ten grounds. "Space-vajra" refers to the dharmadhātu. Because Mañjuśrī himself does not transcend that, it is the samaya. Because it makes [the practice] beautiful, it is "abiding in ornaments." Because many are gathered together, it is called an "array." Now, the concise accomplishment of the five superknowledges is taught, beginning with the words "buddha." "Buddha superknowledge" is the superknowledge of a buddha. Because it precedes that and is not transgressed, it is called the "supreme samaya." For that very reason, it says, "one will become similar to the five superknowledges," meaning that one is not the actual [superknowledges] themselves. Therefore, this is generally taught to be the cause for thoroughly accomplishing the superknowledges of all buddhas. Having thus shown the accomplishment through the seed syllables of body, speech, and mind, the accomplishment through the five oṃs of the five wisdoms is now taught, beginning with the words "in the center of space." "In the center of the expanse of space" means in the center of the source of phenomena (dharmodaya).

སངས་རྒྱས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ་དེ་ལས་གྱུར་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རབ་བསྒོམས་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའའམ་མི་བསྐྱོད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ཞེས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཨོཾ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དེའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་མཚན་མའི་དབུས་སུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཨོཾ་བསམས་ནས། དེའི་འོད་ཟེར་སྟུག་པོས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་གཟུགས་སུ་བྱས་པ་བསྡུས་པ་བཅུག་ནས་གཞི་བརྟན་པའི་དངོས་པོ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བསྒོམས་པས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡང་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཆུད་པ་བཟླས་པས་གོང་མ་ལྟར་དཔག་པར་བྱའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་དང་འདྲ་བའི་རིག་པ་འཛིན་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་སྐུ་དང་མཉམ་པ་ནི་རིག་འཛིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་མི་བསྐྱོད་པའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པའི་རྒྱུའོ། ། རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་གི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་མི་ཕྱེད་པས་ན་རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་གོ། ། རིན་ཆེན་ཨོཾ་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཨོཾ་མོ། ། བྱང་ཆུབ་བདག་མེད་པ་ནི་གཉིས་ཀྱི་བདག་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་གསང་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་བས་ན་གནས་སོ། །

The Buddha is Vairocana, and the celestial palace arising from him is the sublime maṇḍala. Regarding the phrase "having thoroughly meditated on Vajrasattva," this means having completed the ritual for generating Vajrasattva or Akṣobhya. Regarding the phrase "one should meditate on the wisdom Oṃ," this means that at his heart, one visualizes the Oṃ of the wisdom of the dharmadhātu in the center of a symbol resting upon a moon. By gathering and absorbing all the Sugatas—manifested in the forms of cause and effect—through its dense rays of light, and by meditating on the stable foundation as a continuous reality, one will attain the qualities as they have been described. Regarding the phrase "by meditating on the three vajra samayas," this should be understood as before, through the recitation of the three syllables contained within it. The rest is easy to understand. Akṣobhyavajra is a vidyādhara of a similar kind. One equal to the body of Akṣobhya is a vidyādhara. That itself is the cause known as the Samayavajra of Akṣobhya’s manifest enlightenment. The practice of Ratneśvara is taught in the passage beginning with "space" and so forth. Regarding the term "space vajra," because it is indivisible like space, it is Ratneśvara. Regarding the phrase "one should contemplate the jewel Oṃ," this refers to the Oṃ that is the nature of the wisdom of equality. "Bodhicitta without self" means being free from the two types of self. That itself is the secret wisdom, the wisdom of the three vajras. Because it serves as the support for that, it is the "abode."

རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་སྒྲུབ་པ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་རིན་པོ་ཆེའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེས་དེའི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཚོགས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེའི་ཚུལ་ལོ། ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་དབང་པོ་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་བདག་པོར་གྱུར་པ་དེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། དེ་རབ་ཏུ་བསྒོམ་པ་ལ་ཞེས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཨོཾ་ཞེས་པ་ནི་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཨོཾ་མོ། ། ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་སྟོན་པ་ནི་གསུང་སྟེ་དེ་ཉིད་མཆོག་གོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། དེའི་སྔོན་དུ་མཛེས་ཤིང་རྒྱལ་མཚན་དང་འདྲ་བས་ན་འོད་ཀྱི་དཔལ་ཞེས་བྱའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཨུཏྤལ་ཞེས་པ་ནི་ལས་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་སུ་གྱེས་པ་སྟེ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཨོཾ་ཞེས་པ་ནི་མི་འདའ་བས་ཏེ་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཨོཾ་མོ། ། དཔལ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་གཙོ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པས་ཀྱང་དེ་སྟེ་དེ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གདོན་ནི་ཟ་བའི་དམ་ཚིག་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་སྤྲུལ་པས་ན་འོད་ཟེར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་མཆོག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འདིར་མ་གསུངས་པ་ནི་འོག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །

Because one does not transgress the accomplishment of the Jewel family, it is the Jewel samaya. The very enjoyment of the collection of its benefits is the vajra, and that is its method. Regarding the teaching on the accomplishment of Amitābha: "Space," and so forth. "Lord of the World" refers to Amitābha, who has become the master of the world. "In the thorough meditation upon that" is the phrase. "The Oṃ of dharma" is the Oṃ that is the nature of the pratyavekṣaṇā-jñāna (discriminating wisdom). "Became the supreme path of the Mahāyāna" means that the speech which teaches the Mahāyāna path is itself supreme, for it is by relying on this that [the goal] is achieved. The vajra of immeasurable qualities is Amitābha. Because he is beautiful and like a victory banner prior to that, he is called "Splendor of Light." Regarding the teaching on the accomplishment of Amoghasiddhi: "Space," and so forth. "Vajra utpala" refers to Amoghasiddhi, who is diversified through various activities. "The Oṃ of samaya" means not transgressing, and is the Oṃ that is the nature of the kṛtyānuṣṭhāna-jñāna (all-accomplishing wisdom). "Glorious Chief of Wisdom" is Amoghasiddhi. Because he acts for the benefit of sentient beings, that [name] is used; the meaning is that [the goal] arises from that. The "demon" is the samaya of devouring, which is the kṛtyānuṣṭhāna-jñāna. Because he emanates that very [wisdom], he is "Light Rays." "Supreme Wisdom" is the mahāmudrā, and it is said that "that arises." As for Vairocana not being mentioned here, it should be understood from below.

ད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྐུ་གསུམ་གྱི་ཨོཾ་གྱི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་གསུམ་ཨོཾ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་རང་བཞིན་མཚན་མ་གསུམ་ལ་སྙིང་ག་དང་། མགྲིན་པ་དང་སྤྱི་བོར་ཁ་དོག་གསུམ་དང་ལྡན་པ་བསམས་ཏེ་གཞན་གོང་མ་ལྟར་དཔག་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའོ། ། དེའི་སྐུ་གསུམ་ནི་མི་ཕྱེད་པ་ཡང་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ནི་སྒོ་གསུམ་མོ། ། དེ་ཉིད་ཨོཾ་གསུམ་དུ་བསྒོམ་པ་ནི་རྡོ་རྗེར་དམིགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་དེ་སྐད་དོ། ། འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གཞན་མ་གསུངས་པ་ནི་གོང་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གསུངས་པ། ཤིན་ཏུ་དབེན་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐྱེ་བོ་འདུས་པ་སྤངས་པའི་ས་ཕྱོགས་ཀྱི་རི་ནི་ཤིན་ཏུ་དབེན་པའི་རི་དགོན་ནོ། ། རྩི་ཤིང་ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པའི་རི་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རིའོ། ། ཀླུང་ཆེན་པོ་ནི་ཆུ་ཆེན་པོ་འབབ་པའི་འགྲམ་ནི་ཀླུང་དང་འབབ་ཆུའོ། ། སྲོག་སོང་བ་བསྐྱལ་བའི་ས་ནི་དུར་ཁྲོད་དོ། ། སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཇི་སྙེད་བསྡུའོ། ། བསམ་གཏན་བསྡུས་པ་འདི་དག་བསྒོམ་ཞེས་པ་ནི་དེར་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པས་བསྙེན་པ་བྱ་བ་དང་བསྒྲུབ་པ་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། གཞན་དུ་ན་ཤིན་ཏུ་དབེན་པའི་རི་དགོན་པ་ནི་བུད་མེད་འགའ་ཞིག་གཞན་གྱིས་ཕྱེད་པར་དཀའ་བའོ། ། དེ་ཉིད་ནུ་མ་དང་རྐེད་པ་ཕྲ་བ་དང་།

Now, the practitioner of Vairocana’s yoga is taught the accomplishment of the oṃ of the three bodies, beginning with the words "In the sky" and so forth. Regarding the "three bodies oṃ," one should visualize the three signs—the nature of the dharmakāya, saṃbhogakāya, and nirmāṇakāya—at the heart, throat, and crown, endowed with the three colors; the rest should be understood as before. "Wisdom awakening" is the mirror-like [wisdom]. Based on this, the three bodies of that [wisdom] are also attained as indivisible. "Body, speech, and mind" are the three doors. Meditating on those very [doors] as the three oṃs is the visualization of the vajra. Because that is the cause of manifest awakening, it is so called. The reason why other Tathāgatas are not mentioned here should be understood from the previous [section]. Now, the excellence of the location is taught, beginning with the words "In a very secluded" and so forth. A mountain in a region free from the gathering of people is a "very secluded mountain hermitage." A mountain adorned with herbs, trees, forests, and so forth is a "variegated mountain." A great river is the bank of a large flowing river. A place where the life has departed is a "charnel ground." By the word "and so forth," all that is pleasing and terrifying is included. "Meditate on these condensed meditative concentrations" means that one should perform the approach and accomplishment through the generation stage in those places. Otherwise, a "very secluded mountain hermitage" is one where it is difficult for some women to be seen by others. That very [place] has slender breasts and waist, and...

རྐུབ་ཚོས་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རི་བོའོ། ། སྨད་འཚོང་མ་ལ་སོགས་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཀླུང་དང་འབབ་ཆུའོ། ། གདོལ་བ་མོ་ལ་སོགས་པ་སྨད་པ་ནི་དུར་ཁྲོད་དོ། ། སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པས་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསམ་གཏན་བསྡུས་པ་འདི་དག་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་དེར་ཡེ་ཤེས་གསུམ་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་རྫོགས་པའི་རིམ་པ་རྟོགས་པ་དང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསྒོམ་པ་དང་། མི་འགྱུར་བར་བརྙེས་པར་བྱའོ་ཞེས་ཇི་སྙེད་པའོ། ། ད་ནི་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་གཉིས་པ་ལ་གནས་པའི་ཆོ་ག་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། མི་བསྐྱོད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་རྟག་པ་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། རང་གི་ལྷ་བསྡུའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དུ་བསམ། ། ཞེས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ། ། མངོན་ཤེས་ལྔའི་སྦྱོར་བ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའོ། ། སངས་རྒྱས་མཆོག་ནི་རྟག་པའོ། ། དེ་ལས་གྱུར་པ་ནི་གནས་ཏེ་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། ། དེར་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། མིག་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ལྔ་ཞེས་པས་ནི་མངོན་པར་མཁྱེན་པའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་མི་བསྐྱོད་པ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། མིག་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྒྱས་བཏབ་སྟེ།

The large buttocks and so forth are the various mountains. The courtesans and so forth, who are common to all, are the rivers and streams. The outcaste women and so forth, who are lowly, are the charnel grounds. By the word "and so forth," goddesses and others are included. "Meditate on these condensed meditative concentrations" means that therein one should realize the completion stage in which all phenomena are condensed into the three wisdoms, meditate without error, and attain the immutable state—this is the extent of the meaning. Now, the ritual for accomplishing the five superknowledges while abiding in the second common siddhi is taught, beginning with "Akṣobhya." "Akṣobhya wisdom" refers to the Mahāmudrā of Akṣobhya. By the word "and so forth," the inclusion of Vairocana, Ratnasambhava, Amitābha, Amoghasiddhi, and one's own deity is intended. "One should visualize that very [deity] in the center of the vajra sky" refers to the source of phenomena (dharmodaya). The application of the five superknowledges is explained below. "The supreme Buddha" is Vairocana. That which arises from him is the "abode," the celestial palace. "Meditate there" is the instruction. "The great vajra samaya" is the Vajradhara. "The five objects of the eyes and so forth" refers to the superknowledges. The application of that is taught, beginning with "the great vajra." Furthermore, the yogi who has completed the ritual for generating Akṣobhya should seal the eyes and so forth with the Bodhisattvas.

དེ་གནས་གྱུར་པ་ལས་ཉི་མའི་གདན་ལ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་ལྔ་པ་འོད་ཟེར་སྣ་ལྔ་འབར་བས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། མིག་དང་རྣ་བ་དང་སྙིང་ག་དང་ལྟེ་བ་དང་དཔྲལ་བ་སྟེ་གནས་ལྔ་པོ་དག་ཏུ་བསམས་ལ་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་བུམ་པ་ལ་གོང་ནས་གསུངས་པའི་འཕེན་ཅིང་བཅུག་པ་བསྒོམས་ལ་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་རྣམས་དང་མཐུན་པའི་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་བཅུག་ནས་གཞི་བརྟན་པའི་དངོས་པོར་ཆགས་པར་བྱས་པས། རྡོ་རྗེ་མངོན་ཤེས་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ་ལས་གསུངས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཆོ་ག་དེ་ཁོ་ནས་རྟག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་མེ་སྟག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རང་སྔགས་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་སྔགས་ཀྱི་ལྷར་གྱུར་པ་ལས་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྔའི་སྦྱོར་བ་ནི་སྦྱོར་བ་གོང་མ་སྟེ། དེ་ལྟར་འདི་ཡང་གནས་ལྔར་སྦྱར་ནས་གོང་མ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་མངོན་ཤེས་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་འདིས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་གྱིས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འཁོར་ལོར་གྱུར་པ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་སངས་རྒྱས་འབར་འོད་འདྲ། ། ཞེས་པ་ནི་བྷྲཱུཾ་གནས་གྱུར་པ་ལས་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་རྣམ་པར་དག་པའི་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་(སྟེ་,ལྟེ་)བ་ལ་བྷྲཱུཾ་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པ་བསྒོམས་ཏེ་ཞེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་འཇུག་པ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་བའི་སངས་རྒྱས་འཇུག་པས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྒོམས་ནས། སངས་རྒྱས་རྟེན་དང་བྲལ་བར་འགྱུར། །

Through the transformation of that, one should visualize a great five-pronged vajra, adorned with blazing five-colored light rays, upon a sun seat. One should contemplate this at the five locations: the eyes, ears, heart, navel, and forehead. This is the application. Within its vase, one should meditate on the projection and insertion as previously described. By inviting and inserting the corresponding sattvas through its light rays, and causing them to become firmly established as the foundational reality, it is said: "One will become like the vajra super-knowledge." Thus, one will attain what was taught in the twelfth chapter. It is taught that the yogi of the permanent [deity] should meditate by that very ritual, beginning with the words "sparks of fire" and so forth. "One's own mantra" means from the transformation into the deity of one's own mantra. The "application of the five vajras" is the aforementioned application; likewise, having applied this to the five locations, one attains the "vajra super-knowledge" as before. In the same way, this application should be inferred for all [deities] such as Ratnasambhava and the rest. Now, the transformation into a wheel immediately through the syllable Bhrūṃ is taught, beginning with "vajra space" and so forth. "A wheel like the blazing light of a Buddha" means: from the transformation of Bhrūṃ, one should meditate on a white eight-spoked wheel—the purity of the eightfold noble path—with Bhrūṃ possessing light rays at its hub. "The entry of the Buddhas" means: by the entry of the Buddhas invoked by its light rays, one meditates on Vairocana, and thus "the Buddhas become free from support."

ཞེས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་རྣམ་པར་དག་པའི་དབྱིབས་ཅན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་སྟེ་འདིར་དཔེའི་ཚིག་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་ཕྲ་མོར་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་མཚན་མ་ཕྲ་མོའི་ལྟེ་བར་བསམས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་པའོ། ། དེའི་དབུས་ན་གནས་པ་ཞེས་པའོ། ། བདག་གི་ལུས་ལ་ཞེས་པ་ནི་བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་སྟེ། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ཕྲ་མོའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་མཉམ་པར་གཞག་གོ་ཞེས་པའོ། ། སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཨོཾ་བསམས་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་དེའི་ཐུགས་ཀར་མཚན་མ་ལ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་འཁོར་ལོའི་སྙིང་གར་ཡང་མཚན་མ་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་བསམས་ཏེ། དེ་ཉིད་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྒོམ་ཞེས་ཏེ། ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཅན་ལ་རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེའི་ཡན་ལག་གཉིས་པས་གཟུང་བའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རང་སྔགས་སྙིང་གར་བཞག་ནས་སུ། ། དབུས་ནི་ཐིག་ལེར་གྱུར་པར་གཞག། རང་དབང་རིན་ཆེན་དགག་པ་ཡིས། ། རིན་ཆེན་གཟུང་བར་ཡང་དག་བཤད། ། ཅེས་སོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། འགོག་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འགོག་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་དབུགས་འཇུག་པའི་སྤྱོད་པས་སོ། ། སེམས་ཉིད་དུ་ནི་ཞེས་པ་འགོག་པར་འགྱུར་བའི་སེམས་དེ་ཉིད་དོ། ། ནམ་ཞིག་དེ་ལ་རེག་འགྱུར་ན། ། ཞེས་པ་ནི་བརྟན་པར་གྱུར་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མཆོག་འཛིན་པ། ། ཡིད་བཞིན་དཔལ་ལྡན་འདྲ་བར་འགྱུར། །

Thus, the maṇḍala of the support of the buddha is the single form of the thirty-seven factors of enlightenment in their purified state; this is not a mere metaphorical expression, for it is the actual result. Now, the three samādhis of subtle application are taught, beginning with the words "buddha" and so forth. In that context, "the maṇḍala of the buddha" refers to the celestial palace visualized at the center of the subtle sign. "Abiding in its center" refers to the following. "In my own body" means that one appears in that way; it is the subtle samayasattva. "One should rest in meditative equipoise as Vairocana" means that one should rest in equipoise as Vairocana. "Visualizing the syllable OṂ at the heart" means that at the heart of the wisdom-being (jñānasattva) who resides upon the sign within the heart of that [samayasattva], one should also visualize the syllable OṂ upon the sign. One should meditate on that very thing as the aspect of the mantra-consciousness; that is, one's own consciousness is grasped by the second limb of that which has the form of a drop (bindu). As it is said: "Having placed one's own mantra at the heart, One should place the center as a drop. By the restraint of the precious self-mastery, The grasping of the jewel is correctly explained." If one asks what the result of that is, it is "cessation" and so forth. "The vajra of cessation" refers to the practice of the inhalation of the breath. "Into the nature of mind" refers to that very mind which is to be ceased. "When one touches that" means when it has become stable. "One who holds the supreme of all buddhas will become like the glorious wish-fulfilling jewel."

ཞེས་ཏེ་བསྟན་པ་ལ་དེ་དང་འདྲ་བའི་རྟགས་རྙེད་དེ་དེ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་ནས་ཇི་སྲིད་དེར་གྱུར་པའི་བར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སེམས་ནི་འགོག་པའི་རྡོ་རྗེར་འགྱུར། ། མཚན་མ་ཉེར་འཛིན་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། མཚན་མའི་ཁམས་ནི་རྣམ་པ་ལྔ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེས་གསུངས་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་དང་སྦྱོར་རོ། ། དེ་ལྟར་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་སྦྱར་བ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དོན་གྱི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་ཡིན་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་ལས་དང་པོ་ལ་ཞུགས་པས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམ་པའོ། ། མི་གཡོ་ཞིང་བརྟན་པར་བྱེད་པས་ན་འགོག་པའི་དམ་ཚིག་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེས་ཀྱང་རིམ་གྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ་ཞེས་བྱའོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་སྐུ་གསུམ་གྱི་ཨོཾ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྒོམས་ན་ཚེའི་རིག་འཛིན་གྲུབ་པ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོའོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ། ། དེའི་དབུས་ན་གནས་པ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་པའོ། ། གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་དེར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལོངས་སྤྱོད་བཞིས་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པས་གོང་མ་ལྟར། ལུས་ངག་སེམས་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ། ། བསམས་ནས་དེ་ནི་བསྐལ་པར་གནས། ། ཞེས་བྱའོ། །

Thus, having found signs similar to those in the teaching, as they increase further and further, one will attain [the state] until that is achieved. As it is said: "The mind becomes the vajra of cessation; the apprehension of signs will arise. The elements of signs are fivefold; this was taught by Bodhivajra." This should be connected with such extensive explanations. Regarding the application of this to Akṣobhya and the others, it is said: "The Buddha," and so forth. The conclusion of the meaning is: "This is," and so forth. "It is the supreme samaya" means that it is not to be transgressed by those who have entered the stage of a beginner. Because it is the nature of the three vajras, it is the meditation on the three indivisible vajras. Because it makes one immovable and stable, it is the wisdom of the samaya of cessation. Because one gradually realizes the Mahāmudrā through that, it is said: "The siddhi of the Buddha will be attained." Now, regarding the statement that if a yogin of Vairocana meditates on the Oṃ of the three bodies mentioned above, the vidyādhara of longevity is accomplished, it says: "Space," and so forth. "Vajra" refers to the protection wheel. "Space" is the source of phenomena (dharmodaya). "Abiding in the center of that" is the celestial mansion. The "clear maṇḍala" is the moon maṇḍala; that which is to be meditated upon there is Vairocana, completed by the ritual of generating him through the four enjoyments, as before: "Having visualized the syllable Oṃ in body, speech, and mind, one remains for an eon." Thus it is said.

དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སྦྱར་བ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རང་གི་མོས་པས་གནས་པར་བརྟན་པའི་ཕྱིར་གྲངས་ཀྱི་ངེས་པ་མ་གསུངས་པར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གསུངས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་སྐུ་གསུམ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་པས་ན་ཀུན་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཁོ་ན་གཙོ་བོས་སྦྱོར་བ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། ཡེ་ཤེས་ལས་བསམ་པའི་དབྱེ་བས་བརྟག་པས་ན། རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། གཞན་ཡང་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་དེའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། འདིར་གྱུར་ཕྱིན་ཆད་ཅེས་པ་ནི་བླ་མ་ལས་ངེས་པའི་ལུང་ཐོབ་ནས། རང་གི་ལྷ་དང་བླ་མའི་ལུང་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་གྱུར་ཕྱིན་ཆད་དུ་འདི་ཀློག་གམ་རྩེ་གཅིག་པས་སེམས་ཀྱང་རུང་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རྒྱུ་ལ་ཞུགས་པས་དེ་ཀུན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ནི་ས་བོན་ནོ། ། དམ་ཚིག་ནི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ་གསུངས་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཐུས་ལམ་ལོག་པ་ཡང་དག་པའི་ཐབས་ཀྱི་ལམ་དུ་འཛུད་པའི་ཕྱིར་སྟོན་པའོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྣང་བའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པས་ན་སྐྱེད་པའོ། །

Similarly, the application to Amitābha and Akṣobhya is taught in the passage beginning with "Vajra space," and so forth. Because one abides through one's own devotion, the definite number is not explicitly stated, yet it is taught again and again. Since the five wisdoms and the three bodies are the defining characteristics of all, they should be understood to apply to all. Because the three vajras alone are taught as the primary application, they are called the "three vajras." When analyzed according to the distinctions of intention arising from wisdom, it is the wisdom of conceptualization; because it is not transgressed, it is the samaya. Furthermore, the benefits are taught: the vajras of body, speech, and mind are its yoga. Regarding the phrase "once one has become this," it means that after receiving the definitive transmission from the guru, once one has become a yogi who has gained conviction in the transmission of one's own deity and the guru, whether one recites this or meditates with one-pointed mind, that yogi will become a Vajradhara. This is because, by entering the cause of a Vajradhara, one knows the suchness of all those [deities]. The mantra of all the Tathāgatas is the seed syllable. The samaya is the near-attainment. Suchness is the three vajras. The supreme Vajra Knowledge Being has already been explained. This is the eleventh chapter of the text that brings about that accomplishment. This is the commentary on the eleventh chapter. Now, the twelfth chapter is taught with the words "Then," and so forth. The Teacher [is so called] because, through the power of wisdom, he leads even those on wrong paths onto the path of the authentic method. Because he is the condition for the appearance of all deities, he is the "Producer."

སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྐུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཏུ་བསྒྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ལས་མི་འདའ་ཞིང་སྐྱོན་མེད་པས་ན་དམ་ཚིག་ཡང་དག་པ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། དེས་རྡོ་རྗེ་གསུང་གི་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ་བཀའ་སྩལ་ཞེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པས་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པ་མཉམ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཡང་བརྟག་པ་ཐམས་ཅད་བདག་དང་བྲལ་བས་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་པའོ། ། ལས་ཞེས་པ་ནི་ལྔ་པའོ། ། དེ་ལས། རོལ་མོ་འདི་དག་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གར་མཁན་ལྟར་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་འདི་དག་རབ་ཏུ་བསྒོམ་མོ་ཞེས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་གནས་ནས་བྱ་བར་བསྟན་པའོ། ། གནས་གསུངས་པ་དགོན་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཔག་ཚད་བཅོ་ལྔའི་ཚད་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེ་བོ་སྤངས་པ་ནི་དགོན་པ་ཆེན་པོའི་ས་ཕྱོགས་སོ། ། དེ་ཉིད་དམ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ་བཟའ་ཤིང་དང་འབབ་ཆུ་ལ་སོགས་པས་ཡིད་དགའ་བའི་ས་ཕྱོགས་ནི། མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་སོགས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རི་བོ་དབེན་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པས་འགྲུབ། ། ཅེས་པ་ནི་རེ་རེར་ཡང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་ཏུ་རུང་བས་དེ་སྐད་དོ། ། དོན་དུ་ན་སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་སྐད་དོ། ། མི་སྣང་བའི་བསྒྲུབ་པ་ལ་འཇམ་དཔལ་མཾ་གྱིས་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། མཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལ། །

Because it generates the completely pure body within the continuum of sentient beings, it is the "supreme accomplishment of wisdom." Because it does not transcend the essence of the three vajras and is faultless, it is the "perfect samaya of the three vajras." Thus, it is said that he "taught the twelfth chapter of the Vajra Speech." Because all phenomena are like space through the ultimate truth, they become equal and similar to space. Furthermore, because all conceptualizations are devoid of a self, they are the non-conceptual essence. That itself is the pure nature of all phenomena. The word "from" (las) is the fifth case. Regarding that, it says: "One should thoroughly meditate on these musical performances." This means that, while abiding in the ultimate truth, one should thoroughly meditate on these ritual procedures for the means of accomplishment, just like a dancer in the conventional sense. Regarding the stated location, "in a hermitage" and so forth: a place devoid of people with an extent of fifteen leagues is a "great hermitage site." Whether that or another, a place that delights the mind with fruit trees, flowing streams, and so forth, is described as: "adorned with flowers, fruits, and the like." Because it is secluded from crowds of people, it is a "solitary mountain." "Accomplishment is achieved by gathering all siddhis" means that since all siddhis can be achieved in each [place], it is so called. In reality, because wisdom arises from the complete purity of the mind, it is so called for all of one's own abodes. Regarding the accomplishment of invisibility, the accomplishment of Mañjuśrī through the syllable maṃ is taught: "The syllable maṃ and so forth." "Upon the vajra of body, speech, and mind..."

ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཡི་གེ་མཾ་ལས་གོང་མ་ལྟར་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་འཇམ་དཔལ་ཆོ་ག་བརྒྱད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། གོང་མ་ལྟར་གནས་བཞིའི་ལྷ་མ་གཏོགས་པ་ལུས་ཀུན་ལ་མཾ་གྱིས་གཏམས་ཏེ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞིན་དུ་དཔག་པར་བྱའོ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་ལས་སྤྲོས་པས། ། ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཆུད་པ་བཟླས་པས། རྡོ་རྗེ་འཇམ་དཔལ་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་ཕན་ཡོན་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བ་ནི་འོད་ཟེར་འབར་བའི་འཇམ་དཔལ་དེའི་འོད་དག་གིས་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་འོད་ཅེ་ན། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཡི། ། ཞེས་ཏེ་གདུ་བུ་ཕྲ་ཅན་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་། ནུ་ཕུར་དང་། ཟུར་ཕུད་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་ནས་ལོ་བཅུ་དྲུག་པའི་གཟུགས་སུ་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱོགས་དེ་ཙམ་སྣང་བར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། སྣང་བར་བྱེད་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་པས་ན་སོ་སོའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མཐོང་མི་ནུས་ན་གཞན་གྱིས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འཇམ་དཔལ་མཆོག་ནི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། དེས་མཐོང་བ་མི་ནུས་པའི་སྟོབས་སྟེར་བའི་ཕྱིར་མི་སྣང་བའི་རྒྱན་ཞེས་བྱའོ། ། རྫས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མི་སྣང་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་རིལ་བུའི་དངོས་གྲུབ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་ལས་བྱུང་། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རིལ་བུའི་དཀྲིས་མ། ལྕགས་གསུམ་ལས་བྱུང་ལྡན་བྱས་ཏེ། །

This means that one should meditate upon one’s own body and so forth as the indivisible Vajra Mañjuśrī through the eight rituals, as described above. Just as before, one should fill the entire body with the syllable maṃ, excluding the deities of the four places, and understand this to be like the Ākāśagarbha samādhi. Regarding the phrase, "Emanated from body, speech, and mind," it is taught that by reciting the three syllables while they are contained within [the body], one will become like Vajra Mañjuśrī. This describes the benefits. "Blazing vajra" refers to the light rays of that blazing Mañjuśrī. If one asks what kind of light it is, it says, "Adorned with all ornaments." This means that having been adorned with bracelets, armlets, breast-ornaments, topknots, and so forth, and having attained the form of a sixteen-year-old, he illuminates that entire direction. Although he illuminates it, because he is of the nature of the wisdom body (jñānakāya), he is not an object for ordinary perception; therefore, if even Brahmā and others cannot see him, what need is there to mention others? "Supreme Vajra Mañjuśrī" is Mañjuvajra. Because he is not transgressed, he is the samaya. Because he bestows the power to be invisible to those who cannot see him, it is called the "ornament of invisibility." Regarding the accomplishment of invisibility through substances, the guṭikā-siddhi (pill accomplishment) is taught, beginning with "Indivisible vajra." "Arising from the three indivisible vajras" means that because it arises from the three, such as the Vajra Body and so forth, the wrapping of the pill is made from the three metals.

ཞེས་ཏེ་གསེར་དངུལ་ཟངས་གསུམ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། དེས་དཀྲི་བའི་རྫས་ནི་བཤང་གཅི་དམ་ཚིག་ལྔ་རྣམས་ནི། ཞེས་ཏེ་བདུད་རྩི་ལྔ་བསྡུས་པ་འམ་སོ་སོ་སྟེ་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པར་གསུངས་པའོ། ། ཁར་བཅུག་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི། བསྒོམ་པའི་དུས་སུ་ཁར་བཅུག་སྟེ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། ཞེས་པ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་དེའི་འོད་ཟེར་སྟུག་པོས་བཀུག་ནས་དེ་དང་མི་ཕྱེད་པར་བསྒོམས་ན་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ། ། འདིར་མ་གསུངས་པ་ནི་འོག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་འཛིན་ཕྱག་མཚན་གྱི་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་འོད་འཕྲོ་མདངས་མཆོག་ཅན། ། ཞེས་པ་ནི་གསེར་རམ་དངུལ་ལམ། ཤིང་ངམ་ས་ལ་སོགས་པ་ལས་དངོས་པོར་བྱས་ཏེ་དེ་ཉིད། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་རབ་བསྒོམས་ན། ། ཞེས་ཏེ་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱི་མདངས་ཅན་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྐུའི་རིགས་རྣམས་བཞུགས་པའི་གནས་སུ་བསྒོམས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། འདྲ་བ་དེ་ལ་ཡོན་ཏན་ཅི་མངའ་ཞེ་ན། རི་རབ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་རི་རབ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་ཚད་བར་དུ་ཕྲ་བའི་རྡུལ་དུ་བསྲེས་པ་སྙེད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་དང་འདྲ་བ་ཀུན་ཞེས་ཏེ། དེ་དང་འདྲ་བའི་རིག་པ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་འགྱུར་ཞེས་ཏེ། གཡོག་བྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འཁོར་ལོ་ཉིད་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེས་འགྲེ་བར་བྱའོ། །

Thus, it should be made of gold, silver, and copper. The substances for wrapping it are the five samayas of excrement and urine; this refers to the five nectars, either collected together or individually, as taught in the fifteenth chapter. Regarding the instruction to "place it in the mouth and meditate," this means that at the time of meditation, one should place it in the mouth and proceed as described below. Regarding the phrase "the body, speech, and mind of the Buddhas," this means that if one meditates on all the Sugatas, however many there may be, as being summoned by its dense rays of light and inseparable from it, one will attain the qualities as they have been described. What is not mentioned here should be understood from below. Now, the practice of the hand-symbol of the Vidyadhara of the Tathagata family is taught, beginning with the words "the wheel" and so forth. Regarding the phrase "the wheel, radiant and of supreme luster," this refers to a physical object made of gold, silver, wood, clay, or the like. As for the line "if one thoroughly meditates upon it with one's own mantra," this means it should be generated as having the luster of the syllable OṂ. Furthermore, if one meditates on the wheel as the locus where all the Buddhas of the Body family reside, one will become like Vairocana. If one asks what qualities such a likeness possesses, it is described by the words "Mount Meru" and so forth. This means that as many Vajradharas as there are atoms in thirty-six Mount Merus will follow one, meaning that all such Vidyadharas will become one's attendants. Because the wheel itself is not transgressed, it is called a "samaya." This should be applied analogously to the subsequent [symbols] as well.

འདི་ཡང་འོག་ནས་རྒྱས་པར་བསྟན་ཏོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ས་གསུམ་གྱི་བུད་མེད་རྣམས་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་དབང་དུ་བྱེད་པས་ན་བུད་མེད་རྣམས། ཡོན་ཏན་ཅན་ནི་བདག་གིར་འགྱུར། ། ཞེས་འདོད་པའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་སྟོན་པའོ། ། དྲག་པོའི་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་སྟེ། གང་དེ་གདུང་བ་ཚ་བྱེད་དང་། ། གཞན་གྱི་ཤ་ཚིལ་ཁྲག་ཟ་བ། ། གང་དེ་དྲག་པོ་ཞེས་སུ་བཤད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུས་ཕྱག་བྱས་པས་ཁམས་གསུམ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཉིད་བརྟན་ཞིང་མི་འདའ་བས་ན་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གོ། ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། པདྨོ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་མངོན་དགའ་ལ་སོགས་པར་རོ། ། དེར་པདྨོའི་རིག་པ་ནི་དག་པའི་བདག་ཉིད་དེ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས་འཇོག་པར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་འདྲ་བ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་པདྨོ་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། ། མཇུག་བསྡུ་བ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་གསང་བ་གསུམ་སྟེ། དེ་ལ་རིམ་གྲོ་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། འོད་ཟེར་ལྔ་ཡི་མདོག་འདྲ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་ལྗང་གུ་ནི་ཁ་དོག་ལྔ་བསྡུས་པ་ལས་བྱུང་བའོ། ། མིག་ཡངས་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ལྟ་བ་སྟེ་སྒྲུབ་པ་པོའོ། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱི་ཞེས་པ་ནི་དེ་ན་གནས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པའོ། །

This will also be explained in detail below. Regarding the practice of Akṣobhya, it is said: "The great vajra," and so forth. Because he brings under his power the women of the three realms merely by being seen, it says: "The virtuous women shall become mine," thus demonstrating his mastery over desire. As for the fierce one, he is Maheśvara; for it is said: "He who causes torment and heat, and who eats the flesh, fat, and blood of others—he is explained as the fierce one." By prostrating to such a one, he is the great vajra of the three realms. Because the vajra itself is stable and unyielding, it is the vajra samaya. Regarding the practice of Amitābha, it is said: "The great lotus," and so forth. The vajra maṇḍala refers to Abhirati and the other [pure lands]. Therein, the knowledge of the lotus is the pure nature that is established by the Buddhas and so forth. Because he accomplishes a state similar to Amitābha, it is called the "equality of the lotus." The conclusion is: "Possessing the five wisdoms," and so forth; that has already been explained. Because he is the nature of the three vajras of all the Buddhas of the ten directions, he is the "three secrets." Because he has attained the power to serve them, it says: "He performs veneration." Regarding the practice of Amoghasiddhi, it is said: "Having a color like the five rays of light," which means green arises from the collection of the five colors. "Wide-eyed" refers to the practitioner who views the suchness of all phenomena. "Of all the three realms" means he is honored by everyone dwelling therein.

དེ་འོག་ཏུ་གཙོ་བོ་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པས་ཕྱག་བྱེད་པའོ། ། གཞན་གྱི་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པའི་སྟོབས་མངའ་བས་ན་སྟོང་གསུམ་ན་ནི་མཆོག་ཏུ་དཔའོ། ། ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། མི་མཆོག་གསང་བ་འཛིན་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། གཞན་ཡང་གང་དང་གང་འདོད་པ་དང་ཅི་བསམས་པ་དག སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་འཛིན་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་དེའིའོ། ། དེའི་ཐུགས་ལས་ཅི་བྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་སྦྱར་རོ། ། འོག་ནས་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ན་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྲུབ་པ་ཡང་གསུངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་རིལ་བུའི་ས་བོན་དང་། ཚད་དང་ལྷ་བསྐྱེད་པ་མ་བཤད་པ་གསུངས་པ། ཨོཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཨོཾ་ཞེས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་གོང་དུ་གསུངས་པ་ཨོཾ་ལས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཚད་ཀྱང་ཙ་ན་ཀའི་འབྲུ་ཚད་ཙམ་དུ་བསམས་ནས་ནི་ཞེས་སོ། ། དེའི་དབུས་སུ་གཞལ་ཡས་ཁང་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་བདག་གི་ལྷའི་གཟུགས་ཞེས་ཏེ་རྟག་པའི་འཁོར་ལོ་བསམས་ཏེ་རང་གི་ཁར་བཅུག་ནས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་ལྟར་བསྒོམས་ནས་འབར་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བའི་མཚན་མ་མཐོང་བས་སྦྱར་བ་དེ་ལ་ལྷག་པར་གནས་པ་ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་ཏེ་དེའི་གཟི་བརྗིད་གཞན་གྱིས་བལྟ་བར་དཀའ་བས་ན། ཉི་མ་ཤར་བའི་འོད་འདྲ་ཞིང་། ། ཞེས་སོ། ། མདོག་ལ་སོགས་པ་དག་ཅིང་གསལ་བས་ན། འཛམ་བུ་ན་དེའི་གསེར་མདོག་འདྲ། ། ཞེས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པའི་མཚན་མ་བས་ན། བྱང་ཆུབ་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། །

Following that, the principal deities such as Brahmā and others prostrate. Because he possesses a power that cannot be overwhelmed by others, he is the supreme hero within the trichiliocosm. Since he is not like Viṣṇu and the others, it is said: "He becomes the supreme among men, the holder of secrets." Furthermore, whatever is desired and whatever is intended, the body, speech, and mind themselves are the vajra; the practitioner is the one who holds that. This should be applied as bestowing the siddhis that arise from his heart. Because it will be shown below, it should be understood that the "jewel accomplishment" is also taught. Now, the seed syllable, the measure, and the generation of the deity for the aforementioned pill, which were not previously explained, are taught: "Oṃ," and so forth. "Oṃ" means that the yogin of Vairocana should generate it from the aforementioned "Oṃ." Regarding its measure, it says: "having visualized it as the size of a chickpea." In its center, through the sequence of the celestial mansion and so forth, one visualizes the form of one's own deity—the eternal wheel—and having placed it in one's mouth, one meditates as before on the radiation of light rays and so forth. When the proximate signs such as blazing are seen, one abides in that application; after half a month, it is said: "one becomes like the vajra body." Because its splendor is difficult for others to behold, it says: "like the light of the rising sun." Because its color and so forth are pure and clear, it says: "like the color of Jāmbūnada gold." Because it is the sign of accomplishing the Mahāmudrā, it says: "the wisdom of enlightenment will be attained."

དེ་ལྟར་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་མི་བསྐྱོད་པའི་ཡང་དེའི་བསྒྲེ་བ་གསུངས་པ། ཨཱཿནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཕལ་ཆེར་དུས་གསུམ་སྨོས་སོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་འཁོར་ལོ་དེ་ལྷན་ཅིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དང་པོའི་གནས་དེ་ལག་ཏུ་བསྒོམས་ནས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་གསུངས་པ། མཁའ་དབྱིངས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཁའ་དབྱིངས་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་པར་ཞེས་པ་ནི། བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ནང་དུ་གནས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་དབུས་ཀྱི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་གནས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་དང་པོའི་སྐྱེས་བུ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་བཞི་རྫོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་ཞེས་སོ། ། ལག་ཏུ་འཁོར་ལོ་རབ་བསྒོམས་ནས། ། ཞེས་པ་ནི། དེའི་གཡས་ཀྱི་བར་མར་གོང་དུ་སྨོས་པའི་འཁོར་ལོ་བཟུང་ཞིང་བསྒོམས་པས། ཉི་མ་བདུན་ལ་སོགས་པར་དུ་བ་འཐུལ་བ་དང་། གསལ་བ་དང་། འབར་བ་དང་། ནམ་མཁའ་ལས་འཕར་བར་འགྱུར་རོ། ། ལག་ཏེ་འབར་བའི་སྟེང་དུ་སུཾ་བསམས་པས་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དེའི་སྦྱོར་བ་ལ་ལྷག་པར་གནས་པས་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་སྦྱོར་བ་ཡང་། འཁོར་ལོ་ཆེན་པོའི་རིགས་བསྒོམས་ཏེ། ། ཞེས་ཏེ་དེའི་ལྟེ་བར་དེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་བསྒོམས་པས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་ལྟར་དཔག་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུར་སྦྱོར་ཞིང་།

Thus, the analogy for Amitābha and Akṣobhya is also taught: "Āḥ," and so forth. The three times are mostly mentioned in order to primarily demonstrate the three vajras. Now, it is taught that by meditating on that aforementioned wheel in the hand, the practitioner of the yoga of coemergence will attain what was previously described: "In the expanse of space," and so forth. "Abiding in the maṇḍala of the luminous expanse of space" means abiding on a moon seat in the center of the celestial palace, which is situated within the source of phenomena (dharmodaya) in the middle of the protection wheel. "Vairocana should be thoroughly meditated upon" means that the primary person is blessed by completing the four rituals of generating Vairocana. "Having thoroughly meditated on the wheel in the hand" means that by holding and meditating on the wheel mentioned above in the middle of the right hand, after seven days or so, it will emit smoke, become clear, blaze, and leap into the sky. By visualizing the syllable suṃ above the blazing hand, it will descend. Then, by remaining intensely focused on that application, the qualities as previously described will arise. Regarding that application: "Having meditated on the family of the great wheel," meaning that by meditating on the deities of that family in its hub, one should understand the radiation of light rays and so forth as described above. One should join oneself with the body of the Buddha Vairocana.

དེ་ལྟ་བུ་འདྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་མཆོག་འདི་སྒྲུབ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ་དག་གིས་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྡོ་རྗེ་གཟུང་བ་གསུངས་པ། མཁའ་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་གི་རྣལ་འབྱོར་པས་རིན་པོ་ཆེ་གཟུང་བ་གསུངས་པ། མཁའ་དབྱིངས་རིན་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་པདྨོ་གཟུང་བ་གསུངས་པ། མཁའ་དབྱིངས་ཆོས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རལ་གྲི་གཟུང་བ་གསུངས་པ། མཁའ་དབྱིངས་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིག་འཛིན་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་རང་རང་གི་ཕྱག་མཚན་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྲོ་བོའི་རིག་འཛིན་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། ཏྲི་ཤཱུ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཏྲི་ཤཱུ་ལ་ཞེས་པ་ནི་མདུང་རྩེ་གསུམ་པ་སྟེ་སྟོབས་པོ་ཆེའོ། ། ཀྱོ་བ་དང་ཞེས་པ་ནི་ལྕགས་ཀྱོ་སྟེ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའོ། ། སོགས་ཞེས་པ་ནི་དབྱུག་པ་སྔོན་པོའི་དབྱུག་པ་དང་། མི་གཡོ་མགོན་པོའི་རལ་གྲི་དང་། གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་འཁོར་ལོ་དང་། གནོད་མཛེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཐོ་བ་དང་། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དབྱུག་པ་དང་། པདྨ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་པདྨ་དང་། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྱད་པར་གྱིས་སྒྲུབས་ན། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་པོའི་རིམ་པས་སྒྲུབ་པ་སྟེ། རང་དང་འདྲ་བའི་ཚོགས་བཀུག་ཅིང་བཅུག་ནས་བརྟན་པར་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །

The accomplishment of such a supreme vajra is to be performed by those abiding in the yoga of non-duality, which is called "wisdom vajra." The subsequent sections should also be understood in that same way. Regarding the holding of the vajra by the yogi of Akṣobhya, it is said: "The vajra of the expanse of space," and so forth. Regarding the holding of the jewel by the yogi of Ratneśvara, it is said: "The jewel of the expanse of space," and so forth. Regarding the holding of the lotus by the yogi of Amitābha, it is said: "The dharma of the expanse of space," and so forth. Regarding the holding of the sword by the yogi of Amoghasiddhi, it is said: "The samaya of the expanse of space," and so forth. The explanation of the vidyādharas of the Tathāgatas is thus complete. Now, the accomplishment of the vidyādharas of the wrathful deities by way of their respective hand-symbols is taught: "The trident," and so forth. "Trident" refers to the three-pronged spear, which is Mahābala. "Hook" refers to the iron hook, which is Takkirāja. The word "and so forth" includes the staff of Nīladaṇḍa, the sword of Acala, the wheel of Uṣṇīṣacakravartin, the vajra of Sumbharāja, the hammer of Yamāntaka, the vajra-staff of Prajñāntaka, the lotus of Padmāntaka, and the vajra of Amṛtakuṇḍalin. Regarding the phrase "accomplish through the distinction of the vajra," this refers to accomplishment through the sequence of the lords. The distinction consists in summoning and absorbing a host of deities similar to oneself, and then making them stable.

དེ་བས་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པའི་ཞེས་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། མི་བསྐྱོད་པའི་བསམ་གཏན་དེས་འགྲུབ་པའོ་ཞེས་སོ། ། འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནས་སྒྲུབ་པ་ཡང་མི་འགལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དེ་རྣམས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་རྡོ་རྗེ་སྟོན་པའོ། ། ད་ནི་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་དགུག་པའི་སྦྱོར་བའི་གནས་གསུངས་པ། ལམ་གྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལམ་གྱི་བཞི་མདོར་ཞེས་པ་ནི་མི་མང་པོ་འདུ་བའོ། ། ཤིང་གཅིག་དྲུང་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་མཁའ་འགྲོ་མ་འདུ་བའོ། ། མཚན་མ་གཅིག་པ་ནི་འབྱུང་པོ་རྣམས་འདུ་བའོ། ། ཞི་གནས་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་འདུ་བའོ། ། ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་འདུ་བ་ནི་འགུགས་པ་ལ་ཤིས་པའི་གནས་ཏེ་གཞན་ལས་ཀྱང་། ཆང་འཚོང་སྨད་འཚོང་ཁྱིམ་ལ་སོགས། ། དགུག་པ་བསྒྲུབ་པ་ཁྱད་པར་ཤེས། ། ཞེས་བལྟའོ། ། རྡོ་རྗེ་དགུག་པའི་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་དགུག་པ་ཞེས་སོ། ། ཁྱད་པར་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་རང་རང་གི་ལྷའི་རིམ་པ་སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་རྟག་ཏུ་བསྒྲུབ་ཅེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུར་སྒྲུབ་ཅེ་ན། འགུགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཆོ་གས་གསུངས་པ། སྦྱོར་གསུམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་རང་གི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་འཁོར་ལོ་འམ་གཅིག་པར་སྒོམ་པ་ནི་སྦྱོར་གསུམ་རྡོ་རྗེ་ཅན་རྣམས་སོ། ། དེ་ལ། ལོངས་སྤྱོད་གསུམ་པའི་རྣམ་པར་མཚན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། སྦྱོར་གསུམ་སྔགས་ཀྱི་སྐྱེས་བུར་བསམ། ། ཞེས་ཏེ། སྐུ་ལ་སོགས་པ་རིག་མ་དང་ལྡན་ཞེས་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་ལས་བསྐྱེད་པའོ། །

Therefore, it is said, "the practice of body, speech, and mind," meaning that accomplishment is achieved through the meditative concentrations of Vairocana, Amitābha, and Akṣobhya. It is also not contradictory that the one endowed with the wheel accomplishes [the goal] through his own essential nature alone. Because those [deities] arise preceded by the great samaya, the Vajra Teacher reveals the siddhi of the great samaya. Now, the locations for the application of summoning according to the specific activities are taught, beginning with "at the crossroads" and so forth. "At the crossroads" means a place where many people gather. "At the foot of a solitary tree" is where worldly ḍākinīs gather. "At a solitary sign" is where bhūtas gather. "In a place of tranquility" is where the Noble Ones gather. "Where all gather" is a location auspicious for summoning; as it is said elsewhere: "In the houses of liquor-sellers, prostitutes, and so forth—know these to be the specific places for accomplishing summoning." "Vajra summoning" means summoning by means of the three vajras. "Specifically" means that the practitioner should always accomplish it according to the sequence of their respective deity. If one asks how to accomplish it, the general ritual for all summoning is taught, beginning with "the three applications" and so forth. In that regard, meditating on one's own body and so forth in the form of a deity, such as a wheel or a single [deity], are the "Vajra-holders of the three applications." Regarding that, from the passage: "Characterized by the form of the three enjoyments," up to: "One should contemplate the mantra-person of the three applications," it means that the body and so forth are endowed with a consort, generated from oṃ and the other [syllables].

དེ་རྣམས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་བློ་ལྡན་གྱི། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལས་འཕྲོས་པའི་ལྕགས་ཀྱུ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཀྱོ་བ་ཞེས་ཏེ་དེས་མཚོན་པའི་ལྷ་རྣམས་འགུགས་པའོ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་གནས་པ། ། ཞེས་པ་ནི། དགུག་བྱ་ཡང་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོས་བསྐྱེད་ལ། ཡཾ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་གནས་པར་བྱས་ནས། ཇི་སྙེད་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་དགུག། ཅེས་སོ། ། དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་ཕྱོགས་བཅུ་པ། ། ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་དང་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འགུགས་པ་ལས་མི་འདའ་བས་ན། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་དགུག་ཅིང་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ན་གནས་པ་ཐམས་ཅད་མི་འདའ་བས་ན་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ལྕགས་ཀྱུས་འགུགས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་འགུགས་པའི་ཆོ་གའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པར་བསམ་གཏན་གྱི་དགུག་པ་གསུངས་པ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འཁོར་ལོ་མཆོག། ཅེས་པ་ནི་སྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པས་ཇི་སྲིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་ཉི་ཤུ་རྫོགས་པར་བྱས་པའོ། ། ལྕགས་ཀྱུ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དགུག་ཏུ་རུང་བས་ན། རྡོ་རྗེ་པདྨ་དག་ལ་སོགས། ། ཞེས་བྱའོ། ། རྒྱལ་བ་དག་གིས་ཞེས་པ་ནི་དེས་མཚན་པའི་ལྷའི་སྐུའོ། ། དེའི་གནས་ནི་འཕྲོ་བའི་གཞི་སྟེ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་བསམས་ནས་ཞེས་སོ། །

These also belong to all the buddhas, as it says: "Of the buddhas, the wise ones of primordial wisdom." The hook that emanates from their body, speech, and mind is called the "hook of body, speech, and mind," by which the deities are summoned. Regarding the phrase "abiding in the supreme wind maṇḍala": the object to be summoned is generated from the first letter of its name; having placed it upon a wind maṇḍala generated from the syllable yaṃ, one summons as many buddhas as there are. Regarding the phrase "arisen from the samaya of the ten directions": since one does not transgress the summoning of all sentient and non-sentient beings, one should summon and enjoy them with the three vajras. Since all that abides in the expanse of space does not transgress it, it is the "samaya of the expanse of space." Since they are summoned by the hook of the three vajras, it is the "ritual of the vajra summoning." Now, the meditative concentration for summoning, which possesses the maṇḍala wheel of Vairocana, is taught starting with the words "Vairocana." Regarding "Vairocana, the supreme wheel": this refers to the completion of the twenty rituals for generating the wheel of Vairocana, beginning with the protection wheel. Since it is not only by the hook but also by other hand symbols that one may summon, it says "the vajra, lotus, and so forth." "By the Victors" refers to the bodies of the deities marked by those symbols. Their "abode" is the basis of emanation, as it says "having visualized the three vajras."

དེ་ནས་དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་དགུག་པའི་མཆོག་ནི་ཀྱོ་བས་བྱ་ཞེས་ཏེ། འགུགས་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཡང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ས་འོག་ལ་སོགས་པ་ན་གནས་པ་རྣམས་ཀྱང་མི་འདའ་བས་ན་ཁམས་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་འགུགས་པའོ། ། རྣམ་པའི་མཆོག་རྣམས་ཀུན་ལྡན་པའི། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དེ་ཡང་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུར་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུར་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱར་ཞེས་ཆུང་ངུའི་སྒྲུབ་པ་ལ་གནས་ནས་དགུག་གོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལག་ཏུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྣམས་ཀྱི། ། ཀྱོ་བ་ལ་སོགས་རབ་ཏུ་སྦྱར། ། ཞེས་ལྷན་ཅིག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བྱ་བ་བསྟན་པའོ། ། འདི་དག་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སོ། ། ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི། སེམས་ཅན་དང་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་དགོས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པའོ། ། ད་ནི་མཐུ་ཆེན་པོའི་ཟས་རྣམ་པར་དག་པར་བྱས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཐབས་བསྡུས་ཏེ་གསུངས་པ། རྣམ་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ནི་རབ་བསྒོམས་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་དབྱེར་མེད་པའི་སྐུ་སྟེ་རང་གི་ལྷ་བསྒོམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བས་ལྕེར་བསྒོམས་ན། ལྕེ་ཉིད་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལྟ་བུའི་གསུང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་གསུང་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་གསང་བའི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་བསྟོད་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ། གསང་གསུམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསང་གསུམ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། །

Then, regarding the supreme method for summoning all samayas, it is said: "One should act with the hook," because it is capable of summoning. Furthermore, because even those dwelling in the subterranean realms and so forth do not transgress it, it is called "summoning the samayas of the three realms." "Endowed with all the supreme aspects" means that the Vajra Body is also adorned with the major and minor marks. To show that one should summon by abiding in the minor practice, it is said: "In the hand, apply the hook and so forth of body, speech, and mind," which teaches the activity of the coemergent samādhi. Such applications are of two types. "It will perform all activities" means that it accomplishes the needs of all sentient beings and non-sentient things alike. Now, having purified the food of great power, the method for its enjoyment is taught in brief, beginning with "Aspects..." and so forth. "Having thoroughly meditated on the Vajra Body" refers to meditating on one's own deity, the indivisible body. Regarding the "Vajra Application," as it appears below, if one meditates on the tongue, because the tongue itself attains speech like that of Amitābha, it says: "One will become like the Vajra Speech." Furthermore, it is said that this should be done immediately after pleasing [the deity] with secret offerings and offering praise, beginning with "The three secrets..." and so forth. The "three secrets" are the Tathāgatas. Because one does not transcend their essence, it is called "samaya."

དེ་ཉིད་མཆོད་པའི་མཆོག་སྟེ་ལྷ་མོ་བཅུའོ། ། གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ན་མཆོད་པ་གསང་བའོ། ། དེ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་ནི་འོད་ཟེར་གྱིས་ལྷ་མོ་དགུག་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱས་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསང་བའི་སྙིང་པོ་སྟེ་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གསང་བ་ཆེན་པོ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྷ་མོ་བཅུའོ། ། དེ་ཉིད་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ལ་ཤིས་པའི་ཟས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཤ་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་དག་གིས་ཞེས་པ་ནི་སྔོན་དུ་བསྟེན་པའི་ཕན་ཡོན་དང་། ཕྱིས་སྒྲུབ་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་ཤིས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། གལ་ཏེ་མེད་ན་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་ཡང་གསུངས་པ། ཁྱི་ཤ་དག་གིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་མེད་ན་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ཤ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཟན་དྲོན་དང་འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པའོ། ། བསམ་པས་རྣམ་པར་བརྟགས་ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་ནི་སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་གྱུར་པས་ན་རང་རང་གི་སྐབས་སུ་རྣམ་པར་བརྟགས་པས་ཀྱང་ཁྱད་པར་རྙེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་འདི་བྱས་ན། ། ཞེས་པ་ནི་གཞན་ལ་བརྟག་པའི་སྦྱོར་བ་འདི་བྱས་པས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབས། ། ཞེས་ཏེ་དངོས་གྲུབ་སྟེར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལོངས་སྤྱོད་པར་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། ཞེས་པ་ནི་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། །

That itself is the supreme offering, consisting of the ten goddesses. Because it is not shared with others, it is the secret offering. Its thorough accomplishment is to be applied extensively, such as the summoning of the goddesses by means of light rays. That itself is the secret essence because it yields the desired result. The great secret consists of the five nectars and the ten goddesses. Because it is not to be transgressed, it is the samaya. Now, in order to show the auspicious food for all accomplishments, it says "great meat" and so forth. "By the samayas" refers to the benefits of prior service and the fact that it is particularly auspicious for the subsequent practice. The "supreme three vajras" is the mahāmudrā. If these are not available, the ritual for practice is also taught: "by means of dog meat" and so forth. If none of these are available, the ritual for practice is taught: "all meats" and so forth. "All" refers to things such as warm dough and cooked rice. "Discerned by intention" means that because the practitioner is under the power of the mind, even by discerning [the substances] in their respective contexts, one attains the distinction. "If one performs this vajra application," means that even by performing this application of discerning others, "all Buddhas will grant their blessing," which means they bestow the accomplishments (siddhi). It is taught that the yogi who possesses the four stages of approach and accomplishment should enjoy [these substances]: "the Vajra-holder" and so forth. "The body, speech, and mind of the Vajra-holder" means that he is blessed by them.

རྣམ་པའི་མཆོག་རྣམས་ནི་མཚན་མ་ཀུན་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷའོ། ། སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དམ་ཚིག་དང་ཞེས་པ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དབུ་རྒྱན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་མཆོག། ཅེས་པ་ནི་དབུ་རྒྱན་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ། རིགས་ལྔ་གང་རུང་ཅིག་བསམས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཞེས་པ་སྦྱོར་བ་དེས་སྤྱོད་པའོ། ། དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། ། དེས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན་གོང་མ་ལྟར། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པའི་མཆོག། ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དམ་ཚིག་མཆོག་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རབ་ཏུ་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའོ། ། ཡེ་ཤེས་སུ་རྟོགས་པས་ན་ཤེས་པའོ། ། དེས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་ན་རྡོ་རྗེར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ལྕེ་དག་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། ལྕེའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྕེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ལས་མི་འདའ་བས་ན། ལྕེ་ཡི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ལ། ། ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། ཧཱུཾ་བསྒོམས་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོའི་ལྕེ་ལ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་བུམ་པ་ལ་ཡང་ཧཱུཾ་ལྡན་པར་བསྒོམས་ཏེ་བདུད་རྩིའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་དག་པར་བྱེད་པའི་ཆོ་གས་ཟོས་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དག་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ཨཱཿདང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཨས་བྷནྡྷ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་གྱིས་བསིལ་དབབ་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་དཔའ་བོ་ལྔ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ལྔར་ཤེས་པར་བྱའོ། །

The "supreme aspects" are the deities whose nature is endowed with all the marks. "Wisdom at the heart" refers to the blessing by means of the samaya-mudrā. "Samaya" refers to the blessing of the eyes and so forth. "The supreme Vajradhara on the crown" means that Vajradhara is upon the crown; it is said that if one enjoys [the substances] while visualizing any of the five families, all the Buddhas will be pleased. "This" refers to the conduct performed through that application. "That itself is the supreme samaya." If one asks what it does, it is as stated above: "The supreme accomplishment of all siddhis." This means that the yogi abiding in the supreme samaya should perform it. "All samayas" refers to the five nectars. Because they are realized as wisdom, they are "known." Because one attains the vajra-like state through them, they are called "become vajra." Regarding the purification of the tongue, it is said: "Of the tongue," and so forth. Because the tongue itself does not transcend the vajra, it is called "the samaya-vajra of the tongue." "The Vajra-holder" refers to the yogi. "Having meditated on HŪṂ" means that one should meditate on a three-pronged vajra arising from HŪṂ on the tongue of the enjoyer, and also a HŪṂ at the vase; if one eats by means of the ritual of purification—the application of nectar—one will attain the three vajras. Regarding the ritual of purification, it is said: "With ĀḤ," and so forth. With Ā, the skull-cup (bhaṇḍa) should be generated. With OṂ, the cooling [nectar] should be brought down. "Samaya" should be understood as the five heroes and the five hooks.

རྡོ་རྗེ་ཚུལ་མཆོག་ནི་རླུང་ལས་བྱུང་བའི་ཧཱུཾ་ལས་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ལ་དབབ་པའོ། ། དེའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་བདེ་དབྱངས་ཀྱིས་བསྟོད་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་མདུན་དུ་ཡཾ་ལས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུ་འདྲ་བ་རྒྱལ་མཚན་སྔོན་པོས་མཚན་པ་ཅིག་བསམ། དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་དེས་མཚན་པ་ཅིག་བསམ། དེའི་སྟེང་དུ་ཨ་ལས་པདྨ་བྷནྡྷ་དེས་མཚན་པ་ཅིག་བསམ། དེའི་ནང་དུ་དྲི་ཆུ་དང་དྲི་ཆེན་དང་རཀྟ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། མཾ་ས་ཡང་གཞག་པར་བྱའོ། ། ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གླང་པོ་ཆེ་དང་རྟ་དང་བ་ལང་དང་ཁྱི་དང་མིའི་ཤ་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་གདན་བཞི་ལ་ཧཱུཾ་བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱིཾ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ས་བོན་བཀོད་ནས། དེའི་འོད་ཟེར་སྟུག་པོས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཀུག་ནས་ས་བོན་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་མཐུས་རླུང་གིས་མེ་སྦར་བས་ཐོད་པ་དྲོས་པའི་བདུད་རྩི་ལ་སོགས་པ་གཅིག་ཏུ་ཞུ་ནས་ཁོལ་བའི་རླངས་པས་ཧཱུཾ་དུ་གྱུར། དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་གྱུར་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བ་ལྟར་ཞུ་ནས་བདུད་རྩི་ལ་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་དུ་བྱས་པས་པདྨའི་སྣོད་བདུད་རྩིས་གང་བ་ལ་ཨོཾ་ཞུགས་པས་བསིལ་བར་བྱའོ། ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡང་ཕྱོགས་བཅུའི་བདུད་རྩི་བཀུག་ནས་དེར་ཞུགས་པར་བྱས་པས་ཉི་མ་འམ་ཤེལ་ལྟར་དག་པར་བསམས་ནས་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ།

The Supreme Vajra Method is the descent of the vajra nectar produced from the syllable HŪṂ arising from wind. The sequence of its clear realization is as follows: immediately after praising with the melodious song of bliss using the vajra and bell, one should visualize in front of oneself a wind maṇḍala arising from YAṂ, shaped like a bow and marked by a blue victory banner. Above that, one should visualize a triangular fire maṇḍala arising from RAṂ, marked by that [banner]. Above that, one should visualize a lotus and a skull-cup arising from A, marked by that [maṇḍala]. Inside that, one should place urine, feces, blood, bodhicitta, and human flesh. Likewise, one should also place the flesh of an elephant, a horse, an ox, a dog, and a human. Above that, having arranged the seed syllables HŪṂ, BHRŪṂ, ĀṂ, JRĪṂ, and KHAṂ upon the four seats of the moon and sun, one should summon Akṣobhya and the other [Buddhas] with their dense rays of light and cause them to enter the seed syllables. By their power, the wind ignites the fire, causing the nectar and so forth within the skull-cup to melt into one and boil; the steam becomes the syllable HŪṂ. From that, it melts like a string of jewels blessed by the vajra HŪṂ and descends into the nectar. By performing this three times, one should cool the lotus vessel filled with nectar by the entry of OṂ. With its rays of light, one should again summon the nectar of the ten directions and cause it to enter; having visualized it as pure as the sun or crystal, one should bless it with the mantra.

གོང་མ་ལྟར་བདག་དང་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྕེ་དག་པར་བྱས་ནས་རང་གི་ས་བོན་གྱིས་བསྐུལ་བའི་བྷནྡྷ་པདྨ་སྤྲོས་ཏེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཕྱག་ཏུ་ཐེངས་པར་བྱས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱས་ན། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཕན་ཡོན་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཤ་ལྔའོ། ། བདུད་རྩི་ནི་དེས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤི་བ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཕྲེང་བ་ནི་དེས་མཛེས་པར་བྱེད་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་དེའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ་རྡོ་རྗེའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཤ་ལྔའོ། ། ཡི་གེ་ཨས་བྷནྡྷ་བསྐྱེད་པ་ནི་གསུང་གི་དམ་ཚིག་གོ། ། ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེའི་བདུད་རྩི་ལ་དབབ་པ་ནི་ཐུགས་(གྱི་,ཀྱི་)དམ་ཚིག་གོ། ། ཨོཾ་གྱིས་བསིལ་བར་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་གྲུབ་ཟིན་མ་ཐག་ཏུ་མཆོག་སྟེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཅན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་ནུས་པས་ན་ནོར་བུ་ཡིད་བཞིན་རྒྱ་མཚོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ལུས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་སྣང་བར་བྱེད་དེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་གྱུར་ནས་ཞེས་ཇི་སྙེད་པའོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་རིག་འཛིན་དང་གཞན་ཡང་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་གསུངས་པ། འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་སོགས་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །

As described above, once the tongues of oneself and all the deities have been purified, one emanates a bhandha lotus invoked by one’s own seed-syllable. If one places it in the hands of the deities and partakes of it, one will obtain the benefits as they have been taught. "Vajra" refers to the tathāgatas. "Samaya" refers to the five nectars and the five meats. "Nectar" means that it causes one to be free from the death of conceptual thought. "Garland" means that it beautifies. Now, the benefits of that are taught in the passage beginning with "Vajra." Because one does not transcend the three vajras, it is the "samaya," namely the five nectars and the five meats. Generating the bhandha with the syllable A is the samaya of speech. Causing the vajra nectar arising from Hūṃ to descend is the samaya of mind. Cooling it with Oṃ is the samaya of body. Immediately upon its accomplishment, one becomes the supreme Buddha, the possessor of the vajra body, speech, and mind. If one asks how so, it is because one is able to grant all the desires of all sentient beings in the ten directions, and thus one becomes a wish-fulfilling jewel in the ocean. Therefore, one illuminates all world systems with the nature of a vajra-like body, having become the Great Vajradhara—this is the full extent of the meaning. Now, the qualities of accomplishment for the vidyādharas of the wheel and so forth, as mentioned above, are taught in the passage beginning with "Wheel." The phrase "wheel samaya" and so forth is merely an illustration; one should understand that the vajra and the others are also included.

དེ་རྣམས་གྲུབ་པ་ནི་མཆོག་སྟེ་རང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་སྐུ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་ཏེ་དངོས་མ་ཡིན་ནོ། ། གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་ཅེས་པ་ནི་གྲངས་ཅན་ཏེ་དེ་ཡང་རིག་པ་འཛིན་པ་གྲུབ་པས་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀུན་དུ་རྣམ་པར་སྤྱོད་ཅེས་སོ། ། དམ་ཚིག་དམ་པ་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུད་གཞན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རིག་འཛིན་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་སྐུ་སྟེ་དེ་དང་འདྲ་བའི་རིག་འཛིན་བསྒོམས་པས་ཞེས་ཏེ་གྲུབ་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། མི་སྣང་འགྱུར་བ་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུད་གཞན་ལ་གྲུབ་པའི་མི་སྣང་བ་ལས་མཆོག་གོ། ། སྟོང་ཁམས་དག་ནི་ཞེས་པ་ནི་སྟོང་ཆུང་ངུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རང་གི་ཡོན་ཏན་གྱིས་སྣང་བར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་གྲུབ་པ་ནི་སྟོང་གཉིས་པ་བར་མའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་དབང་བའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་ནི་ཕྱོགས་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། མི་སྣང་ཁམས་ནི་སྟོང་ཕྲག་ན། ། མངོན་ཤེས་སྟོང་གཉིས་འབྲིང་པོ་ལ། ། རིག་འཛིན་དག་ནི་སྟོང་གསུམ་ལ། ། འགྲོ་ཀུན་གཙོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ལས་འཕྲོག་པ་དང་། ། ཞེས་པ་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་གཏམ་སྟེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཡང་མི་སྣང་བས་དེའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འཕྲོག་པར་ནུས་པ་གཟི་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ་གདོལ་པའི་བུ་བཞིན་ནོ། །

The accomplishment of these is supreme, meaning that one becomes like the body of the Buddha of one’s own respective family; it is not [merely] a literal [attainment]. "As many as the sands of the Ganges" refers to a specific number; furthermore, through the accomplishment of a vidyādhara, one ranges throughout all the world systems of the great trichiliocosm. "The supreme samaya" refers to all the vidyādharas accomplished through other tantras. Because one acts as their leader, it is "supreme." By meditating on such a vajra body—that is, a vidyādhara similar to it—this is the meaning of "accomplishment." "This shall become the supreme samaya" means that through the power of its full maturation, one will manifest Mahāmudrā. "Becoming invisible" is superior to the invisibility accomplished in other tantras. "The thousandfold realms" means that one makes the small thousandfold world system appear through one's own qualities. Likewise, the accomplishment of the five superknowledges (abhijñā) grants mastery over the intermediate two-thousandfold world system. Regarding Mahāmudrā, it should be understood as being without partiality. As it is said: "In the thousandfold invisible realm, In the two-thousandfold intermediate [realm] of superknowledge, The vidyādharas [range] in the three-thousandfold [realm]; The Vajra-holder is the leader of all beings." "Seizing from all the Buddhas" is a statement of excellence; since even the Buddhas are invisible to them, what need is there to mention those with splendor and so forth who are able to seize their perfections? It is like the son of a caṇḍāla.

དེ་བཞིན་དུ་ལྷའི་བུ་མོ་མཆོག་ལ་སྤྱོད་ནུས་ཞེས་པའོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་གསུངས་པ། གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་ན་སངས་རྒྱས་རང་གི་རྡོ་རྗེ་གདན་ལ་བཞུགས་པ་མཐོང་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། སྒྲ་གྲག་པ་ནི་ཇི་སྙེད་པ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་སྒྲ་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་ཇི་སྙེད་པ་བསྡུའོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་རྣམས་ཞེས་པ་ནི། འགྲོ་བ་ལྔར་གཏོགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་རྟོགས་པའི་རྒྱུན་དང་འབྲེལ་པ་དང་རྟོག་པ་དེ་བཟློག་པས་དག་པར་བྱེད་པའི་སེམས་དེས་རིག་འགྱུར་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་མཚན་པའོ། ། རོལ་མོ་ལས་བྱུང་ཞེས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའི་རོལ་མོ་སྟེ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ནི་དེས་མཚན་པའོ། ། འཁོར་བ་དག་ན་གནས་པའི་ཞེས་པ་ནི་རང་དང་གཞན་ནོ། ། གཏན་ཚིགས་རྟགས་ནི་རིགས་དང་ཕ་མ་དང་། རང་གི་མིང་དང་། ལས་ཅི་སྤྱད་པ་དང་། ནད་གང་གིས་ཤི་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་ཞིང་དག་ཏུ། ། ཞེས་པ་ནི་རང་གིས་འདུལ་བའི་ཞིང་དུའོ། ། ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་སྐུས། ། ཞེས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ལྟ་བུའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་འཕྲོ་བ་ནི་བརྒྱན་པ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིས་ཞེས་སོ། ། དུས་ཇི་ཙམ་ཞིག་ཏུ་ཞེ་ན། བསྐལ་པ་གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་དུ། ། ཞེས་ཉེ་བར་བཏགས་པས་ཏེ་བསྐལ་པ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྫུ་འཕྲུལ་ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀུན་དུ་རང་དང་འདྲ་བའི་སྐུ་སྤྲོ་བ་དང་། ལྷ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་སྟོན་པ་དང་།

Likewise, it is said that one is able to enjoy the most excellent daughters of the gods. Now, the qualities of having accomplished the five superknowledges (pañcābhijñā) mentioned above are taught, beginning with the words "as many as the sands of the Ganges." This should be connected to the phrase "one sees the Buddhas seated upon their own Vajra Seats." Regarding the phrase "as many sounds as there are," this includes all coarse and subtle sounds, whether they belong to sentient beings or not. Regarding "the minds of all sentient beings," this should be connected to the phrase "that mind will know," referring to the mind that purifies by reversing the conceptualizations associated with the mental continuum of sentient beings belonging to the five classes of existence. By what means? It is "marked by body, speech, and mind." As for "arising from music," the three vajras are the music that acts for the benefit of sentient beings; the mind arising from that is what is "marked" by it. Regarding "those dwelling in saṃsāra," this refers to oneself and others. The "reasons and signs" include caste, parents, one's own name, whatever karma was performed, the illness by which one died, and so forth. Regarding "in fields as numerous as the sands of the Ganges," this refers to the fields to be tamed by oneself. If one asks what is done, it is said: "with bodies adorned by clouds of Buddhas." This means that the emanation of nirmāṇakāyas like the Buddhas is the "adornment," and it is by means of such [bodies]. If one asks for how long a time, it is "for eons as numerous as the sands of the Ganges," which is a figurative expression meaning for a period of two eons. "Vajra miracles" refers to emanating bodies identical to oneself throughout the entire expanse of space, and manifesting in the forms of gods and so forth.

ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་པའོ། ། གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་མཆོག་སྟེ་དེས་འགེངས་པའོ། ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལྔའི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་མཁྱེན་པས་ན་མངོན་པར་མཁྱེན་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མིང་གསུངས་པ། དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཞན་ཡང་དེའི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ལྔ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ་དེ་སློབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཁོར་གྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བའི་ནི་ལམ་མཚུངས་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་ཞེས་ཏེ་དེ་ལ་གནས་པས་ཞེས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀུན་ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་བདག་ཉིད་དབང་བར་རོ། ། དེ་ཀུན་དུ་བགྲོད་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ཡན་ལག་བཞི་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་གསུངས་པ། བསྙེན་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྲིད་པ་དང་ཞི་བ་སོ་སོར་ཉེ་བས་ན་བསྙེན་པའོ། ། མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཉིད་ཟབ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་གསལ་བ་བསྲེས་པས་ན་སྦྱོར་བའོ། ། རང་གི་ལྷ་དང་ཉེ་བར་བསྙེན་པ་སྟེ་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་འབྱུང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའོ། ། སྐུ་གསུམ་དུ་སྒྲུབ་པ་ནི་སྒྲུབ་པའོ། ། དེའི་དོན་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། ཁམས་གསུམ་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གནས་པའི་དམ་པ་ཡང་དག་པའི་སངས་རྒྱས་པས་ན་དབང་བསྐུར་བ་ན་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། །

[This includes] flying in the sky and so forth, as many as there are. Because it is superior to others, it is "supreme," and it is that which fills. "Samayavajra" is the Great Vajradhara. Because he knows the objects of the five superknowledges (abhijñā), he is "the Omniscient One." Their names are spoken as "In that..." and so forth. Furthermore, its specific qualities are spoken as "Buddha..." and so forth. "One will become like the body of a Buddha" means one will become like the five superknowledges of a Buddha, because that is not a state of training (śaikṣa). "Surrounded by a retinue" refers to the equal path; therefore, it says "by the vajra body, speech, and mind," meaning by abiding in that. "All world systems" means, as above, that one has mastery over oneself. "One will travel everywhere" is the meaning. Now, the four branches together with their results are spoken as "The approach..." and so forth. Because it draws near to existence and peace individually, it is "approach" (sevā). Because it is not transgressed, it is "samaya." Because the profound reality and the perfect clarity are blended, it is "union" (yoga). It is the close approach to one's own deity, such as Kṣitigarbha and the others. Its arising is omniscience. "Accomplishment" (sādhana) is the realization of the three bodies (trikāya). Its meaning is the blessing by the three vajras; because it is not transgressed, it is "samaya." Because one abides as the supreme, perfect Buddha, the sovereign of the phenomena of the three realms, it is "great accomplishment" (mahāsādhana) when the empowerment is conferred.

རྡོ་རྗེ་བྱེ་བྲག་ཅེས་པ་ནི་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་པོ་དང་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་སྔོན་དུ་བསྙེན་པར་བྱས་ལ་དེ་ལས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལས་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་གསུངས་པ་ཡི། ། ཐབས་ནི་རྣམ་པ་བཞི་དག་སྟེ། ། བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་དང་པོ་སྟེ། ། གཉིས་པ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའོ། ། གསུམ་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་། ། བཞི་པ་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། ཞེས་སོ། ། མདོར་བསྟན་པའི་དོན་རྒྱས་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་པོ་ཆུང་ངུའི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་གསུངས་པ། བསྙེན་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རང་གི་སེམས་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་ལྷར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཉིད་དོན་དམ་པ་དང་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཞིང་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེའི་དོན་ནི་བར་གྱི་སྲིད་པའི་གཟུགས་ཞལ་དུ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པས་ལྷ་མོའི་གསང་བའི་ཁྲག་འདྲ་བ་ནི་ཧོའི་མེ་ཡིས་ཡི་གེ་གསུམ་ཞུ་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དབུས་ཀྱི་གདན་ཆོ་ག་དང་པོ་གནས་པ་ལ་རང་གི་ཚད་མེད་པ་བཞིས་ལྷ་མོར་གྱུར་པའི་གླུས་བསྐུལ་བས་ས་བོན་དང་མཚན་མ་ས་བོན་གྱིས་མཚན་པ། དེའི་འོད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རང་དང་འདྲ་བའི་སྐུར་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རང་གི་ལྷ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི་བསྙེན་པའི་ཡན་ལག་ཆུང་ངུ་དང་། རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ཆུང་ངུ་སྟེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཡན་ལག་གོ། ། གྲུབ་མཆོག་ལ་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ལྷ་ནི་གྲུབ་པ་མཆོག་སྟེ།

Regarding the phrase "the distinctions of the vajra": one should first perform the approach (sevā) for the distinctions of the small, medium, and great wisdoms, and then accomplish the activities of the siddhis as they have been taught. As it is said: "The four types of methods taught by Bodhivajra are: The first is the ritual of approach (sevā), The second is the near-attainment (upasādhana), The third is the attainment (sādhana), And the fourth is the great attainment (mahāsādhana)." In order to understand the meaning of this brief summary in detail, the four stages of approach and attainment for the small [level] are first taught, beginning with the words "of approach" and so forth. "Meditative absorption" (samādhi) refers to becoming one's own deity through the engagement of one's own mind and so forth. That itself is the application of the ultimate truth and the blessing of supreme enlightenment. The meaning of this is as follows: through the entry of the form of the intermediate state into the mouth and so forth, the secret blood of the goddess is like [the syllable] Hoḥ. By the light rays of the three syllables melting through the fire of Hoḥ, the first ritual of the central seat of method and wisdom is established. There, one's own deity is transformed into a goddess through the four immeasurables and is exhorted by song. The seed-syllable and the mark are marked by the seed-syllable. Through its light, the Tathāgatas are transformed into a body identical to oneself, and the arising of one's own deity is the blessing within the sphere of phenomena (dharmadhātu). This is the small branch of approach and the small result of concordant cause; it is the branch of nirvāṇa. Regarding the phrase "for the supreme accomplishment": one's own deity is the supreme accomplishment.

དེའི་རྡོ་རྗེ་སྐྱེ་མཆེད་དེ་མིག་ལ་སོགས་པ་ཀྵིཾ་ལ་སོགས་པ་ལས་མཚན་མ་དེས་མཚན་པ་སྟེ་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ནི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཆུང་ངུ་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ཆུང་ངུ་སྟེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡན་ལག་གོ། ། སྔགས་ཀྱི་བདག་པོ་ཞེས་པ་ནི་སྔགས་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པ་ལས་བསྐྱེད་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་དོན་དུ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཆུང་ངུ་དང་སྐྱེས་བུ་བྱེད་པའི་འབྲས་བུ་ཆུང་ངུ་སྟེ་སྐུ་གསུམ་ཐོབ་པའི་ཡན་ལག་གོ། ། རང་སྔགས་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ས་བོན་གྱིས་བསྐུལ་བའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་ལས་ལྷ་མོ་བཅུ་འཕྲོས་པ་ལས་རང་གི་སྤྱི་བོར་ཐིམ་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གཟུགས་ཏེ་རིགས་ལྔ་འམ་དྲུག་ལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་བས་ན། དབུ་རྒྱན་ལ་ནི་བདག་པོ་བསམ། ། ཞེས་ཏེ་གང་ཡང་རུང་བའི་བདག་པོ་གཞག་གོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་རྣལ་འབྱོར་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དེས་གོང་མ་གསུམ་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་ཡན་ལག་ཆུང་ངུ་དང་། དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་ཆུང་ངུ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གི་ཡན་ལག་གོ། ། དེ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་པ་ཉིད་བསྟན་པས་བསྙེན་པའི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། བསྙེན་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

Regarding those vajra sense bases, such as the eyes and so forth, being marked by signs such as kṣiṃ and so forth, the analysis of the bodhisattvas such as Kṣitigarbha and so forth is the minor branch of near-attainment and the minor ripened fruit; it is the branch of omniscience. "Lord of mantra" refers to the Vajra Mind and so forth, generated from mantras such as hūṃ. To make them non-dual through the mantra of consecration is the meditation. To exhort with two verses for the purpose of establishing the practice is the minor branch of practice and the minor fruit of human effort; it is the branch of attaining the three bodies. "One's own mantra" means that from the light rays emanating from the Sugatas exhorted by one's own seed-syllable, ten goddesses radiate and dissolve into the crown of one's head. From that, the form of the Vajra-holder—the Great Vajradhara of the five or six families—arises. Therefore, it says: "One should visualize the Lord upon the crown ornament," the meaning of which is that one should place whichever Lord is appropriate. By doing so, one will be accomplished as the Wisdom Vajra, the yogi. Through that, one should also accomplish the three preceding stages. This is the minor branch of great accomplishment and the minor fruit of being free from stains; it is the branch of being the sovereign of the Dharma of the three realms. In that regard, by teaching what is called "meditative absorption," the specific characteristics of the approach are stated, beginning with the words "of the approach" and so forth.

ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་དག་ཅེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་གཟུགས་ཏེ། དེ་ཡང་གོང་མ་ལྟར་བར་གྱི་སྲིད་པའི་སེམས་འཇུག་པ་སྔོན་དུ་བྱས་པའི་ཟླ་བར་ཞུ་བས་མཆོག་གི་བསྙེན་པ་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་བརྟག་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་དེས་བསྙེན་པ་བྱས་ན་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མཚན་པའོ། ། ལོངས་སྤྱོད་བཞི་པོ་འདི་ནི་སྔར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོར་རང་གི་ལྷའི་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དོན་སྒྲུབ་པའོ་ཞེས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་སུ་བྱ་བའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པས་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་མི་ནུས་ཤིང་མ་བསྒྲུབས་པས་ན་ཆུང་ངུའི་སྒྲས་བསྟན་ཏོ། ། ལྷ་གཙོ་བོ་གཅིག་པུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་རྣམས་ལ་མཆོག་གི་སྒྲས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཐུན་མོང་མཆོག་གི་བྱེ་བྲག་གིས། ། བསྙེན་པ་རྣམ་པ་བཞིར་འགྱུར་བ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་བཞི་ཐུན་མོང་སྟེ། ། མཆོག་ནི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་དགེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བསྙེན་པ་བཞི་ཞེས་གསུངས་ཀྱང་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་མཆོག་གི་བསྙེན་པ་གཅིག་ཡན་ལག་ཏུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གནས་གསུངས་པ་དགོན་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དགོན་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དང་། བཤད་པར་འགྱུར་བའི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱས་ནས་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པ་ཞེས་སོ། ། གཞན་དུ་ན་བུད་མེད་ནི་ཐེག་པ་དམན་པ་ལ་ཞུགས་པས་ལམ་དུ་མ་མཐོང་བས་ན་དགོན་པ་ཆེན་པོའི་ས་ཕྱོགས་སོ། ། དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་དབེན་པ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཚེར་མས་གང་བས་གཞན་མི་འགྲོ་བས་སོ།

"Pure wisdom nectar" refers to the form of bodhicitta. Its meaning is that, as described above, one should perform the supreme approach (sevā) by melting into the moon, preceded by the entry of the intermediate state mind. "All should be examined" means that once the approach has been performed, it is also characterized by the near-attainment (upāsā) and so forth. These four enjoyments are the accomplishment of the reality of one's own deity's mantra as the essence of all tathāgatas, as previously stated. Because they are not the essence of what is to be made into wisdom, they are unable to eliminate all discordant factors; and because they have not been accomplished, they are indicated by the term "minor." Because they belong to a single principal deity, they are distinguished by the term "supreme." As it is said: "Through the distinction between the common and the supreme, The approach becomes fourfold. The four vajras are the common; The supreme is the wisdom nectar." Therefore, although the words "four approaches" are spoken as characteristics of virtue, one should understand that the near-attainment and so forth are also included. Thus, the supreme approach has been explained as a single branch. Regarding the location, it is stated as "in a hermitage" and so forth. This means that by performing the meditative absorption (samādhi) of the generation stage as explained and as will be explained in places such as hermitages, one attains the accomplishments (siddhi). Otherwise, because women have entered the Lesser Vehicle and do not see the path, it is the region of a great hermitage. That itself is utterly secluded, for others do not go there because it is filled with the thorns of desire and so forth.

། མི་གཡོ་ཞིང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མི་འགྱུར་བས་རི་བོར་རོ། ། བློ་དམན་པ་རྣམས་ཉོན་མོངས་པའི་གཅན་གཟན་ལ་འཇིགས་པས་ན་ནགས་འདབས་སོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆའི་ཆུ་ངོགས་སུ་རྫོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱས་ན་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། ད་ནི་ཆེན་པོའི་བསྙེན་པ་གསུངས་པ། ཡང་ན་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཚིག་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ལྷའི་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་བཞི་དག་གིས་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ས་བོན་གྱིས་བསྐུལ་བའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཞལ་དུ་ཞུགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨའི་ནང་ནས་ཟླ་བར་ཞུ་བའི་ཆོ་ག་སྟེ་དང་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་བདག་པོའི་ས་བོན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོ་ག་སྟེ་གཉིས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ལས་རང་ངམ་བདག་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གྱུར་པ་སྟེ་ཆོ་ག་གསུམ་པའོ། ། དེ་ཉིད་གོང་མའི་ལྟར་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཕྱུང་ནས་རང་རང་གི་གདན་ལ་དགོད་པ་ནི་ཆོ་ག་བཞི་པའོ། ། དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐུན་མོང་གི་བསྙེན་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དང་པོ་སྟོང་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སྟེ། ། གཉིས་པ་ས་བོན་བསྡུ་བ་ཡིན། ། གསུམ་པ་གཟུགས་ནི་རྫོགས་པ་སྟེ། བཞི་པ་ཡི་གེ་དགོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་བཞི་འདི་དག་གིས། ། ཐུན་མོང་བསྙེན་པ་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཞེས་སོ། ། སྐུ་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་འགྱུར་བ། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོ་ག་དང་པོ་ལས་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་སྐུས་འགྲོ་བ་རྣམ་སྨིན་ཅིང་གྲོལ་བར་བྱེད་པའོ། །

Because it is immovable and unchanging great bliss, it is a mountain. Because those of inferior intellect fear the wild beasts of the afflictions, it is a forest edge. One should apply the phrase: "If one practices the samādhi perfected on the banks of the water of the aspect of insight, one will attain the siddhis." Now, the approach of the great is taught. The word "alternatively" is not a term of formal arrangement; rather, it means "as the form of one's own deity, so for others." "By the four vajras" refers to the first ritual: the process of melting into the moon from within the lotus, arising from the Sugatas who have entered the mouth and been exhorted by one's own seed-syllable. From that, the ritual of becoming the seed-syllable of the Lord is the second. From that, becoming the maṇḍala of oneself or the Lord is the third ritual. Bringing that forth with the mantras such as vajradhṛk and so forth, as described above, and placing it upon its respective seat is the fourth ritual. Then, as will appear below, having made it non-dual with the wisdom maṇḍala, the blessing is the common approach for the yogi of firm conduct. As it is said: "First is the awakening of emptiness; Second is the gathering of the seed-syllable; Third is the perfection of the form; Fourth is the arrangement of the syllables. By these four vajras, The common approach is accomplished." Regarding the phrase "the transformation into the equality of the three bodies": from the first ritual, the body adorned with the major and minor marks brings sentient beings to maturation and liberation.

དེ་བསྒོམས་ན་དེ་དང་འདྲ་བའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་དེ་རྣམས་ཀྱི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་ཆེན་པོའི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་ལྷའི་ཚོགས་མངའ་བས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་དབང་གིས་ཆེན་པོའི་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་གི་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ཐུན་མོང་གི་བསྙེན་པ་གཅིག་ཡན་ལག་ཁོང་ནས་འབྱུང་བ་དང་བཅས་པར་བཤད་དོ། ། ཆུང་ངུའི་དང་ཆེན་པོའི་བར་ན་གནས་པས་འབྲིང་པོའི་སྒྲས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་རིག་མའི་འདུ་བྱེད་པ་གསུངས་པ། དུས་བཞི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དུས་བཞི་ཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་ཏུ་རུང་བ་སྟེ་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་རྒྱུའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པ་ལས་བར་གྱི་སེམས་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པས་རང་གི་ལྷ་མོ་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བར་མའི་བསྙེན་པའོ། ། དེའི་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བར་མའི་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བར་མའི་སྒྲུབ་པའོ། ། རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་དབུ་ལ་གཞག་པ་ནི་བར་མའི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་རྣམས་དང་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བས་ཞེས་སོ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོ་ག་ལ་བྱང་བའོ། ། གནས་ལྔར་ནི་ཞེས་པ་ནི་ལེའུ་བརྒྱད་པ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རིགས་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་གསུངས་སོ། །

The meaning is that by meditating on that, one will attain a siddhi similar to it. Likewise, their eyes and so forth should also be blessed. These should be understood as the "great near-attainment" and so on. Therefore, because all phenomena possess the assembly of pure deities, by the power of the distinction of wisdom, it is called the "greatest of the great." Since it pertains to all deities, the common approach and so forth should be performed. Thus, that common approach is explained together with the internal branches. Because it resides between the small and the great, it is distinguished by the term "middling," and the application of the consort is taught, beginning with "the four times" and so forth. "The four times" refers to what is suitable as a samaya, because it is not to be transgressed. What is that? Having completed the ritual of the cause through the sequence of the two months and so forth, generating one's own goddess through the intermediate mental engagement and so forth, and then blessing her, is the intermediate approach. Blessing her eyes and so forth is the intermediate near-attainment. Blessing her with the three vajras is the intermediate attainment. Placing the lord of the family upon the crown is the intermediate great attainment; thus it says, "by thoroughly applying with those." "By the wise" means being proficient in those rituals. "In the five places" refers to the instruction to be endowed with the five families, as taught in the eighth chapter.

ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་ལེའུ་བདུན་པ་ལྟར་ཧཱུཾ་ལས་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་རྩེ་ལྔའི་རྡོ་རྗེ་རང་གི་རྡོ་རྗེ་བསམས་ནས་ཡི་གེ་ཨོཾ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ནོར་བུ་དམར་བ་ཨོཾ་གྱི་རྣམ་པར་བསྒྲུབས་ལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འབྱུང་བའི་ལམ་དུ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསམས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་དག་པར་བྱས་ནས། མཚན་ཉིད་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་མོ་རང་གི་ལྷ་མོ་ལ་ཐིམ་པས་ཏེ་ཡན་ལག་གཉིས་སྦྱར་ཏེ་རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་སྡོམ་པ་ཡིན་པར་བཤད་ཅེས་སོ། ། ད་ནི་ཞི་བའི་སྦྱོར་བ་དྲུག་གསུམ་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཉམས་འོག་ཏུ་མ་ཆུད་ན་དེའི་ཆེ་བའི་བསྐུལ་བ་དང་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པའི་དུས་གསུངས་པ། ཞག་བདུན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཞག་བདུན་ལ་སོགས་པ་ནི་བློའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། བསྒྲུབས་ན་ནི་ཞེས་པ་ནི་བསྐུལ་བ་དང་དབྱེ་བའོ། ། དེའི་བློའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་མྱུར་དུ་སྟེ་དེ་སྐད་ཅིག་གིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ཞག་གྲངས་བྱེ་བྲག་རབ་བསྐུལ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་ཞིང་དག་པའི་གྲངས་དང་ཟླ་བ་དང་ཞག་བདུན་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་དངོས་གྲུབ་བསྐུལ་བ་ནི་ངས་རྒྱུད་འདི་ལས་རྒྱས་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཇི་ཙམ་ན་འགྲུབ་ཅེ་ན། གསང་བའི་མཆོག་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་ལ་ཡང་དེ་སྐད་དོ། །

Regarding "wisdom-vajra" (jñānavajra): as in the seventh chapter, one should visualize a five-pronged vajra, the essence of the five wisdoms, arising from the syllable HŪṂ as one's own vajra. Then, the syllable OṂ is established as the red jewel of that [vajra] in the form of OṂ. One should contemplate the wisdom of wrathful activity (abhicāra) as the path for the arising of bodhicitta. Having likewise purified the branch of insight (prajñā), the goddess possessing the five characteristics dissolves into one's own goddess. By joining the two limbs and consecrating them with the mantra of passion, it is explained that because this is not to be transgressed, it is the "vow" (saṃvara). Now, regarding the accomplishment of the sixfold peaceful application in three [stages]: if the yogi has not brought the Mahāmudrā under their mastery, the time for accomplishment is taught by way of exhorting its greatness and the method of separation, beginning with the words "seven days" and so forth. The "seven days" and so on should be understood according to the specific capacities of the intellect. The "vajra-samaya" is the Mahāmudrā. "If accomplished" refers to the exhortation and the separation. Through the specific capacities of that intellect, the siddhi of Mahāmudrā is attained swiftly, meaning it is obtained in a single instant. Regarding the phrase "the specific number of days for exhortation": the exhortation for siddhi through the specific distinctions of the number of pure fields, months, seven days, and so forth, has been extensively taught by me in this tantra. Then, if one asks at what point the Mahāmudrā is accomplished: it is the "supreme secret," the Great Vajradhara. The word that reveals this is also called by that name.

དེ་ལས་བྱུང་བ་ལ་གསང་བ་རྣམ་པར་ཁྲོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དངོས་གྲུབ་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་གསུངས་ཞེས་དེ་ལས་ནི་མི་འདའ་བར་ངེས་སོ། ། ད་ནི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་སྤྱན་དྲངས་ནས་མཆོད་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གསོལ་བ་གདབ་པ་གསུངས་པ། དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གང་གིས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སྒྲུབ་པ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་པ་སྟེ་དེའི་དོན་ཉེ་བས་ན་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའོ། ། ངན་སོང་ལས་གཡོགས་པས་ན་སྡོམ་པའོ། ། ཡུལ་དང་ལྡན་པར་གསོལ་བ་གདབ་པས་ན་ཡུལ་ལོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་ལྡན་པའི་སྐུ་འཆང་བས་ན་སངས་རྒྱས་སྐུ་འཛིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་རིག་མ་དང་ལྡན་པས་ན་དཔལ་ལྡན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་གང་དུ་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་སྐད་དོ། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་རིག་དག་བསྒོམས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་བདག་རྡོ་རྗེ་སྐུ་དང་ལྡན་པར་མཛོད་ཅེས་རང་གིས་བསྒོམས་པ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོ་ན་གནས་པ་ཞེས་སོ། ། དེས་དེ་རིང་བདག་རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཅན་དུ་མཛོད་ཅིག་ཅེས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་མཚན་མའི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། དེས་ཞུགས་པར་གྱུར་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། གཞན་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེས་བསྒྲེ་བར་བྱའོ། ། གསུང་རྡོ་རྗེ་ནི་རྣམ་པའི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་སྐུ་གྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་སྡོམ་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་ལྟར་རོ། །

Regarding that, it is taught that the siddhi arising from the Secret Wrathful One is accomplished in half a month; this is certain and not to be transgressed. Now, the supplication to be made immediately after inviting and making offerings to the spontaneously present Vajra Body and so forth is taught, beginning with the words "In that regard..." and so on. That which accomplishes the Vajra Body is the accomplishment of the Buddhas of the three times; because it is proximate to that purpose, it is called "near-accomplishment" (upāsana). Because it shields one from the lower realms, it is "vow" (saṃvara). Because one supplicates while possessing the object, it is the "object" (viṣaya). That very point is taught in the words "Buddha..." and so on. Because he bears a body endowed with the major and minor marks, he is the "Buddha Body-Holder." Because he is endowed with the consort, he is "Glorious" (śrīmān). The "three vajras" are so called because they are indivisible, whether in the ultimate or the conventional sense. "Today, having blessed me..." means: "Having blessed me through your meditation on that awareness, please make me possess the Vajra Body"—this is the supplication made to one's own meditation. "The Buddhas residing in the ten directions..." means those who abide upon the crown of the head. "By that, today make me possess the Vajra Body" is the supplication to the Vajra Body of signs for the sake of spontaneous presence. One should apply the phrase "having entered, they will grant blessings" to that. The same should be extrapolated for the others as well. Because the Vajra Speech accomplishes the body endowed with the supreme of all aspects, it is "accomplishment" (sādhana). That very point, "vow" and so forth, is as explained above.

ཆོས་ཀྱི་གསུང་ལམ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་གསུང་བའི་ལམ་སྟེ་མགྲིན་པའོ། ། དེ་ན་གནས་པའི་གསུང་རྡོ་རྗེ་ནི་གོང་མ་ལྟར་དཔལ་དང་ལྡན་ཞེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཆེན་པོ་སྟེ་གྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཉིད་སྡོམ་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་ལྟར་སྦྱར་རོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུམ་པོ་འདི་ལས་བླ་མ་ཆེན་པོས་གཉིས་གཉིས་པ་གསུམ་གསུངས་པ་ནི་དགོངས་པས་བསྒྱུར་བའོ། ། དེ་བས་ན་གཅིག་ནི་སྦྱོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བསྐུལ་བས་ཐུགས་དམ་བཅས་པ་ལས་ཉམས་པའི་བསྙེངས་པས་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པོ་ཞེས་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའོ། ། ཡང་ན་ཆོས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའོ། ། རྨོངས་པ་ནི་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་པའི་དྲག་ཤུལ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་སྦྱར་བར་ཚིག་འདིས་མངོན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ནི་རང་གི་ལྷའི་སྦྱོར་བའོ། ། མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ། དེས་མི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན་སྒྲུབ་པའི་མཆོག་སྟེ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་ལས་གསང་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་མཆོག་འཛིན་དང་། །

The "path of the Dharma speech" refers to the path of speaking the Dharma, which is the throat. The Vajra Speech residing there is "glorious," as described above. The Dharmakāya of all the Buddhas is "great," and because it brings about accomplishment, it is the "great accomplishment." That very [Dharmakāya] is to be applied to "vow" and so forth, as in the preceding [explanation]. From these three verses, the Great Guru taught three pairs; this was a transformation through intentional meaning. Therefore, one should understand how to apply them. Thus, having been exhorted, out of fear of failing the sacred pledge, he grants blessings to the practitioner, as stated in the passage beginning with "Buddha." "Buddha" refers to the Vajra Body. "Vajrasattva" refers to the Vajra Mind. Alternatively, "Dharmasattva" refers to the Vajra Speech. "Delusion" is the aspect of duality. This verse is to be applied to the "forceful accomplishment" in the tenth chapter; this is indicated by these words. "Vajra yoga" is the yoga of one's own deity. Because it is not transgressed, it is the "samaya"; because it causes one to attain accomplishments such as invisibility, it is the "supreme accomplishment." The text that teaches this is the twelfth chapter. This is the commentary on the twelfth chapter. Now, in order to show the characteristics of the recitation of secret mantras from the thirteenth chapter, [the text says] "Then," and so forth. If one asks, "What are all the Tathāgatas like?" [it says]: "Holding the supreme Vajra of Wisdom," and so on.

ཞེས་ཏེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་མཆོག་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་མཛད་པའོ། ། དོན་ཀུན་ནི་མངོན་པར་མཐོ་བ་དང་ངེས་པར་ལེགས་པའོ། ། དེ་འགྲོ་བའི་རྒྱུད་ལ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ནི་བློ་ལྡན་ནོ། ། ཉོན་མོངས་པས་ནོན་པའི་ལུས་ངག་གི་ལས་མི་བྱེད་པས་ན་ཐུབ་པའོ། ། འགྲོ་བའི་དགོས་པར་སེམས་སྤ་སྐོང་བས་ན་དོན་ཀུན་ནོ། ། དྲུག་སྡེ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པས་ན་སྟོན་པའི་མཆོག་གོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། མོས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པས་ན་ཡང་དག་མཁྱེན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པའི་དབྱངས་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབྱངས་སོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། ཨེ་མའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་པའི་ཚུལ་དེ་ལས། ཐབས་ཀྱི་ཞགས་པ་ཀུན་འབྱུང་བ། ། ཞེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་སྐུ་ནི་ཚུལ་ཏེ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་སྣང་བས་ན་བཟང་པོའོ། ། ཆོས་ཞེས་པ་ནི་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནི་ཚུལ་ཏེ། འཁོར་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་འགྱོད་པ་མི་བསྐྱོད་པས་ན་ཤིས་པའོ། ། སྔགས་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་ཤེས་ཤིང་འགྲོ་བ་སྐྱོབ་པ་སྟེ། གང་གི་སྲིད་པ་ཇི་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་མཛད་པ་དེ་ནི་ཚུལ་ཏེ་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་ན་བརྟན་པའོ། ། མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཞེས་པ་སྟེ་བརྡ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་བྲལ་བ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཏེ།

Thus, the mirror-like [wisdom] and the others are the supreme vajra, the activity of Vajradhara. "All purposes" refers to higher rebirth and definite excellence. One who brings these to completion within the continuums of beings and causes them to be enjoyed is a bodhisattva. One who realizes them to be like an illusion is "the wise one." One who does not perform physical or verbal actions overwhelmed by afflictions is a "sage." One who fulfills the needs of beings with the mind is "all purposes." Because he is not like the group of six [monks] and others, he is the "supreme teacher." Because the nature of all phenomena does not transcend the three vajras, it is the "samaya." Because he is not like those with mere devotion and so forth, he is the "perfect knower." The melody endowed with the vajra-like is the "vajra melody." What is that? It is "Ema!" and so forth. Regarding "great enlightenment," it is the manner in which the wisdom of the non-duality of the conditioned and the unconditioned is pure like space; from that, it is said: "The snare of skillful means arises from all." Regarding "Buddha," the manner is the body adorned with all supreme aspects; because it appears constantly to those who are completely pure, it is "excellent." Regarding "Dharma," the manner is characterized by scripture and realization; because it does not cause regret in the two types of retinues, it is "auspicious." Regarding "Mantra," it is knowing the nature and protecting beings; the manner is that which acts for the benefit of beings for as long as existence lasts, and because it is uninterrupted, it is "stable." Regarding "unborn phenomena," these are phenomena that are by nature free from conventions and so forth.

དེས་ན་དེ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། ། ཆད་པ་དགག་པའི་ཕྱིར། མ་སྐྱེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ལས། ། ཞེས་ཏེ་ཡུལ་མ་སྐྱེས་ཤིང་དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་སྨོན་ལམ་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་འབྱུང་བར་བཤད་ཅེས་སོ། ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་དེ་དེའི་སྙིང་པོ་བསྡུས་པའི་མཆོག་ནི། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། ཞེས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བཟླས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པས་ཞེས་པ་ནི་དབྱེར་མེད་པའི་བཟླས་པ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་བཟླས་པས་ན་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ཅེས་པའོ། ། དེས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བཟླས་པས་ནི་མི་ཕྱེད་སྐུ་གསུམ་དཀྱིལ་འཁོར་འཐོབ་པར་བྱེད་ལ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བདག་མེད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ཞེས་པ་ནི་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཨོཾ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་བས་ན་སྦྱོར་བ་ཡིས་ཞེས་སོ། ། དེས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ་ཞེས་སོ། ། རིག་དང་ཞེས་པ་ནི་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་རྣམས་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྡུས་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱིས་མཚན། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་བཟླས་པའི་གཞི་རྣམ་པར་དགོད་པ་ཞུས་པའོ། ། སྔགས་ཟློས་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་དང་ནང་གི་བཟླས་པའི་སྦྱོར་བ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་རྣམས་སོ། །

Therefore, those are distinguished by their very essence. To refute the view of nihilism, it says: "From the unborn and non-conceptual." This means that because the object is unborn, non-conceptual wisdom arises therein. It is explained that through the power of aspirations and so forth, the wisdom mudrā arises. "All mantras" refers to all deities; the supreme summary of their essence is: "By meditating on the three indivisible vajras," which refers to the recitation of the three vajras. "By vajra recitation" refers to inseparable recitation; because it is the recitation of the wisdom being, it is called "supreme wisdom." If one asks what that accomplishes: by the recitation of the three vajras, one attains the maṇḍala of the three indivisible bodies, and through the wisdom being, one attains the selfless wisdom of the Buddha; thus, the request "please explain" is to be applied. "Vajra recitation" refers to arising and so forth. Because that is joined with OṂ and so forth, it is called "by means of application." If one asks what that accomplishes: it is "blessed by all the Buddhas." "Vidyās" refers to Locanā and so forth. "Mantras" refers to the Tathāgatas and so forth. "The summary of all" refers to Yamāntaka and so forth. "Characterized by body, speech, and mind" is a request to explain the arrangement of the basis for their recitation. "The application of mantra recitation and so forth" refers to the applications of outer and inner recitation that appear below.

དེ་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་དང་འདྲ་བ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་གསན་པ་དང་གཞན་ཡང་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་གྱི་བྱེད་པ་ཡིན་པས་བཤད་པར་གསོལ་བ་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྔགས་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བཟླས་པ་བླ་མ་དང་ལྷ་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་རབ་ཏུ་བསྒོམས་པས་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བཟླས་པ་དེ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་ཞུས་པའོ། ། ད་ནི་དེའི་ལན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་སོ། ། འགྲོ་བའི་དགོས་པ་རྫོགས་པར་བྱེད་པའོ། ། གོང་མ་ལྟར་བསྐྱེད་པའོ། ། རིགས་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོ་བས་ན་དམ་ཚིག་པའི་གཙོས་སོ། ། དེས་གསུངས་སོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། ཐུན་མོང་གི་བཟླས་པ་གསུངས་པ། སྔགས་ཀྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་ནི་ལྷ་རྣམས་ཏེ་དེའི་དོན་དུ་ཀུན་བཟླས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་སྟེ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་དབྱེ་བ་གསུམ་སྟེ། དེའི་བསྒོམ་པ་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་གནས་རྣམས་སུ་བཀོད་པས་ན་དེ་སྐད་བྱ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བཀོད་ནས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། སྐུ་གསུང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་རིམ་གྱིས་བཟླས་པ་གསུངས་སོ། ། སྤྲོས་པ་རྣམ་གསུམ་དག་བྱ་ཞེས་པ་ནི་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ཁོ་ན་ལ་རང་རང་གི་ས་བོན་ལས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོ་སྤྲོ་ཞེས་པའོ། །

Since you, who are like an ocean of wisdom, have heard this, and because it is the activity of those who possess the wisdom of the past, please explain it. Thus he spoke: "Body, speech, and mind," and so forth. "Vajra mantra" refers to the vajra-like recitation; by meditating intensely with conviction in the guru and the deity, one will attain unsurpassed wisdom. This is according to the stages of yoga. Thus he requested, "Please explain such a recitation." Now, the response is given: "Then," and so forth. "Vajra wisdom" is so called because it arises from non-dual wisdom, which is like space, and thus it is "arisen from the vajra." It fulfills the needs of wandering beings. It is generated as described above. Because he is the lord of the families, he is the chief of the samaya beings. "He spoke" should be applied here. The common recitation is taught: "Of the mantra," and so forth. "Mantra" refers to the deities; for their sake, the universal recitation consists of the three indivisible vajras—the characteristics of the three, such as the Vajra Body and so on. These have three divisions, and one should bring their meditation to completion. Because they are arranged in those locations, they are called "the three vajras." If one asks what is done after arranging them in that way, the sequential recitation is taught by "Body, speech," and so forth. "The three elaborations are to be purified" means that at the very moment of uttering "Oṃ" and so on, the wheels of the Vajra Body and the others are emanated from their respective seed syllables.

དེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བཟླས་པ་འདི་ཡིས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཕན་ཡོན་ནོ། ། དེའི་དུས་སུ་མཆོད་པ་སྤྲོ་བ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། དེའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རིམ་གྱིས་སྤྲོས་པའོ། ། བསྒོམས་ནས་ཞེས་པ་ནི་གཞན་དང་གཞན་གྱི་གཟུགས་ལྷག་པར་མོས་པས་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལྡན་པར་བྱས་པའོ། ། མཆོད་པའི་མཆོག་བརྟག་པ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོའི་པདྨ་ན་གནས་པའི་ས་བོན་ལས་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པ་ལས། འོད་ཟེར་བ་སྤུ་ལས་བྱུང་བའི་རྩེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ལྷ་མོའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་མཆོག་གི་བདེ་བའི་དབང་དུ་གྱུར་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་སེམས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོར་སྣང་བ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་མ་གཏོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་ནི་ཞེས་སོ། ། ནི་ཞེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་གི་མཐར་རང་གི་ས་བོན་ལ་འཇུག་པར་ཡང་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལས་དང་པོ་བ་ལ་སོགས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཐུགས་འདྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། དེ་ཁོ་ནས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་ཡང་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་འདི་ལ་གོམས་པ་མེད་པས་ན་འདི་ལ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཅིག་ཅར་དུ་བཟླས་པ་གསུངས་པ། ཡང་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལའོ། །

The benefit of this recitation of the three vajras is that one becomes similar to the three vajras. At that time, the emanation of offerings is taught by the words "Buddhas" and so forth. "Buddhas" refers to the deities. Their body, speech, and mind are emanated in succession. "Having meditated" means that by means of intense conviction in the forms of various others, one is made to possess enjoyments. "The examination of the supreme offering" means that from the seed syllable residing in the lotus of the goddess, in the second moment, through the force of the goddesses born from the tips of light rays emerging from the pores of the skin, one should be brought under the power of supreme bliss. "Wisdom vajra" means that one should understand that there are no external forms, other than the appearance of one's own mind as the maṇḍala circle and so forth. The word "ni" indicates that at the end of the moment, one also enters into one's own seed syllable. Because this causes a beginner and others to attain progressively higher stages, it is said that "one becomes similar to the mind of the three vajras." It is also taught that by that alone one reaches the ultimate limit, by the words "Buddhas" and so forth. "Supreme enlightenment" is the Mahāmudrā; because there is no familiarity with it, it is called "attainment" in this context. Regarding that, the simultaneous recitation is taught by the words "Alternatively" and so forth. "The three types of divisions" refers to the three vajras.

སོ་སོ་དག་ཏུ་སྤྲོ་བསྡུ་ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་རེ་རེ་བརྗོད་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་རྣམ་པར་སྤྲོ་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། གཞན་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་བཟླས་པ་གསུངས་པ། ལུས་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་བདག་མེད་པར། ། ཞེས་པ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་བདག་མེད་པའི་ཚུལ་ཅན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཏེ་དེའི་འཁོར་ལོའོ། ། ཤེས་པའི་སེམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་སྤྲོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ས་བོན་ལས་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ལྟར་གཞན་དང་གཞན་གྱི་གཟུགས་ཀྱིས་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་སྟེ། གཞན་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་གི་དབང་དུ་བྱ་ཞེ་ན་བརྗོད་ནས་ཞེས་ཏེ་སྔགས་བརྗོད་ལ་རེག་པའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ལྷ་རྣམས་རབ་ཏུ་སྤྲོ་བར་བྱས་ལ་མཆོད་པས་མཉེས་པའི་ལྷ་རྣམས་རྫོགས་ནས་ཞེས་ཏེ། དབུགས་ནང་དུ་འཇུག་པའི་མཐར་རབ་ཏུ་བསྡུ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་སྐུ་གསུམ་དང་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་སྤྱན་ཕྱེ་བའོ་ཞེས་ཏེ་དེ་འབྱེད་པར་ནུས་པས་དེ་སྐྱེད་དོ། ། ལྷ་ཐམས་ཅད་བཟླས་བརྗོད་དེ་ལྟར་བྱའོ་ཞེས་ཐུན་མོང་དུ་བཤད་ནས། ད་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཟླས་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་གསུངས་པ། སྐུའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་མཆོག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེའི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་དངོས་དང་ཞེས་ཏེ་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སོ། ། དེ་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་སྐྱེ་བར་ཡེ་ཤེས་སུ་སྣང་བ་ལ་དངོས་མིན་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ནི།

Regarding the phrase "emanating and reabsorbing individually," this refers to the emanation of the other [syllables] during the moment of uttering each individual syllable; the rest should be understood as before. The recitation of the wisdom-being (jñānasattva) is taught as "body and..." and so forth. "Body, speech, and mind are selfless" means that the Tathāgatas and their mandalas are characterized by the selflessness of the body and so forth. "Emanate thoroughly with the mind of wisdom" means that from the seed-syllable of the wisdom-being, one should emanate in various forms, as in the second section; the rest should be understood as before. If one asks under what authority this is done, it says "having uttered," meaning that at the time of touching [the mantra], one should emanate the vajras—the deities—and once the deities have been pleased by offerings, they are complete; then, "at the end of the inward breath, one should thoroughly reabsorb them." Thus, this vajra recitation of the three bodies is "the opening of the eyes of the wisdom of all Buddhas," meaning that because it is capable of opening them, it generates them. Having explained in common how the recitation of all deities should be performed in that way, the cause for the arising of recitation by way of the suchness (tathatā) of the body and so forth is now taught as "body..." and so forth. "Supreme body vajra" refers to Vairocana. His "manifest complete enlightenment" is "the actual and..." meaning the forms of the elements and so forth. That which does not arise as an imputed nature but appears as wisdom is called "not actual"; such is the analysis.

སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་ན་བཟླས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྐུའི་བཟླས་པ་བཤད་ཅེས་སོ། ། གསུང་གི་བཟླས་པ་གསུངས་པ། གསུང་གི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསུང་གི་དམ་ཚིག་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། དེའི་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་སྒྲ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་སུ་ཡོངས་སུ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ལ་སྒྲ་མིན་ཞེས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་གསུང་གི་བཟླས་པའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་བཟླས་པ་གསུངས་པ། ཐུགས་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེའི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ནང་ན་ཡང་མི་གནས་ཕྱི་རོལ་ན་ཡང་མི་གནས། གཉི་གའི་བར་ན་ཡང་མི་གནས་པ་ནི་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཤད་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་བཟླས་པའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་བཟླས་པ་གསུངས་པ། དོན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དོན་ཞེས་པ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་རྟོགས་པའི་ནི་རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་སྟེ་དེའི་བཟླས་པ་ནི་ངོ་བོ་མེད་པའོ། ། དེ་ནི་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ལས་བཟང་པོ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ལ་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་རིན་ཆེན་བཟླས་པའོ། ། དོན་ཡོད་བཟླས་པ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་གདུལ་བྱ་ཡོད་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུའོ། ། བྱ་བ་ལ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་དོན་རྫོགས་པར་བྱེད་པའི་སྐུའི་སྤྲིན་སྤྲོ་བ་དང་སྤྲོ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་དེ། དེ་ཉིད་བདག་གི་རང་བཞིན་དུ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་བཞུད་ཅིང་བྱོན་པའི་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཅེས་སོ། །

It is called the "Vajra Body of all Buddhas." Since recitation arises when such [a state] exists, the "recitation of body" is explained. Regarding the "recitation of speech," it is taught starting with the words "of speech" and so forth. The "samaya of speech" is Amitābha. His "perfect awakening" is the nature in which all sounds appear as wisdom; the analytical investigation that "there is no sound" is, as before, the recitation of speech. Regarding the "recitation of mind," it is taught starting with the words "of mind" and so forth. The "samaya of mind" is Akṣobhya. His "perfect awakening mind" does not abide within, does not abide without, and does not abide in between the two; this is the "vajra of abiding," and the explanation of it as equality is, as before, the recitation of mind. Regarding the recitation of Ratnasambhava, it is taught starting with the words "meaning" and so forth. "Meaning" refers to the wisdom of equality. The realization of that is the Lord of Jewels (Ratneśvara), and his recitation is "without essence." That which is the "excellent" [practice] beyond all applications, the conceptualization of the Buddhas of the three times, is, as before, the recitation of the Jewel. Regarding the "recitation of Amoghasiddhi," it is taught starting with the words "Buddhas" and so forth. "Buddha-fields" refers to all world systems where there are those to be trained. Through the wisdom of "thorough application of activity," he emanates clouds of bodies that perfectly fulfill the welfare of beings; not only does he emanate them, but in order to withdraw them back into his own nature, he is called the "Vajra Lord who departs and arrives."

དེ་ནི་ཐོགས་མེད་བཟླས་པའོ། ། ཁྲོ་བོའི་བཟླས་པ་གསུངས་པ། ཁྲོ་བོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་དམ་ཚིག་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ནི་མངོན་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་སོ། ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྒྲ་བསྒྲགས་པ། ། ཞེས་པ་ཁྲོ་བོ་བསྒོམས་ནས་བཟླས་པས་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་ལ་སོགས་པས་ཐོས་པར་སྒྲོགས་པ་ནི་ཁྲོ་བོའི་བཟླས་པའོ། ། ཉོན་མོངས་པ་གསུམ་གྱི་བཟླས་པ་གསུངས་པ། འདོད་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདོད་པའི་དོན་གྱིས་མྱོས་འགྱུར་བ། ། ཞེས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་འདོད་པས་མྱོས་པར་འགྱུར་བ་རྣམས་སོ། ། ཀུན་དུ་སྐྱོབ་ཅིང་ཕན་པར་དགའ། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་པའི་དོན་དུ་ཕན་པ་ཚོལ་བར་བྱེད་པའོ། ། སེམས་ཅན་གཏི་མུག་གནས་ལ་གཞག། ཅེས་པ་ནི་གཏི་མུག་རྣམ་པར་དག་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་སྤྲོ་ཞིང་འཇོག་ལ་སྡུད་པ་ནི་གཏི་མུག་རྣམ་པར་དག་པའི་བཟླས་པའོ་ཞེས་སོ། ། འདོད་ཆགས་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ། དེ་ཉིད་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་ཚུལ་གྱིས་ཡང་དག་པར་གནས་ནས་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། སེམས་ཅན་འདོད་ཆགས་རྒྱ་མཚོར་གཞག། ཅེས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་དག་པའི་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལས་སྤྲོ་ཞིང་འཇོག་ལ་སྡུད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་དག་པའི་བཟླས་པའོ། ། ཞེ་སྡང་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ།

That is the unimpeded recitation. Regarding the recitation of the wrathful deities, it is said: "Wrathful," and so forth. "Wrathful samaya wisdom" refers to activities such as those of forceful subjugation (abhicāra). "One's own vajra maṇḍala" means a single maṇḍala. "Proclaiming the sound of the mantra syllables" means that after meditating on the wrathful deity, the sound of the mantra is proclaimed so that it is heard as it is transmitted from one to another; this is the wrathful recitation. Regarding the recitation of the three afflictions, it is said: "Desire," and so forth. "Intoxicated by the objects of desire" refers to those who are intoxicated by the desires of the afflictions. "Protecting all and delighting in benefit" means seeking benefit for the sake of protecting them all. "Establishing sentient beings in the state of delusion" means emanating from, establishing, and withdrawing [beings] into the essence of Vairocana, which is the purity of delusion; this is the recitation of the purity of delusion. Because desire itself is pure, it is the vajra. That which arises from it is the samaya of the nature of mantra; it should be emanated while abiding perfectly in the manner of the deities of the body and so forth. "Establishing sentient beings in the ocean of desire" means emanating from, establishing, and withdrawing [beings] into the essence of Amitābha, which is the purity of desire; this is the recitation of the purity of desire. Because hatred itself is pure, it is the vajra.

དེ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་ལུས་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡང་དག་པར་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། ། ཞེ་སྡང་གནས་ཞེས་པ་ནི། ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་དག་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་ལས་སྤྲོ་ཞིང་འཇོག་ལ་སྡུད་པ་ནི་ཞེ་སྡང་རྣམ་པར་དག་པའི་བཟླས་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་གསུངས་པ། དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་གསུམ། ། ཞེས་པ་ནི་འཇུག་པ་དང་གནས་པ་དང་ལྡང་བའོ། ། དབུ་མ་ཞེས་པ་ནི་འཇུག་པ་དང་ལྡང་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ངོ་བོ་ཡི་གེ་ཨཱའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་མི་འདའ་བ་སྟེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། དེ་ཉིད་སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་ཏེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོའོ། ། མ་ནིང་ཞེས་པ་ནི་འཇུག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལྡང་བ་ཡང་མ་ཡིན་གནས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་དབྱེར་མེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ལྷ་མོ་དྲུག་གི་ངོ་བོ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་བདག་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་བདག་པོ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་སྟེ། དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཐར་པ་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ངོ་བོ་བས་འདོད་ཆགས་ཡང་དག་པའི་དོན་སྒོམ་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་བས་ན་དེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་རྫོགས་པར་མཛད་དོ་ཞེས་སོ། ། ལྷ་མོ་བཞིའི་ངོ་བོ་གསུངས་པ་རིག་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མ་རིག་པ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་ན་རིག་མ་སྟེ་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའོ། །

One should understand that the mind arising from that is to be meditated upon in the manner of being perfectly established in the form of the body and so forth. Regarding the phrase "the abode of hatred": the emanation, placement, and withdrawal from Akṣobhya, who is the purity of hatred, is the recitation of the purity of hatred. Regarding the explanation of the vajra recitation, it says "the samaya," and so forth. "The samaya itself is the three vajras" refers to the entering, abiding, and arising. "The middle" refers to the nature of the syllable Ā, which is the essence liberated from entering and arising. "The samaya-vajra-holder" refers to that which is not transgressed, the suchness of all phenomena. "That itself is of all mantras" means it is the essence of all deities. "The neuter" refers to the great wisdom that is neither entering, nor arising, nor abiding. Because it is indivisible from that very state, it is called the vajra recitation. Regarding the explanation of the essence of the six goddesses, it says "the vajra lords," and so forth. The "vajra lords" are the goddesses of form and so forth, because their nature brings about the accomplishment of liberation. Through their essence, one meditates on the true meaning of passion. Therefore, it is said that they also bring to perfection the enlightenment that benefits all sentient beings. Regarding the explanation of the essence of the four goddesses, it says "the vidyās," and so forth. They are called "vidyās" because they destroy all ignorance; they are Locanā and the others.

དེའི་དུས་རྟག་ཏུ་འདོད་པའི་དོན་ལ་བརྩོན་པའི་ཕྱིར་ན་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་དག་ཅེས་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་བསྟེན་ན་འགྲུབ་ཅེས་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྟེན་པའོ། ། གནས་ལ་མཚན་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རང་གི་ངོ་བོ་གསུངས་པ། གཏི་མུག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཏི་མུག་དམ་ཚིག་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་སྟེ་བེམས་པོའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཏེ་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྐྱེ་བས་ན་དེ་སྐད་དོ། ། མ་ནིང་དག་གི་གནས་བསྒྲུབས་ན། ། ཞེས་པ་ནི་མཐའ་གཉིས་སུ་མ་ལྷུང་བ་ནི་མ་ནིང་སྟེ། དེའི་གནས་བསྒྲུབས་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེར་རོ་ཞེས་སོ། ། ཁྲོ་བོའི་ངོ་བོ་གསུངས་པ། ཁྲོ་བོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཞེ་སྡང་གནས་ལས་སྐྱེས་ཞེས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་གི་གནས་ནི་ལུས་ཏེ་ལུས་ཁྲོ་བོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་བྱ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པ་ལས་བྱུང་ཞེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གསོད་ལ་རྟག་ཏུ་བརྩོན་པ་དག། ཅེས་པ་ནི་དེས་འདུལ་བའི་སྐྱེ་བོའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་རང་བཞིན་གྱི་གཟུགས་ལ་རྣམ་པར་འཕོ་བ་སྟེ། སྨན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུའོ། ། སྒྲུབ་མཆོག་གི་ཆོས་ཅན་ལ་ཞེས་པ་ནི། དེའི་སྦྱོར་བ་དང་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྔགས་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། གསོད་པའི་དོན་ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་དེས་གྲུབ་པས་ཏེ་ཕ་ལྟར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བས་ན་སྐྱེས་བུ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ངོ་། །

Because one must always strive for the desired goal at that time, it is said, "the enjoyments of desire." This refers to how one achieves accomplishment by relying upon forms and so forth: it is the reliance upon non-dual wisdom with a mind endowed with attachment, aversion, and delusion. The essential nature of the Bodhisattvas who dwell in the signs is described by the words "delusion" and so forth. "The samaya of delusion" refers to the eyes and so forth, because they are material. That which arises from them is the King of Knowledge, the Vajra-holder; because the omniscience of the eyes and so forth is born from them, they are so called. "If one accomplishes the state of the neuter" means that the neuter is that which does not fall into the two extremes; if one accomplishes that state, it bestows siddhi. The essence of the wrathful deities is described by the words "wrathful" and so forth. "Born from the state of aversion" means that the state of aversion is the body; because the body is shown to be the wrathful deity, it is so called, but it does not mean "born from Akṣobhya." "Those who are constantly intent on killing" means that, by the power of the disposition of the beings to be tamed, they transform their natural form, just like medicine and so forth. "To those who possess the supreme practice" means by means of the recitation of mantras and so forth, according to the proper application and ritual. "The purpose of killing" is accomplished through that specific aspect, because it abides like a father. "Great wisdom" refers to the mirror-like wisdom and so forth. Because he arises from that, he is the "Person," namely Vajradhara.

ད་ནི་དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཆེ་བའི་ཆེ་བ་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་བ་མཆོག་བསྒོམས་པས་སེམས་དབང་དུ་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཐིག་ལེའི་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུངས་པ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཅན་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་འགྲུབ་པའི་རྒྱུའི་སྦྱོར་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་འཁོར་ལོའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ། འཁོར་ལོའི་སྙིང་གའི་དབུས་སུ་བསྒོམ། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་ལྟེ་བ། གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་ཏེ། ཟླ་བའི་སྟེང་གི་དབུས་སུའོ། ། འཁོར་ལོའི་སྔགས་ཨོཾ་མོ། ། དེའི་དོན་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན། ཐིག་ལེ་གཉིས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཡུལ་ཅན་གྱི་དབུས་སུ་ཆུད་པ་ནི་རྟག་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་གོང་མ་ལྟར་དེའི་སྦྱོར་བ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་འཇུག་པ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་སུ། ། གཟུགས་ཀྱི་ནང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཡུད་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྫོགས་པར། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་བཟླས་བརྗོད་གཉིས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གསུངས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་ཞེས་པ་ནི་ཆུང་ངུ་ལ་གནས་པ་གང་ཡང་རུང་བའོ། ། དེའི་ངོས་ནི་ཕྱོགས་བཞི་པོ་རྣམས་སུའོ། །

Now, in order for the yogi who has perfected the maṇḍala wheel to bring the mind under control by meditating on the supreme victory of activity—the greatest of the great—the samādhi of the application of the drop is taught, beginning with the words "Wisdom" and so forth. Regarding the phrase "those possessing the wisdom wheel," this means that immediately after the application of the cause for accomplishment by the yogi of Vairocana, one should meditate on the moon within the heart of the wisdom-being’s wheel, in the center of the wheel’s hub. Thus it is said. Regarding its navel: "Abiding in the center of the clear maṇḍala," which means in the center upon the moon. The mantra of the wheel is OṂ. Its meaning is that, because it is free from all conceptual elaborations, one should meditate on it in the form of two drops. Furthermore, "contained within the subject" means that in order to complete the aforementioned application within the heart of the wisdom-being abiding in the eternal wheel, one should meditate on it as possessing the object. To show that this should be applied similarly to the subsequent ones as well, the words "Wisdom Vajra" and so forth are spoken. As it is said: "The union of method and insight, having gathered all phenomena, should be meditated upon within the form; in an instant, it is perfected by wisdom—this is called samādhi." Now, the distinction between the two types of recitation mentioned above is taught, beginning with the words "The maṇḍala" and so forth. "All maṇḍalas" refers to any of those abiding in the small [maṇḍala]. "Its sides" refers to the four directions.

སངས་རྒྱས་ལྔ་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེས་ནི་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བཟླས་བརྗོད་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། འོད་ཟེར་ལྔའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཞེས་ཏེ་རང་རང་གི་ས་བོན་འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ལྡན་པ་ལས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་འཁོར་ལོ་སྤྲོ་ཞིང་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཆུད་པར་བཟླས་ན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། དེའི་བྱེ་བྲག་གསུངས་པ། སྔགས་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱེ་བྲག་གཉིས་ནི་སྐུ་གསུམ་དང་རྡོ་རྗེའི་བྱེ་བྲག་གོ། ། དེ་ལ་སྐུ་གསུམ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཟློས་པ་ལས་གོང་མ་ལྟར་རིམ་གྱིས་སམ་ཅིག་ཅར་དུ་སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བ་ན་ངེས་པ་མེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་བཟླས་པ་ལས་ཅིག་ཅར་དུ་བཟླས་པ་འདི་ནི་ངེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། མཆོད་པ་སྤྲོ་བ་ན་ཡང་རང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོས་མཆོད་པ་བྱེད་ཀྱི་གཞན་གྱི་རིགས་ཀྱིས་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ། སྐུ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་ལ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལའོ། ། སྐུའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཟིན་པའི་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཐུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ལྷ་མོ་དེ་རྣམས་ཀྱང་སྤྲོ་བའི་དུས་སུ་དབུ་རྒྱན་དང་ལྡན་པར་སྤྲོ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པའི་དབང་དུ་བྱས་པས་ན་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་རུང་གི། དེས་བདེ་བ་མཆོག་གི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ལྷ་མོ་ལ་ཐིམ་པའོ། ། ས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་དབང་དུ་བྱས་པས་ན་ཕྱིའི་མཆོད་པ་ཡང་མི་འགལ་ལོ། །

The phrase "the five buddhas" is merely illustrative; all deities should be arranged according to the ritual procedure as it has been taught. This demonstrates that the practitioner of the perfected wheel should perform the recitation. If one asks how this is to be done, it says: "By means of the distinctions of the five light rays." This means that from one's own respective seed syllable endowed with five light rays, the wheel of the Sugatas is emanated; if one recites while these are contained within the three syllables, enlightenment will be attained. Regarding the distinctions of that, it says: "The mantras," and so forth. The two distinctions are the distinctions of the three bodies and the vajra. In that regard, when reciting the suchness of the three bodies, there is no fixed rule as to whether the emanation and reabsorption occur gradually or simultaneously, as described above. However, regarding the recitation of the vajra—the wisdom being—this simultaneous recitation is indeed the fixed rule. Furthermore, when emanating the offerings, it is taught that the goddesses of one's own respective family perform the offering, and not those of another family, as it says: "To the body," and so forth. "To the body" refers to Vairocana. "The very entity of the body" refers to Locanā and the others, who are embraced by his nature. The same should be applied to the mind and so forth. When those goddesses are emanated, they are emanated as being adorned with crowns. Likewise, because this is done in terms of the purity of wisdom, the entry and so forth are appropriate; because they serve as the condition for supreme bliss, they dissolve into their own respective goddesses. Because this is done in terms of the purity of the elements such as earth, external offerings are also not contradictory.

དེ་ལྟར་མཆོད་ན་གནས་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་ན་མཆོད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་ཏེ་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་བཅུ་དགུ་དང་ལྡན་པར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ལྷ་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། དེའི་རིགས་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་དབུས་སུ་བདག་པོ་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་གང་ཡང་རུང་བ་བསམས་ནས་དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་པས་ན། སྐུ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་དག་གི་གཟུགས། ། ཞེས་ཏེ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁ་དོག་དང་། རིག་པ་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་དང་། ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྦྱོར་བས་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། རང་སྔགས་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་དག་ནི། ། ཞེས་ཏེ་རང་གི་སྔགས་ལས་སྐྱེས་པའི་འཁོར་ལོའི་གཟུགས་བསྒོམས་ནས་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་བཞི་དག་དང་། དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁ་དོག་རྣམ་པ་བཞིར་བརྟགས་ལ་བདག་པོའི་སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་། སྔགས་ཨོཾ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བསྒོམ་པ་སྟེ། འདོད་པ་སྙིང་གར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པ་བཞིའི་རྣལ་འབྱོར་པ་བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པས་བྱེད་ཅེས་སོ། ། གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ན། གསང་བ་རབ་ཏུ་བཟང་པོ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ལྷག་པའི་མཐུ་དང་ལྡན་པས་སྐྱེ་བོའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་ལས་སོ་སོའི་ངེས་པ་བསྟན་པའི་བཀྲ་ཤིས་པའི་ལྷ་བཞི་གསུངས་པ། ཞི་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྤྱན་གྱི་ཚུལ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་བདག་པོ་སྟེ་དཀར་པོ་བསམ་པའོ། །

If one makes offerings in that manner, one will become connected to the [divine] abode; therefore, it is said, "one becomes a worthy object of offering." Now, the practice of accomplishing the extraordinary activities while abiding in the maṇḍala wheel is taught: "The wheel of the great maṇḍala" refers to being endowed with the nineteen deities. "The vajra deities" means that one should meditate upon the Sugatas and their respective families. In the center of that, having visualized whichever lord is appropriate according to the specific activity, and because that [lord] is by nature endowed with the three vajras, it is said: "The form of the three vajra bodies." This is comprised of the application of the colors such as white and so forth, the mantras endowed with knowledge (vidyā), and the mental engagement endowed with wisdom (jñāna). Regarding that, it is said: "The forms of the vajras of one's own mantras." Having meditated on the forms of the wheel generated from one's own mantra, one should visualize the four types of maṇḍalas, such as the permanent [one], and the four colors such as white. One should meditate on the wisdom-being (jñānasattva) in the heart of the lord and the meaning of the mantras such as Oṃ. By performing the placement of the desired [deity] in the heart and so forth, the practitioner of the four vajra yogas, such as pacification, who abides in the "vajra of meditative concentration," performs [the activities]. Because it is not shared with others, it is said: "It is the most excellent secret." Now, possessing superior power, the four auspicious deities are taught to show the certainty of the respective activities according to the inclinations of beings, beginning with "Pacification." "In the manner of Locanā" refers to her lord, who is to be visualized as white.

རྡོ་རྗེ་པད་ཅན་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ་རྒྱས་པ་ལ་སེར་པོར་བསམ་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གནས་ཞེས་པ་ནི། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གནས་སུ་ལས་གཞན་ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་དམར་པོར་བསམ་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་རྣམ་པར་ཁྲོ་བ་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། གསང་བ་སྐུ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྔགས་རྣམས་ཀུན་གྱི་སྤྲུལ་པ་སྟེ། འགྲོ་བའི་དོན་དུ་ལས་བཞི་སྤྲོས་པའོ། ། དེའི་དོན་དུ་སྤྱོད་པ་ཉིད་རོལ་མོ་སྟེ་དེས་རྒྱས་བཏབ་པའི་ཕྱིར་ན་མཚན་མའོ། ། ད་ནི་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཡུལ་གསུངས་པ། མ་དད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མ་དད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལའོ། ། སྨྲ་བའོ་ཞེས་པ་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ལོག་པར་སྨྲ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་སྨོད་པ་ཞེས་པ་ནི་བླ་མ་ལ་སྒོ་གསུམ་གྱིས་གནོད་པ་བྱེད་པའོ། ། གདུག་པའི་སེམས་ཅན་གཞན་ཞེས་པ་ནི་ཕ་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལམ་ལོག་པར་ལྟུང་བར་ངེས་པ་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་བར་དུ་བསྐུལ་བ་འདི་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ནི་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པས་ན་འཁོར་ལོའོ། ། དྲི་མ་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་དེའི་ཁ་སྦྱོར་འབྱེད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ཁམས་གསུམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁམས་གསུམ་གང་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐུར་བསྒོམས་ལ་གཞན་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་བྱའོ། ། དེ་ནས། དགྲ་རྣམས་དབྱེ་བ་བྱས་ནས་སུ། །

Vajrapadma is Amitābha; for the rite of enrichment, one should visualize him as yellow. "The abode of Vairocana" means that in the place of Vairocana, for other activities, one should visualize Amoghasiddhi as red. "Vajra Wrathful One" refers to the wrathful manifestation of the Vajra family, which is Akṣobhya. "Secret Three Bodies" refers to the Vajradhara. That which arises from him is the emanation of all mantras, the radiation of the four activities for the sake of sentient beings. For that purpose, the conduct itself is the music, and because it is sealed by that, it is the sign. Now, the objects of the rite of forceful subjugation are taught, beginning with "the faithless" and so forth. "The faithless" refers to those who lack faith in the bodhicitta. "Those who speak" refers to those who speak falsely regarding the Three Jewels. "Those who revile the Vajra Master" refers to those who cause harm to the guru through the three doors of body, speech, and mind. "Other malicious beings" refers to those certain to fall into wrong paths, such as those who kill their fathers; for them, one should perform the exhortation that follows. "Great Wisdom" is as described above. "Vajra" refers to the Tathāgatas. Because they possess the wheel, they are the "wheel." The ritual for opening the union of the objects associated with defilement is taught, beginning with "the three realms" and so forth. One should meditate on the sentient beings filling the three realms as the bodies of Buddhas and Bodhisattvas as described below, and perform the other actions as described below. Then: "Having separated the enemies..."

ཞེས་ཏེ་ཁྱད་པར་དང་ཐུན་མོང་གི་སྲུང་མ་དང་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་དབྱེ་བ་བྱས་ལ་དེ་ཁང་སྟོང་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་པ་དེ་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་ལས་རྣམས་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་ཅེས་པའོ། ། ད་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཆོ་ག་བསམ་གཏན་ལས་བྱུང་བ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ནང་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པའི་དབུས་དག་ཏུ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་ཁ་བཞིས་ཞེས་པ་ནི་རྩེ་གཅིག་ལ་ཕྱོགས་བཞིར་གདེངས་ཀའི་རྩེ་མོར་ལྡན་པའོ། ། འདིར་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལ་མི་སྦྱར་གྱི། དེའི་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པའི་མཆོག་རྣམས་ནི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དུ་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་ཞེས་ཏེ། སྔར་དང་པོའི་མགོན་པོ་ལས་གྱུར་པའི་ས་བོན་ལས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རྡོ་རྗེ་ས་བོན་དང་ལྡན་པར་བསྒོམས་ཏེ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྐྱོན་བརྗོད་པས་ཐམས་ཅད་མི་བསྐྱོད་པ་ཁྲོས་ནས་སླར་བསྡུས་ཏེ་ཐིམ་པ་ལས་གྱུར་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དུས་གསུམ་དམ་ཚིག་ནི་ཆོ་ག་དང་པོ་འགྲུབ་པའི་རྒྱུའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པས། སངས་རྒྱས་འཁོར་ལོ་རྣམ་བསྒོམས་ལ། ། ཞེས་ཏེ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་མ་གོང་དུ་གསུངས་པ་མཐུ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་དྲག་པོ་མི་བསྐྱོད་པ་དེའི་ལག་པ་གཡས་པར་གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་སོ། །

Thus, having distinguished between the specific and general protectors as they appear below, one should thoroughly accomplish the activities within that [deity] who abides like an empty house, as described below. Now, the yogin of Akṣobhya is taught the ritual of wrathful activity arising from meditative concentration, beginning with the words "In the expanse of space," and so forth. "In the expanse of space" refers to the center of the celestial mansion stacked within the source of phenomena (dharmodaya). "With a five-pronged vajra having four faces" means a single prong with four upward-pointing tips at its summit. Here, this does not refer to the crossed-vajra (viśvavajra), as it does not perform that function. One should meditate on Vajrasattva, endowed with the supreme aspects of the major and minor marks. One should meditate on him as possessing the seed-syllable of the vajra as previously described in the context of the transformation from the seed-syllable of the Primordial Protector. By means of his light rays, one proclaims the faults of the object of the rite to the Sugatas; they all become the wrathful Akṣobhya, who then withdraws and dissolves [into the practitioner], and one meditates on the resulting Akṣobhya as being extremely wrathful. The "samaya of the three times" is the cause for accomplishing the first ritual. Regarding the ritual arising from that, it says: "Having meditated on the Buddha-wheel," meaning that the [other] Tathāgatas, such as Vairocana and the rest, should also be meditated upon in the same way. "Buddha-wheel" means that the practitioner should hold in his right hand that fierce Akṣobhya of great power, who is the aforementioned symbol of the nature of all Buddhas.

དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་མཚན་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བཟུང་བར་བསམས་ནས། དེ་ནས་ཕྱོགས་བཅུ་ནས་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཞི་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་བསྡུས་ནས་འོད་ཀྱི་གོང་བུའི་ཚུལ་དུ་རང་གི་སྐུ་གསུམ་སྟེ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་གཟུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་དྷྲྀཀ་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཅན་རྣམས་རང་གི་ལུས་ལས་སླར་ཡང་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་གཟུགས་སུ་སྤྲོ་ཞེ་ན། ཁྲོ་བས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་སེམས་ཁྲོ་བས་འཁྲུགས་པའི་ཁྲོ་བོ་ཤིན་ཏུ་མི་སྡུག་ཅིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སྟ་རེ་དང་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་འཛིན་པ། གསོད་པའི་དོན་འབའ་ཞིག་སེམས་པ་གང་གསོད་ན་དཀོན་མཆོག་ལ་གནོད་པ་ལ་སོགས་པའི་གདུག་པ་རྣམས་གསོད་པ་དང་། གདུག་པར་གྱུར་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་གསོད་པའི་གཟུགས་སྣ་ཚོགས་པར་སྤྲོས་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་མན་ངག་གོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་སྟེ། དེ་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་ནས་ཉི་མ་བདུན་དུ་བྱས་ན། བསྒྲུབ་བྱ་བཤིག་པའི་ལས་བྱེད་པས་ན། སངས་རྒྱས་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ལས་མ་བྱས་ན་བཀའ་ལས་འདས་པས་ན་རྨོངས་པའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེའི་འཁོར་ལོ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་པར་བཀའ་སྩལ་པ་ནི་བཀའི་འཁོར་ལོ་སྟེ།

Likewise, having visualized grasping the other hand symbols as well, one should then gather as many sentient beings as there are from the ten directions into the peaceful forms of the Buddha’s bodies, and absorb them into one’s own three bodies—the body, speech, and mind—in the form of a mass of light. Then, by reciting "OṂ ĀḤ VAJRA DHṚK [Name] MĀRAYA PHAṬ HŪṂ," one should again emanate the Buddhas who possess the vajra of wisdom from one’s own body. If one asks in what form they are emanated, it is as described by the words "with wrath" and so forth. Furthermore, these are wrathful deities whose minds are agitated by anger, extremely hideous and terrifying, in the form of rākṣasas and the like, holding various weapons such as axes and hammers. Their sole intention is the act of killing. As for whom they kill: they kill the malevolent ones who harm the Three Jewels and so forth. If they have become malevolent, they emanate in various forms that even kill Vajrasattva; one should act as described below—this is the pith instruction. "The Buddha’s three bodies and the samaya" refers to the application, which is to be protected. By abiding in such a maṇḍala of the three vajras and practicing for seven days, one performs the activity of destroying the object of the rite; thus it is said, "The Buddha will grant the siddhi." If one does not perform the activity, one transgresses the command and is therefore "deluded." The rest is easy to understand. The "Vajra Samaya" is Akṣobhya. His "wheel" refers to the deities of the maṇḍala. That these are also taught to be the wisdom beings is the "wheel of the command."

བསྒྲུབ་བྱའི་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་གསོལ་བ་གདབ་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བས་ས་གཞི་ལ་གནས་པའི་བགེགས་བསྐྲད་པ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་འབར་བས་བརྒྱན། ། ཞེས་པ་ནི་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཤིགས་པ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་རྣམ་པའི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་པ་ནི་རང་རང་གི་སྦྱོར་བ་དང་མཐུན་པར་མཛད་པ་སྟེ་རང་གི་ལྷའོ། ། དེ་ཡང་དུས་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བ་ནི་རྒྱུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེའི་རྒྱུར་སྔོན་དུ་བསམས་ནས་ཞེས་སོ། ། དབྱེར་མི་ཕྱེད་ཅིང་གདུག་པ་རྣམས་འཇོམས་པས་ན། རྡོ་རྗེ་མེ་སྟག་འོད་འཕྲོ་བ་ཅན་ཞེས་ཏེ་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེའི་ཕྱག་གཡས་པར་བསྣམས་པར་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་སུ་མིག་དང་རྐང་པ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སོ་སོའི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་ཁྱད་པར་གྱིས་གར་བྱེད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པས་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྤྲུལ་པ་ནི་ཕྱོགས་བཅུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོང་མ་དང་འདྲའོ། ། ལྷའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ལ་གནས་པས་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ལུང་གི་བསྒོ་བ་ནི་སྐུ་གསུང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཡས་བརྐྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་སྤྱོད་པ་ནི་སྐུའི་སྦྱོར་བའོ། ། འཇིག་པའི་དུས་ཀྱི་འབྲུག་ལྟ་བུའི་ཧཱུཾ་གི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ནི་གསུང་གི་སྦྱོར་བའོ། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཟབ་མོར་དམིགས་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བའོ།

This is for the purpose of entering the continuum of the one to be accomplished. Now, immediately following the request to draw the painted maṇḍala, the expulsion of obstructors dwelling upon the ground through the application of body, speech, and mind is taught, beginning with the words "Space..." and so forth. "Adorned with a blazing wheel of vajras" means that one should visualize the maṇḍala wheel within the aforementioned celestial palace as being indestructible by anything. In its center is Vairocana, endowed with the supreme of all aspects; this refers to one's own deity, acting in accordance with one's respective application. Furthermore, "arisen from the samaya of the three times" refers to the causal Vajrasattva; one should first visualize him as the cause. Because he is indivisible and subdues the malevolent, he is called "possessing the radiance of vajra sparks," which refers to all the ritual implements. One should meditate on him holding these in his right hand. Having blessed the eyes, feet, and so forth in the form of a wrathful deity, one should perform the dance through the specific modes of individual conduct and circumambulate while holding the vajra and bell. The emanation of the maṇḍala is described by "the ten directions" and so forth, which is similar to what was stated above. One should act by abiding in the supreme body and wisdom that dwell in the nature of the deity. The command of the scripture is expressed by "body, speech..." and so forth. The conduct of the physical application, such as the posture with the right leg extended and so on, is the application of the body. Proclaiming the sound of "HŪṂ" like the thunder at the time of destruction is the application of speech. Perceiving all phenomena as profound is the application of the mind.

། དེ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ལ་གསོན། ། ཞེས་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིམ་པས་ཕུར་བུས་བཏབ་ནས་ས་བསྲུང་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། བཀའ་སྩལ་པའི་འཁོར་ལོས་གཞན་དམ་ཚིག་འདའ་མི་ནུས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླ་བས་མ་བཤད་དོ། ། ད་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཆོ་ག་བསམ་གཏན་ལས་བྱུང་བ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ཅན། ། ཞེས་པ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་པའོ། ། དེ་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་བསམ་ཞེས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་གོང་མ་ལྟར། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། ཞེས་ཏེ། དེས་གཙོ་བོ་བྱས་པའི་ལྷ་བཅུ་དགུ་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་སྟེ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་རང་གི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པར་བརྟག་ཅེས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཡི་དབུས་གནས་གང་ཡིན་པ། ། དེ་ཡི་འཁོར་ལོ་དེ་ཞེས་བྱ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བདག་པོ་ཡི། ། དེ་གནས་མི་བསྐྱོད་ཡང་དག་གནས། ། ཞེས་བཟང་པོ་ཞབས་ཀྱིས་བསྡུས་དོན་ལས་བཤད་དོ། ། དུས་གསུམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྐབས་བཞིན་དུ་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། སྤྱིའི་དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྐུ་གསུམ་མཉམ་པའི་མཆོག་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེའི་རིགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཁྲོ་བོ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། དེའི་སྦྱོར་བས་གང་ལ་རྒྱས་འདེབས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །

"Listen to me, who possess that," is how it should be applied. Then, by the sequence that follows below, one should protect the ground by driving in the ritual stakes. The "vajra of wisdom" is that which, by the wheel of the spoken command, prevents others from transgressing the samaya; the meditative absorption is thus named. The rest is easy to understand and is not explained. Now, the yogin of Yamāntaka is taught the ritual of wrathful activity arising from meditative concentration, beginning with the words "The Buddha," and so forth. "The Buddha maṇḍala wheel" refers to the celestial palace. One should visualize it in the center of the "vajra of space," which is the source of phenomena (dharmodaya). In its center, as described above, is the "great wheel of Yamāntaka." One should meditate on the wheel consisting of nineteen deities, with him as the principal. Since all of them arise from Yamāntaka, one should consider them to be one's own vajra. As it is said in the Piṇḍārtha by Bhadrapāda: "Whatever resides in its center, that is called its wheel. The Lord of the Tathāgatas, Akṣobhya, truly resides there." The passage beginning with "The three times" and so forth should be analyzed as in the section on the yogin of Akṣobhya; it is easy to understand. All general samayas are the mirror-like wisdom. That which arises from it is the supreme equality of the three bodies, Vairocana. The wrathful deity born from his family is Yamāntaka. The sealing of whatever is performed through his application is called the "vajra of wisdom."

ད་ནི་ཚོགས་སོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞིར་སྐད་ཅིག་གིས་འཁོར་བར་བྱེད་པའི་འཁོར་ལོ་ཁྲོ་བོ་བཅུ་བསྒོམ་སྟེ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་བསྒོམ་པ་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་རྟག་པ་དང་འོད་དཔག་མེད་དང་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། རང་སྔགས་དོན་གྱི་ཡོན་ཏན་ནི་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཇི་སྙེད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སྣ་ཚོགས་པ་འདུལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། ཡང་ན་གཙུག་ཏོར་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་གཙུག་ཏོར་བདུན་གང་ཡང་རུང་བའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་ན་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་སྐུའོ། ། དེས་སྔགས་པ་རྣམས་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་བཀའི་འཁོར་ལོ་སྟེ། བཀའ་སྩལ་པས་དེའི་ལས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་བསྲུང་བ་དོན་ཆེན་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་རང་ལ་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་བགེགས་རྣམ་པ་གཉིས་བསལ་བས། གལ་ཏེ་དྲག་པོ་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་ཀྱི་རྒྱུ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་བསལ་ཡང་། ཐེག་པ་ཆུང་ངུའི་བགེགས་ནི་ཐར་པ་ཆེན་པོ་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་གཞན་ལ་བློ་མི་འཇུག་པ་སྟེ། སྐུ་སྐྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དང་པོར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་གནས་གྱུར་པ་ལས་དང་པོའི་མགོན་པོ་སྟེ། དེ་ལས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཆོས་རྣམས་འབྱུང་བ་བསྐྱེད་དོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། དམ་ཚིག་གསུམ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། རྟག་པ་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་གདན་བསྒོམ་པ་གསུངས་པ།

Now, the yogi who accumulates the collections should meditate on the ten wrathful deities of the wheel that revolves instantaneously upon the vajra ground. Regarding the meditation upon their hub, it is said: "Body, Speech," and so forth. "Vajra of Body, Speech, and Mind" refers to Vairocana, Amitābha, and Akṣobhya. "The qualities of the meaning of one's own mantra" refers to all the great qualities such as the powers, as well as the subduing of the various realms of sentient beings; these are Ratnasaṃbhava and Amoghasiddhi. Alternatively, "the Uṣṇīṣa Samaya" refers to any of the seven Uṣṇīṣas that appear below. Because they possess great wisdom, they are the bodies of the Wisdom Vajra-holders. In order to protect practitioners, they are the "Wheel of Command," and because they perform their activities through being commanded, they should be exhorted. "Perform the great purpose of protecting awakening" means that by clearing away the two types of obstacles that prevent the wisdom wheel from entering oneself, even if the causes of obstacles such as the fierce ones are removed, the obstacle of the Lesser Vehicle still obscures great liberation. This is because by focusing on that, the mind does not engage with anything else; for it is the first of all the stages of generating the body. Through the transformation of these, the Primordial Protector arises, and one should apply the phrase "generate the arising of the dharmas as they have been taught." The "three samayas" are the three vajras. Because they are indivisible, they are "vajras." Regarding the meditation on the seats within the celestial mansion arising from the Permanent One, it is said:

ནམ་མཁའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོས་ནི་ཞེས་པ་ནི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། ། དེ་ཡང་སྣང་མཛད་སྐུ་མཆོག་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་སྐུ་གསུམ་དམ་ཚིག་དག་བསམ་པའོ། ། དེའི་ནང་དུ་གདན་ནི་རབ་ཏུ་བརྟག། ཅེས་པ་ནི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་པར་སྟོན་པ་དང་། དེ་ལ་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པས་ན་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་གདན་བཅུ་དགུའོ། ། མི་དགེ་བའི་འདམ་རྫབ་སྐེམས་པ་དང་། དགེ་བའི་རྩ་བའི་མྱུ་གུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཉི་མའི་གདན་བདུན་ནོ། ། ཉོན་མོངས་པའི་ཚ་བ་བསིལ་བར་བྱེད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དགེ་བའི་མྱུ་གུ་གསོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཟླ་བའི་གདན་བཅུ་གཉིས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ས་བོན་དང་ལྡན་པ་བསྒོམ་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྤྲོ་བསྡུ་དང་ལྡན་པར་ང་རྒྱལ་བ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་ས་བོན་ལས་འཕྲོས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཁའ་དབྱིངས་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསྒོམ་མོ། ། རང་སྔགས་ཡི་གེ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་བུམ་པར་ཆུད་པའི་ཡི་གེའོ། ། ཡེ་ཤེས་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་བདག་གིས་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བསྡུ་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚིག་བརྗོད་པའོ། ། འཕྲོས་པ་དེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་བྱས་ནས་བྱེད་པ་པོ་དང་བཅས་པར་རབ་ཏུ་བསྡུ་ཞེས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ། ཞེས་ཏེ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐུ་གསུམ་ལས་ནི་ཞེས་པ་ནི་ཧཱུཾ་ལའོ། །

"Space," and so forth. "Phenomena" refers to the celestial palace of the purified [qualities], such as the applications of mindfulness and so on. That, moreover, arises from the supreme body of Vairocana. Because it does not transcend the essence of the three vajras, one should contemplate the purity of the three bodies and the samaya. Within that, "one should thoroughly visualize the seats" means to show that all beings are indivisible; because they are unstained by faults, there are nineteen seats of variegated lotuses. To dry up the mud of non-virtue and to ripen the sprouts of the roots of virtue, there are seven sun seats. To cool the heat of the afflictions and to nourish the sprouts of the virtue of awakening, they are adorned with twelve moon seats. Immediately after meditating on [the deities] possessing the vajra seed-syllables, the pride of the emanation and reabsorption is taught: "The expanse of space," and so forth. Furthermore, one should meditate on the entire expanse of space being completely filled by all the Buddhas emanated from the seed-syllable. "The syllables of one's own mantra" refers to the syllables contained within the vajra vases. "Wisdom samaya" refers to the utterance of the words of wisdom immediately after the reabsorption, thinking, "Just as all the Tathāgatas are, so is my own nature." By that emanation, all sentient beings are also made into Buddhas, and then, together with the agent, they are thoroughly reabsorbed. Why? Because it is the Vajra Mind; that is, because it arises from that. "From the three bodies" refers to the syllable HŪṂ.

དེ་དག་གཟུང་ནས་ང་རྒྱལ་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། དེས་ནི་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་བསྟན་ཏོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཆོ་ག་བཞི་པ་འགྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་རྩེ་ལྔ་པའོ། ། དེའི་སྔགས་ནི་བུམ་པ་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་ཉིད་རིན་པོ་ཆེ་སྟེ་དོན་འབྱུང་བའོ། ། དེས་གཞན་གྱི་དོན་རབ་ཏུ་སྣང་བར་བྱེད་པས་ན་དེ་སྐད་དོ། ། ད་ནི་ཞི་བ་ལ་གནས་པའི་ཆོ་གས་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་མཚོ་རྐང་པས་བཅག་པ་གསུངས་པ། རྣམ་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་ཆུང་ངུའི་རྡུལ་ཕྲ་མོའི་སྟེང་དུ་བདག་ཉིད་བསྒོམ་མོ་ཞེས་པའོ། ། ཆུ་ཉིད་ཇི་ལྟར་བསམ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་རིམ་པར་བཀོད་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ས་བོན་ལྔ་ལས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལྔ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བཀོད་ནས་བསྙེན་སྒྲུབ་གསུམ་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱས་པའི་ཆུའི་སྟེང་དུ་བཅག་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་བཅག་པར་བྱ་ཞེ་ན། རྐང་པ་མཉམ་གཞག་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་ཏེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་ལྟེ་བ་ལ་རྣམ་པར་གནས་ལ། དེའི་རྐང་པ་བཞིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི། སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་རྐང་པ་བསྒོམ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཉེ་བའི་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ནས་ལྷག་པར་གནས་པས་ན་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆུའི་སྟེང་དུ་འགྲོ་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པས་ན་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོ་ན་གནས་པ་མི་འགལ་བས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་དག་པ་ཞེས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་དོ། །

"Having grasped those, one should cultivate pride"—this is what is meant. By this, the wisdom of accomplishment (krtyānuṣṭhāna-jñāna) is also shown. It is that which causes sentient beings to accomplish the fourth ritual. The "Vajra of Body, Speech, and Mind" is Vajradhara. The "vajra" is the five-pronged one. Its mantra resides in the vase. That itself is the jewel, the source of all purposes. Because it causes the welfare of others to appear clearly, it is so called. Now, the ritual for treading upon the vajra-ocean while abiding in the state of pacification is taught, beginning with the words "In the aspect..." and so forth. "One should meditate intensely on Vajrasattva" means that during the stage of great accomplishment, one should meditate on oneself upon a minute particle of the subtle. If one asks, "How should the water itself be visualized?" it says, "Having arranged the Buddhas in sequence," which means that having arranged the five Sugatas exactly as they are from the five seed-syllables arising from Vajradhara, one should tread upon the water accomplished through the three stages of approach and accomplishment. If one asks, "How should one tread?" it says, "By the application of the feet in meditative equipoise." The application of method and wisdom in meditative equipoise abides at the navel. "With those four feet, one should meditate on the feet above the crown of Vairocana and the others." Thus, having seen the proximate signs and so forth, by abiding in that state, one will become able to walk upon the water of all directions. Since all phenomena are pure by nature, it is not contradictory for them to abide upon the crowns of the deities; therefore, it is described in one sense as "pure in essence."

རྒྱ་མཚོ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་བསྐྱེད་པས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་མཚོའོ། ། དེ་དག་གི་རྐང་པས་གནོན་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ད་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་ངག་གནོན་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དབང་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོ་ལས་བསྐྱེད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྤྱི་བོར་ལཾ་ལས་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སེར་པོར་བསམས་ནས། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཾ་ལས་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་པདྨ་ལ་གནས་པར་བཞག་ལ་གཞལ་ཡས་ཁང་བསམས་ནས་དེའི་དབུས་སུ་ཁྲོ་བོའི་རིགས་ཁ་དོག་སེར་པོ་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པར་བཞག་ནས་གནོན་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེས་སྤོབས་པ་ཤིན་ཏུ་ཞན་པར་འགྱུར་རོ། ། སྨྲར་མི་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྐན་གྱི་ཕུགས་སུ་ཧཾ་ལས་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་པའི་ཁ་བཞིས་སྤྱི་བོ་དང་། རྣ་བ་གཉིས་དང་། ལྐོག་མར་ཕུག་སྟེ་བསྒོམས་པས་དེ་ལྟར་འགྱུར་རོ། ། མུ་སྟེགས་ཅན་ནི་ནམ་མཁའི་གོས་ཅན་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ནི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེའི་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེའོ། ། དཔུང་གནོན་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་ཅེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཏེ། ཁྲོ་བོའི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། པདྨོ་སེར་པོའི་མདོག་འདྲ་བ་ཆེ་ཆུང་གི་ཚད་རིའི་རྒྱལ་པོ་ལྟར་བསམས་ནས་ཞེས་སོ། ། དེ་དཔུང་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་བསྒོམས་པས་དཔུང་སའི་འོག་ཏུ་བྱིང་བར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཁྲོ་བོ་རྣམས་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་བསམས་ན་འབྲོས་པར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དཔུང་ཕྱིར་ལོག་ནས་ལྷ་མདུན་གྱིས་བལྟས་ན་རེངས་པར་འགྱུར་རོ། །

By generating the ocean and so forth as the Tathāgata, it is the "Vajra Ocean." It is so called because one treads upon them with one's feet. Now, the ritual for suppressing the speech of others is taught, beginning with the words "Great Power" (Mahendra) and so forth. Furthermore, having generated the target of the practice from the first letter of their name, one should visualize a yellow maṇḍala of Great Power (Mahendra) arising from the syllable laṃ upon the crown of their head. Above that, one should place a karmic vajra resting on a lotus arising from the syllable haṃ, and having visualized a celestial palace, one should place a wrathful deity of the yellow family, endowed with a wheel, in its center and meditate on the suppression. By this, their eloquence will become extremely weak. To prevent them from speaking, one should generate a karmic vajra from the syllable haṃ in the back of the palate; by meditating that its four faces pierce the crown of the head, the two ears, and the throat, it will become so. "Tīrthikas" refers to the Ākāśagarbhas and so forth. "Opponents" refers to all adversaries. The "vajra" is the very act of harming them. The ritual for suppressing an army is taught: "The supreme three vajras" refers to the deities of the maṇḍala. If one asks what the wrathful deities are like, it says: "Visualize them as having the color of a yellow lotus and a size like the king of mountains." By meditating on them as before upon the crown of the heads of the troops, atop Mount Meru, the army will sink beneath the earth. If one visualizes the wrathful deities with their backs turned, they will flee. If the army turns back and the deities face forward, they will be paralyzed.

གཉིས་ཀ་མདུན་གྱིས་བལྟས་ན་ཕ་རོལ་པོ་བརྒྱལ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་སྦྱོར་བའི་ནུས་པ་ཡང་། ། སངས་རྒྱས་དཔུང་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ཁྲོ་བོ་རྣམས་སོ། ། དེ་དཔུང་ཐམས་ཅད་དེ་ཕ་རོལ་གྱི་སྡེ་བདག་གི་ཕྱོགས་སུ་གནོན་པའོ། ། དེ་གནོན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དཔུང་ཕུར་བུས་གདབ་པ་གསུངས་པ་དགྲ་བོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དགྲ་བོ་ཞེས་པ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་དཔུང་ངོ་། ། བསྐྲད་པའི་དུས་ཞེས་པ་ནི་རྨོངས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བསམ་གཏན་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདིས་སངས་རྒྱས་དག་གིས་ཀྱང་ལས་མ་བྱས་ན་འགས་པར་འགྱུར་ཞེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཕན་ཡོན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་ཧཱུཾ་ལས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཧཱུཾ་ལས་གྱུར་པའི་ཕུར་བུ་བསམ་གཏན་གྱིས་བསྒོམ་པ་ནི། རྩེ་མོ་ལྔ་པའི་ཚད་དུ་སྟེང་རྩེ་ལྔ་པ་འོག་རྩེ་གཅིག་པ་ཚད་སོར་བརྒྱད་པ་བསམས་ཏེ། མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོས་བསྐྱེད་པའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་དེས་བཏབ་ཅིང་ཁྲོ་བས་གྷ་གྷ་གྷ་ཏའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་བཟླས་ཤིང་ཐམས་ཅད་ལ་ཕོག་པར་བསམས་པས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཔུང་དག་ཀྱང་འཇིག་ན་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་སོ། ། རྨོངས་པར་བྱེད་པ་ནི་འཆི་བ་འམ་རྒོལ་མི་ནུས་པའོ། ། ད་ནི་ཞི་བའི་ལས་ཀྱི་རིམ་པ་གང་ཟག་མང་པོའི་ཉེ་བར་འཚེ་བ་གཞིལ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། གྲོང་ངམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁྱིམ་ལྔ་ཕན་ཆད་གྲོང་ཞེས་བྱ། བརྒྱ་ཕན་ཆད་ལ་གྲོང་ཁྱེར་རོ། ། གྲོ་ལམ་ཙམ་དུ་འདབ་ཆགས་སུ་གནས་པ་ལ་ལྗོངས་ཞེས་བྱའོ། །

If both look toward one another, the opponent will be struck unconscious. Therefore, regarding the power of the application, it says, "Even the host of Buddhas," and so forth. The vajras of body, speech, and mind are the three vajras. From those arise the wrathful deities. Their entire host suppresses the opposing army on one's own side. That which suppresses them is so called. Regarding the piercing with the kīla, it says, "The enemy," and so forth. "Enemy" refers to the opposing army. "At the time of expulsion" means for the purpose of causing confusion. The supreme benefit is that if one performs this meditative concentration described below, even the Buddhas themselves will be shattered if the rite is not performed. How so? It says, "From HŪṂ," and so forth. Furthermore, as for meditating on the kīla arisen from HŪṂ through meditative concentration: one should visualize it as being five-pointed in measure, with five points above and one point below, eight finger-widths in length. With that vajra-kīla, which was generated by the first letter of the name, one strikes the hearts of all those to be accomplished; then, by reciting the mantra of the Gha-gha-ghāṭa garland with wrath and imagining it to strike everyone, if even the hosts of Buddhas are destroyed, what need is there to mention others? "Causing confusion" means causing death or rendering them unable to attack. Now, the ritual for pacifying the harms of many individuals through the sequence of peaceful activities is taught, beginning with "A village," and so forth. Five or more houses are called a village; one hundred or more is a city. A continuous stretch of land the size of a path is called a district.

ནད་ཀུན་སྤོང་པའི་ཞི་བ་ཡང་། ། ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་དེ་ན་གནས་པ་ཀུན་གྱི་ནད་སྤངས་པ་སྟེ། སྦྱོར་བ་འདིས་རྟག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱ་ཞེས་སོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་ནད་ཀྱིས་གང་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཀྱི་བར་སྣང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྔ་པ་བུམ་པ་ལ་རྟག་པའི་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པའི་བསྐལ་པ་སྲེག་པ་ལྟ་བུའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་བསམས་ནས་ཞི་བའི་སྔགས་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་འོད་ཟེར་གྱིས་འགྲོ་བའི་ནད་རྣམ་པར་བསྲེགས་ཏེ་འོད་ཟེར་དེ་ཉིད་སླར་ཡང་རབ་ཏུ་བསྡུ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་སྤྱན་མའི་སྔགས་བཟླས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་ཏེ། སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་བདུད་རྩིའི་བུམ་པ་འཛིན་པའི་འོད་ཟེར་རྣམས་སྤྲོ་བ་དག་ཀྱང་བྱའོ། ། དེས་འོད་ཟེར་དབབ་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་ཡང་སྩོལ་ལོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། དེ་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཚོགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚོགས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་བརྗོད་པའི་ཞེས་པ་ནི་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་ཚོགས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་བདུད་རྩིའི་བུམ་པ་བཟུང་བས་འོད་ཟེར་དབབ་པ་དང་དབང་བསྐུར་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པས་སངས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་བསམ་གཏན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དགང་དཀའ་བ་ཡང་རབ་ཏུ་འགེངས། ། ཞེས་པ་ནི་ཉམས་སྟོབས་དང་བང་མཛོད་ལ་སོགས་པའོ། །

Regarding the phrase, "The pacification that abandons all disease," this means that the diseases of all sentient beings dwelling there are abandoned; it says that one should always apply this practice. That very practice is taught in the passage beginning with "Vajra" and so forth. Furthermore, one should visualize in the space above the dwellings of sentient beings afflicted by disease a five-pronged vajra, the nature of the five Tathāgatas, arising from the syllable HŪṂ, which is joined with a vase and a perpetual wheel, and from which light rays radiate like the conflagration at the end of an eon. The yogi, reciting the pacifying mantra, should completely incinerate the diseases of beings with those light rays and then withdraw those very light rays back again. Then, the yogi reciting the mantra of Locanā should also emanate light rays from the precious jewel—namely, the light rays of Locanā and the others holding vases of nectar. Through that, one should understand that the descent of light rays and the conferral of empowerment are also bestowed. It is not only that; it is taught that one should confer empowerment by means of the three vajras in the passage beginning with "Buddha" and so forth. "Buddha clouds" refers to the assembly of Vairocana. "Vajrasattva" refers to the assembly of Akṣobhya. "The expression of Dharma" refers to the assembly of Amitābha. It is taught that these too, holding vases of nectar, should perform the descent of light rays and the conferral of empowerment. By doing so, it is taught that one becomes a Buddha in the passage beginning with "Vajra meditative concentration" and so forth. "It also completely fills that which is difficult to fill" refers to physical strength, the treasury, and so on.

དེས་ཀྱང་སྦྱིན་པའི་ཆར་འབེབས་པས་ན། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དང་འདྲར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ། བསྐལ་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསང་བ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་བས་གསལ་བའི་སྐུ་སྟེ་ལྷ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྐྱོན་མེད་པ་སྟེ་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བ་ཇི་སྙེད་པའོ། ། སེམས་ཅན་ནི་གྲོང་ལ་སོགས་པ་ན་གནས་པའོ། ། དེའི་ནད་ཐམས་ཅད་མེད་པ་ནི་སྦྱོར་བ་དེའོ། ། བར་སྣང་གི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བས་ན་དེ་སྐད་དོ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཕུར་བུས་བགེགས་ཀྱི་འཚེ་བ་བཟློག་པ་གསུངས་པ། ཡིད་དམ་བཅས་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡིད་དམ་བཅས་པ་རྫོགས་ནས་ཀྱང་། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་ཡུལ་གྱི་འཚེ་བ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་སྦྱོར་བ་རྫོགས་པས། ། གལ་ཏེ་གློ་བུར་དུ་ཉེ་བར་འཚེ་བ་བྱུང་ན་སྔགས་ཀྱི་གནས་སུ་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཕུར་བུ་སྐུ་སྟོད་ཞལ་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་པའི་བདག་ཉིད་ལ་སྐུ་སྨད་ལྕགས་ཀྱི་ཕུར་པ་ཟུར་གསུམ་པའི་གཟུགས་སུ་རབ་ཏུ་བསྒོམས་ལ་གདབ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་གང་ཡང་རུང་བར་བཏབ་པས་དེ་ལས་མེ་སྟག་འབར་བའི་འོད་འཕྲོས་པས། དེ་ཉིད་དེ་ལས་གྱུར་པས་ཕྱོགས་བཅུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ན་གནས་པའི་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ལ་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ས་བསྲུང་བ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རོ། ། བསམ་གཏན་གྱི་བསྲུང་བ་ལ་ནི་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐྱེད་ནས་མཚམས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་གཏམས་པར་བསམ་མོ། །

"Because it also causes the rain of generosity to fall, it becomes like a wish-fulfilling jewel," it is said. Regarding the explanation of its benefits, it says "for aeons" and so forth. The "deities" are the bodies that are luminous because they are the essence of the three secret vajras. Because of that very nature, they are "faultless," meaning they are as many as they are, free from subject and object. "Sentient beings" are those dwelling in villages and so forth. "The absence of all their diseases" is that application. It is called such because it arises from the vajra of space. Regarding the statement that the kīla of Amṛtakuṇḍalī averts the harm of obstructors, it says "having made the vow" and so forth. "Even after the vow has been completed" means that once the application for pacifying the harms of the environment mentioned above is finished, if sudden harm should occur, one should employ the mantra at the proper place. If one asks how, it says "Vajra Amṛta" and so forth. Furthermore, Vajra Amṛtakuṇḍalī himself is the vajra. One should meditate intensely on the kīla as having the nature of a three-faced, six-armed upper body, while the lower body is in the form of a three-sided iron kīla. By striking anywhere with the mantra of striking, sparks of blazing fire radiate from it. Having become that very thing, one should strike all the hosts of obstructors dwelling in the maṇḍalas of the ten directions. It is the same for protecting the ground. For the protection of meditative concentration, one should visualize that light rays arising from the syllable HŪṂ generate [the protection] and fill the area outside the boundary.

རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ལས་བྱེད་པ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའོ། ། སྐྱེ་འགྲོ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་གང་གིས་གདུལ་བྱར་བྱེད་པ་ཉིད་སྙིང་རྗེ་སྟེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའི་ཕུར་བུའོ། ། དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ད་ནི་རྟག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཞི་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། མདངས་བཟང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་གོང་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བསྲུང་བའི་ནང་དུ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་སུ་གཞལ་ཡས་ཁང་པ་རྣམ་པར་བསམས་ནས། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལས་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་གཟུགས་ཁ་དོག་དཀར་པོ་མདངས་བཟང་སྟེ། ཟླ་བའི་དབུས་སུ་བསམས་ནས་དེའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་བསམས་ནས། བདག་གི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བ་ལ་འདོད་པ་གཞག་ཅེས་ཏེ། ཞི་བའི་ཡུལ་ནད་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་འདོད་པས་གཞག་པར་བྱའོ་ཞེས། དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྤྱན་མའི་སྔགས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཆུད་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་ལྡན་པར་བཟླས་པ་འམ། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་སྔགས་སམ་ས་བོན་བཟླས་པས་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་གང་བར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་རྣམས་འོད་ཟེར་ལྔའི་གོང་བུའི་ཚུལ་གྱིས་བསྡུས་ནས་ནད་པའི་ལུས་ལ་འོད་ཟེར་དེ་དབབ་པར་བྱས་པས་ནད་བསལ་ཞིང་ཡན་ལག་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ན་ཛི་ན་ཛི་ཀ་ཆེ་གེ་མོ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་སྭཱཧཱ་ཞེས་པ་འམ་ས་བོན་བཟླས་པས་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྤྲིན་རྣམས་སྤྲོ་བར་བྱའོ། །

Because one does not transcend the activity of the three vajras, it is the samaya of the three vajras, namely Amṛtakuṇḍalin. "Beings" refers to Viṣṇu and the others. Compassion is that which tames them, which is the kīla of Amṛtakuṇḍalin. The meditative absorption (samādhi) of that is so named. Now, the yogi of the permanent [nature] is taught the ritual for pacification, beginning with the words "radiant" and so forth. Furthermore, the yogi who has practiced according to the sequence previously explained, within the protection, should visualize a celestial palace in the center of the expanse of space. Having visualized the form of Vairocana, who arises from the Vajra-holder, white in color and radiant, in the center of a moon, and having completed that ritual, one should likewise visualize the maṇḍala circle. One should place the desired object upon the moon at the heart of one's own wisdom-being (jñānasattva), meaning that one should place it with the desire to pacify the objects of pacification, such as diseases. Then, one should recite the mantra of Locanā, which appears below, including the name of the person to be accomplished, enclosed within the three syllables; or likewise, by reciting the name-mantra or the seed-syllable, one should meditate on Locanā and the others filling the expanse of space. Having gathered them in the form of a mass of five-colored light rays, one should cause those light rays to descend upon the body of the patient, whereby the disease is cleared away and the limbs become robust. Furthermore, by reciting the seed-syllable or the mantra: Oṃ āḥ jina jina jik [name] śāntiṃ kuru hūṃ svāhā, one should emanate clouds of the Buddha Vairocana from the pores of the skin.

སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲིན་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་ཚེ་ཕྱག་ན་བདུད་རྩིའི་ཆུ་རྒྱུན་གྱིས་བཀང་བའི་བུམ་པ་འཛིན་པས་དེ་ལ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་རབ་ཏུ་སྩོལ་ཞེས་སོ། ། ནད་ཞི་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྟག་པའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་སྤྱན་མའོ། ། བཀོད་པ་ནི་མང་པོ་འདུས་པའོ། ། སྙིང་རྗེའི་རླན་ཡོད་པས་ན་སྤྲིན་ཞེས་བྱའོ། ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱིས་རྒྱས་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་གོང་མ་ལྟར་ཁང་པ་བརྩེགས་མའི་ནང་དུ་ལཾ་ལས་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པ་ཁ་དོག་སེར་པོར་བསམས་ལ། དེའི་སྟེང་དུ་ཉི་མ་ལ་ཆོས་འཛིན་པ་སྟེ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་གོང་མ་ལྟར་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པ་ཁ་དོག་དམར་པོར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་འདོད་པ་གཞག་ཅེས་ཏེ་ཚེ་དང་ཆོས་དང་ནོར་རྒྱས་པར་འདོད་པའོ། ། དེ་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་གོས་དཀར་མོའི་སྔགས་ལ་སོགས་པ་བཟླས་པས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ན་བཟའ་དཀར་མོ་ལ་སོགས་པས་གང་བའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་འོད་ཀྱི་གོང་བུས་བསྡུས་ན་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་སྟེ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་སྡུད་ན། ལུས་དང་ངག་སེམས་གནས་ལ་ཞེས་ཏེ་སྤྱི་བོ་དང་མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་གར་བསྡུ་ཞིང་འདོད་པ་འོད་ཟེར་དེ་ལ་གཞག་པར་བྱས་པས་ཐམས་ཅད་རྒྱས་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཡང་ཨོཾ་ཨཱཿཨཱ་རོ་ལྀ་ཀ་ཆེ་གེ་མོ་པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་སྔགས་སམ། ས་བོན་བཟླས་པས་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་རིན་ཆེན་ཞེས་རིན་པོ་ཆེའི་ཆར་འབེབས་པ་སྟེ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་སྤྲིན་སྤྲོ་བར་བྱའོ། །

At that time, clouds of buddhas, holding vases filled with a stream of nectar in their hands, bestow empowerment in order to ensure that one does not regress. It is said: "Not only is illness pacified, but one will become like the glorious Vajra." The Buddha is the permanent. The samaya is Locanā. The "array" is the gathering of many. Because they possess the moisture of compassion, they are called "clouds." Regarding the extensive explanation of the expansion by Amitābha, it begins with the words "In the sky," and so forth. Furthermore, as before, one should visualize a yellow, square maṇḍala of the Great Power (mahendra) arising from the syllable laṃ inside a multi-storied palace. Upon that, on a sun disk, is the Holder of Dharma—Amitābha—as before, possessing a wheel and visualized as red in color. In the heart of his wisdom-being (jñānasattva), one should place the "desire" upon a moon disk; this refers to the desire for the expansion of longevity, Dharma, and wealth. Then, by reciting the mantra of Pāṇḍaravāsinī and so forth as they appear below, the expanse of space is filled with Pāṇḍaravāsinī and the others. When these are gathered into a mass of light, it is called the "wish-fulfilling jewel." How are they gathered? It says, "In the locations of body, speech, and mind," meaning they are gathered at the crown, the throat, and the heart. By placing the desired object within those light rays, everything becomes expanded. Furthermore, by reciting the mantra oṃ āḥ ārolik [name] puṣṭiṃ kuru hūṃ or the seed syllable, a rain of jewels—meaning precious gems—falls from the pores of the skin, and clouds of Amitābha should be emanated.

དེ་ཉིད་གསུངས་པ། སྤྲོས་ཏེ་ཆོས་སྐུ་ཞེས་ཏེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་བྱེད་པས་ན་དེ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་དེས་བདུད་རྩིས་བཀང་བའི་བུམ་པ་འཛིན་པ་དེ་ལ་ཟད་པ་མེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་རབ་ཏུ་སྩོལ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་བཀྲ་ཤིས་པར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་བསམ་གཏན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། དམ་ཚིག་ནི་དཀར་མོའོ། ། དེ་མང་པོ་འདུས་པ་ནི་བཀོད་པའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དབང་དུ་བྱེད་པར་འདོད་པ་ལ་ནུས་པ་སྦྱིན་པ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་གོང་མ་ལྟར་ཁང་པ་བརྩེགས་མའི་དབུས་སུ་གནས་པ་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླ་གམ་བསམ་ཞེས་པ་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་པའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་གོང་མ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་མཁའ་ཞེས་པ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྟེ། ཆོས་མཆོག་གཟུགས་ཞེས་པ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལྟར་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པ་དམར་པོར་བསམས་ནས། དེའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྙིང་གར་གཞན་དབང་དུ་བྱེད་པར་འདོད་པ་ནི་གཞག་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨཱཿཔྲཛྙཱ་དྷྲྀཀ་ཆེ་གེ་མོའི་བ་ཤཾ་རཱ་ག་པ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་པས་བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གང་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་འོད་ཟེར་ལྔའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། གང་ཟག་དེ་ལ་གཟི་བརྗིད་དབབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

That very point is stated: "Expanding it is the Dharmakāya." Because Amitābha himself causes that to expand, one should meditate upon him; then, in order to make that inexhaustible, the empowerment is bestowed by the Cloud of Dharma (Dharmameghā) holding a vase filled with nectar. It is said that if one acts in this way, auspiciousness will arise. Regarding the passage beginning with "Vajra-meditation" and so forth: the Cloud of Dharma is Amitābha. The Samaya is Gaurī. The gathering of many of these is the "Array." For the practitioner of Amoghasiddhi who desires to bring others under control, the bestowing of power is taught in the passage beginning with "Space" and so forth. Furthermore, as before, one should visualize a vajra-maṇḍala in the center of the multi-storied palace; "crescent moon" refers to a sun-maṇḍala in the shape of a half-moon, and not a wind-maṇḍala. As before, "Vajra-Space" is Amoghasiddhi. "Supreme Dharma-form" refers to visualizing [Amitābha] as red and possessing a wheel, like Amitābha; then, one should place the one who desires to bring others under control into the heart of the Wisdom Being (jñānasattva) of that [deity]. Then, by reciting "Oṃ Āḥ Prajñādhṛk [Name] Vaśaṃ Rāga Vaśaṃ Kuru Hūṃ Hoḥ," one should completely fill the entire expanse of space with the forms of Buddhas and Bodhisattvas emerging from the pores of the skin. Through the application of five-colored light rays, one should cause splendor to descend upon that person. If one asks what will happen by that, it is stated in the passage beginning with "That is..." and so forth.

ལས་ཐབས་བྱེད་པར་ཞེས་པ་ནི་འདོད་པའི་ལས་ཀུན་གཞན་གྱིས་བྱེད་པའོ། ། དགའ་བས་མྱོས་པའི་དབང་པོ་ནི་བརྒྱལ་བའོ། ། དེ་དགྱེས་ནས་ལས་ཐབས་ཆེན་པོ་ཡང་རབ་ཏུ་གསོལ་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་བསྐུལ་བ་མ་བྱས་ཀྱང་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་དབང་དུ་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་སྒྲོལ་མའོ། ། དེའི་སྤྲིན་བཀོད་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་མངོན་སྤྱོད་དང་འབྲེལ་བའི་ལས་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཞི་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་བསྡུས་པ་རྣམས་སླར་སྤྲོ་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྐྲ་འགྲེང་བ་རོ་ལངས་ཀྱི་གྲི་དང་ཀ་པཱ་ལ་འཛིན་པའི་སྲིན་པོ་དང་ལུས་ལ་སོགས་པ་རྣོ་ཞིང་ཚ་བའི་ཁྲོ་བོ་དྲག་ཅིང་གཏུམ་པོ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་འབྱིན་པའི་ཝ་དང་བྱ་རོག་སྣ་ཚོགས་དང་། བྱ་རྒོད་ལྕགས་ཀྱི་མཆུ་ཅན་དང་། ཁྱི་ལྕགས་ཀྱི་མཆེ་བ་ཅན་གྱིས་གང་བར་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། དེས་བསྐལ་པའི་མེ་བཞིན་དུ་འབར་བའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་ལ་གནས་པ་སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་བསམས་ནས། སྐྲག་ཅིང་འཇིགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཁ་སྦྱར་བ་བྱས་པས་སྲོག་བྱེ་བ་སྐྲ་གྲོལ་བ་སྣུམ་གྱིས་བྱུགས་པ་གཟི་བརྗིད་དང་བྲལ་བ་ལ་བསམས་ནས་རྣལ་འབྱོར་འདི་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །

Regarding the phrase "performing the ritual activity," it means that all desired activities are performed by others. "The senses intoxicated by joy" refers to being in a state of swoon. "Having been pleased, he also requests the great ritual activity" is the meaning. Likewise, it is said that even without being exhorted, women and others will be brought under one's power by the mere sight of them. "Ratna" is Amoghasiddhi. His "samaya" is Tārā. The "array of clouds" of that is as described above. Now, the activities related to the wrathful rites (abhicāra) mentioned previously are taught, beginning with the words "space" and so forth. Furthermore, the peaceful forms of the Buddha's body, which were previously withdrawn, should be emanated once again. How so? One should meditate on the space being filled with rākṣasas with bristling hair, holding the swords and skull-cups of the vetāla, and with bodies and so forth that are sharp, hot, fierce, and violent wrathful deities; likewise, with various howling foxes and crows, vultures with iron beaks, and dogs with iron fangs. One should then contemplate a triangular fire maṇḍala blazing like the fire at the end of an eon, situated as it will be described below as causing harm to all the Buddhas. Within it, one should visualize the target of the rite, terrified and trembling, with their mouth joined, their life-force departed, hair disheveled, smeared with oil, and devoid of splendor. Having visualized this, one should apply this yoga.

དེ་ལས་དང་མཐུན་པའི་སྔགས་བཟླས་པས་གོང་མ་ལྟ་བུ་སྤྲོས་པས་དེ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཐོགས་པས་གཅོད་པར་བྱེད་ཅིང་རྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དྲངས་པར་བསྒོམས་པས་དཀོན་མཆོག་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པའི་དགྲ་རྣམས་འཆི་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་བར་སྲིད་དྲངས་པ་ལ་སོགས་པས་མི་བསྐྱོད་པར་བསྐྱེད་ནས་སྲུང་མ་གཏད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པས་མངོན་དགའ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་ན་གཉིས་ཀ་དག་པའོ། ། སྦྱོར་བ་དེའི་ནུས་པ་ཡང་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེའི་དམ་ཚིག་ནི་རིགས་ལས་བྱུང་བའི་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་སྤྲིན་བཀོད་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་ཏེ། དེ་ལས་བྱེད་པ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ཞལ་ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་དྲན་པར་བྱ་བ་དང་། མ་བཤད་པ་རྣམས་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྟོན་ཀའི་འདམ་བུ་ཞེས་པ་ཆུའི་སྒོ་ངའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། ཞེ་སྡང་གི་རང་བཞིན་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ཁམས་རྣམས་འཁྲུག་བྱེད་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ཅན་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་པས་ན་ལོངས་སྤྱོད་ཅན་ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཡས་བར་མའི་མཚན་མ་གསུངས་པ། འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱག་དྲུག་པ་བསྒོམས་ཞེས་སོ། ། བཟང་པོ་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་བསྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་ལེའུ་དང་པོར་བཤད་པའོ། ། འདིར་སངས་རྒྱས་གསུམ་པོ་ཉིད་གསུངས་པ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཉིད་གཙོ་བོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

By reciting the mantra corresponding to that and emanating as described above, one should meditate that they brandish various weapons to cut [the enemy] and draw out all the entrails and so forth; thus, the enemies who harm the Three Jewels are killed. Then, by drawing in the intermediate state and so forth, one generates Akṣobhya and performs the entrustment of the protectors and so on; because [the enemy] is then born in Abhirati, both are purified. The power of that application is also stated: "In that way," and so forth. "Vajra" is Akṣobhya. His "samaya" refers to the rākṣasas and others born from his family. The "array of clouds" of those is as described above; that which performs this is so called. Now, in order to recall the explanations of the faces and so forth of Vairocana and the others, and to explain those not yet explained, it is said: "Vairocana," and so forth. "Autumnal reed" refers to the egg of water. "The Vajra-holder" is Akṣobhya. Because his nature is hatred, he "agitates the world realms." "The Lustful One" is Amitābha. Because his nature is passion, he is called "the Enjoyer." Their middle right hand symbols are stated: "The wheel," and so forth. They are also to be meditated upon as having six arms. "Holding various excellent weapons" was explained in the first chapter. The reason only these three Buddhas are mentioned here is to show that Body, Speech, and Mind are the primary [aspects].

དེ་བས་ན་གཉིས་པོ་ཡང་ལེའུ་དང་པོ་ལས་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའི་གསུངས་པ། སྤྱན་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕན་པ་ཞེས་པ་ནི་བྱམས་པའི་རང་བཞིན་པས་སོ། ། མཛེས་པའི་གཟུགས་ནི་ལྷའི་བུ་མོའི་ཆ་ལུགས་འཛིན་ཅིང་འཇོ་སྒེག་གི་རོས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། མཁས་སྐྱེས་སྤྱན་ནི་རྒྱལ་མོ་ཆེ། ། ཞེས་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་མོའི་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་མཁྱེན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐུ་གསུམ་ལས་ཞལ་གསུམ་འབྱུང་བའི་ལྷ་མོས་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བྱེད་པས་ན་ཞལ་སྐྱེས་སྤྱན་ནི་རྒྱལ་མོ་ཆེ་སྟེ་གོས་དཀར་མོའོ། ། བཟང་མོ་འཕགས་མ་སྒྲོལ་མའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཚན་པའི་ཨུཏྤལ་བསྣམས་པའོ། ། གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལེའུ་དང་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོ་བཞིའི་གསུངས་པ། ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དྲག་པོ་ཞེས་པ་ནི་ཞལ་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དྲག་པོ་འཇིགས་པ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོའོ། ། དྲག་ཏུ་བཞད་པའི་སྒྲ་གསང་མཐོ་བ་སྒྲོགས་པས་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་སྐྲག་པར་བྱེད་ཅིང་རི་རབ་ཀྱང་སྒྱེལ་བར་བྱེད་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ཅན་ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་ཞེས་པ་ནི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའོ། ། འཇོམས་པ་མྱུར་བའི་དཔེ། དྲག་པོ་འཁོར་ལོ་འབར་བ་འདྲ། ། ཞེས་སོ། ། རང་བཞིན་དུ་གཏོགས་པའི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ནི་བསམ་གཏན་དང་རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་བསྲུང་བ་ལ་དགོད་པ་དང་། ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་ན་གསུངས་པ། ཊཀྐིའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ།

Therefore, both of these should be understood as explained in the first chapter. Regarding the mention of Locanā and the others: "Locanā" and so forth. "Beneficial" refers to her nature of loving-kindness. "Beautiful form" means she assumes the attire of a celestial maiden and is adorned with the flavor of graceful charm. "The eye born of the wise is the Great Queen" refers to Māmakī, because she causes the knowledge of the aspects of the objects of cognition to arise from suchness. Similarly, because the goddesses arising from the three bodies cause the cognition of the aspects of the objects of cognition, "the eye born of the face is the Great Queen," which is Pāṇḍaravāsinī. "The noble Bhadrā" is Tārā, who holds an utpala flower marked with a vajra. Rūpavajrā and the others should be understood as in the first chapter. Regarding the mention of the four wrathful deities: "Great wrathful one" and so forth. "Fierce" refers to the laughing face and so on. "The fierce and terrifying one" is Mahādeva. "The one who terrifies him" is Yamāntaka. By proclaiming the loud sound of fierce laughter, he strikes terror into the Lord of Sages and even causes Mount Meru to collapse. "The one possessing union" means he is endowed with yoga. "Vajra Immortal" is Amṛtakuṇḍalin. Regarding the example of his swift destruction: "Fierce, like a blazing wheel," and so on. The wrathful deities belonging to the natural state are mentioned in the context of being arranged for the protection of both the meditative concentration and the painted maṇḍala, and with the intention of specific activities: "The king of Ṭakkis" and so forth.

། ཕྱག་བཞི་ཞེས་པ་ནི་མཚན་དང་ལྡན་པ་སྨོས་པའོ། ། འཁོར་ལོ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་མྱུར་བར་གདུག་པ་འཇོམས་པ་ལ་དཔའ་བའོ། ། འབར་བ་རྣོན་པོ་ཅན་དུ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་མེའི་འོད་ཟེར་ཚ་ཞིང་རྣོ་བའི་གཟུགས་ཡོད་པ་ལ་དེ་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དེའི་རིགས་སོ། ། ཟུར་གྱིས་ལྟ་བ་ནི་མིག་གཅིག་ཞི་བ་ཞེས་པ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་པའོ། ། ཡི་གེ་གཅིག་ཅེས་པ་ནི་གཙུག་ཏོར་བདུན་ཆར་ས་བོན་གཅིག་སྟེ་བྲུཾ་ཁོ་ནས་བསྐྱེད་ཅེས་སོ། ། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ནི་ཡི་གེ་པྲཾ་ངོ་། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་ནི་ཡི་གེ་ཧའོ། ། གཞན་རྣམས་ནི་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་པའོ། ། རྩེ་གཅིག་པ་རྣམ་པར་བསམས་པས་ན་བསམ་གཏན་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་རྣམས་ལ་ལྔ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུའོ། ། གཙུག་ཏོར་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལྟ་བུའོ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ནི་ཕྱག་ན་ལྕགས་ཀྱུ་རལ་གྲི་རིན་པོ་ཆེ་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། དབྱུག་པ་སྔོན་པོ་ནི་དབྱུག་པ་རལ་གྲི་རིན་པོ་ཆེ་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་གསལ་ཤིང་རལ་གྲི་རིན་པོ་ཆེ་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། མི་གཡོ་མགོན་པོ་རལ་གྲི་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་རལ་གྲི་རིན་པོ་ཆེ་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། གནོད་མཛེས་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་རིན་པོ་ཆེ་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་འགྱིང་བག་ཏུ་ཁྲོ་བ་མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པ་སྨ་ར་ཅན་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་སྒོམ་པའོ། ། སྤྱིར་ཁྲོ་བོ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་སྟེང་ན་ཉི་མའི་གདན་ལ་གཡས་བསྐུམ་གཡོན་བརྐྱང་བའི་བར་ན་སོར་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ཡོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །

"Four arms" refers to the mention of possessing the [major] marks. "The wheel" refers to being heroic in swiftly subduing the malevolent. "Meditate on the blazing, sharp [one]" means that it has the form of hot and sharp fire rays; "arisen from the vajra" refers to its family. "Gazing askance" refers to the single eye; "peaceful" refers to looking toward others. "A single syllable" means that all seven uṣṇīṣas are generated by the single seed-syllable bhrūṃ alone. "Prajñāntakṛt" is the syllable praṃ. "Padmāntakṛt" is the syllable ha. The others are generated from hūṃ. By contemplating them with one-pointedness, it is the maṇḍala of meditative concentration. Among those, five are like Akṣobhya. The uṣṇīṣa is like Ratnasambhava. Kāmarāja holds a hook, a sword, a jewel, and a lotus. Nīladaṇḍa holds a staff, a sword, a jewel, and a lotus. Mahābala holds a stake, a sword, a jewel, and a lotus. Acala holds a sword, a vajra, a jewel, and a lotus. Uṣṇīṣacakravartin holds a sword, a jewel, and a lotus. Sumbharāja holds a vajra, a sword, a jewel, and a lotus. These should also be meditated upon as majestic, wrathful, with slightly bared fangs, bearded, and adorned with jewel ornaments. In general, all those wrathful deities should be placed upon a sun seat atop a multicolored lotus, with the right leg tucked and the left extended, with a distance of twenty-two finger-widths between them.

འདི་རྣམས་ཀྱི་བདག་པོའི་ངེས་པ་ནི་སོ་སོའི་སྒོམ་ཁོག་འོག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གོང་དུ་གསུངས་པ་གཙུག་ཏོར་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་རང་བཞིན་པས་ན་གཙུག་ཏོར་གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོའོ། ། གང་གིས་གནོན་པར་མི་ནུས་པའི་གཙུག་ཏོར་མངའ་བས་ན་གཙུག་ཏོར་རྒྱལ་པོའོ། ། གཞན་ཡང་སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཅན། ། ཞེས་པ་ནི་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པའི་གཙུག་ཏོར་དྲུག་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ངེས་པ་ནི་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་རྒྱན་གྱི་རྒྱུད་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་སྤྱོད་པ་འདི་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་བགེགས་ཀྱི་གནོད་པ་སྲུང་བ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སོ་སོ་དག་ཏུ་ཞེས་པ་ནི་འདི་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བའི་རེ་རེ་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཁྲོ་བོ་འདི་རྣམས་དང་མཐུན་པའི་གསང་སྔགས་དང་སྦྱོར་བ་ནི་རྒྱུད་གཞན་ལས་བཤད་པ་ཡིན་ཞེས་སོ། ། ཁྲོ་བོ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆེ་བ་ཡང་། ཁྲོ་བོ་དག་ནི་རེ་རེ་ཡང་། ། སྤྲུལ་པ་གཞན་དང་མཐུན་པར་འབྱུང་བས་ན། ། མཁས་པས་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་འཕགས། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་འདོད་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་བྱུང་བའི་རང་གི་ལྷས་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་པ་པོས་རི་ལ་སོགས་པ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གནས་བྱི་དོར་བྱས་ནས་དེར་བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་སྟེ།

The definitive identification of the lords of these [deities] should be understood from their respective meditation manuals below. To demonstrate the "Uṣṇīṣa Samaya" mentioned above, the passage beginning with "Mass of Splendor" is spoken. Because it is the nature of the light rays of all the Tathāgatas, it is the "Uṣṇīṣa Mass of Splendor." Because he possesses an uṣṇīṣa that cannot be suppressed by anyone, he is the "Uṣṇīṣa King." Furthermore, regarding the phrase "possessing the mantra wheel," this refers to the six uṣṇīṣas endowed with wheels; their specific body colors and hand implements should be understood from the Śrīvajramaṇḍalālaṃkāra-tantra. The phrase "these samaya practices" is used because they do not deviate from protecting against the harm of obstructors. The phrase "individually" means that one should meditate on any one of these for the purpose of protection. It is said that the application of the secret mantras corresponding to these wrathful deities is explained in other tantras. Regarding the greatness of those wrathful deities: "Since each of the wrathful ones also appears in accordance with other emanations, the wise should know them to be exceedingly sublime." Now, the ritual for the preliminary service to be performed by the practitioner of the desired deity with their own deity, who has arisen from Vajradhara, is taught in the passage beginning with "Space." Its meaning is as follows: a practitioner endowed with the qualities as previously described should clean a pleasant location such as a mountain and sit upon a comfortable seat there.

ཐ་མལ་པའི་ལུས་ཀྱི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ས་བོན་བསྒོམས་ཏེ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡུལ་གསལ་བར་བྱས་ནས་ཚངས་པའི་སྤྱོད་པ་བཞི་དམིགས་ཏེ་རྟེན་གསལ་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞན་དུ་མཐོང་བས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་དོན་དུ་དམིགས་ནས་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་དགག་པར་བྱས་ནས། དེར་སྤྱི་གཟུགས་གྱུར་པ་ལས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་དབུས་སུ་རྟག་པ་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་པ་བསམས་པའི་དབུས་སུ་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་ཟླ་བའི་གདན་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ནི་རབ་བསྒོམས་ནས། ། ཞེས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ལྔས་དང་པོའི་མགོན་པོ་ཆོ་ག་བཞིས་བསྐྱེད་ནས། དེས་འགྲོ་བ་རྣམས་སྔགས་ཀྱི་སྣོད་རུང་བར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པས་གནས་གྱུར་པ་ལས། ལྷ་མོའི་གླུས་བསྐུལ་བས་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གསལ་ཞིང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མེ་ལོང་འདྲ་བ་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་ཞེས་པ་ནི་གདུ་བུ་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པར་བསམས་ན་སྒྲུབ་པ་པོ་དེས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཅེས་སོ། ། དེ་ནས་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པས་རྒྱས་བཏབ་ནས། བར་གྱི་འདུ་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་དེ་ཕྱུང་ནས། གནས་སུ་གནས་པ་ལ་འཁོར་ལོ་གཞན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་བ་དང་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པས་རྒྱས་བཏབ་པ་ལས།

Having meditated on the seed-syllable upon a moon at the heart of the ordinary body, and having clarified the object with its light rays, one should accumulate the collection of merit by observing the four Brahmā-vihāras and so forth, as seen elsewhere. Then, for the sake of the collection of primordial wisdom, one should visualize the obstruction of the hosts of maras. There, from the transformation of the universal form, is the expanse of space; in the center of the source of phenomena (dharmodaya), one should contemplate the celestial palace arising from the permanent, and in its center, the clear maṇḍala, which is the moon seat. Upon that, it says: "Having thoroughly meditated on the form of the Buddha." This means that after generating the Primordial Protector through the five primordial wisdoms and the four rituals, and having completed the ritual of making beings suitable vessels for mantra, he undergoes a transformation. Then, being exhorted by the songs of the goddesses, one should thoroughly meditate on Vairocana through the sequence of the seed-syllable and so forth. If one asks what he is like, it is described as "clear" and so forth. "Arising from that which is like a mirror" refers to the mirror-like primordial wisdom, which is the knowledge that all phenomena are like reflections; he is blessed by that. "All ornaments" means that if one contemplates him adorned with bracelets and so forth, that practitioner will attain enlightenment. Then, having sealed him through the near-attainment and so forth, and having completed the rituals of the intermediate formations and so forth, one generates the maṇḍala of bodhicitta and emanates it. Having established it in its place, one should make it non-dual with the other wheels and seal it through the near-attainment and so forth.

བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱས་པས་ཆེ་བའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པས་སེམས་དབང་དུ་འགྱུར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡན་ལག་གཞན་ཡང་བྱས་ནས་དུས་རྣམ་པ་བཞིར་གོམས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་རབ་བསྒོམས་ན། ། ཞེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ཆེ་བའི་བདག་ཅེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་ཡུལ་ཆད་པ་མེད་པས་ན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དབང་དུ་བྱེད་པའོ། ། ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་སྤངས་པ། འདོད་པ་ལ་ཅི་རིགས་པར་སྤྱོད་ཅིང་ལུས་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་ཤེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གོང་དུ་གསུངས་པའི་སྦྱོར་བས་རྣལ་འབྱོར་གོང་ནས་གོང་དུ་འགྲོ་བས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་དབུགས་འབྱིན་པས་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་བཟའ་བ་དང་བསྲུང་བའོ། ། དེ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྦྱོར་བ་ནི་འབྱུང་བའོ། ། དེས་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་པས་ན་མཛེས་པའི་རྡོ་རྗེའོ་ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་དེའི་རིགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ནི་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ། ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཞེ་སྡང་གི་རང་བཞིན་པས་ན་མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པས་ན་ཁྲོ་བོའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་ཁ་དོག་མངའ་བས་ན་གསལ་བའི་ལུས་དང་འདྲ་ཞེས་སོ། །

By pleasing [the deities] with unsurpassed offerings and meditating on the tathatā (suchness) of all great entities, such as the tilaka (drop) and so forth, one should bring the mind under control. Having thus completed the yoga of the three samādhis and performed the other branches, one should practice during the four periods of the day. Regarding that, it is said: "If one meditates intensely on the dhyāna-vajra..." The phrase "the great self of the Buddha" refers to the mahāmudrā of Vairocana; because there is no limitation of objects, it brings all worlds under control. The phrase "attained in this very life" means that a yogi who has abandoned the eight worldly concerns, who enjoys sense pleasures as appropriate, and who is content with merely maintaining the body, will—through the aforementioned application—progress higher and higher in yoga, and by finding relief in their own gotra (lineage), will pass beyond sorrow in this very life (dṛṣṭadharma). The same should be applied to the subsequent [sections]. The samaya of Vairocana consists of eating and guarding. The application that precedes that is the "arising." Because it brings the fruit to manifestation, it is called the "beautiful vajra." The "vajra-maṇḍala" is the wheel of that gotra. "Vajrasattva" refers either to Vajrasattva residing on a moon or to Akṣobhya residing on a sun. In that regard, because Akṣobhya is of the nature of hatred, he is a "wrathful one" (krodha) because his fangs are slightly bared. Vajrasattva, possessing a color like the moon, is said to have a "body like the clear [moon]."

སྦྱོར་བ་འདིས་ཉོན་མོངས་སེལ་བས་ན་ཞི་བའི་བསམ་གཏན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཞལ་བཟང་ནི་གོང་མ་ལྟར་བཤད་དོ། ། ཆོས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། གསལ་བའི་ལུས་འཛིན་ཞེས་པ་ནི་བནྡུ་ཀ་ལྟར་གསལ་བ་སྟེ། ཟླ་བ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་བཤད་པའི་ཆོས་ནི་གསུང་གི་ངོ་བོའོ། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ནི་སྟོབས་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སེམས་དཔའི་དམ་ཚིག་དང་འབྱུང་བ་དང་སྤྱན་བཟང་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ཡང་གོང་མ་ལྟར་བཤད་དོ། ། རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་སྦྱོར་བ་ཡང་གསུངས་པ། ཟླ་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འགྲན་ཟླ་མེད་པའི་ཞལ་མངའ་བས་ན་ཞལ་བཟང་ངོ་། ། བྱམས་པའི་སྤྱན་གྱིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཉི་ཚེ་བར་གཟིགས་པས་ན་སྤྱན་ནི་རབ་ཏུ་ཡངས་སོ། ། སྒྱུ་མའི་མཆོག་ལྡན་པ་ཞེས་པ་ནི་སྟེག་པ་དང་རོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྱུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ཤེས་པའོ། ། ཁམས་གསུམ་ལ་དབང་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ་དེའི་ལམ་མོ། ། སྤྱན་ཞེས་བྱ་བ་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ། དེས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན་མཆོག་དང་ལྡན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པའི་མཱ་མ་ཀཱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་རིགས་ཀྱི་བདག་པོས་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་གི་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་རྣམས་ཀྱིས་འདའ་བར་བྱས་པ་མ་ཡིན་པ་མཱ་མ་ཀཱི་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བསྒོམ་མོ་ཞེས་པའོ། །

Because this application dispels the afflictions, it is the meditative concentration of peace. "Vajra Samaya," "arising from that," and "Fair-Faced" are explained as above. "Dharma-Sattva" refers to Amitābha. "Holding a Clear Body" means clear like a bandhūka flower, not like the moon. "Great Dharma-Self" means that the Dharma to be explained is the essence of speech. "Ocean of Wisdom" refers to the powers and so forth. "Dharma-Sattva Samaya," "arising," and "Excellent-Eyed Vajra" are also explained as above. "Jewel Lord" and "Amoghasiddhi" should be understood in the same way. The application of the four, Locanā and the others, is also taught starting with "Moon" and so forth. Because he possesses a face that is unrivaled by all, he is "Fair-Faced." Because he gazes upon all beings with the eye of loving-kindness, his "eye is exceedingly wide." "Possessing the Supreme Illusion" means knowing the illusory treatises such as those on acrobatics and play. "Wisdom that rules the three realms" is non-dual; that is the path. Because it is called "eye" and is not transgressed, it is the "Samaya Mudrā"; because it causes one to attain the Great Mudrā, it is "possessing the supreme." "Vajra Maṇḍala" refers to the maṇḍala of Māmakī, the purity of the mind, which is purified by the Lord of the Family. "Vajra Supreme Samaya" means that Māmakī, who is not to be transgressed by the Vajra families, is to be meditated upon on a moon seat.

འགྱུར་བའི་མཆོག་ཅེས་པ་ནི་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་ཞེས་པའོ། ། མཐིང་ག་ཞེས་པ་ནི་དམར་པོ་ཞེས་བསྒྱུར་རོ། ། ནམ་མཁའི་འོད་ཟེར་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། དེའི་སྤྲིན་ནི་མཱ་མ་ཀཱི་སྟེ་སྙིང་རྗེའི་རླན་ཅན་ནོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པ་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་གསུང་གི་རྣམ་པར་དག་པའི་གོས་དཀར་མོའི་འཁོར་ལོའོ། ། འདོད་ཆགས་ཆགས་པས་སྡུག་པའི་མཆོག། ཅེས་པ་ནི་དེའི་སྤྱོད་པ་མཁས་ཤིང་ལྡེམ་བག་ཅན་དུ་ཀུན་གྱི་ཡིད་དུ་འོང་བའོ། ། དཔྲལ་བའི་དབྱེས་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་མ་ཞེས་པ་ནི་ན་བཟའ་དཀར་མོ་ཟླ་བའི་གདན་རབ་ཏུ་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་འབྱུང་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་ན་དེ་སྐད་དོ། ། ཨུཏྤ་ལ་ཞེས་པ་ནི་རྟགས་དབང་གི་ཚིག་སྟེ་པདྨ་ལ་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་གོས་དཀར་མོའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་འགྱུར་བ་མེད་པའོ། ། དེ་ཀུན་དུ་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། དངོས་གྲུབ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒྲོལ་མ་གཙོ་བོ་གྱུར་པའོ། ། སྒྲོལ་མ་མཆོག་ཅེས་པ་ནི་མི་སླུ་བ་ལ་སོགས་པས་ཐ་མལ་པ་ལས་གྲོལ་བ་སྟེ་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དམ་ཚིག་སྒྲོལ་མཆོག་ནི་ལྷ་མོ་དེའོ། ། དབྱེར་མེད་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་དགའ་མ་ནི་ཀུན་གྱི་དཔལ་དུ་གྱུར་པས་རྒྱལ་མཚན་ནོ། །

"Supreme transformation" refers to the path that brings about that attainment. "Deep blue" is translated as "red." "Light rays of space" is the dharmadhātu. Its "cloud" is Māmakī, who is moist with compassion. That itself is the vajra, called "that which satisfies Akṣobhya." "The maṇḍala of dharma" is the wheel of Pāṇḍaravāsinī, the purity of speech. "The supreme beauty of passion through passion" means that her conduct is skillful and graceful, pleasing to the minds of all. She is fully endowed with all the characteristics, such as the broad forehead and so forth. "Vajradharmā" refers to the meditation on Pāṇḍaravāsinī upon a moon seat. "The jñāna of dharma" is non-dual wisdom; because it is the source from which that arises, it is so called. "Utpala" is a term for the gender [of the deity] and refers to the lotus. The "samaya of dharma" is Pāṇḍaravāsinī. "Manifest awakening to suchness" is the unchanging coemergent wisdom. That which displays all of this is called "Vajra." "The maṇḍala of accomplishments" is the principal Tārā, purified by Amoghasiddhi. "Supreme Tārā" means she is liberated from the ordinary through non-deception and so forth; she is to be meditated upon upon a moon seat. The "supreme samaya Tārā" is that goddess. Because she is inseparable, she is "Vajra." "Vajra Joyous One" is the "Victory Banner" because she has become the glory of all.

གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་དགོད་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་འཁོར་ལོའི་བདག་པོ་མ་ཡིན་ནོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པའོ། ། ཕྱག་ན་རལ་གྲི་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ་གཞན་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྣང་མཛད་དབུ་རྒྱན་ལ་བསྒོམས་ན། ། ཞེས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུར་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་བཞི་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། དེ་དམ་པ་ཡང་དག་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་བྱེད་པས་ན་དགྱེས་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཁྲོ་བོ་ཀུན་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། གཤིན་རྗེ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་འཕྲོ་བ་སྣང་བ་ཉིད་མངའ་བས་ན་བཀོད་པའོ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་ཅེས་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་རྣམ་པ་བཞིས་དེའི་སྐྱོན་ཁོ་ན་མེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འབར་བའི་འོད་ཟེར་མང་པོ་ཅན། ། ཞེས་པ་ནི་ཉི་མའི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། གཞན་རྣམས་མེའི་འོག་ཏུ་གནས་པའོ། ། སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན་ཅིང་སྐ་རགས་བྱས། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་ཀུན་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་བགྲོད་པ་འཇིགས་འཇིགས་ལྟ། ། ཞེས་པ་ཡང་ཀུན་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་ནི་ཁྲོ་བོའོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཀོད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་བཀོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྟ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒོམ་ཞེས་པ་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་འདུལ་བའི་དོན་དུ་དབུ་ལ་རྟ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་དབུ་ལ་རྟ་འབྱུང་བ་སྲིད་པའོ། །

Rūpavajrā and the others are to be placed as deities of the maṇḍala that pleases the enjoyment wheel (saṃbhogacakra); they are not lords of the wheel like Locanā and the others. Regarding the application of Yamāntaka and the rest, it says, "the sun maṇḍala." The sword in the hand is merely an illustration; others should also be understood in the same way. "If one meditates on Vairocana as the crown ornament" means that because he arises from the purity of the mirror-like wisdom (ādarśajñāna), he is the fourth enjoyment of Yamāntaka. "The Vajra-holder" refers to Yamāntaka. Because he makes that [wisdom] the sublime, perfect Buddha, he is "pleased." Because he is not to be transgressed by any of the wrathful ones, he is the "samaya." Because he possesses the very appearance of the radiance of primordial wisdom (jñāna) emanating from Yama, he is "arrayed." "Invincible" means that through the four types of diligence, his faults alone are eliminated. "Possessing many blazing rays of light" refers to the maṇḍala of the sun's light. The others abide beneath the fire. "Adorned with snakes and having a belt" should be understood for all as above. "Vajra-strider, with a terrifying gaze" should also be understood for all. "Invincible" refers to the wrathful deity. Because that very one is the array of the Tathāgatas, he is the "Vajra Array." "Meditate on the one called Vajra-Horse" means that a horse appears on his head for the purpose of subduing Brahmā and the others. It is possible for a horse to appear on the head for the sake of the welfare of wandering beings.

དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མང་པོ་འདུས་པས་ན་རྣམ་པར་བཀོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་ཞེས་པ་ནི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་སྟེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་འཆི་བ་དང་བྲལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་འཆི་བ་ནི་དེ་ཉིད་དོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་རྣམས་ནི་པདྨ་མཐར་བྱེད་ནི་འོད་དཔག་མེད་ཀྱིས་དབུ་བརྒྱན་ཏེ་དེའི་རིགས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་རྣམས་ནི་མི་བསྐྱོད་པས་དབུ་བརྒྱན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་སྐབས་སུ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། རྡོ་རྗེ་འོད་གསལ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་འོད་དེ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། རང་བཞིན་ནི་རྩེ་གཅིག་པར་བྱས་པས་ན། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའོ། ། དེའི་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་སྦྱོར་བའོ། ། སྟོབས་པོ་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་གསང་བའི་བདག་པོ་བས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་གནས་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་ལ་གནས་ནས་ཆར་འབེབས་པས་རྒྱན་དུ་བྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་སྟོབས་མངའ་བའོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མང་པོ་འདུས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་བཀོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོ་ནི་དབྱུག་པ་སྔོན་པོའོ། ། ཁྲོ་བོ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་འདུག་པ་རྣམས་བསྐྱོད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་རྒྱ་མཚོ་ནག་པོ་སྐྱོད་པར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་དབྱུག་པ་ཐོགས་པས་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱུག་པའོ། ། དེ་ཉིད་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་མཆོག་སྟེ་གོང་མ་ལྟར་བཀོད་པའོ། །

Because it is the assembly of many tathāgatas, it is the "Array." "Vajra Immortal" refers to Amṛtakuṇḍalī, because through meditative absorption (samādhi) he brings about freedom from the death of conceptual thought. "Immortal" is that very state. Because the tathāgatas do not pass away, it is the "Samaya Vajra." Among them, Padmāntakṛt is crowned by Amitābha because he is born from that family. The others should be understood to be crowned by Akṣobhya. Now, in the context of the specific activities, the application of Rāgarāja and the others is taught, beginning with "the solar maṇḍala." "Vajra Luminosity" refers to vajra-like light, which is not a karmic maturation. Because its nature is made one-pointed, it is the "Dhyāna Vajra," which is Rāgarāja. Its "perfect awakening" is the application. "Mahābala" refers to the Lord of Secrets. "Abode of the Three Vajras" means that by abiding in the essence of the three maṇḍalas, he causes rain to fall and acts as an ornament. He possesses the power of the three vajras. Because it is the assembly of many tathāgatas, it is the "Vajra Array." "Blue Vajra" is Nīladaṇḍa. Because he is the cause for moving those who abide like an ocean of wrathful deities, it is said he "stirs the black ocean." Because he holds a staff marked with a vajra, he is the "Vajra Staff." Because that very state is not to be transgressed, it is the "Supreme Samaya," arranged as described above.

མི་གཡོ་མཆོག་ཅེས་པ་ནི་མི་གཡོ་མགོན་པོའོ། ། ཁྲོས་ཤིང་འཇིགས་པ་ཞེས་པ་ནི་གཡས་པའོ། ཟུར་གྱིས་ལྟ་བ་ནི་གཡོན་པའོ། ། གཙིགས་པ་ནི་གཡས་ཀྱི་མཆེ་བ་གཙིགས་པའོ། ། ཞགས་པ་ནི་དགུག་པའི་ལས་ལ་ཞེས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། བརྟན་ཞིང་མི་འགྱུར་བས་ན་ཞབས་ཀྱིས་གནོན་པའོ། ། དེ་ཉིད་གོང་མ་ལྟར་བཀོད་པའོ། ། རིག་པའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ནི་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའོ། ། འཁོར་ལོ་འབར་བས་ཡོངས་སུ་བསྐོར། ། ཞེས་པ་ནི་མེའི་འོད་ཀྱི་ནང་དུ་འཁོར་ལོ་འབར་བས་བསྐོར་བའོ། ། སྟེང་དུ་གནས་པས་ན་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོའོ། ། གཙུག་ཏོར་གྱི་དམ་ཚིག་ནི་ཁྲོ་བོའོ། ། རིམ་པ་རྣམ་པར་དག་པས་ན་རིག་པའི་སྟོབས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་འདུས་པས་ན་འཁོར་ལོ་བཀོད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོའོ། ། མེ་ལྕེ་རྣོན་པོ་འབར་བའི་སྐུ། ། ཞེས་པ་ནི། སྐུ་ལས་འོད་འཕྲོ་བ་རྣམས་རྣོ་ཞིང་ཚ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་ནི་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལ་གསུམ་པ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་སྟེ་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་གོང་མ་ལྟར་བཀོད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེ་རྣམས་ནི་མི་བསྐྱོད་པས་དབུ་བརྒྱན་པ་སྟེ་དེའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན་བླ་མ་ཆེན་པོའི་དད་པའི་ལྷ་སྟེ་འཇམ་པའི་དབྱངས་སོ། ། ཐབས་ཀྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོ་སྟེ། ཆོ་ག་ཉི་ཤུ་དང་ལྡན་པའི་སྒོམ་ཁོག་བཅོ་ལྔའོ། །

"Immovable Supreme" refers to the Protector Akṣobhya. "Furious and Terrifying" refers to the right [face]. "Glancing from the corner of the eye" refers to the left. "Baring the fangs" refers to baring the fangs of the right. "Noose" refers to the activity of summoning. Because it arises from the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu-jñāna), it is the "Vajra Expanse Samaya." Because it is stable and unchanging, it is "treading with the feet." That itself is arranged as described above. "Wheel of Knowledge" refers to Uṣṇīṣacakravartin. "Completely surrounded by a blazing wheel" means it is surrounded by a blazing wheel within the light of fire. Because it abides at the crown, it is the "Uṣṇīṣa Wheel." The "Uṣṇīṣa Samaya" is the wrathful deity. Because the stages are completely pure, it is the "Power of Knowledge." Because the assembly of Tathāgatas has gathered, it is the "Arrangement of the Wheel." "The Three Vajras" refers to the King Sumbharāja. "A body blazing with sharp tongues of fire" means that the rays of light emanating from the body are sharp and hot. The nature of Akṣobhya is the "Vajra Samaya." In that regard, the third is the "emergence," meaning it is born. That itself is called "arranged as described above." Whatever is its application is the meditative absorption (samādhi). These are crowned by Akṣobhya because they arise from his family. In that way, the deity of faith for the Great Guru is Mañjughoṣa. The Lord of Methods is the Great Vajradhara; this is the fifteen-fold meditation manual endowed with the twenty rituals.

དེ་ཉིད་ལྷ་རེ་རེའི་དབང་དུ་བྱས་པས་ཆོ་ག་བརྒྱད་པ་བཅོ་ལྔའོ། ། དེ་ལ་ཡང་གཅིག་ནི་ཆོ་ག་བཞིར་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པའི་སྒོམ་ཁོག་བཅོ་ལྔ་ལ་ཆ་མཐུན་པ་དང་། ལྷག་པར་མོས་པ་མ་གཏོགས་པའི་ཆོ་ག་སུམ་བརྒྱར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དྲན་པ་གཅིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཆོ་ག་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཆོ་ག་བཞི་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིས་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱ་བ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་རྣམས་དང་སྒོམ་ཁོག་བཅོ་བརྒྱད་ལ་ཆོ་ག་བརྒྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་ལ་ཆོ་ག་གསུམ་གྱིས་བསྣན་ན་ཆོ་ག་ལྔ་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་ལྔས་སྒྲུབ་པ་བྱེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་འགྲུབ་པ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་འཁོར་ལོ་བཀོད་པ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དེའི་འཁོར་ལོ་བཀོད་པའོ། ། དེས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། ། འགོག་པ་ནི་བགེགས་རྣམས་ཉེ་བར་གཅོད་པའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན་གོང་དུ་གསུངས་པའི་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་ཡིས་ཞེས་སོ། ། དེས་ཅི་འགྲུབ་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་དེ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་ནི་དེའི་རིགས་སོ། ། མང་པོ་འདུས་པས་ན་བཀོད་པའོ། ། སྐུ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། །

When each of those is treated individually, there are fifteen eightfold rituals. Furthermore, one of those should also be understood as having four rituals. Thus, regarding the fifteen meditation frameworks that possess the wheel, one should understand there are three hundred rituals, excluding those that are concordant and those based on mere aspiration. Likewise, one should understand there are one hundred and twenty-four rituals for the yogi of single recollection. In that way, the preliminary service is taught to be performed through four hundred and twenty-four rituals. When those and the eighteen meditation frameworks are combined with the one hundred and twenty-eight rituals, and three rituals are added, one should understand that the accomplishment is performed through five hundred and fifty-five rituals. Now, it is taught that even the vajra wisdom is accomplished through the activities of the wrathful deities and so forth, beginning with the words "By the Buddha..." and so on. "By the arrangement of the Buddha wheel" means that a yogi of any particular Buddha arranges that deity's wheel. This is for the sake of manifesting the vajra-like wisdoms, which are the nature of indivisible meditative absorption. "Cessation" refers to the complete severing of obstacles. By what means? By the aforementioned wrathful vajra. What is accomplished by that? It is said, "The vajra maṇḍala will be accomplished," meaning that the indivisible wheel of deities will be accomplished. "Vajra" refers to the Tathāgatas. Because one does not transcend them, the "samaya" is their family. Because many are gathered together, it is an "arrangement." The essential nature of the body and so forth is "suchness."

དེའི་དོན་བསྒོམ་པས་བཟླས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ཉིད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུ་བས་ན་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ལེའུ་བཅུ་བཞི་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྤྱན་མས་ཤི་བ་སོས་པར་གསུངས་པ། ཞི་བའི་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ཞི་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ནི་སྤྱན་ཏེ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་པས་ན་མཆོག་གོ། ། དེ་བས་ན་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས་ན་དེའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའི་སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ལྷ་མི་འབྱུང་ངོ་ཞེས་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་སྦྱར་ཏེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། ཨོཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྷ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་སྔགས་བསྟན་ཏོ། ། འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འབྱོར་པ་ཀུན་ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་ཀྱི་དགྱེས་པ་སྤྲོས་པའོ། ། དེ་ལ་དགྱེས་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་ལྷའོ། ། དེ་ཐུགས་མཉེས་ཤིང་དགྱེས་པར་གྱུར་ནས་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྗེས་སུ་དྲན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་ལས་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཞིང་འབྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ནི་དྲག་ཤུལ་དུ་བསྒྲུབས་པས་རྣམ་པར་བཀོད་པ་རྣམས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོ་གས་ཞི་བར་མཛད་པའོ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་སྒྲུབ་ཅིང་། ། ཞེས་པ་ནི་ཞི་བ་ནི་གཙོ་བོ་ཙམ་སྟེ། དེ་ཉིད་གདན་དང་མདོག་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་མཛད་པའོ། །

Meditating on its meaning is the recitation. Because it is the cause for manifest awakening, it is "manifest awakening." This is the thirteenth chapter of the text that teaches that. This is the commentary on the thirteenth chapter. The fourteenth chapter is taught. Regarding the words "Then," and so forth, Locanā is said to restore the dead. "The samaya of pacification" refers to Locanā, who is the cause of pacification; because she is Vairocana, she is supreme. Therefore, by abiding in the meditative absorption of the Lord of the Family, it should be applied to the others as well, such that a deity who is the nature of the mantra arising from that family does not appear. "All the Tathāgatas," and so forth, should be applied as before; this is the meditative absorption. With "Oṃ," and so forth, the mantra inseparable from the deity is shown. "This," and so forth. "All prosperity" refers to the emanation of the delight of all insight. In that context, "delight" refers to the deity of the family. Once that [deity] has become pleased and delighted, the "Buddha Vajra"—that is, Vairocana—will be recollected. Its activity is taught: "Buddha," and so forth. "The source of all Buddha-fields" means that those who have been forcefully accomplished are pacified through the ritual procedures as explained. "Completely accomplishing all activities" means that pacification is merely the primary [activity]; through the distinctions of seats, colors, and so forth, it performs the activities of enrichment and so on as explained.

རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་སྐུལ་མཛད་མ། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྤངས་པ་ཡིན་ལ་ཤི་བར་མི་བྱེད་དོ། ། བྱམས་པ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་པས། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཁྱོད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་གླུས་བསྐུལ་བའོ། ། ཤི་བ་སོས་པར་བྱེད་པ་གསུངས། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་བ་བྱས་ལ། ཡེ་ཤེས་ལྷ་མོའི་ཐུགས་ཀར་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཤི་བའི་རོ་བཞག་ལ། དེའི་སྔགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་སྤེལ་བ་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཆུད་པ་བཟླས་པས། ལཾ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུས་ཤི་བ་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྲིད་པ་བར་མ་དོ་འམ། ཡང་སྐྱེ་གནས་སུ་ཕྱིན་པ་དྲི་མ་མེད་པ་མི་གཡོ་བར་མར་མེ་ལྟར་གནས་པ་བཀུག་ནས་རོ་དེའི་སྙིང་གར་བཅུག་ལ། དེ་ལ་སྤྱན་མའི་མིང་བཀོད་ནས་དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་རོ་དེ་མི་སྣང་བར་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་མིང་གི་ཐ་མའི་ཡི་གེ་ལས་བསྐྱེད་པ་སྤྱན་མ་ལྟ་བུར་བསམས་ཏེ་གང་བ་རྣམས་རྒྱས་པར་བྱས་ནས། དེའི་ལུས་ལ་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཕྱི་ནང་གཏམས་པར་བསམས་པས། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྟོབས་དབབ་པ་དང་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་ལྟར་བྱས་པས། ཤི་བ་འཚོ་སྟེ་བསྐལ་པའི་བར་དུ་ཡང་གནས་སོ། ། མཚན་མ་ངན་པའི་སློབ་མ་ལ་སོགས་པ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་མཱ་མ་ཀཱིའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྐུ་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་བསྒོམས་པ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ།

"Vajra Samaya-Exhorter" means that the dharmadhātu is not abandoned and does not die. Because its nature is great loving-kindness, it is exhorted by the song beginning with "O Vajra Body, you," and so forth. Regarding the statement, "It is taught that it restores the dead": having performed the application according to the ritual, one places the corpse of the deceased upon a moon disc at the heart of the Wisdom Goddess. By reciting the mantra interspersed with the name of the person to be accomplished, enclosed within the three [syllables], light rays arising from the syllable LĀṂ act as hooks that summon the consciousness of the deceased—whether it has reached the intermediate state (antarābhava) or a place of rebirth—and, being stainless and remaining immovable like a lamp, they draw it in and insert it into the heart of the corpse. Having placed the name of Locanā there, one causes the corpse to vanish through her light rays. One then visualizes the person to be accomplished arising from the final letter of the name, like Locanā, and causes the [elements] to be filled. By visualizing the body of the deceased as being filled inside and out with the garland mantra, light rays arising from that bring down strength and confer empowerment as described above; thus, the dead are revived and remain for an eon. To protect students and others from evil omens, the ritual of Māmakī is taught. The phrase "Then," and so forth, should be applied as before. The samaya of the three bodies is the utterly pure dharmadhātu. That itself is the Vajra Wrathful One, Akṣobhya. Because one does not transcend that through meditation, it is called "samaya."

དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ་དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། ལས་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་བསྲུང་བའི་སྦྱོར་བ་ལ། ། ཞེས་ཏེ་སྤྱན་མ་བཞིན་དུ་བསྲུང་བར་བྱ་བ་སྙིང་གར་གཞག་པ་དང་སྟོབས་དབབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གལ་ཏེ་རོ་ལངས་མས་སློབ་མ་སྲུང་བའི་ཆོ་ག་ལ་རང་གི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་དེའི་སྤྱི་བོར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་འགྲེང་བུ་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་པ་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་ལྟེ་བར་མཱ་མ་ཀཱི་བསྒོམས་ལ་དེའི་ཡེ་ཤེས་ལྷ་མོའི་ཐུགས་ཀར་མཚན་མ་ལ་གནས་པའི་ཟླ་བ་ལ་མཱཾ་བསྒོམས་ཏེ། དེའི་མཚན་མར་ཕྲེང་བའི་སྔགས་མགོ་ཡར་འགྲེང་བ་བསམས་ལ་བཟླས་པས། དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོས་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་བསྐོན་པས་ནད་གང་གིས་ཀྱང་བཞིག་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལ་སོགས་པ་ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་བསྒྲུབས་པས་ན་ལས་རྣམས་རབ་སྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་འཇིགས་པས་ཉེན་པ་ནི་དྲག་ཤུལ་དུ་བསྒྲུབས་པས་སོ། ། དེའི་སྐྱབས་ཏེ་རྟགས་སྟོབས་སུ་འགྱུར་བ་སྟེ་སྔགས་པ་གང་གིས་བསྲུང་བ་ལ་ཤིགས་པར་དཀའ་བའོ། ། དེ་བས་ན་གདོན་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཆོ་ག་འདི་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ན་བཟའ་དཀར་མོས་རྒྱས་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་དམ་ཚིག་ནི་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་སྣང་བ་ནི་འོད་དཔག་མེད་དོ། །

Regarding that, "having entered into meditative equipoise, the goddess of that family is emanated," and so forth, is as explained above. The "Vajra-holder of the inseparable three bodies" refers to the deities of the Vajra family. "Vajra Mind" is Akṣobhya; this is the recollection of him. As it is said in the ritual: "In the application of Vajra protection," one should understand that the protection is to be performed just like Locanā, by placing [the deity] at the heart, descending the power, and so forth, as previously described. If one is to protect a disciple using Vetālī, one should, while possessing the yoga of one's own deity, meditate on a five-pronged, upright vajra resting upon a moon at the disciple's crown, generated from the syllable HŪṂ. At its hub, one should meditate on Māmakī, and at the heart of that wisdom goddess, one should meditate on the syllable MĀṂ resting upon a moon at the [her] emblem. One should then visualize the mantra garland at that emblem with its heads pointing upward and recite it. From that, subtle vajras radiate and envelop the entire body, so that it becomes indestructible by any disease whatsoever. By accomplishing such things as pacification and so forth, it is called "the excellent accomplishment of activities." The "Great Vajra" is Vajrasattva. "Afflicted by the fear of that" refers to the fierce accomplishment. "His refuge" means that the signs become powerful, such that it is difficult for any mantrin to break the protection. Therefore, this ritual should also be applied to [protecting against] malevolent spirits and the like. Regarding the extensive explanation of how Pāṇḍaravāsinī performs the rite of enrichment, it says, "Then," and so forth. The "samaya of great passion" is the wisdom of individual discernment. Its radiance is Amitābha.

གཞན་ནི་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། ཆོས་མཆོག་འཛིན་པ་ནི་དེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ་དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། ལས་གསུངས་པ། རྟག་ཏུ་ཆོས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོས་ཞེས་པ་ནི་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སོ། ། རྒྱས་མཛད་པ་ནི་ཉམས་སྟོབས་ཟད་པ་རྒྱས་པར་མཛད་པ་སྟེ་ཚེའོ། ། མཛོད་པོ་ཆེ་དང་ལྡན་ཞེས་པ་ནི་མཛོད་རྣམས་ནོར་གྱིས་དགང་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་གསུང་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་གསུང་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་བསྒོམ་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་སྟོབས་རྙེད་པར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་གཏོགས་སོ། ། བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་གདན་ལ་སོགས་པ་ཁ་དོག་སེར་པོར་གོས་དཀར་མོའི་ཐུགས་ཀར་སྟོབས་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ལྷ་མོའི་སྙིང་གར་རྣམ་པ་གསུམ་འདོད་པས་གཞག་སྟེ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་གདོན་པར་བྱ་བ་དང་། འོད་ཟེར་སྤྲོ་བ་དང་། གནས་གསུམ་དུ་སྟོབས་དབབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པ་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པའི་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལྟར་བྱས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྒྲོལ་མས་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཀུན་དུ་འབྱུང་བ་ནི་བྱ་བ་ལ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་སོ། ། གཞན་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རིགས་ཏེ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། དབང་དང་དགུག་པའི་ཡུལ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

The others are as above. Those who uphold the Supreme Dharma are the deities of that family. Vajradharma is Amitābha; it is the recollection of him. As it is said in the Karma: "Always the Dharma," and so forth. "Dharma" refers to the qualities of a Buddha, such as the powers and so on. "Causing to flourish" means causing the exhaustion of strength to flourish, which is longevity. "Possessing a great treasury" means filling the treasuries with wealth. "Vajra Speech" is the speech of the Great Vajradhara. "Merely by reciting it in that way" means that by first performing the meditation according to the ritual as described, one gains strength, and nothing else is required. "It will act" means that one should place the yellow-colored seat and so forth at the heart of Pāṇḍaravāsinī, and the three forms of the wisdom goddesses, such as the powers and so on, at the heart; then, by reciting the garland mantra, emitting light rays, causing the powers to descend into the three places, and performing the empowerment and so forth—just as in the application of Amitābha in the thirteenth chapter—the object of accomplishment will flourish. The ritual for subjugation by Tārā is taught: "Then," and so forth. "Universal arising" is the wisdom of accomplishment (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna); the Amoghasiddhi Vajra arises from that. The others are as above. The "Great Buddha Self" is the Action Family. "Vajra Mind" is the Mind Family, which is Amoghasiddhi. It is the recollection of him. The objects of empowerment and summoning are taught: "The Buddhas," and so forth.

སངས་རྒྱས་ནི་རིགས་སུ་ཁས་བླངས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་སྙིང་སྲ་བའོ། ། སྡེ་ཆེན་ནི་སྡེ་ཆེན་པོས་བསྐུལ་བའི་གཟི་ཅན་ནོ། ། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱང་བྲན་བཞིན་དུ་དབང་དུ་བྱེད་ཅེས་སོ། ། སྦྱོར་བ་གང་གིས་དབང་དུ་བྱེད་པ་གསུངས་པ། གདན་ལ་སོགས་པ་ཁ་དོག་དམར་པོར་སྒྲོལ་མའི་སྦྱོར་བ་བྱས་ལ། དེའི་ཐུགས་ཀར་ཡེ་ཤེས་ལྷ་མོའི་སྙིང་གར་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའི་ཏཾ་དམར་པོ་དང་། དེའི་མཐའ་མར་དམར་པོའི་མདོག་མགོ་ཡར་འགྲེང་བའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐོར་བར་བསམས་ནས། དེ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཆུད་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་དང་སྤེལ་བ་སྭཱ་ཧཱའི་སྐབས་སུ་ཧོ་དང་ལྡན་པ་བཟླས་པས་དེ་རྣམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་དང་། དམར་བའི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོས་བསྐྱེད་ལ། དེའི་སྐྱེས་བུའི་སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་ནས་བསྐུལ། བུད་མེད་ཀྱི་པདྨ་ནས་བསྐུལ་བས་དེའི་སྒོ་ནས་ཞུགས་པས་དེའི་སེམས་ཟླ་བ་དམར་པོ་ལྟ་བུ་བླངས་ནས་སྒོ་དེ་ནས་ཕྱིར་ལོག་ནས་པདྨ་གཉིས་སུ་ཞུགས་ནས་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡང་སྙིང་རྨོངས་པའི་ངོ་བོ་འགྱེལ་ནས་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆུད་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་སྡོང་པོ་འགྱེལ་ནས་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཆུད་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་ན་སྡོང་པོ་འགྱེལ་བ་བཞིན་དུ་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། གལ་ཏེ་མདའ་ཅན་གྱི་ལྷས་ལས་འདི་བྱེད་ན་མདའ་དེས་གོང་མ་ལྟར་འབུགས་པ་ཁྱད་པར་ཏེ་གཞན་གོང་མ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །

The Buddha is one who has accepted the [Buddha] family. Vajra is the firmness of the heart. Mahāsenā is the radiant one impelled by the great army. It is said that, apart from that, the realm of sentient beings is also brought under control like servants. Regarding the application by which they are brought under control, it is taught: having performed the application of Tārā with a red color for the seat and so forth, one should visualize at her heart the red syllable Tāṃ residing upon a moon in the heart of the Wisdom Goddess, surrounded by the mantra garland of red color with heads pointing upward. Having interspersed the name of the person to be accomplished between the three syllables and joined it with Hoḥ at the place of Svāhā, one recites it. Then, by the light rays of those [syllables] and the light rays of the red signs, the first letter of the name of the person to be accomplished is generated. One impels it from the heart and throat of a man, and from the lotus of a woman; having entered through that door, one takes their mind, which is like a red moon, and returns through that same door. Having entered into the two lotuses, one performs the recitation. One should also visualize the person to be accomplished, whose essence is delusion, as having fallen and being caught between the two feet. Thus, one should visualize the trunk having fallen and being caught beneath the two feet. In that way, they will be brought under control just like a fallen tree. If the god of the arrow performs this rite, the distinction is that the arrow pierces as described above; the rest should be understood as before.

གལ་ཏེ་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་ལྟར་བྱེད་ན་ཡང་དེ་ཡེ་ཤེས་ལྷ་མོའི་ཐུགས་ཀར་བཞག་ལ་ཕྱི་མ་རྣམས་གོང་མ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་རྣམས་ཀུན་གྱི་ལས་རྫོགས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་བུ་མོ་དགུག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྤྲིན་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ཉིད་མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོའི་སྔགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་འདི་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། སངས་རྒྱས་གྲགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་སྐུའི་རིགས་སོ། ། ཁྲོ་བོའི་ཆ་ལུགས་ཅན་གྱི་སྔགས་ཕྱུང་བས་ན་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པར་འགྱུར་ནས། རྡོ་རྗེ་སེམས་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། ལས་གསུངས་པ། ཐོད་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་བཟླས་པར་གསུངས་པའི་རིམ་པས་དཔག་དུ་མེད་པའི་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལུང་ཐོབ་ནས་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ནས་བུད་མེད་ཀྱི་ཐོད་པ་མ་ཆག་པ་མ་གས་པ། གཟུགས་པདྨ་ལྟར་མཛེས་པ། དུམ་བུ་གཅིག་པ་ཡིད་དུ་འོང་བ་བླངས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་པ་བྲིས་ཏེ། དེའི་ལྟེ་བར་དགུག་པར་བྱ་བའི་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་གུར་གུམ་མམ། གོ་རོ་ཙ་ནས་བྲིས་ལ་དེའི་སྙིང་གར་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཀྱི་བུ་མོ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཞེས་པ་དང་། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མིང་དང་སྤེལ་ལ་དགུག་པ་ལ་སྭཱ་ཧཱའི་སྐབས་སུ་ཛ་བྲིས་ཏེ་མི་འགུགས་པར་བྱས་ནས་སྙིང་གར་གླན་ནོ། །

Even if one proceeds according to the thirteenth chapter, that [mantra] should be placed in the heart of the wisdom goddess, and the subsequent ones should be understood as before. This concludes the explanation of the activities for all of these. Regarding the summoning of a maiden by Yamāntaka, it is said: "Then," and so forth. The cloud of stainless light rays is the mirror-like wisdom. Because that itself is indivisible, it is the vajra; having entered into meditative equipoise in the manner of Vairocana, one should connect this to the statement: "This essence of the mantra of the wrathful Yamāntaka of that family was emitted." "The Buddha of great renown" refers to the body family. Because the mantra of the wrathful appearance was emitted, [the target] becomes terrified and struck with fear. "Vajrasattva" refers to the recollection of Vairocana. Regarding the activity described, it is "the skull," and so forth. In that regard, the practitioner of Yamāntaka yoga should perform immeasurable recitations according to the sequence of recitation taught. Then, having received the oral transmission, one should perform one hundred thousand recitations. Then, one should take a woman's skull that is unbroken and uncracked, beautiful in form like a lotus, and pleasing as a single piece. In its center, one should draw an eight-petaled lotus resting upon a wind mandala. In its hub, one should draw the image of the woman to be summoned using saffron or gorocana. In her heart, one should write the "summoning mantra" (ākarṣaya) of the garland mantra, interspersed with the name of the person to be accomplished. For the summoning, one should write "ja" in place of "svāhā," and having thus effected the summoning, one should apply it to the heart.

ཐོད་པ་དེ་ཡང་རྐང་པ་གཡས་བརྐྱང་གཡོན་བསྐུམ་པས་མནན་ལ་ཕྲེང་བའི་སྔགས་རིག་པ་དང་བཅས་པར་ལན་གསུམ་དྲག་ཏུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ལས་བྱུང་བའི་ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པའི་ཁྲོ་བོས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་འདྲེན་པར་བསམས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། འོངས་པའི་ཚེ་ཡང་འཚེ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་གྱིས་ཞི་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཱ་མ་ཀཱིས་ཀྱང་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་པའི་ཐོད་པ་ལ་གཡོན་བརྐྱང་ནས་གཡས་བསྐུམ་པས་མནན་པ་ཁྱད་པར་ཏེ་གཞན་གོང་མ་ལྟར་བྱས་ན་སྐྱེས་པ་ཡང་འགུགས་སོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའོ། ། འོད་ཟེར་སྟུག་པོ་མཆོག་ཅེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་གྲགས་པ་ཆེན་པོ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རིགས་རྣམས་སོ། ། སེམས་ཅན་རོལ་མོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྒྱལ་ཞིང་འཇིགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་རྗེས་སུ་དྲན་ན་འཇིགས་པ་དང་བྲལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན། ། ཞེས་སོ། ། གཞན་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ལས་གསུངས་པ། སྔགས་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་རྣམས་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེའི་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་སྦྱོར་བ་སྟེ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ་རིགས་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་རྣམས་དང་། འཁྱིལ་པ་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་བྱེད། ། ཅེས་པ་འཇིག་རྟེན་སྒྲོལ་མ་ལས་བཤད་དོ། ། ཁྱད་པར་གྱི་ལས་གསུངས་པ།

That skull should also be pressed down with the right leg extended and the left leg drawn in, while the mantra of the garland, together with the knowledge (vidyā), is recited forcefully three times. If one visualizes a wrathful deity holding an iron hook, arisen from the mantra, drawing the target who resides upon a wind maṇḍala, then success will be achieved. When the target arrives, one should pacify them with a peaceful gaze in order to avert harm. Likewise, Māmakī should also provide protection. Similarly, for a male skull, the distinction is that one should press down with the left leg extended and the right leg drawn in; if the other aspects are performed as above, even a man will be summoned. "Akṣobhya" refers to Vajradhara. "Supreme Dense Radiance" refers to the wisdom of the utterly pure dharmadhātu. It is said: "Having entered into meditative equipoise in the manner of Akṣobhya, the wrathful deity of that family is emanated." "The Buddhas of Great Renown" refers to the members of the Mind family. In order to demonstrate the play of sentient beings, they become faint and terrified. To show that by recollecting Akṣobhya one becomes free from fear, it says: "Recall the Vajra Body." The others should also be applied in the same way. Regarding the activity described: "The mantras," and so forth. "Mantras" refers to all the deities. For all their activities, the Noble Amṛtakuṇḍalī is applied, because he performs all tasks. As it is said in the Lokanātha-tārā: "From the three maṇḍalas of the five families, and from Kuṇḍalī, everything is done." The specific activity is described:

རྡོ་རྗེ་བསྐྲད་པའི་ལས་རྣམས་ལ། ། ཞེས་ཏེ་གནས་ནས་སྤོང་བའི་ལས་སོ། ། དེས། སངས་རྒྱས་དག་གི་དཔུང་ཡང་སྐྲོད། ། ཅེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཚུལ་བཞིན་བྱས་ན་ཞེས་འཕགས་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས། རོ་བསྲེགས་པའི་སྨྱོ་བྱེད་ཀྱི་ཤིང་གི་སོལ་བ་དང་། ཁི་ཏི་ཁ་དང་། མུ་ཟི་དང་། ཨ་རི་ཤའི་ལོ་མ་དང་། དུག་དང་རྐང་པ་གཡོན་པའི་མིང་མེད་ཀྱི་ཁྲག་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བཏགས་ལ། ཁ་ཏའི་གཤོག་པའི་སྨྱུ་གུས་རྒྱལ་མཚན་གྱི་རས་ལ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་རལ་གྲི་རྩེ་བརྒྱད་པའི་འཁོར་ལོ་བྲིས་པ། དེའི་ལྟེ་བར་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྲིས་ནས་དེའི་སྙིང་གར་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་མི་འགུགས་པར་ཆེ་གེ་མོ་ཨུ་ཙ་ཏ་ཡ་ཞེས་པ་བྲིས་ལ་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པར་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱིས་མངོན་པར་སྔགས་ལ་རས་མ་དེ་ཚངས་མ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་ས་བརྐོས་པ་ལ་སྦ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྐྲོད་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། འདིར་ཡང་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་ལ་ནི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཇི་བཞིན་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ལས་ལ་སྦྱོར་བའི་སྐབས་སུ་མ་ཧཱ་ག་ཎ་པ་ཏི་ཛཱི་བི་ཏ་ཨནྟ་ཀ་ར་ཞེས་པ་བསལ་ནས་ཆེ་གེ་མོ་ཨུ་ཙ་ཏ་ཡ་ཕཊ་ཅེས་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཀྱང་ཞེས་པ་ནི་མིང་དང་སྤེལ་ཞིང་ཐོག་མ་དང་ཐ་མར་བསྐུལ་བ་འདི་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་། ཡང་ན་སྔགས་ཚིག་རེ་རེ་ཞིང་མིང་དང་སྤེལ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་གཉིས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ཞེས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །

Regarding the activities of the vajra expulsion: this refers to the activity of driving [the target] from their place. As it is said: "It expels even the hosts of the Buddhas." If one asks how this is done: "If performed correctly," meaning by employing the ritual application of the noble Amṛtakuṇḍalin. One should grind together charcoal from a tree that causes madness from a cremation ground, khitikha, sulfur, leaves of ariśa, poison, and the blood from the ring finger of the left foot. Using a pen made from a hawk's wing, one should draw an eight-edged sword-wheel situated upon a wind-maṇḍala on a dhvaja cloth. In its hub, one should draw an image of the target, and in its heart, write the garland mantra with the words "Summon so-and-so! Expel [him]!" (amuṃ ucāṭaya). Having empowered it one hundred and eight times with the words of exhortation, one should bury that cloth in a pit dug at a place such as the abode of Brahmāṇī. In that way, the expulsion will occur. In this case as well, for the preliminary service (sevā), one should recite the garland mantra exactly as it is. At the time of the ritual application, one should remove the words mahāgaṇapati jīvita-antakara and insert "Expel so-and-so! phaṭ!" (amuṃ ucāṭaya phaṭ). The word "also" (api) indicates that the name should be interspersed and this exhortation should be placed at the beginning and the end; or alternatively, the name should be interspersed with each individual word of the mantra. Regarding the two [mantras] of Prajñāntakṛt, it says "Then," and so forth. "The light rays of the Buddha" refers to the wisdom of the utterly pure dharmadhātu.

དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚུལ་དུ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་བྱུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྐྱོད་པས་ཏེ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་འཇིགས་པ་དང་བྲལ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། ལས་གསུངས་པ། སྲིན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྲིན་པོ་ནི་སྲིན་པོའོ། ། མ་རུངས་པ་ནི་སྦྲུལ་ལོ། ། གཏུམ་པོ་ནི་སེང་གེ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་སོགས་པ་འཇིགས་པ་ཆེན་པོས་འཁྲུགས་པ་ལ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རབ་སྦྱར་ནས། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཀྱིས་སྦྱར་ན་ལས་རྣམས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱེད་ཅེས་སོ། ། ཆོ་ག་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པས་ཟིན་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་ཀྱིས་བསྡུས་ལ། རྐང་པ་གཉིས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་གྱུར་པས་བཙིར་ལ་མཉེ་བར་བྱ་ཞིང་། ཆེ་གེ་མོ་རཱཀྴ་ས་འདི་ཕྱི་མོ་ཙ་ཡ་ཞེས་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པར་ཕྲེང་བའི་སྔགས་གདོན་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལག་པ་འབར་བའི་རྡོ་རྗེས་དབྱུང་བ་དང་། བརྡུང་བ་དང་བལ་པོ་སེའུའི་ལྕུག་མས་བརྡབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བ་དེ་ཁོ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་སྦྲུལ་ལ་སོགས་པས་བཟུང་བ་ཡང་གྲོལ་བར་བྱེད་དོ། ། ཡང་དེས་འཛིན་པར་འདོད་ན་དེའི་སྦྱོར་བས་ནག་པོ་གཉིས་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོ་ཕག་གམ། མཚོན་གྱིས་ཕོག་པས་ཤི་བའི་ཐོད་པ་ལ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཇིགས་སུ་རུང་བ་སྐྲ་བརྫེས་པ། མཆེ་བ་གཙིགས་པ་གཡས་ན་རོ་ལངས་ཀྱི་ག་ཏ་རི་དང་།

That very [deity] is the Vajra, and having entered into meditative equipoise in the manner of Akṣobhya, the wrathful deities of his family emerge. "By moving the bodhicitta" means that through recollection, one is freed from fear; thus it should be applied. As it is taught in the ritual: "Rākṣasa," and so forth. "Rākṣasa" refers to a demon. "Malicious" refers to a snake. "Fierce" refers to a lion and the like. "Agitated by such great terrors" is the meaning. "Having thoroughly applied Vajrasattva" means that if one applies the Wisdom-Ending (Prajñāntaka) preceded by Vajrasattva, the activities will be performed according to the ritual. The ritual is as follows: the practitioner of the Wisdom-Ending yoga should mentally gather the rākṣasas and so forth from the body of the target who is possessed by them. With the two feet having become method and wisdom, one should press and rub [the target]. Reciting the garland mantra accompanied by the words of exhortation, "O such-and-such rākṣasa, ayam mūla-caya," one should perform the extraction with a blazing vajra in the hand, the striking, and the beating with a pomegranate branch, and so forth; by doing so, [the target] will be liberated. By that very application, one also liberates a target seized by snakes and the like. Furthermore, if one wishes to seize [someone] with that, through that application, on a skull from one who died by being struck with a weapon or by a cemetery brick on the two black [days], one should visualize from the syllable HŪṂ a terrifying figure with bristling hair and bared fangs, holding a vetāla-gaṭari in the right hand, and...

གཡོན་སྡིགས་འཛུབ་བྱེད་པའི་སྲིན་པོ་བྲིས་ཏེ་དེའི་སྙིང་གར་དུག་དང་རུས་ཕྱེ་དང་། མཐེའུ་ཆུང་ཁྲག་གིས་ཆེ་གེ་མོ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་སྔགས་བྲིའོ། ། ཐོད་པ་གཉིས་པར་བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་དང་། རོ་བསྲེགས་པའི་ས་དང་། ཐལ་བ་དང་། སོལ་བ་དང་། གཅིན་གྱིས་སྦྲུས་པའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ། དེའི་སྙིང་གར་དུག་དང་རུས་ཕྱེ་དང་མཛུབ་མོའི་ཁྲག་དང་མིང་དང་སྔགས་སུ་བཅས་པ་ཏ་ལའི་ལོ་མ་ལ་བྲིས་པ་བཅུག་ནས་གཉིས་ཀ་བཀུག་སྟེ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་འོག་ཏུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་མནན་ཅིང་བཟུང་བར་བསམས་ནས་བསྒྱིངས་ནས་དུར་ཁྲོད་དུ་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེས་ན་དེ་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བ་དེས་སྦྲུལ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། ། པདྨ་མཐར་བྱེད་ཀྱིས་དུག་འབྱུང་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ནི་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་འབྱུང་བ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ་དེའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཆོག་སྐྱེས་ནི་གསུང་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ། དེ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་འཇིགས་པ་དང་བྲལ་ཞེས་སྦྱོར་རོ། ། ལས་གསུངས་པ། མཁའ་དབྱིངས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་མཁའ་དབྱིངས་དུག་གིས་གང་བ་ཡང་སེལ་ནུས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་རེ་རེའི་དུག་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་བཟད་པ་ནི་ཕལ་པས་ཤིགས་པར་དཀའ་བ་སྟེ་ཧ་ལ་ཧ་ལའོ། ། དེ་ཁྲོ་བོ་རྒྱལ་པོས་བསྐུལ་བྱ་ཡིས། །

Draw a rākṣasa making the threatening gesture with his left hand, and in its heart, write the mantra "Amukaṃ gṛhṇa hūṃ phaṭ" using poison, bone powder, and the blood of the little finger. In a second skull-cup, fashion an effigy of the target mixed with footprints of the target, earth from a cremation ground, ashes, charcoal, and urine. Place inside its heart a palm-leaf slip on which the name and mantra have been written together with poison, bone powder, and the blood of the index finger. Having summoned both, place the effigy of the target beneath them. Visualizing that it is being suppressed and seized, one should recite the mantra while striking a defiant pose in a charnel ground. By that, the target will be seized. Through that application, even snakes and the like will seize them. Regarding the ritual for the emergence of poison taught by Padmāntaka, it begins with "Then," and so forth. "Vajra Immeasurable" is the wisdom of individual discernment. Its "emergence" is Amitābha; having entered into meditative equipoise in that manner, one should understand that the wrathful deity of that family is emanated. "Born from the supreme Dharma-vajra" refers to the deities of the speech family. "Ocean of Wisdom" is Amitābha; by recollecting him, one is "free from fear"—thus it is applied. Regarding the activity taught, it begins with "The expanse of space," and so forth. In that regard, if one is able to clear away even an expanse of space filled with poison, what need is there to mention the poison of each individual target? "Terrible Vajra" refers to the hālāhala poison, which is difficult for ordinary beings to destroy. That should be invoked by the King of Wrathful Deities.

ཞེས་ཏེ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་རྟ་མགྲིན་གྱི་སྦྱོར་བ་བྱས་ལ་སྙིང་གར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་དགོད་དོ། ། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པའི་དུག་རབ་ཏུ་བསྡུས་ནས། ལག་པ་གཡས་པར་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དཀར་པོའི་ལྟེ་བར་ཧཱུཾ་བསམས་པའི་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་ལས་བདུད་རྩི་འབར་བ་བབ་པར་བསམས་ལ། དེས་མིང་གི་དང་པོས་བསྐྱེད་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་དུག་ནག་པོས་ཁྱབ་པ་གཞན་དུ་བླངས་ལ་བདུད་རྩི་དཀར་པོས་དེའི་ཤུལ་དུ་དབབ་པར་བྱའོ། ། མིང་དང་བཅས་པའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་བཟླས་པས་དུག་རྣམས་ཐམས་ཅད་མེད་པར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། དབྱུག་པ་སྔོན་པོས་དགྲ་བསད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དབལ་དབྱུང་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཁྲོ་བོ་བཞི་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གདུག་པའི་མཆོག་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དེའི་རིགས་སོ། ། རོལ་མོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་དྲན་པས་འཇིགས་པ་དང་བྲལ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྗེས་སུ་དྲན། ། ཞེས་ཏེ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཁྲོ་བོ་བཞི་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། ། ལས་གསུངས་པ། ཁྲོ་བོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་གྲགས་ཆེན་ནི་འཕགས་པ་དབྱུག་པ་སྔོན་པོའོ། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླ་བ་ནི་ལས་ལ་སྦྱོར་བའི་སྐབས་སུའོ། ། ཆོ་ག་ཚུལ་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ།

Thus, having performed the union with the white-colored Hayagrīva, one should place a white hūṃ upon a moon maṇḍala at the heart. By its light rays, the poison residing in all the limbs is thoroughly gathered. One should imagine that from the hūṃ arising from the right hand, there is an eight-petaled white lotus, and from the white light rays of the hūṃ visualized at its center, blazing nectar descends. By that, the black poison pervading the body of the target—generated by the first letter of their name—is removed, and the white nectar should be made to descend in its place. By reciting the mantra of the garland together with the name, all poisons are eliminated. Regarding the ritual for slaying an enemy with Nīladaṇḍa, it says "Then," and so forth. "Akṣobhya" refers to Vajradhara as described above. "Bringing forth the vajra-point" is the wisdom of the dharmadhātu. Having entered into meditative equipoise in the manner of Akṣobhya, one "emanates the wrathful deity of that family"; this should also be applied to the four wrathful deities that appear below. "The supreme among the malevolent" is Akṣobhya. "Arisen from that" refers to his family. To demonstrate the display, it says "terrifying and frightening." Because one is free from fear by recollecting Akṣobhya, it says "recollect Vajrasattva"; this should also be applied to the four wrathful deities that appear below. Regarding the ritual activity, it says "wrathful," and so forth. The "famous king of wrathful deities" is the noble Nīladaṇḍa. "Reciting one hundred and eight times" refers to the occasion of engaging in the ritual activity. "According to the ritual procedure" is as follows:

དབྱུག་པ་སྔོན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཤ་ཆེན་དང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་དང་། གྲོག་མཁར་གྱི་ས་དང་། ཕུབ་མ་དང་། བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་ས་རྣམས་བོང་བུའི་གཅིན་གྱིས་སྦྲུས་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་གནས་ལ་དུག་དང་ཁྲག་དང་རམས་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་ཕྲེང་བའི་སྔགས་མི་འགུགས་པར་སྤེལ་ལ། སྭཱ་ཧཱ་བཏོན་ཏེ་ཧཱུཾ་ཕཊ་དང་ལྡན་པར་བྲིས་ལ་སྙིང་གར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་བཀུག་སྟེ་བཅུག་ནས་ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་དུ་བཞག་ལ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པས་རྐང་པ་གཡོན་པས་མནན་ཏེ་ཉི་མའི་གུང་དང་ནམ་ཕྱེད་ན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཤིང་རྡོ་དང་རུས་པ་དང་། ནིམ་པའི་ལོ་མ་རྣམས་ཀྱིས་མནན་ཅིང་ཞག་བདུན་དུ་བྱས་ན་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་གསོད་པར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། གལ་ཏེ་དེས་མ་གྲུབ་ན་དུར་ཁྲོད་དུ་སོང་ལ་ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་ལ་མེ་ཐབ་གྲུ་གསུམ་བྱས་ལ། ཤིང་ནིམ་པའི་མེ་སྦར་ལ། ཤིན་ཏུ་ཞལ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་ཁ་གདངས་པ་བསམས་ནས། གཟུགས་བརྙན་རྐང་པ་གཡོན་པ་ནས་མཚོན་རྣོན་པོས་གཏུབ་ཅིང་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་ཅེས་པ་དང་ལྡན་པར་ཕྲེང་བའི་སྔགས་བཟླས་ཤིང་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་དེའི་མཚན་མོ་ཁོ་ན་འཆི་བར་ངེས་སོ། ། སྟོབས་པོ་ཆེས་ཆར་དབབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྟོབས་པོ་ཆེའི་ཀླུ་རྣམས་ཀུན། ། ཞེས་པ་ནི་དེས་འདུལ་བའི་ཀླུའོ། །

The practitioner of Nīladaṇḍa should mix "great flesh," charcoal from a charnel ground, earth from an anthill, chaff, and earth from the footprint of the target with donkey urine to fashion an image of the target. In a charnel ground, one should draw a fire maṇḍala upon a viśvavajra using poison, blood, and indigo. In the center of this, one should insert the name of the target into the mantra garland without the syllable for summoning, and having uttered svāhā, write it with hūṃ phaṭ and place it in the heart of the image. Having summoned and inserted it, place it inside a joined skull-cup. With great wrath, press down with the left foot and recite the mantra one hundred and eight times at midday and midnight. If one performs this for seven days while pressing down with stones, bones, and nimba leaves, it is said that all malevolent beings will be killed. If that does not succeed, go to a charnel ground at midnight and construct a triangular fire pit with the ashes of a cremated corpse. Light a fire of nimba wood and visualize the King of Wrathful Deities with a highly distorted face and an open mouth. Cut the image from the left foot upward with a sharp weapon, and while reciting the mantra garland accompanied by "Kill so-and-so! māraya phaṭ," perform the fire offering (homa). On that very night, death is certain. Regarding the ritual for bringing down rain by Mahābala, it is taught starting with "Then..." and so forth. "All the nāgas of Mahābala" refers to the nāgas who are to be subdued by him.

སྔགས་ཀྱི་མཐུས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པ་རྣམས་དམག་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་འཇིགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་སྐུ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། དེའི་ལས་གསུངས་པ། བཟླས་པ་ཙམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་ནི་བཟླས་པར་གསུངས་པའི་གྲངས་མེད་པའི་བཟླས་པ་བྱས་པས་ལྷའི་ལུང་ཐོབ་ནས་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་པས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། རང་གི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། ཐན་པ་བྱུང་བའི་དུས་སུ་ཡང་ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆར་པ་འབེབས། ། ཞེས་ཏེ། ཆོ་ག་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ་སྟོབས་པོ་ཆེའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཐམས་ཅད་དུ་དམར་པོར་བསམས་ལ་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་བརྗོད་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྫ་ཕོར་སོ་མ་བཏང་བ་ལ་རལ་གྲི་རྩེ་བརྒྱད་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ལ་རམས་ཀྱི་ཁུ་བས་མདུང་ཅན་མའི་སྔགས་ཨོཾ་ཤཱུ་ལི་ནི་ནཾ་སྭཱཧཱ་ཞེས་པའི་སྙིང་པོ་བྲིས་ལ། གཞན་སོ་མ་བཏང་བའི་རྫ་ཕོར་གཉིས་པ་དང་སྦྱར་ལ་སྲད་བུ་སྔོན་དམར་གྱིས་དཀྲིས་ལ་མདུང་ཅན་མ་དང་། དེའི་ས་འདུལ་བ་བཀུག་ལ་ལེགས་པར་མཆོད་པ་བྱས་ལ། ཀླུ་གནས་པའི་མཚོ་འམ་ཆུ་མིག་ལ་སོགས་པའི་ནང་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་སྐྱེ་བོ་མེད་པའི་ས་ཕྱོགས་དབེན་པར་མེའི་སྟེང་དུ་རླུང་། དེའི་སྟེང་དུ་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་ལ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ལྟོ་འཕྱེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་གནས་པའི་ཆུ་ལྷ་སྐྱེས་བུའི་གདོང་ལ་སྦྲུལ་མགོ་བདུན་གྱི་གདེངས་ཀ་ཡོད་པ། ཞབས་ཀླུ་གཅིག་པ། སྦྲུལ་གྱི་ཞགས་པ་འཕེན་པ་བྲི་བར་བྱའོ། །

Through the power of the mantra, those who are terrified and afraid are freed from the fear of recollection, just as an army is; thus, there is the recollection of the vajra of the three bodies. Its activity is taught as "by mere recitation," and so forth. "By mere recitation, the application" means that by performing the recitation according to the number taught for recitation, one obtains the authorization of the deity. Then, by reciting one hundred thousand times, one accomplishes the activities of all deities, such as pacification and so forth; therefore, it is said, "it accomplishes all activities." Its specific distinction is taught: "Even in times of drought, it causes rain to fall from the maṇḍala of water." The ritual is as follows: the practitioner of Mahābala should visualize everything as red and perform one hundred thousand recitations. Then, on an unfired clay bowl, one should draw an eight-petaled lotus situated upon an eight-spoked wheel of a sword, and upon that, write the essence mantra of Śūlinī, oṃ śūlinīṃ svāhā, using indigo juice. Joining it with another unfired clay bowl, wrap it with blue and red thread, summon Śūlinī and her subduing of the earth, make excellent offerings, and place it inside a lake or spring where nāgas dwell. In a secluded place where there are no people, one should draw a circular maṇḍala of water upon a wind maṇḍala above a fire maṇḍala, and upon that, an eight-petaled lotus. In its center, one should draw Varuṇa, who is seated upon a khecarī serpent, with the face of a man and the hoods of seven snake heads, with one nāga as his foot, and casting a snake-noose.

ཤར་གྱི་འདབ་མ་ལ་མཐའ་ཡས་ལྗང་གུ། ལྷོའི་འདབ་མ་ལ་ནོར་རྒྱས་དཀར་པོ། ནུབ་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་འཇོག་པོ་དམར་པོ། བྱང་གི་འདབ་མ་ལ་ཀརྐོ་ཊ་ནག་པོ། ། མེའི་མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་པདྨ་དཀར་པོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་འདབ་མ་ལ་པདྨ་ཆེན་པོ་དཀར་པོ། རླུང་མཚམས་ཀྱི་འདབ་མ་ལ་དུང་སྐྱོང་སེར་པོ། ། དབང་ལྡན་གྱི་འདབ་མ་ལ་རིགས་ལྡན་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཀླུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས། ། ཡི་གེ་ནཾ་གྱིས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཆོ་གས་ཀླུ་བསམས་ལ་རྫའི་བར་དུ་བཅུག་པའི་ནཾ་གྱིས་བཀུག་ལ་རང་རང་གི་གནས་ལ་ཐིམ་པར་བྱས་ནས། སྔོ་ཞིང་བསྐ་བ་དང་འོ་མ་དང་། བུ་རམ་ལ་སོགས་པ་ཀླུ་ལ་འོས་པའི་ལྷ་བཤོས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་ཇི་སྐད་དུ་སྨྲས་པའོ། ། ཀླུ་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་ཡང་དག་པར་དགའ་བ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་དུ་ཆར་གྱི་རྒྱུན་དབབ་ཏུ་གསོལ་ཞེས་བརྗོད་ནས་ཀླུ་རྣམས་ཀྱིས་ཆར་འབེབས་པར་བསམ་ཞིང་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ན་ཆར་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ཀྱང་མ་ཕེབས་ན་ཧཾ་ལྗང་གུ་ཟླུམ་པོ་ལ་སྟོབས་པོ་ཆེ་དེ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ། སྤྱན་དྲངས་ལ་འོག་ནས་བཤད་པའི་ཆོ་གས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ཀླུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྕེའི་དཀྱིལ་དུ་ཡི་གེ་ནཾ་བཀོད་ལ་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་བུ་རམ་དང་། འོ་མ་དང་མར་གྱིས་བཀང་བའི་སྲེག་བླུགས་གསུམ་གསུམ་བྱིན་ལ། དེ་ནས་འོ་མ་ལ་སོགས་པས་ཅི་འདོད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཚིམ་པས་ཆར་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། ། དེས་ཀྱང་མ་ཕེབས་ན་མངོན་སྤྱོད་བྱ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དུ་ནག་པོའི་སྟོབས་པོ་ཆེའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། བལ་མི་ཁའི་ས་དང་།

On the eastern petal is Ananta, green; on the southern petal is Vāsuki, white; on the western petal is Takṣaka, red; on the northern petal is Karkoṭaka, black; on the petal in the southeast is Padma, white; on the petal in the southwest is Mahāpadma, white; on the petal in the northwest is Śaṅkhapāla, yellow; and on the petal in the northeast is Kulika, multicolored. Having thus drawn the maṇḍala of the nāgas, one should visualize the nāgas according to the ritual explained by means of the syllable nāṃ. Having summoned them with the nāṃ placed inside a clay vessel and caused them to dissolve into their respective places, one should properly worship them with the nāga-appropriate divine food offerings, such as blue and astringent substances, milk, and molasses. Then, one should say: "O great nāgas, may you be truly pleased with me, and in accordance with the command of the Blessed One, I pray that you let fall a stream of rain." If one then performs the recitation while visualizing the nāgas causing rain to fall, rain will descend. If it still does not fall, one should draw a green, circular haṃ and likewise visualize Mahābala. Having invited him, one should perform a fire offering according to the ritual explained below. One should place the syllable nāṃ in the center of the tongues of all the nāgas and, preceded by the purification sprinklings and so forth, offer three oblations each of molasses, milk, and ghee. Then, one should perform the fire offering with milk and so forth as desired. Thereby, being satisfied, they will cause rain to fall. If it still does not fall, one should perform the rite of wrathful activity. In all cases, one should perform the yoga of black Mahābala. [One should use] earth from a cemetery...

ཆུ་ངོགས་གཉིས་ཀྱི་ས་དང་། བཤང་བ་དང་གཅིན་དུ་བསྲེས་པས་སྦྲུས་ལ་ཀླུའི་གཟུགས་བརྙན་མཐོ་གསུམ་པ་བྱས་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་ལ་དུག་དང་རམས་དང་ཁྲག་དང་སྐེ་ཚེ་དང་། ལན་ཚྭ་དང་། ཡུངས་མར་གྱིས་རལ་གྲིའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་བྲིས་པ་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ལ་ཀླུ་བརྒྱད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་སྙིང་པོ་འམ། ཡང་ན་སྤྱིའི་སྙིང་པོ་བྲིས་ནས་དབུས་སུ་ཆུ་ལྷའི་སྙིང་པོ་བྲིས་ལ་བཀུག་ནས་གཟུགས་བརྙན་དེའི་སྙིང་གར་བཅུག་ལ་ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཚ་བ་གསུམ་དང་སྐེ་ཚེ་ལ་སོགས་པས་བྱུགས་ལ་མེ་ལ་བདུགས་ལ་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱས་ན་ཆར་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། ། དེས་ཀྱང་མ་ཕེབས་ན་གོང་མ་ལྟར་ས་ལ་ཀླུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ཏེ། སྟོད་གཡོགས་དང་སེའུ་ཀ་སྔོན་པོ་བགོ་བའམ་གོས་དམར་པོ་བགོ་བའམ། ཡང་ན་གཅེར་བུར་བྱུང་སྟེ། ཉི་མ་འབར་བ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྐང་པ་གཡོན་པའི་དཀྱིལ་ལ་གནས་པའི་ཀླུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཀླུ་ཁ་གནམ་ལ་བལྟས་པ་མནན་པ་དང་། སྐྲག་སྟེ་གདེངས་ཀ་གདེངས་པ་ཁ་གྱེན་དུ་བལྟས་པ་ཕུ་ཞེས་བྱ་བས་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་ཅིང་ཁྲག་སྐྱུགས་ཤིང་ཆར་འབེབས་པས་རྒྱ་མཚོར་བྱེད་པར་བསམས་ནས་ཚིག་རེ་རེའི་མཐར་རྣམས་དང་སྤེལ་བའི་སྔགས་བཟླ་བར་བྱ་སྟེ། དེས་ན་ཆར་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། ། དེས་ཀྱང་མ་ཕེབས་ན་མེ་ཐབ་གྲུ་གསུམ་བྱས་ལ་དེའི་དབུས་སུ་སྟོབས་པོ་ཆེ་བསམས་ནས། གདོལ་པའི་ཁྱིམ་ནས་བླངས་པའི་མེ་སྦར་ལ། ཀླུའི་གཟུགས་བརྙན་དུག་དང་ལན་ཚྭ་དང་། ད་དུ་ར་དང་། སྐེ་ཚེ་ལ་བྱས་ལ་ཕུས་བསྐྱེད་ལ།

Mix soil from the two riverbanks with excrement and urine to fashion a nāga image three spans in height. On ground from a charnel ground, draw an eight-spoked sword-wheel using poison, indigo, blood, mustard seeds, salt, and mustard oil. Upon that, draw an eight-petaled lotus and write the specific heart-mantras of the eight nāgas, or otherwise their general heart-mantra, and in the center, write the heart-mantra of Varuṇa. Having summoned [the nāgas], place them within the heart of that image. Anoint all its limbs with the three hot substances, mustard seeds, and so forth, and fumigate it over a fire while reciting the mantra; this will cause rain to fall. If rain still does not fall, draw a nāga maṇḍala on the ground as before. Either wear an upper garment and a blue skirt, or wear red clothes, or else go naked. Standing in the blazing sun, visualize the nāgas dwelling within the maṇḍala under the left foot—which is blessed by the vajra—pressing down upon them as they face the sky. Terrified, they raise their hoods and face upward; by the sound of "Phūṭ," they fill the sky, vomit blood, and cause rain to fall, turning the earth into an ocean. Recite the mantra interspersed with the syllables at the end of each line; by this, rain will fall. If rain still does not fall, construct a triangular fire pit. Visualize Mahābala in its center and kindle a fire taken from the house of an outcaste. Fashion an image of the nāga from poison, salt, datura, and mustard seeds, and blow upon it.

ཕྲེང་བའི་སྔགས་བཟླ་ཞིང་ལག་པ་གཡོན་པས་མཇུག་མའི་རྩེ་མོ་ནས་བརྩམས་ལ། བཤང་བ་དང་གཅི་བས་ལུས་བྱུགས་ལ་གཏུབ་ཅིང་གཏུབ་ཅིང་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བྱས་ན་དེས་ཆར་འབེབས་པར་བྱེད་དོ། ། དེས་ཀྱང་མ་ཕེབས་ན་ཉེས་པ་འདི་ནི་སྟོབས་པོ་ཆེའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཏེ། གོང་དུ་གསུངས་པའི་རྫས་ཀྱིས་སྟོབས་པོ་ཆེའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ། བདག་དཔལ་གནོད་མཛེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་དགུག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་གོང་མ་ལྟར་གན་རྐྱལ་དུ་རྐང་པ་གཡོན་པས་མནན་ལ། མ་ཧཱ་བ་ལ་བཪྵ་པ་ཡ་ཤྲཱི་གྷྲཾ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྐུལ་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་ཧཱུཾ་བཞི་དང་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོའི་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་ཁྲི་བྱའོ། ། དེ་ནས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཧོམ་ཁུང་ལ་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་གནོད་མཛེས་ཞལ་གདངས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་ལྗགས་དང་ལྡན་པར་བསམས་ནས། དེའི་གཟུགས་བརྙན་གཏུབ་ཅིང་དེའི་ཞལ་དུ་སྦྱིན་སྲེག་ཁྲི་ཕྲག་གཅིག་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྟོབས་པོ་ཆེས་ཆར་འབེབས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་ལས་རབ་ཏུ་གྲགས་སོ། ། དེ་ནས་ཀླུ་ཐམས་ཅད་དང་སྟོབས་པོ་ཆེའི་ཞི་བར་བྱ་བའི་མེ་ཐབ་ཟླུམ་པོ་ལ་གནས་པའི་སྤྱན་མ་ཞི་བའི་ཞལ་དུ་སྟེ། སྔགས་དང་ཆོ་གས་མར་དང་འོ་མ་ལ་སོགས་པའི་སྲེག་བླུགས་ཁྲི་ཕུལ་བས་དེ་རྣམས་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འདི་ལ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཞིང་འབྱུང་བ། ། ཞེས་བྱའོ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་དགུག་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་གྱུར་པའི་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་སྦྱོར་བས།

While reciting the garland mantra, one should begin from the tip of the tail with the left hand, smear the body with excrement and urine, and perform one hundred and eight fire offerings while repeatedly cutting [the effigy]; by doing so, rain will be brought down. If it still does not fall, one should think, "This fault is due to Mahābala." Then, having fashioned an image of Mahābala with the substances mentioned above, and possessing the yoga of the glorious Ucchuṣma, one should first perform the summoning and, as before, press down on the supine figure with the left foot. One should then recite ten thousand times the mantra of the king Ucchuṣma, accompanied by the four hūṃs and the incantation: mahābala varṣāpaya śrīghram. Then, in the abhicāra fire pit, one should visualize the wrathful king Ucchuṣma with an open mouth and a tongue of the syllable hūṃ, and perform ten thousand fire offerings of the effigy into his mouth. Then, it is renowned in all the systems of yoga that Mahābala will cause rain to fall. Next, for the pacification of all the nāgas and Mahābala, one should use a circular fire pit for the peaceful face of Locanā; by offering ten thousand oblations of ghee, milk, and so forth, with the mantra and ritual, they will be pacified. Therefore, regarding this Bhagavatī, it is said: "The source of the fields of all the Buddhas." The ritual for summoning by Rāgarāja is taught starting with "Then," and so forth. "By the yoga of Vajrasattva" means by the yoga of Rāgarāja, who is produced from Vajrasattva.

དགུག་པར་བྱ་བའི་གཟུགས་བརྙན་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཆོ་ག་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བྱས་ནས་བཀུག་སྟེ་ཐོད་པར་བཅུག་ནས་ཐོད་པ་དེ་གཡོན་བརྐྱང་བའི་གཡས་པའི་རྐང་པས་མནན་ནས་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་སྔགས་སྤེལ་བ་དང་བཅས་པར་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ན་གོང་མ་ལྟར། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུས་འགུགས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། མི་གཡོ་མགོན་པོས་ལྷ་ཆེན་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་དགུག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྷ་རྣམས་འཁོར་དང་བཅས་པ་ནི་དེའི་དགུག་པར་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་སྔགས་འདི་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་མི་གཡོ་མགོན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྐྱེས་པའི་ཐོད་པ་སྐྱོན་མེད་པ་བླངས་ནས། དེ་ལ་རྐང་པ་གཡས་པའི་སོར་མོའི་ཁྲག་དང་ལན་ཚྭ་དང་། ཡུངས་མར་དང་སྐེ་ཚེ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་ཆེན་པོ་ཆུང་མ་དང་བཅས་པའི་འམ། ལྷ་མ་ཡིན་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བརྙན་བྲིས་ལ་དགུག་པར་བྱ་སྟེ། ཐོད་པ་དེ་རྐང་པ་གཡས་པས་མནན་ནས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལྕགས་ཀྱུས་འགུགས་པར་བསམས་ལ་བསྐུལ་བ་དང་བཅས་པར་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཐུ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་དག་ཀྱང་སྐྲག་པར་གྱུར་ནས། ཁ་སྦྱར་ལུས་སུ་བཅས་པར་འགུགས། ། ཞེས་ཆུང་མ་དང་བཅས་པ་འོང་བར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། གནོད་མཛེས་ཀྱི་བུ་མོ་དགུག་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བུ་མོ་མཐུ་ཆེན་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཀླུ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་ལ་སོགས་པའི་བུ་མོ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཡིད་གཡོས་པས་སྐྲ་བཤིག་གོས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་འདོད་པ་རྙེད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སོ། ། ལས་གསུངས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ།

Having fashioned an effigy of the one to be summoned according to the ritual of Yamāntaka, and having summoned it and placed it within a skull-cup, if one presses that skull-cup with the right foot in the posture of the left leg extended and performs the recitation of the mantra of Takkirāja along with the insertion of the name, then as described above: "One will be summoned by the vajra hook." Thus it is said. Regarding the summoning of Mahādeva together with his consort by Acala, it says "Then," and so forth. "The gods together with their retinues" refers to those who are to be summoned. Regarding the phrase "By this mantra of the King of Wrathful Ones," a practitioner of the yoga of Acala should take a flawless human skull-cup. Upon it, he should draw an effigy of Mahādeva together with his consort, or of an asura and so forth, using the blood from the toes of his right foot, salt, mustard oil, black mustard seeds, and so on. Having drawn it, he should summon it. Pressing that skull-cup with his right foot, he should visualize summoning it with a hook as before and recite the mantra along with the exhortation. Then, even those possessing great power will become terrified, and it says, "They will be summoned with their joined bodies," meaning they will arrive together with their consorts. Regarding the ritual for summoning the daughters of Sumbharāja, it says "Then," and so forth. "All the powerful maidens" refers to the daughters of nāgas, asuras, and so on, whose minds are stirred by passion; with their hair disheveled and devoid of clothing, they find desire by recollecting Vajrasattva, that is, Akṣobhya. Regarding the activity described, it says "Vajrasattva," and so forth.

། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་བྱུང་བའི་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་མཚན་མ་དང་ལྡན་པའི་བུད་མེད་ཀྱི་ཐོད་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྐང་པ་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གི་ཁྲག་གིས་བྲིས་ལ་དེ་པདྨ་ལ་ཞབས་གཡོན་པས་མནན་ཏེ། གོང་མ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གནོད་མཛེས་སུ་སྤྲུལ་པའི་ལྕགས་ཀྱུས་སྙིང་གར་བརྒྱབ་ལ། ཞགས་པས་སྐེ་ནས་བཅིངས་ལ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཚིག་རེ་རེ་འམ་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་བཅས་པར་བཟླས་ཤིང་དགུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བུ་མོ་རྣམས་འགུགས་སོ། ། ཞེས་སོ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་སེམས་འགོག་པས་ན་ཚར་གཅོད་པ་སྟེ་དེ་བས་ན་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུས་པས་ན་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་དེ་མ་བོར་ཡང་ཉེས་པ་མེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་སྔགས་དང་རྒྱུད་དང་ལྡན་པའི་ལས་གསུངས་ནས། ད་ནི་བསམ་གཏན་ལས་སྐྱེས་པའི་དགུག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ནི་སེམས་དཔའ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། དེའི་འབྱུང་བ་གང་དབྱེར་མེད་པ་གང་ལས་གྱུར་པ་དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུར་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ནི་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་གསང་བ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་མོ། ། དེ་རྣམས་ལ་བཤད་པའི་ཆོས་ནི་གསུང་ཁོ་ན་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ། དེའི་ཚིག་ནི་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེའི་སྐུ་གསུམ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པར་བསྒོམས་ནས།

Furthermore, possessing the application of the King Sumbharāja who arises from Vajrasattva, one should draw [the target] in the skull of a woman possessing the [required] marks, using the blood from the ring finger of the left foot of the person to be accomplished. Then, pressing [the skull] with the left foot upon a lotus, one should summon [the target] by reciting the mantra of the garland, either word by word or together with the words of exhortation, while all the Tathāgatas are emanated as Sumbharāja and strike the heart with an iron hook and bind the neck with a noose. Thus, the girls are summoned. Because the mind of the person to be accomplished is obstructed, it is "subjugation" (tshar gcod pa); therefore, since it is included within the category of wrathful rites (abhicāra), there is no fault even if the syllable phaṭ is not omitted. Having thus taught the activities associated with mantra and tantra, the summoning arising from meditative concentration (dhyāna) is now taught, beginning with the words "Then..." and so forth. "Great Samaya" is the suchness (tathatā) of the Sattva. That from which its arising is inseparable, entering into meditative equipoise in the form of the Vajra Holder, is what is meant. "Of the Great Samaya" refers to the Sattva. The "secret of the three vajras" of that [Sattva] refers to the three, such as the Body and so forth. Because the Dharma explained to them is the Speech itself and is not transgressed, it is the "Samaya"; the words "uttered" should be connected to that. "Buddha Vajra" is Akṣobhya. Having meditated on Vajrasattva within his three bodies, one should meditate on him as being endowed with a wheel exactly as it is.

དེ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་ཞགས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བས་མཚན་པའི་ལྷ་རྣམས་སྤྲོས་པས་ཇི་སྙེད་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་འགུགས་པའོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། གསུང་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། དེ་གཉིས་སྦྱོར་བ་གཞན་གྱིས་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་ཏེ། ལྷའི་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པར་བསམས་ནས་གོང་མ་ལྟར་སྦྱར་བས་ཇི་སྙེད་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་འགུགས་པར་འགྱུར་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། དེའི་མཇུག་སྡུད་པ་གསུངས་པ། མི་ཕྱེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ་ཀྱོ་བའི་གནས་སོ། ། འཁོར་ལོ་པདྨོ་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བའི་ཁྱད་པར་གྱིས། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུའི་སྐབས་སུ་འཕྲོས་པའི་ལྷ་ཞགས་པ་དང་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པ་ནི་འཁོར་ལོའི་ཀྱོ་བ་སྟེ་གཞན་གཉིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་རོ། ། དེས་སྔགས་རྣམས་ཏེ་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་འགུགས་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་འཁོར་ལོས་དགུག་པ་བཤད་ནས་ལྷ་གཞན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་འཁོར་ལོ་འམ་གཅིག་པས་དགུག་པ་གསུངས་པ། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་ཉིད་དངོས་པོ་ནི་ཞི་བའོ། ། དེ་ཡང་རང་སྔགས་སྐྱེས་བུ་སྟེ་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷ་རང་གི་སྔགས་ལས་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པ་རེ་རེ་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ་བསྐྱེད་ནས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། དེ་རྣམས་ལས་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པ་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པའི་ལྷ་འཕྲོས་པས་མིའི་བུ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བའི་སྦྱོར་བས་འགུགས་སོ་ཞེས་སོ། །

From one's own heart, deities marked with nooses and vajra hooks are emanated, and it should be understood that they summon even as many buddhas as there are. "All buddhas" refers to Vairocana; "speech" refers to Amitābha. Through the union of these two, it is said, "by means of the union of the great wheel." Having visualized the mandala of deities, by applying the aforementioned method, it should be understood that even as many Vajrasattvas as there are will be summoned. The conclusion of this is stated as "indestructible" and so forth. "By meditating on the three indestructible vajras" means they are blessed by those [deities], which is the locus of the hook. "The great wheel, lotus, and vajra, by the distinction of the vajra hook" means that in the context of the body, the deities emanated and marked with nooses and hooks are the "wheel hooks," and the other two are likewise. Through that, it is said, even the mantras—that is, the deities—will be summoned. Having explained the summoning by means of the wheel of the three vajras, the text now describes the summoning by means of a wheel or a single [deity] for a yogin of another deity, beginning with "all" and so forth. "All vajras" refers to all the deities. Their very nature is peaceful. Furthermore, "one's own mantra person" means that even if one generates one's own chosen deity as a wheel endowed with its own mantra, one should bless it with the three vajras. From those, deities such as Rāgarāja marked with hooks are emanated, and by the application of the vajra hook at the heart of a human maiden or others, they are summoned.

འགུགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། རླུང་གི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་དགུག་པར་བྱ་བའི་གདན་དུ་སྦྱོར་ན་ངེས་པར་འགུགས་ཞེས་སོ། ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་བསམ་མོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསམ་མོ། ། ཤ་ཙི་ཞེས་པ་ནི་སྤྱན་མ་དང་མཱ་མ་ཀཱིས་ཞི་བ་དང་སྲུང་བའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྟོབས་དབབ་པ་དང་བདུད་རྩིའི་རྒྱུན་ཟགས་པར་བསམས་པས་རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་སྟེ། སྐྲག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བས་ནི་ཚེ་རིང་པོར་འགྱུར་བའི་སྦྱོར་བའོ། ། དགུག་པའི་སྔགས་ཀྱང་བརྒྱ་རྩ་བཅུར་བརྗོད་ན་གང་ཡང་རུང་བ་ངེས་པར་རྟག་ཏུ་འགུགས་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོས་ནམ་མཁའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བུ་མོ་དགུག་པ་གསུངས་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་ནི་ལྕགས་ཀྱུ་སྟེ། དེས་མཚན་པ་ནི་གཟུགས་པོ་ཆེ་སྟེ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་ལ་གནས་པ་འབར་བ་རྡོ་རྗེ་འདྲ་བའི་འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུས་མཚན་པ་སྤྲོས་པས་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ནམ་མཁའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་བུ་མོ་འགུགས་པའི་མཆོག་ཅེས་པའོ། ། གནོད་མཛེས་ཀྱིས་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་དགུག་པ་གསུངས་པ། རང་གི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་རང་གི་ཁྲོ་བོར་གྱུར་ཅིང་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ། དེ་གང་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ས་འོག་གནས་པ་དག། ཅེས་པ་ནི་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོའོ། །

The general ritual for all summoning is taught as follows: "The wind," and so forth. Regarding "the wind maṇḍala," it means that if one applies it as the seat for the one to be summoned, they will certainly be summoned. Upon that wind maṇḍala, one should visualize a single moon maṇḍala. Above that, one should visualize the object of accomplishment as having the nature of Vairocana. Regarding "Śaci," this refers to Locanā and Māmakī; by visualizing the descent of power and the flowing of a stream of nectar according to the rituals for pacifying and protecting, one becomes the "Vajra Immortal." Because one is free from fear and the like, this is the application for attaining long life. If the summoning mantra is recited one hundred and ten times, anyone whatsoever will certainly and constantly be summoned. The summoning of the daughters of the gods of the sky by Rāgarāja is taught as follows: "The vajra hook," and so forth. The "vajra hook" is an iron hook; that which is marked by it is the Great Body, Rāgarāja. Regarding that very point, it is taught that by emitting blazing light rays resembling vajras marked with hooks, one performs the supreme summoning of the daughters of the gods of the sky who abide in the vajra maṇḍala, which is the wind maṇḍala. The summoning of the daughters of the asuras by Ucchuṣma is taught as follows: "One's own," and so forth. Because the mantra becomes one's own wrathful deity and is not to be transgressed, it is the "samaya." What is that? "Those who dwell beneath the vajra earth" refers to the King Ucchuṣma.

དེ་ཡང་གསུམ་པ་ལ་གནས་པའི་ཤཱུ་ལ་དང་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བས་མཚན་པའི་ལྷ་སྤྲོས་པས་གོང་མ་ལྟར་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་རྣམས་འགུགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ཡང་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྫས་དང་ལྡན་པའི་དགུག་པ་གསུངས་པ། བཙག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བཙག་གམ་རྡོ་རྒྱུས་ལ་སོགས་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་དང་ལྷའི་སྦྱོར་བས་བསྒོམས་ནས། ཟླ་བ་གཟས་ཟིན་པའི་ཚེ་ཁར་བཅུག་ལ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་བརླབས་ནས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་རྣམས་སྤྲོས་པས་ནམ་མཁའི་ཁམས་བཀང་ལ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་ནས་གནས་བརྟག་པའི་ངོ་བོར་ཆགས་པར་བྱས་ནས་ཇི་སྲིད་ཟླ་བ་མ་གྲོལ་གྱི་བར་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེས་ཤིང་ལེབ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་གི་མིང་བྲིས་པ་རྣམས་འོང་བར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གནོད་སྦྱིན་གྱི་བུ་མོ་དགུག་པ་གསུངས་པ། རྣམ་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པའི་མཆོག་རྣམས་ཏེ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་འཇམ་དཔལ་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བས་རབ་ཏུ་བསྒོམས་ལ་དགུག་པར་བྱ་བའི་གནོད་སྦྱིན་མོའི་མགོ་ལ་ཁྲོ་བོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་དང་ལྡན་པ་བསྐལ་པའི་སྲེག་པ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་བསྒོམས་ནས། དེ་དང་འདྲ་བའི་གཟུགས་ལས་སྤྲོས་པས་ཀྱང་གནོད་སྦྱིན་མོ་དག་བཀུག་ནས་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། གནོད་སྦྱིན་མོ་ཡི་སྔགས་རྒྱུད་ལས། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནི་རྣམ་པར་བརྟག། ཅེས་སོ། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་ནི་སྲ་བ་སྟེ་དེས་གནོན་པར་འགྱུར་བའོ། ། རང་རང་གི་ལྷའི་ཆོ་གས་ལས་བྱ་བ་གསུངས་པ། ཀུན་གྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

Furthermore, regarding the third [method], it is said that by emanating deities marked with a trident and a vajra hook, the daughters of the asuras will be summoned as described above. Moreover, the yoga practitioner of any deity whatsoever is taught the summoning [ritual] involving substances, beginning with the word "vermilion" and so forth. A yoga practitioner who has attained the signs should meditate on vermilion or stone-ink as a vajra hook through the union with the deity. At the time of a lunar eclipse, having placed it in the mouth and blessed it with the three vajras, one should emanate the deities arising from that to fill the expanse of space. Having perfectly gathered them back and made them attached in the nature of the examined site, one should meditate until the moon is released. By that means, the names of Brahmā and others written on wooden planks and the like will come to life. The yoga practitioner of Mañjuvajra is taught the summoning of yakṣiṇīs, beginning with the word "aspect" and so forth. One should thoroughly meditate on Vajramañjuśrī, who possesses all the supreme aspects—the major and minor marks—according to the ritual procedure, and then summon the yakṣiṇī. Having meditated on the wrathful Yamāntaka, endowed with a vajra hook and possessing a form like the great conflagration at the end of an eon, upon the head of the yakṣiṇī to be summoned, one should emanate from a form similar to that and, having summoned the yakṣiṇīs, enjoy them. As it is said: "In the mantra tantra of the yakṣiṇīs, one should visualize Yamāntaka." The yakṣiṇī is "firm," meaning she will be suppressed by that. The performance of the activity through the ritual of one's own respective deity is taught, beginning with the word "of all" and so forth.

ཀུན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་དང་། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དབྱེ་བས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཞེས་པ་ནི་དེའི་བསྐྱེད་པ་དང་དགུག་པའི་ཐབས་སུ་གསུང་གི། ལྷ་གཞན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་དང་ལྡན་པས་ལྷ་གཞན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་དགུག་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་སྦྱོར་བ་པོ་ལ་རྟོག་པ་འབྱུང་སྟེ་མི་འགྲུབ་པས་ན་བདག་ཉིད་འཇིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི་གནས་བསྐྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཡེ་ཤེས་ལྔས་དེའི་སྐུ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ། ། དེ་བར་གྱི་སྲིད་པ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པས་འོད་དུ་ཞུ་སྟེ། ཚད་མེད་པའི་ལྷ་མོར་གྱུར་པས་དེ་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྐུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལས་སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཁྱད་པར་འབྱུང་། ། ཞེས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་སྔགས་རྣམས་ཏེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོན་པ་ཞེས་ཏེ། གསལ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱན་དུ་རབ་ཏུ་བརྟག་པའོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་མེད་ན་ཐམས་ཅད་དག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མའི་རྣམ་གྲངས་རལ་པ་གཅིག་མ་ཞེས་གྲགས་པས་དེའི་སྦྱོར་བས་ཀླུའི་བུ་མོ་དགུག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཀུན་དུ་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་བྱ་བ་ལ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་སྟེ།

Regarding the phrase "the distinctions of all mudrās," this refers to the classifications of Mahāmudrā. Regarding "by all the distinctions of mantra," this is taught as the method for generating and summoning [the deity]. One should not summon [a deity] through the yoga of another deity while possessing the mudrās and mantras of that other deity; for if one does so, conceptualization will arise in the practitioner, and because of that, [the practice] will not be accomplished, and thus the practitioner will become afraid. The common ritual for all applications is taught in the passage beginning with "Vajrasattva." "Vajrasattva, the great king" means that one should be endowed with his body through the five wisdoms preceded by the generation of the abode. Through the entry into the intermediate state and so forth, [the deity] melts into light and becomes the goddess of immeasurable [compassion], and one should exhort her again and again. From that, "the distinctions of mantra and the distinctions of Mahāmudrā arise." Why is that? Because that very [wisdom] is the mantras, the teacher of all deities, and is thoroughly conceived as the ornament that makes [everything] clear. Its purity is that which follows after all [phenomena], for if that is not manifest, everything will not become pure. Now, regarding the goddess Tārā, who is renowned by the name Ekajaṭī, the method for summoning the daughters of the nāgas through her application is taught in the passage beginning with "Then." "The wisdom of universal emanation" is the wisdom of all-accomplishing action; because it is indivisible, it is like a vajra.

དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། ཐོར་ཚུགས་གཅིག་མ་ནི་རལ་པ་གཅིག་མའོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་མོ་རྒྱལ་པོ་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ཉིད་པས་ན་མཆོག་སྟེ་མདུང་ཅན་མའོ། ། དེ་ཡང་སྐུ་དང་ཞལ་དབུས་མ་སྔོ་བ་གཡས་དཀར་བ་གཡོན་དམར་བ། གཡས་གཉིས་ཀྱིས་གྲི་གུག་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པ། གཡོན་གཉིས་ན་ཐོད་པ་དང་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཐབས་ལ་འཁྱུད་པ་མཆེ་བ་(ཅུ་བཟད་,ཅུང་ཟད་)གཙིགས་པ་ཕྱུང་(པོ་,ངོ་)ཞེས་སོ། ། ཀླུའི་བུ་མོ་མཐུ་ཆེན་ནི་འདིས་དགུག་པར་བྱའོ། ། བཀའ་བཞིན་དུ་མ་བྱས་ན་ཚིག་པར་གྱུར་ཅིང་གོས་དང་བྲལ་ནས་བྱེ་མ་འབབ་པའོ། ། དེ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དྲན་པའི་དམ་ཚིག་ལ་གནས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རྗེས་སུ་དྲན་ཞེས་སོ། ། ལས་གསུངས་པ། སྔགས་ཀྱི་རིག་པ་འདི་ཡིས་ནི། ། ཞེས་ཏེ། ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རལ་གཅིག་མའི་སྦྱོར་བ་བྱས་ལ། རྐང་པ་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གི་ཁྲག་དང་ནཱ་ག་གེ་སར་དུ་བཅས་པས་བུད་མེད་ཀྱི་ཐོད་པ་ལ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཀླུའི་བུ་མོའི་སྙིང་གར་སྔགས་སྤེལ་བ་དང་བཅས་པ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྲིས་ནས་བཀུག་སྟེ། གཡས་བརྐྱང་བའི་རྐང་པ་གཡོན་བསྐུམ་པས་མནན་ལ་བསྐུལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་བརྗོད་ན་ཀླུ་རྣམས་དང་དེའི་བུ་མོ་མིག་བཟང་དག་ཀྱང་བཀུག་ནས་ཉེ་བར་སྤྱད་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ན་བཟའ་དཀར་མོའི་རྣམ་གྲངས་ཁྲོ་གཉེར་མ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་སྦྱོར་བ་རིག་འཛིན་གྱི་བུ་མོ་དགུག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དམ་ཚིག་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ།

"Having entered into union in the manner of Amoghasiddhi," it is said. "Ekajaṭī" means she who has a single lock of hair. The "Great Samaya King" is Amoghasiddhi himself, and thus she is the supreme "Sakti with the Spear." Furthermore, her central face and body are blue, the right is white, and the left is red. With her two right hands she holds a curved knife and a sword; with her two left hands she holds a skull-cup and a jewel. With the first two hands she embraces the Means (the male deity). She has slightly bared fangs and is "emerged," it is said. "The powerful nāga maiden" is to be summoned by this [practice]. If she does not act according to the command, she will be burned, stripped of her clothes, and buried in sand. If she abides in the samaya of recollecting Amoghasiddhi, then because that [non-abiding] is absent, it is said, "one recollects the awakening of the Buddha." Regarding the activity taught: "By this knowledge-mantra," it is said. Having performed the application of Ekajaṭī according to the ritual, one should take the blood from the ring finger of the left foot and, together with nāgakesara, write upon a female skull-cup the mantra along with the insertion [of the name], as before, in the heart of the nāga maiden situated upon a wind mandala. Having summoned her, one should press down with the left leg drawn in and the right leg extended, and if one recites the mantra accompanied by the exhortation, the nāgas and their beautiful-eyed maidens will be summoned and may be enjoyed. Regarding the alternative form of Pāṇḍaravāsinī known as Bhṛkuṭī, the application for summoning the vidyādhara maidens is taught starting with "Then," and so forth. The "Samaya of Space" is the wisdom of individual discernment (pratyavekṣaṇā-jñāna).

དེའི་འབྱུང་བ་གང་དབྱེར་མེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་སྟེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལས་མི་འདའ་བས་ཏེ་དེ་ཉིད་ཆོས་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་གཉེར་མ་སྟེ་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་ན་བཟའ་དཀར་མོ་དང་འདྲ་བ་ལ་དམར་སྐྱའི་མདོག་ཅན། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་དང་ལྡན་པ་མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་པའོ། ། རིག་པ་འཛིན་པའི་རྒྱལ་པོ་ནི་འདིས་དགུག་པར་བྱའོ། ། གོང་མ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་པོ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ་དྲན་པས་འཇིགས་པ་དང་བྲལ་ལོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། དེའི་ལས་གསུངས་པ་རིག་པ་འཛིན་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་རིག་པ་ནི་ཁྲོ་གཉེར་མའི་སྔགས་སོ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་གིས་དགུག་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་སྦྱོར་བའི་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པས་དགུག་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནི་རིམ་པ་གཉིས་པའི་བསམ་གཏན་འབའ་ཞིག་གིས་དགུག་པ་གསུངས་པ། འགོག་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འགོག་པ་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་གཞན་དང་བྲལ་བའོ། ། མི་ཕྱེད་པས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་མཛེས་པར་བྱེད་པས་ན་རྒྱལ་པོའོ། ། དེ་ཉིད་རིམ་པ་གཉིས་པས་ན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའོ། ། དེས་སེམས་བརྒྱན་པས་ན་མཛེས་པ་མཆོག་སྟེ། མི་གཡོ་བ་བསྒྲུབ་བྱ་དེར་ཆུད་པར་བྱས་པས་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཁུགས་ན་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདིའི་སྤྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་དེས་ལུས་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འགུགས་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །

Because its elements are indivisible, it is the "Vajra," and thus it is said, "having entered into union in the manner of Amitābha." Because it does not transcend the Great Samaya of Amitābha, that very one is Dharmavajrā Bhṛkuṭī; her hand implements and so forth are similar to those of Pāṇḍaravāsinī, but she is pale red in color, possesses a garland of skulls, and has her fangs slightly bared—thus she is "emerged." The "King of Vidyādharas" is to be summoned by this. As before, the "King of Wisdom" is Amitābha; one should apply the phrase, "by remembering him, one is free from fear." His activity is taught in the passage beginning with "the Vidyādhara," and so forth. The "Vidyā-mantra" is the mantra of Bhṛkuṭī. "One should summon by means of the supreme samaya" means one should summon by means of the samaya of the application and so forth as explained above. That is the teaching on summoning by means of meditative concentration alone of the second stage, in the passage beginning with "cessation," and so forth. "Cessation" means the mind is free from other mental activities. Because it is indivisible, it is the "Vajra," and because it beautifies, it is the "King." That very thing is "complete" by means of the second stage. Because it adorns the mind, it is the "supreme beauty." Since even the "Wisdom Vajra" arising from the three [bodies] is summoned when the immovable object of attainment is brought into that state, what need is there to mention the objects of attainment in the mantra tantras and so forth? For all of those are emanations of this [deity]. Therefore, one should apply the phrase, "even the absence of body and so forth is summoned immediately by that."

ད་ནི་ཁྲོ་བོ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་ལྡན་པའི་མངོན་སྤྱོད་གསུངས་པ། ཡང་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་ན་ཞེས་པ་ནི་དགུག་པ་ལ་རྣམ་གྲངས་བསྙགས་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ཞེས་པའོ། ། སྔགས་པས་འབུམ་དུ་བཟླས་བྱས་ན། ། ཞེས་པ་ནི་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བཟླས་པ་བྱས་པས་སྔགས་པ་རྣམ་པར་དག་སྟེ། དེས་དབེན་པའི་གནས་སུ་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་པ་བྱས་ན་འགུགས་པ་དང་གསོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་བཤད་ཅེས་སོ། ། དེ་བས་ན་གྲངས་དང་ལྡན་པའི་བཟླས་བརྗོད་ནི་ལུས་ཅན་སྡིག་པ་དང་བྲལ་བའི་སྔགས་པ་ལ་གསུངས་པ་སྟེ་གཞན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུད་ལས། བཟླས་བརྗོད་གྲངས་ཚད་གསུངས་པ་ནི། ། ཕལ་ཆེར་ངས་ནི་བསྟན་པ་ཡང་། ། ལུས་ཅན་སྡིག་པ་བྲལ་བ་ཡི། ། སྔགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས། ། གཞན་དུ་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་སོ། ། ལས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རབ་ཏུ་དབེན་པའི་གནས་དག་ཏུ། ། ཞེས་པ་ནི། དེར་བཟླས་བརྗོད་གོང་དུ་གསུངས་པ་བྱ་བར་བསྟན་ཏོ། ། ལས་ལ་སྦྱོར་བའི་གནས་ནི་འོག་ནས་སྟོན་ཏོ། ། ལུས་ཅན་སྡིག་པ་དང་ལྡན་པ་བསད་པ་དང་བསྐྲད་པའི་ཡོན་ཏན་ནི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་དང་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཉེས་པ་བསྒོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་གསུངས་པ། ཕྱོགས་བཅུའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

Now, the performance of wrathful rites (abhicāra) associated with the mantra tantras for any suitable wrathful deity is taught, beginning with the words "Alternatively" (atha vā). The term "Alternatively" provides a further option for the rite of summoning (ākarṣaṇa). "All wrathful deities" means possessing the yoga of whichever wrathful deity is appropriate. Regarding the phrase "If the mantrin recites it one hundred thousand times": by performing immeasurable recitation, the mantrin becomes purified; it is taught that if one performs one hundred thousand recitations in a secluded place, one will accomplish all activities such as summoning and killing. Therefore, recitation with a specific count is taught for a mantrin who is free from the sins of embodied beings, but not for others. As it is said in the Vairocanābhisambodhi Tantra: "The measure of the count for recitation Is mostly what I have taught; It is for the purified mantrin Who is free from the sins of embodied beings, And not for anyone else." The objects to be accomplished through the rites are taught, beginning with "The Vajra Master" and so forth. The phrase "In very secluded places" indicates that the aforementioned recitation should be performed there. The specific locations for engaging in the rites will be shown below. Regarding the qualities of killing and expelling those embodied beings who possess sin: it is said that one will also attain the mantra siddhis of supreme enlightenment, peace, and so forth. The specific meditative absorption (samādhi) for charging the faults upon the object of accomplishment is taught, beginning with "The ten directions" and so forth.

ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་གསད་པ་ནི་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པ་ལས་བཤད་དོ། ། དེ་ཁྱད་པར་དག་ཏུ་སྔོན་དུ་བསྒོམས་པས་དགྲ་རྣམས་གདོན་མི་ཟ་བར་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ལས་ལ་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། ཁྲག་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁྲག་དང་ཆུ་ཡིས་གཤེར་བའི་གོས་སམ། ཡང་ན་བཤང་གཅིས་གཤེར་བའི་གོས་བགོས་ནས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལིངྒ་རྐང་པས་མནན་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་ནི་གདུག་པའི་ལས་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རམ། ལས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པས་ན། ཁྲོ་བོ་རྒྱལ་པོ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ནི་གྲངས་སོ། ། དེས་སངས་རྒྱས་དག་ཀྱང་འཇིག་ན་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཆུ་དྲོན་གྱིས་གོས་གཤེར་བར་བྱས་ནས་ཁྲོ་བོ་མཆོག་གི་ཞེས་(སྟེ,ཏེ)། ཁྲོ་བོ་མཆོག་གི་རྣལ་འབྱོར་པས་བགོས་ནས་ལྷ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་རྐང་པས་མནན་ན། སངས་རྒྱས་དག་ཀྱང་འཇིག་ཅེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཤང་གཅིས་སྦངས་པའི་གོས་ངན་པ་རུལ་པའི་དྲི་མ་མནམ་པ་བགོས་ནས་གོང་མ་ལྟར་བྱས་ན་བསྐམས་ཏེ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། ཐལ་བའི་སྐྱོ་མས་གཤེར་བའི་གོས་གོན་ནས་ལུས་དང་སེམས་ཁྲོས་པས་འཁྲུགས་པར་བྱས་ནས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འཇིག་པར་འགྱུར་ན་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་སོ། ། གོས་དང་མི་ལྡན་པ་གསུངས་པ། གཅེར་བུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཅེར་བུར་ཕྱུང་ལ་སྐྲའི་རྩེ་མོ་ཐུར་དུ་བཤིག་ལ་ལུས་འཇིགས་པའི་ཚུལ་དུ་མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་མིག་འགྱུར་བ་བྱས་ནས་རྐང་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་ལིངྒ་མནན་ནས་སྔགས་བཟླས་ན།

The slaying of the body, speech, and mind of sentient beings in the ten directions is explained in the fifteenth chapter. It is said that by meditating on that specifically beforehand, enemies will undoubtedly die. Now, the application of the ritual activity is taught: "With blood," and so forth. Having put on a garment moistened with blood and water, or alternatively, a garment moistened with feces and urine, one should trample the liṅga of the target with one's feet. Because he accomplishes fierce activities or performs all activities, it says: "One should employ the King of Wrathful Deities." "One hundred and eight" refers to the number. It says: "If even the Buddhas are destroyed by that, what need is there to mention others?" Likewise, having moistened a garment with warm water, the practitioner of the supreme wrathful yoga, having put it on, if they trample the form of Mahādeva with their feet, it says: "Even the Buddhas are destroyed." Likewise, having put on a wretched, rotten-smelling garment soaked in feces and urine, if one acts as described above, [the target] will wither and die. Having put on a garment moistened with a paste of ashes, and having agitated the body and mind with wrath, if one recites [the mantra] one hundred and eight times, even Vajrasattva will be destroyed, so what need is there to mention others? Regarding the lack of clothing, it says: "Naked," and so forth. Having emerged naked, with the tips of the hair disheveled downward, assuming a terrifying physical posture, baring the fangs, and with eyes rolling, if one tramples the liṅga of the target with the feet and recites the mantra:

འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་ཡང་འཇིག་པར་ནུས་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་སྦྱོར་བའི་མཐུ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་གནས་གསུངས་པ། མ་མོའི་གནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ལྷ་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བྱ་བ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ཁ་སྦྱར་དབྱེ་བ་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རྫས་ལ་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་མ་མོའི་གནས་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བར་ཁྲག་ལ་སོགས་པས་གཤེར་བའི་གོས་དང་ལྡན་པའམ། ཡང་ན་གཅེར་བུར་བྱུང་སྟེ་རྐང་པས་མནན་ནས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པ་ཙམ་གྱིས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་མཚན་མ་དེ་ལ་ཕུར་བུས་གདབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། མི་རུས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་གོང་དུ་གསུངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་སྐེ་ཚེ་དང་། དུག་དང་ལན་ཚྭ་དང་ཡུངས་མར་གྱིས་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་རྣོན་པོ་བྲིས་ལ་དེའི་ལྟེ་བར་སྔགས་དང་སྤེལ་བའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་མིང་བྲིས་ཏེ། རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་སོལ་བ་དང་། ཆུ་ངོགས་གཉིས་ཀྱི་ས་དང་། ཕུབ་མ་དང་། བསྒྲུབ་བྱའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་ས་བསྡུས་ལ་བཤང་བ་དང་གཅི་བས་སྦྲུས་ཏེ་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་དེའི་སྙིང་གར་བཅུག་ལ་གོང་མ་ལྟར་ཁ་སྦྱར་དབྱེ་བ་ཡང་བྱས་ནས་མིའི་རུས་པ་ལས་བྱས་པའི་ཕུར་བུ་སོར་བརྒྱད་པ་ལ་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བཟླས་ནས་དེའི་སྙིང་གར་བཏབ་སྟེ། དགྲའི་སྒོ་འམ་གང་ཡང་རུང་བར་སྦས་ན་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་སྐུ་གསུམ་མཆོག་སྦྱིན་པའོ། །

If even unconditioned space can be destroyed, what need is there to mention anything else? This demonstrates the power of the application. Regarding that, the locations for wrathful rites are taught: "the abode of the mamos," and so forth. The meaning is as follows: a practitioner of the wrathful deity yoga, having performed the specific actions as explained and preceded by the separation of the joined [seals], should fashion an image from the substances as described. Then, in any suitable location such as the abode of the mamos, wearing clothes moistened with blood and the like, or else naked, one should press down with the feet and recite the mantra one hundred and eight times; by that alone, what was taught will be accomplished. Now, the ritual for striking that sign with a ritual dagger (kīla) is taught: "human bone," and so forth. Furthermore, the practitioner mentioned above should draw a sharp, five-pronged wrathful vajra on a cloth from a charnel ground using mustard seeds, poison, salt, and mustard oil. In its hub, one should write the name of the target to be accomplished, interspersed with the mantra. Then, having gathered the ashes of a cremated corpse, charcoal, earth from the two riverbanks, chaff, and earth from the target's footprint, one should knead these with feces and urine to fashion an image. Placing this in the heart of the [main] image and having performed the separation of the joined [seals] as before, one should recite the mantra one hundred and eight times over an eight-finger-length ritual dagger made of human bone and strike it into the heart of the image. If this is then hidden at the enemy's door or any other suitable place, what was taught will be accomplished. This is the supreme gift of the three bodies of the Buddha himself.

དེ་ཉིད་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པ་མི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡང་བསྐམས་ནས་འཆི་བར་འགྱུར་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བསད་པའི་ཆོ་གའོ། ། གནས་ནས་སྤོ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ཡང་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་ཞེས་པ་ནི་མི་གསོད་ནའོ། ། ཐོད་པ་གང་བ་དག་ཅེས་པ་ནི་ཐོད་པ་རིན་པོ་ཆེའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཞེས་པ་ནི་ཕོ་དང་མོ་བསྐྲད་པ་ལ་དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་བཙལ་ལོ། ། དེ་ཡང་ལྷ་ཁྲོ་བོའི་སྦྱོར་བས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཐོད་པ་ལ། ཨ་རི་ཤའི་ལོ་མའི་ཁུ་བ་དང་། རྐང་པ་གཡོན་པའི་སྲིན་ལག་གི་ཁྲག་གིས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རལ་གྲིས་མཚན་པ་བྲིས་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་དེའི་སྙིང་གར་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་དང་མིང་སྤེལ་བ་བྲིས་ནས་བཀུག་སྟེ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་མངོན་པར་བཟླས་ཤིང་རྡོ་རྗེའི་ཐོར་ཚུགས་ཏེ་རལ་པ་གཅིག་མ་འམ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དགྲའི་སྒོ་འམ་གྲོང་དུ་སྦས་ཏེ་བཞག་ན་ངེས་པར་སྐྲོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ཆོ་ག་གཞན་གསུངས་པ། ཏ་ལའི་ལོ་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ལ་གོང་མའི་ཆོ་ག་ཉིད་ཀྱིས་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་ཁྱིམ་མམ་སྒོ་དག་ཏུ་སྦས་ན་ངེས་པར་སྐྲོད་དེ་མ་བསྐྲད་ན་ཡང་འཆི་བ་འམ་བསྐམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་དཔལ་ལྟ་བུར་གནས་པས་ཁྲོ་བོའི་ཏོག་གོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕུར་བུས་མངོན་སྤྱོད་བྱ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་གང་གི་ངེས་པར་འཆི་བ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། །

If even one who possesses the supreme knowledge of reality and has completely abandoned all ignorance will wither and die, what need is there to mention others? This is the ritual for killing. Regarding the ritual for expulsion from one's place, it is said: "Alternatively," and so forth. "Alternatively" means if one does not kill. "Full skulls" refers to precious skulls. "Specifically" means that for the expulsion of males and females, one should seek materials corresponding to them. Furthermore, using the application of a wrathful deity, one should draw a wind mandala marked with a sword upon the aforementioned skull using the juice of ariṣṭa leaves and the blood from the ring finger of the left foot. Upon that, one should draw the form of the target, writing the mantra syllables and the name intermingled at the heart. Having summoned them, the yogin—whether Ekajaṭī, known as the "Vajra Topknot," or any other—should recite the mantra one hundred and eight times and bury it at the enemy's gate or in their village; if so placed, they will certainly be expelled. Another ritual is taught: "Palm leaves," and so forth. Having fashioned an image of those [targets] according to the aforementioned ritual and burying it at a house or a gate, they will certainly be expelled; if not expelled, they will either die or wither. "Great Samaya" is Vajrasattva. Because he abides as the glory of the wrathful deities, he is the "Crest of Wrath." Regarding the ritual for performing sorcery with the kīla of body, speech, and mind, it is said: "Then," and so forth. That which is the certainty of death through body, speech, and mind is the "Vajra," the three vajras.

ཁམས་གསུམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཁྱད་པར་རོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་མོ། ། དེ་ཕུར་བུས་མནན་པའི་སྔགས་འདི་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། སྔགས་འདི་ལ་སརྦྦ་དུཥྚཱན་ཞེས་པ་དང་སརྦྦ་པཱ་པཾ་ཞེས་པ་གཉིས་བསལ་ནས་ཆེ་གེ་མོ་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་ཞེས་སྤེལ་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། རོལ་མོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྒྱལ་ཞིང་འཇིགས་པར་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དྲན་ན་འཇིགས་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དྲན་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ལས་གསུངས་པ། མིའི་རུས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གོང་དུ་གསུངས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས། མིའི་རུས་པའི་ཕུར་བུ་སོར་བརྒྱད་པའི་རྩེ་མོར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྩེ་མོར་བསམས་ནས་མེ་ཏོག་སྔོན་པོས་མཆོད་ཅིང་འཛབ་བྱས་ལ་སྤྱི་བོར་བཏབ་ན་གླང་ཚེར་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་སེང་ལྡེང་གི་རྩེ་མོ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཕུར་བུ་སོར་བརྒྱད་པདྨའི་རྩེ་མོར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། མེ་ཏོག་སྔོན་པོས་མཆོད་ཅིང་འཛབ་བྱས་ནས་བཏབ་ལ་ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་དུ་བཅུག་ནས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་ལ་བདུགས་ན་ཚ་བའི་ནད་ཀྱིས་འདེབས་སོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལྕགས་ལས་བྱས་པའི་ཕུར་བུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ཅན་ལ་མེ་ཏོག་སྔོན་པོས་མཆོད་ཅིང་འཛབ་བྱས་ལ་བཏབ་ནས་མེ་སྦར་བར་བསྒྱུར་ན་མཚན་མོ་དེ་ཉིད་ལ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན། རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུམ་འཇིག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སྦྱོར་བའི་མཐུའོ། །

All that belongs to the three realms is the specific object to be accomplished. Body, speech, and mind refer to the three of body, speech, and mind. "He uttered this mantra for suppressing with the kīla" is the statement. In this mantra, one should remove the two terms sarvaduṣṭān and sarvapāpam and insert the name of the target as amukasya kāyavākcitta. "The great vajra-miracle" refers to the three vajras. To demonstrate the display, it says they will faint and be terrified. To demonstrate that there is no fear if one remembers Vajrasattva, it says: "One will remember the Vajrasattva of space." Regarding the ritual activity, it says "human bone" and so forth. For the effigy of the target described above, a yogin of Vairocana should visualize an eight-finger-width kīla made of human bone with the wheel of Vairocana at its tip; having worshipped it with blue flowers and performed the recitation, if it is driven into the crown of the head, the target will become paralyzed. A yogin of Amitābha should bless an eight-finger-width kīla made from the tip of a khadira tree with the lotus at its tip; having worshipped it with blue flowers and performed the recitation, if it is driven in, placed inside a joined skull-cup, and fumigated over a charnel ground fire, the target will be struck by a feverish disease. A yogin of Akṣobhya should take a kīla made of iron with a vajra tip; having worshipped it with blue flowers and performed the recitation, if it is driven in and the fire is ignited, the target will die that very night. Therefore, "The three vajra-bodies will be destroyed" refers to the power of the application.

ད་ནི་ལེའུ་བཅུ་པའི་སྙིང་པོ་བསྐུལ་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཆོ་གས་རིགས་དང་འབྲེལ་བའི་ཕུར་བུས་གདབ་པ་གསུངས་པ། འོད་འཕྲོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་འོད་ཟེར་འཕྲོ་ཞིང་འཁྲུགས་པ་མདངས་བཟང་པོའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་སྐུ་སྟོད་ཞལ་གསུམ་པ་ཕྱག་དྲུག་པ། སྐུ་སྨད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་པའི་གཟུགས་སུ་མཉམ་པར་བཞག་ལ། རང་གི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྔགས་དང་མིང་སྤེལ་བས་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས་ཀ་ནས་སྤྱི་བོའི་བར་དུ་སྦྱར་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་སྐུ་ཡི་མཐར། ། གཟེར་བར་བསམས་ནས་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྒྱ་ཆེན་ཏེ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྒྱ་ཆེན་གྱིས་གདབ་པོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། ཡང་ན་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་པ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེ་ལ་པདྨ་མཐར་བྱེད་ཀྱི་ཕུར་བུས་གདབ་བོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཡང་གནོན་ཞེས་སོ། ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོས་གདབ་བོ་ཞེས་གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཚུལ་གྱི་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱ། ། ཞེས་པས་མངོན་ནོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་རིམ་པས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཕུར་བུས་སྡང་བ་རྣམས་ལ་གདབ་པ་གསུངས་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ནི་བགེགས་མཐར་བྱེད་དོ། ། དེས་ཅི་བྱེད་ཅེ་ན། གདུག་ཅིང་ཁྲོ་བོ་ཚར་གཅོད་པ། ། ཞེས་ཏེ་གོང་དུ་གསུངས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དང་།

Now, immediately following the invocation of the essence of the tenth chapter, the text explains the ritual of striking with the kīla associated with the respective family, beginning with the words "radiating light" and so forth. In this context, "radiating light" refers to Vajrasattva, who is of the Akṣobhya family. One should visualize the Wisdom-Ending (Prajñāntaka) deity, who has three faces and six arms in the upper body and the form of a single-pointed vajra in the lower body, remaining in meditative equipoise. Emerging from one's own vajra and combined with the name and the mantra to be recited below, it is applied from the heart of the Mind-Vajra up to the crown of the head. Thus it is said: "At the end of the body of the three vajras, one should apply it while visualizing it as a nail." Similarly, one should apply the extensive Yamāntaka to the extensive Vairocana, the Body-Vajra. Alternatively, the phrase "the one possessing the vajra of passion" means that one should strike the Speech-Vajra with the kīla of Padmāntaka. Therefore, it is said, "one also suppresses the three vajras." If one asks how it is known that the Mind-Vajra and the others are to be struck by the wrathful deities of their respective families, it is evident from the eighteenth chapter: "According to the specific distinctions of the families, one should strike with the vajra kīla." Now, following the sequence explained above, the text explains the striking of hostile beings with the Amṛtakuṇḍalī kīla, beginning with the words "vajra" and so forth. The Vajra Amṛtakuṇḍalī is Vighnāntaka. If one asks what he does, it says: "subduing the fierce and wrathful," referring to the objects of accomplishment mentioned above.

ཡམས་ནད་ཀྱིས་འཚེ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བ་གོང་དུ་གསུངས་པ་ལྟ་བུས་བསྒྲུབ་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བས་བྱའོ། ། དེ་སངས་རྒྱས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་ཡང་འདེབས་ནུས་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་སོ། ། ཕུར་བུ་གདབ་པའི་གནས་གསུངས་པ། སྙིང་ག་ནས་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གང་དུ་འང་དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་སྙིང་ག་ནས་མགྲིན་པ་ལ་སོགས་པ་གང་གི་གནས་རྣམས་སུ་ཡང་གདབ་པར་བསྟན་ཏོ། ། བསམ་གཏན་དང་ལྡན་པར་བྱས་པའི་སྦྱོར་བའི་ནུས་པ་ཡང་གསུངས་པ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ལ་རིགས་དང་འབྲེལ་བའི་ཕུར་བུས་གདབ་པའི་སྔགས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་སྐུའི་རིགས་ཀྱི་སྔགས་བཤད་པའི་དུས་ན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་དེ་སྐད་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྐུ་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པས་མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། སྐུའི་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཚམ་ངམ་གྱིས་ཞེས་ཏེ་དྲག་ཤུལ་དུ་བསྒྲུབས་པས་དྲངས་ནས་ཕུར་བུས་མནན་ཅིང་མི་གཡོ་བར་ཐལ་བར་བྱ་སྟེ། རང་དང་མི་ཕྱེད་པར་བྱས་པའི་སྔགས་འདི་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཕྱུང་བ་ནི་གསུངས་པའོ། ། གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཕུར་བུས་གདབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་གསུངས་པ། ། ཕན་ཚུན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

[This refers to] affliction by epidemics and so forth. The accomplishment of that through the application described above is to be performed by the vajra-application. If one is able to strike even the Great Buddha Akṣobhya himself, what need is there to mention others? The locations for striking with the kīla are taught in the passage beginning with "From the heart..." The phrase "In any [location], one should perform that very samaya" indicates that one should strike at any location, such as from the heart to the throat and so forth. The power of the application endowed with meditative concentration is also taught in the passage beginning with "The meditative concentration vajra," which is easy to understand. Now, the mantras for striking with the kīla associated with the families of Vairocana and the others mentioned above are taught in the passage beginning with "Then..." "Great Vairocana" refers to the Great Vajradhara at the time of explaining the mantra of the Body family. The same should be applied to the subsequent [families] as well. Because he is indivisible through the emanation of the Body, he is the "Vajra"; thus, he enters into meditative equipoise in the manner of Vairocana. "The samaya of the Body" is so called because it is not to be transgressed. "By that very [samaya] with force" means that by accomplishing it through wrathful means, one draws [the target] in, suppresses them with the kīla, and reduces them to motionless ash; this is the mantra that makes them indivisible from oneself. "That was emitted" means it was spoken. The same should be applied to the others as well. The mudrā for striking with the kīla is taught in the passage beginning with "Mutually..." and so forth.

ཕན་ཚུན་ཞེས་པ་ནི་སོར་མོ་དགོད་པ་ལ་མི་བྱ་སྟེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་འདོད་ན། ། ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མི་བཅིང་ངོ་། ། ཞེས་པས་སེམས་གཡེང་བའི་རྒྱུ་བཀག་པའོ། ། དེ་བས་འདི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་སྤྱན་མའོ། ། དེ་ཉིད་བཀྲི་བའི་ཚུལ་དུ་བྱ་བ་ནི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། མཐེ་བོང་ནི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། པདྨའི་གནས་སུ་མཐེ་བོང་མཉེ། ། དེ་ལ་རོ་ནི་རིན་འབྱུང་ངོ་། ། ཞེས་གཞན་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། ། གཞི་ཞེས་པ་ནི་པདྨ་སྟེ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རབ་ཏུ་བསྡམས་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཚུལ་གནས་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་ཁ་དོག་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་མཉམ་པར་བཞག་ལ་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུས་གདབ་ཅེས་སོ། ། དེས་འདི་སྟོན་ཏེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རླུང་གི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་པ་ཕྱག་ན་ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པ་འཕྲོས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྐུལ་ནས་ཁྲིད་དེ་འོངས་པ་རིག་མའི་པདྨར་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་དང་དམ་ཚིག་བསྙེངས་པར་བསམས་པ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་གནས་པས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཕུར་བུས་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཕྱུང་སྟེ། སྤྱི་བོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་བཏབ་པས་ཐལ་བའི་ཕུང་པོ་གཏོར་བ་ལྟར་བྱས་ནས་དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མར་མེ་ལྟ་བུ་རང་གི་མི་ཤིགས་པའི་ཐིག་ལེ་ལ་ཐིམ་པས་ཕྲིན་ལས་ལ་གནས་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་པ་བཏབ་མ་ཐག། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུམ་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། །

"Mutually" does not refer to the placement of the fingers. Why is that? Because it says, "If one desires supreme enlightenment, one should not bind the hand mudrās," thereby prohibiting the causes of mental distraction. Therefore, these are Vairocana and Locanā. To act in the manner of leading that very [essence] is to enter into meditative equipoise. The thumb is the secret vajra. As it is said in another source: "Rub the thumb in the lotus abode; therein, the flavor is Ratnasambhava." "Foundation" refers to the lotus, because it serves as the foundation for great bliss. "Thoroughly restrained" means gathered into one. "Abiding in the manner of Vairocana" means to rest in equipoise in the manner of the two colors and strike with the vajra-kila. This demonstrates the following: the Vajra of Body, Speech, and Mind, mounted upon the chariot of the winds, emanates holding a hook. Having exhorted the tathāgatagarbha and led it forth, one visualizes it entering the lotus of the consort upon a fire maṇḍala, white in color and maintaining the samaya. Abiding in the mudrā, one extracts it from the secret vajra with the kila of one's own family and strikes the locations such as the crown of the head. By doing so, it is reduced like a heap of ashes being scattered. Its consciousness, like a lamp, dissolves into one's own indestructible bindu. Abiding in the enlightened activity, one will attain the siddhi of Mahāmudrā. That very point is shown by the passage beginning, "As soon as it has been struck..." and "Arisen from the three vajra bodies," which refers to Vairocana.

དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་ལྡང་བའི་བསྙེངས་པ་ཡོད་པས་སྤྱན་རས་ཀྱིས་གཟིགས་ཤིང་བྱིན་གྱིས་རློབ་པས་ན་དམ་ཚིག་མཆོག་གིས་ལྡང་བར་འགྱུར་བའོ། ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་དམ་ཚིག་ལས་འདས་ན་འཆི་བའི་གནས་སུ་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། རིམ་གཉིས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། གསུང་གི་ཕུར་བུའི་སྔགས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཏེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་འབྱུང་བའི་གནས་པས་ན་ཡེ་ཤེས་པདྨོ་ཁ་བྱེ་བ་སྟེ། ན་བཟའ་དཀར་མོའི་གསང་བའི་པདྨོའོ། ། དེར། རྡོ་རྗེ་སོར་མོ་ངེས་པར་གཞག། ཅེས་ཏེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་བཞག་ནས། གཞན་ནི་གོང་མ་བཞིན་སྦྱར་བ་སྟེ། ཁྱད་པར་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་དམར་པོའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་ཕུར་བུའི་སྔགས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྩེ་མོ་ལྔ་པ་ཞེས་པ་ནི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཉིད་རྩེ་ལྔ་པ་སྟེ་ཁ་གྱེས་པ་མ་ཡིན་པས་ན་བཅིངས་ནས་ནི་ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་འོད་འཕྲོ་བ་མང་པོ་འཁྲིགས་པར་བསྒོམ་ཞེས་ཏེ། ཉི་མ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱའི་འོད་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་མཱ་མ་ཀཱིའི་པདྨར་བཅུག་ནས་གཞན་གོང་མ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བ་སྟེ་ཁྱད་པར་ནི་ཞི་བ་ཙམ་མོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བ་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཆོ་ག་ལེགས་པར་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། མཁའ་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་མཐའ་ཀླས་པར། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྡུད་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་དེ་ལ་ཕུར་བུ་བཏབ་པས།

Because one who possesses that very samaya is watched over and blessed, they will arise through the supreme samaya. Otherwise, it is said that if one transgresses the samaya, it will become a state of death. This should be applied similarly to the two stages; the specific distinctions will be explained below. Regarding the speech kīla mantra, it begins with "Then," and so forth. "Wisdom" refers to the coemergent. Because it is the source from which that arises, it is the "wisdom lotus in full bloom," which is the secret lotus of Pāṇḍaravāsinī. In that place, it says, "the vajra finger should be firmly placed," meaning that the secret vajra of Amitābha is placed there. The rest is to be applied as before; the distinction is that the object of accomplishment is red. Regarding the mind kīla mantra, it begins with "Then," and so forth. "Five-pointed" refers to the secret vajra itself as five-pointed, and since it is not open, it says "having bound it." One should meditate on that very thing as a dense mass of many radiating rays of light. Having inserted the vajra, which possesses the light of a billion suns, into the lotus of Māmakī, the rest is to be applied as before; the distinction is that it is merely pacifying. Regarding the conclusion of those, it says "Body, speech," and so forth. "By means of the application of body, speech, and mind" refers to performing the ritual correctly as explained above. "In the vajra expanse of space, limitless" means that the wisdom of all the Buddhas is gathered by the three vajras; therefore, by striking the kīla into that, [the result is achieved].

ཐམས་ཅད་གནོན་པར་འགྱུར་བ་གདོན་མི་ཟ་སྟེ་རྒྱལ་པོ་ལྟར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་ཆེན་པོ་ནི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཕུར་བུའོ། ། མྱོས་པ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའོ། ། དེ་གནོད་པ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དགྱེས་པའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རིགས་ལྔའོ། ། སྐུ་གསུམ་དང་ལྡན་པས་ན་སྐུ་གསུམ་མཆོག་གོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་པ་ནི་ངོ་མཚར་བའོ། ། གང་ངོ་མཚར་ན། གསང་བའི་གནས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་སྙིང་པོ་ཀུན་བསྡུས་པ་སྟེ་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་བསྡུས་པ་ནི་རིགས་གསུམ་གྱི་སྔགས་སོ། ། དེ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཀྱི་གནས་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་ན་ཞི་བའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་འཇོམས། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རླབས་མ་འཕྲོས་པ་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇོམས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་འཇོམས་ཤེ་ན། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ནི་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། གྲགས་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དང་། གསུང་དང་། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཕུར་བུས་གནོན་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཞེས། གོང་མ་ལྟར་དེ་ཁོ་ན་རང་བཞིན་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །

It will undoubtedly subdue all, just like a king. The great Vajrakīla is the kīla of one’s own family. "Intoxicated" means turning one's back on the Vajra Body and so forth. He is called "the Vajra of Harm" because he harms those who hold the vajra, namely Vajradhara. This is the praise offered by the Sugatas through the gateway of joy, beginning with the words "Then..." and so forth. "Buddhas" refers to the five families. Because he possesses the three bodies, he is the "Supreme of the Three Bodies." "Emaho" expresses wonder. What is wonderful? It is the "Supreme Secret Abode," because it serves as the basis for all uncommon qualities. That itself is the "Condensation of All Essences"; the condensation of all essences that ripen the desired fruit refers to the mantras of the three families. That itself is called the "Peaceful Abode of Dharma," because it is peaceful as the cause for realizing the Dharma that has been realized in the mind. That itself is "Vajravidāraṇa" (the Vajra that Completely Shatters). This means that the vajra—referring to the mantra body and so forth—shatters in a single instant as many waves of conceptualization as have not yet subsided. How does it shatter them? It is explained by the words "Buddhas..." and so forth. "Great-souled Buddhas" refers to the Sugatas. "Bodhisattvas" refers to Locanā and the others. "Greatly Renowned" refers to Yamāntaka and the others. It is explained that these are subdued by the kīla of the vajra body, speech, and mind of those [deities], in order to manifest the very nature of reality as described above.

འདི་ནི་སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། གནོན་པ་ཡང་དག་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ནི་ཕུར་བུས་གནོན་པའི་ཐབས་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཉིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བས་མཆོག་སྟེ། སྒྲུབ་པ་པོ་གང་ལ་དེ་སྦྱིན་པའོ། ། དེ་བས་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་བསྡུས་པའོ་ཞེས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཉིད་སྔོན་མེད་པ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྟེ་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་པོ་གང་གི་རྒྱུད་ལ་དགུག་ཅིང་མི་གཡོ་བར་བྱས་པས་གར་མཁན་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་མཛེས་པར་བྱེད་པས་ནི་རྒྱལ་པོའོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་ལེའུ་བཅུ་བཞི་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་བཞི་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པ་གསུངས་པ། རྒྱལ་པོ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཛེས་པའི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལས་མི་གཡོ་ཞིང་ལས་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་གྲུབ་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་སྟེ་རྟག་པའོ། ། སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དུས་གསུམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་སྟེ་འོད་དཔག་མེད་དོ། ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འགྲོ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་དྲི་མ་དག་པར་བྱེད་པས་ན། ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་ཏེ་རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་གོ། ། བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱ་བ་མཁྱེན་པས་ཀུན་མཁྱེན་ཏེ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། །

This is the [essence] of all mantras, of all the Tathāgatas. "Arising from the perfect suppression" means that the method of suppressing with the ritual stake (kīla) arises perfectly. What is that? It is the supreme Great Seal (mahāmudrā) of the very Body, Speech, and Mind, which is bestowed upon whichever practitioner. Therefore, it is called the "Compendium of the Reality of Mantra." Because the Body, Speech, and Mind are experienced as unprecedented, it is marvelous, the great siddhi. Because it is summoned into the continuum of whichever practitioner by the mantras of the Vajra Body and so forth, and made immovable, it is "the King" because it beautifully manifests in a manner like a dancer. The text that teaches this is the fourteenth chapter. This is the commentary on the fourteenth chapter. Now, the fifteenth chapter is taught, beginning with "Then..." "The King" refers to Akṣobhya, the Vajra Holder, who is beautified by the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu-jñāna). Because he is immovable from the mirror-like wisdom (ādarśa-jñāna) and bestows siddhi upon all activities, he is "All-Space," the permanent. Because the discerning wisdom (pratyavekṣaṇā-jñāna) is unchanging throughout the three times, he is Amitābha. Because the wisdom of equality (samatā-jñāna) purifies the stains of the continuums of migratory beings, he is "All-Consecrated," the Lord of Jewels (Ratneśvara). Because the all-accomplishing wisdom (kṛtyānuṣṭhāna-jñāna) knows the activities of all migratory beings, he is the "All-Knowing," Amoghasiddhi.

དེ་ལྟར་དེས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཡེ་ཤེས་བསྡུས་པའི་ངོ་བོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་བསྟན་པ་སྟེ། དེས་རྡོ་རྗེ་གསུང་དུ་བཀའ་སྩལ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལེན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀུན་དུ་དྲི་མ་མེད་པར་བྱས་པས། རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཞི་བའི་སྦྱོར་བས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། སྨེ་ཤ་ཅན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྨེ་ཤ་ཅན་ནི་གདོལ་པའི་རིགས་སོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཉེ་བར་ལེན་པས་ན་མཐུ་ཆེན་ནོ། ། ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་སོག་ལེ་ལྟར་གཅོད་པ་ཡོད་ཀྱི་བར་དུ་གཟུང་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། ། བྲམ་ཟེ་དང་སྐྱེ་བོ་ལ་སོགས་པས་དབེན་པའི་གནས་སུའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཁྱད་པར་དུ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་གཉིས་པས་རྟག་ཏུ་བསྒྲུབ། ། ཅེས་ཏེ་ཟླ་བ་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་རབ་ཏུ་བསྒོམས་པ་ཡིས་ཞེས་སོ། ། གང་དུ་ཞེ་ན། བཤང་གཅི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་གོང་གི་གནས་སུ་བཤང་གཅི་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པས་ཞེས་ཏེ། ས་སྟེགས་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཤ་ལྔའི་མགོ་མ་ཡང་བཟང་པོས་བྱུག་ཅིང་དེས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི། རྟག་པ་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་བརྩེགས་པ་བསྒོམ་ཞེས་པའོ། ། དེ་བས་ན། དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་ལྷམ་པར་བྱ། ། ཞེས་ཏེ་སྒོ་བཞི་དང་རྟ་བབས་བཞི་ལ་སོགས་པས་མཛེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། གོང་གི་བུ་མོའི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ། མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

Thus, this teaches the Great Vajradhara, the essence who embodies the wisdom of the five Tathāgatas; it is said that he "spoke these words as the Vajra Speech." Now, the yogi who has adopted the conduct of awareness (vidyāvrata) and has become completely stainless is taught the ritual for accomplishing the siddhi of Mahāmudrā together with a consort of his own family through the practice of pacification, beginning with the words "one who has the śmaśāna [stain]" and so forth. "One who has the śmaśāna" refers to the outcaste (caṇḍāla) caste. Because she is specifically taken up, she is "of great power." "Twelve years of age" is merely an illustration; there is no contradiction in taking her as long as she is not yet cut by the saw of death. In a place secluded from Brahmins and common folk, and specifically for the accomplishment of Mahāmudrā, it is said: "The practitioner should always practice with the second." If one asks how this is done through the sequence of six months and so forth, it is explained by the words "Vajra" and so forth. "Vajra Maṇḍala" is Akṣobhya. It means "by means of intensely meditating on his yoga." Where? It is "in the excrement and urine" and so forth. Furthermore, in the aforementioned place, with the "samaya substances of excrement and urine" and so on, the ground should be smeared with the five nectars and the five meats, and then, according to the ritual, one should meditate on the tiered celestial palace arising from the Nitya [Tantra]. Therefore, it says: "The maṇḍala should be made square," meaning it should be beautified with four doors, four archways, and so forth. The characteristics of the aforementioned girl are taught by the words "characteristics" and so forth.

མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་འདོད་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དག་པར་རྫོགས་པ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རབ་ཏུ་བཟང་ལ་བཞིན་ཡང་མཛེས་པའོ། ། དེ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཞེས་པ་སྟེ། གདུབ་བུ་ལ་སོགས་པ་དང་རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པས་སོ། ། པང་པར་བཞག་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་ཏེ། དེའི་འདོད་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་ཕྲིན་ལས་ལ་གནས་པའི་ཚེ་ཡིད་ལ་དམིགས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ན་པང་པར་གཞག་པའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ཡི་འཁོར་ལོ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་ཏེ་རིགས་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་བསྒོམས་ནས་ཚོགས་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཅན་གྱིས་གསང་། ། ཞེས་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལྷ་མོ་བཅུའི་ངོ་བོའི་མཆོད་པ་ཉམས་དགའ་བ་སྟེ། ས་བཅུ་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེས་ནི་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་ནས། ད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་གཞན་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའི་སྐུ་ཞེས་ཏེ་དེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སོ། ། བསམ་གཏན་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་བཟླས་པ་ནི་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི་བསམ་གཏན་གྱིས་གནས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་འོད་འཕྲོར་འགྱུར། །

"All characteristics" refers to the complete purification and perfection of all desired signs; by that very fact, she is most excellent and her countenance is beautiful. "Completely perfected with all ornaments" means with bracelets and so forth, and the five families and so forth. "Placing her in the lap and meditating" means that when one enjoys her desires and abides in enlightened activity, she is placed in the lap in order to attain the mental focal point. How so? "By means of the wheel of the five maṇḍalas, one should meditate on the form of the Buddha." Thus, having also meditated on the maṇḍalas of the five families and so forth, in order to complete the accumulations, it says: "The mantra-wielder should keep it secret." This refers to the delightful offerings in the essence of the ten uncommon goddesses; it means one should meditate in order to bring the ten grounds to completion. By that, one will attain what was spoken. Having explained the practice of the Vajra family, now the yoga of Vairocana explains the practice of the Mahāmudrā: "Body, speech, and mind," and so forth. "Possessing the vajra of body, speech, and mind" means being blessed by those [three]; other enjoyments should also be understood in this way. That itself is the body of the Great Vairocana, by means of that yoga. "By the application of meditative concentration and mantra" means abiding in the meditative concentrations of the entry [into the maṇḍala] and so forth. "One will become the radiance of the Buddha."

ཞེས་པ་ནི་རིག་འཛིན་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་དང་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ་ཞེས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདིས་དགོངས་པའི་ཚིག་དཀྲུགས་ཏེ་གོང་གི་སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་བུ་མོ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་དང་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་སོ། ། བཙོ་བླག་མཁན་ཞེས་པ་ནི་ཁ་དོག་བསྒྱུར་བའི་བུ་མོ་སྟེ་གོང་མ་ལྟར་མཐུ་ཆེན་ཏེ། མདོག་དཀར་མོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིགས་དང་སྦྱར་ཞེས་སོ། ། ཨུཏྤ་ལ་མཐིང་གའི་མདོག་ཅེས་པ་ནི་སྨེ་ཤ་ཅན་གྱི་བུ་མོའི་མདོག་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་སྦྱར་བས་ན། འདྲ་བ་དག་ནི་རྟག་ཏུ་སྒྲུབ། ། ཅེས་པའོ། ། སྦྱོར་བའི་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ནི་བྱས་ནས་ཞེས་པ་ནི་དཔུང་པས་འཁྱུད་པ་ལ་སོགས་པ་རྩ་བསྐུལ་བའི་བྱ་བ་ཡན་ཆད་ཀྱི་བར་དུ་བྱས་ནས་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་ལས་རྣམས་བརྩམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། འདི་ནི་འཁོར་ལོའི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་འདའ་བར་མི་བྱ་བས་ན་དམ་ཚིག་ཤིན་ཏུ་འདའ་དཀའ་བའོ་ཞེས་སོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་འབྲས་བུ་གསུངས་པ། དེ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་འོད་འདྲར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་དེ་དང་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའོ་ཞེས་སོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། རྒྱལ་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་དང་མཚུངས་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་ཅིང་འཛིན་པའོ། ། འདོད་དང་ཐར་པ་རབ་གྲོལ་བྱེད། ། ཅེས་པ་ནི་འདོད་པ་ཉིད་ཐར་པ་དང་གྲོལ་བའི་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་གཙོ་བོའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཏེ་འོད་དཔག་མེད་དོ། །

This does not mean being like a vidyādhara, but rather becoming of one nature with him. The Blessed One has scrambled the intentional terminology here; in order to join the aforementioned girl of the mlecha caste with Akṣobhya, it says: "By the union of Vajrasattva." "The dyer" refers to a girl who changes colors, who, as mentioned above, possesses great power; the white-colored one is to be joined with the family of Vairocana. "The color of the blue utpala" refers to the color of the girl of the mlecha caste; since she is joined with Akṣobhya in that way, it says: "Always accomplish those that are similar." "Having performed that very ritual of union" means that after performing everything up to the activity of stimulating the channels, such as embracing with the arms, one should undertake the activities for accomplishing the siddhis. Because this is not to be transgressed by the yogi of the Wheel family, it is said to be a "samaya that is extremely difficult to transgress." Regarding the result for the yogi of Akṣobhya, it says "that" and so forth. "He will become like the light of Vajrasattva" means, as above, becoming of one nature with him. Regarding the accomplishment of the mahāmudrā-siddhi by the yogi of Amitābha, it says "the king" and so forth. "Equal to all phenomena" means that all phenomena are pure and are apprehended. "It brings about the complete liberation of desire and liberation" means that desire itself is the primary factor that makes the path to liberation and freedom. That very thing is Vajradharma, Amitābha.

དེ་རྣམ་པར་བསྒོམས་པས་སོ། ། གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཞེ་ན། གར་མཁན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། དེ་དང་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཆོ་གས་བསྒྲུབས་ན་དེའི་འབྲས་བུ་གསུངས་པ། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་པོ་ཞེས་ཏེ་གོང་མ་ལྟར་འོད་དཔག་མེད་དང་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ས་བཅུ་ལ་ནི་གནས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་ཏེ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་སྒེག་པའི་རོས་བརྒྱན་པའི་ལྷ་མོ་བཅུ་ནི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་བཅུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཚུལ་ནི་ས་བཅུ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ལ་གནས་པ་ནི་འདོད་པའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་བསྟན་པའོ། ། གསུང་ཉིད་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ་དེ་འཛིན་པའོ། ། གསུང་གི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན། མངའ་དབང་དམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། ཅེས་སོ། ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་མེད་ཀྱང་གཞན་དང་གཟུང་བ་འགལ་བ་མེད་པར་གསུངས་པ་བྲམ་ཟེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བཀྲ་ཤིས་པས་སྨོས་པ་སྟེ། དོན་དུ་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བས་ན་འགལ་བ་མེད་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སེམས་ཅན་བསམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས། ། ཚད་ལ་སོགས་པ་ངེས་བྱས་ཡིན། ། ཐབས་ཤེས་ལས་འབྱུང་དངོས་གྲུབ་ལ། ། རིགས་སོགས་ངེས་པས་ཅི་ཞིག་ཡོད། ། ཅེས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་སྒྲོན་མ་ལས་བཤད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྒྲུབས་ན་གསང་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་ནང་གི་དུས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

That is through meditating upon them. With whom? With the "dancer" and so forth, which is easy to understand. If one accomplishes this through the ritual procedure as explained, its result is stated: "He is the Lord of Vajradharma," meaning, as before, that he has become of one nature with Amitābha. What is he like? "He shall abide on the ten grounds." The ten goddesses, such as Rūpavajrā and the others, adorned with the flavor of grace, are the result. The ten grounds, such as the Joyous (pramuditā), which are the purified nature of generosity and so forth, are called the "ten grounds." Abiding in those is taught to be mastery over desires. Because he does not transgress the speech itself, it is the samaya, and he is the holder of that. Because he has become the Lord of the Speech Family, it says: "The supreme sovereign, the best of all." Although he has no daughter of his own family, it is taught that there is no contradiction in taking another; this is expressed by the words "Brahmin" and so forth. The mention of caste and so on is for the sake of auspiciousness; in reality, since the Mahāmudrā arises from non-dual conduct, there is no contradiction. As it is said in the Lokapradīpa: "Depending on the inclinations of sentient beings, the measures and so forth are established. For the accomplishments arising from method and wisdom, what is the use of fixed castes and the like?" Thus it is explained in the Lokapradīpa. "Vajradharma" is merely an illustration; it is said that if one accomplishes it with two [partners], one attains the secret. To show the internal timing for accomplishing the Mahāmudrā, it says "Vajrasūrya" and so forth.

ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་མ་རིག་པའི་མུན་པ་འཇོམས་པའི་ཕྱིར་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་ཉིད་ཉི་མའོ། ། ནུབ་ནས་ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བར་གྲུབ་པར་གྱུར་པའོ། ། སྒྲུབ་པ་ཀུན་དུ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་ངོ་བོ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ངོ་བོ་བརྩམས་ནས་ཞེས་སོ། ། སྐྱ་རེངས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེ་འཆར་བ་ནི་གནས་རྣམས་ནས་རྩ་གཡོ་ཞིང་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆར་གནས་པའི་དུས་སུའོ། ། བསྒྲུབ་པའི་མཆོག་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་བྱ་བ་དང་བཅས་པར་གསུངས་པ། རྒྱན་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་མཆོག་བསྒོམས་ན། ། ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ལྷའི་ངོ་བོ་སྟེ་དེ་བསྒོམ་པའོ་ཞེས་སོ། ། འབྲས་བུ་ཡང་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་མཚན་གྱི་ཞེས་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་མཚན་པར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། ། དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཡི་ཁྱོན་ཙམ་དུ། ། ཞེས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དེའི་འོད་ཀྱིས་སྣང་བར་བྱེད་ཅེས་པའོ། ། བྱ་བ་གང་གིས་ཤེ་ན། དབང་པོ་གཉིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་དེར་གཏོགས་པའི་སྦྱོར་བ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་སོ། ། དེའི་བཟའ་བའི་དམ་ཚིག་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དོན་གྱིས་(འཇུག་,མཇུག་)བསྡུ་བ། བཤང་གཅི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

In order to destroy the darkness of distorted ignorance, it is the secret vajra, which is itself the sun. "Having set" means having become fully accomplished. "One should undertake all practices" means having begun the practice of the essence of Akṣobhya, which is the essence of great bliss. "Dawn" is the bodhicitta. Its "rising" is the time when the channels move from their locations and abide as one's own portion. "The supreme practice" is Mahāmudrā; it means that this will be accomplished. The result of these, together with the activity, is taught in the passage beginning with "ornaments." "If one meditates on the supreme Vajrasattva" means meditating on the essence of one's own deity. The result is also taught in the passage beginning with "this is." "With the marks of a Buddha" means that one will be marked by the major and minor marks as they have been described. "To the extent of a hundred yojanas" is merely an illustration; it means that the light of those marks and minor signs illuminates all world systems. If one asks by what activity, it is the passage beginning with "the two organs." "All applications" means for the sake of manifesting the applications belonging to that. The samaya of its consumption is also taught in the passage beginning with "the Vajra-holder." The summary of the meaning is the passage beginning with "feces and urine."

དེའི་དོན་བཤང་གཅི་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩིས་ཚིམ་པར་བྱེད་ཅིང་ཁམས་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་དབང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་རོལ་པས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ཞི་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ། དེ་ལ་དེ་ཉིད་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། འདོད་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཐར་པའི་ལམ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་ཐར་པའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བུ་མོ་བདག་གིར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དགུག་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། ཀུན་དུ་སྐྲག་པར་བྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ནི་དེའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་ནི་རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྔགས་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན། ཨོཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་དེ་ལ་སརྦ་ཤ་ཏྲཱུྃ་ནཱ་ཤ་ཡ་ཞེས་པ་བསལ་ནས། བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་སྟྭཾ་བྷ་ཡ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། དུག་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་དུག་དང་ཁྲག་སྦྱར་ནས་ཡང་ལན་ཚྭ་དང་སྐེ་ཚེ་ཡང་སྦྱར་བའི་རྫས་ཀྱིས་ལུས་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་ཞིང་པོ་སོན་འཆའ་ལ་སོགས་པ་ཚེར་མའི་མེ་བུས་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་ལྕེ་དང་ལྡན་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཞལ་དུ་བསམས་ནས་གོང་གི་སྔགས་དང་། བུ་མོའི་མིང་དང་ཚིག་ཏུ་བཅས་པ་བརྗོད་ཅིང་།

The meaning of this is as follows: by satiating [the deities] with the nectars of excrement, urine, and so forth, and causing the constituents to flourish, one enjoys the great bliss of the union of the two organs. This is the peaceful abode of all buddhas and bodhisattvas, the dharmakāya; in that regard, it is called the "unsurpassed reality," and thus the unsurpassed buddhahood is accomplished. "Desires" refers to forms and so forth. Because that very [reality] does not transcend the path of liberation, it is the "samaya-vajra of liberation," which is the Vajradhara. Regarding the ritual for summoning in order to take the aforementioned girl as one's own, it is said: "Then," and so forth. "Great samaya" refers to the mirror-like [wisdom]. That itself is the Vajra Wrathful One; having entered into meditative equipoise in the samādhi of Vairocana, it is said. The "Vajra Wrathful One who terrifies all" refers to the mantra of Yamāntaka, the wrathful deity of that family, which was emitted. What is that? It is "Oṃ," and so forth. In that mantra, having removed the phrase "sarva śatrūn nāśaya" (destroy all enemies), one should append "amukāṃ kumārīṃ stambhaya" (paralyze such-and-such a girl). The application is taught as "poison," and so forth. The meaning of this is as follows: a practitioner of Yamāntaka who has performed the yoga exactly as prescribed, having mixed poison and blood, and further mixing salt and kaliñjara (mustard seed), should kindle a fire of thorns with substances that cause the body and so forth to be wrathful and to gnash the teeth. Having visualized the face of Yamāntaka, which possesses the tongue of the syllable HŪṂ, and reciting the aforementioned mantra together with the name of the girl and the words, [one should perform the rite].

ཉི་མ་གུང་ངམ་ནམ་ཕྱེད་ན་ཤིས་པར་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཧོམ་ཁུང་གྲུ་གསུམ་དུ་སྦྱིན་སྲེག་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བུ་མོ་དགུག་པའི་ཕྱིར་ཉི་མ་གསུམ་དུ་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཡང་ཞེས་ཏེ། དེའི་ཚེས་ཐུབ་ན་དེ་ཙམ་གྱི་བར་དུ་ཡང་འདུལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའོ། ། ཆོས་འཛིན་པ་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའོ། ། གཞན་ནི་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། སྔགས་དེ་ཁོ་ནས་གཞན་དག་གིས་དགུག་ཏུ་གཞུག་པ་གསུངས་པ། བཅུ་བཞི་པ་འམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་མར་ངོའི་ཚེས་གཉིས་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་བླངས་ལ། དེ་གོང་གི་སྔགས་བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་བདག་ལ་བྱིན་ཅིག་ཅེས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྔགས་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཏབ་ནས། དེས་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་གི་མིང་ཤིང་ལེབ་ལ་སོགས་པ་ལ་བྲིས་པས་དེས་ཁྲིད་ནས་འོངས་ནས་རྟག་ཏུ་བརྟེན་པར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། ། ད་ནི་ལས་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱིས་གསད་པ་བཞི་གསུངས་པ། སྔགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཤད་མ་ཐག་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བཏབ་པའི་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་ལས་དགྲའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་བཀུག་སྟེ་བཅུག་ལ། མགོ་བཅད་དོའི་བསམ་པས་གང་ཡང་རུང་བའི་རི་མོ་བྲིས་ཞེས་ཏེ། སྤུ་གྲི་ལྟ་བུར་བསམས་ལ་མགུལ་པ་ལ་རི་མོ་བྲིས་པས་མགོ་ཆད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཐོ་བ་ཞེས་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལས་གྱུར་པའི་ཐོ་བ་བསམ་གཏན་གྱི་སྦྱོར་བས་བསྒོམས་ལ།

At midday or midnight, a wise practitioner endowed with the auspicious application should perform one thousand and eight fire offerings in a triangular homa pit for three days in order to summon a girl. It is said: "Even in three incalculable eons," meaning that if one is capable at that time, one will subdue her even for that long. "Buddha" is the Vajra Body; "Dharma-holder" is the Vajra Speech; "Vajrasattva" is the Vajra Mind. The rest is as explained above. Regarding the instruction to cause others to be summoned by that very mantra, it says "on the fourteenth," and so forth. Furthermore, one endowed with the yoga of Yamāntaka should take charcoal from a charnel ground on the second day of the waning moon. Having empowered it with the aforementioned mantra according to the ritual—"Give such-and-such a girl to me!"—one should write the name of whoever it may be, such as a rākṣasa, upon a wooden board or similar surface. By doing so, that person will be led away and will come to serve one constantly. Now, the four methods of killing through minor activities are taught, beginning with "the mantra," and so forth. Using the charcoal from a charnel ground empowered by the mantra just explained, one should fashion an effigy of the enemy from charnel ground earth. Having summoned and placed it there, one should draw any suitable image with the intention of "severing the head." Visualizing it as a razor, one draws a line around the neck, and the head will be severed. Regarding "the hammer," the practitioner of the Yamāntaka yoga should meditate through the application of dhyāna on a hammer produced from Yamāntaka.

མདུན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་བསམས་ལ་ཐོ་བ་དེས་བསྣུན་ཅིང་ཕབ་ན་གཡས་ལ་སོགས་པར་ལྷུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རང་གི་ལག་པ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བསྒོམས་ལ་དེ་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་འཛིན་པའོ། ། དེས་མདུན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་བསྣུན་ན་གདུག་པའི་ལུས་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་པས་འཇིག་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྒྱུས་ཞེས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་སྦྱོར་བས་བཟླས་པའི་རྡོ་རྒྱུས་དང་། སོལ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྐྱེས་པའམ་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་ལ་བྲིས་ལ་བདག་གི་ལག་པར་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྟ་རེ་བསམས་ནས་མགུལ་པར་བརྒྱབ་པས་མིད་པ་བཅད་པ་སྟེ་ཁ་ཟས་མི་ཐར་པའི་ནད་ཀྱིས་འཛིན་ཏོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་མཐུ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཙུན་མོ་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འཆི་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་པའོ། ། ད་ནི་ཀླུ་བསྐུལ་བས་ཆར་དབབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་མདོག་སེར་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས། ཆར་དབབ་པའི་ཕྱོགས་གཅིག་པའམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མདོག་སེར་པོ་འོད་རབ་ཏུ་འབར་བ་མེ་སྟག་མང་པོ་འཁྲིགས་པས་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཕྱོགས་ཁེབས་པར་བསམས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་འགྲེང་བུ་མེ་ལྟ་བུ་བསམས་ལ། དེའི་བུམ་པ་ལ་སྦྱོར་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འདུག་སྟེ།

Visualize the body of the target in front of you; if you strike and strike it down with that hammer, it will fall to the right and so forth. Regarding the syllable HŪṂ: a practitioner of the wrathful deity yoga should meditate on their own hand as a five-pronged vajra arising from HŪṂ, and thus hold it as Vajrapāṇi. If one strikes the body of the target in front with that, the bodies of the malevolent ones, such as rākṣasas, will be destroyed. Regarding "stone-vein" (śilājatu): using the previously explained application, one should draw the form of the male or female target to be accomplished with stone-vein and charcoal on charnel ground earth. Then, visualizing an axe arising from HŪṂ in one's own hand, one strikes the neck, thereby severing the throat so that the victim is seized by a disease that prevents food from passing. The power of these applications is taught in the passage beginning with "Buddhas" and so forth. If even the consorts of the Buddhas, such as Locanā and the others, would die, what need is there to mention others? Now, the ritual for bringing down rain by invoking the nāgas is taught, beginning with "Karmavajra" and so forth. Furthermore, possessing the yoga of the yellow-colored Vajradhara, one should visualize a yellow Karmavajra arising from HŪṂ above the area where rain is to fall—either a single direction or the whole—blazing with intense light and swirling with many sparks, covering the desired direction. In the center of that, visualize a five-pronged vajra arising from HŪṂ, standing upright like fire. One should then remain in that very yoga at its vase.

བ་སྤུའི་བུ་ག་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་སེར་པོས་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པར་བསམས་ནས་དེ་ལྟ་བུས་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའམ། ཐམས་ཅད་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་འབབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ས་གཞི་ཉིད་འོད་ཟེར་འབར་བ་བསམས་ཏེ་ཀླུ་ཐམས་ཅད་བསྐམ་པར་བྱ་བ་ནི་མན་ངག་གོ། ། རྩེ་གཅིག་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་བཅས་པ་ནི་བསྒོམ་པར་མི་ནུས་པ་དག་ལ་ཆོ་ག་འདི་ལྟ་སྟེ་གོང་དུ་བཤད་པའི་བྲི་བའི་རྫས་ཀྱིས་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་ལ་ཀླུ་བརྒྱད་ཀྱི་རང་རང་གི་ས་བོན་བྲིས་ལ། དེའི་སྙིང་པོ་ལ་ཕཊ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་བཾ་བྲིས་ཏེ་བཀུག་ལ། ཡང་རས་མ་གཉིས་པ་ལ་འབར་བ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་སེར་པོའི་ལྟེ་བ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཧཱུཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བྲིས་ལ། དང་པོའི་རས་བཀན་ཏེ་བཏིང་བའི་སྟེང་དུ། གཉིས་པ་ཁ་སྦུབས་ཏེ་རྡོ་ལེབ་ལ་སོགས་པས་མནན་ལ་བཞག་ན་ཆར་པ་འགོག་པའི་ཆོ་ག་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། ཚོན་འགྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུ་བགེགས་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སོགས་པའི་སྒྲས་བསྡུས་པ་ཆུ་དང་སྦྲུལ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཆེ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་ཞེས་པ་ནི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ། བཅིང་བ་ནི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ནས་ཞེས་སོ། ། གདུག་པའི་དགྲ་ནི་ཞེས་པ་ནི་བགེགས་རྣམས་ཀྱི་གདུག་པའི་དགྲ་སྟེ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གོང་དུ་གསུངས་པ་ལ་མ་ཧཱ་པ་ཏི་ཛཱི་བི་ཧ་ན་ཏ་ཀ་ར་ཞེས་པ་བསལ་ནས་ཆེ་གེ་མོ་གནོད་བྱེད་ཅེས་པ་དྲན་པར་བྱའོ། ། དེའི་མཐུ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

Visualize yellow light rays emerging from the pores of the skin and pervading all directions; by doing so, whatever is desired, or everything, will be cast outside. The pith instruction for drying up all the nāgas is to visualize the very ground as blazing light rays. For those unable to meditate with one-pointed experience, the ritual is as follows: using the aforementioned drawing materials, draw an eight-petaled lotus on a śmaśāna cloth, with the respective seed syllables of the eight nāgas on each petal. In its center, write vaṃ between two phaṭs and summon [the nāgas]. Then, on a second cloth, draw a yellow crossed-vajra (viśvavajra) with flames, its hub marked with a five-pronged vajra consecrated by hūṃ. Place the first cloth face up and the second face down on top of it, and press down with a flat stone or similar object; this is the ritual for stopping rain. Regarding the ritual for pacifying obstacles during the application of colors and so forth, it is taught: "The maṇḍalas..." and so on. The word "and so forth" includes water, snakes, and the like. "With the fang mudrā" refers to the great mudrā of Amṛtakuṇḍalin; "binding" means meditating according to the ritual. "The enemy of the wicked" refers to the enemy of the wicked obstacles; having removed the mahāpati jīvihanatākara from the king of mantras taught above, one should recollect "the one who harms [so-and-so]." Its power is taught: "The Buddhas..." and so on.

དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ཡང་འཇིག་པར་འགྱུར་ན་ཞེས་པའོ། ། གཞན་དག་ནི་གོ་སླའོ། ། སྔགས་དེ་ཁོ་ནའམ། གཞན་གྱི་ཡི་གེ་སྭཱ་ཧཱ་བོར་ལ་ལས་དང་མཐུན་པར་ཕཊ་གཞུག་པ་གསུངས་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་རྣམ་པར་གཞིག་པ་སྟེ། དེའི་སྦྱོར་བ་ཡིས་ཞེས་པ་ནི་བར་གྱི་སྲིད་པའི་སེམས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཟླ་བར་ཞུ་བའི་གཟུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། སྔགས་ཤེས་པ་ཡིས་ཞེས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་ཤེས་པས་ཚད་མེད་པ་བཞི་ལྷ་མོ་བཞིའི་གཟུགས་སུ་ཕྱུང་སྟེ། བདེན་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གནས་བཞིར་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་སོགས་པའི་བུད་མེད་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བཞག་ནས་བསྐུལ་བར་བསམ་མོ་ཞེས་སོ། ། བུད་མེད་དེ་དག་ཀྱང་རྒྱན་དང་མཚན་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། རིགས་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་མོ་དང་བདག་གི་ཡན་ལག་གཉིས་དག་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། པདྨོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བུ་མོའི་པདྨ་ལ་རྡོ་རྗེ་བཞག་པས་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་ཞེས་སོ། ། བསྐུལ་བའི་ལས་ལ་གནས་པའི་པདྨོ་དེ་ཡང་སྔགས་འདིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་སོ། ། དེས་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་གེ་སར་སེར་པོས་མཚན་པ་གཅིག་ཏུ་བསམ་མོ། ། གཞན་ཡང་སྔགས་དེས་འོད་ཟེར་ལྔ་རབ་ཏུ་འབར་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་ནོར་བུ་དམར་སྐྱ་བར་བསྒོམས་ནས། གཟོད་སྦྱོར་བ་བསྒོམ་ཞེས་ཏེ་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། ད་ནི་སྐྱ་རེངས་འཆར་བའི་དུས་སུ་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ། རང་ལུས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རང་ལུས་ནི་རང་གི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། །

"If even their emanations are destroyed," so it is said. The rest is easy to understand. Regarding the statement that one should either use that very mantra or, having omitted the syllable svāhā of another, append phaṭ in accordance with the activity: "In this regard," and so forth. "The wisdom being" (jñānasattva) refers to the dissolution of form; "by means of that application" means one should meditate in the center of the maṇḍala of the form that has melted into a moon, preceded by the mind of the intermediate state (antarābhava). "By one who knows the mantra" means that by knowing the application, one should emanate the four immeasurables in the form of the four goddesses, place the women such as Māmakī and the others in the four locations such as the southwest in their proper order, and imagine them as exhorting. One should also connect this by stating that those women are complete with all ornaments and marks. Regarding the purification of the two limbs of oneself and the goddess who possesses the five families, it is said: "The lotus," and so forth. That also means having expanded [the lotus] by placing the vajra upon the lotus of a girl of one's own family. That lotus which abides in the activity of exhortation should also be meditated upon with this mantra: Hūṃ. One should imagine a single red eight-petaled lotus marked with a yellow anther. Furthermore, with that mantra, one meditates on a five-pronged vajra blazing with five-colored light rays and a pale red jewel, and then meditates on the union as before. Now, the benefits at the time of dawn are taught: "One's own body," and so forth. "One's own body" refers to one's own aggregates (skandha) and so on.

ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་གྲུ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་པདྨར་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་ཕབ་ན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཅེ་ན། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འོད་འདྲ་ཞིང་། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཐོབ་ནས་དེའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ལ་སྣང་བའི་བྱང་ཆུབ་བོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་པོ་ཆེ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་གསུང་འཛིན་ནི་གསུང་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ལ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། ད་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་དམ་ཚིག་ཕན་ཡོན་དང་བཅས་པ་གསུངས་པ། བཞིན་བཟང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཞིན་བཟང་ཞེས་པ་ནི་གཙོ་བོའི་རིག་མའོ། ། མ་ལྟ་བུའི་སེམས་དང་ལྡན་པས་ན་ཕན་པར་འདོད་པའི་བུད་མེད་རྙེད་ནས་ཞེས་སོ། ། ཅི་བྱ་ཞེ་ན། ཆོ་ག་བཞིན་ཞེས་ཏེ་བར་མའི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་ལ་སོགས་པས་དག་པར་བྱས་ནས། གནས་དབེན་པར་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་བརྩམས་ལ། དེ་དང་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་གསང་བ་ནི་ཟླ་བར་ཞུ་བ་སྟེ། བློ་བརྟན་པའི་སློབ་མས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བསམས་ལ་བཟའ་བར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དེ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འཇམ་དཔལ་དང་གཟི་བརྗིད་མཉམ་པ་ནི་ས་བཅུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟེ་དེས་དག་པར་བྱས་ནས་ཞེས་སོ། ། མི་སྣང་བདག་པོས་ཞེས་པ་རྟོག་པའི་ལུས་ངག་གིས་མི་སྣང་བར་བྱས་ན། འཛམ་བུ་གསེར་གྱི་མདངས་འདྲར་འགྱུར། ། ཞེས་པའོ། །

Regarding the phrase "speech and mind vajra," it means that if one descends [the seed-syllable] like a moon upon a lotus possessing a triangle, which is the nature of the three vajras, one will attain enlightenment. If one asks what kind of enlightenment it is, it is indicated by the words "Then..." and so forth. "Resembling the light of Vairocana" refers to the enlightenment that appears to those of that family after attaining the maṇḍala wheel of the Body Vajra. Likewise, "the great king Vajrasattva" is the Mind Vajra. "The Buddha who holds the Vajra Speech" is the Speech Vajra. Therefore, the "Vajra that generates all beings" is so called. Now, the samaya and its benefits for the conferral of the secret empowerment are taught, beginning with the words "O fair-faced one..." "Fair-faced one" refers to the consort of the principal deity. Because she possesses a mother-like mind, it says "having found a woman who desires to be of benefit." If one asks what should be done, it says "according to the ritual," meaning that after purifying her through the four branches of approach and accomplishment and so forth, one should begin the feast offering in a secluded place. The "secret" of entering into union with her is the melting into the moon; the disciple of stable intellect should consume it while contemplating it as the essence of the assembly of all Tathāgatas. Its qualities are also taught by the words "That..." and so forth. "Equal in splendor to Mañjuśrī" refers to a bodhisattva of the ten grounds; it means having been purified by such a one. "By the Lord of the Invisible" means that if one makes the conceptual body and speech invisible, it says, "one will become like the luster of Jambu-river gold."

ད་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ཟོས་པ་ལས་མི་སྣང་བར་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། བཤང་བའམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་གོང་མ་ལྟར་བྱས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དང་པོའི་ཆོ་ག་ལ་གནས་པའི་རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་བཤང་བ་སྟེ་དྲི་ཆེན་ནམ་འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པའི་བཟའ་བ་ཇི་སྙེད་པ་འམ། ཤ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་བྷནྡྷའི་ནང་དུ་བཅུག་ལ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྔགས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་རླུང་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་རྣམ་པར་སྦྱངས་ལ། རང་གི་སྔགས་བཟླས་པས་འབར་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་ནས་ཟོས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་མཐོང་ཞེས་སོ། ། བཤང་བ་ཆོ་ག་བཞིན་བླངས་ནས། ། ཞེས་པ་ནི། དྲི་ཆེན་བླངས་ནས་འཁར་བའི་སྣོད་དུ་ར་དཀར་མོའི་འོ་མས་བསྣུར་ཏེ་བསྐམས་ནས་ཁམ་ཕོར་བུག་པ་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་སྦྱར། དེའང་ས་དང་རླུང་ལ་གནས་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་བཞག་ནས་མེ་བཅུག་སྟེ་བསྐོལ་བ་བུག་པ་མེད་པ་ལ་འཛག་པ་བླངས་ནས། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བསྐུལ་ནས་རིལ་བུ་བྱས་ཏེ་ཟོས་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད་སྡིག་པའི་འདམ་རྫབ་སྐེམས་པས་ན་ཉི་མ་སྟེ། དེས་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་སོ། ། ཁྱིམ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ཡང་ཟངས་ཀྱི་སྣོད་དུ་བ་དམར་མོའི་འོ་མར་བསྐམས་ལ། ཁམ་ཕོར་གྱི་ཆོ་ག་གོང་མ་བཞིན་དུ་སྦྱོར་རོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་རིལ་བུའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲི་བར་བྱ་བའི་རྫས་རྣམས་གསུངས་པ། བཤང་བ་གླང་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི། བདག་གི་དབང་པོ་དང་རང་གི་ལྷའི་དབང་པོ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། སྐབས་འདིར་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་ལ་མི་བྱ་སྟེ།

Now, the practice of achieving invisibility by consuming the five nectars and so forth is taught: "Excrement," and so forth. Furthermore, a yogi who has performed the preceding practices should, during the initial ritual, place excrement—that is, feces—or as much food as possible, such as cooked rice, or the five meats and so forth, inside a bhaṇḍa skull-cup in the center of a painted maṇḍala. Having consecrated it according to the ritual, the phrase "by reciting the mantra" means that after purifying it through the sequence of the winds and so forth, and seeing it blaze and so on by reciting one's own mantra, if one eats it, one will not be seen even by a buddha. Regarding the phrase "having taken excrement according to the ritual": having taken the feces, one grinds them with the milk of a white goat in a bronze vessel and dries them. This is then applied to a perforated earthen bowl. Placing that upon a fire maṇḍala situated on earth and wind, one ignites the fire and boils it. Having taken the liquid that drips from the perforation, one recites the mantra one hundred and eight times, forms it into pills, and eats them. Since even a buddha dries up the mire of sin, it is called "the sun"; even he will not see such a person. The ritual for the house and so forth is also performed by drying [the substance] in the milk of a red cow in a copper vessel, and applying the earthen bowl ritual as described above. Now, regarding the substances to be wrapped in the three metals for the application of the pill-siddhi mentioned above, it says: "Excrement of the elephant," and so forth. In that context, the phrase "by the union of the two organs" refers to making one's own organ and the organ of one's own deity non-dual; in this instance, it does not refer to the vajra and padma.

དངོས་གྲུབ་ཐུན་མོང་རྣམས་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླ་བས་མ་བཤད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་སྟེ། རང་གི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་སྦྱོར་བས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པ་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་ནས་མཐའ་གཉིས་དགག་པའི་ཕྱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་རིལ་བུ་ཁར་བཅུག་ནས་བསྒོམས་ན་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཔག་ཚད་བྱེ་བ་ཙམ་གྱི་སྟེང་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་ཞེས་རང་གིའོ། ། སྟོང་གསུམ་བདག་པོ་ཡང་རང་གིའོ། ། འདོད་ཁམས་གནས་པ་ལྷའི་བུ་མོ་ལྷའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལྡན་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེ་བ་ལ་འདོད་པ་སྤྱོད་ཅེས་སོ། ། ཡང་ན་གཟུགས་ཁམས་ཞེས་པ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་ན་ཡོད་ན་ཡང་ཞེས་མཐུ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་བསྟན་པའོ། ། མི་སྣང་བའི་ངོ་བོ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། ད་ནི་དེའི་དོན་ལ་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡིད་ལ་དབང་བ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ནི་ཐུགས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་གང་དུ་བལྟས་པ་ལྟར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐྱེ་བོས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐུགས་དམ་པ་ལྟར་སྣང་ངོ་། ། ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ནི་མཐར་སྐྱེས་དང་སྔགས་དང་བདུད་རྩི་རིལ་བུ་ལ་སོགས་པའོ། ། རབ་ཏུ་ངོ་མཚར་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་ལས་སྣ་ཚོགས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་གསང་བ་ཞེས་པ་ནི་མཐར་སྐྱེས་ཀྱིས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་བརྙེས་པའོ། །

The common accomplishments do not arise from the mudrā; the rest is easy to understand and thus not explained. If one asks by what kind of yoga these are to be performed: it is by the yoga of Vajradhara. Having generated the Mahāmudrā through the application of any suitable personal deity exactly as described, and having blessed it to negate the two extremes, if one places the prepared pill in the mouth and meditates, the qualities will arise just as they were taught. Regarding that, it is said: "Wisdom," and so forth. "One will travel above for ten million yojanas" refers to oneself. "The lord of the trichiliocosm" also refers to oneself. "One enjoys desire with the daughters of the gods dwelling in the desire realm, who possess divine enjoyments and great ascetic discipline" is the meaning. Alternatively, "the form realm" is mentioned to show that even if one were there, one's power would be supreme. Because one does not transcend the nature of invisibility, it is the samaya, the Great Vajradhara. Now, to express the great wonder of its meaning, it says: "Then," and so forth. "Mastery over the mind" means that because one realizes the nature of the mind exactly as it is, whatever one looks upon arises accordingly. To make it known to ordinary beings, it appears in accordance with their commitments. "Becoming a wonder" refers to the jāti, mantras, nectar pills, and so forth. "Extremely wonderful" means performing the various activities of mantra. "Supreme, unchanging secret" means attaining the preeminent wisdom through the jāti.

ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་ཅེས་པ་ནི་དྲི་ཆེན་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ཀྱིས་མི་སྣང་བར་བྱེད་པའོ། ། ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་ཆོས་ཞེས་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རིལ་བུ་ལས་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པའོ། ། ད་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་ངེས་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་བས་ན་ཅན་རྣམས་སོ། ། རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་སྟེ། བསྙེངས་པར་གྱུར་པ་ནི་དེ་ཉིད་གཅིག་ལ་གཅིག་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུས་རྒྱས་གདབ་ཅིང་། ། འབྲས་བུ་ལ་ཡང་རྒྱུས་རྒྱས་བཏབ། ། ཅེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་རབ་བྱེད་པ། ། ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྣམས་ཏེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་བཞིའི་དབང་བསྐུར་བས་མཉེས་པར་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྤྱན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས། ། ཞེས་པ་ནི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཅུའོ། ། གཙུག་ཏོར་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ལྔ་དང་དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྟེ་དབུ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་དྲུག། གཙུག་ཏོར་ཞེས་ནི་རྣམ་པར་འབྱུང་། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་གཙུག་ཏོར་ལྔས་རང་རང་གི་རིགས་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་སོ། ། ཁྲོ་བོའི་ནང་ནས་དེ་མཆོག་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་བཅུ་ལ་གཙུག་ཏོར་མཆོག་སྟེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་མཉེས་པར་བྱེད་པའོ། །

"Pure by nature" means that substances such as vimala (great excrement) and so forth are made invisible. "The utterly stainless dharma" refers to the yogin of Mahāmudrā attaining qualities from the medicinal pill. Now, the certainty of the lords of the families for the empowerment is taught, beginning with "Then," which has already been explained. "Buddha-vajra" is the Great Vajradhara. Because he is the essence of all of them, they are "possessors" [of him]. "Vajra-union" is that of Akṣobhya; "becoming terrified" refers to their mutual empowerment of one another. As it is said: "The cause is sealed by the fruit, and the fruit is also sealed by the cause." "The Buddha-vajra who performs [the rite]" is Akṣobhya. Through him, the Vajra-holders—the four such as Vairocana and so forth—are pleased by the empowerment. "Vajra-eye, form, and so forth" refers to the ten goddesses, Locanā and the rest. "Uṣṇīṣa" refers to the five Sugatas and the sixth, the Great Vajradhara, because they reside upon the crown of the head. As it is said: "The six universal monarchs arise as the Uṣṇīṣas." Thus, it is said that the five Uṣṇīṣas please their respective families. "Among the wrathful ones, he is supreme" means that among the ten wrathful deities, the Uṣṇīṣa is supreme. If one asks who that is: "Buddha" is Vairocana. Through him, Yamāntaka is pleased.

རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་སྟེ་ཁྲོ་བོ་བརྒྱད་མཉེས་པར་བྱེད་པའོ། ། རབ་ཏུ་བསྒོམས་པ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱིས་རྟ་མགྲིན་མཉེས་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་སོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཆོས་མཆོག་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་རིག་འཛིན་གྲུབ་པ་རྣམས་ལ་དཀོན་མཆོག་དཔལ་དབུ་རྒྱན་དུ་བསྒོམ་མོ། ། རིག་འཛིན་རྒྱལ་མོ་ནི་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའི་རིག་འཛིན་གྲུབ་པ་ལ་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དབུ་རྒྱན་དུ་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ཐམས་ཅད་ལས་བྱེད་སྔགས་རྣམས་ནི་མངག་གཞུག་པ་སྟེ། གདོན་མི་ཟ་བས་དབུ་རྒྱན་དུ་བསྒོམ་མོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི་ཚངས་པ་དང་དྲག་པོ་དང་དབང་ཕྱུག་དང་དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་དབུ་རྒྱན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པ་རྣམ་པར་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་རྣམས་ལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དབུ་རྒྱན་དུ་བརྟག་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ལྷར་སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱི་བོ་ནས་ལྷ་རེ་རེ་ཞིང་རིག་མ་དང་ལྡན་པར་བསྐུལ་བའི་ལས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཆུ་རྒྱུན་འབབ་པས་ན་ཤིས་པའོ། ། དེ་བས་ན་རིག་ལྔ་མ་ཡིན་པར་མངོན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ནི་དཔྲལ་བ་ལ་སོགས་པར་དགོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསམ་གཏན་འཁོར་ལོ་འདི་ཞེས་པ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་འདི་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། བསམ་གཏན་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བ་ནི་བརྟག་པ་སྟེ་ཞེས་སོ། ། དེ་སྔགས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དག་མཉེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་བཞི་ལས་སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོར་གསུངས་ཏེ་ཞེས་སོ། །

"Vajra" refers to Akṣobhya, who pleases the eight wrathful deities. "Thoroughly meditated upon" refers to Amitābha, who pleases Hayagrīva. The "King of Knowledge, Supreme Dharma" is Vairocana; one should meditate on him as the crown ornament for those who have attained the vidyādhara state, such as the others. The "Queen of Knowledge" is Locanā; one should meditate on Amitāyus as the crown ornament for those who have attained the vidyādhara state, such as the others. The "mantras that perform all activities" are the messengers; one should meditate on Amoghasiddhi as their crown ornament. "All mantras" refers to Brahmā, Rudra, Īśvara, Vīravajra, and so forth. One should meditate on Vajrasattva, that is, Akṣobhya, as their crown ornament. For the yakṣiṇīs, Yamāntaka should be visualized as the crown ornament. "All mantras" means that from the crowns of all those deities engaged in union, a stream of bodhicitta flows through the activity of invoking each deity together with their consort; therefore, it is auspicious. Thus, it is evident that these are not the five families. These are to be placed on the forehead and so forth. Regarding "this wheel of meditative concentration," this empowerment is the empowerment of meditative concentration. As it is said: "The empowerment by all the wheels of meditative concentration is the visualization." That mantra pleases the Tathāgatas and the maṇḍalas; it is taught as the "great accomplishment" arising from the four enjoyments.

འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་ཆེན་པོར་སྟོན་པའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པའི་སློབ་མ་ལ་ལྷ་དབབ་པ་དང་། དེ་མ་ཐག་པའི་སྦྱོར་བས་རྣལ་འབྱོར་པའི་མཐུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལུང་གི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་གཙོ་བོའོ། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དག་པའི་བདག་པོར་གྱུར་པས་ན་ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱིས་ཕྱུག་པའོ། ། སྐུ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་པས་ན་སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ་ཐ་མ་ནས་སོ། ། ཅུང་ཟད་ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པས་དབབ་པའི་གནས་གསུངས་པ། རི་རྩེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིམ་པས་རབ་ཏུ་བྱ་ཞེས་སོ། ། གསང་སྔགས་བཟླས་པའི་སྦྱོར་བ་ཡང་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པ་བཟླས་པ་དང་དེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་དབབ་ཅེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕབ་ན་དེའི་ལྷས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་རྟག་པ་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། སྐུལ་བྱེད་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་དང་བསམ་གཏན་གྱིས་བསྐུལ་བ་ཡང་འོག་ནས་སྟོན་ཏོ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་དང་མེ་ཏོག་དོར་བ་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པའོ། ། ད་ནི་དབབ་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་སྣོད་ཨ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་གཟུགས་པདྨ་རཱ་གའི་མདོག་འདྲ་བ་ལྷག་པར་མོས་པས་བསམས་ཏེ། དེ་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེ།

Because it is not to be transgressed, it is taught as the "great samaya." Now, in order to bring the deity down into the disciple who has entered the maṇḍala, and to realize the yogin’s power through the immediate application, it is said: "Then," and so forth. Because he is the basis of the scriptures, he is the "Principal One." Because he is the master of the purity of all aggregates and so forth, he is "Rich with All Dharmas." Because he is the nature of the three kāyas, his body, speech, and mind are "Utterly Pure," from the end [of the passage]. Because he has gained some mastery over wisdom, the place for the descent is taught: "On a mountain peak," and so forth. "The vajra of meditative concentration" is to be performed according to the sequence that follows. The "application of the mantra recitation" is also to be performed by reciting the hūṃ and so forth that appear below, and through that yoga, the descent is effected. When the descent has been performed in that way, it is taught that the deity performs all [actions]: "Vajrasattva," and so forth. By the words "Vajrasattva and so forth," the Permanent One, Amitābha, Tārā, and others are included. The invocation through mantra and meditative concentration is also shown below. "He will perform all activities" means that he accomplishes the intended purposes, such as drawing the maṇḍala and casting the flower. Now, the ritual procedure for the method of descent is taught: "Vajradharma," and so forth. Furthermore, as it has been said, one should visualize the vessel as Vajradharma, in the form of Amitābha, with a color like ruby, through intense creative visualization. In that [vessel], [one should place] the great vajra of body, speech, and mind.

གནས་གསུམ་དུ་རིགས་ཀྱི་བརྟག་པ་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་སྙིང་གར་ལཾ་ལས་བྱུང་བའི་དབང་ཆེན་སེར་པོ་གྲྭ་བཞིར་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་སྔོན་པོ་བསམ་མོ། ། མགྲིན་པར་པཾ་ལས་གྱུར་པའི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་བུམ་པས་མཚན་པའི་ཨཱཿདམར་པོ་བསམ། སྤྱི་བོར་ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུ་ལྟ་བུ་བ་དན་གྱིས་མཚན་པའི་དབུས་སུ་ཧཱཿདཀར་པོ་བསམས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེ་ནས་དེའི་རྐང་པའི་འོག་ཏུ་རླུང་གི་སྟེང་དུ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཛྷཻཾ་འབར་བ་བསམས་ནས། རླུང་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་ཛྷཻཾ་བསྐུལ་བའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་འཁྲུག་ཅིང་རྐང་པའི་མཐིལ་ནས་རྐང་པའི་བར་དུ་འབར་བར་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་རིགས་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དང་བསྐུལ་བར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པར་འཇིགས་སུ་རུང་བའི་གར་གྱིས་ཨཱ་བེ་ཤ་ཡ་སྟཾ་བྷ་ཡ་ར་ར་ར་ར་ཙ་ལ་ཙ་ལ་ཧཱུཾ་ཧཱཿཛྷཻཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་དབབ་པའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་ནི་བྱས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྲུབ་ཅེས་པའོ། ། རྟགས་མཐོང་བ་དེའི་ལྕེ་ལ་ཐིག་ལེ་ལ་ཨཱཿདམར་པོ་བསམས་ནས་བྷུ་ཧི་བཛྲ་ཞེས་བརྗོད་པས་དགེ་མི་དགེ་ཐམས་ཅད་དེས་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་སྡོད་ཅིག་ཅེས་བརྗོད་པས་བརྟན་པོར་བྱས་ལ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དོར་དུ་གཞུག་གོ། ། ས་བླ་བའི་ཞེས་པ་ནི་ཛྲེ་སྟེ་ས་ལས་སྟེང་དུ་འཕར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། ། རིགས་ཆེན་ནི་སྐུའི་རིགས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་མོ། ། དེ་རྣམས་ནི་འཕགས་པ་བཞི་པོ་དེ་བསྐུལ་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་གྲུབ་པ་དག་གིས་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་བརྟན་པ་རྫོགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། །

"One should perform the examination of the family in the three places," it is said. Furthermore, at the heart, one should visualize a yellow maṇḍala of great power arising from laṃ, marked by vajras at its four corners, with a blue hūṃ in its center. At the throat, one should visualize a red āḥ upon a circular water maṇḍala arising from paṃ, marked by a vase. At the crown of the head, one should visualize a white hāḥ in the center of a bow-shaped wind maṇḍala arising from yaṃ, marked by banners; by this, they are blessed. Then, beneath the person's feet, upon a wind maṇḍala, one visualizes a blazing jhaiṃ situated on a fire maṇḍala. One should then imagine that the mass of light rays, stimulated by jhaiṃ through the sequence of wind and so forth, becomes turbulent and blazes from the soles of the feet up to the feet. Then, one should invoke the nature of the three families. Holding a vajra and bell, and performing the terrifying dance, one recites āveśaya stambhaya ra ra ra ra cala cala hūṃ hāḥ jhaiṃ. If all these rituals for the descent are performed, they will undoubtedly succeed. When the signs are seen, one visualizes a red āḥ upon a drop on the person's tongue and recites bhūhi vajra; by this, all that is virtuous and non-virtuous will be revealed. Then, by saying "O Vajra, stay!" one stabilizes [the descent] and has them cast the flower and so forth. "From the earth" refers to jre, which is the cause for leaping upward from the ground. "Great family" refers to the three, such as the Body family and so forth. These are the invocations of the four Noble Ones. "The Vajra-attainers should perform [it]" means with a mind of perfected stability.

བརྟག་པ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་འགྲུབ་པའོ། ། ད་ནི་ཅུང་ཟད་ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྣོད་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་ཕབ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་གཉིས་བྲི་བ་གསུངས་པ། བུ་མོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལོ་བཅུ་གཉིས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རགས་པའི་སྐྱོན་མེད་པའོ། ། མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་རིགས་བཙུན་པ་ལ་སོགས་པ་པདྨའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་མཛེས་པའི་ཆོ་ག་ལས་བྱུང་བ་ལྟ་བུའོ། ། ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་དབབ་པའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱས་ནས་དེས་ཐིག་དང་ཚོན་དགྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་རྣམས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ལས་ཀྱི་མཐུ་ཡོད་པས་རྣམ་པ་གཞན་ཏེ་སློབ་དཔོན་སློབ་མ་ལ་སོགས་པས་ལས་བྱས་ན་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་ཁམས་གསུམ་གྱི་སྐྱེ་བོ་སྟེ། དེས་ནུས་པར་མེད་དོ་ཞེས་དཔྱད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། བྱ་བ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཁྱེའུ་བུ་མོ་འཁོར་ལོའི་ཁང་པར་བཅུག་སྟེ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཚོགས་དབབ་པ་བྱས་ལ། དེས་ཐིག་གདབ་པ་དང་རྡུལ་ཚོན་དགྱེ་བ་བྱས་ནས་བཀའ་ནོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ལྷ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ནས་དེ་གནས་སུ་བཏང་སྟེ། ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པ་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། གོང་དུ་བཤད་པའི་དབབ་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ། དེ་ལ་སྙིང་པོའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་ནུས་པ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འབབ་ན་སེམས་དང་བཅས་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་པའོ། ། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ཡི། །

"Examination" refers to the accomplishment of great bliss. Now, it is taught that a yogi who has gained some mastery over wisdom should invoke the wisdom deity into two types of vessels and then draw the two types of maṇḍalas, beginning with the words "The girl" and so forth. "Twelve years old" means she is free from the defects of coarse afflictions. "Perfectly endowed with the characteristics" refers to noble lineage and so on, as described in the Ritual of Beauty by the venerable Padmavajra. "Having performed all the rituals" means that after performing all the rituals for the descent as described above, she should be urged to carry out the activities such as laying the lines and applying the colors. If the master or the disciples were to perform the work by their own power, it would be considered that they lack the capacity to engage the beings of the three realms who possess body, speech, and mind. The meaning of this is as follows: the yogi who has completed all the activities should place the boy and girl in the maṇḍala house and perform the descent of the assembly as explained. Having laid the lines and applied the colored powders, they will receive the command. Then, after requesting the deities to depart and sending them to their respective abodes, one should perform the rituals for the consecration and so forth. The essence of the descent mentioned above is taught in the words "Therein, the essence" and so forth. Its power is taught in the words "The sky" and so forth. Since even the formless sky descends, what need is there to mention that which possesses a mind? "Having abandoned all conceptual constructions..."

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱས་ན་འབབ། ། ཅེས་པའོ། ། སྙིང་པོ་དེ་རྣམས་ཉིད་ལྷའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས་པ། ཧཱུཾ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདི་ནི་གསང་ཚིག་བསྟན་པའོ། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་གསང་བ་སྟེ་དེའི་དམ་ཚིག་ཅེས་པའོ། ། སྐུལ་བར་བྱེད་པར་བཤད་ཅེས་པ་ནི་སྐུལ་བྱེད་མའི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་ཡིན་ན། སྐུལ་བ་དང་ནི་གཡོ་བ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་བབས་པའི་རྟགས་ལ་སྐུའི་རྡོ་རྗེ་བབས་པའི་རྟགས་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་གིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཚིག་ནི་གོང་མ་ལྟར་བརྗོད་པས་སྐུ་རྡོ་རྗེ་བབས་པའི་རྟགས་ཁྲུ་གང་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་འཕར་བར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་རྡོ་རྗེ་བབས་པའི་རྟགས་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ལ་སོགས་པ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། ། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བབས་པའི་རྟགས་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དགེ་མི་དགེ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཐུགས་བབས་པས་ནི་ཀུན་དུ་ཤེས། ། གསུང་བབས་པས་ནི་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། སྐུ་བབས་པས་ནི་ནམ་མཁར་གནས། ། ཞེས་འཇིག་རྟེན་སྒྲོན་མ་ལས་བཤད་དོ། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་ཐིག་དང་རྡུལ་ཚོན་གྱི་ཆོ་ག་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་དང་པོ་པའི་རྣལ་འབྱོར་བཞིན་དུ་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་ཆོ་ག་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ན་གསང་བ་འདུས་པའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྦྱོར་བས་སྡང་བ་ཚར་གཅད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

"Even the very nature of Vajrasattva will descend if one acts according to the ritual," it is said. Regarding the statement that those very essences are the nature of the deities, it says "HŪṂ" and so forth. "This is the teaching of the secret words" means that the three vajras are the secret, and this is their samaya. "Explained as the one who exhorts" means it is the nature of the Exhorter (Cundā). How so? It is shown by the passage beginning, "Exhortation is movement," and so forth. Now, regarding the signs of descent, the signs of the descent of the Body Vajra are taught by the passage beginning "With vajra words." By reciting the vajra words as described above, the sign of the descent of the Body Vajra is that one will leap into the sky to a height of one cubit and so forth. Likewise, the sign of the descent of the Speech Vajra is that one utters mantra garlands and so forth. The sign of the descent of the Mind Vajra is that one will come to know all the virtues and non-virtues of the past and future. As it is said in the Lokapradīpa: "By the descent of the Mind, one knows all; by the descent of the Speech, one utters mantra; by the descent of the Body, one abides in the sky." "Everything becomes as before" means that, except for the rituals of the lines and colored powders, everything should be performed according to the yoga of a beginner. Therefore, because this is not common to other rituals, it is called the Guhyasamāja. Now, the ritual for subduing the hostile through the application of Amṛtakuṇḍalī is taught by the passage beginning "Then," and so forth.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་སྣང་བར་བྱེད་པའི་རྐྱེན་པས་ན་བདག་པོའོ། ། སྐུ་གསུམ་གྱི་གནས་ཡོངས་སུ་དག་པས་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དུ་སྣང་བའོ། ། རྩེ་གཅིག་མ་གྱུར་པ་ཡིས་ཀྱང་། ། ཞེས་པ་ནི་བྱ་བ་མང་པོས་ཡེངས་པ་བརྟན་པར་མ་གྱུར་ཅིང་མཚན་མ་མ་ཐོབ་པས་ཀྱང་བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པ་སྟེ་ཉིན་མཚན་དུ་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྩོན་པས་འདི་དག་བྱ་ཞེས་སོ། ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་གཞིག་པ་ལ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་གཞན་དུ་མི་བྱ་སྟེ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ལས་ལ་དེ་ཁོ་ན་སྦྱོར་བས་མྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དགྲའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་དེའི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་པས་གོང་མ་ལྟར་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ལ་དགྲ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་བཀུག་སྟེ་དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་སྐྲ་བཤིག་ཅིང་གཅེར་བུར་བྱུང་ལ་མཚན་མ་མནན་ནས་སྔགས་བཟླས་ན་ཁམས་གསུམ་ཡང་འཇིག་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་པའོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ། བསྲེགས་པས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་འབའ་ཞིག་ལ་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་དུར་ཁྲོད་དུ་གོང་མ་ལྟར་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་འཆིའོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སྦྱིན་སྲེག་དང་ལྡན་པར་བསྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་ལ་སོགས་པས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་བྱས་ལ།

Because he is the condition that causes all Tathāgatas to appear, he is the Lord. Because the abodes of the three bodies are completely pure, he appears as the three vajras. Regarding the phrase "even if one-pointedness has not been attained": this means that even if one is distracted by many activities and has not become stable or attained the signs, one should perform these actions by being diligent in recitation and so forth day and night, in order to ensure that the samaya of protection does not degenerate. "All malevolent beings" refers to those who harm the Three Jewels and so forth; to destroy them, one should not employ any method other than the application of Amṛtakuṇḍalin, because among all deities, that alone is the application that acts swiftly. If one asks how to do this, it is as stated in the passage beginning with "of the enemy." Furthermore, by abiding in that application, one should fashion an image of the enemy from substances such as the ashes of a charnel ground as described above. Having summoned [the spirit], one should go to a place such as a charnel ground, loosen one's hair, go naked, trample upon the signs, and recite the mantra; if one does so, even the three realms will be destroyed, so what need is there to mention others? Another application is taught in the passage beginning with "by burning." Having fashioned an image from the ashes of a cremated corpse alone, if one recites [the mantra] one thousand and eight times in a charnel ground as before, the target will die. The practice of performing a fire offering (homa) in conjunction with that yoga is taught in the passage beginning with "the maṇḍala." Furthermore, one should fashion a triangular fire maṇḍala using the ashes of a cremated corpse and so forth.

དུ་བ་ལ་སོགས་པས་ཁ་དོག་ནག་པོར་བྱས་ལ་ཁ་བྱེ་བའི་རྩེ་གསུམ་པས་མཚན་པ་པོ་སོན་འཆའ་ལ་སོགས་པའི་མེ་སྦར་ལ། ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཆོ་གས་མེ་ལྷ་བསྐྱེད་ནས་དེའི་ཞལ་དུ་གོང་དུ་གསུངས་པའི་རྫས་ལས་བྱས་པའི་གཟུགས་བརྙན་གཏུབ་ཅིང་ལན་གསུམ་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་དེའི་འབྲས་བུ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཞལ་གདངས་པ་མཆེ་བ་རྣོན་པོ་ཧཱུཾ་གི་ལྕེ་དང་ལྡན་པར་བསམས་ནས་བ་ལང་ཤ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་དེའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསམས་ནས་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་འཇིག་ཅེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཤ་ཆེན་ལས་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་གོང་མ་ལྟར་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་འཇིག་ཅེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གོང་མ་ལྟར་དགྲའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་བཤང་ཅི་དག་གིས་ལུས་བྱུགས་ནས་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་ཅེས་པའི་ཚིག་དང་ལྡན་པར་གོང་གི་ཐབ་ཁུང་དུ་ཚེར་མའི་མེ་ལ་ཐུགས་ལ་སོགས་པ་ཁྲོས་ནས་བསྲེགས་ན་སངས་རྒྱས་དག་ཀྱང་ངེས་པར་འཇིག་ཅེས་སོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ་ཆུ་བོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཆུ་བོ་འབབ་པའི་འགྲམ་གཉིས་ཀྱི་ས་ལ་སོགས་པ་ལས་དགྲ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ལ་མགོ་བྱང་དུ་བསྟན་ལ་གན་རྐྱལ་དུ་བཞག་ལ་ཏིལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཙམ་དུ་བར་མཚམས་མེད་པར་དུག་ལས་བྱུང་བའི་ཚེར་མ་སྟེ་སྲང་ཀོ་ཙ་དང་། འབྱི་ཚེ་ཁ་ལ་སོགས་པའམ་བཅོས་པས་བཙུགས་ལ་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་བཅས་པར་སྔགས་བཟླ་ཞིང་དགང་ངོ་། ། སྐེ་ཚེ་དང་ལན་ཚྭ་དང་འབྲུ་མར་དང་། དུག་དང་། དྷ་དུ་ར་ནི་སྣག་ཚར་བྱས་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་མིང་བྲིས་ནས་གཟུགས་བརྙན་དེའི་སྙིང་གར་གཞུག་པའོ། །

Having blackened [the image] with smoke and the like, and marked it with an open three-pronged [vajra], one should kindle a fire of poṣaṇa wood and so forth. Having generated the fire deity according to the ritual explained, one should cut the effigy made from the aforementioned substances and perform the fire offering (homa) three times into its mouth. Then, visualizing the result as the wide-open mouth of Amṛtakuṇḍalī, with sharp fangs and a tongue of the syllable HŪṂ, and imagining the various substances such as beef as its limbs, if one performs the fire offering, even Vajrasattva will undoubtedly be destroyed. Likewise, if one makes an effigy from "great meat" (mahāmāṃsa) and performs the fire offering as before, even that which arises from the vajra will be destroyed. Similarly, having made an effigy of the enemy as before and smeared its body with excrement and urine, if one burns it in the aforementioned hearth with a fire of thorns while in a state of wrath, reciting the words "Kill so-and-so! MĀRAYA PHAṬ," even the Buddhas will certainly be destroyed. Another application is taught: "The river," and so forth. Furthermore, having made an effigy of the enemy from earth from both banks of a flowing river and the like, one should place it face up with the head pointing north. One should fill it with thorns produced from poison—such as sraṅ ko tsa, ’byi tse kha, and so forth—without any gaps, the size of sesame seeds, and recite the mantra along with the words of exhortation. One should write the name on a cloth from a charnel ground using kai tse (mustard seed), salt, oil, poison, and dha du ra as ink, and insert it into the heart of that effigy.

དེས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གསོད་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་པའོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ། སོལ་ཁུས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བ་ཁོ་ནས་སོལ་ཁུས་གཤེར་བའི་གོས་གྱོན་ནས་སེམས་ཁྲོས་ནས་རུས་ཕྱེ་དང་དུག་དང་ཁྲག་རྣམས་ཀྱིས་དགྲའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྐང་པས་ལིངྒ་དེ་མནན་ལ་ཆེ་གེ་མོ་རཀྵ་སེ་ཀྲ་ཧ་ཡ་ཞེས་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་སྲིན་པོས་ཁྱེར་བར་བྱེད་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་སོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ། སྐྱེ་ཚེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་སྦྱོར་བས་སྐྱེ་ཚེའི་མར་དང་བཤང་གཅི་སྦྱར་ལ་གོང་དུ་གསུངས་པའི་ལིངྒ་གཡོགས་པར་བླུགས་ལ་མེའི་འཁོར་ལོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རྐང་པས་མནན་ནས་བསྐུལ་བ་མ་བཏང་བའི་དབང་གིས་རབ་ཏུ་ཚ་བས་གདུངས་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ལས་ཀྱི་ཚོགས་གསུངས་པའི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་གསུངས་པ། དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཁྲོ་བོ་ནི་དེ་རྣམས་ལས་མི་འདའ་བ་སྟེ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའོ། ། དེ་ལས་ལ་སྦྱོར་བའི་སྙིང་པོའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གམ་ཡང་ན་བསམ་གཏན་པ་ཞེས་པ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་གི་གོང་དུ་གསུངས་པའོ། ། བསམ་གཏན་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའོ། ། རྫས་དང་ལྡན་པ་ཡང་ལྟག་འོག་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ལས་འདི་ནི་ཆོ་ག་གསུམ་གྱིས་འགྲུབ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། མཚན་མ་མནན་ནས་བཟླས་པའམ། ། སྦྱིན་སྲེག་ཁྲོ་བོ་རྣལ་འབྱོར་རམ། ། གདུག་པའི་སེམས་ཅན་བསམ་གཏན་གྱིས། ། བཟའ་བ་རུ་ནི་རབ་ཏུ་བརྟག། ཅེས་པའོ། །

"If even all the buddhas are killed by that, what need is there to mention others?" Thus it is said. Another application is taught: "With soot-water," and so forth. By that very application, having put on clothes moistened with soot-water and with a mind full of wrath, one should fashion an effigy of the enemy with bone powder, poison, and blood. Then, having pressed that liṅga with the foot of Amṛtakuṇḍalin, if one recites the words of exhortation, "So-and-so rakṣa se kṛtaya," then even Vajrasattva would be carried off by rākṣasas, let alone others. Another application is taught: "With mustard seeds," and so forth. By that application, one should mix mustard-seed oil with feces and urine, pour it over the aforementioned liṅga, and press it with the foot empowered by the fire-wheel. Through the power of not releasing the exhortation, the enemy will be tormented by intense heat. Now, the mantra of Amṛtakuṇḍalin from the collection of activities is taught: "In that regard," and so forth. "All the wrathful ones" refers to Yamāntaka and the others. The "wrathful one of the great samaya" is Amṛtakuṇḍalin, who does not transgress those [samayas]. This is the essence for application to the activity. "By means of fire-offering or meditative concentration" refers to the fire-offering mentioned above; "meditative concentration" is what appears below. One should understand that the substances are present in both the preceding and following sections. Therefore, this activity is accomplished through three rituals, as it is said: "By pressing the sign and reciting, Or by fire-offering and wrathful yoga, Or by meditative concentration on a malevolent being, One should thoroughly visualize them as food."

དེས་གདུག་པའི་ལུས་དང་ངག་སེམས་འཇིག་པས་ན་བརྩོན་འགྲུས་བརྟུལ་བ་ཅན་གྱིས་མ་ཡེངས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱས་ན་གསོད་པའི་མཆོག་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། ། ལས་དེ་ཐམས་ཅད་པའི་ཁྲོ་བོ་བསྐྱེད་པའི་རྐྱེན་གསུངས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ནི་དེ་སྔོན་དུ་གྱུར་པ་ལས་ཆོ་ག་བཞིས་སྡང་བ་འཇིག་པར་མཛད་པའི་ཁྲོ་བོ་སྟེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའོ། ། དེ་ཡང་ཞབས་རྣམ་པར་བགྲད་པ། ཞལ་ལ་སོགས་པ་འཇིགས་འཇིགས་ལྟ་བ་བསམས་ནས་ལས་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། སྟ་རེ་ཐོ་བ་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཞེས་པས་འདི་སྟོན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཉེས་པ་བསྒོ་བའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ཡང་དང་པོ་བླ་མ་ལ་སྨོད་པ་ལ་སོགས་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་དེའི་ལག་པར་མ་ཆགས་སྟ་རེ་དང་ཐོ་བ་སྟེ་གཏུན་ཤིང་བསྣམས་པར་བསམས་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་བསམ་གཏན་རབ་ཏུ་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། དེ་ལས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཁའ་དབྱིངས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསམས་ལ་གདུག་པ་དེ་སྟ་རེ་དང་གཏུན་ཤིང་གིས་ཐམས་ཅད་བསད་པར་བསམ་མོ། ། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གང་བར་བསམས་ནས། གོང་མ་ལྟར་ཡང་བསད་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་དུ་བྱས་ནས་དེར་མཚན་མ་བོར་ཏེ་སངས་རྒྱས་གནོད་བྱེད་ཀྱི་དགྲ་རྣམས་དྲན་པ་ཐོབ་ནས་འགྱོད་ཅིང་སྐྱབས་མེད་པས་སྐྲག་ཅིང་འཇིགས་པས་སེམས་དཀྲུགས་པར་སྔགས་མཁན་གྱིས་བསམས་ན། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཁྲོ་བོ་བསྐྱེད་ནས་ལས་བྱས་ན་འཆི་བར་འགྱུར་བ་གདོན་མི་ཟ་ཞེས་སོ། ། བསམ་གཏན་ལས་བྱུང་བའི་སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ།

Because it destroys the wicked body, speech, and mind, if one performs it with an undistracted mind and the discipline of diligence, it is the supreme method of killing. The conditions for generating the wrathful deity of all activities are taught in the passage beginning with "Vajrasattva" and so forth. "Vajrasattva" refers to the wrathful deity Amṛtakuṇḍalī, who, having preceded the rite, destroys the hateful through the four rituals. One should perform the activity after visualizing him with legs wide apart and a terrifying countenance. The phrase "Holding an axe and a hammer in his hands" indicates the following: in order to inflict punishment upon the object of the rite, one should distinguish the practice through meditative concentration. First, one should visualize that the hands of that individual—who possesses intentions such as disparaging the guru—hold an axe and a hammer (or pestle). Then, one should perform the meditative concentration that follows. This is what is taught: "From that," and so forth. One should visualize the expanse of space completely filled with all the Buddhas, and imagine that those wicked beings are all killed by the axe and the pestle. Furthermore, one should visualize it being filled with all the Bodhisattvas and imagine them killing [the beings] as before. Having done this three times, one should cast aside the signs and imagine that the Buddhas, the harm-doing enemies, have regained their mindfulness and are agitated by remorse and the terror of being without refuge. If the mantra practitioner, having generated the wrath of great compassion, performs the activity, death will undoubtedly occur. Another application arising from meditative concentration is taught:

སྲིན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྲུང་མ་བྲལ་བའི་བསྒྲུབ་བྱ་མེ་ལ་གནས་པ་ལ་རང་གི་སྔགས་བརྗོད་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྲིན་པོ་དང་། ཁྲོ་བོ་སྣ་ཚོགས་པ་གཏུམ་ཞིང་མི་བཟད་པ་སྤྲོས་པས་བཅིངས་ཤིང་རྡེག་པ་ལ་སོགས་པས་སྐྲག་པར་བསམས་ན་འཆིའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་འུག་པ་དང་། ཁྭ་དང་བྱ་རོག་དང་རིང་དུ་སྒྲ་འབྱིན་པའི་ཝ་ལ་སོགས་པས་གཙེས་ཤིང་སྐྲག་པར་བསམས་ན་འཇིག་ཅེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་སྦྲུལ་ནག་རབ་ཏུ་ཁྲོ་བ་མགོ་བརྒྱ་ཡོད་པ་དེ་རེ་རེ་ལྕེ་གཉིས་མཆེ་བའི་ཕྲེང་བ་གཉིས་ཡོད་པ་འཇིགས་པ་དག་ཀྱང་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་གདུག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་དེ་བསྒྲུབ་བྱའི་དཔྲལ་བར་བཟུང་བར་བསམས་ན་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལ་གོང་མ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འཚེ་ཞིང་གནོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའོ། ། དེ་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་ལ་འདི་བསྐུལ་བའི་ཆོ་ག་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བདག་གི་ལག་ན་གནས་པའི་ཐོ་བ་རབ་ཏུ་དྲག་པོས་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་བརྡེགས་པར་བསམས་ན་དགྲའི་སྲོག་མེད་པར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལག་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་སྟ་རེ་ལ་སོགས་པས་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་བརྡེགས་པར་བསམས་ན་དགྲའི་སྲོག་མེད་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལག་ན་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་སྟ་རེ་ལ་སོགས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་གཤག་ཅིང་གཏུབ་པར་བསམས་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དྲག་པོ་ཡང་འཆི་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་པའོ། །

Regarding the phrase "rākṣasas and so forth": a practitioner of the Amṛtakuṇḍalī yoga should visualize the target, who is separated from their protectors and situated in the fire, being bound and struck by various fierce and terrible rākṣasas and wrathful deities emanated from the recitation of their own mantra; if one contemplates this, the target will die. Likewise, if one contemplates them being tormented and terrified by owls, crows, ravens, and howling foxes emanated from that [mantra], they will be destroyed. Similarly, if one contemplates a hundred-headed black snake, extremely wrathful, with two tongues and two rows of fangs on each head—a terrifying being that strikes fear even into the most fearsome—seizing the samaya of all malevolent beings at the forehead of the target, they will be destroyed. The sentient beings of the ten directions are the buddhas and bodhisattvas. In that context, "harming and injuring the target" refers to the target as described above. This is the ritual for inciting them to terrify that [target]. Likewise, if one contemplates striking the heart of the target with a fierce mallet held in one's hand, the enemy's life-force will cease to exist. Similarly, if one contemplates striking the heart of the target with a vajra, an axe, or other weapons held in the hand, the enemy's life-force will cease to exist. Likewise, if one contemplates splitting and hacking the target with a vajra, an axe, or other weapons held in the hand, even a wrathful Vajrasattva would die, so what need is there to mention others?

དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་གཞན་གྱི་སྔགས་དང་ལྷས་བསྲུང་བ་བྱས་པ་ཡང་སྲིད་པས་དེ་དང་དབྲལ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། བསྲུང་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་གནོད་པ་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་གཞན་གྱིས་དང་པོའམ་ཕྱིས་སྔགས་རྣམས་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་རྣམས་ཏེ། དེའི་སྤྱི་བོར་བཞག་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཁྲོ་བོ་གནོད་མཛེས་བཀའ་ནོད་པ་མདུན་དུ་བསམས་ནས་ཨོཾ་ཨཱ་ཧེ། སུམྦྷ་ཆེ་གེ་མོའི་སྲུང་མ་ཁུག་ཅིག་ཧཱུཾ་ཛཿ ཞེས་པས་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁ་སྦྱོར་གྱི་ནང་དུ་བཅུག་ལ་བཀུག་སྟེ་གཡོན་དུ་བཞག་ནས་དམ་ཚིག་སྨྲས་ཏེ་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་ཕུར་བུས་བཏབ་པས་གནོད་པར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། འདི་ནི་གསོད་པར་བྱེད་ཅིང་ཁ་སྦྱོར་དབྱེ་བ་སྟེ། དམ་ཚིག་ཤིན་ཏུ་འདའ་དཀའ་བའོ་ཞེས་སོ། ། ཐུན་མོང་གི་སྲུང་མ་དང་དབྲལ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཕུང་པོ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕུང་པོ་ཞེས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ལྷ་སྟེ། དེ་ཇི་ཙམ་དུ་སེམས་ཅན་དེའི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་ལ་དེའི་ཉེས་པ་བསྒོས་ཏེ། དེས་ཀྱང་གནང་ནས་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་གསོད་པར་བསམས་ནས་དེ་ཕྱུང་ལ་བདག་ཉིད་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེས་མཉེས་པར་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ་གཞན་དུ་མཉེས་པར་གྱུར་པ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལ་ཡང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་བསྒོམ་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཡི་ལུས་གནས་འཁོར་ལོ་ལ། ། དེ་ཡི་ཉེས་པ་བསྒོ་བར་བྱ། ། དེ་ནི་འབྱུང་བར་རྣམ་བསྒོམས་ལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །

Thus, for a yogi established in that state, if it should happen that the object of accomplishment is protected by the mantras and deities of others, the ritual for separating them is taught, beginning with the words "protection" and so forth. In that regard, in order to protect against harm, the yogi—either at the beginning or later—visualizes the mantras and the deities arising from them placed upon the crown of the head. Then, having visualized the wrathful deity Sumbharāja, who arises from the bodhicitta and is ready to receive the command, in front of them, one recites: "Oṃ āḥ he, summon the protector of [name], hūṃ jaḥ!" Having thus summoned the protector and placed them within the union of the activity-vajra, one positions them to the left, pronounces the samaya, and strikes them with the kīla of Amṛtakuṇḍalī, whereby they are harmed. This is the method for killing and separating the union; it is a samaya that is extremely difficult to transgress. The ritual for separating the object from common protectors is taught, beginning with the words "the vajra aggregates" and so forth. "Vajra aggregates" refers to the deities who are inseparable from the aggregates and so forth of the object of accomplishment. To the extent that those deities reside within the maṇḍala of that sentient being's body, one imprints their faults upon them. Having been authorized by them, one visualizes them becoming extremely wrathful and killing the object of accomplishment. Then, having extracted them, one enters oneself and so forth. By doing so, they will be pleased; otherwise, they would not be pleased. As it is said: "Having visualized the maṇḍala Within the body of the object of accomplishment, One should imprint their faults Upon the wheel residing in that body. One should visualize them as emerging..." and so forth. Thus it was taught.

སྦྱོར་བའི་ནུས་པ་གསུངས་པ། སྟོན་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ནི་དེ་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་འོད་དཔག་མེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡང་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་བསམ་གཏན་སྦྱོར་བ་དེས་འཆི་བར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚད་མས་དངོས་པོ་སྟོབས་སུ་གནས་པ་ལ་གང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྐུལ་བ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་ནི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའོ། ། དེ་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་ཁྲོ་བོ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དངོས་པོ་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པས་ན་ཐུབ་པ་ཆེན་པོའོ། ། གཞན་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་དག་ཅེས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ་དེ་ལ་གནས་པའོ། ། དེ་བས་ན་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཞེས་ཏེ་ཀུན་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བར་བསྟན་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྫས་དང་ལྡན་པར་ལས་ཕྲན་ཚེགས་སུ་གསུངས་པ་དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལས་ཕྲན་ཚེགས་ཞེས་པ་ནི་བྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་གཙོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསམ་གཏན་དང་འབྲེལ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་གསང་བའོ་ཞེས་སོ། །

The power of the application is taught by the words "The Teacher," and so forth. "Buddha" refers to the permanent [deities] and so on. "Vajra-holder" is that very same one. "Vajra-Dharma" is Amitābha. "Vajra" is also Akṣobhya. It is said that through that application of meditative concentration, these [deities] will die. By the valid cognition of non-duality, whatever is urged according to the way things exist by the power of facts arises exactly in that way. "Vajra-Wrathful One" is Amṛtakuṇḍalī. Because he does not transcend that very essence, he is the "Samaya-Wrathful One," the Great Vajradhara. The statement that phenomena are pure by their very nature is expressed by the words "Then," and so forth. Because the three—body, speech, and mind—are unerring, he is the "Great Sage." The rest has already been explained. "Pure by nature" refers to the ultimate truth, which is not a creator. That itself is the unsurpassed Vajrayāna, and one abides in it. Therefore, regarding "unborn phenomena," they are unborn by way of the imputed nature; therein, the Victors have taught that killing and so forth arise by way of non-duality. Now, regarding the minor activities taught for a practitioner of any deity who possesses the substances, it says "in that," and so forth. "Minor activities" refers to the fact that actions such as drawing [mandalas] are the primary [focus]. Because it is connected with meditative concentration, it is called the "Vajra Secret."

དེ་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བཅུག་པའི་ཁཾ་གི་བཟླས་པ་ཡིས་རྡོ་རྒྱུས་སམ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་ལ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པ་བཏབ་པས་སྦྲུལ་མི་སྡུག་པ་འཇིགས་པར་བྱེད་པ། ནག་པོའི་འོད་འབར་བ་སེམས་འཁྲུགས་ཤིང་ཁྲོ་བ་ལྕེ་གཉིས་པ། མཆེ་བའི་ཕྲེང་བ་བཏགས་པ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ས་ལ་བྲིའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་གནས་ནས་བསྐྱོད་པའི་ཐབས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ཡང་ཡི་གེ་ཁཾ་མི་བཟད་པར་གྱུར་པའི་དུག་གི་རང་བཞིན་སྦྲུལ་དེའི་ཁའི་དབུས་ན་འདུག་པར་བསམས་ལ་དེ་ཡང་སྲེག་པའི་མེའི་ཁ་དོག་བཞིན་དུ་དམར་ནག་ཏུ་བསྒོམས་ན་དེས་དེ་གནས་དེ་ལས་འགུལ་བར་གདོན་མི་ཟ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དུག་བཀུག་ནས་འཛིན་དུ་གཞུག་པའི་ཐབས་སོ། ། དུག་ཐམས་ཅད་འབྱིན་པ་ནི་རང་རང་གི་གནས་ལས་སོ། ། དེ་ཡང་དེའི་ལྕེའི་རྩེ་མོ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿབསམས་ནས། དེའི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུས་རྒྱུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དུག་ཁམས་གསུམ་ན་གནས་པ་ཇི་སྙེད་པ་བཀུག་ནས་དེ་ཡིས་བསྡུས་ནས་ཁྱེར་འོངས་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ལྕེ་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེས་རྟེན་གྱི་མི་བཟད་དུག་ནི་བྱང་བ་སྟེ་མེད་པར་བྱས་ནས་སོ། ། དེ་བསྒྲུབ་བྱའི་དཔྲལ་བར་མཆེ་བས་ཕུག་ནས་ལྕེ་དེས་རེག་མ་ཐག་ཏུ་མི་འཆི་བའི་དོགས་པ་མེད་ཅེས་སོ། ། གདུག་པའི་སྲོག་ཆགས་གཞན་ལ་ཡང་ཆོ་ག་དེས་བྱ་བར་གསུངས་པ། སྡིག་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་སྲེ་མོ་དང་རྟ་གླང་ལ་སོགས་པའོ། ། སྦྲུལ་རྣམས་སྣ་ཚོགས་པ་ལ་ཞེས་པ་ནི་ཆུ་སྦྲུལ་དང་། རླུང་སྦྲུལ་དང་། ཁ་དོག་ཐ་དད་པའི་སྦྲུལ་རྣམས་བསྡུའོ། །

In that regard, by reciting the syllable khaṃ inserted between the three syllables, one should empower a piece of asbestos or charnel ground charcoal one hundred and eight times. With this, one should draw an ugly, terrifying snake upon the ground of the charnel ground—one that blazes with black light, is agitated and wrathful, has two tongues, and is adorned with a garland of fangs. Regarding the passage beginning with "In this regard, this is..." and so forth, this teaches the method for displacing [the snake] from its location. Furthermore, one should visualize the syllable khaṃ as having become an unbearable poison, situated in the center of the snake's mouth. If one meditates on it as dark red, like the color of a burning fire, there is no doubt that it will cause the snake to move from that place. Regarding the passage beginning with "In this regard, this is..." and so forth, this is the method for summoning the poison and causing it to be seized. "Extracting all poisons" means from their respective locations. Furthermore, having visualized the syllable hrīḥ at the tip of the snake's tongue, one should imagine that its light-ray hooks summon all the various poisons arising from diverse causes that exist throughout the three realms. Having gathered them, they are brought forth and immediately dissolve into the tongue. By this, the unbearable poison of the support is purified, meaning it is eliminated. Then, having pierced the forehead of the target with its fangs, the moment the tongue touches it, there is no doubt that the victim will not die. It is taught that this same ritual should be applied to other venomous creatures as well, beginning with the words "Scorpions..." and so forth. The word "etcetera" includes mongooses, horses, elephants, and so on. The phrase "various snakes" includes water-snakes, wind-snakes, and snakes of diverse colors.

དེ་རྣམས་ཡང་གོང་དུ་གསུངས་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་ཏེ། བྲི་བ་དང་། བསྐུལ་བ་དང་འཛིན་དུ་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་དུག་བསལ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་བཞིན་དུ་བྱས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལག་པ་གཡས་པ་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་བསམས་ནས། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡང་ཨོཾ་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པ་བསམས་འོད་ཟེར་དེས་ཉེ་བའི་དུག་དང་། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་མི་བཟད་པའི་དུག་གིས་ཟིན་པའི་ལུས་ལས་དུག་ནག་པོ་དྲངས་ནས། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོར་བར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། དེ་ནས་ནག་པོ་བྱུག་པའི་སར་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་འཇུག་པས་ཞི་བར་བྱའོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དུག་གསོ་བ་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་བསྒྲུབ་བྱ་དུག་གིས་ཟིན་པའི་སྙིང་གར་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་དཀར་པོ་ཧཱུཾ་དང་ལྡན་པ་འོད་ཀྱི་སྤྲིན་བཞིན་དུ་འབར་བ་འོད་ཟེར་དེ་ཡང་ཟླ་བའི་འོད་བཞིན་དུ་བསིལ་བར་བསམ་མོ། ། དེའི་འོད་ཀྱིས་ལུས་ཁྱབ་པར་བྱས་ནས་དུག་ཐམས་ཅད་སྙིང་ག་དང་། ལྐོག་མ་དང་། དཔྲལ་བ་དང་། མགོའི་གནས་བཞི་དག་ཏུ་བསྡུས་ནས་ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བསམས་ནས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་སྙིང་གར་བསྡུས་ནས་ཁ་དོག་ནག་པོར་སྐྱུག་པའི་ཚུལ་དུ་བྱུང་བ་དག་ཏུ་བསམས་ནས།

"These should also be performed according to the ritual procedures, characterized by the applications described above," it is said; thus, one should perform the drawing, the invocation, the causing to be held, and so forth. Now, the ritual for removing poison through the yoga of the three vajras is taught, beginning with "In this regard, this is..." and so on. A practitioner of the yoga of Vairocana, having performed the practice as prescribed, should visualize in his right hand a white eight-spoked wheel-vajra arising from the syllable OṂ, endowed with a mass of light rays. At its hub, he should also visualize an OṂ endowed with light rays. With those light rays, he draws the black poison from the body of the victim—who is afflicted by nearby poisons or the terrible poisons such as the vajra-poison—and scatters it into the expanse of the vajra maṇḍala of space. Then, by the entry of white light rays into the area where the black [poison] was smeared, it should be pacified. The ritual for healing poison through the yoga of Akṣobhya is taught, beginning with "In this regard, this is..." and so on. Possessing the yoga of Akṣobhya, one should visualize at the heart of the victim afflicted by poison a white vajra arising from the syllable HŪṂ, endowed with HŪṂ and blazing like a cloud of light; one should also imagine those light rays to be cool like the light of the moon. Having pervaded the body with that light, one should gather all the poison into the four locations: the heart, the throat, the forehead, and the crown of the head. Having visualized this three times, and then having gathered it all back into the heart, one should imagine it emerging in the manner of vomiting, black in color.

ནམ་མཁའི་ཁམས་གང་བའི་དུག་ཀྱང་མེད་པར་བྱེད་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ལྟ་ཅི་སྨོས་པའོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཉེ་བའི་དུག་འབྱིན་པ་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་དང་གཡན་པ་དང་། ཤ་བཀྲ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་པའི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལག་པ་གཡས་པར་ཨཱཿལས་བྱུང་བའི་པདྨ་ཆེན་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ཟླ་བ་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད་པར་དཀར་པོ་བསམས་ནས་དེའི་དབུས་སུ་འདུག་པ་ཨཱཿའོད་ཟེར་ལྔ་རྫོགས་པར་བསམ་མོ། ། དེས་ཉེ་བའི་དུག་རྣམས་བྱ་བའོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་སྡུད་པ་ནི་དམ་ཚིག་གནག་ཅེས་ཏེ། འོད་ཟེར་གྱིས་སྡུད་པ་ན་དུག་དང་བཅས་པས་ནག་པོ་ཡིན་ལ། བསྐུལ་བ་ན་ནི་དཀར་པོ་མདོག་ཅེས་ཏེ་གཞན་དུ་སྤྲོ་བ་ན་དུག་སྤངས་པས་ན་དཀར་པོ་སྟེ། གང་དུ་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་དུག་དབྱུང་བའི་ཆོ་ག་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་དྲི་མེད་ཀྱི་བསམ་གཏན་གྱི་གནས་ནི་གསང་བའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དབྱུང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ནད་བསལ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱིའི་ནད་ནི་འབྱུང་བ་རིང་ཐུང་ལས་བྱུང་བའོ། ། ནང་གི་ནད་ནི་ལས་ལས་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་གསོ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་སྙིང་པོའི་སྔགས་ཏེ་ཡི་གེའི་ཚིག་གོ། ། ཡི་གེའི་ཚིག་ནི་གང་འདོད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཛི་ན་ཛིཀ་ལ་སོགས་པར་རང་གིས་བླངས་པ་ནི་འདོད་པ་སྟེ། དེ་ལ་དད་པ་བསྐྱེད་ན་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པས་དེའི་སྦྱོར་བས་དེ་འདྲ་བའི་གཟུགས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། །

If even the poisons that fill the expanse of space are rendered non-existent, what need is there to mention the body of the one to be accomplished? Regarding the removal of secondary poisons by the yogin of Amitābha, it is said: "In this regard, this..." and so forth. "Other than that" refers to stones, scabies, vitiligo, and the like. "By mere thought" means that the yogin of Amitābha, having performed the visualization exactly as described, should imagine an eight-petaled great lotus arising from the syllable ĀḤ in his right hand, white and stainless like the moon. In its center, he should imagine the syllable ĀḤ, complete with five-colored light rays. By that, the secondary poisons are removed. How so? "Gathering is the samaya black" means that when gathering [the poisons] with light rays, they are black because they are accompanied by poison. "When impelled, it is white in color" means that when radiating [the light] elsewhere, it is white because the poison has been abandoned; this is how it should be understood. Therefore, this ritual for extracting poison is the secret abode of the meditation of the stainless Buddha. Now, the ritual for clearing away disease by means of the extraction mantra is taught: "In this regard, this..." and so forth. External diseases arise from the imbalance of the elements; internal diseases are born of karma. Their healing is the mantra of the essence of the three vajras, which are the words of the syllables. Regarding "whatever is desired," this refers to the syllables such as Jina-jik and so forth, which one has personally adopted as desired. If one generates faith in them, one will attain qualities; thus, through that application, one should meditate on forms such as Vairocana and the others.

དེ་ནས་ནད་པ་མདུན་དུ་བཞག་ལ། ནད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྐུལ་བ་ཡིས། ། ཞེས་ཏེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཨོཾ་ཨཱཿཛི་ན་ཛིཀ་ཆེ་གེ་མོའི་ནད་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ནད་དེ་རྣམས་ཀྱང་སྤྲེའུ་དང་འདྲ་བའམ། ཁྱི་རྐང་གསུམ་པའམ། ཡི་དྭགས་གཅེར་བུའི་གཟུགས་སུ་བསྒྱུར་བའི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བར་བསམས་ལ་གཞི་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ནས་བདག་གི་ལག་ན་གནས་པའི་འཁོར་ལོའམ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས་བཏགས་པར་བསྒོམས་ན་རྡོ་རྗེ་གོ་འཕང་སྟེ། རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པས། ལུས་དང་ངག་སེམས་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ་ནད་ཀྱི་གཟུགས་སོ། ། ཕྱག་མཚན་དེས་ཕྱེ་མར་བརླག་པར་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་ལས་བྱས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པ་སྲས་དང་བཅས་པས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་གསུངས་པ། འོན་ཏང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལས། ། ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ཁ་དོག་ནག་པོར་བསམས་པའི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལས་སངས་རྒྱས་སྤྲིན་དག་འཕྲོས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ལྟ་བུ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་དེའི་ནད་ལས་ཐར་པར་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་འཕྲོས་པ་རྣམས་ཀྱང་ནད་དེ་ལ་ཁྲོས་པར་བསམས་ལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ལག་ན་གནས་པའི་མཚན་མས་ནད་བཅོམ་ནས་ནད་ཀྱི་གཟུགས་རྣམས་འཆི་བར་བྱེད་པའོ། ། དེ་ནས་ཡང་ཐམས་ཅད་ཁ་དོག་ནག་པོར་བསམས་ནས་འོད་ཟེར་དབབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པས་ཞི་བར་བྱའོ། །

Then, having placed the patient in front, one should invoke the "Vajra of Disease" by saying: "Oṃ āḥ jina-jik, [name of patient], apānaya hūṃ." This is the invocation performed by the yogin of Vairocana. One should understand that the same applies to the others as well. One should visualize those diseases as being transformed into the forms of monkeys, three-legged dogs, or naked hungry ghosts, and contemplate them as arising from the body, speech, and mind, and then as being devoid of any basis. Then, if one meditates on [the disease] being crushed by the wheel, vajra, or other hand-symbols held in one's own hand, this is the "Vajra State." Because one abides in the yoga of one's own deity and does not deviate from body, speech, and mind, it is the "Samaya," which is the form of the disease. One should meditate on that hand-symbol pulverizing it into dust. It is said that if one performs the ritual in this way, the Sugatas and their heirs will grant their blessings, as indicated by the words "However..." and so forth. Regarding the phrase "From the vajra of body, speech, and mind," one should visualize clouds of buddhas radiating from the three vajras of Vairocana and the others, which are visualized as being black in color. One should meditate that such clouds of Vajra Kings liberate the patient from that disease. How so? One should visualize the forms of the buddhas of the ten directions and Vajrasattva radiating forth, becoming wrathful toward that disease; then, with the hand-symbols held in their hands, they destroy the disease and cause the forms of the disease to perish. Then, visualizing them all as black in color, one should pacify [the disease] by causing rays of light to descend and by conferring empowerment, and so forth.

དེ་བས་ན་བསམ་གཏན་གྱི་སྦྱོར་བ་དེས་ལས་ལས་སྐྱེས་པའི་ནད་མྱོང་བར་ངེས་པ་ཡང་ཉི་མ་བདུན་དུ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཐུན་བཞི་ལ་བཟླས་པས་འཇིག་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་སྦྱོར་བ་དེ་ཁོ་ནས་བསལ་བ་གསུངས་པ། ཡང་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བདག་གིས་སྔགས་རྒྱལ་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་རཏྣ་དྷྲྀཀ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ཞེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསམ་གཏན་ཆོ་གས་སོ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཆོ་གས་ནད་གཞོམ་པ་དང་ཞི་བས་ནད་གསོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་འདི་ནི་བསམ་གཏན་ཐམས་ཅད་དེ། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་ཤིན་ཏུ་འདའ་དཀའ་བའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་བརྟན་པར་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བར་མའི་སྐབས་སུ་འདོད་པའི་འབྲས་བུར་རྙེད་པའི་མཚན་མ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་བཀུག་ནས་སྒྲུབ་པ་པོ་ལ་སྣང་བར་མཛད་པས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཆེན་པོའོ། ། དེས་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་རྙེད་པས་ན་འདོད་དང་ཐར་པ་རྡོ་རྗེ་ཆེའོ། ། ཆོས་རྣམས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟར་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་སྣང་བར་བྱེད་པའོ། ། སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ། གཉེན་པོ་སྐྱེས་ནས་མ་ཡིན་པའོ། ། དེ་བས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་སྣང་བས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པ་སྟེ། དེའི་ངང་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་འཁྲུལ་པའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་རབ་ཏུ་གསུངས་ཞེས་སོ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་གང་གིས་མཐོང་ཞེ་ན།

Therefore, it is said that even those illnesses born of karma, which are certain to be experienced, will be destroyed by reciting [the mantra] one hundred and eight times in four sessions for seven days through that application of meditative concentration. It is taught that even yogins of Ratnasambhava and the others should eliminate [illness] through that very application, beginning with the words "Alternatively," and so forth. "By me, with the king of mantras" means by the mantras of Ratnasambhava and the others, such as Ratnadhr̥k and so forth. "By the ritual of vajra-meditation" means that, as described above, one should perform the destruction of illness through the ritual of wrathful activity, or the healing of illness through pacification, and so on. If one acts in this way, this is the meditation of all [deities]; because it is not to be transgressed by any deity, it is a samaya that is extremely difficult to violate. Now, for the yogin who has become stable, the signs of accomplishment—such as dreams and so forth, which are the signs of attaining the desired result during the intermediate stage—are summoned and made to appear to the practitioner; thus, it is the "great light of primordial wisdom." Because the desired result is attained through the path of passion by means of that, it is the "great vajra of desire and liberation." "All phenomena are like a dream" means that all phenomena appear just as they are, like a dream. That very appearance is also unarisen by way of its own essence; it is not [unreal] because an antidote has arisen. Therefore, because it appears like a dream, it is pure by way of its own essence. From within that state, the signs of dreams and so forth are the "vajra of delusion" in the conventional sense; thus it is said, "that is thoroughly taught." If one asks, "Who is the practitioner that sees it?"

བསམ་གཏན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་བསམ་གཏན་གྱི་བཟླས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་སྟེ། ཉིན་མཚན་དུ་སྒྲུབ་པ་པོ་སྟེ། གཉིས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གཉིད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཕལ་ཆེར་རྟག་ཏུ་མཐོང་ཞེས་ཏེ། ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཚན་མ་དགར་བའོ། ། ཡང་དག་པ་ནི་ཡང་དང་ཡང་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྨི་ལམ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་ཚིག། ཅེས་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་རྙེད་པའི་མཚན་མའོ། ། ཐ་དད་ཉིད་དུ་སྣང་ཞེས་པ་ནི་ཆ་མ་འདྲེས་པ་སྣང་བའོ། ། རྨི་ལམ་ན་བྱང་ཆུབ་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཐུ་མཚུངས་པར་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དུ་ལྡན་པར་བདག་མཐོང་ནས་དེ་ལ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདག་པོ་ལྟ་བུས་མཆོད་པ་བྱེད་པར་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ཏེ། དེ་ལ་སྤྲུལ་པའི་རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་དང་། དེའི་རིགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་བདག་ལ་མཆོད་པ་བྱས་པ་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ་གྲགས་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་རང་གི་གཟུགས་མཐོང་བ་དང་། གྲགས་ཆེན་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་སྟེ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཁོར་ལོ་ཅན་ནི་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།

Regarding the phrase "meditative concentration" and so forth: the recitation of meditative concentration is the vajra recitation. During the day and night, the practitioner—through the second [stage]—mostly and constantly sees what is blessed by the tathāgatas during the state of sleep; this is the removal of the signs of the latencies of mental engagement. It is "perfect" because it arises again and again. Regarding that, it is said: "In that regard," and so forth. "The words of the great samaya in a dream" refers to the sign of attaining the desired result. "Appearing as distinct" means appearing without being conflated. In a dream, one attains the wisdom of awakening, the dharmakāya, and sees oneself as equal in power to all buddhas. In a dream, one sees oneself as the saṃbhogakāya, endowed with the major and minor marks, and sees great beings like the lords of the three realms making offerings to oneself. In a dream, there is the light-ray of wisdom; one sees the five buddhas of the emanation family and the bodhisattvas of those families making offerings to oneself with the five sensory qualities. In a dream, one sees Vajrasattva, or the "Greatly Renowned Supreme Vajra," which is Akṣobhya and so forth, in their own forms. One sees the "Greatly Renowned Secret Vajra," which is the forms of the wrathful deities. In a dream, the "Wheel-possessing Bodhisattvas" are Locanā and the others.

དེ་རྣམས་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཆེན་པོ་ཕྱག་འཚལ་བར་མཐོང་ནས་ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་མཐུ་ལས་བསྐྱེད་པའི་དངོས་གྲུབ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། གཞན་ཡང་རྨི་ལམ་ན་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་ལྷའི་བུ་མོ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་དེ་བཞིན་དུ་མིའི་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་རྒྱན་དང་ལྡན་པ་མཐོང་ན་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་གང་ཡང་རུང་བ་ཐོབ་པར་གྱུར་པའི་མཚན་མའོ། ། རྨི་ལམ་ན་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་རང་རང་གི་ཞིང་ནི་གནས་པ་མཐོང་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་བདག་ལ་ཐུགས་དགྱེས་པར་གྱུར་ནས་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ན་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལན་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་དུ་བསྐོར་བ། ལྷ་དང་ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ་དེ་བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པ་དམ་ཚིག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མཐོང་བར་འགྱུར་ཞེས་ཏེ། གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་རྨི་ལམ་ན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་དང་། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དང་གོང་མ་ལྟར་ལྷའི་བུ་མོ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་བསམ་གཏན་དང་དམ་ཚིག་ཅན་གྱིས་མཐོང་སྟེ་ཐུན་མོང་གི་མཚན་མའོ། ། རྨི་ལམ་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་བདག་ལ་ཁམས་གསུམ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་ཞིང་མཐོང་ན། སྐུའི་རིག་འཛིན་ལ་སོགས་པས་གཡག་རྔ་དཀར་པོ་གཡོབ་པ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་བྱས་པར་མཐོང་ངོ་། ། རྨི་ལམ་དེ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དེའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། ། མང་པོར་སྣང་བས་སྣ་ཚོགས་པའོ། །

Having seen those and the great buddhas, such as the Eternal One and so forth, in homage, one will achieve the three vajras—the accomplishments generated from the power of body, speech, and mind. Furthermore, if in a dream one sees a delightful daughter of the gods adorned with all ornaments, or likewise a human boy or girl endowed with ornaments, these are signs that one will attain any of the common accomplishments. In a dream, one sees the buddhas of the ten directions abiding in their respective realms; having become pleased with one, one sees the delightful treasury of the profound and vast Dharma and so forth. In a dream, one sees the nirmāṇakāya turning the wheel of Dharma in the manner of twelve [assemblies] and so forth, completely surrounded by all sentient beings such as gods, nāgas, and yakṣas; this is seen by one who abides in the vajra meditative concentration and is preceded by the samaya, and not by others. Furthermore, in a dream, one sees various pleasure groves, parks, and—as mentioned above—daughters of the gods and so forth, blessed by the buddhas; these are seen by those possessing meditative concentration and samaya, and are common signs. In a dream, if one sees the buddhas and bodhisattvas conferring the empowerment of the Dharma King of the three realms upon oneself, one sees offerings being made, such as the waving of white yak-tail whisks by the vidyādharas of the Body and so forth. These dreams arise from the vajra and are blessed by it; they are "various" because they appear in great numbers.

ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ལོག་འདྲེན་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པས་ན་དྲི་མ་མེད་པ་སྟེ། དེ་སྒྲུབ་པ་པོས་མཐོང་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ་སྐུ་གསུམ་མོ། ། དེ་ཉིད་བླ་ན་མེད་པ་སྟེ་འགྲུབ་པའོ། ། གཞན་ཡང་རྨི་ལམ་ན་གདོལ་པའི་བུ་མོ་འམ་ཁྱི་འམ། རྟ་རྒོད་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱོར་བར་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་སེམས་ཀྱི་གནས་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མ་བསྟན་ནས། ད་ནི་མཚན་མ་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྨི་ལམ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་གི་སྙིང་པོའོ། ། རང་གི་སེམས་ནི་བརྟགས་པ་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ཀུན་གཞི་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བརྟགས་པ་ལ་ཞེས་སོ། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཁམས་གསུམ་འདུས་མ་བྱས་དང་བཅས་པར་གནས་པ་སྟེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ས་བཅུ་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པ་དག་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གང་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ནི་རབ་རིབ་ཅན་གྱི་ཟླ་བ་དང་། སྐྲ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྒྲོ་བཏགས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ནི་སེམས་སུ་མི་རྫུན་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །

Because it is not like being blessed by mental engagement, misleading spirits, and so forth, it is stainless. When the practitioner sees it, it is born from the vajra of body, speech, and mind—the three kāyas. That itself is the unsurpassed accomplishment. Furthermore, if the Vajradhara—the yogi—sees in a dream union with an outcaste girl, a dog, a mare, or the like, then Vajrasattva will accomplish the dharmakāya in the state of the mind, which is free from all conceptual construction. Having thus shown the signs of dreams, now, in order to eliminate attachment to those signs, it is said: "In this regard, this is..." and so forth. "Examining the dream" refers to the wisdom that establishes the lack of intrinsic nature. Because it is not to be transgressed, it is the essence of the samaya. "When one's own mind is examined" means when one examines how one's own mind, such as the ālayavijñāna, appears. "All phenomena are perfectly established" means that reality, including the three realms and the unconditioned, is established, because there is no subject-object duality. As it is said in the Daśabhūmika Sūtra: "O sons of the Victorious One, the three realms are mind-only." Whatever appears as form and so forth is like the moon or hair seen by one with cataracts; the aspects of the imputed objects—the mind and mental factors of the three realms—exist as nothing more than the non-false mind. As it is said: "The unreal conceptualization..."

སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་གཉིས་པོས་སྟོང་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་གནས་པར་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ནི། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་སེམས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆོས་མེད་པས་ན་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མེད་པའོ་ཞེས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའོ། ། ད་ནི་དེ་དག་གསན་པས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཀུན་ངོ་མཚར་ཐོབ་ཅིང་ཞུས་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་མ་ཐོབ་པའི་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ། དེའི་འབྲས་བུ་ལ་རྨད་དུ་གྱུར་ནས་སོ། ། ཤེས་རབ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཐོབ་པས་དྲིས་པ་ཀུན་ལུང་སྟོན་པར་ནུས་པས་ན་ཐེ་ཚོམ་གཅོད་པའོ། ། འདི་ཅི་ལགས་ཞེས་སྨྲས་པའོ། ། ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་མེད་པ་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་བརྡ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཞེས་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཀུན་བཤད་པ། ། ཞེས་པ་ནི་ཟབ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཤད་པ་འདི་ནི་ཨེ་མའོ་ངོ་མཚར་ལས་བྱུང་བའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་ནམ་མཁའ་བསྒོམ། ། ཞེས་ཏེ། གང་དེ་ལ་བློ་འཇོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྦྱར་ནས་བསྒོམ་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། འཕགས་པ་བྱམས་པས་ཀྱང་། འདི་ཡི་བརྟག་པ་དགག་པ་སྟེ། ། རང་གི་ངོ་བོ་བཟློག་པ་མིན། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དེའི་ལན་ལེའུ་གཉིས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་བོས་པ་སྟེ།

"Mind and mental factors belong to the three realms," it is said. Therefore, it is taught that all phenomena abide in that which is empty of duality, like space: "The mind abides in the vajra of space." Thus, because there are no phenomena characterized by the nature of the imputed, their dharmatā (the nature of phenomena) also does not exist; this is the analysis. Now, having heard this, all the Sugatas attained wonder and made a request, beginning with "Then..." and so forth. They were filled with wonder at attaining the signs of a dream, and having marveled at its result, they asked questions. Because they were able to provide answers to all inquiries by attaining supreme insight, they cut through doubts. "What is this?" they asked. "Regarding phenomena being without essence" means being devoid of an essence imputed through conventions and so forth. "The explanation of the suchness of all phenomena" means: "Aho! This explanation of the suchness of wisdom, which is profound and perfectly clear, has arisen from wonder." Therefore: "Meditate on space within space." This means that those who fix their intellect upon it should meditate by applying a space-like wisdom that is non-apprehending to the space-like lack of intrinsic nature. As the noble Maitreya said: "This is the negation of the conceptualization [of it], not the negation of its own essence." Now, the response to that, which also explains the essence of bodhicitta in the second chapter, begins with "Then..." and so forth. "The Blessed One, all the Tathāgatas" is an address.

རྣམ་གྲངས་དང་གནས་སྐབས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་ཆོས་གང་དང་ཡང་མ་བྲལ་བ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་གང་བེམས་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྣང་བ་ཡང་ནམ་མཁའ་དང་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པས་ནའོ། ། ནམ་མཁའ་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་པ་ནི་བརྟག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆོས་ནམ་མཁའ་ལ་མེད་པའོ། ། ནམ་མཁའ་སྟེང་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པས་ན་མི་སེམས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ཉེ་བར་འགྲོ་བའོ། ། རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ཞེས་པ་ནི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་རྙེད་པའི་མཚན་མའོ། ། རྨི་ལམ་འདྲ་བ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལྟར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་བློ་ལ་ཉེ་བར་དགོད་པའོ། ། དཔེར་ན་ཞེས་པ་ནི་དོན་ཉིད་དཔེར་བྱས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་བརྟག་ཏུ་མེད་ཅེས་པ་ནི་དེ་མིག་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་ནས་དེ་སྐད་དོ། ། བལྟར་མི་སྣང་བ་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི་ངེས་པར་སོང་བའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུ་བ་དང་གནས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བར་རིག་པར་བྱས་པས་ན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། ། ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཆོས་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་པས་ཉི་ཚེ་བ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལུས་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོ། ། ངག་ཅེས་པ་ནི་སྒྲ་ཇི་སྙེད་པའོ། ། སེམས་ཞེས་པ་ནི་བསམ་རྟོག་ཇི་སྙེད་པའོ། །

It should be understood through its enumerations and its contextual states. Regarding the statement, "Space is not separated from any phenomenon," it is because any phenomenon that appears in the manner of being material and so forth is one with space and primordial wisdom (jñāna). Regarding the statement, "That space is separated from all phenomena," it means that phenomena characterized by conceptual imputation do not exist in space. Regarding "Space above is all phenomena," and so forth: because conceptualizations such as the apprehended object exist, one does not [conceptually] think [of it]. "In that same way" is a term of approach. "Like a dream" is the sign of attaining the desired result. "Arising from what is similar to a dream" refers to the great siddhis and so forth; it means they should be known to be like space. "For example" is a term for placing [the meaning] close to the intellect. "For instance" is the actual meaning being illustrated by an example. "Space cannot be examined" means that it is so because it is devoid of the nature of the eyes and so forth. "Invisible" is because it is not of the nature of form and so forth. "In that same way" is a term of certainty. "All phenomena" refers to all that moves and remains. "In that same way they should be known" means that because they are known to be free from the apprehended and the apprehender, they are like space. Furthermore, because that space-like phenomenon is of a single essence, it is taught to be not limited, beginning with "The Blessed One," and so forth. "Body" refers to all that is material. "Speech" refers to all sounds. "Mind" refers to all thoughts and conceptualizations.

ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོང་བ་ཞེས་པ་ནི་དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་པ་སྟེ། གོང་དུ་གཅིག་ཅེ་ན། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་ཞེས་ཏེ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལས་ཀྱང་། ཕྱི་རོལ་དོན་རྣམས་ཡོད་པ་མིན། ། སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་སེམས་ཡིན་ཏེ། ། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་གནས་འདྲ་བར། ། སེམས་ཙམ་དུ་ནི་ངས་བཤད་དོ། ། ནམ་མཁའ་ས་རླུང་ཉི་མ་དང་། ། ཕྱོགས་དང་འབབ་ཆུ་རྒྱ་མཚོ་རྣམས། ། ནང་གི་ཡང་དག་བྱེད་པ་ཡི། ། ཆ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་འདྲ་བར་གནས། ། ཀུན་གཞི་ཀུན་དུ་ལག་པ་དང་། ། ཀུན་གཞི་ཁ་མིག་མགོ་བོ་ཡིན། ། ཇི་ལྟར་འོ་མ་གྱུར་པ་ལ། ། ཡོན་ཏན་ཞོ་དང་དར་བར་སྣང་། ། དེ་བཞིན་ཀུན་གཞིའི་(རྣམས་,རྣམ་)ཤེས་ཀྱང་། ། རྣམ་པར་གྱུར་ནས་གཟུགས་ལྟར་གནས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སེམས་ཙམ་དེ་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་འབྲེལ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཉིས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་མཐའ་གཉིས་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་དང་ལྡན་པའོ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ལ་གནས་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ་སྟེ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཉི་ཚེ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་ནམ་མཁའི་ཁམས་དེ་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གདན་ཡང་མི་གནས་པར་མཉམ་པ་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། མཉམ་པ་ཉིད་དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་ཏེ། ཀུན་དུ་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ། སྐྱེ་བ་ཡང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འབྱུང་བ་ཁོ་ནའོ། །

"Following after all phenomena" means that it encompasses all phenomena. Furthermore, it is of a single essence. If one asks, "What is that one?" it is the essence of the mind, because everything has that as its nature. As it is said in the Saṃdhinirmocana Sūtra: "External objects do not exist; The various appearances are mind. Like the body, enjoyments, and the environment, I have explained them as mind-only. Space, earth, wind, and sun, The directions, rivers, and oceans— These are parts of the internal creator That abide as if they were external. The ālaya is the hands, The ālaya is the mouth, eyes, and head. Just as when milk transforms, The qualities of curd and buttermilk appear, So too the ālaya-consciousness, Having transformed, abides as form." In order to show that this very mind-only is connected to suchness, it says "body, speech, and mind," and so forth. "Non-dual" is said in order to negate the two extremes. "All sentient beings" refers to those possessing body, speech, and mind. "Abiding in the realm of space" means abiding in suchness; it means that they are of its nature. Because that is not limited, the passage beginning with "that realm of space also" teaches the equality of not abiding even on a seat. That very equality is "unborn," meaning that the nature of the thoroughly imagined is unborn; even arising occurs only in the manner of non-duality.

དེ་བས་ན་སེམས་སུ་གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའོ་ཞེས་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་བརྟགས་པའི་ཚུལ་དེ་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་ཡང་། གཟུང་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ནི། ཕྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་མིན། ། དེ་བས་མཚན་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ། དངོས་པོ་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི། དངོས་པོར་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཇི་སྐད་དུ། བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དོན་གཉེར་དང་། ། དེ་ལ་ཞེན་པ་དགག་དོན་དུ། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པར་བསྟན། ། སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་ཐབས་ཡིན་ན། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་སོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་དེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པར་གསུངས་པ། ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་ཞེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་འབྱུང་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་གོང་མ་ལྟར་བཤད་དོ། ། རྨི་ལམ་དེ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྨི་ལམ་དང་གཉིད་མ་ལོག་པའི་གནས་སྐབས་མཚུངས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁམས་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་དེ་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་ལས་སྣ་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བའོ། ། དེ་ཡང་དུས་གསུམ་སྣང་བ་ཇི་སྙེད་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་རྨི་ལམ་ལྟར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། རྨི་ལམ་དག་བདག་མེད་པའི་གནས་སུ་ཞེས་པ་ནི་སྣང་བ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། །

Therefore, it is said that everything included within the mind is without intrinsic nature (svabhāva); it is free from that imputed mode of apprehended object and apprehending subject. Furthermore: "The aspects of apprehended and apprehender Do not exist as external characteristics. Therefore, because they lack characteristics, Entities are explained as being [without nature]." The statement that they are "without intrinsic nature" is for the purpose of reversing the grasping at entities; the nature of all phenomena does not exist. As it is said: "To counter the pursuit of the view of self And attachment to it, the Victors taught emptiness. If emptiness alone were the method, Buddhahood itself would not be attained." That phenomenon which is without intrinsic nature is taught to be the bodhicitta. "O Blessed One," and so forth. Bodhicitta is the inseparability of emptiness and compassion. The wisdom (jñāna) of all the Tathāgatas consists of the mirror-like wisdom and the others; the cause that gives rise to that is bodhicitta. The passage beginning with "That bodhicitta" is also to be explained as above. The passage beginning with "That dream" demonstrates the similarity between the states of dreaming and being awake. The passage beginning with "Those activities of the three realms" refers to the appearance of various results from various karmic actions. Furthermore, it says that however many appearances of the three times occur, they should be understood in sequence as being like a dream. The passage beginning with "Dreams in the state of selflessness" means that appearances lack intrinsic nature; they should be understood in that way.

འོ་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཇི་ལྟར་མཛད་ཅེ་ན། མི་རྟོག་བཞིན་དུ་མཛད་པའི་དཔེ་གསུངས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་གཙོ་བོ་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའོ་ཞེས་སོ། ། ཡོན་ཏན་གང་ཞེ་ན། རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། སེམས་ལ་གནས་ཀྱི་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་རྟག་ཏུ་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་སྟོབས་བཅུ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྗེས་སུ་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཡང་ཇི་ལྟར་བཏགས་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བས་ནའོ། ། དེ་ལ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ངོ་མཚར་ཆེ་བ་གསུངས་པ། དེ་ལས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ཞེས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་བཀོད་པའོ། ། རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཞེས་པ་ནི་མངོན་པར་འཕེལ་བར་གྱུར་པ་སྟེ་ངོ་མཚར་ཏོ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་བསྟན་ནས། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བ་གསུངས་པ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ནི་ཐུན་མོང་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་གང་ལ་གནས་ཞེས་ཞུས་པའོ། ། ལན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

Now, if one asks, "Since there is no intrinsic nature, how do they act for the benefit of sentient beings?" the examples of acting without conceptualization are taught, beginning with the words "The Blessed One" and so forth. "All jewels" refers to sapphire and the like. "Its chief" means that which is endowed with all qualities. If one asks what those qualities are, it is said, "Of all jewels" and so forth. "Abiding in the mind" is because they arise exactly as desired. "But not in the wish-fulfilling gem" is because it is impossible for it to arise constantly. "All phenomena" refers to all the aggregates and so forth. "All the qualities of a Buddha" refers to the ten powers and so forth. "Should be understood accordingly" means that although the essence is free from all conceptualization, it appears in whatever way it is designated. Regarding that, the Sugatas spoke of their great wonder, beginning with "From that," and so forth. "Phenomena that follow space" refers to the body and so forth that pervade space. "The qualities of a Buddha" refers to the array of the [Buddha's] bodies and so forth. "Following" means that they have come into manifest increase; thus, it is a wonder. Having thus shown how all phenomena arise for the Bodhisattva, the arising of the accomplishments of mantra is taught, beginning with "Therefore, the Buddhas," and so forth. "The accomplishments of all mantras" refers to the common and the Great Seal (Mahāmudrā). The question is asked: "In what do they abide?" The answer is given, beginning with "Then Vajrapāṇi," and so forth.

ལེགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དྲི་བའི་སྐབས་ཡིན་པར་མཁྱེན་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ནི་གོང་མའོ། ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ལ་དམིགས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་རྟག་ཏུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞུས་པ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་སོ། ། བདག་གི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི་སྒོ་གསུམ་ལས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཡང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ལུས་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། ། གཅིག་ལ་གཅིག་མི་གནས་པར་གསུངས་པ། སེམས་དེ་ཡང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་དྲིས་པ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་སོ། ། ལན་དུ་ནམ་མཁའ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཏེ་སྒོ་གསུམ་ཡང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ། དེ་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ནི་ཕྱོགས་གཅིག་པ་དགག་པ་སྟེ་རྣམ་པར་ཁྱབ་པའོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞུས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལན་གསུངས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ལུས་ངག་དང་སེམས་ལས་བྱུང་ངོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་སྦྱངས་པ་ལ་གནས་པའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱང་སེམས་སོ་ཞེས་གྲུབ་པའི་མཐའོ། ། སེམས་གང་ན་གནས་ཞེས་ཞུས་པའོ། ། ལན་གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པ་བསྟན་ཏོ། ། ནམ་མཁའ་གང་དུ་གནས་ཞེས་ཞུས་པའོ། ། ལན་གསུངས་པ།

"Well done" indicates that he recognized the context of the question. "All accomplishments" refers to those mentioned above. "All mantras" refers to the Sugatas. "Focusing on body, speech, and mind" is because their very nature is such that they are perpetually unmanifest. The Tathāgatas then asked, "Why is that?" [The answer is:] "Because they abide in the vajra of my body, speech, and mind," which means they increase from the three doors. Furthermore, because their nature is shown to be equality, the words "body and so forth" are mentioned. Regarding the statement that they do not abide in one another, it says, "That mind also..." and so on. Again, they asked, "Why is that?" In response, it is said, "Because space is not its nature," meaning that the three doors are also the nature of the mind. That very [nature] is like space; space is the negation of partiality and is all-pervasive. To demonstrate that very point, they asked, "Then..." and so forth. The answer was given by the Blessed One, and so forth. "Abiding in the vajra of body, speech, and mind" is because that is their very nature. "Arising from body, speech, and mind" refers to realizing the nature that abides in their purification; that itself is the established tenet that it is the mind. The question was asked, "Where does the mind abide?" The answer given was, "It abides in space," which demonstrates that it abides in suchness. The question was asked, "Where does space abide?" The answer was given:

གང་ན་ཡང་མི་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དམིགས་སུ་མེད་པར་གྱུར་མ་ཐག་ཏུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་པོར་དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལའོ། ། རྨད་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ལའོ། ། རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པའི་བདག་དང་བྲལ་བའོ། ། འཕགས་པ་བྱམས་པས་ཀྱང་། གང་ཟག་དང་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི། ། དངོས་པོ་མེད་འདིར་སྟོང་པ་ཉིད། ། ཅེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལ་གནས་པ་ནི་དེར་རོ་གཅིག་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་པ་ལ་སྨྲ་བརྗོད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཅང་མི་སྨྲ་བར་འཁོད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་བས་ན་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ལས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་ལེའུ་སྟེ་བཅོ་ལྔ་པའོ། ། ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། བདག་ཉིད་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་དང་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་དུ། རི་མོ་བྲི་བའི་ཕྱིར་ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡང་འདུས་ནས་ཞེས་པ་ནི་ལེའུ་བཞི་པར་གསུངས་པའི་རིམ་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་ཞེས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་གྱི་མཆོད་པའི་ཚོགས་ནི་ལྷ་མོ་བཅུ་ལ་སོགས་པའོ། །

"Does not abide anywhere" means that as soon as it has become non-referential, it is free from all perception of a support and that which is supported. "It is marvelous" refers to the bodhicitta. "It is a wonder" refers to all phenomena and all siddhis. "The nature of one's own mind" is emptiness, which is free from a self such as the grasped object and so forth. As the noble Maitreya said: "The non-existence of persons and phenomena is here emptiness." To "abide in that" is to be of one taste with it. Because such a state of mind is beyond verbal expression, it is said, "they remained in silence." Because they do not transcend the lack of intrinsic nature, it is the samaya of the mind. Since that itself is the essence of the three vajras, it is the secret vajra, for from it the Mahāmudrā and so forth arise. The text that teaches this is the fifteenth chapter. This is the commentary on the fifteenth chapter. For the purpose of accomplishing one's own siddhi and for the empowerment of disciples, the sixteenth chapter is taught for the sake of drawing the mandala, beginning with "Then..." "Having gathered again" refers to the sequence taught in the fourth chapter. "With vajra words" means having made the request with the words, "All Tathāgatas, peaceful..." and so forth. "All Tathāgatas" refers to the Permanent One and the others. "The assembly of offerings of the vajra jewel" refers to the ten goddesses and so forth.

མཆོད་པ་བྱས་སོ་ཞེས་པ་ནི་རང་རང་གི་ས་བོན་ལས་སྤྲོས་པ་མང་དུ་བཀང་བས་ན་མཆོད་པའོ། ། དེ་ནས་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་རི་དྭགས་འཇོམས་པ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་སེང་གེ་དམ་ཚིག་གོ། ། དེའི་སྔགས་པ་མཛེས་པར་བྱེད་པས་ན་རྒྱལ་པོའོ། ། ཐུགས་རྗེའི་རླན་དང་ལྡན་པས་ན་སྤྲིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མང་པོ་འདུས་པས་ན་བཀོད་པའོ། ། དབྱེར་མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བས་ན་འཁོར་ལོ་དེ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་དེ་དང་རབ་ཏུ་འདྲའོ། ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ནི་ཀུན་གྱི་མཆོག་གོ། ། དེ་ལེགས་པར་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱ། ། ཞེས་བཤད་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་དག་པས་ཁྲུ་ནི་བཅུ་དྲུག་ཚད་དུ་བྱས་ཏེ། མདོར་ན་ངེས་པ་མེད་པའོ། ། གྲུ་བཞི་ཞེས་པ་ནི་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། སྒོ་བཞི་དང་རྟ་བབས་བཞི་ལ་སོགས་པས་རབ་ཏུ་མཛེས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ།

Regarding the phrase "the offerings were made": because it is filled with many emanations from their respective seed syllables, it is called "offering." Then, the maṇḍala of the Body is taught, beginning with the words "Then," and so forth. "All vajras" refers to Vairocana. His maṇḍala is the maṇḍala of the Body. Because he never departs from subduing the wild beasts of the afflictions, he is the "Samaya Lion." Because he beautifies the practitioners of mantra, he is the "King." Because he possesses the moisture of compassion, he is the "Cloud." Because many Tathāgatas are gathered therein, it is the "Array." Because it is indivisible, it is the "Vajra." Thus, having entered into meditative equipoise in the manner of Vairocana within the samādhi of mirror-like wisdom, it is said. The "Vajra Body" is Vairocana. Because he turns the wheel, the phrase "he brought forth that wheel" should be applied. Then, with the words "Then," and so forth, the maṇḍala of the Body is explained. The maṇḍala of the Mind is the natural maṇḍala, and this is very similar to it. Because the maṇḍala of the Body is not shared with others, it is the "supreme of all maṇḍalas." "I shall explain it well and thoroughly" is the commitment to explain it. Because it is purified by the Bodhisattvas whose nature is the sixteen emptinesses, it is made sixteen cubits in measure; in short, there is no fixed rule. "Square" is merely an illustration; it is made beautiful by the four gates, four archways, and so forth. Because all Buddhas abide in that maṇḍala, it is the "maṇḍala of all Buddhas."

སངས་རྒྱས་གང་ཡིན་ཞེ་ན། སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་གནས། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་ནང་དུ་ཞེས་པ་ནི་ཆ་བརྒྱད་པའི་གྲུ་བཞི་པའོ། ། འཁོར་ལོ་ནི་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ཕྱེད་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བའི་ཟླུམ་པོ་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱི་སྟེང་ན་བསྐོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཆོ་གས་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་འཛབ་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། སྔགས་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དགོད་པ་སྟེ། དེའི་གནས་སུ་བྱ་ཞེས་སོ། ། གང་བྱ་ཞེ་ན། དབུས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དབུས་སུ་ཟླ་བའི་གདན་ལ་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་བྲི་བར་བྱའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་པ་ནི་ཤར་དུ་ཉི་མའི་གདན་ལ་རྡོ་རྗེ་སྲིན་པོ་བྲིའོ། ། ཡང་ཞེས་པའི་སྒྲས་ལྷོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སུ་ཉི་མའི་གདན་ལ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པ་བྲི་བར་བྱ་ཞེས་སོ། ། སྐུ་ནི་སྤྱན་མའོ། ། གསུང་ནི་གོས་དཀར་མོའོ། ། ཐུགས་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་ནི་སྒྲོལ་མའོ། ། གྲྭ་རྣམས་ཀུན་དུ་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ནང་གི་མེ་མཚམས་ལ་སོགས་པ་བཞིར་ཟླ་བའི་གདན་ལ་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་བཞི་དགོད་པར་བྱའོ། ། སྟོབས་ཆེན་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་ཆེན་པོ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའོ། ། ཕ་རོལ་གནོན་པའི་ཞེས་པ་ནི་འཆི་བདག་གི་བདུད་ལ་སོགས་པ་གནོན་པར་བྱེད་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱང་སྒོར་བྲིའོ། ། ཞེས་པ་ནི་སྒོ་བཞིར་ཉི་མའི་གདན་ལ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་བྲི་བར་བྱའོ། །

If one asks, "Who is the Buddha?" it is said: "The Vajra of Body is perfectly established." Regarding the phrase "within that," it refers to a square divided into eight parts. Regarding the phrase "the wheel," it refers to a circular garland of wheels, half the size of the former, encircling the top of the eight pillars. "One should draw it according to the vajra ritual" means that the ritual of indivisibility, such as the recitation of mantras and so forth, is completed. The ritual for arranging the mudrās is taught as "the mantras," and so forth. Regarding "Vajrapāṇi," this refers to the placement of Vajrapāṇi in the maṇḍala of the Mind; it says, "one should act in that place." If one asks, "What should be done?" it says, "In the center, one should draw Vairocana." This means that in the center, upon a moon seat, one should draw a white eight-spoked wheel. Regarding "Akṣobhya," this means that in the east, upon a sun seat, one should draw the Vajra-Rākṣasa. By the word "also," it means that in the south and other directions, upon sun seats, one should draw the jewel and so forth. "Body" is Locanā; "Speech" is Pāṇḍaravāsinī; "Mind" is Māmakī; and "Supreme Vajra" is Tārā. "One should arrange them in all the corners" means that in the four inner intermediate directions, such as the southeast, one should arrange the four, Locanā and the others, upon moon seats. "Great Strength" means being superior to the Great Deity (Maheśvara). "Subduing the opponent" means subduing the Māra of the Lord of Death and so forth. "The wrathful deities should also be drawn at the gates" means that at the four gates, upon sun seats, one should draw the symbols of Yamāntaka and the others, such as the hammer and so forth.

རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་མོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མཆོད་པ་སྟེ། མཆོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷ་མོ་དྲུག་གོ། ། དེ་སྔགས་ཤེས་པ་ཡིས་ཕྱིའི་མེ་མཚམས་ལ་སོགས་པའི་གྲྭ་བཞི་དང་འཇུག་པའི་སྒོའི་གཡས་གཡོན་དུ་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་པ་འདི་ནི་སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདའ་བར་མི་བྱ་བས་ན་དམ་ཚིག་ཤིན་ཏུ་འདའ་དཀའོ་ཞེས་སོ། ། བཤང་དང་གཅི་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐིག་དང་རྡུལ་ཚོན་དང་། བཟའ་བའི་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ནས་རྒྱན་དགོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས། སྐུད་པ་དང་ཚོན་རྩི་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལ། བཙོ་བླག་མཁན་གྱི་བུ་མོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་རས་ཀྱིས་གཡོགས་པའི་གདན་ལ་འདུག་སྟེ། དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་ཐིམ་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། དེ་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པ་དང་། བཤང་གཅི་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩི་དང་། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་དང་། བཟླས་པ་དང་འབྱུང་པོ་ལ་གཏོར་མ་བཏང་བ་དང་། ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱིས་ལྷག་ཆད་ཀྱི་སྐྱོན་བསལ་ནས་ཕྱག་བྱ་བ་དང་། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་རང་ཉིད་ཞུགས་ཏེ་ལྷས་དབང་བསྐུར་བར་བསམས་ནས་སློབ་མ་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། བདག་ཉིད་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་སྔགས་རྣམས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། སྐུའི་རིགས་ཀྱི་སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་དམ་ཚིག་གོ། །

The "vajra secret" refers to the three syllables. That which arises from them is the offering, namely the six goddesses who are the nature of the offering. One who knows the mantra should place the symbols, such as the mirror and so forth, in the four corners starting from the outer southeast and on the right and left of the entrance gates. Thus, because this drawn maṇḍala is not to be transgressed by any mantras, it is said to be a samaya that is extremely difficult to transgress. Regarding the passage beginning with "feces and urine," these should be applied to the lines, the colored powders, the samayas of consumption, and so forth. The meaning is as follows: having drawn the maṇḍala and performed the arrangement of ornaments and so forth, one should request the departure of the threads and the pigments. Then, together with a daughter of a dyer, one sits upon a seat covered with a multicolored lotus cloth. Having blessed it by the dissolution of the other maṇḍalas into the samaya-cakra and the non-dual cakra, one performs the unsurpassed offerings and praises. One offers the nectars such as feces and urine, flowers and so forth, the recitation, and the torma to the spirits. Having cleared away defects of excess or omission with Hūṃkāra, one prostrates, performs the fire offering (homa) to please the deities, and then enters. Visualizing that one is being empowered by the deities, one proceeds with the entry of the disciples and so forth, and one should accomplish the siddhis for oneself. This should be applied similarly to the others as well. This ritual is the "mantras" of all the Tathāgatas; because it is not to be transgressed by the practitioners of the Body family, it is the samaya.

དེ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ་ཞེས་མཇུག་བསྡུས་པའོ། ། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསུང་རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། འདའ་བར་མི་བྱ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། སྤྲིན་བཀོད་པ་རྡོ་རྗེ་ནི་གོང་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། གསུང་རྡོ་རྗེ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། དེས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དེ་ཉིད་བཤད་པ་སྟེ་གོང་མ་ལྟར་སྦྱར་རོ། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་དག་པའི་ཕྱིར་ཁྲུ་ཉི་ཤུའི་ཚད་དུ་བྱའོ། ། གྲུ་བཞི་ལྷམ་པ་ཞེས་པ་ནི་དབུས་སོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོ་གས་རྫོགས་པའོ། ། གྲུ་བཞི་ནི་ཚོན་གྱི་ར་བ་དགུག་པའོ། ། སྒོ་བཞི་པ་ནི་གྲུ་བཞི་པའི་བརྒྱད་ཅའོ། ། རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་པ་ཞེས་པ་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམས་པའི་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མའི་ངོ་བོས་སྲད་བུ་བྲེ་བ་དང་ཐིག་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཉིད་གཟུགས་དང་ལྡན་པ་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཡང་འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་དག་པའི་དབང་གིས་ནི། རྡོ་རྗེ་གསུང་གི་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད། ། ཅེས་པའོ། ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། དེ་ཉིད་གོས་དཀར་མོའི་བདག་པོ་བས་ན་རིག་པའི་དབང་པོའོ། །

This concludes the section on the maṇḍala of the Vajra Body. To explain the maṇḍala of the Vajra Speech, it is said: "Then," and so forth. All Vajra Speech is Amitābha. Because it is not to be transgressed, it is the samaya. The "Vajra Array of Clouds" is as described above. Regarding the meditative absorption (samādhi) of the discriminating wisdom (pratyavekṣaṇājñāna) of that kind, it says, "having entered into equipoise in the manner of Amitābha." Vajra Speech is Amitābha. Because he governs the wheel, it is the maṇḍala. This should be connected with the phrase "he brought it forth." The passage beginning with "Then" explains that very point, to be applied as before. Because the Vajra Female Consorts and so forth are pure, it should be made twenty cubits in measure. "Square and level" refers to the center. "According to the ritual" means it is perfected through the ritual of inseparability as described above. "Square" refers to the drawing of the nine-colored boundary lines. "Four doors" refers to the eighth part of the square. "Meditating on the vajra" means that the master and disciples, having meditated in the form of Amitābha and Vairocana, should stretch the cords and strike the lines. "Abiding in the maṇḍala of his own body" means that although Amitābha himself, possessing form, is the maṇḍala of the Body, by the power of the purification of passion, it is said: "The qualities of Vajra Speech are generated." The Great King Vajradharma is Amitābha. Because he is the lord of Pāṇḍaravāsinī, he is the Lord of Knowledge (vidyeśvara).

དེ་དབབ་པར་བྱ་བ་ནི་ཆོ་གའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་བསྒོམ་པའོ། ། དེའི་དབུས་སུ་ཞེས་པ་ནི་གྲུ་བཞི་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཟླུམ་པོ་ཀུན་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དབྱེར་མེད་པའི་པདྨའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བ་ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱི་སྟེང་དུ་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། མདོ་རུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཉིད་འདུས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་མཐོང་བས་སོ། ། ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་ཉི་མའི་གདན་ལ་གནས་པ་དེའི་དབུས་སུ་གཞག་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། གནས་མཆོག་དེ་ཉིད་དུ་ཞེས་པ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་གནས་སུ་མི་བསྐྱོད་པའི་རྡོ་རྗེ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ལྷག་མ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགོད་པའི་ཕྱིར་ན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཡོངས་སུ་གསང་བའི་ཆོ་ག་བཞིན། ། ཞེས་པ་ལ་ཆོ་ག་འདི་ཡིན་ཏེ། གོང་མ་ལྟར་གར་མཁན་གྱི་བུ་མོ་དང་ལྡན་པར་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་བཀུག་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་སྟེ། སྔོན་བས་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱས་ནས་སོ། ། དེ་ནས་གསང་བའི་མཆོད་བྱ་བ། ། ཞེས་པ་ནི་གར་མཁན་གྱི་བུ་མོའི་གནས་ལས་ལྷ་མོ་བཅུའི་གཟུགས་སྤྲོས་པ་ཐིམ་པས་རྡོ་རྗེ་ཅན་དག་མཉེས་ཞེས་སོ། །

Regarding the descent [of the deity], it is to be meditated upon within one's own body, speech, and mind during all stages of the ritual. "In the center of that" refers to the square [maṇḍala] and so forth. "One should draw a circular vajra all around" means it should be drawn upon the eight pillars, encircled by an inseparable garland of lotuses. The ritual for arranging the mudrās is taught in the passage beginning with "In brief" and so forth. "According to the ritual" means by observing the ritual procedures of the Tattvasaṃgraha and other such works. "The great mudrā of Amitāyus" means that a red eight-petaled lotus resting on a sun seat should be placed in the center. "Vajra" refers to Akṣobhya. "In that very supreme place" means that the vajra of Akṣobhya should be arranged in the place of Amitābha. In order to arrange the remainder exactly as they are, it says "all should be completely arranged." "According to the ritual of complete secrecy" refers to this ritual: as described above, having become non-dual with the samaya wheel together with a dancer's daughter, and having summoned the other maṇḍalas, the supreme maṇḍala is established even more excellently than before. Then, "the secret offering should be performed" means that by emanating the forms of the ten goddesses from the place of the dancer's daughter and causing them to dissolve, the Vajra-holders are pleased.

དེ་བཞིན་དུ་བསྟོད་པ་བྱས་ནས་བཤང་གཅིའི་ཁུ་བའི་དམ་ཚིག་གིས་མཆོད་ནས་ཞེས་ཏེ་རླུང་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་སྦྱངས་པའི་རིམ་པས་བདུད་རྩིའི་འཁོར་ལོ་ཚིམ་པར་བྱས་ནས་གང་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། གཞན་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཆོ་ག་འདི་ནི་གསུང་གི་རིགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་འདའ་བར་དཀའ་བའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ་ཞེས་མཇུག་བསྡུ་བའོ། ། ད་ནི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་དང་ལྡན་པ་གཞན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་གདུང་བ་སེལ་བའི་ཕྱིར་ན་སྤྲིན་ནོ། ། མང་པོ་འདུས་པས་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚོགས་སོ། ། མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་སོ་སོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་རབ་ཏུ་གསང་བ་སྟེ། ། རིན་ཆེན་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རང་རང་གི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་ཕྱིར་ན་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་དེ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མཆོག་གང་ཡིན་པ། ། ཞེས་པ་ནི་རང་གིས་བླངས་པའི་ལྷ་དེ་བདག་པོ་ལ་སྦྱོར་བ་མ་གཏོགས་པའོ། ། གཟུགས་ནི་དབུས་སུ་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་གང་ཡང་རུང་བ་དེ་དགོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་སུ་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་དེ་ཉིད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །

Likewise, having offered praise and made offerings with the samaya of excrement, urine, and semen, one should satisfy the wheel of nectar through the stages of purification, such as the wind and so forth, and thereby attain whatever siddhi is desired. The rest should be understood as before. This ritual is the samaya of all the Buddhas of the Speech family, which is difficult to transgress. Now, this concludes with the words, "This is the maṇḍala of Speech." Now, the other maṇḍalas endowed with the wheel of deities are also taught, beginning with the words "Then..." and so forth. Because the Tathāgata himself dispels suffering, he is the "Cloud." Because many are gathered together, it is the "Assembly of All." Because it is indivisible, it is the "Vajra," which is the wisdom of the individual samādhis; having entered into meditative equipoise in the manner of all the deities, it is said. Because it is uncommon, it is the "Utterly Secret," such as Ratneśvara and the others. Because they each rule their own wheel, it is the "Maṇḍala," and this should be connected with the words "he brought it forth." Regarding the phrase "Whichever is the supreme Vajradhara," this refers to the deity one has personally adopted, excluding the application to the Lord. "The form should be drawn in the center" means that in the center of the maṇḍala, which is the completion of the ritual of indivisibility, whichever Vajradhara is appropriate should be placed. "That becomes the site of the maṇḍala" means that because the maṇḍala deities arise from that, it is itself the secret of Body, Speech, and Mind.

ལྷ་དགོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱོགས་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་མཚན་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་དང་ཁྲོ་བོ་ནི་བདག་པོ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་རང་གིས་བྱེད་པའོ། ། གཞན་རྣམས་ནི་བདག་པོ་ཡིན་པས་དེ་བདག་ལ་ཐིམ་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སུ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་གཞག་གོ། ། གཞན་རྣམས་ནི་གཟུགས་ཁོ་ན་གཞག་པ་སྟེ་གཉིས་སོ། ། ཆོ་ག་ལྷག་མ་ལྟག་འོག་གིས་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་ཡི་དབུས་གནས་གང་ཡིན་པ། ། དེ་ཡི་འཁོར་ལོ་དེ་ཞེས་བྱ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་བདག་པོ། ། དེ་ཡི་གནས་སུ་མི་བསྐྱོད་གནས། ། གཞན་ལ་གཙོ་བོ་དེ་གནས་ལ། ། རང་བདག་ཁོ་ན་རང་གི་བདག། ཕྱུང་ནས་སྔོན་དུ་བློ་ལྡན་པས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཐིམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བསྡུས་པའི་དོན་ལས་མར་མེ་མཛད་བཟང་པོས་བཤད་དོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ལྷ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་འབྱུང་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་གསང་བ་ཡིན་ཏེ། རང་རང་གི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། རྟོགས་པར་དཀའ་བས་ན་རབ་ཏུ་གསང་བའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་འབྱིན་པ་ལ། ཐུན་མོང་གི་ཐུགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡི་གེ་གསུམ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ལྷ་བཅུ་དགུའོ། ། དེ་འབྱུང་བ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་དོ། །

One should understand the directions of the maṇḍala of the five Tathāgatas and the characteristics of the vajra tips by way of the arrangement of the deities. The goddesses and the wrathful deities should be understood in the same manner as the lords. The Tathāgatas act as the primary agents of the bodhicitta maṇḍala. Since the others are the lords, they dissolve into that. Akṣobhya is to be placed in the position of the Tathāgatas. The others are to be placed as mere forms; thus there are two. The remaining ritual procedures should be completed according to the preceding and following sections. As it is said: "That which abides in the center of that Is called its wheel. The Lord of all Tathāgatas Abides as Akṣobhya in that place. In others, that Lord abides; One's own self is the very self of oneself. Having first extracted [the deity], the wise one Should cause it to dissolve according to the ritual." This was explained by Dīpaṃkarabhadra in the Piṇḍārtha (Summary of Meaning). The body, speech, and mind vajras are all the deities. That which is the source of their arising is the secret wisdom, which is their respective wisdom. Because it is difficult to realize, it is called "utterly secret." Now, regarding the emanation of all the maṇḍalas, the three syllables are taught as the essence of the common mind and so forth, beginning with the words "Then..." The wheel of all the Tathāgatas consists of nineteen deities. Their source is the three syllables; having entered into meditative equipoise in such a samādhi, it is said. "All maṇḍalas" refers to all the deities.

སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་གསང་བ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་སྟེ་དེ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེའི་དོན་ནི་བྱ་བས་བསྐལ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐོ་རངས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་རྫོགས་པས་དུས་གཞན་ལ་བདེ་བའི་སྟན་ལ་ལྷའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གནས་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་པས་སྙིང་གའི་འཁོར་ལོ་ལས་སྤྲོ་ཞིང་གནས་སུ་བཀོད་པ་ལ་དབང་བསྐུར་ཏེ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་མཉེས་པར་བྱས་ནས། ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པས་སེམས་བརྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་དེ་ཐིག་གི་ཆོ་ག་ལ་ཡང་དགོས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་སྟེ་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྔགས་ནི་སྙིང་པོ་རྣམས་ཏེ་ཐིག་གདབ་པའི་ཕྱིར་ཡི་གེའི་ཚིག་རྣམས་སོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་སོ་སོར་གནས་པའི་ཐིག་སྐུད་ཀུན་བྱེད་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཟུང་བས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྟ་ཞིང་ཨོཾ་ཨཱཿ མི་བསྐྱོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པའི་ཕྱིར་སྐུད་པ་བདག་ལ་གསོལ་ཅིག་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པའི་སྐུད་པ་ལ་ཐིམ་པར་བྱས་ནས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་གཅིག་ཏུ་བསྒྲིལ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་གཉིས་ཆར་གྱིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གནད་ལ་ཕབ་པའི་ལྷས་བྲི་བར་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ། རྡོ་རྗེ་ཐིག་ནི་གདབ་པ་དང་། ། ཚོན་རྩི་དག་ནི་དགྱེ་བ་ནི། ། བསྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ལ་སྟེ། ། དབང་བསྐུར་བ་ལ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ལས་དང་པོ་པ་ལྟར་སྔགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་སྟེ། བདག་ཉིད་སྔགས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པས་རི་མོའི་ལས་གོང་དུ་གསུངས་པ་མི་བྱ་སྟེ་ཞེས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་མི་བྱ་ན།

The secret body, speech, and mind are the three syllables; they are to be understood as "emitted." The meaning of this is as follows: a yogi who has completed the three meditative stabilizations at dawn should, at another time, remain on a comfortable seat with the divine pride of the deity. By reciting the three syllables, they emanate from the wheel at the heart and arrange them in their respective places. Having conferred empowerment and pleased them with offerings and so forth, they should stabilize the mind through the drops and so on. Not only that, but in order to show the necessity for the ritual of the lines, it is said: "In that regard," and so forth. The "mantras of the vajra"—meaning the body and so forth of the maṇḍala—are the essential heart-mantras; they are the syllables used for laying the lines. Furthermore, by holding all the individual lines together with the "All-Creating" line and looking at the maṇḍala in space, one should recite: "Oṃ Āḥ, for the sake of offering to the maṇḍala of Akṣobhya, please grant me the thread! Hūṃ." Having thus dissolved the threads, they should be twisted together into a single thread of the nature of phenomena. It is taught that both yogis should draw the deities who have entered the essential points of the maṇḍala to be accomplished. This is expressed in the passage beginning: "The vajra lines..." and so forth. Regarding that: "The laying of the vajra lines And the spreading of the colored powders Are for the maṇḍala to be accomplished, But not for the empowerment." In that context, for a beginner, the "mantra-sattva"—meaning the self-consecration by the mantra and so forth—should not perform the aforementioned drawing of the figures. Why should it not be done?

བྱས་ན་བྱང་ཆུབ་རྙེད་པར་དཀའ། ། ཞེས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་ཐུན་མོང་ངོ་། ། དེ་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ནི་ཞལ་དང་ཕྱག་མཚན་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོས་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་པའོ། ། གཞན་ནི་གཞན་འཁྲུལ་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་མི་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱེ་བས་ཡན་ལག་མི་རྫོགས་པས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་མི་བྱེད་དོ། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཐུ་རྫོགས་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ན། དེ་ལྷག་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པས་ན་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དུས་སུ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན་དེ་ཉིད་གསུངས་པ། དེ་བས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཚུལ་ཤེས་པ་ཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཚུལ་རྫོགས་པར་ཤེས་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་གཉིས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ལྷའོ། ། གནས་ནས་སུ་ཞེས་པ་ནི་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་ལོ་བཅུ་གཉིས་ལོན་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་གནས་པར་བྱས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཀྱང་རབ་བསྒོམས་ལ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མཚོན་ནས་དེ་གཉིས་བླ་མ་དང་། སློབ་མའི་ངོ་བོས་སྒྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ནི་བྲི་བར་བརྟག། ཅེས་པའོ། ། ད་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལ་རིགས་ཀྱི་ལྷ་དངོས་གང་དབབ་པ་གསུངས་པ། རྒྱལ་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུའི་རིགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཁྱེའུ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དབབ། ། བུ་མོ་ལ་ནི་སྤྱན་མ་དབབ་པར་བྱའོ། །

"If [one acts] thus, enlightenment is difficult to find." Here, "enlightenment" refers to Mahāmudrā in common with [other vehicles]. That it is difficult to find means that it is accomplished through Mahāmudrā endowed with faces, hand-symbols, and so forth, and not by any other means. "Other" refers to the reversal of the delusions of others. Because humans lack the complete limbs [of the deity] through their own divisions, they do not grant blessings. Because the gods are able to perfect the power [of the deity], they grant blessings especially; thus, one attains it at the time as previously explained. If one asks, "How then should it be done?", that very point is stated: "Therefore," and so forth. "Knowing the way of the samaya" means knowing the way of the samaya in its entirety; this refers to the two types of yogis. "The deities of mantra" refers to the deities that appear below. "From their abodes" refers to boys and girls who have reached twelve years of age. Having established them in that way, even if they are blessed, the phrase "having meditated well" indicates that through the stages of near-attainment and so forth, one should visualize the maṇḍalas of practice in the form of the guru and the disciple. Now, regarding which actual deities of the families are to be invoked into the maṇḍalas of the body and so forth, it is said: "The Great King," and so forth. A yogi of the Body family should invoke Vairocana into the boy, and Locanā should be invoked into the girl.

དེ་བྲིས་པའི་ཕན་ཡོན་ནི་སྐུའི་རྡོ་རྗེ་ཁ་དོག་དང་གོ་འཕང་མཆོག་ཐོབ་ཅིང་རྡོ་རྗེ་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེ་གཉིས་ཁོ་ནས་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། བདག་གི་རིག་མ་ནི་གོས་དཀར་མོའོ། ། དེ་གཉིས་སྣོད་གཉིས་ལ་དབབ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། མཱ་མ་ཀཱི་ཡང་སྣོད་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་དབབ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་པའི་ཡོན་ཏན་གསུངས་པ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ནི་སྤྱན་རས་གཟིགས་སོ། ། ཡིད་ལ་དབང་བ་ནི་གོང་མ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་དེར་གཤེགས་ཏེ་སྒྲུབ་པ་པོ་དེ་ཐུགས་རབ་ཏུ་དགྱེས་པར་གྱུར་ནས་གསང་བ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་གསོལ་ཏོ་ཞེས་པའོ། ། ད་ནི་རི་མོ་དང་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བཀུག་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་བ་གསུངས་པ། འདི་སྐད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་བྱས་པ་ཡང་། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཟུགས་ལ་དམིགས་པའི་སྔགས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་རྨད་པོ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གནས་ན་རྣམ་པར་གནས་པའོ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། །

Regarding the benefits of drawing that [maṇḍala]: it is said that one will attain the supreme state of the Vajra Body and its color, and all the qualities of the Vajra Body will arise. Through those two alone, the ritual for drawing the maṇḍala of Speech is taught, beginning with the words "Vajradharma" and so forth. Vajradharma is Amitābha. My consort is Pāṇḍaravāsinī. It is said that these two should be invoked into the two vessels. The ritual for drawing the maṇḍala of Mind is taught, beginning with the words "Vajrasattva" and so forth. Vajrasattva is Akṣobhya. It is said that Māmakī should also be invoked into the two vessels. The qualities of having done so are taught, beginning with the words "If one does it in that way" and so forth. The one who bestows blessings is Avalokiteśvara. Those who have mastery over the mind are the aforementioned Tathāgatas. Having gone there, the practitioner becomes intensely joyful and requests the supreme secret siddhi. Now, in order to bless the painted image and the samaya wheel, the summoning of the wisdom wheel and the process of making them non-dual are taught, beginning with the words "Thus it was said" and so forth. "Having also made the mantra-sattva" refers to the mantra that focuses on the form of the Tathāgata. "The great wonder of the vajra secret" refers to the wisdom wheel abiding in its place. "The king of the wrathful ones" is Yamāntaka.

རང་གི་ས་བོན་གྱིས་བསྐུལ་བས་དེའི་ཐུགས་ལས་སྤྲོས་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལྕགས་ཀྱུ་ཐོགས་པའི་གཟུགས་སྤྲོས་པས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་པའི་བགེགས་བསྐྲད་ནས་བཀུག་ནས་ནི་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ལ་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་ཐིམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་རྣམས་འཇུག་པའི་སྒོར་ཕྱོགས་པ་ལ་བསང་གཏོར་དང་། ཉེ་རེག་དང་མཆོད་ཡོན་དང་ཞབས་བསིལ་ཕུལ་ནས་གོང་མ་ལྟར་ཁྲོ་བོ་གཞན་བསྐུལ་བས་གཞུག་པ་དང་བཅིང་བ་དང་། དབང་དུ་བྱ་བ་ནས་ལོངས་སྤྱོད་བཞི་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། གང་གིས་མཆོད་པར་བྱ་ཞེ་ན་རྡོ་རྗེ་དྲི་མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲི་མེད་གསུམ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་མཆོད་པ་སྟེ། ལྷ་མོ་བཅུའོ། ། དེ་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པས་དུས་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་དུས་བཞིར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེས་སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་ཅེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བསྟོད་པ་དང་བདུད་རྩི་མྱང་བ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་པ་མན་ངག་གཞན་ཡང་སྣང་བ་འདིར་མ་བཤད་དོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་ནས་བར་ཆད་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་རྣམས་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་གཏོར་མ་དབུལ་བ་གསུངས་པ། སྔགས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་ཡང་། ། ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་དང་ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་རྣམས་སོ། །

Impelled by one’s own seed-syllable, emanations of Yamāntaka holding iron hooks are projected from his heart. Having expelled the obstructing spirits together with those [seeds] and summoned them, they are brought inside. Once they have entered, one should perform the protection rites and so forth, and then visualize them dissolving. To those who are facing the entrance, one offers the cleansing spray, the ritual rinsing, the water for the face, and the water for the feet. Then, as before, by invoking the other wrathful deities, they are inserted, bound, and brought under control; one should then make offerings to all the buddhas who possess the four enjoyments. If one asks with what they are to be offered, it is said: "The stainless vajra," and so forth. The three stainless vajras are the body and so forth. Because one does not transcend their essence, these are the "samaya offerings," which are the ten goddesses. By meditating on them according to the ritual, the "three times" is an indicative characteristic meaning one should offer during the four periods. Through this, one attains the siddhi of mantra. Likewise, the praise and the tasting of the nectar should also be understood. Other instructions for accomplishing the painted maṇḍala appear elsewhere and are not explained here. Having made offerings to the maṇḍala, in order to pacify obstacles, the offering of the outer torma to the guardians of the directions is taught: "To all the mantras," and so forth. "To all the mantras" refers to the deities of the maṇḍala and the guardians of the directions.

དེ་ཡང་གཞུང་གཞན་ལས་གྲགས་པའི་སྤྱན་སྟོང་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སུ་རང་རང་གི་ཕྱོགས་སུ་བསྐྱེད་ལ་བདག་པོ་ཁྲོས་པའི་སྙིང་ལས་འོད་ཟེར་ནག་པོའི་ལྕགས་ཀྱུས་རང་གི་ཕྱོགས་སྐྱོང་བ་བཀུག་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་ལ། མཆོད་པ་དང་བསྟོད་པས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་གཏོར་མ་འབུལ་ལོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་བཤང་གཅི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཤང་བ་ནི་དྲི་ཆེན་ནོ། ། གཅི་བ་ནི་དྲི་ཆུའོ། ། ཤ་ནི་ཤ་ཆེན་ནོ། ། འབྲུ་མར་ནི་རཀྟའོ། ། སེམས་ལས་བྱུང་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སོ། ། ཤ་ལྔ་དག་ནི་ཞེས་པ་ནི་གླང་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་ཤ་སྟེ་གོང་མའི་རིམ་པས་སྦྱངས་པའི་གཏོར་མ་རང་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་པས་ཚིམ་པར་ཀུན་དུ་བཤད་ཅེས་སོ། ། དེ་ནས་འདོད་པའི་དོན་བཞིན་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ཏེ། སྲུང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གས་ནང་དུ་འགྲོ་བ་ཆོ་ག་འདི་ནི་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་མཆོག་གོ། ། དེས་བར་ཆད་མེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཡང་རྫོགས་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་སོ། ། གཏོར་མའི་ཆོ་ག་གཞན་ནི་འདིར་མ་བཤད་དོ། ། ལས་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སློབ་དཔོན་སློབ་མ་ཟུང་གཅིག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ཐིག་གདབ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བདག་ཉིད་ནམ་ཞིག་སྤྱོད་པ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་རང་གི་བྱ་བ་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ། སྣོད་དུ་རུང་བའི་གང་ཟག་ལ་སོགས་པས་ཞུས་ནས་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་ཞེས་སོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྒོམས་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་དུས་སུ་བླ་མ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམས་ནས།

Furthermore, one should generate the directional protectors in their respective directions in forms such as the Thousand-Eyed One as renowned in other texts. From the heart of the wrathful Lord, black light rays in the form of iron hooks summon the guardians of the directions, who are then made non-dual. Having pleased them with offerings and praises, one presents the marvelous torma. If one asks what these are, it is as stated in the passage beginning with "feces and urine." Feces is dri chen; urine is dri chu; meat is "great meat" (sha chen); grain oil is rakta; and that which arises from the mind is bodhicitta. Regarding the "five meats," these are the meats of the elephant and so forth; it is explained that they are all thoroughly satisfied by the torma purified through the aforementioned stages and consecrated with their respective mantras. Then, having made requests for one's desired aims, they are asked to depart. Because this ritual for entering within through the procedures of protection and so forth is not to be transgressed, it is the supreme samaya. Since there are no obstacles through this, it also brings the enlightenment of a Buddha to completion. Other torma rituals are not explained here. Regarding the ritual for drawing the maṇḍala by a master and disciple pair for a beginner yogi, it is as stated in the passage beginning with "laying the lines." "When one practices oneself" refers to the time of practice when a yogi established in their own activity is requested by a person who is a suitable vessel and so forth. "Having meditated on Vairocana" means that at the time of drawing the body maṇḍala, the guru is meditated upon as Vairocana.

ཐིག་སྐུད་ཀྱི་སྣ་གཅིག་ནས་བཟུང་ནས་སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་འམ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་སྟེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པར་བསྒོམས་ལ་སྣ་གཅིག་བཟུང་ལ་དེ་གཉིས་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་བཞི་དང་ལྡན་པས་ན། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། ལས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཞེས་པ་ནི་དེ་གཉིས་ཐིག་འདེབས་པ་དང་ཆ་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ཐིག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྟ་གོན་དུ་གནས་པ་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྐུད་པ་ཁ་དོག་སོ་སོར་བཙོས་པ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་མོས་པར་བྱས་ཁ་སྦྱར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དྲན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་རང་གི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས་ཉི་ཟླའི་མིག་ཛས་མཚོན་པས་དེ་ལ་བལྟ་ཞིང་དི་པ་ཏ་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿ ཞེས་བརྗོད་པས། འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུ་འཕྲོ་བས་ཐུགས་ཀ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་རྫི་མ་རླེབ་རླེབ་པོའི་འོད་དང་གོང་དུ་གསུངས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བཀུག་ནས། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་སྐུད་སོ་སོའི་ཁ་དོག་དགོད་ཅེས་ཐིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨ་ནྱོ་ནྱ་ཨ་ནུ་ག་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་བརྗོད་ནས་བསྒྲིལ་བར་བྱའོ། ། གསེར་དངུལ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དུ་བདུད་རྩི་ལྔ་བྱུགས་ཤིང་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུང་བ་བྱས་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་གནས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཛ་གསུམ་གྱིས་བརྐྱང་ནས་སློབ་མ་ལ་གཏད་ཅིང་དེས་ཀྱང་ཛ་གསུམ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་དང་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་དང་སའི་ཐིག་མ་ལུས་པ་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །

Holding one end of the marking cord, the disciple—visualized as Vajrasattva, which is Akṣobhya, or alternatively as Vajrāmṛta, which is Amṛtakuṇḍalī—should hold that end. Since both [the master and disciple] possess the four enjoyments, they are empowered by all the Buddhas. Regarding the "state of activity," it means that one should visualize the two of them performing the laying of the cord, the division of sections, and so forth. The ritual for blessing the cord is taught as follows: "The Buddhas," and so on. The yogi who has completed the preparatory stage should visualize the five cords, each dyed a different color, as the twenty-five varieties of wisdom. Having brought the maṇḍala of the union to mind and abiding in the meditative absorption of one's own deity, one should look at the cord with eyes symbolized by the sun and moon. Reciting "Dīpaṭa aṅkuśa jaḥ," light rays emanate as hooks, summoning the wisdom cord from the heart center with the shimmering light of the eyelashes and the mantra mentioned above. One should then dissolve it into the respective colored vajra cords, reciting "Anyonya anugata" and so forth, and then twist them together. Having smeared a vessel of gold, silver, or the like with the five nectars and protected it with mantra, one should imagine it abiding between the three syllables. Then, having extended it with the three "jaḥ" syllables, it is handed to the disciple, who also recites the three "jaḥ" syllables. Thereafter, with mantra and verse, the cords for the sky and the earth should be laid out in their entirety, exactly as explained.

དེ་ལྟར་བྱས་པས་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ན། གསང་བ་རབ་ཏུ་ངོ་མཚར་བའོ་ཞེས་སོ། ། ཆོ་ག་དེས་ཚོན་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། རྣམ་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཚོན་ཡང་མོས་པ་བསྒོམ་ཞེས་པའོ། ། ཀྱང་ཞེས་པའི་སྒྲས་ནི་ཐིག་སྐུད་ལ་སྙེགས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཚོན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་ལྔ་འམ། འབྱུང་ཁུངས་ཀྱི་ཕྱེ་མའམ། སཱ་ལུ་བཏགས་པ་ལ་སོགས་པ་གསེར་དངུལ་གྱི་སྣོད་དུ་བཞག་ལ་དྲི་ཞིམ་པོའི་སྤོས་ཅུང་ཟད་དང་བསྲེས་པ་ལ་གོང་མ་ལྟར་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་ཅིང་སོ་སོར་ཐིམ་པར་བྱས་ནས་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་འབར་བའི་ལྟ་བས་ཚོན་རྩི་ལ་བལྟས་ལ། གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་བདེན་པ་རྣམས། ། སེམས་ཅན་དོན་ལ་ཆགས་པའོ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་བདེན་པ་དེས། ། ཚོན་རྩི་རྣམས་ནི་འབར་གྱུར་ཅིག། ཅེས་བརྗོད་པས་འོད་འབར་བར་བསམས་ཏེ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་ཐིག་ནམ་མཁའ་ལ་བཏེག་ནས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་དག་པ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མོས་པས་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ། གཡོན་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱིས་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ནས་ཕྱི་རོལ་ནས་དང་པོ་དཀར་པོ་སེར་པོ་དམར་པོ་ལྗང་གུ་མཐིང་ག་རྣམས་ཡ་ཕུབས་ཀྱི་ཚད་དུ་བྲིས་ནས་ཅི་བདེ་བར་བྲི་བར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་དང་ལྡན་པར་བྱུང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཚོན་དང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་དང་ཕྱག་མཚན་རྣམས་ཀྱང་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། །

By acting in this way, because this is uncommon to all buddhas, it is said: "It is a most wonderful secret." Regarding the ritual for blessing the pigments, the text says: "The aspects," and so forth. The "twenty-five" refers to the meditation on the pigments as being the specific manifestations of the twenty-five wisdoms. The word "also" (kyang) refers back to the marking cord. Furthermore, the yogi who has distinguished the pigments should place the five kinds of precious gems, or mineral powders, or ground rice and so forth, into a vessel of gold or silver. Having mixed these with a small amount of fragrant incense, one should summon the maṇḍala of space as described above and cause it to dissolve into each [pigment], while reciting: vajracitra samaya hūṃ. Then, looking at the pigments with a blazing gaze, one should recite: "By the truth of the Buddhas, who are attached to the welfare of sentient beings, by that truth of passion, may the pigments blaze!" Visualizing them as blazing with light, one should make perfect offerings. Then, lifting the cord into the sky with the vajra-force, one enters with the conviction: "This is the purity of the dharmadhātu," and so forth. With the left fist, starting from the northeast corner from the outside, one should first draw the white, yellow, red, green, and blue lines to the measure of a door-lintel, and then draw as is convenient. Likewise, with the mantra arising from holding the vajra and bell, one should also apply the directional pigments, the vajra tips, and the hand symbols.

ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གསང་བའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཐབས་དམ་པ་ཡིན་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་སྔར་བཤད་པའི་གཏོར་མ་ཕུལ་ལ་རྣལ་འབྱོར་གཞན་གྱི་ནང་དུ་ཞུགས་ལ་ལྷག་ཆད་ཀྱི་སྐྱོན་བསལ་བ་གསུངས་པ། སྔགས་རྣམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་གང་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ནི་ཞེས་ཏེ་ཧཱུཾ་གི་སྒྲས་ལྷ་ཆེན་པོ་རྣམས་འགྱེལ་བར་མཛད་པ་སྟེ། ཁམས་གསུམ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའོ། ། དེ་ཡང་མི་བསྐྱོད་པ་ལྟ་བུ་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ལྕགས་ཀྱུ། གཡོན་ན་རལ་གྲི་དང་ཞགས་པ། དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་རང་གི་ལྷ་མོ་ལ་འཁྱུད་པ། ཟེའུ་ཀ་སྔོན་པོ་དང་སྨད་གཡོགས་དམར་པོ་དང་། སྟོད་གཡོགས་སེར་པོ་དང་ལྡན་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་བྱས་ནས་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐོར་བ་གསུམ་བྱས་ནས་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་སྔོན་པོ་གཏོར་ཏེ། ཕྱིར་བླངས་ཏེ་བདག་གི་སྤྱི་བོར་བཅིངས་པར་བསམས་པས། ཐམས་ཅད་དགའ་བར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ལ་གཏོགས་པ་ཞི་བའི་སྒྲུབ་པ་ལ། སངས་རྒྱས་གཟིགས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། སྐུ་དང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་མཆོག། ཅེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ལས་མཛད་པ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་སྟེ་དེ་གནས་ལྔ་དག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ལྔའི་དབུ་རྒྱན་ལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་སོ། ། ཡང་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཏེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་སངས་རྒྱས་རེ་རེའི་གནས་ལྔ་དག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་ཏེ། མགོ་བོ་དང་། ལྐོག་མ་དང་། སྙིང་ག་དང་། ལྟེ་བ་དང་།

It is said, "This is the supreme method for attaining the uncommon, secret enlightenment." Now, having offered the torma as previously explained, one enters into another yoga; the teaching on how to eliminate the faults of omissions and additions is given in the passage beginning with "All mantras." "All mantras" refers to all the tathāgatas. Regarding them, it says "Vajra Hūṃ," meaning that by the sound of "Hūṃ," the great gods are made to prostrate; he is the Victor Over the Three Realms. Furthermore, like Akṣobhya, he holds a vajra and a hook in his right hands, and a sword and a noose in his left hands. With the first two hands, he embraces his own goddess. He is adorned with a blue topknot, a red lower garment, and a yellow upper garment, and is decorated with all ornaments. Having entered within, he performs three circumambulations of the maṇḍala, prostrates at the eastern gate, and scatters a blue garland of flowers. Having taken it back, by imagining it being bound upon one's own crown, everyone will become joyful. Now, regarding the peaceful accomplishment belonging to the great siddhis, the ritual for the Buddhas to behold is taught in the passage beginning with "Body and..." "The supreme samaya of body, speech, and mind" refers to the King Sumbharāja, who performs the activities of the three vajras; he should be meditated upon in the five places. This means he should be meditated upon as the crown ornament of the five Buddhas. Alternatively, the samaya of body, speech, and mind is their very nature, which is Vajrasattva. He should be meditated upon in the five places of each individual Buddha: the head, the throat, the heart, the navel, and...

གསང་བར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་པས་བྱིན་གྱིས་རློབ་ཅེས་སྦྱར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བློ་ལྡན་པས། ། ཞེས་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་ནས་བྱིན་(བྱིས་,གྱིས་)རློབ་ཅེས་སོ། ། ད་ནི་བུམ་པ་སྟ་གོན་དུ་གནས་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་བུམ་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་བུམ་པ་ནི་དེས་བདག་པོ་བྱས་པའོ། ། དེ་ཡང་། སྔགས་རྒྱུད་བདག་པོར་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་ཏེ། སོ་སོའི་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཁ་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་འབྲེལ་བ། ལྷ་སོ་སོའི་མཚན་མས་བདག་པོ་བྱས་པའི་བུམ་པ་རྣམས་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་མོས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། ། འཆིང་ཞིང་འགུགས་པས་ན། ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱ་བ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་བརྟན་པའི་བློས་བརྟག་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་སྟེགས་བུ་ལ་མཎྜལ་བདུད་རྩི་ལྔས་བྱུགས་པ་ལ། མེ་ཏོག་སིལ་མ་བཀྲམ་ནས་དེར་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་ནས་གཞན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་ནས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་གསོལ་བ་ལན་གསུམ་དུ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པའི་བུམ་པ་ལྷའི་གྲངས་དང་མཐུན་པར་བྱས་ལ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ལ་བདག་པོའི་སྔགས་བཟླ་ཞིང་དེ་བཞིན་དུ་བསང་བྱེད་ཀྱི་བུམ་པ་ལ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་སྤོས་བསྲེག། སྦྱར་བའི་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུ་དང་འབྲུ་དང་།

Regarding the phrase "one should meditate in secret," it is to be connected with "blesses." "Born from the three indivisible vajras" refers to all the buddhas. "The wise Vajrasattva" refers to the yogi. "The buddhas, becoming terrified and afraid, bless" is the meaning. Now, the ritual for the preliminary preparation of the vases is taught, beginning with the words "vajra vases" and so forth. "Vajra" refers to the Tathāgatas and the rest. "Their vases" means those presided over by them. Furthermore, it says: "One should know the mantra-tantras as the masters." This means that the vases are presided over by the respective deities' symbols and are blessed by their individual mantras, such as the mouth-ornaments and so forth. "Abiding in the samādhi of Vajrasattva" refers to the samādhi of resolute conviction. "Binding and summoning, holding the noose, hook, and vajra" means that one should make the wisdom wheel non-dual and examine it with a mind of stable samādhi. Furthermore, on a platform smeared with a maṇḍala of the five nectars and strewn with loose flowers, one should generate the samaya wheel there, make it non-dual with the other, perform the offerings and so forth, and make the supplication three times. Then, one should prepare offering vases corresponding to the number of deities; for the victory vase, one should recite the mantra of the presiding deity, and likewise, for the cleansing vase, one should recite the mantra of Amṛtakuṇḍalī. These [vases] should be filled with burning incense, fragrant blended water, and grains.

སྨན་དང་རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ནས་མགུལ་པར་རས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་དཀྲིས་ཏེ། ཨ་མྲ་ལ་སོགས་པའི་ཡལ་ག་དང་ལྡན་པ་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་བཅིངས་པའི་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བའི་བུམ་པའི་ཁར་བཞག་ལ། གཞན་དུ་ཀུ་ཤའི་བམ་པོ་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ལས་གྱུར་པའི་གསེར་གྱི་བུམ་པ་ལ། ཧྲཱིཿལས་གྱུར་པའི་པདྨའི་སྟེང་དུ་མ་དང་། ཨ་ལས་གྱུར་པའི་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ས་བོན། དེ་ལས་མཚན་མ། དེ་ལས་ལྷ་མོའི་སྐུ་བསམས་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་གཞན་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་ནས། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་ཐུན་གསུམ་དུ་གཏོར་མ་ཡང་ཕུལ་ནས་གོང་མ་ལྟར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ལྷག་ཆད་ཀྱི་སྐྱོན་བསལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྦྱིན་སྲེག་གིས་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དངོས་གྲུབ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་འབྲས་འདོད་པས། ། ཞེས་པ་ནི་ལྷ་ཚིམ་པ་སྟེ་སྟེར་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་སྔགས་ཞེས་པ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་ཞེ་ན། བཤང་གཅི་འབྲུ་མར་ཤ་ལ་སོགས། ། ཞེས་ཏེ་འབྲུ་མར་ནི་ཁོ་ནའོ། ། གཞན་རྣམས་ནི་བསྲེག་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་ནི་སྦྱིན་སྲེག་ཏུ་ནི་དབུལ་བྱ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་དག་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ལའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་སྦྱིན་སྲེག་དབུལ། ། ཞེས་ཏེ་ལྷ་མོ་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་ཡང་དབུལ་བར་དགོངས་པའོ། ། དབུས་སུ་ལྷ་ཡི་གཟུགས་བསམས་ཏེ། །

Having prepared it with the five medicines and five precious substances, wrap the neck securely with cloth. Place it upon the mouth of the empowerment vase—which is adorned with branches of mango and other trees and bound with flower garlands—and otherwise place a bundle of kuśa grass. Then, within the golden vase produced from that, upon a lotus arising from hrīḥ, and upon a sun and moon seat arising from ma and a, visualize the seed syllable from the bodhicitta, then the hand-symbol, and then the body of the goddess. Having made her non-dual with the other maṇḍala, please her with offerings and so forth, and having also presented the torma during the three sessions, one should offer supplications as before. Regarding the ritual for pleasing [the deities] through fire offering (homa) by the yogi to eliminate the faults of excess or omission, it is said: "Desiring the fruit of all accomplishments," and so forth. "Desiring the fruit of all accomplishments" means to satisfy the deities. Because they then bestow [attainments], it says "mantra," meaning one should perform the fire offering. If one asks what kind of fire offering should be performed, it says: "Excrement, urine, grain-oil, meat, and so forth." Here, "grain-oil" is the primary substance. As for the others, it says: "Whatever substances are to be burned should be offered in the fire offering." "To the three indivisible vajras" refers to the deities of the maṇḍala. "Offer the secret vajra fire offering" intends that the offerings of the ten goddesses and so forth should also be presented. "Visualizing the form of the deity in the center," and so forth.

ཞེས་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཐབ་ཏུ་མེ་ལྷ་ལ་དགང་བླུགས་ཕུལ་ནས་དེའི་སྙིང་གར་རང་གི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བསམ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་དེའི་ཞལ་དུ་སྲེག་བླུགས་དབབ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་ལྷའི་དབང་པོ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཏེ་འདའ་བར་མི་བྱ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། དེས་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་མདོར་བསྡུས་ནས་བདག་གིས་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། མེ་ཏོག་ས་དྲི་ཚོན་རྩི་སོགས། ། ཁ་དོག་དཀར་གཟུང་ཞི་བ་ལ། ། ཧོམ་ཁུང་ཟླུམ་པོ་ཁྲུ་གང་ལ། ། ཁ་ཞེང་འོག་ཏུ་ཁྲུ་ཕྱེད་ཟབས། ། བཅུ་དྲུག་སོར་ཚད་པདྨར་གནས། ། དེ་དབུས་རྡོ་རྗེ་སོར་བརྒྱད་པ། ། རྩེ་ལྔ་ཤར་དུ་མགོ་གཏད་བྲི། ། དེ་བཞིན་ས་སྟེངས་སོར་བཞི་པ། ། ཁ་ཁྱེར་མཐོ་དམན་ཧོམ་ཁུང་དབྱིབས། ། རྩེ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། མཚམས་སུ་གནས་པར་བྲི་བར་བྱ། ། ཧོམ་ཁུང་གཅི་བ་ས་གཉིས་ཀྱིས། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ཡིས་དེ་བཞིན་བྱུག། དྲི་ཞིམ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས། ། དུས་མཚམས་གསུམ་དུ་མཆོད་པར་བྱ། ། རྒྱས་པ་ཧོམ་ཁུང་སེར་པོ་སྟེ། ། སྔ་མའི་ཚད་ལས་ཉིས་ལྟབ་གཟུང་། ། ཟུར་བརྒྱད་རིན་ཆེན་ལྟ་བུའམ། ། ཡང་ན་གྲུ་བཞི་པ་རུ་བྱ། ། རྩིབས་བརྒྱད་འཁོར་ལོ་ལྟེ་བར་གནས། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་སོར་དྲུག་པ། ། ཧོམ་ཁུང་དབུས་སུ་དེ་བཞག་ནས། ། ཉིས་ལྟབ་ཚད་དུ་ས་སྟེངས་ནི། ། མ་ལུས་པར་ནི་རིན་ཆེན་བསྐོར། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ལ་སོགས་མཆོད། ། ས་དང་བདུད་རྩི་དྲི་ཞིམ་གྱིས། ། ཧོམ་ཁུང་ས་ནི་བྱུག་པར་བྱ། ། མངོན་སྤྱོད་ཧོམ་ཁུང་ནག་པོ་སྟེ། །

This means that, having offered the āhuti (libation) to the fire deity in the hearth as previously described, one should visualize the maṇḍala of one’s own deity at his heart and so forth, and then pour the burnt offerings into his mouth. The "two faculties" refer to the Lord of Deities and the members of the maṇḍala; because they are not to be transgressed, they are called samaya (pledges). With these, one should perform one hundred and eight burnt offerings and so forth. I shall now explain the ritual of burnt offerings in brief. As it is said: "For pacification, hold white flowers, earth, pigments, and so forth. The hearth is circular, one cubit in size, with a width of half a cubit and a depth of half a cubit. It rests upon a sixteen-finger-width lotus. In its center, draw an eight-finger-width five-pronged vajra with its head pointing east. Likewise, on the ground, four fingers high, the rim should be shaped like the hearth. Draw three-pronged vajras situated at the intermediate points. Anoint the hearth with cow dung and earth, as well as fragrant water. Offer fragrant flowers and so forth at the three junctions of the day. For enrichment, the hearth is yellow; take twice the previous measurements. It should be eight-cornered like a jewel, or else square. An eight-spoked wheel is situated at the hub. A six-finger-width jewel-vajra is placed in the center of the hearth. The ground is twice the size, completely surrounded by jewels. Offer various flowers and so forth. Anoint the hearth ground with earth, nectar, and fragrance. For wrathful activity, the hearth is black."

ས་སྐམས་རྩུབ་མོ་འགས་པའི་ས། ། ཧོམ་ཁུང་ཁ་ནི་མ་བཀག་པ། ། སོར་མོ་ཉི་ཤུ་གྲུ་གསུམ་པ། ། ཁྲོ་བོ་སོར་ཚད་འོག་ཏུ་བཅུ། ། སོར་བརྒྱད་རྩེ་གསུམ་དབུས་སུ་གནས། ། སྔོན་བཞིན་ས་སྟེངས་ཁ་ཕྱིར་བལྟ། ། ཚད་དུ་སོར་གསུམ་དུར་ཐལ་དང་། ། བོང་བུ་རྔ་མོ་སོགས་ལྕི་བ། ། ས་དང་བསྲེས་ལ་བྱུག་པར་བྱ། ། དྲི་མི་ཞིམ་པའི་མེ་ཏོག་གམ། ། ཡང་ན་དམར་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། འབྲུ་ཤུན་ལ་སོགས་གཏོར་བྱས་ལ། ། འོད་ཟེར་ཤིན་ཏུ་དྲག་པོར་འབར། ། གཟི་ཆེན་ལ་སོགས་མར་མེ་བཞིན། ། བྷ་ག་ལྟ་བུར་ཁ་དོག་དམར། ། ཧོམ་ཁུང་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་འདྲ། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་དང་བཅས་དབུས། ། གཞན་ཀུན་ཞི་བ་ལྟ་བུར་བྱ། ། དབང་ལ་དྲི་ཞིམ་ས་ནི་བྱུག། དགུག་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཧོམ་ཁུང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གཅིག་ལྟར། ། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུར་འདིར། ། ཕྱི་མ་རྣམས་ནི་ཞི་བ་བཞིན། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པ་ཞི་བ་བཞིན། ། པདྨ་ཁ་བྱེ་ལྟ་བུ་ནི། ། ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཕྱི་རོལ་མཚན། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཁ་ཁྱེར་ནི། ། ནང་དུ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་བརྒྱན། ། ཕྱག་མཚན་བཞི་ནང་རིང་ཐུང་མཐོ། ། སོར་བརྒྱད་དང་ནི་སོར་གཅིག་པ། ། རང་གི་ཕྱག་མཚན་ལྡན་པའོ། ། དགུག་པ་མངོན་སྤྱོད་རྒྱས་པ་རྣམས། ། ནུབ་ཕྱོགས་བྱང་ཕྱོགས་ལྷོ་རྣམས་ཀྱིས། ། ཤར་ཕྱོགས་ཞི་བ་དབང་གཉིས་ལ། ། འཁོར་ལོ་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་ནི། ། ཟ་བ་སྤོས་ནི་ཚོན་རྩིས་ཀྱང་། ། ཞི་བ་དགོངས་དུས་རེངས་པ་ལ། ། ནང་པར་རྒྱས་པ་དགོངས་ཀའོ། ། དགུག་པ་ཉིན་ཕྱེད་མངོན་སྤྱོད་ནི། ། དབང་གི་ནམ་ཕྱེད་འདོད་པ་ཡིན། ། ཐབ་དང་ཕྱོགས་དང་དུས་བསྟན་པའོ། ། པ་ལཱ་ཤ་དང་ཨ་ཤྭ་དང་།

A place of dry, cracked, and rough earth, with the mouth of the homa pit left unobstructed, triangular and twenty finger-widths in size, with the wrathful deity’s proportions ten finger-widths below and a three-pronged trident eight finger-widths in the center. As before, the ground should face outward. It should be smeared with three finger-widths of cemetery ash mixed with the dung of donkeys, camels, and the like, combined with earth. One should scatter foul-smelling flowers or red ones, along with grain husks and so forth. It blazes with extremely fierce rays of light, like a lamp of great brilliance, red in color like a bhaga, and shaped like a half-moon. In the center, it is equipped with a vajra and lotus; all other aspects should be like those of the peaceful rites. For magnetizing, smear the ground with fragrant earth; for summoning, it is the same. The homa pit is like a single-pronged vajra, or like a vajra hook in this case. The subsequent ones are like the peaceful rites. For the performance of all activities, it is like the peaceful rites. Like an opening lotus, with vajras as external marks in the directions, the rim should be adorned with a vajra garland inside according to the ritual. The four hand symbols are long, short, and high, eight finger-widths and one finger-width respectively, possessing their own respective hand symbols. For summoning, wrathful rites, and increasing, they are in the west, north, and south. For the peaceful and magnetizing, they are in the east. Within the celestial mansion of the wheel, the eating, incense, and pigments are also for the peaceful. The time for the peaceful is at dusk; for the paralyzing, it is at dawn. For the increasing, it is at dawn; for summoning, it is at midday. For the wrathful, it is at midday; for magnetizing, it is desired at midnight. This is the teaching on the hearth, the directions, and the times. The pālāśa and aśvattha...

ཨུ་དུམྺར་དང་ཀསྨ་རི། ། ཨ་མྲ་དང་ནི་ཀ་དམྤ། ། ས་མི་དང་ནི་པ་ལ་ཁ། ། ནྱ་གྲོ་དྷ་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། འོམ་བུ་ཤིང་རློན་ལོ་མ་གཉིས། ། ལོ་མ་མཉམ་པོ་རྩེ་གཅིག་པ། ། བདུད་རྩི་དྲི་ཞིམ་ཆུས་གཏོར་ནས། ། མར་འོས་འབྲས་ཀྱིས་མགོ་མཇུག་བསྐུ། ། སྦོམ་ཕྲ་མཐེ་ཆུང་ཚད་ཙམ་ལ། ། མཉམ་པར་བཅད་ལ་སོར་བཅུ་གཉིས། ། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡམ་ཤིང་ངོ་། ། ཉམས་པ་ལྕི་བ་ཕྲ་བ་ཡོ། ། རིང་བ་ཐུང་བ་ལོ་མ་ལྷག། འབུ་ཡིས་ཟོས་པ་དང་ལྡན་པ། ། ཤུལ་མེད་ཆག་པ་ཁུང་བུ་ཅན། ། རྩེ་གཉིས་ཐོབ་པ་སྤང་བར་བྱ། ། སྲེག་རྫས་གཞན་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། ། ཀུ་ཤ་འབྲུ་མར་དྲི་ཞིམ་བྱུག། འབྲས་ཆན་དཀར་པོ་འོ་མ་ནས། ། འབྲུ་མར་ཞོ་དང་པྲི་ཡང་ཀུ། ། ཙནྡན་དཱུར་བ་ཡི་ནི་རྫས། ། དྲི་ཞིམ་སྦྲང་རྩི་ཐུག་པ་དང་། ། ཨ་མྲའི་ལོ་མ་དེ་བཞིན་དུ། ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་རྙེད་པ་བཞིན། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ། ། ཡམ་ཤིང་དེ་བཞིན་ལག་པས་བཟུང་། ། འོ་མ་ཞོ་མར་དེ་བཞིན་གཏོར། ། མངར་གསུམ་བཅུག་པ་ཡང་དག་ཟས། ། ཞོ་དང་སྦྲང་རྩི་མར་དང་བཅས། ། འབྲས་བུ་ན་བཟའ་ནག་པོ་ཏིལ། ། མེ་ཏོག་རྒྱབ་ཏུ་དཱུར་བ་དང་། ། དཀར་པོ་འབྲས་དང་ཞོ་ཟན་དང་། ། པདྨ་ནཱ་ག་གེ་སར་དང་། ། ཀརྞི་ཀར་དང་འབྲུ་རྣམས་སོ། ། དུར་ཐལ་ཤིང་དང་ཁ་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཚ་བ་ཚེར་མ་ཅན། ། ཡམ་ཤིང་སྩལ་བ་རྩ་བའི་ཕྱོགས། ། ཚད་ནི་སོར་ནི་བཅུ་ཐམ་པ། ། འབྲུ་མར་ཁྲག་དུག་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུ། ། མགོ་མཇུག་རྩེ་མོ་རྣོན་པོར་བྱ། ། བྱ་རོག་སྒྲོ་སོགས་རོ་སྐྲ་གཏུབས། ། དྲི་ཆེན་དྲི་ཆུ་ཚེར་མ་རྣམས། ། བོང་བུ་རྔ་མོ་སོགས་རིལ་མ། །

The udumbara, the kasmari, the mango, the kadamba, the sami, the palāśa, and likewise the nyagrodha; the fresh leaves of the om-bu tree, two leaves of equal size and a single tip—having sprinkled these with fragrant nectar-water, anoint the top and bottom with ghee and rice. With a thickness of about a little finger, cut them evenly to a length of twelve finger-widths; these are the supreme sacrificial fuel sticks (samidh). One should avoid those that are damaged, heavy, thin, or crooked; those that are too long or too short, or have extra leaves; those eaten by insects, those without bark, those that are broken or hollow, and those with two tips. Other substances for the burnt offering (homa) are as follows: kuśa grass, grain oil, and fragrant ointments; white rice, milk, and barley; grain oil, yogurt, and priyaṅgu; sandalwood, dūrvā grass, and fragrant substances; honey, porridge, and likewise mango leaves, or whatever flowers and so forth are available. In the center of those previously mentioned, hold the sacrificial fuel sticks with the hand and sprinkle them with milk, yogurt, and ghee. The authentic food consists of the three sweets added [to the offerings]. Together with yogurt, honey, and ghee, there are fruits, black garments, sesame, flowers, dūrvā grass behind [the offerings], white rice, and yogurt-rice; lotus, nāgakesara, karṇikāra, and various grains. For the ashes of a cemetery, wood, and pungent or thorny substances, the sacrificial fuel sticks should be offered with the root-end first, measuring ten finger-widths. Anoint them with grain oil, blood, and poison; make the top and bottom tips sharp. Chop the feathers of a crow and the like, as well as hair from a corpse; [use] feces, urine, thorns, and the dung of donkeys, camels, and so forth.

རུས་ཕྱེ་ནིམ་པའི་ལོ་མ་སོགས། ། རྙེད་བཞིན་མཚན་མ་བྱས་པའམ། ། མཚོན་ཆ་རྣོན་པོས་བཅད་ནས་སུ། ། གཡོན་པའི་མཐེའུ་ཆུང་ཙམ་ནས་བསྲེག། དུར་ཁྲོད་ལ་སོགས་མི་སྡུག་པ། ། སྐྱོན་མེད་ཡོན་ཏན་བཞི་པ་ལའོ། ། ལོ་མ་དང་ལྡན་སོར་ལྔ་པ། ། ཙམ་པ་ཀ་དང་པྲི་ཡང་ཀུ། ། ནཱ་ག་གེ་སར་ཀུ་ན་ག། གེ་སར་དང་ནི་ལ་ཀ་ཙ། ། ཨ་ཤོ་ཀ་དང་ཤལ་ཤིང་རྣམས། ། དེ་བཞིན་ནགས་ཚལ་ལས་བྱུང་རྣམས། ། མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་མ་ཉམས་ཀུན། ། ཡམ་ཤིང་དབང་དུ་བྱ་བ་ལ། ། ཚེར་མ་དགུག་པའི་ཕྲིན་ལས་ལ། ། དེ་ཉིད་ལྕགས་ཀྱུ་ལྟ་བུ་ནི། ། སྒྲུབ་པོ་རླུང་ཕྱོགས་ཁ་བལྟའོ། ། ཕྱོགས་མཚམས་སུ་ནི་བརྗོད་པ་རྣམས། ། ཡིད་འོང་དྲི་ཞིམ་གཏོར་བྱས་ཀུན། ། བྲྀང་ཀང་ཀ་དང་ཨརྒ་དང་། ། བར་ཏི་ར་དང་ཁ་ཏི་ར། ། ཨ་པ་མརྒ་ལྷག་མ་རྣམས། ། ཞི་བར་གསུངས་སོ་ཀ་དམ་པས། ། གཞན་མ་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་བཞིན། ། ཡང་ན་ཡམ་ཤིང་ཞི་བ་ལྟར། ། གཞན་ལ་ཐུན་མོང་ཆོ་གའོ། ། སྲེག་རྫས་རྣམས་ནི་བསྟན་པའོ། ། བ་ལང་ལྕི་བ་ནགས་ཚལ་གྱི། ། ཧོམ་ཁུང་ཚད་ལས་མ་ཐལ་བར། ། འབུས་མ་ཟོས་ཤིང་མཆོད་སྦྱིན་གྱི། ། བུད་ཤིང་ཞི་བའི་ཕྲིན་ལས་ལ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་འབྲས་བུར་བཅས། ། འདི་ནི་སྔོན་དུ་གསུངས་པ་ཉིད། ། གཞན་ན་ནགས་ཚལ་ལྕི་བ་དངོས། ། ཚ་བ་ཚེར་མ་ཁ་བ་རྣམས། ། བུད་ཤིང་འདི་ནི་མངོན་སྤྱོད་ལ། ། དྲི་མི་ཞིམ་པ་བྲོ་བའི་ཤིང་། ། དུར་ཤིང་རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི། ། ལྕི་བ་སྐམ་པོ་རྙེད་པ་བཞིན། ། དབང་ལ་ནིམ་པ་སྐྱུར་པོ་ཤིང་། ། གཞན་ཡང་མེ་ཏོག་དང་བཅས་པ། ། ཚེར་མ་ཡིན་གཟུང་དགུག་པ་ལ། ། རང་རང་ཕྲིན་ལས་ཇི་ལྟ་བཞིན། ། བུད་ཤིང་རབ་ཏུ་བསྟན་པའོ། །

Bone powder, neem leaves, and so forth, having been prepared as signs as they are found, or having been cut with a sharp weapon, one should burn them starting from the little finger of the left hand. In a cemetery or other unpleasant places, for the fourth quality of being faultless, use leaves five finger-widths long, such as those of the campaka, priyaṅgu, nāgakesara, kunāga, kesara, lākṣā, aśoka, and śāl trees, as well as those produced from forests; all flowers and fruits that are unspoiled are for the firewood of the rite of subjugation. For the activity of summoning with thorns, that very [wood] should be like a hook, and the practitioner should face the direction of the wind. Regarding those mentioned in the intermediate directions, all those with pleasant, fragrant scents are scattered; vṛkaṅka, arka, bhartṛra, khaṭṭira, apāmārga, and the rest are taught by the Supreme One (Kadamapa) for the rite of pacifying. Others are as they are held. Alternatively, just as the firewood is for pacifying, the common ritual for the others is the same. Thus the fire substances are taught. Cow dung from the forest, not exceeding the dimensions of the hearth (homakunda), and fuel that has not been eaten by insects is for the rite of pacifying. For the rite of enrichment, it is with fruit; this is exactly as previously taught. Otherwise, actual forest dung, pungent, thorny, and bitter [woods]—this fuel is for the rite of wrath. Woods with an unpleasant odor, such as cemetery wood, camel dung, and so forth, are used as they are found. For subjugation, sour neem wood and others, along with flowers, are to be taken. For summoning, the fuel is taught according to each respective activity.

མགར་ཐབ་ལས་བྱུང་མཆོད་སྦྱིན་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་མེ་ཡང་འདོད་པའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་དགེ་འདུན་གྱི། ། གཡོས་ཁང་ནོར་བུ་ལས་བྱུང་བ། ། ཡང་ན་རི་ཤོར་ཆེན་པོའི་མེ། ། རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་འདྲ་ཁབ་བྱུང་བ། ། དྲག་པོ་ལས་ལ་གཞན་མ་བཤད། ། མི་རུས་དུར་ཐལ་རྡོ་བ་དང་། ། ཤན་པའི་ཁྱིམ་ལས་བྱུང་བའི་མེ། ། སྨད་འཚོང་མ་དང་རྗེའུ་རིགས། ། ཁྱིམ་བྱུང་མེ་ནི་དབང་བྱས་ལ། ། ལམ་དུ་ཞུགས་པའི་འགྲོན་པོ་ཡི། ། མེ་ནི་དགུག་པའི་ཕྲིན་ལས་ལ། ། གར་མཁན་མེ་ནི་དེ་བཞིན་དུ། ། ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་རང་རང་བཞིན། ། མེ་ནི་བླང་བ་བསྟན་པའོ། ། གསེར་དང་ཟངས་མའི་སྣོད་ཆེན་བྱ། ། ནིམ་པ་ལ་སོགས་མཆོད་སྦྱིན་ཤིང་། ། ཚད་དུ་ཕྱིན་མིན་མཐེབ་སོར་གྱི། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་ཚད་དུ་བྱ། ། དེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་བཅས། ། ལག་ཏུ་གཟུང་བྱས་དེ་ཡི་སྟེང་། ། གྲུ་བཞི་སོར་བཞིར་གྱུར་པ་ལ། ། ནང་དུ་སོར་གཉིས་རྡོ་རྗེས་བསྐོར། ། དེ་སྟེང་རྩེ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་ནང་། ། སོར་བཞི་པདྨའི་འདབ་མ་ལྟར། ། སོར་གཅིག་ཚད་དུ་མ་ཕྱིན་པའི། ། མར་འཛག་བུ་ག་དང་ལྡན་པ། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་ཡུ་བའི་འོག། སོར་དྲུག་གིས་ནི་མཚན་པར་བྱ། ། ཁྲུ་གང་ཚད་དུ་འཛག་པ་ནི། ། འོག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་བྱ། ། སོར་གཉིས་ཁ་ཁྱེར་སྟེང་དུ་ནི། ། པདྨ་འདབ་མའི་དབྱིབས་སུ་བྱ། ། སོར་གཅིག་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ། ། དབུས་སུ་བཀོད་ནས་གཞག་པའོ། ། སོར་མོ་ལྔ་ནི་སྦྱོར་བ་ལས། ། ཡང་ན་གང་བར་བསྲེག་པར་གསུངས། ། དེ་བཞིན་གཞན་མ་སོར་གསུམ་བསྡུས། ། སྣོད་ཆེན་འཛག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། བླུགས་གཟར་དགང་གཟར་བསྟན་པའོ། ། ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲ་བྱས་ནས་སུ།

The sacrificial fire arising from a smithy is for the rite of homa (fire offering). For the rite of enrichment (puṣṭi), the fire should arise from the kitchen of the Saṅgha, or from a jewel, or from a great forest fire. For a king, it should arise from the royal palace. For the rite of wrath (abhicāra), no other is taught. The fire arising from human bone, funeral ashes, stones, or the house of a butcher, as well as the fire from the house of a prostitute or a Vaiśya, is for the rite of subjugation (vaśya). The fire of a traveler on the road is for the activity of summoning (ākarṣaṇa). Likewise, the fire of a dancer is for all activities according to their respective natures. This is the teaching on how to take the fire. One should make a large vessel of gold or copper. The sacrificial wood, such as nimba and others, should be of a standard size, or otherwise, it should be made to the measure of twenty-four finger-widths (aṅgula). Together with the vajra and other implements, one should hold them in the hand. Upon that, a square of four finger-widths should be formed, with two finger-widths inside encircled by a vajra. Above that, inside a three-pronged vajra, there should be a four-finger-width opening like a lotus petal, not exceeding one finger-width in size, provided with a hole for the dripping of butter. Below the handle of the precious vajra, it should be marked by six finger-widths. The dripping should be one cubit in measure; below, one should fashion a precious vajra. On top of the two-finger-width rim, one should fashion the shape of a lotus petal. A five-pronged vajra of one finger-width should be placed and set in the center. From the joining of the five fingers, or otherwise, it is taught that one should burn it full. Likewise, others are gathered in three finger-widths; this is called the "large dripping vessel." This is the teaching on the sruva (ladle) and darvi (spoon). Having performed the ritual bathing and purification,

། ལུས་ལ་དྲི་ཞིམ་གྱིས་བྱུགས་ལ། ། སྙིང་རྗེ་བྱམས་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། གོས་དང་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་བརྒྱན། ། བརྟན་པོ་སྨྲ་བཅད་དང་ལྡན་པ། ། འཇམ་པོ་འབོལ་པོ་གདན་ཆེན་ལ། ། པདྨའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ལ་གནས་ལ། ། ཚེས་གཅིག་དཀར་པོ་ནས་བརྩམས་ནས། ། ཤར་དུ་ལྟ་བས་ཞི་བའི་སེམས། ། ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པའོ། ། འདི་བཞིན་དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་གོས་དང་ལྡན། ། བཟང་པོའི་གདན་ལ་གནས་པའོ། ། ཡང་ན་མི་རྗེ་སྒེག་པའི་ཚུལ། ། ཞོ་དང་ཟས་དང་དཀར་ཟོས་ནས། ། ཤིན་ཏུ་བདེ་བ་དང་ལྡན་པས། ། ཉ་ཡི་དུས་སུ་གཤེགས་ནས་སུ། ། སྣ་ཚོགས་བརྒྱན་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། མིག་བགྲད་ཁྲག་ཆུས་བརླན་པའི་གོས། ། སྲབ་པའི་གདན་དང་མཚན་མའི་བྲང་། ། དེར་གནས་ཡང་ན་ཙོག་ཙོག་འདུག། ཡང་ན་དེ་ཉིད་སྟན་མེད་པ། ། རྐང་པས་རྐང་པ་མནན་བྱས་ལ། ། སོས་ནི་སོ་ནི་འཆའ་བའི་ཚུལ། ། ཁྲོ་གཉེར་དང་ལྡན་གདོང་པ་ནི། ། ཁྲོས་དེ་དྲག་པོའི་ཕྲིན་ལས་ལ། ། ནག་པོ་ཉི་མ་རེ་རེ་ལ། ། ཁྲོ་བོའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་བཅས་པ། ། གང་ཚེ་དེ་ཡི་དུས་སུ་ནི། ། ཁྲོ་བོའི་རྣལ་འབྱོར་ཁོ་ནས་སོ། ། མཐོན་པོ་བདེ་བའི་སྟན་ལ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཆགས་སེམས་ལྡན། ། དབང་དུ་བྱ་བའི་ཕྲིན་ལས་ལ། ། དགུག་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་གདོང་སྟེང་དུ། ། བྱང་ཕྱོགས་ལ་སོགས་ཁ་བལྟས་ལ། ། ཕྲིན་ལས་སྣ་ཚོགས་ཉིད་ལ་ཡང་། ། ཇི་ལྟར་གོ་རིམ་བཞིན་དུའོ། ། དབང་ལྡན་མཚམས་ལ་ཁ་བལྟས་ལ། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཅན། ། རེངས་བྱེད་རྨོངས་བྱེད་གཉིས་ལ་ནི། ། བ་ཤ་ཐ་མར་སྔགས་ཀྱིས་ནི། །

Having anointed the body with fragrant scents, and possessing compassion and loving-kindness, one should be adorned with garments, flowers, and so forth. Remaining steadfast and observing silence, upon a large, soft, and cushioned seat, one should sit in the lotus posture. Beginning from the first day of the waxing moon, facing east with a peaceful mind, one performs the peaceful fire offering. Likewise, with a joyful mind, wearing garments of various colors and seated upon an excellent seat—or in the manner of a charming lord—having consumed curd, food, and white substances, and being endowed with great bliss, one should depart at the time of the full moon and perform the fire offering adorned with various ornaments. For the wrathful activity, with eyes wide open and wearing garments moistened with blood, upon a thin seat or a chest marked with signs, one should remain there or sit in a squatting posture, or even without a seat at all. Pressing foot against foot, with the manner of gnashing teeth, a face with a frown, and being enraged, one performs the fierce activity. On each black day, with the wrathful cross-legged posture, at that specific time, one should practice through the wrathful yoga alone. Upon a high and comfortable seat, with the vajra posture and a mind of passion, for the activity of subjugation, and likewise for summoning, one should face upward in this very place, or toward the north and so forth; for the various activities themselves, it is according to the proper sequence. Facing the northeast, likewise with the vajra posture, for the two activities of paralyzing and bewildering, one uses the mantra ending with vaśa.

ཧོམ་ཁུང་ཁྲུ་བཞི་དཀར་དང་སེར། ། རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པར་བྱས་པ་ཅན། ། ཆོ་ག་རྒྱས་པ་བཞིན་དུ་གནས། ། མེ་མཚམས་ཁ་བལྟས་གར་བྱེད་ལ། ། རྔ་མོ་ལ་སོགས་རིལ་མས་བྱུག། ཁྱད་པར་ནི་བྲི་དཀར་ནག་བརྒྱན། ། ཡམ་ཤིང་བྱ་རོག་སྒྲོ་ལ་སོགས། ། འདུས་ཏེ་བར་བཅུག་དང་ལྡན་པ། ། བདེན་བྲལ་མཚམས་བལྟ་འཁོན་བྱེད་ལ། ། འབྲུ་མར་ཚ་དུག་སོགས་པས་བྲེ། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་རྐང་པས་ནི། ། སེར་ནག་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པར་བྱ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཡི་བསྟན་པའོ། ། གསེར་དངུལ་རྡོ་བ་ཟངས་མ་དང་། ། ཤིང་དང་ཁམ་ཕོར་སོལ་བའི་སྣོད། ། བརྡུང་ངམ་ལོ་མར་བཅས་པའི་སྣོད། ། སྣོད་ནི་བསང་གཏོར་ལ་སོགས་པའི། ། འོ་མ་ནས་དང་སྤོས་ལྡན་ཆུ། ། མེ་ཏོག་དང་བཅས་ཞི་བ་ལ། ། ཞོ་ཏིལ་རྒྱས་པར་ལྡན་ཆུ་ལ། ། དེ་ནས་ཟུར་གསུམ་དྲག་པོ་ལ། ། ཁྲག་བཅས་ཆུའམ་དཱུར་བ་བྲི། ། སྣོད་ལ་མི་འམ་བོང་བུའི་ཆུ། ། མེ་ཏོག་དྲི་ཞིམ་དབང་སོགས་ལ། ། མེ་ཏོག་ཞིམ་ཏིལ་ཀུ་ཤ་དང་། ། འོ་ཐུག་དང་བཅས་ལས་ཀུན་ལ། ། བཟླས་པ་ཁྲོས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། ཡིག་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་བར་བཅུག་ལ། ། ཡི་དམ་ལྷ་ཡི་སྔགས་ཀྱིས་བསམ། ། བསང་གཏོར་སྣོད་ནི་འདོད་པའོ། ། གཡོན་དུ་ཞི་བའི་ཕྲིན་ལས་ལ། ། བུད་ཤིང་ལ་སོགས་གཡས་སུ་འགྱུར། ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་དྲག་པོ་ལ། ། དགུག་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གསུངས། ། བསང་གཏོར་ལ་སོགས་སྣོད་བསྟན་པའོ། ། གཞན་ན་སྲུང་བ་དང་ལྡན་པ། ། དེ་ནས་སྣོད་དུ་ཡིག་གསུམ་གྱིས། ། ཧོམ་ཁུང་ཤིང་ལས་སྦྱར་བྱས་མེ། ། བཅུག་ནས་ཆུ་གཏོར་དེ་བཞིན་དུ། ། བསིལ་ཡབ་ཀྱིས་གཡབ་འབར་བར་བྱའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་བརྗོད་བྱ། །

The hearth pit is four cubits, white and yellow, adorned with ornaments, and situated according to the extensive ritual. Facing the southeast, one dances; it is smeared with the dung of camels and the like. Specifically, it is adorned with white and black drawings. The fuel consists of crow feathers and so forth, gathered and placed within. Facing the southwest, one acts with hostility; it is filled with grain oil, hot poisons, and the like. With inverted feet, it should be adorned with yellow and black ornaments. This is the instruction for the practitioner. The vessels are of gold, silver, stone, or copper; or of wood, earthenware, or charcoal. They may be beaten or made of leaves. For the sprinkling of purification and so forth, the vessels contain milk, barley, and incense water. For pacifying rites, they are with flowers. For enriching, they contain curd, sesame, and water. Then, for the fierce rite, they are triangular and contain blood or water with dūrvā grass. For the human or donkey water in the vessel, for magnetizing and so forth, there are fragrant flowers. For all activities, there are fragrant flowers, sesame, kuśa grass, and milk porridge. With the recitation of the wrathful mantra, interspersed with the three syllables, one should contemplate the mantra of the yidam deity. The vessel for the sprinkling of purification is as desired. For the pacifying activity on the left, the firewood and so forth are on the right. For the fierce rite, it is the reverse; the same is taught for summoning. This is the instruction on the vessels for the sprinkling of purification and so forth. Furthermore, possessing protection, then with the three syllables in the vessel, one prepares the fire from wood in the hearth pit. Having placed it there, one sprinkles water and likewise fans it with a fan to make it blaze. One should recite: OṂ VAJRA JVALA JVALA HŪṂ.

རྩྭ་སྐམ་པ་ཡི་ལྕི་བ་ཡིས། ། ཡང་ན་ཕྱེ་མས་འབར་བར་བྱ། ། རིགས་བྱས་བཟླས་བརྗོད་གསུམ་གྱིས་ནི། ། ཕྱུགས་མར་གྱིས་ནི་དེ་ནས་མེ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཨ་བརྗོད་བྱ། ། མ་དག་རིང་ནི་ཐུང་བ་མིན། ། ཉག་མ་གཉིས་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ནས་དེ་ནས་ནི། ། ཁ་སོགས་ལྷོ་རུ་བྱས་ནས་སུ། ། ཀུ་ཤ་རྩེ་མོ་ཤར་བསྟན་དགབ། ། ཡི་དམ་ལྷ་ཡི་ས་བོན་གྱིས། ། ཧོམ་ཁུང་རྫོགས་ཏེ་ལྷ་ཡི་བདག། ཐོབ་བྱུང་སྙིང་པོ་ཟུར་གསུམ་པ། ། ས་བོན་རི་བྱུང་པདྨར་གནས། ། གུནྡྷེ་སྐྱབས་སྦྱིན་དབྱུག་པ་ཕྲེང་། ། ཕྱག་ན་འཛིན་པ་འདི་ན་མེ། ། ལས་ཀྱི་རྗེས་མཐུན་རྣམ་པར་ཤེས། ། འབར་བའི་གདན་ལ་ཕྱལ་བ་ཆེ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའ་ལ། ། མཐོང་བྱས་སྔགས་ཀྱི་བསྙེན་པ་བྱས། ། ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་དེ་བ་རྀ་ཥི་དི་ཛ་སཏྭ་མ། གྲྀ་ཧི་ཏྭ་ཡུ་བྷཾ་མ་ཧཱ་རསྨི་ཨསྨིན་སནྣི་ཧི་ཏོ་བྷ་བ་ཞེས་བྱ། བསྙེན་པའི་སྔགས་སོ། ། བསྐུལ་བའི་སྔགས་བཟླས་འགུགས་པ་ལ། ། འབར་བ་དེ་ཉིད་གསུམ་དག་གིས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དྲངས་ཧོམ་ཁུང་གི། ཉེ་བར་ཀུ་ཤའི་སྟེང་དུ་གཞག། བསང་གཏོར་ཉེ་རེག་ཨརྒྷ་དང་། ། ཞབས་བསིལ་ཕུལ་ནས་རབ་ཏུ་མཆོད། ། བསང་གཏོར་ཀུ་ཤའི་བམ་པོས་ནི། ། སྔགས་བཟླས་ཀུན་བྱེད་ཆུ་ཡིས་ནི། ། མཛུབ་མོ་མཐེ་བོང་མནན་ནས་སུ། ། གཡས་པའི་ཕྱག་ན་ཉེ་རེག་གཟུང་། ། རྡོ་རྗེ་སྙིམ་པ་ཁ་ཕྱེ་བས། ། ཨརྒྷའི་ཕྱག་རྒྱ་སྣོད་དུ་སྦྱིན། ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་དི་བྱཱ་དི་བྱཱ་བི་ཤཱ་བི་ཤ་མ་ཧཱ་ཤྲཱི་ཡེ་ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་བ་ཧ་ནཱ་ཡ་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། བསང་གཏོར་གྱི་སྔགས་སོ། ། ཨརྒྷའི་སྣོད་ནས་མེ་ཏོག་ཆུ། །

With dried grass, cow dung, or flour, one should cause it to blaze. Having performed the three recitations of the lineage, one should then [anoint] the fire with animal fat. One should utter "Oṃ Vajrasattva." The long [vowels] are not short. Two strands should be offered. Then, facing outward, having directed the mouth and so forth toward the south, one should cover it with kuśa grass, the tips pointing east. By means of the seed syllable of the yidam deity, the hearth is perfected. The Lord of Deities is attained; the essence is triangular. The seed syllable arises from the mountain and rests upon a lotus. Holding the guṇḍī, the gesture of protection, the staff, and the rosary in his hands—this is the fire. One should know it to be in accordance with the activity. Upon the blazing seat, the Great Profligate, the wisdom being (jñānasattva) is seen in the sky. Having performed the mantra recitation, one says: "Oṃ ehyehi mahābhūta deva ṛṣi divya sattama | gṛhītvā yuṣmān mahārasmī asmī sannihito bhava." This is the mantra of approach. For the summoning, one recites the mantra of exhortation. By means of the three blazing [syllables], one draws [the deity] according to the ritual and places it near the kuśa grass in the hearth. Having offered the sprinkling, the touching, the argha, and the foot-washing, one makes extensive offerings. With the bundle of kuśa grass for the sprinkling, one recites the mantra. With the all-creating water, having pressed the index finger with the thumb, one holds the touching [vessel] in the right hand. With the vajra palms opened, one offers the argha mudrā into the vessel. "Oṃ agnaye divyā divyā viśā viśa mahāśrīye havyakavyavāhanāya arghaṃ pratīccha svāhā." This is the mantra for the sprinkling. From the argha vessel, the flower water...

འགྲེང་ཚུལ་གཡས་པའི་ཁུ་ཚུར་གྱི། ། མཐེབ་མཛུབ་གཉིས་ཀྱིས་བཟུང་ནས་སུ། ། སོར་མོ་ཐམས་ཅད་རིམ་པ་བཞིན། ། བསྐོར་བ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་ནི། ། སྔགས་བརྗོད་པས་ནི་གཏང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨགྣེ་ཡེ་དི་བྱཱ་དི་བྱཱ་བི་ཤཱ་བི་ཤཱ་མ་ཧཱ་ཤྲཱི་ཡེ་ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་བ་ཧ་ནཱ་ཡ་པྲ་བ་ར་སཏྐ་ར་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཞབས་བསིལ་གྱི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་དི་བྱཱ་དི་བྱཱ་བི་ཤཱ་བི་ཤ་མ་ཧཱ་ཤྲཱི་ཡེ་ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་བ་ཧ་ནཱ་ཡ་པུཥྤེ་པྲ་ཏཱིཙྪ་སྭཱ་ཧཱ། ། སྤོས་སོགས་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྔགས་བརྗོད་པས་ནི་དབུལ་བར་བྱ། ། བཀུག་ནས་བཅིངས་ཏེ་ཐིམ་ནས་སུ། ། དབང་དུ་བྱས་ནས་གོ་རིམ་བཞིན། ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་དེ་བྱཱ་དི་བྱཱ་བི་ཤཱ་བི་ཤ་མཧཱ་ཤྲཱི་ཡེ་ཧ་བྱ་ཀ་བྱ་བ་ཧ་ནཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ། ཆོ་ག་ཁོ་ན་ཐིམ་པའི་སྔགས། ། དེ་དག་བྱས་ཏེ་རྣམ་པར་སྨིན། ། དེ་ལ་སོགས་པ་མོས་པས་སོ། ། བསང་གཏོར་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་མཆོད་ནས། ། སྣོད་ཆེན་སོགས་ཁར་ཡི་དམ་ལྷ། ། ས་བོན་འོད་ཟེར་དང་བཅས་དགོད། ། ཡང་ན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡི། ། ལྷ་ཡི་དམ་པའི་ཞལ་དུའོ། ། པུས་མོའི་བར་དུ་ལག་པས་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཞི་བ་ལ་སོགས་ཀྱི། ། ཕྱི་ལག་གཉིས་ཀྱིས་དྲག་པོའི་ལས། ། གཡོན་པའི་ལག་པས་བསྡིགས་པའི་ཚུལ། ། རྒྱས་པ་ཞི་བ་དབང་དགུག་པ། ། འཁོན་བྱེད་གར་བྱེད་མངོན་སྤྱོད་ལ། ། ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཧོ་ཛ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཐ་མར་ཁ་གདངས། བཀྲ་མི་ཤིས་དང་དྲག་པོ་ལ། ། རིམ་བཞིན་ཡང་དག་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཨོཾ་ན་མཿས་མནྟ་བུདྡྷཱ་ནཱཾ། ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་མར་གྱིས་བཀང་བའི་སྲེག་པའི་སྔགས། ཨོཾ་ཨགྣི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། དཔལ་བེའུ་རྔ་ཡབ་རྒྱལ་མཚན་དང་། །

Standing, grasp with the thumb and index finger of the right fist, and while reciting the mantra, release [the offering] in the manner of circling all the fingers in succession. OṂ AGNEYE DIKYĀ DIKYĀ VIŚĀ VIŚĀ MAHĀŚRIYE HAVYA-KAVYA-VAHANĀYA PRATĪCCHA SVĀHĀ. This is the mantra for the foot-washing water. OṂ AGNAYE DIKYĀ DIKYĀ VIŚĀ VIŚA MAHĀŚRIYE HAVYA-KAVYA-VAHANĀYA PUṢPE PRATĪCCHA SVĀHĀ. Incense and the other offerings are likewise; they should be presented by reciting the mantra. Having summoned, bound, dissolved, and brought under control in that order: OṂ AGNAYE DEKYĀ DIKYĀ VIŚĀ VIŚA MAHĀŚRIYE HAVYA-KAVYA-VAHANĀYA SVĀHĀ. This is the mantra for the dissolution according to the ritual. Having performed those, the ripening occurs through such devotion. Having also made offerings with the sprinkling of water and so forth, place the seed syllable together with light rays upon the mouth of the yidam deity in a large vessel or similar container. Alternatively, [place it] in the mouth of the sublime deity of spontaneous presence. For peaceful fire offerings and so forth, the hands should be at the level of the knees; for wrathful activities, the two outer hands [are used]. For the threatening gesture, use the left hand. For increasing, peaceful, magnetizing, summoning, causing enmity, dancing, and destructive rites, [use the mantras] ending with OṂ SVĀHĀ HO JA HŪṂ HŪṂ PHAṬ, with the mouth open. For inauspicious and wrathful rites, perform the fire offering in the proper sequence. OṂ NAMAḤ SAMANTA BUDDHĀNĀṂ AGNAYE SVĀHĀ. This is the mantra for the fire offering filled with ghee. OṂ AGNIYE SVĀHĀ. [Offer] the glorious knot, the fly-whisk, the victory banner, and...

གདུགས་དང་པདྨ་དྲིལ་བུའི་དབྱིབས། ། རྩེ་གསུམ་དང་ནི་རལ་གྲི་ཉ། ། ཨིནྡྲ་མགོ་བོ་བཀྲ་ཤིས་འདྲ། ། རྡོ་རྗེ་དུང་སོགས་བཀྲ་ཤིས་པ། ། མར་གྱིས་དགང་སྲེག་འཛག་པའི་དབྱིབས། ། མེ་ལྕེ་དེ་འདྲ་བཀྲ་ཤིས་མེ། ། དཀར་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གཞུ་དང་མཉམ། ། གཡས་སུ་བསྐོར་བ་ཤིན་ཏུ་སྣུམ། ། གསེར་གྱི་དངས་མ་ལྟ་བུའི་མདོག། པདྨ་རཱ་ག་བཻ་ཌཱུརྱ། ། དངུལ་འདྲ་འོད་དང་ཉེ་བའི་འོད། ། དྲི་མ་མེད་བཞིན་དུ་བ་མེད། ། དྲི་ཞིམ་བྲོ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ། པི་ཝང་རྫ་རྔའི་སྒྲ་གྲག་མཆོག། ཞི་བ་ལ་སོགས་རང་རང་མདོག། རྩེ་གཅིག་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གསུངས། ། རྩེ་གཉིས་འབྲིང་པོ་རྩེ་གསུམ་པ། ། ཐ་མ་ཡིན་ནོ་སྤྲིན་དཀར་འདྲ། ། དུད་པ་མང་བ་བཀྲ་མི་ཤིས། ། ལྕེ་ཆད་མེ་འབར་སྤྱོད་པ་དམན། ། བ་ལང་འདྲ་བས་མི་སྣུམ་གནག། བ་ལང་མགོ་འདྲ་རྩེ་གསུམ་པ། ། རྩུབ་མོ་སྒྲ་གྲག་མེ་སྟག་འབར། ། རོ་ཤ་ཉམས་པའི་དྲི་བྲོ་ཅན། ། བར་མི་ཤིས་མཚན་བྱུང་གྱུར་ན། ། གཏོར་ཏེ་བསྲུངས་ནས་འཁྱིལ་བས་བསལ། ། ཡང་ནི་ལན་བདུན་གཏོར་ནས་སུ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ནི། ། ལན་གསུམ་བདུན་གཅིག་གང་བར་བསྲེག། ཡང་ནི་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་ལྟར། ། ཕྱག་ཏུ་ཉེ་རེག་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཡམ་ཤིང་ལ་སོགས་འོད་ཟེར་ལ། ། དབུ་ལ་མེ་ཏོག་མེ་ལྕེ་ཕྲེང་། ། སྤོས་དང་ཞབས་བསིལ་ཞབས་སུ་ནི། ། མེ་མར་མདུན་དུ་སྣོད་དུའམ། ། ཐུགས་ཀར་ཨརྒྷ་དྲི་ཞིམ་མོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་པཱ་པ་ཏ་པ་ཏྲོ་ཡ་སརྦྦ་པཱ་པ་ད་ཧ་ན་སྭཱཧཱ། ཏིལ་གྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱཧཱ། རྩྭ་དཱུར་བའིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱཧཱ། འབྲས་མ་ཉམས་པའི་འོ། །

The shapes of a parasol, a lotus, and a bell; a trident, a sword, and a fish; an Indra-head, a maṅgalya (auspicious vessel), a vajra, a conch, and so forth—these are auspicious. The shape of a fire that is filled with ghee, burning, and dripping; a flame like that is an auspicious fire. White, like the bow of Śakra; circling to the right and very glossy; a color like the essence of gold; like a ruby, lapis lazuli, or silver; with light and near-light; stainless and without smoke; fragrant in scent; and likewise sounding like the supreme music of the lute and the clay drum—these are the colors for pacifying and the other rites, taught as being of the highest single-pointedness. A two-pointed flame is middling, and a three-pointed is the lowest; it is like a white cloud. Excessive smoke is inauspicious. A severed tongue, flickering fire, or low conduct; black and not glossy like a cow; shaped like a cow's head, three-pointed, rough, crackling, and emitting sparks; smelling of the decay of a corpse—if such inauspicious signs appear, scatter [the fire], protect it, and clear it by swirling [the water]. Or, having scattered it seven times, with the mantra that performs all activities, burn it three, seven, or once. Furthermore, as they are found, one should offer them into the hand, the upaspṛśana (touching), and so forth. To the light rays of the samidh wood and so forth: flowers on the head, a garland of flames; incense and water for the feet at the feet; a lamp in a vessel in front; and fragrant argha water at the heart. OṂ SARVA PĀPAṂ TAPATRO YA SARVA PĀPAṂ DAHANA SVĀHĀ. This is for sesame. OṂ VAJRA ĀYUṢE SVĀHĀ. This is for dūrvā grass. OṂ VAJRA PUṢṬAYE SVĀHĀ. This is for unbroken rice.

ཨོཾ་བཛྲ་སཾ་བ་དེ་སྭཱཧཱ། ། ཞོ་དང་འབྲས་ཆན་གྱིའོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱཧཱ། རྩྭ་ཀུ་ཤའིའོ། ། བསང་གཏོར་ཉེ་རེག་བྱས་ནས་སུ། ། འབར་བ་སྣང་ངོ་གཉིས་དག་ཏུ། ། མེ་ཡི་ཧོམ་ཁུང་གཅིག་གིས་ནི། ། མེ་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་ཁོ་ནའོ། ། གཏོར་ནས་སྲེག་རྫས་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཕྲིན་ལས་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་བཞིན། ། དེ་དབུས་ལྷ་ནི་སྔ་མ་ལྟར། ། དགུག་པ་དྲང་བ་ལ་སོགས་པ། ། བསང་གཏོར་ཉེ་རེག་ཨརྒྷ་སོགས། ། མཆོད་བསྟོད་བཞུགས་སུ་གསོལ་བ་ལ། ། དང་པོ་དགུག་སོགས་དབང་བསྐུར་མཐར། ། ཨརྒྷ་ཉེ་རེག་བསང་གཏོར་དང་། ། བྱས་ཏེ་ས་བོན་གྱིས་ལྗགས་མཚན། ། སྔོན་བཞིན་ཚིམ་བྱས་སྔགས་སོགས་ཀྱིས། ། ཏིལ་མ་ཉམས་ལས་ཞི་བ་རྒྱས། ། སྣ་ཚོགས་ལས་ནི་དཱུར་བ་ལས། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བྱ། ། ཐ་མར་སྭཱ་ཧཱས་ཚེ་རིང་བ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་ལ་ཀུ་ཤས་བསྲུང་། ། རྙེད་བཞིན་དེ་ནས་ཉི་ཤུ་གཅིག། དེ་དག་བར་གྱིས་འབར་བར་བྱེད། ། རིགས་ནི་སྔགས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་དུ། ། དེ་བཞིན་གང་བར་བསྲེག་པ་ལ། ། ཨརྒྷ་བསང་གཏོར་ཉེ་རེག་བསྟོད། ། མཆོད་ཅིང་གསོལ་བཏབ་བཟོད་པར་གསོལ། ། གཤེགས་སུ་གསོལ་ནས་མེ་ལྷ་བསྙེན། ། བསང་གཏོར་ཉེ་རེག་བྱས་ནས་སུ། ། ལྷག་མ་རྫོགས་པར་བསྲེག་པར་བྱ། ། ཉེ་རེག་བསང་གཏོར་མཆོད་རྣམས་ཀྱི། ། ཨརྒྷ་ཕུལ་ནས་ཕན་དོན་དུ། ། གསོལ་བ་བཏབ་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། དེ་ལྟར་ཡང་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་ནི་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་ཆོ་ག་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདའ་བར་མི་བྱ་བས་ན། དམ་ཚིག་ཤིན་ཏུ་འདའ་དཀའ་བའོ། ། ཞེས་སོ། ། སློབ་མ་གཟུང་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ།

OṂ VAJRA-SAṂVADE SVĀHĀ. This is for the curd and cooked rice. OṂ APRATIVAJRĀYA SVĀHĀ. This is for the kuśa grass. Having performed the sprinkling and the ritual touching, in the two blazing appearances, by means of a single fire pit, one uses only the mantra of the fire god. Having sprinkled all the offering substances, in accordance with the activities to be performed, in the center, the deity is to be summoned, led in, and so forth, just as before. Having performed the sprinkling, the ritual touching, the argha, and so forth, the offerings, praises, and the request to remain; first, after the summoning and so forth up to the empowerment, having performed the argha, the ritual touching, and the sprinkling, the tongue is marked with the seed syllable. Having satisfied [the deity] as before with mantras and so forth, for pacifying and increasing, use unblemished sesame; for various activities, use dūrvā grass. One should always perform these with the Vajradharma mantra. At the end, with SVĀHĀ, for longevity, use kuśa grass for Amoghasiddhi to provide protection. Then, as available, twenty-one [offerings] should be made to cause the fire to blaze. Likewise, for whatever is to be filled, one should burn it with the mantra of the family. Having offered the argha, the sprinkling, the ritual touching, and the praise, having made offerings and the request, one asks for forgiveness. Having requested the departure, one attends to the fire god. Having performed the sprinkling and the ritual touching, the remainder should be completely burned. Having offered the argha of the ritual touchings, sprinklings, and offerings, for the sake of benefit, having made the request, one requests the departure. Thus, the extensive ritual should be understood from other sources. Therefore, because this ritual is not to be transgressed by any buddha, it is a samaya that is extremely difficult to transgress. Thus it is said. The ritual for taking the disciple is now taught.

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱིས་འགྱུར་བའི་ཚུལ་དུ་བརྟེན་པས་དེ་སྐད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལས་བྱུང་ཞེས་པ་ནི་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། ཨཱཿནི་ལུས་ངག་སེམས་ལས་བསམ། ། ཞེས་ཏེ་མགྲིན་པར་ཨཱཿལས་གྱུར་པའི་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་དེ་བསམས་ལ་ངག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེས་གཟུང་བར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའོ། ། སྒོ་གཉིས་གང་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅེ་ན། རྒྱལ་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་དེའི་ས་བོན་ཏེ་སྙིང་ལ་ཧཱུཾ་ལས་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཧཱུཾ་བསམ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་ཅེས་པ་ནི་ཨོཾ་ལས་བྱུང་བའི་འཁོར་ལོའི་ལྟེ་བར་ཨོཾ་སྤྱི་བོར་བསམ་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སློབ་མ་སྐུ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་རབ་ཏུ་གསོལ་ཞེས་པས་སོ། ། དེ་ཡང་བུམ་པ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ། སློབ་མ་སྣོད་དུ་རུང་བས་བཟུང་ནས་འཁོར་ལོའི་ཁང་པར་གནས་པ་ལ། སྦྱང་བ་བྱས་པའི་སློབ་མས་སྟོན་ཆེན་ཁྱེད་ལ་བདག་དགའོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། བླ་མས་ཀྱང་བུ་ཚུར་ཤོག་ཅིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལན་སྩལ་ནས་སྡིག་པ་བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུངས་པའི་སློབ་མ་གོང་མ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པའི་དྲི་ཆུས་བསྐུ་བ་དང་། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་རྫས་སྦྱིན་པ་དང་། སོ་ཤིང་སྦྱིན་པ་དང་།

Regarding the passage beginning with "Vairocana" and so forth: "By the application of Vairocana" is said because one relies on the manner of the subsequent translation. "Arising from the three vajras" means being blessed by them. That very point is stated: "Contemplate ĀḤ from body, speech, and mind." This means that one should bless the speech by contemplating ĀḤ at the center of the lotus arising from ĀḤ at the throat. "To be grasped by the vajra" means to be blessed by that. If one asks by which two doors it is blessed, it is by "the Great King" and so forth. "Vajrasattva" is its seed syllable; one should contemplate HŪṂ at the center of the vajra arising from HŪṂ at the heart. Likewise, "Vairocana and the pure" means contemplating OṂ at the crown of the head at the center of the wheel arising from OṂ. The blessing of the disciple’s body and so forth by these is indicated by the phrase "supplicate intensely." Furthermore, immediately after the preparation of the vase, the disciple, having been accepted as a suitable vessel and remaining in the mandala house, makes a supplication as a purified disciple with words such as, "Great Teacher, I delight in you." The guru then grants a response such as, "Come here, my son," and so forth. Having performed the confession of misdeeds and so forth, and generated the mind of enlightenment, the disciple is protected by the mantra of Amṛtakuṇḍalī and should be blessed with the three vajras as described above. Then, one should anoint them with the scented water from the recitation of the Amṛtakuṇḍalī mantra, give the substances such as flowers, and give the tooth-stick.

ཀུ་ཤ་སྦྱིན་པ་དང་། སྐུད་པས་སྲུང་བ་དང་། ཉེ་རེག་སྦྱིན་པ་བྱས་ནས། ཕྱིར་མི་ལྡོག་དབང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སློབ་མས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ལ། ། བླ་མས་སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་པ་བྱིན་ལ། དེས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཐེག་པ་གསུམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྡོམ་པ་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས། ཀུན་མཁྱེན་གང་དུས་འཇིག་རྟེན་ན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་བདེན་པའི་ཆོས་བཤད་ནས་ཉལ་དུ་བཅུག་ལ་བདག་ཉིད་འཁོར་ལོ་དབྱེ་བའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བ་ནི་མན་ངག་གོ། ། ད་ནི་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་ནི་རི་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ལྟར་འཇུག་པར་བྱ་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་སྟེ་ཡི་གེ་ལྔའོ། ། དམ་ཚིག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པའི་སྔགས་པ་འཇུག་པའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་ལ་མོས་པ་དྲིས་ནས་དེས་ཀྱང་ལན་བཏབ་སྟེ། གདོང་གཡོགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བླ་མ་མཆོད་ནས། ། དེའི་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བསམས་ནས། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་འཁོར་ལོ་བསྐུལ་ལོ། ། དེ་ནས་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་དང་། ཡི་གེ་ལྔས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་བསྐྱེད་ལ་དམ་བསྒྲགས་པ་སྟེ། གོང་མ་ལྟར་དབབ་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ལ། མེ་ཏོག་གཏོར་བ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་སློབ་མ་རྣམས་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ།

Having performed the offering of kuśa grass, the protection with thread, and the ritual of upaspṛśana (ritual rinsing), the disciple makes a request with the words, "For the irreversible empowerment in the maṇḍala," and so forth. The guru then bestows the common vows with the words, "The Buddha," and so forth, and the disciple should likewise take the vows with the words, "Just as the three vehicles," and so forth. Then, having inspired joy with the words, "O Omniscient One, whenever in the world," and so forth, and having explained the Dharma of truth, the disciple is made to sleep. The procedure for the differentiation of the wheel and so forth is the pith instruction. Now, the ritual for entering the disciple into the maṇḍala is taught: "In this regard, this is..." and so forth. The "great maṇḍala" is the painted maṇḍala. Such are the five vajra syllables for the entry. Regarding "of all samayas," this refers to the essence of the body, speech, and mind vajras of the mantra practitioner endowed with samaya who is entering. Furthermore, having asked the disciple—who possesses the application to be described below—about their inclination, and having received their response, the face is covered. After making offerings to the maṇḍala and the guru, one visualizes a vajra at the disciple's heart, generates the mind of awakening (bodhicitta), and exhorts the wheel. Then, having entered the maṇḍala with the mantras of Yamāntaka and so forth, and the five syllables, one generates the great vajra and proclaims the samaya. Having performed the descent ritual as described above, one should perform the scattering of flowers and so forth. Now, the ritual for conferring empowerment upon the disciples is taught: "In this regard, this is..." and so forth.

། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའོ། ། དེ་དབང་བསྐུར་བའི་ཐབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་ན་གསང་བའོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའི་སློབ་མས་དགོས་པ་གསུམ་དང་བཅས་པའི་ལུས་ཕུལ་ནས། དེ་ལ་བུམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆུ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བ་མི་བསྐྱོད་པ་གནས་གྱུར་པའི་ཆུས་སྤྱི་བོར་བླུགས་པར་བྱས་པས་མེ་ལོང་ལྟ་བུར་རྒྱས་པའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ལས་བྱུང་བའི་དབུ་རྒྱན་ཅོད་པན་གྱིས་མཚན་པས་དབང་བསྐུར་བས་མཉམ་པ་ཉིད་རྒྱས་པའོ། ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ལས་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་བྱིན་ཏེ་སྙིང་གར་བཟུང་བས་སོ་སོར་ཀུན་དུ་རྟོག་པ་རྒྱས་པའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་ལས་གྱུར་པའི་དྲིལ་བུ་གཡོན་དུ་བྱིན་པས་རྡོ་རྗེ་འཁྱུད་པས་བྱ་བ་ནན་ཏན་རྒྱས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྟིམས་ནས་སྤྱི་བོར་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་པའོ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་ལས་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་ལག་ཏུ་གཏད་པ་ལན་གསུམ་གསོར་ནས་དེ་ཉིད་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཨཱཿལས་བྱུང་བའི་དྲིལ་བུ་གཡོན་དུ་བྱིན་པས་ཕྱོགས་བརྒྱད་དུ་དཀྲོལ་ནས་དེ་ཉིད་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་དབྱིངས་ཕྱུག་མས་འཁྱུད་པར་བསམས་ནས། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་སྦྱིན་ནོ། ། སློབ་མ་དེ་ཁོ་ན་གནས་པས་ཡོན་ཕུལ་ནས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དབང་ལ་སོགས་པས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ལ། ། བླ་མས་ཀྱང་ཕས་ཕམ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྡོམ་པ་བྱིན་ནས། འཇུག་པའི་སྒོར་ཁ་དོག་གཅིག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ས་བོན་གྱིས་མཚན་པ་ལ།

The Great Vajra is the irreversible Vajra King. The wisdom of the method for conferring that empowerment is "secret" because it is uncommon. Its meaning is as follows: the disciple, having offered their body along with the three necessities, is poured over the crown of the head with water produced from the water of all the vases combined, which has been transformed into Akṣobhya; by this, the mirror-like wisdom is expanded. By conferring the crown and diadem produced from Ratnasambhava, the wisdom of equality is expanded. By bestowing the vajra produced from Amitābha and holding it at the heart, the wisdom of individual discernment is expanded. By bestowing the bell produced from Amoghasiddhi in the left hand and embracing with the vajra, the wisdom of all-accomplishing activity is expanded. By dissolving Vairocana and conferring the name empowerment upon the crown, the wisdom of the expanse of reality is expanded. Then, the vajra produced from HŪṂ is placed in the hand, brandished three times, and that very [vajra] is bestowed. Likewise, the bell produced from ĀḤ is bestowed in the left hand, rung in the eight directions, and that very [bell] is bestowed. Visualizing [the disciple] embraced by Dhātvīśvarī, the mudrā is bestowed through the samaya and vows. When the disciple, remaining in that very state, has offered the fee and requested the irreversible empowerment and so forth, the guru bestows the uncommon vows with the words "These are the defeats," and so on, at the entrance to the maṇḍala, which is of a single color and marked with the seed syllables.

དབང་སྟེགས་ཀྱི་ཁྲི་སེང་གེས་མཚན་པ་ལ་བཞག་ནས་སྟེང་དུ་གདུགས་བཏེག་པར་བྱས་ནས། དེའི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ནས། བླ་མའི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་བུམ་པ་གང་བ་བསྣམས་པས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཡོངས་སུ་གང་བར་རབ་ཏུ་བསྒོམ་མོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་ཡང་། རྡོ་རྗེ་རིག་པ་འཛིན་པ་ཡིས། ། ཞེས་ཏེ། གཞན་ལས་འོངས་པ་དེ་ལྟ་བུས་ཀྱང་སིལ་སྙན་དང་ཕེག་རྡོབ་པ་དང་། རྔ་བརྡུངས་པ་དང་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བ་དང་། སྤོས་ལ་སོགས་སྤྲིན་དག་གིས་གཏམས་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་རྣམས་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུམ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་བསྔགས་ཏེ། ཕྲ་ཞིང་མང་བས་ན་ཡུངས་ཀར་ཏེ། དེས་གདབ་པར་བྱ་བ་ནི་མཐར་འཇུག་པའོ། ། གང་གིས་མཐར་འཇུག་ཅེ་ན། དེ་ལ་དེ་ཡི་ཚེ་ན་ནི། ། བདག་ཉིད་དབང་བསྐུར་རབ་ཏུ་གསོལ། ། ཞེས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་རིག་པའི་དབང་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་སྩོལ་བ་སྟེ་དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབའ་ཞིག་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱན་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་བསྐུར་བར་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་སེམས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ། ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡང་ན་སངས་རྒྱས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་ཏེ་གང་ཡང་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཞེས་སོ། ། བུམ་པའི་དམ་ཚིགས་ལ་སོགས་པས་ཞེས་པ་ནི་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་སྒེག་པའི་ཉམས་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་མོ་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་ལ་མཁས་པ་དག་གིས་ཕྱག་ན་བུམ་པ་བཟུང་བས་བསྒོམས་ནས་ཀྱང་།

Having placed [the disciple] upon a throne on the empowerment platform marked with lions and raised a parasol over them, one should offer a supplication with the verses that follow. Then, having entered the three meditative absorptions (samādhi), one should vividly visualize the space of the sky completely filled with all the Buddhas, as described, holding full vases from the maṇḍala of the guru’s body. Furthermore, they are described as: "By the Vajra Knowledge-Holders (vidyādhara)," and so forth. One should also visualize them coming from elsewhere, filling the air with clouds of cymbals, hand-claps, drums, and the ringing of bells, as well as incense and other offerings. These very beings are the three vajra bodies, the nature of the three vajras. Praising them, it says: "Subtle and numerous, they are like white mustard seeds; by them, one is to be struck," which refers to the final entry. If one asks by what means they enter, it says: "At that time, I pray for the empowerment to be bestowed upon myself." This means that they bestow the knowledge empowerments and so forth immediately thereafter. It is not only the Tathāgatas who bestow it; it is also taught that Locanā and the others do so, as in the passage beginning with "Vajrasattva." The phrase "the meditative absorption of Vajrasattva" is merely an illustration; why? Because it says, "Alternatively, one should meditate on the Buddhas," meaning by whichever meditative absorption is appropriate. Regarding the phrase "with the samaya of the vases and so forth," this means that the yogis, skilled in the practice, should visualize the goddesses such as Locanā, endowed with graceful expressions, holding vases in their hands.

གོང་མ་ལྟར་དཔལ་ལྡན་གསེར་གྱི་རི་བོ་ལ་སོགས་པའི་བཀྲ་ཤིས་བརྗོད་པ་ལྟར་དབང་བསྐུར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་བདེན་པ་བརྗོད་པའི་བླ་མས་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་རང་གི་ས་བོན་གྱིས་སྦྱངས་ནས། ཨོཾ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དམ་ཡང་ན་མི་བསྐྱོད་པར་བསམས་ལ་ཞེས་སོ། ། བློ་བརྟན་ལ་ཞེས་པ་ནི་སྡོམ་པས་འགྱུར་བ་མེད་པར་བྱས་པའོ། ། དེ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པས་ཀྱང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། དེའི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་རྣམས་སྔགས་ཨོཾ་ལ་སོགས་པ་ཤེས་པས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གནས་གསུམ་དུ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་གོང་དུ་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་ཐམས་ཅད་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ལྷ་མོས་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པའི་དུས་སུ་བླ་མ་སྲུང་བ་ནི། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཞེས་པ་ནི་བརྟགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། ། དེའི་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་གསུམ་ལས་བྱུང་བ་ནི་འོག་ནས་བྱུང་བའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཁམས་གསུམ་གྱི་དབང་པོས་ཕྱག་བྱས་པ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་ཞེས་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་བརྗོད་པའོ། ། དབང་སྟེགས་ཀྱི་ཁྲི་ལ་གདུགས་བཏེག་པའི་སློབ་མས་གསོལ་བ་འདེབས་པའི་ཚིགས་བཅད་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བགྱིས་ནས་བསྒྲལ་བ་ལྟར། བདག་ཀྱང་འདམ་རྫབ་རྒལ་དཀའ་བ་ལས་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །

As stated above, the empowerment should be conferred according to the auspicious verses beginning with "Glorious Golden Mountain" and so forth. Now, the meditative absorption for entering the disciple into the maṇḍala is taught, beginning with "Vajra-viśuddha" and so forth. Furthermore, the guru, having recited the suchness and the truth, purifies the disciple who possesses the vows by means of their own seed-syllable; then, one should visualize them as Vairocana or alternatively as Akṣobhya, starting with the syllable OṂ. "Stable in mind" means having rendered them unchanging through the vows. Having blessed them through that close accomplishment, one should, by knowing the mantras OṂ and so forth, place the three vajras at the three places of their body, speech, and mind. Then, all the rituals previously described should be performed. At the time of bestowing the empowerment of the Tathāgatas and goddesses, the protection of the guru is taught, beginning with "In this regard, this is..." and so forth. "The Buddhas" refers to all those such as the Imputed and so forth. "Arisen from their three vajra secrets" refers to what appears below. If one asks what that is like, it is said: "Prostrated to by the lords of the three realms." This very Vajra King is described according to the divisions of the families as bestowing the empowerment of non-retrogression. The verses for the disciple to make a request while the parasol is raised over the empowerment throne are taught, beginning with "In this regard, this is..." and so forth. "Bodhi-vajra" means that just as the Teacher, the Buddhas, were liberated after performing great offerings, so too am I, in order to be liberated from the mire that is difficult to cross.

སྐྱོན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་བདག་ལ་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་མོ་ཞུགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་གསུངས་པ་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་དེ་མ་ཐག་གོ། ། དེ་ལ་དབང་བསྐུར་བ་ཞེས་པ་ནི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་དེ་ལ་ཐུགས་རབ་ཏུ་དགྱེས་པར་གྱུར་ནས་དབང་གི་འབྲས་བུ་སྩོལ་བར་མཛད་པ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ལྷའི་གཟུགས་ཞེས་སྦྱོར་བ་གནས་པའི་སློབ་མའི་སྙིང་གར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བཞུགས་པས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྤྱི་བོར་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པ་བཞུགས་པས་བདག་པོ་གཞག་པར་བྱ་ཞེས་རིགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དབུ་རྒྱན་དུ་བསྒོམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བློ་ལྡན་ཞེས་པ་ནི་ཆུ་ལ་སོགས་པས་དག་པར་བྱས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་བསྟན་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིམ་པས་གོང་དུ་སྟེ། གཞན་དུ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱང་སྦྱིན། ། ཞེས་པ་ནི་དེའི་འདོད་པའི་ལྷའི་སྔགས་དང་ཡི་གེ་དང་སྦྱོར་བས། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་དུ་གྱུར་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་སྤྱི་བོར་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པས་མཆོད་ནས་བསང་བ་དང་བསྟོད་པ་དང་། བདུད་རྩི་མྱང་བ་ཡང་བྱས་ནས་གདུགས་དང་བཅས་པ་བསྐོར་བར་བྱས་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ཁྲི་ལ་བཞག་ནས། དེ་རིང་ཕན་ཆད་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས། །

"Grant me the vajra master empowerment, which is like space because it is free from all defects." Immediately after the goddesses associated with the Tathāgatas have entered, the text describes what occurs with the words "Then," and so forth. "Then" refers to the immediate moment of becoming the essence of primordial wisdom (jñāna). Regarding "bestowing the empowerment," this means that having become intensely pleased with the disciple who possesses the vows, the [deities] grant the fruit of the empowerment. If one asks how this is so: by the phrase "the form of the deity," the Tathāgatas reside in the heart of the disciple who abides in the application, thereby becoming the maṇḍala of the wisdom beings (jñānasattva). Likewise, by the goddesses and so forth residing at the crown, the "lord" is to be established; thus, one should meditate on the Lord of the Family as a crown ornament. "The wise vajra master" refers to the yogi who, having been purified by water and the other [substances], has become a vajra master. "The maṇḍalas are to be shown" means that according to the sequence that follows, they are to be shown as above; this should be understood in other contexts as well. "The mantra syllables are also to be given" means that by means of the mantras, syllables, and applications of the disciple's chosen deity, the meditative absorptions (samādhi) of the generation stage are to be taught. Then, one should visualize Akṣobhya as the crown ornament. Then, having worshipped with offerings such as flowers at the crown, and having performed the cleansing, the praise, and the tasting of the nectar (amṛta), one should circumambulate with the parasol, prostrate, and place [the disciple] upon the throne, saying: "From this day forward, my son..."

ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུད་དང་སྔགས་འཛིན་པ་པོར་གནས་པར་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། ལྷའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། སློབ་དཔོན་གྱི་ལས་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྤྱི་བོ་ནས་ལུང་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་དམ་ཚིག་གསུམ་བྱིན་ནས་དམ་མཆོག་གསང་ཆེན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་དབུགས་དབྱུང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཇི་ལྟ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བཀའ་ལུང་གནང་བའི་དབང་སྦྱིན་པའོ། ། སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བླ་མའི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་བཀའ་ལུང་གཡར་གྱིས་བླང་ངོ་། ། དེ་རྣམས་ནི་བུམ་པའི་དབང་གི་ཆོ་གའོ། ། གསང་བའི་དབང་གསུངས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་གསུངས་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དམ་ཚིག་གསང་བར་བསྒྲག་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་གོང་དུ་གསུངས་པའི་དབང་ཐོབ་པས་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཆེན་པོས་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱས་ནས། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ཕུང་པོ་ཅན། ། ལ་སོགས་པ་གསོལ་བ་འདེབས་ཤིང་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པའི་རང་བཞིན་ཕུལ་བས་དག་པའི་བླ་མས་བསྒྲག་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་བསྒྲག་ཅེ་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྲོག་ཆགས་གསད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདི་རྣམས་ནི་ལེའུ་དགུ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ངོ་བོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་ནི་དམ་ཚིག་བཞི་སྟེ། དེ་ལ་བདག་གནས་ཤིང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྐུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་སྤྱད་ཅིང་བསྲུང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདའ་བར་མི་བྱ་བས་ན་དམ་ཚིག་རབ་ཏུ་བརྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། སྔགས་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་མོ། ། དེའི་བསྐུལ་བ་ནི་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

Having established [the disciple] as a holder of the tantra and mantra through such [words], the suchness of the maṇḍala, the suchness of the deity, and the activities of the master should be taught. Then, one is prophesied from the crown of the head in the manner of a Tathāgata. Furthermore, having bestowed the three samayas, one should grant encouragement with the words, "The supreme samaya, the great secret," and so forth. Then, with the words, "Just as..." and so forth, the empowerment of the authorization of the oral instruction is given. The disciples, too, should prostrate with their heads at the feet of the guru and receive the oral instruction with reverence. These are the rituals of the vase empowerment. The secret empowerment is taught as follows: "The Buddhas," and so forth. One should proclaim the uncommon secret samaya spoken by all the Buddhas of the past and so forth. Moreover, having pleased the guru with a great feast offering after receiving the aforementioned empowerments, one should make the supplication, "O Omniscient One, whose body is the aggregate of wisdom," and so forth. By offering the nature of the feast offering, the pure guru should proclaim it. How is it proclaimed? "You must kill living beings," and so forth. These should be understood according to the sequence of the ninth chapter. The path for attaining the essence of the vajra consists of the four samayas. Regarding these, one should abide in them and exhort all sentient beings to do the same. To practice and guard them is to make the samaya extremely firm, for all the Buddhas do not transgress them. The mantra consists of the three syllables. Its exhortation consists of the entry [into the maṇḍala] and so forth.

དེ་ཡིད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་སྟེ་གསང་བའི་དབང་ཐོབ་པའི་སློབ་མ་དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་ངོ་བོའི་སྔགས་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་གསུངས་པ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། འདིས་མཛེས་པར་བྱེད་པས་ན་རྒྱལ་པོའོ། ། འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་ཡང་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ནི་གསང་བའི་དབང་སྟེ་དེ་བྱིན་པ་ལ་བསྟན་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། གསང་བའི་དབང་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྦྱིན་ཞེ་ན་ཁུ་བ་འམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་གོང་དུ་གསུངས་པའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མས་རྡོ་རྗེ་སེམས་ཁྱོད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ལ་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའི་གཞུང་གིས་དག་པར་བྱས་པའི་སློབ་མ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་ཆོ་གས་ཕྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་པས། རྡོ་རྗེ་བློས་ནི་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བཟའ་བར་བྱ་ཞེས་སོ། ། འོན་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་རྙེད་མི་དཀའ། ། ཞེས་པ་ནི་ཞིང་དག་པའི་སློབ་མ་ནི་སྐྱེ་བ་གཅིག་ཐོགས་པའོ་ཞེས་སོ། ། རྣམ་པ་འདི་བཞི་གསང་ཆེན་ཏེ། ། ཞེས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གི་དམ་ཚིག་བཞི་པ་སྟེ་འོག་ནས་འཆད་དོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གསང་བ་སྟེ། སྦ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

That is spoken of mentally; the mantra, which is the essence of vajra recitation, should be given to the disciple who has received the secret empowerment, so that they will attain the illusion-like samādhi. Regarding the explanation of the conferral of the wisdom-gnosis empowerment, it says "the king of mantras" and so forth. "Mantra" refers to the Tathāgatas. Because it beautifies, it is a "king." Because it is not to be transgressed, it is a "samaya," which is the wisdom-gnosis. Its preceding cause is the secret empowerment; it is taught that once that has been given, [this should be shown]. How is that secret empowerment to be given? It is by "the semen" and so forth. Furthermore, the disciple who possesses the vows mentioned above should make a supplication with "O Vajrasattva, you..." and so forth. To that disciple who has been purified by the text on ignorance and so forth, the bodhicitta produced through the ritual of entering into union should be given according to the ritual. By those [mantras], the practitioner who is the nature of Vairocana and so forth, with a "vajra mind," should consume [it] after realizing it to be the nature of the assembly of all Tathāgatas. However, "attaining the siddhi is not difficult" means that a disciple of a pure field is one who is hindered by only one more birth. "These four aspects are the great secret" refers to the fourth samaya of the wisdom-gnosis empowerment, which will be explained below. That itself is the secret of the Vajra-holder, because it is something to be concealed.

དེ་ཡང་ཞིང་དག་པའི་སློབ་མ་ལ་རང་རིག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཀུན་མཁྱེན་ལ་སོགས་པས་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་སྙིང་པོའི་སྡོམ་པ་རྣམས་བྱིན་ནས། ཡང་མཆོག་སྦྱིན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ལ། ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དང་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པའི་མཆོག་སྨྲ་བ་དང་། བདེ་ཆེན་ཟ་མ་ཏོག་གི་སྔགས་བརྗོད་ནས་དེ་ལ་སྦྱིན་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཞེས་ཏེ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་བུད་མེད་གཟུགས་སུ་བསྟན་པ་སྟེ། དགོས་པ་ནི་སེམས་ཅན་དོན་སྤྱད་ཕྱིར་གནས་པའོ་ཞེས་ཏེ། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དྲག་པོ་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ངེས་པར་ཐར་པ་རབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དུ་མི་རྙེད་པས་ན་གཟུགས་མཛེས་པའོ། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། ཨེ་མའོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ནི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དགོངས་པས། ། འདུལ་བའི་དབང་གིས་གང་བའོ། ། བུད་མེད་གཟུགས་ཀྱང་དེ་བཞིན་མཛད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེའི་ཡིད་འོང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་ལ་ཡང་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དགའ་བ་དགག་པ་ལ་ཕྱོགས་ཤིང་བྲལ་བའི་དགའ་བའི་སྐྱེ་བ་ཕྱོགས་པའི་བར་དུ་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་བསྡུས་པའོ། ། ད་ནི་གོང་དུ་གསུངས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཤིས་པའི་ཟས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལྷ་རྣམས་སོ། །

Furthermore, in order for a disciple of a pure field to realize self-awareness as the dharmakāya, the Omniscient One and others offer prayers. Having bestowed the essential vows upon the yogi, they then offer prayers to the Supreme Giver, Vajra, and so forth. As it is said, they speak the supreme mudrās, samayas, and vows, and after reciting the mantra of the Casket of Great Bliss, they bestow it upon him. Why is this? It is called the "mantra wheel," which refers to the Sugatas. They manifest in the form of women; the purpose is to abide for the sake of acting for the benefit of sentient beings. This is for the sake of definitively accomplishing liberation for those sentient beings who engage in the intense passions of the desire realm, as it cannot be found otherwise; therefore, their form is beautiful. As the Root Tantra states: "Ema! The very nature of bodhicitta, intending to benefit all sentient beings, appears in whatever way is necessary through the power of discipline; likewise, it manifests in the form of women." Therefore, through the words "her charming [form]" and so forth, one should realize the guru’s oral instructions until the point where the joy of the nature of authentic suchness is inclined toward cessation and the joy of separation is inclined toward arising. Then, the subsequent practices for those two and so forth should also be bestowed exactly as they are. This is the summary of the ritual for conferring empowerment upon the disciple. Now, in order to show the auspicious food for the siddhis mentioned above, it says "In this regard, this is..." and so forth. The mantras of all the maṇḍalas are the deities of the body and so forth.

དེ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་གསང་བ་སྟེ། གླང་པོའི་ཤ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་རང་གིས་བཟའ་བར་བྱ་ཞིང་སྔགས་རྣམས་ལ་ཡང་དབུལ་བར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་སྔར་བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་བསྟེན་པར་བྱས་པས་ནུས་པ་རྙེད་པས་ཉིན་རེ་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེའི་སྦྱོར་བ་ལ་མཁས་པས་བདུད་རྩིའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟས་ཁྱད་པར་དུ་ཐར་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་བསྟེན་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་ཆོ་ག་ཡང་བཤང་གཅི་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའོ། ། ཤ་ནི་ཤ་ལྔའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་ཚིག་དག་གིས། ། ཞེས་པ་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བཟླས་པའོ། ། སྔགས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཡི་གེ་ཨོཾ། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཁུ་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཨོཾ་བཀོད་ནས་བསིལ་ཕབ་སྟེ། དེས་འབར་བར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། བདུད་རྩི་ལ་སོགས་པ་མ་རིག་པ་འཇོམས་ཤིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་བས་ན་རིག་པ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བསྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་གསུངས་པ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཉིད་དོ། ། དེ་ཡང་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བཅུད་ལེན་དུ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྟན་པའི་ཕྱིར་མི་སྣང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བརྩོན་འགྲུས་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་བྲོད་པའོ། ། སྟོབས་ནི་སྐྱོ་བ་མེད་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་གི་ཞེས་པ་ནི་བདུད་རྩི་དང་ཤ་སྟེ། རིགས་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། བཤང་གཅི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆ་ནི་མཉམ་པར་བྱས་ནས་སུ། ། ཞེས་པ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཤ་ལྔ་རིགས་རེ་རེར་སྦྱར་རོ།

This is the secret for pleasing [the deities], namely, the meat of the elephant and so forth. These should be consumed by oneself and also offered to the mantras. Furthermore, having previously engaged in the ritual of the approach (sevā) and thereby attained power, in order to inspire confidence in the vajra disciples, the adept should, through that application, prepare the maṇḍala of nectar (amṛta) and the special food for liberation and so forth, and then partake of it. Regarding the ritual for that: excrement and urine are the five nectars; meat is the five meats. "By the secret vajra words" refers to the recitation of the three syllables. "The syllable OṂ of all mantras" means that immediately after the vajra fluid, one places the syllable OṂ and brings down the cooling [rain]; by that, it becomes ablaze. Because the nectar and so forth destroy ignorance and are the essence of wisdom (jñāna), they are called the "great person of knowledge" (vidyāpuruṣa). The qualities of partaking in that are taught by the words "all accomplishments" (siddhi) and so forth. "Great samaya" refers to the Vajradhara. Its specific distinction is the enlightenment of the Buddhas themselves. Furthermore, it is said that these should be accomplished by making them into an elixir (rasāyana). To demonstrate all the accomplishments, it says "invisibility" and so forth. "Diligence" is enthusiasm for the application; "strength" is being without weariness. "Of the maṇḍalas" refers to the nectar and the meat, because they are of the nature of the five families. The application for that is taught by the words "excrement and urine" and so forth. "Having made the portions equal" means that the five nectars and the five meats are to be combined with each of the families respectively.

། ཁམ་ཕོར་སྦྱར་མར་གཞག་པ་ནི་ཨས་བསྐྱེད་པའི་བ་དན་ལ་རྣམ་པར་བཀོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་ལྷན་ཅིག་འཁོད། ། ཅེས་པ་ནི་དེའི་སྟེང་དུ་ཉི་མ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ལྔ་བཀོད་ནས་དེའི་འོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ལྔ་བཀུག་པ་དེར་གཞུག་པའོ། ། འདི་དག་ཀྱང་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བཞི་པ་ལ་གནས་པའི་ཆོ་གས་གྲུབ་པའི་མངག་གཞུག་བསྐུལ་བར་གསུངས་པ་དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསང་བ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་མངག་གཞུག་པ་ནི་དེའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་དགོས་པ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོའོ། ། དེ་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་དམ་ཚིག་དམ་པའོ་ཞེས་སོ། ། ཧྲཱི་ཞེས་པ་ནི་འོད་ཟེར་འབར་བ་དང་ལྡན་པ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའི་དབུས་སུ་བསམས་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རིག་པའི་ལྷ་མོ་དང་། ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས་གང་བར་བསྒོམས་ལ་དེ་རྣམས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་ནི་དང་པོའི་ས་བོན་དེར་ཨོཾ་ཨཱཿཧྲི་ཨ་མོ་གྷ་ཀོ་ཊི་ནན་བྷ་ཥ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེའི་བྱིན་རླབས་ལས་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྔགས་ནི་མངག་གཞུག་པ་གསུམ་མོ། ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི་བསྐྱེད་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཨཱཿཁཾ་དྷཱིཿཞེས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གང་ཡང་རུང་བར་གྱུར་པ་སྟེ་དང་པོའོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གཟུགས་ཆེན་དང་། ། ཞེས་ཏེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་ལ་གཞན་ཕྱག་བརྙན་དུ་ཆོ་ག་གཞན་པས་རྣམ་པར་བསམ་པ་སྟེ། གཉིས་པའོ།

Placing [the substances] in a joined clay bowl is their arrangement upon a banner generated from the syllable A. "Dwelling together with all the Buddhas" means that after arranging the five syllables upon a sun and moon disk above that, the five Buddhas are summoned by their light and absorbed into it. These points have already been explained in the twelfth chapter. Now, regarding the statement that the yogi abiding in vajra recitation should invoke the servant (karmadāsa) accomplished through the ritual of the fourth [empowerment], it begins with "This is..." and so forth. "All secrets" refers to the three vajras. The "vajra servant" is the wrathful deity of the family who fulfills the needs of that yogi; this is the supreme samaya for accomplishing him. Regarding the syllable Hrīḥ, one should visualize it in the center of the space in front, blazing with light rays. One should meditate on the Buddhas, Bodhisattvas, knowledge goddesses (vidyādevī), and the hosts of wrathful deities filling the expanse of space. Their abodes of body, speech, and mind should be brought down into that initial seed syllable by means of the mantra: Oṃ āḥ hrīḥ amogha-koṭīnāṃ bhāṣa ākarṣaya hūṃ. If one asks what occurs through that blessing, it begins with "This is..." and so forth. The mantras of body, speech, and mind are the three servants. Their blessing is the meaning of "generation." Any of the three syllables Āḥ Khaṃ Dhīḥ may be used; this is the first. Regarding "Vajrapāṇi of great form," one should visualize Amṛtakuṇḍalī as the attendant through another ritual; this is the second.

། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་ན་པདྨོ་འོད་ཆེན་ནི་རྟ་མགྲིན་ནོ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་གཟུགས་ཆེན་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཡི་གེ་གསུམ་གནས་གསུམ་དུ་བཀོད་ནས་སྙིང་གར་གསང་བའི་གནས་གཞག་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་དང་ཚེ་དཔག་མེད་ནི་ཉི་མ་ལ་བཞུགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྣང་མཛད་ནི་ཟླ་བ་ལ་བཞུགས་པར་བསམས་ནས་འོད་ཆེན་དང་ལྡན་པའི་མཚན་མ་ནི་དྲག་ཅིང་མི་བཟོད་པས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་དང་སྙིང་པོས་གསང་བའི་གནས་བསྐུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་དང་མདུང་རྩེ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་པས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྐུལ་ནས་དེས་ཀྱང་རིམ་པས་སངས་རྒྱས་ཉིད་རབ་ཏུ་འགྲུབ་ཅེས་སོ། ། སྒྲུབ་པའི་གནས་གསུངས་པ། ཉམས་དགའ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ། ། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་གདོན་མི་ཟ། ། ཞེས་པ་ནི་རྒྱུ་ངེས་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ན་ཕན་ཡོན་ནོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། རི་རབ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཞིང་དུ་འགྲོ་བར་ཞེས་པ་ནི་དེས་ཁྲིད་ནས་འགྲོ་བའོ། ། དེས་ཟབ་མོའི་ཆོས་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་ཆོས་མ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐོབ་པ་སྟེ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་གྲུབ་པའི་མཚན་མ་བྱུང་བས་ན། སངས་རྒྱས་ས་ཡང་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་ནི་མངག་གཞུག་པས་དགའ་བ་རྙེད་པས་ན་དེ་སྐད་དོ། ། སྦྱོར་བ་གང་གིས་དེ་བསྐུལ་བ་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། །

Likewise, the Great Light of the Lotus-Holder is Hayagrīva; the Great Form Unconquerable by Others is Yamāntaka. Having placed those three syllables at the three locations, one should establish them at the secret place in the heart. What are they? They are as follows: Akṣobhya and Amitāyus reside upon the sun; Vajradhara resides upon the moon. Having visualized this, the fierce and unbearable signs of great light are the great suffering; with that and the essence mantra, one should invoke the secret place. This is as stated in the passage beginning with "That very..." and so forth. By invoking with the syllable Oṃ and various signs such as the great spear-tip according to the ritual, one will gradually and perfectly achieve Buddhahood itself. The place of practice is taught: "Delightful..." and so forth. "In half a month, during the time of practice, the attainment of Buddhahood is certain"—this is the benefit because the cause is definitely attained. That very point is taught: "Mount Meru..." and so forth. "Going to the Buddha-fields" means being led there by that [practice]. "By that, one will also obtain the profound Dharma" means that even those who have not obtained the teachings of the completion stage will obtain them. Then, because the signs of achieving Buddhahood have arisen, it says: "One will also attain the stage of a Buddha." "Samayavajra-laughter" is so called because the messenger finds joy. The application by which one invokes that is taught: "In this regard, this is..." and so forth. Vajrasattva is Akṣobhya.

གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཞེས་པ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཆེན་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དེ། གང་ཡང་རུང་བ་མཉམ་པར་བཞག་ནས་རིགས་ཀྱི་རིམ་པའི་མངག་གཞུག་པ་དག་དུས་རྣམ་པ་བཞིར་བསྐུལ་ལོ་ཞེས་སོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདོད་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ས་བོན་དང་པོ་ནམ་མཁའ་ལ་བསམས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་ཕབ་པས་ཆོ་ག་དང་པོར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཉིད་རིགས་ཀྱི་རིམ་པའི་མངག་གཞུག་པའི་གཟུགས་སུ་ཆོ་ག་གཉིས་པས་བསྐྱེད་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་གནས་གསུམ་དུ་བསམས་ལ་གསང་བའི་གནས་སུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཞག་ལ་དབུ་རྒྱན་ལ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་བསྒོམས་ཏེ། མདུང་རྩེ་ཆེ་ལ་སོགས་པས་གསང་བའི་གནས་བསྐུལ་ཞེས་པ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་གནས་སུ་དུས་བཞིར་བསྒོམས་ན་ཟླ་བ་ཕྱེད་ན་འགྲུབ་པ་མངག་གཞུག་གིས་སངས་རྒྱས་ཞིང་དུ་ཁྲིད་ཅིང་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་ཐོས་པར་བྱས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་གཉིད་འོངས་པས་སངས་རྒྱས་ཉིད་འགྲུབ་པའི་མཚན་མ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ཐུན་མོང་གི་དམ་ཚིག་གི་གཞི་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ནི་དེས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྙེན་པ་དང་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་འདའ་བར་མི་བྱ་བས་ན་སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གོ། ། དམ་ཚིག་བསྐུལ་བ་དང་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་གསོལ་བ་གདབ་པའོ། ། དམ་ཚིག་གཏོང་བ་དང་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་སྤྱན་དྲང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ལྷ་མོའམ། གསལ་ཤིང་ཐོགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྲོ་བོ་སྤྲོ་བའོ། །

"Vajra Speech Holder" refers to Amitābha. "Great Vajra Body" refers to Vairocana. Having placed oneself in meditative equipoise, one should invoke the servants of the respective families during the four periods of the day. The meaning of this is as follows: for the practitioner of the yoga of the chosen deity, the first ritual consists of visualizing the first seed-syllable in the sky and causing the Buddhas and so forth to descend. Then, through the second ritual, one generates that very [deity] in the form of the servant of the family. One visualizes the three syllables at the three places, places the wisdom-being (jñānasattva) in the secret place, and meditates on Amoghasiddhi as the crown ornament. By meditating at the four periods of the day in the locations as described—such as the great spear-tip and so forth—at the secret place, one will achieve accomplishment in half a month. The servant will lead one to the buddha-fields, and having caused one to hear the profound and vast Dharma, the signs of achieving buddhahood itself will arise through the arrival of the sleep blessed by the Tathāgatas. Now, the basis of the common samaya is taught, beginning with "In that regard, this is..." "Wisdom wheel" refers to the mantra samaya, because one must not transgress it during the times of approach and accomplishment in order to be blessed by that [wisdom]. "Invoking the samaya" means making the request for the blessing of all the Tathāgatas. "Releasing the samaya" means emanating goddesses or wrathful deities holding stakes and so forth, in order to invite them.

དམ་ཚིག་སྨྲ་བ་དང་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་ལ་སྙན་པར་སྨྲ་བ་སྟེ། དེ་གཉིས་ནི་དང་པོ་བསྐུལ་བའི་གོང་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དམ་ཚིག་འཆིང་བ་པོའི་ཞེས་པ་ནི་འོད་ཟེར་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བསྡུས་ནས་ས་བོན་དེར་གཞུག་པའོ། ། དེ་བས་ན་འདི་བསྒྲུབ་པ་དང་ཞི་བ་བསྐུལ་བའི་སྟ་གོན་ལ་གནས་པ་ལས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ནི། ། སད་པར་བྱེད་པར་བསྐུལ་བར་གསུངས། ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་རྣམས་སུ། ། འོད་ཟེར་འགྱེད་པ་གཏོང་བ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཀུན་སྙན་མནན་པ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ཀུན་སྤྱན་དྲང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གནས་དེ་ཡི། ། འོད་ཟེར་གྱིས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཀུན། ། བསྡུས་ནས་གོང་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སུ། ། བཅིངས་པས་བཅིང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ད་ནི་མངག་གཞུག་པ་དེའི་མཐུ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ཡང་རྟ་དང་གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་གོང་བུའི་ཚུལ་དུ་གཞུག་པ་དེ་དག་གིས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་གཟུགས་སུ་བྱེད་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་བུ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ད་ནི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་མདའ་ལྔའི་སྦྱོར་བས་དབང་དུ་བྱ་བ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་དབང་དུ་བྱེད་པར་འདོད་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་གསང་བ་ཆེན་པོ་འདི་བསམ་མོ་ཞེས་སོ། །

Regarding the phrase "speaking the samaya," this refers to addressing those Tathāgatas with pleasant speech; these two should be understood as occurring prior to the initial exhortation. Regarding "the binder of the samaya," this refers to gathering the Tathāgatas with light rays and causing them to enter the seed syllable. Therefore, this should be applied to the preliminary stage of the accomplishment and the exhortation for pacification. As it is said: "The reality of body, speech, and mind Is taught as the exhortation that awakens. In the world systems of the ten directions, One emits and sends forth rays of light. Pressing the ears of all Vajra-holders, It is the invitation of all Vajra-holders. From the abode of the Vajra-holder, All Vajras are gathered by the light rays; By binding them in the manner of a single mass, It is called 'binding'." Now, the power of that messenger is described with the words "space" and so forth. Space is the total exclusion of all material phenomena; yet, if it can be made into a marvelous form in the manner of a single mass—like a horse or an elephant—then what need is there to mention others? "All" refers to Buddhas and sentient beings. Because they arise from the signs of those [beings], they are called "the only son." Now, the subjugation through the application of the five arrows of Mañjuvajra is described with the words "Buddha" and so forth. Furthermore, if one wishes to subjugate the Buddhas and so forth, one should contemplate this great secret application of Mañjuvajra, which is the essence of the three vajras.

ཇི་ལྟར་བསམ་ཞེ་ན་རྡོ་རྗེ་འཇམ་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བསྲུང་བའི་ནང་དུ་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་བསྐྱེད་ནས། དེར་ཆོ་ག་ཉི་ཤུས་རྡོ་རྗེ་འཇམ་པ་སྟོབས་པོ་ཆེ་བསམས་ལ་མདའ་ལྔའི་སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་ནི་སྡོང་བུ་དང་བཅས་པའི་ཨུཏྤ་ལ་དམར་པོ་ཁ་ཕྱེ་བ་ལྟ་བུ་འདོད་བྱེད་དང་། རྨོངས་བྱེད་དང་། སྡང་བྱེད་དང་། བརྒྱལ་བྱེད་དང་། ངལ་བྱེད་དང་། དབང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་སམ་མདའ་དམར་པོ་རྣམས་མཾ་ལས་བསྐྱེད་ཅིང་ལྟོང་ཨོཾ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་སྨྱུག་མ་ཨཱཿམདེའུ་ཧཱུཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རྣམས་དབུ་རྒྱན་རྩེ་མོར་བརྒྱན་པར་བྱ་སྟེ་རྣ་དྲུང་དུ་བཀང་བའི་མདས་དབུ་རྒྱན་གྱི་རྩེ་མོར་བརྒྱན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་གནས་ལྔ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་ཏེ་མགོ་དང་། དཔྲལ་བ་དང་། ཁ་དང་སྙིང་ག་དང་ལྟེ་བ་རྣམས་སུ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཁྲོ་བོའི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་ཨོཾ་ཨཱཿམཾ་མཉྫུ་ཤྲཱི་ཆེ་གེ་མོ་བ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧོ་ཞེས་པས་གདབ་བོ། ། དེ་སེམས་ཟླ་བ་སྦྱང་ལྡན་ལྟ་བུར་བཟློག་སྟེ། རིམ་པ་གཉིས་པར་ཆུད་པར་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་སྙིང་རྨོངས་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་ནས་སྔངས་ཤིང་བརྒྱལ་ཏེ་སྡོང་པོ་བཅད་པ་བཞིན་དུ་རྐང་པ་གཉིས་ཀྱི་འོག་ཏུ་ཆུད་པར་བསྒོམ་མོ། ། བྱིས་པའི་བློ་ཞེས་པ་ནི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སོ། ། འདི་མཚན་མ་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཟླ་བ་ཕྱེད་དུ་གསང་བ་བསྐུལ་བ་འདི་བསྒོམ་ཞེས་སོ། ། དེས་རྡོ་རྗེ་ཀུན་གྱི་རབ་ཏུ་གསང་བ་སྟེ་དབང་དུ་བྱ་བའི་ཆོ་གའོ། ། ཆུད་པར་གསུངས་པ་ནི་སྦྱོར་བ་མངོན་དུ་གྱུར་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། །

How should one contemplate? It is as stated in the passage beginning with "Vajra-Mañjuśrī" and so forth. Within that protection, one should generate the celestial mansion as described in the center of the vajra-space. There, one should visualize the powerful Vajra-Mañjuśrī through the twenty-fold ritual. Regarding the "application of the five arrows": these are like red utpala flowers with their stalks and petals opened, representing the nature of desire, delusion, hatred, fainting, and exhaustion, or the nature of magnetizing. One should generate the red arrows from the syllable Māṃ, bless the nocks with Oṃ, bless the bamboo shafts with Āḥ, and bless the arrowheads with Hūṃ. These should be adorned at the tips of the crown. Drawing the arrows to the side of the ear, they are adorned at the tips of the crown. One should strike all five locations of the target—the head, forehead, mouth, heart, and navel—with the mantra words of the wrathful Vajra-Mañjuśrī: Oṃ Āḥ Māṃ Mañjuśrī [Name] Vaśaṃ Kuru Hūṃ Hoḥ. The mind of the target is then reversed, becoming like the moon. Having been brought into the second stage, the target is transformed into the essence of delusion; terrified and fainting, one should meditate that they are brought beneath one's two feet like a severed tree trunk. "With a childish mind" refers to the yoga of Vajra-Mañjuśrī. This is the meditation on the secret exhortation for half a month by a yogi who has attained the signs. This is the most secret ritual of all vajras for the purpose of magnetizing. "Brought into" is a term meaning that the application has become manifest.

དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པའི་སློབ་མ་གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་སངས་རྒྱས་ལས་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་སློབ་མ་གོང་མ་ལྟར་རྡོ་རྗེའི་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་དང་། སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ནས་གོང་དུ་གསུངས་པའི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བྱས་པས་མེ་ཏོག་དོར་རོ། ། ཨོཾ་ནི་མིག་ཏུ་བསམ་ནས་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་མིག་གཉིས་ལ་དེ་ཁོ་ནས་མཚན་ཏེ་གདོང་གཡོགས་དཀྲོལ་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མནྟེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ནས་འདི་དག་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྟན་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ཁྱོད་ཀྱི་མིག་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེས་དྲིས་པ་དང་། མཚན་མ་ཀུན་གྱི་གཟུགས་དག་ཅེས་པ་ནི་ལྷའི་མཚན་མ་བཀོད་པའོ། ། དེ་ཡང་། ཚུལ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་ཅན་དུ་མཐོང་། ། ཞེས་ཏེ་སྐུ་དང་ཡི་གེ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་གཟུགས་སུ་མཐོང་བ་སྟེ་དེའི་དངོས་གྲུབ་ཉེ་བའོ། ། གཞན་ཡང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་དབྱིབས་ལས། ལས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བཀྲེས་སྐོམ་གཞོམ་པའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། བཀྲེས་སྐོམ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཟུགས་ཆེན་པོ། ། ཞེས་པ་ནི་དེའི་སྦྱོར་བས་གནས་ཞེས་ཏེ་མཚོན་པ་ཙམ་མོ། ། དེས་བསམས་ན་ཐམས་ཅད་དོན་ཐམས་ཅད་སྦྱོར་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བཾ་ནི་ཁ་ཡི་ནང་དུ་བསྒོམ། །

The ritual for removing the blindfold of the disciples who have entered the maṇḍala is taught as follows: "In the space of the vajra," and so forth. Furthermore, in the center of the space-vajra, within the maṇḍala arisen from the Buddha, the disciple is endowed with the vajra symbols and so forth, as well as the three vajras such as HŪṂ, and the wisdom being (jñānasattva) included by the word "and so forth." Having performed all the aforementioned activities, the flower is cast. "Having visualized OṂ in the eyes" means that the two eyes are marked with that very [syllable] and the blindfold is removed. Having recited "OṂ VAJRA SATVA SAMANTE" and so forth, these are shown according to the ritual. Then, when asked, "How do your eyes appear?" the phrase "the forms of all the symbols" refers to the arrangement of the deity's symbols. Furthermore, "one sees the three modes as possessing the vajra" means seeing them in the form of the body, the syllables, and the mudrās; this indicates that the siddhi is near. Moreover, from the shapes of the colors and so forth, the siddhis of the various activities should be understood. The application for subduing hunger and thirst is taught as "hunger and thirst," and so forth. "The great form of Vairocana" means abiding through that application; this is merely an illustration. By meditating on that, "all purposes are joined." How so? "One should meditate on BAṂ within the mouth."

ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་རྐན་གྱི་དབུས་སུ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་བུམ་བཟང་སེར་པོ་ཟླ་གམ་ཕྱེད་པས་ཁ་བཅད་པ་ཐིགས་པ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ་ཁ་ཟས་ཀྱི་རང་བཞིན་བསམས་ལ། རང་གི་ལྕེ་རྩེ་ལ་འདུག་པའི་ཨོཾ་གྱིས་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་བཟའ་བར་བྱ་བ་ཀུན་གྱི་གནས་ལས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུའི་ཐིགས་པས་བརྒྱན་པ་ལས་དྲངས་ནས་ཚིམ་པར་བྱེད་པས་བཀྲེས་སྐོམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཞི་ཞིང་སེལ་ལོ། ། དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ནུས་པ་ཅན་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། གཞན་ལ་མ་ཡིན་ནོ། ། བཟའ་བར་བྱ་བ་ཟད་མི་ཤེས་པས་ན་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའོ། ། ད་ནི་བཞི་པ་ལ་གནས་པའི་ཆོ་ག་སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འཛིན་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སྒོམ་པའི་ཚིག་འདི་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་བཟང་ཞེས་པ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་པའོ། ། དེ་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་དབུས་བསམ་ཞེས་ཏེ། ཆོས་འབྱུང་བའི་ནང་དུ་ཆུད་པར་བྱས་ལ། དེར་རྒྱུའི་ཆོ་ག་བཞི་རྫོགས་པས་ཆོ་ག་དང་པོ་ལས་བི་ལས་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་སེར་པོ་བི་ཡིས་མཚན་པ་བསམས་ཏེ། དེའི་འོད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུམ་དེའི་གཟུགས་སུ་བྱས་ནས་དེ་ལ་ཐིམ་པས་དཔའ་བོ་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ནས་ཅི་བསྒོ་བ་ཉན་པར་བསམ་མོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་གདུ་བུ་དཔུང་རྒྱན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པའོ། ། མདོག་ཅུང་ཟད་སེར་བ།

Regarding this: in the center of the palate, one should visualize a yellow, excellent vase born from that [syllable], its opening sealed by a half-moon and its contents like drops of a wish-fulfilling jewel, having the nature of food. From the syllable OṂ situated at the tip of one’s tongue, one draws forth the five nectars and all other substances to be consumed, which are adorned with drops like wish-fulfilling jewels from their respective locations. By satisfying [the body] with these, the suffering of hunger and thirst is pacified and eliminated. This arises from the power of the vajra-like primordial wisdom (jñāna-vajra) and not from anything else. Because the food to be consumed is inexhaustible, it is like a wish-fulfilling jewel. Now, the fourth section explains the practice of the specific mantras for the ritual of abiding. Regarding the words "Then..." and so forth: "Vajrapāṇi" refers to the Great Vajradhara, who holds a five-pronged vajra. "Great Hero" refers to Akṣobhya, the causal source of his generation. "The glorious Vajra-meditation word was uttered" is the statement. "The Buddha-maṇḍala of excellent light" refers to the celestial palace (vimāna). One should visualize it in the center of the vajra of space, contained within the source of phenomena (dharmodaya). There, having completed the four causal rituals, one visualizes from the first ritual a yellow vajra arising from the syllable VI, marked with VI. Through its light, the three vajra-bodies are transformed into that form and dissolve into it, whereby one becomes the Hero Vajra and should imagine that he listens to whatever commands are given. How so? "Completely perfect with all ornaments" means adorned with bracelets, armlets, and so forth. "Slightly yellow in color."

གཡས་གནག་པ། གཡོན་དཀར་བ། ཕྱག་དང་པོས་རང་སྣང་བའི་རིག་མ་ལ་འཁྱུད་པ་གཡས་ན་རྡོ་རྗེ་སེར་པོ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་པ་ན་པདྨ་དང་ནོར་བུ་བསྣམས་པ། འགྱིང་ཞིང་ཞི་བ་མཁྱེན་པ་དང་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་པ་ཐོར་ཚུགས་དབུ་རྒྱན་ལ་མི་བསྐྱོད་པས་བརྒྱན་པ་བསམས་ནས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ལས་ཐམས་ཅད་བསམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དཔའ་བོ་ཞེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེའི་རླབས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་སྟེ་རིགས་ཀྱི་སེམས་དཔའོ། ། དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། སྐུལ་བྱེད་མའི་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། དེ་ཉིད་སྒྲ་སྒྲོགས་པས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་ནི་དེའི་རིགས་ལས་སྐྱེས་པའི་སེམས་མ་འདི་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། དེ་ཡང་གོང་མ་ལྟར་ན་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ལ། དང་པོའི་ཆོ་ག་བཞི་རྫོགས་པས་གཉིས་པའི་དང་པོ་ལས་ཙུཾ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་དཀར་པོ་དེས་མཚན་པའི་འོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲིན་ལ་ཕོག་པ། ས་རྡོ་རྗེ་བུད་མེད་གྲགས་ཆེན་ཏེ། ཙུནྡའི་གཟུགས་སུ་བྱས་ནས་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ལ་དབབ་པ་ཞེས་ཏེ། དེའི་ངོ་བོའི་ཡི་གེ་ཙུཾ་ལ་བཅུག་པས་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་མའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམ་མོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གོང་མ་ལྟར། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་རྫོགས་པ། ། ཁ་དོག་དཀར་མོ། གཡས་གནག་གཡོན་དམར་བ་ཕྱག་དང་པོས་རང་གི་ཐབས་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་གཉིས་པདྨ་དང་རལ་གྲི། གཡོན་གཉིས་ན་ནོར་བུ་དང་འཁོར་ལོ་བསྣམས་པའོ། །

The right face is black, the left is white. With the first hands, he embraces the consort who appears from his own radiance; in the right hands he holds a yellow vajra and a sword, and in the left hands he holds a lotus and a jewel. He is majestic and peaceful, marked by the seals of knowledge, and his topknot and crown are adorned by Akṣobhya. Having visualized this, one should contemplate all activities as desired. "Vajra Hero" refers to Akṣobhya. His "garland of waves" refers to the bodhisattvas of that family. This is the meditative absorption of that [deity]. The ritual for the practice of Cundī is taught, beginning with the words "Then," and so forth. "The expanse of all" refers to the expanse of reality (dharmadhātu). Because it resounds with that very [nature], it is the "Vajra," and having entered into meditative equipoise in the manner of Akṣobhya, one should meditate on the "Great Vajra." This should be connected to the statement: "This female of that family, born from that [lineage], was brought forth." Furthermore, according to the previous method, one should visualize the supporting maṇḍala in the center of the vajra of space. Having completed the first four rituals, from the first of the second [stage], a white lotus arises from the syllable cuṃ. Light from that [lotus] strikes the clouds of Buddhas. She is known as the "Vajra Woman of the Earth," the Great Renowned One. Having assumed the form of Cundī, she is "descended" into body, speech, and mind. By inserting the syllable cuṃ, which is her essence, one meditates on her in the form of Buddhavajrī. If one asks what she is like, it is as described above: "Complete with all ornaments, white in color, with a black right face and a red left face. With the first hands, she embraces her own consort. In the second right hands, she holds a lotus and a sword; in the second left hands, she holds a jewel and a wheel."

བར་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དབུ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ཆེ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ལ་བསམས་ལ་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་དུ་སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་དགོད་དོ་ཞེས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་འཛིན་པས་ན་རྒྱུད་ལས་གང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ནི་ཞེས་པ་དེ་ལ་འཛེམ་པར་མི་བྱ་སྟེ་ཟླ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ནི་སྐུལ་བྱེད་མའོ། ། ཆུའི་དབང་པོ་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། དེས་ནོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་ལྷ་གསལ་བའོ། ། འཁོར་ལོའི་ཚུལ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་གསལ་བ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་དམིགས་པ་སྟེ་དེ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་པ་ནི་དེའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའོ། ། དེ་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་བསམ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་རྒྱུའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པས་ཆོ་ག་དང་པོ་ལས་ཛཾ་ལས་བྱུང་བའི་བི་ཛ་པཱུ་ར་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་འོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་ཕོག་པས་རྡོ་རྗེ་གནོད་མཛེས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་བསྒོམས་པ་དབབ་པར་བྱས་ཏེ་དེ་ལ་ཐིམ་པར་བྱ་བའོ། ། དེས་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཛཾ་བྷ་ལ་ནོར་བུ་གྲུབ་པ་ཞེས་ཏེ། ནོར་གྱི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བར་བྱེད་པའི་གནོད་སྦྱིན་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་། ཞི་བ་གནོད་སྦྱིན་གཟུགས་འཛིན་པ། །

Upon the head, which is blessed by the intermediate [deity], is the great Vajra King; one should visualize the crown jewel of Akṣobhya and, for the sake of the specific activity, arrange the mantra samaya. As for this Bhagavatī, since she assumes the form of a bodhisattva, one should not be hesitant regarding the statement in the tantra, "the sublime maṇḍala of the sun," but should understand it to be the moon. The Vajra Samaya is Akṣobhya. His light rays of primordial wisdom are Tāranā. The ritual for accomplishing the Lord of Water is taught beginning with "Then," and so forth. The Vajra of all the Tathāgatas is the Dharmadhātu. Having entered into the meditative absorption called "Enjoying the Perfection of Wealth," it says. "Meditative absorption" means the clarity of one's own deity. "In the manner of a wheel" means focusing on that which is connected to that clarity; thus it says, "he brought it forth." "Vajra maṇḍala" means that which arises from that family. Regarding "one should visualize it in the center of the Vajra of Space": having completed the causal ritual as it was taught, from the first ritual, through the light of the vijayapūra marked by a vajra arising from the syllable jaṃ, it strikes all the Buddhas; one should then meditate on the form of Vajra-Vighnāntaka and cause it to descend and dissolve into that. If one asks, "What will happen by that?" it says, "Jambhala, the accomplished jewel," meaning one should perfect oneself in the form of the great yakṣa who bestows the siddhi of wealth. Furthermore: "The peaceful one assuming the form of a yakṣa..."

ཞེས་ཏེ་རྐང་པ་ཐུང་ཞིང་གསུས་པོ་ཆེ། ། ཞལ་གསུམ་ཕྱག་ནི་གསེར་བཙོས་འདྲ། ། གཡས་གནག་གཡོན་ནི་དཀར་པོ་སྟེ། ། ཞབས་ནི་བུམ་བཟང་ལ་གཞག་པ། ། དང་པོས་འཕགས་མ་ནོར་རྒྱུན་འཁྱུད། ། བི་ཛ་པཱུ་ར་རལ་གྲི་གཡས། ། རིན་ཆེན་སྐྱུག་བྱེད་ཏིལ་འབྲུས་མཚན། ། དེ་འོག་པདྨ་འཛིན་པའོ། ། པདྨ་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་ནི། ། སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པས་མནན་ནས་ནི། ། གཅིག་གིས་གོང་མ་ཁ་སྦུབས་གཏོང་། ། ནོར་རྒྱུན་དམར་པོ་དང་པོ་གཉིས། ། གནོད་སྦྱིན་འབྲས་ཀྱི་སྙེ་ལྡན་པ། ། གཞན་མ་བདག་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ཡན་ལག་གཉིས་དང་ལྡན་པས་ཐོར་ཚུགས་དབུ་རྒྱན་ལ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཏེ་མི་བསྐྱོད་པ་བསམས་ལ། དེའི་གནས་ལྔ་སྟེ། མགོ་དང་། དཔྲལ་བ་དང་། ཁ་དང་། སྙིང་ག་དང་། ལྟེ་བ་རྣམས་སུ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡི་ཆོ་ག་ཡིས། ། ཞེས་ཏེ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རིན་ཆེན་དཔལ་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། བསྒྲུབས་ན་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཆོ་ག་གཞན་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་མན་ངག་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། འདོད་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཆོ་ག་བཅུ་གཉིས་རྫོགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་ཟླ་བར་ཞུ་བའི་ཆོ་ག་དང་པོ་དང་། དེ་ཉིད་ཛཾ་དུ་གྱུར་པའི་ཆོ་ག་གཉིས་པ་དང་། དེ་ཉིད་ལ་གནོད་གནས་དང་འབྲེལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་པ་སྟེ། ཆོ་ག་གསུམ་པའོ། །

Thus: short-legged and pot-bellied, with three faces and arms like refined gold; the right face black and the left white, his feet resting upon an excellent vase. With the first [pair of arms] he embraces the Noble Vasudhārā. In his right hands are a vijayapūra and a sword; the [left] hands hold a jewel-spitting [vase] marked with sesame seeds and, below that, a lotus. Upon a lotus and moon, he stands in the half-lotus posture, with one [leg] pressing down the one above in a prone position. Vasudhārā is red; her first two hands hold a yakṣa and a cluster of rice. The others should be understood to be like myself. Thus it is said. Then, with the two limbs [of the mudrā], one should visualize Akṣobhya, the Vajra-holder, upon the crown of the head as a topknot ornament. At his five places—the head, forehead, mouth, heart, and navel—one should meditate on the five Buddhas according to the ritual: Akṣobhya, Ratnaśrī, Amitābha, Vairocana, and Amoghasiddhi, in that order. If practiced, what has been taught will be accomplished. Another ritual is taught, beginning with "Vajrāmṛta" and so forth. The oral instruction for that is as follows: for the yogin of the chosen deity, the first ritual is the process of melting into the moon through the entry of all the Tathāgatas once the twelve rituals are complete. The second ritual is that very [moon] transforming into the syllable Jaṃ. The third ritual is visualizing the maṇḍala associated with Jambhala upon that very [syllable].

དེ་ནས་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་སྣོད་གནས་དེའི་བསམ་གཏན་གྱིས་གནས་ལ་འཇུག་པས་དེའི་ལྕེ་ལ་ཇི་བསམས་ལ་ཨོཾ་ཨཱ་ཛ་དྷ་ནཾ་དྷེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་ཞལ་དུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེའི་དབུ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པ་བསམས་ནས་གནོད་སྦྱིན་དབང་པོ་མཉེས་ནས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནོར་བསྒྲུབ་པས་མཛེས་པས་ན་རྒྱལ་མཚན་ཏེ། སྒྲུབ་པ་པོའི་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པས་ན་ཤིང་རྟའི་དཔལ་ཞེས་བྱའོ། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཆེན་མོའོ། ། དེ་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་དཔལ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདའ་བར་མི་བྱ་བས་ན་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་སྟེ། དེའི་ཚིག་འདི་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་རྟག་པ་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་པ་གྲུ་བཞི་ལྷམ་པ་རབ་ཏུ་བཟང་བ་ངོས་བཞི་ཤེལ་ལ་སོགས་པའི་རིན་ཆེན་བཞི་ལས་བྱས་པ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ཀུན་དུ་འཁྲིགས་པ་རྣམ་པར་བསམས་ལ་འཇམ་དཔལ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་པས་མདུན་དུ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཟླ་གམ་ཐིག་ལེའི་ཐོག་ཅན་གྱི་ཁྱིམ་བསམ་པ་སྟེ་ཆོ་ག་དང་པོའོ། །

Then, prior to the entry of all the Tathāgatas, one should enter the place of meditative concentration with the vessel of Vajrāmṛta water. Reciting "Oṃ ā ja dha naṃ dhe hūṃ" upon the tongue of the deity, one should offer it into the mouth. Then, having visualized Vajrasattva—Akṣobhya—upon the deity’s head, the Lord of Yakṣas will be pleased and bestow the desired siddhi. The mudrā of Vajrasattva is Akṣobhya. Because one does not transcend that, it is the Vajra Samaya. Because it is beautiful through the accomplishment of wealth by that very means, it is the Banner. Because it enters the continuum of the practitioner, it is called the Glory of the Chariot. The ritual for accomplishing a Yakṣiṇī is taught, beginning with "Then," and so forth. "Vajra Desire" is Great Passion. The glory that pleases that is the Mirror-like Wisdom; having entered into meditative equipoise with that, it is said. Because all Yakṣiṇīs must not be transgressed, it is the Vajra Samaya; this should be connected to the phrase "this word was uttered." Regarding "Space Vajra": one should visualize the excellent, square celestial palace arising from the permanent source of phenomena (dharmodaya), with four sides made of the four jewels such as crystal, and completely filled with flowers and so forth. Then, the practitioner of Mañjuśrīvajra should visualize in front of them a house in the shape of a crescent with a bindu, which is the nature of the three vajras. This is the first ritual.

དེ་ནས་གནོད་སྦྱིན་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས་གང་བར་བསམས་ལ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྲིན་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བཅུག་པའི་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བས་ས་བོན་དེ་ལས་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། གསེར་མདོག་མཛེས་པའི་ཆ་ལུགས་ཅན། ། བུད་མེད་གཞོན་ནུ་འཇོ་སྒེག་ལྡན། ། དར་གྱི་ན་བཟའ་མདོག་ལྡན་གྱིས། ། སྟོད་སྨད་དཀྲིས་ཤིང་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན། ། ཅུང་ཟད་འཛུམ་ལྡན་ཞལ་མཛེས་པ། ། མེ་ཏོག་ཁ་དོག་ལྔ་པ་ཡི། ། ཕྱེད་ཀྲུང་པ་ཡི་ཟུར་ཕུད་ཅན། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་སོགས་སེ་རལ་མཛེས། ། གཡས་ན་གདུགས་དཀར་བསྣམས་ཤིང་གཡོན། ། དཔག་བསམ་ཤིང་རྟེན་སྒེག་ཚུལ་ལྡན། ། པདྨའི་སྟེང་ན་ཟླ་བ་སེར། ། སྟེགས་འདུག་རིན་པོ་ཆེ་ཡི་ནི། ། ཕུག་ན་གནས་པ་བསམ་ཡས་ཏེ། ། ཞེས་གཉིས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཡན་ལག་དང་ལྡན་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་དབུ་བརྒྱན་པ་བསམས་ལ། དེའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བཀུག་ལ་གནས་གསུམ་རྡོ་རྗེའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཞེས་པ་ནི་དྲངས་ཏེ་བསྒོ་བ་དང་། དབྱེ་བ་དང་གཏོར་མ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ན་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། ཞི་བའི་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་མ་གྲུབ་ན་དྲག་ཤུལ་གསུངས་པ། སྙིང་གའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་གོང་གི་ཡི་གེ་བསྒོམས་ལ་དེ་འཁྱུད་ནས་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་པདྨར་གསལ་ཏེ་དེའི་ལམ་ནས་བྱུང་བའི་འོད་སྟུག་པོས་ཡི་གེ་བསྐུལ་བ་མེ་ལྟར་འབར་བ་ཚ་སྟེ། སྐྲག་ནས་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བར་འགྱུར་བས་ན་བརྩམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། གནོད་སྦྱིན་མོ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པ་པོ་མཉམ་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བ་སྟེ།

Then, one should visualize all the yakṣiṇīs filling the expanse of space. By means of the vajra-union, in which the cloud of forms is inserted between the three syllables, one should cause [the deity] to descend from that seed-syllable. If one asks what will happen by that: She has a beautiful golden complexion, A youthful woman full of grace and charm, With upper and lower garments of colorful silk, Wrapped about her and adorned with ornaments. Her face is beautiful with a slight smile, With locks of hair in the half-lotus position, And a beautiful sash of five-colored flowers. In her right hand she holds a white parasol, And in her left, she rests upon a wish-fulfilling tree in a graceful pose. Upon a lotus is a yellow moon, Seated on a pedestal within a cave of jewels— Thus is the second [verse]. Furthermore, one should visualize her crowned by Yamāntaka with all his limbs. Having summoned his wisdom-being (jñānasattva), one draws him in by means of the "distinctions of the three vajras" at the three places, and meditates according to the ritual procedures for commanding, separating, and offering the torma. If one meditates in this way, one will obtain the qualities as previously explained; this is the peaceful application. If that is not accomplished, the fierce method is taught, beginning with "at the heart" and so forth. One should meditate on the syllables of the mantra as before, and having embraced them, visualize the vajra-union clearly in the lotus. Through the thick light emerging from that path, the syllables are incited and blaze like fire. Because they become terrified and bestow the siddhi, it says, "one should undertake it." This is the application of the practitioner in the equality of all yakṣiṇīs.

དེས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ཐ་མལ་པའི་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་མར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་འབྱུང་བ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཕྲ་མོ་སྟེ། མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀུན་གྲུབ་པ་ཞེས་པ་ནི་རྨོངས་པའི་ལུས་ལ་སོགས་པ་ལས་འདས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་པ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱི་འོད་བཟང་པོ་དང་ལྡན་པ། འཛམ་བུ་གསེར་གྱི་མདོག་འདྲ་བ་གྲུབ་ཡང་། དངོས་གྲུབ་ཕྲ་མོ་དག་ལ་གནས་ཞེས་ཏེ། གང་དག་དངོས་གྲུབ་ཕྲ་མོ་ཐོབ་པ་རྣམས་དེ་ཁོ་ན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ལས་གྱུར་པའོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ་མི་སྣང་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། གོང་དུ་གསུངས་པའི་གནོད་སྦྱིན་གྱི་རྒྱལ་པོ་གྲུབ་ན་ནོར་ལ་དབང་བའི་རིག་པ་འཛིན་པའི་དབང་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ། དེ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་དངོས་གྲུབ་པོ། ། དེའི་གཟུགས་ཉིད་གསང་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་འཛིན་པའི་མཆོག་སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་གསུངས་པ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ནི་ཤེས་པ་དང་སྐྱོབ་པར་ལྡན་པའི་དངོས་གྲུབ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཐོབ་ན་མཛེས་པའི་གཟུགས་སེམས་ཅན་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་གཙུག་ཏོར་བརྒྱད་གྲུབ་ན།

"That is the samādhi called 'meditating on non-dual wisdom.'" Now, the signs of the siddhi of the Mahāmudrā of all ordinary things are taught, beginning with "Then..." and so forth. The siddhi of all vajra mantras is the Mahāmudrā. Its arising is the minor siddhi; because it is indivisible, it is like a vajra, and thus it is said, "having entered into meditative equipoise." "The accomplishment of body, speech, and mind" means transcending the deluded body and so forth, and assuming the form of a Buddha, endowed with the excellent radiance of the major and minor marks, and having a complexion like Jambu-river gold. Even if such is accomplished, it is said, "they abide in minor siddhis," for those who have attained minor siddhis have arisen from the complete maturation of that very reality. That itself is taught in "invisibility" and so forth, which is easy to understand. If the yakṣa king mentioned above is accomplished, one becomes a lord of vidyādharas with mastery over wealth. The benefits of those are taught, beginning with "In that regard..." and so forth. The siddhi of all vajras is the siddhi of the three vajras. Its very form is the secret vajra. "The supreme mantra siddhis that hold that" is what is meant. That itself is taught: "Mantra siddhi is the siddhi endowed with knowledge and protection, which is the Mahāmudrā." If that is attained, one's beautiful form will cause all sentient beings who see it to rejoice. Likewise, if the eight uṣṇīṣas of a universal monarch are accomplished...

ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུའི་རྒྱལ་པོ་ལྟར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོས་པ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། གཞན་ཡང་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མཆོག་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཕྲ་མོས་རང་གི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། ། ད་ནི་གསང་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་ལྷ་མོའི་ལུས་ཐོབ་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཕྱིའི་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་གསུངས་པ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མོ། ། དེ་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཏེ་རིག་མ་དང་ལྡན་པར་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་སྟེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་ཡང་དག་པའི་ལེགས་པའི་སྤྱོད་པ་སྟེ་དེ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཐམས་ཅད་ཆོས་ནི་གཉིས་མེད་དེ། ། དངོས་པོ་གཉིས་ཀྱིས་མཚོན་པ་ཡིན། ། དེ་བས་འཁོར་བ་རྣམ་བྲལ་བ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བླ་ན་མེད། ། ཅེས་སོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས། ། ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། དེ་དག་གི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱིས་བསྒོམ་པ་ནི་རང་གི་རིག་པའི་གཟུགས་དངོས་ཏེ་བསམ་གཏན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ཁོ་ནར་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དེའི་སྐུ་ཉིད་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་གསུངས་པ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐོར་ཚུགས་དང་རྒྱན་དུ་ལྡན་པ།

It is said: "Like the king of wish-fulfilling jewels, all needs will be accomplished." Furthermore, that very [state] is the supreme of Buddhas and Bodhisattvas, because it arises from the vajra-like wisdom of all Buddhas. The "Vajra" refers to the complete fulfillment of one's own intentions through subtle accomplishments. Now, immediately after attaining the body of the goddess of the secret conduct, the external conduct of awareness is taught. The "Vajra of Body, Speech, and Mind" refers to the three vajras. That is the conduct of awareness, the practice of conduct endowed with a consort; it is the authentic, excellent conduct through the mudrās of method and insight, and that is what is brought forth. As it is said: "All phenomena are non-dual, Characterized by the two entities. Therefore, you should not conceptualize Samsara as something to be abandoned. This is the unsurpassed Conduct of awareness of all Buddhas." Regarding the phrase "the vajras of body, speech, and mind," these are Vairocana, Amitābha, and Akṣobhya. Meditating on their body, speech, and mind is the actual form of one's own awareness; it is not mere meditative concentration. In brief, it is said that one will directly accomplish their very body in union. Regarding the conduct of the yogi of Vairocana, it is taught starting with "In that regard, this..." and so forth: "Endowed with a topknot and ornaments..."

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ཁ་དོག་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་བཟང་པོ་འདྲ་བ་མངོན་དུ་མཉམ་པར་བཞག་ནས་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པར། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་བྱ། ། ཞེས་ཏེ་དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཐོར་ཚུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་བརྡུངས་མ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་དང་ལྷན་ཅིག་བྱ་ཞེ་ན། ལོ་གྲངས་བཅུ་དྲུག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་བཙོ་བླག་མཁན་གྱི་བུ་མོ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཀླུབས་པ། རང་གི་མཚན་མ་དང་ལྡན་ཞིང་བཞིན་སྡུག་ཅིང་མིག་དཀྱུས་རིང་བ། ཐབས་གཉིས་ཀྱིས་རྙེད་ནས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་སུ་སྤྱོད་ཅེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་སྤྱོད་ཅེ་ན། ། སྤྱན་གྱིས་ཞེས་ཏེ་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའོ། ། དེའི་གོ་འཕང་ནི་གསང་བའི་པདྨ་སྟེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་མཚན་མས་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་དོན་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེ་གསང་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་དུས་སུ་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་རིམ་པ་ནས་སྦྱངས་ནས་ཕྱག་རྒྱའི་ཆོ་ག་དང་། སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་དང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་བསླབས་པ། མདོ་ལ་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ལ་སོམ་ཉི་མི་བྱའོ། ། གཞན་ལ་ཡང་ཇི་སྐད་དུ། ཟླ་བ་གཅིག་གིས་སྐལ་ལྡན་པར། ། འགྱུར་བར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེའི་བཙུན་མོ་ནི་སྤྱན་མའོ། ། དག་ལ་ཞེས་པ་ནི་ལུས་ལ་གནས་པའི་ལྷ་མང་བས་ན་དམ་ཚིག་མང་ངོ་། ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གནས་སོ། །

The Great Vairocana, whose color is like the beautiful autumn moon, having entered meditative equipoise, should perform everything according to the ritual, possessing the mantra vows as they have been taught. This means that the maṇḍala circle and so forth, as well as the topknot and so forth, should be fashioned from beaten [metal] and the like. With whom should this be done? It is said, "sixteen years of age," and so forth. Furthermore, it refers to a washerman’s daughter who has reached sixteen years, adorned with all ornaments, possessing her own [auspicious] marks, with a beautiful face and long, almond-shaped eyes. Having found her through the two methods, one should practice the twelve aspects together with her. How does one practice? It is said, "with the eyes," meaning that very [practice] becomes so. Her state is the secret lotus; together with that, one should meditate on the meaning as explained by means of the vajra-mark. Regarding the ritual of preparation at the time of the secret conduct, it is said, "the mudrā," and so forth. Furthermore, having been purified through the stages, one who has properly trained in the ritual of the mudrā, the ritual of the mantra, the mantra tantra, and so forth, and who has become fortunate regarding the sūtras, should not be doubted. Regarding others, it is also said: "In one month, one will become fortunate; of this there is no doubt." The Tathāgata is Vairocana. His consort is Locanā. Regarding the word "pure," because there are many deities residing in the body, the samayas are many. That itself is the state of the Buddha’s awakening.

དེ་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པའི། དུས་བཞིར་གསང་བའི་མཆོད་པ་བྱ། ། ཞེས་ཏེ་ཐོ་རངས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། སྡོང་བུ་རྩ་བ་འབྲས་བུ་ཡི། ། བཟའ་དང་བཅའ་བ་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ལས་ཆུང་བ་སྟེ། རེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱིར་ན་སྒོམ་པ་ལ་ནན་ཏན་དུ་གསུངས་སོ། ། གཞན་དུ་རང་གི་རྒྱུ་མཐུན་པ་འབའ་ཞིག་བརྡས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་ནི་དེའི་བརྡར་ཤེས་པར་བྱའོ་དེའི་འབྲས་བུ་གསུངས་པ། འོན་ཀྱང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཟླ་བ་དྲུག་གིས་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བར་གྱི་ཚིག་གོ། ། དེའི་བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་གཞན་དུ་གསུངས་པ། རྟག་ཏུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཞན་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་ནོར་ནི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཏེ། དེ་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་བསྐུལ་བར་བྱ་ཞེས་སོ། ། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཇི་སྙེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་གཞིགས་པ་ནི་བསད་པའོ། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེའི་གནས་ཆོས་ཉིད་མི་གཏོང་བས་ན་སྤྱད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྡོམ་པར་བསྡམས་པའོ། ། འོད་དཔག་མེད་དང་མི་བསྐྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་གིས་གསུངས་པ། འདོད་ཆགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ་དེའི་ཡོན་ཏན་ནི་འགུགས་པར་བྱེད་པས་ན་ཀྱོ་བ་མ་སྟེ་གོས་དཀར་མོའོ། ། ཡོན་ཏན་མི་བསྐྱོད་པས་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དང་འབྲེལ་བས་ལུ་གུ་རྒྱུད་དེ། ། ལྷ་མོ་མཱ་མ་ཀཱིའོ། །

Regarding that, it is said: "One should perform the secret offering during the four times, such as when entering the great ascetic observances." This does not refer to dawn and so forth. "One should consume the stalks, roots, and fruits as food and snacks" refers to those of little activity; because they possess the affliction of hope, it is taught that they must apply themselves earnestly to meditation. Otherwise, one should act through symbols alone, which are the symbols of those [practices]; these should be understood as such. The result of that is stated with the words "However," and so forth. "In six months" and so forth are the intermediate phrases. The other samaya for its protection is stated with the words "Always," and so forth. "The other" is the Great Vajradhara. His "wealth" refers to the qualities of sovereignty and so forth; it is said that these should be invoked through yoga. "As many dharmas as there are" refers to those possessing marvelous conceptualizations. "Destroying" that very [nature] is "killing." "Desire-Vajra" is non-dual wisdom; because one does not abandon the nature of phenomena (dharmatā), which is its abode, it is "to be practiced." One is thus bound by such a vow. The practitioners of the yoga of Amitābha and Akṣobhya state: "Desire," and so forth. "Desire-Vajra" is Amitābha; because his quality is that which summons, he is the "Hook-Maiden," Pāṇḍaravāsinī. His quality is Akṣobhya, because he is the basis of all qualities. Being connected with that is the "linked chain," the goddess Māmakī.

ངག་གི་རྡོ་རྗེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཉིད་མཆོག་སྟེ་དེ་སེམས་དཔའ་ལ་གོས་དཀར་མོ་འདི་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་རིག་མ་ཞེས་སོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་མོས་པས་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་སོགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་ལྡན་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། རང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ནི་བདག་པོའི་ཕྱག་རྒྱ་འམ་ཡང་ན་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱིས་བསམ་པ་དེ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་མཐུའོ། ། གཞན་གོང་མ་བཞིན་དུ་དཔག་སྟེ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་གནས་པས་རང་གི་མཐུ་མཐོང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། སྒྲུབ་པ་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་སྒྲུབ་པ་པོ་ནགས་ཚལ་དུ་སོང་སྟེ། བསོད་སྙོམས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཁ་ཟས་བཟང་པོ་སྟེར་བ་དག་ཅེས་པ་ནི་མི་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཞལ་ཟས་རོ་བརྒྱ་དང་ལྡན་པ་སྦྱར་ནས། ཤིང་ལ་གནས་པའི་ལྷ་དེ་དག་སྒྲུབ་དབང་དེའི་གཟི་བརྗིད་ཀྱིས་སྐྲག་ནས་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་མ་སྟེར་ཞིང་འདས་ན་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ཀྱང་ཞེས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་འདའ་བར་མི་བྱ་བ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཡི་གེ་སྟེ། མི་འགྱུར་བས་ན་ཡི་གེ་སྟེ། དེ་འགྱུར་བས་ན་མ་རུངས་ཞེས་ཏེ་འགས་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་ལྷའི་ལུང་གིས་གཞན་དང་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་གསུངས་པ། ལྷ་མོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་ནུས་པས་རྙེད་ནས་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བྱ་ཞེས་སོ། །

The Vajra of Speech is Amitābha himself, the supreme; his consort is Pāṇḍaravāsinī, who is known as the "All-Knowing One" (Sarvavid). This should be applied similarly to Akṣobhya as well. It is taught that practitioners of the yoga of Mañjuvajra and others should also engage in the conduct of awareness (vidyāvrata) according to their inclination, as stated in the passage beginning with "Of the Vajra-holder." "By the three syllables of the Vajra-holder" means that one should be endowed with the blessing of the body and so forth of Mañjuvajra. One's own mudrā is the mudrā of the Lord, or alternatively, for others as well, it is the power of dependent origination to visualize it thus in the mind. The rest should be understood by inferring it as above. Now, in order for one abiding in the conduct to see their own power, it is said: "The practitioner," and so forth. Furthermore, the practitioner goes to a forest, and by the mere act of taking alms, those who offer excellent food—meaning food endowed with a hundred flavors that is not common to ordinary humans—will offer it, for the deities dwelling in the trees are terrified by the majesty of that practitioner's power. Now, if they do not give and one transgresses, it says "the Vajra Samaya" as well; the "Vajra syllable" refers to the three Vajras which are not to be transgressed. Because it is unchanging, it is a "syllable" (akṣara); because it would change [otherwise], it is "ruined" (māruṇa), which means it would shatter. Now, the conduct of engaging with others through the deity's command is taught in the passage beginning with "Goddess," and so forth. Having obtained them through one's own power, one should perform the conduct of awareness.

ཅིའི་ཕྱིར་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་དམ་པས་ན་གསང་བའི་ཚུལ་ཆེན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། དེ་དང་ལྡན་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ་གཉིས་པའི་རྒྱུད་ལས། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་འཇུག་པའོ་ཞེས་ཏེ། དེ་ཐོབ་པའི་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རིག་པ་བརྟུལ་ཞུགས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། དེ་ཉིད་འདའ་བར་མི་བྱ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ནི་ཕྲ་མོ་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་མངོན་དུ་སོང་བའི་རྒྱུ་དང་བཅས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་ཕྱག་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་སྟེ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པའི་འགྲེལ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་གསང་བའི་མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་སྡེབ་དབྱངས་ཀྱི་བསྟོད་པའི་མཆོད་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཏེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། མི་བསྐྱོད་ཅེས་པ་ནི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་མ་སྐྱེས་པ་ན་ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་ལ་སོགས་པས་མི་གཡོ་བའོ། ། མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་ཆེ་ཞེས་པ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བས་མ་གྲུབ་པ་སྟེ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཞེས་པ་ནི་མཐའ་རྣམས་དང་བྲལ་བ་སྐུ་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུའི་ཕྱིར་རོ། །

Why is this? It is because it teaches the wisdom of the three vajras. Because it is the sublime method for attaining the three vajras, it is the "great secret system." Its application also arises from training in the maṇḍala of the three vajras. Regarding the practitioner endowed with that, the Second Tantra states: "The awakening of the buddhas is thoroughly entered," which means the attainment of that. The explanation of the conduct of awareness is complete. Because that very reality is not to be transgressed, it is the samaya. The vajra arising from that is the Great Vajradhara. "All accomplishments" refers to the subtle and the great mudrā. Its maṇḍala is the maṇḍala of the body and so forth, together with the causes that have become manifest. "Vajra manifest awakening" is the manifest awakening of the five wisdoms generated from the hands; the chapter of the text that teaches this is the sixteenth. This is the commentary on the sixteenth chapter. Now, immediately after being pleased by the secret offerings, the offering of praise through the melodic arrangement of the vajra and bell is taught, beginning with "Then," which has already been explained. "Akṣobhya" (Unshakable) means that when these entities are unborn, they are unmoved by the maras of the afflictions and so forth. Because it is indivisible, it is the "vajra," the wisdom of the expanse of phenomena (dharmadhātu). "Great wisdom" means that, being free from beginning, end, and so forth, it is unestablished, like a mirror-like wisdom. "Vajra expanse" means it is free from extremes and is the cause for the arising of the body and so forth.

དེ་ཉིད་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དྲི་མ་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་བདག་མེད་པའི་ཆོས་དང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ། ཐམས་ཅད་དེའི་ངོ་བོར་འདུས་པས་ན་མཆོག་གོ། ། དེའི་ངོ་བོ་བས་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་ཞེས་ཏེ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། ། བྱིང་བའི་ངོ་བོ་བས་མི་བསྐྱོད་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ཉིད་དབྱིངས་ཞེས་ཏེ་བླ་ན་མེད་པའི་ཆོས་གསུང་གི་ཕྱིར་བྱ་བ་ལ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚིག་སོ་སོའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་ནས་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད་ཅེས་པ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་སོ། ། ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་པ་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་བདག་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་འབར་ཞིང་སྣང་བ་དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། དག་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་ཀུན་གཞི་གནས་གྱུར་པའི་ངོ་བོ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་ཞེས་པ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། དགའ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི་དང་པོ་མ་སྐྱེས་པའི་སྒྱུ་མའི་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ལ་མངའ་མཉེས་པས་ཏེ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་མཆོག། ཅེས་ཏེ་བྱ་བ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དང་པོ་ནས་འོད་གསལ་བ་སྟེ་ད་ལྟར་མ་ཡིན་པས་ན་མཆོག་གོ། ། དེ་ཉིད་ལས་སྐུའི་ཁྱད་པར་སྟོན་ཏེ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད་ཅེས་གོང་དུ་བསྟན་པའོ། །

That itself is the Great Sage; because all phenomena are known to be stainless, it is equanimity. The "three vajras" refers to the indivisibility of the selfless dharma, the space-like [nature], and the wisdom body; because everything is gathered within its essence, it is supreme. Because it is that essence, it is called the "three maṇḍalas," which is discerning wisdom. Because its essence is non-sinking, it is Akṣobhya, and thus a vajra. That itself is the expanse; because it proclaims the unsurpassed dharma, it is the all-accomplishing wisdom. Having thus exhorted through the individual words of Akṣobhya, one "prostrates and praises," which is by way of uttering the words of the dharma. This should be realized through the power of body and mind. The same should be applied to the subsequent [sections] as well. "Vairocana" refers to the expanse of reality (dharmadhātu), which blazes and appears as the nature of selflessness in the aggregates and so forth. "Great purity" refers to the mirror-like [wisdom], the essence of the transformed ālaya, which is free from grasping and so forth. "Vajra Peace" refers to equanimity, being free from conceptual elaboration as cause and effect abide in equality. "Great Joy" refers to discerning wisdom, being pleased with mastery over the pure phenomena of the primordial unborn illusion. "Naturally supreme luminosity" refers to the all-accomplishing wisdom, which is luminous from the very beginning and not merely now; therefore, it is supreme. From that, the distinctions of the bodies are shown, and as previously taught, one "prostrates and praises" them.

རིན་ཆེན་ཞེས་པ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁྱད་པར་ཅན་བྲོད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ནའོ། ། དེ་ཉིད་མཛེས་པར་བྱེད་པས་ན་རྒྱལ་པོ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཅེས་པ་ནི་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་ཁྱབ་ཀྱང་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མེ་ལོང་ལྟ་བུའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། ། ཅེས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པས་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། རང་བཞིན་དག་པས་གོས་པ་མེད། ། ཅེས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་རང་བཞིན་གྱི་དང་པོ་ནས་དག་པས་དེའི་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པ་མེད་པ་སྟེ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་སྐུའི་རང་བཞིན་པས་རྡོ་རྗེ་སྐུ་སྟེ་བྱ་བ་ནན་ཏན་ནོ། ། དེ་ལ་གོང་མ་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད་ཅེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་དཔག་མེད་ཅེས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་སྐྱེས་པས་ཚད་མར་བྱེད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཆེ་སྟེ་དེ་བཞིན་ཉིད་མི་གཏོང་བས་ན་མེ་ལོང་ལྟ་བུའོ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་དང་བྲལ་བས་མི་རྟོག་པ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་འཛིན་པས་ན་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། ཞེས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པའི་འདོད་ཆགས་བརྙེས་པས་ཏེ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ཞེས་པ་ནི་དབྱེར་མེད་པའི་དོན་གསུངས་པ་སྟེ་བྱ་བ་ལ་ནན་ཏན་ཏོ། ། དེ་ལ་གོང་མ་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད་ཅེས་སོ། །

"Jewel" (Rinchen) refers to the sublime bodhicitta, which is the cause of joy because it is without substantiality. Because it beautifies that very [reality], it is the "King," which is the dharmadhātu. "Extremely profound" means that although it is pervaded by phenomena that are like reflections, it is like a mirror because it is devoid of defining characteristics. "Vajra space, stainless," means that because it abides in equanimity like space, it is "equanimity" (samatā) since it is free from grasping and so forth. "Pure by nature, unstained," means that because the afflictions are pure by nature from the very beginning, it is unstained by their defects; this is "discriminating awareness" (pratyavekṣā). Because its nature is the body from which all precious qualities arise, it is the "Vajra Body," which is "all-accomplishing activity" (kṛtyānuṣṭhāna). Regarding that, one pays homage and offers praise as described above. "Vajra Immeasurable" means that because the essence of the mind is unborn, it is not an object of valid cognition; thus, it is the dharmadhātu. That very [reality] is "great passion" (rāga) because it does not abandon suchness; thus, it is "mirror-like" (ādarśa). "Non-conceptual, space, Vajra-holder," means that because it is devoid of the essence of form and so forth, it is "non-conceptual," and because it holds [reality] like a vajra, it is "equanimity." "Attained the perfection of passion," means that one has attained the pure passion that has gone beyond the passion of perversion; this is "discriminating awareness." "Vajra Speech" means that the inseparable meaning is spoken; this is "all-accomplishing activity." Regarding that, one pays homage and offers praise as described above.

དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་དག་པའི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་མི་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའོ། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་སྤྲུལ་པས་དོན་རྫོགས་པར་མཛད་པ་སྟེ་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། ཞེས་པ་ནི་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྐུ་སྟེ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལས་ཞེས་པ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བརྟན་པ་གཞན་པ་གནས་པ་སྟེ་བྱ་བ་ལ་ནན་ཏན་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད་ཅེས་པ་ནི་གོང་མ་ལྟར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བསྟོད་པ་པོས་སྤྲོས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསྟོད་ཚིག་ཞི་བ་ཞེས་པ་ནི་དོན་རབ་ཏུ་ཞི་བ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེའི་ལོངས་སྤྱོད་ནི་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟོད་པ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོ་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་འདྲ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དམ་ཚིག་མ་བརྩམས་པར་གྱུར་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བས་ན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་རྗེས་གནང་བས་ན་བརྩེ་བ་སྟེ་དེ་གསུང་ནི་དམིགས་པ་མེད་པས་དག་པའོ། ། དེས་གསུངས་པ་ཞེས་སོ། ། ཨེ་མའོ་ཞེས་པ་ནི་ངོ་མཚར་བའོ། །

Regarding "Amoghavajra," because the naturally pure body and so forth do not fail to arise as the result for the benefit of sentient beings, it is the dharmadhātu. Because that very [nature] is perfectly awakened without error, it is the mirror-like [wisdom]. "All intentions" refers to the fulfillment of the welfare [of beings] through unarisen emanations; this is the wisdom of equality. "Arisen from the naturally pure itself" means arisen from the wisdom of clear light; this is the illusory body, the wisdom of individual discernment. "From Vajrasattva" means abiding in a stability other than the essence of emptiness; this is the wisdom of all-accomplishing action. "Homage and praise to that" should be applied as before. These verses were spoken by the praiser during the state of conceptual elaboration. Regarding the benefits of this, it says "by all the Buddhas" and so forth. "Peaceful words of praise" is because they demonstrate the profound peace of the ultimate meaning. "Vajra" refers to the Great Vajradhara. His "enjoyment" refers to the praise of Akṣobhya and the others; it means that the practitioner will also come to possess qualities such as being like a Buddha. Now, since the desired goal will not be accomplished if the samaya is not undertaken, it says "Then" and so forth. Because it is granted by the compassion of all the Buddhas, it is "loving"; that speech is pure because it is without objective reference. "Spoken by him" is the phrase. "Emaho" expresses wonder.

གང་ཞེ་ན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེས་པ་སྟེ་དེ་རྣམས་འབྲེལ་པའོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་པ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ནི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བ་བསྲེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ་མི་འགྱུར་བས་ཡི་གེ་ཆེའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཡོངས་སུ་དག། ཅེས་ཏེ་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ་དེའི་དཔེ་ཡང་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད་པའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་པར་འཕགས་པའི་དམ་ཚིག་ཏུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེའི་རྣལ་འབྱོར་པས་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་དམ་ཚིག་སྟེ་དེ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་རྒྱ་མཚོ་སྟེ་དེ་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཞེས་སོ། ། དམ་ཚིག་བཞི་པོ་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་དང་། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་། ལོག་པར་གཡེམ་པ་དང་ངག་གི་གཞི་དེ་བསྲུང་བར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་གོ། ། ཤ་ཆེན་རྟག་ཏུ་བཟའ་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་སྟེ་ཤ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ནི་བཟའ་བའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནི་ཞིང་དག་པར་བྱེད་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ་དེ་བས་ན་དམ་ཚིག་འདི་ནི་མཆོག་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། ། གཞན་གཉིས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བ་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱིས་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་དོན་འཛིན་པས་ན་བསྲུང་བར་བྱའོ། །

What is it? It is "of all the buddhas," which refers to their connection. To demonstrate that very point: "The great syllable of the expanse of phenomena" (dharmadhātu) means that the union of the profound and the vast is the expanse of phenomena; because it is unchanging, it is the "great syllable." If one asks what it is like, it says: "Naturally luminous and utterly pure." This means that its essence is utterly pure, having been unborn from the very beginning; its analogy is that it is stainless like the expanse of space. That very reality is taught as the samaya of the perfectly exalted vajras of the body and so forth, beginning with the words "Then..." and so on. "Body-vajra" is Vairocana. Because it is not to be transgressed by the yogi, it is the "samaya"; thus, it should be connected with the phrase "he brought it forth." "By the ocean of buddha-wisdom" means that the wisdom of the buddhas itself is the ocean, and it refers to the yogi who possesses that. "The four samayas should be guarded" refers to the samayas of guarding the bases of speech: killing, taking what is not given, sexual misconduct, and [lying]. "One should always eat the great flesh" is a term for the proximate characteristics; the five meats and so forth are the samayas of eating. This is the preliminary for purifying the field; therefore, it is said, "This samaya is supreme." The other two should also be understood in the same way. To conclude those points, it says: "Of body, speech, and mind," and so forth. "Should be guarded by the Vajra-holder" means that because one holds the meaning of the body-vajra and so forth, they must be guarded.

དེའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ། གང་ཞིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ནི་ལྔའི་སྤྱི་གཙུག་གོ། ། དེ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ་ལ་སོགས་པས་སྤྲོས་པས་ན་འོད་པོ་ཆེའོ། ། དེའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཏེ་དེ་ཉིད་དམ་ཚིག་དེ་དག་བསྟེན་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ། ། འཕགས་པའི་དམ་ཚིག་གཉིས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་དག་ལུས་ཀྱིས་སྟོན་པ་ནི། ། ཞེས་ཏེ་རང་སངས་རྒྱས་དེ་དག་གི་ལུས་ཀྱིས་ཡ་མ་ཟུང་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པས་འདུལ་གྱི་ངག་གིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ལུས་ཉིད་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་པས་ན་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་ཞེས་སོ། ། གནས་པ་དེ་ཡང་སེམས་ཅན་གཟུང་བའི་ངང་ཚུལ་དུ་ཞེས་ཏེ་དེས་འདུལ་བའི་འགྲོ་བ་ལ་ལུས་འབའ་ཞིག་གིས་འཛུད་པའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། གང་གི་དོན་ནི་གང་གང་ལ། ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཉན་འདོད་པ། ། དེ་ལ་དེ་དོན་དེ་དང་དེ། ། སྒྲ་མེད་ཀྱང་དེ་དེ་ལྟར་སྣང་། ། ཞེས་འཕགས་པ་བྱམས་པས་གསུངས་སོ། ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དགེ་བ་བཅུ་ཡི་ལས་ཀྱི་ལམ། ། ཞེས་པ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་སྤོང་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡེ་ཤེས་སྤངས་པ་རྣམས་ཞེས་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དང་ལྡན་པ་ནི་དགེ་བཅུ་ཞེས་ལྷག་པར་དང་དུ་མི་ལེན་ཏེ། གཞན་ལས་ཀྱང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་ལ། ལྷག་པར་བསྟེན་པར་མི་བྱ་སྟེ། མཉམ་ཉིད་རིག་པའི་རླུང་ཞུགས་ནས། ། ཅི་ལ་འང་ཐོགས་པ་མེད་པར་སྤྱོད། ། ཅེས་སོ། །

The benefits of this are taught in the passage beginning with "Whoever..." and so forth. Vajrasattva is the crown of the five [buddha families]. Because he emanates the three maṇḍalas and so forth, he is the "Great Radiance." His very body, speech, and mind are the buddhas; by relying on those samayas, one will achieve accomplishment, but not otherwise. The two samayas of the Noble Ones are taught in the passage beginning with "Then..." and so forth. Regarding the statement, "They teach by means of the body," this means that those pratyekabuddhas discipline beings by demonstrating miraculous feats and the like through their bodies, but not through speech. Because the body itself is the nature of the Vajra Body, it is said, "Abiding in the Vajra Body." That abiding is also described as "in the manner of attracting sentient beings," meaning that they lead those beings to be tamed by means of the body alone. As the noble Maitreya said: "For whatever purpose, for whomever, In whatever way they wish to hear, To them, that very purpose and that very thing Appears in that way, even without sound." The samayas of the śrāvakas are taught in the passage beginning with "Then..." and so forth. Regarding the phrase, "The path of the ten virtuous actions," this refers to the practice of abandoning killing and so forth. Why is this? Because it says, "Those who have abandoned wisdom," meaning they are devoid of non-dual wisdom. Those who possess that [wisdom] do not especially adopt the ten virtues; for even regarding other virtuous and non-virtuous phenomena, they do not rely on them excessively. As it is said: "Once the wind of the knowledge of equality has entered, One acts without obstruction toward anything whatsoever."

དེ་བས་ན་མོས་པ་ཆུང་ངུ་ཞེས་ཏེ་རང་ཉིད་ཙམ་གྲོལ་བར་འདོད་པའོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་བདག་པོ་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཏི་མུག་ལམ་གྱིས་ཞེས་པ་གཉིས་ཀྱི་ཆའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་དེའི་ལམ་གྱིས་ལས་གང་རྣམས་བྱེད་པ་དེས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པ་འཇིག་པ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་པས་ན་འཇིགས་ཤིང་མི་སྡུག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་སྟེ། དེས་འདུལ་བ་བཙུད་ནས་མོས་མ་ཐག་ཏུ་སྐུའི་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་གྱུར་ཏེ་དེའི་སྒྲུབ་པ་གཞུང་ཚུགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། བར་མའི་རིགས་པ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྨིན་པ་ལས་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་འདིས་འདུལ་བའི་འགྲོ་བ་ལ་ཨོཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཚངས་པ་སེར་པོ་ཞལ་བཞི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ཕྱག་བཞི་པ་དང་པོས་རང་གི་ལྷ་མོ་ཞི་བའི་ཀུ་ཙ་འཛིན་པ། འོག་རྩེ་གསུམ་འཛིན་པ་གཡོན་དང་གཡས་པའི་འོག་མ་བཟླས་པའི་ཕྲེང་བ་དང་གུནྡྷེ་འཛིན་པ། ཚངས་པའི་སྐུད་པ་ཅན་རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་མཚན་པ། ངང་པའི་སྟེང་ན་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་སྟེང་དུ་རྒྱབ་རྟེན་དུ་ལྡན་པ་བསམས་པ་ཙམ་གྱིས་དེར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ཙམ་གྱི་བར་དུ་རྣམ་པར་གནས་ནས་ཕྱིས་མོས་མ་ཐག་ཏུ་རང་གི་ལྷའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པའི་དམ་ཚིག་དང་འོག་ནས་འབྱུང་བ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དྲག་པོའི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དྲག་པོ་ཞེས་པ་ནི། གང་དེ་གདུང་བ་ཚ་བྱེད་དང་། ། གཞན་གྱི་ཤ་ཚིལ་ཁྲག་ཟ་བ། ། གང་དེ་དྲག་པོ་ཞེས་སུ་བཤད། ། ཅེས་སོ། །

Therefore, "small inclination" refers to the desire for one's own liberation alone. Regarding the explanation of the samayas of the three worldly lords, it begins with "Then," and so forth. "By the path of delusion" refers to the path free from the conceptualizations of the two parts; because the actions performed by that path thoroughly produce the destruction of the śrāvakas and others, it is called "terrifying and unpleasant." That also thoroughly demonstrates the awakening of the Buddha; having led those to be tamed into it, as soon as they have inclination, they become the very Vajra Body, because the practice of that is not something established through [ordinary] texts. The meaning of this is as follows: at the time of conduct, from the ripening of the intermediate vidyādharas and so forth, for the sake of taming beings, one should visualize a yellow Brahmā born from OṂ, with four faces, adorned with all ornaments, and four arms. The first [pair of hands] holds his own goddess Śāntikuca; the lower [pair] holds a trident. The lower left and right hands hold a rosary and a guṇḍī [drum]. He wears the Brahmā-thread and has Vajrasattva as the mark upon his crown of matted hair. Seated upon a swan, he is supported by a lotus and moon; by the mere thought of him, he becomes that. For as long as he remains there, later, as soon as there is inclination, he becomes the nature of his own deity. In the same way, this should also be applied to the noble samayas and the others that appear below. Regarding the explanation of the samaya of Rudra, it begins with "Then," and so forth. As for "Rudra": "He who causes torment and heat, and eats the flesh, fat, and blood of others—he is explained as Rudra." Thus it is said.

དེའི་དམ་ཚིག་གོ། ། ཁམས་གསུམ་ནི་ས་འོག་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ན་གནས་པའི་བུད་མེད་ཇི་སྙེད་པ་རྣམས་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་དེ། དངོས་པོ་གསུམ་གྱིས་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་འབྲེལ་བའི་དངོས་པོ་དང་། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོའི་དངོས་པོ་དང་། སོ་སོར་རྟོགས་པ་ལས་དཔྱད་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོ་ག་ནི་དངོས་པོའོ། ། དེ་ཡང་ཨཱཿལས་བྱུང་བའི་དྲག་པོ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཅན་དང་དྲིལ་བུར་བཅས་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་གཡོན་པའི་དཔུང་མགོ་ལ་བཞག་པ། བདུད་རྩིས་བཀང་བའི་ཀ་པཱ་ལ་དང་ལྡན་པ། ཨུ་མ་སེར་མོ་གཡོན་པའི་ཕྱག་གིས་འཛིན་པའི་ཕྱག་རྒྱ། གཡས་པའི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པ་འཛིན་པ་རང་ལ་འཁྱུད་པ་རང་གི་གཡོན་པའི་ཕྱག་གིས་དེ་ལ་འཁྱུད་པ་གཡས་པའི་ཕྱག་གིས་རྩེ་གསུམ་འཛིན་པ་སྟག་གི་པགས་པ་བསྣམས་པ། རལ་པའི་དབུ་རྒྱན་ལ་གོང་མ་དང་ཟླ་བ་ཕྱེད་པས་མཚན་མ་གླང་གི་སྟེང་ན་པདྨ་དང་ཟླ་བ་ལ་གནས་པའོ། ། གཞན་ནི་གོང་མ་ལྟར་རོ། ། ཁྱབ་འཇུག་གི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སེམས་ཅན་ལས་བྱུང་ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཁྱད་པར་དུ་སྡིག་ཆེ་བ་སྟེ། དཀོན་མཆོག་གཞོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་རྣམས་ཞེས་པའོ། ། དེ་རྣམས་དམ་ཚིག་འདིས་ནི་བསད་པའོ། ། ཞེས་སྦྱར་རོ། ། ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཚིག་གསུངས་པ། དབྱེར་མེད་སྐུ་གསུམ་ལ་གནས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་དབྱིངས་བདག་ཉིད་ཀྱང་། ། གསོད་པར་བྱེད་པ་གཞན་ཅི་སྨོས། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ཡང་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཁྱབ་འཇུག་ནག་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་དབུ་རྒྱན་ལ་གོང་མས་མཚན་པ།

This is its samaya. The three realms are the subterranean realm and so forth. All the women dwelling there arise from the vajra; they are to be enjoyed through three things. This means: the thing that is completely connected to the welfare of sentient beings, the thing that is the essence of all bliss, and the ritual that is free from analytical investigation through individual discernment—these are the "things." Furthermore, from the syllable ĀḤ, there arises the fierce one, white in color, holding a bell and a khaṭvāṅga resting on the shoulder of his left arm. He possesses a kapāla filled with nectar, and the mudrā of Umā, who is yellow and holds [him] with her left hand. In his right hand, he holds a three-pronged vajra and embraces himself; with his own left hand he embraces her, and with his right hand he holds the three-pronged [vajra]. He wears a tiger skin, and his crown of matted hair is marked by the aforementioned [ornaments] and a crescent moon. He stands upon a lotus and moon disc atop an elephant. The rest is as before. The samaya of Viṣṇu is taught: "Then," and so forth. "Arisen from sentient beings" means those among sentient beings who are particularly sinful, such as those who destroy the Three Jewels and so forth. "They are killed by this samaya"—thus it should be applied. The supreme words are taught: "Even the Vajra-Dharmadhātu itself, which abides in the inseparable three bodies, is killed; what need is there to mention others?" This means: from the syllable HŪṂ, there arises the black Viṣṇu, his jeweled crown marked by the aforementioned [ornaments].

རྩེ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱག་གིས་རྡོ་རྗེ་གསེར་སྐུ་མ་ལ་འཁྱུད་པ། གཞན་གཉིས་ནི་འཁོར་ལོ་དང་བེ་ཅོན་དང་གཎྜཱི་འཛིན་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་སྟེང་ན་པདྨ་དང་ཉི་མའི་སྟེང་ན་གནས་པའོ། ། གཞན་གོང་མ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་རྣམས་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་དབྱེ་བ་གསུངས་པ། སྐུའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་འགྱུར་བའོ། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་སྐུར་འགྱུར་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཤ་དང་ཁྲག་ཟ་ཞིང་གཞན་གྱི་བུད་མེད་སྤྱོད་པ་སྟེ་གནོད་སྦྱིན་མོ་རྣམས་དམ་ཚིག་དེ་དགའ་བས་ན། དེས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་གོང་མ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཀླུའི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཀླུ་རྣམས་ནི་འོ་མ་འཐུང་ཞིང་ལྕེ་གཉིས་དང་ལྡན་པས་ན་ཕ་མ་ཅན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདོད་པ་ལྔ་དང་མེ་ཏོག་དང་དྲི་དང་འབྲས་བུ་ལ་དགའ་བས་ན་དམ་ཚིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྟེ། གཞན་ཁྲག་ལ་སོགས་པས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོའི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ནི་ལུས་ངག་ཁྲོ་ཞིང་ང་རྒྱལ་ཆེ་སྟེ་གསོད་པ་ལ་ཞེན་པ་ཕ་རོལ་གནོན་ཏེ། ཡང་སྤོས་དང་མེ་ཏོག་སྤྱོད་པ་ལ་དགའ་སྟེ་དམ་ཚིག་དེས་བསྒྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ས་འོག་གི་དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་གནོད་མཛེས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་པའོ། ། དེས་གདུལ་དཀའ་བའི་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་འཛིན་པའོ། །

With a hand holding a three-pronged vajra, he embraces Vajra-Suvarṇakāyā. The other two hands hold a wheel, a club, and a gaṇḍī bell. He dwells upon a lotus and sun disk atop a garuḍa. The rest should be understood as before. To conclude these, the divisions are taught: "The Vajra Body," and so forth, which is easy to understand. "One becomes the Buddha-Vajra Body" means one becomes the body of the three vajras, because one possesses those [qualities]. Now, the samaya of the minor worldly beings is taught, beginning with "Then," and so forth. The yakṣiṇīs eat flesh and blood and consort with the wives of others; since they delight in those samayas, one should please them and accomplish [the practice] as before. The samaya of the nāgas is taught, beginning with "Then," and so forth. The nāgas drink milk and possess two tongues, thus they are "those with parents." Likewise, because they delight in the five sensory pleasures, flowers, perfumes, and fruits, their samaya should be accomplished; for they would be distressed by blood and the like. The samaya of the asura maidens is taught, beginning with "Then," and so forth. The asuras are wrathful in body and speech, possess great pride, are intent on killing, and are suppressors of others. Furthermore, they delight in using incense and flowers; one accomplishes [the practice] through that samaya. "The samaya of the Vajra Underworld" refers to the yoga of Sumbharāja. Through that, one seizes the asura maidens who are difficult to subdue.

སྲིན་མོའི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྲིན་མོ་རྣམས་ནི་ཐོད་པའི་རུས་པ་དང་རྐང་ཆེན་པོའི་བདུག་པ་དང་འབྲུ་མར་གྱི་དམ་ཚིག་ལ་དགའ་བས་ན་དེས་མཉེས་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་སྲིན་མོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། འབྱུང་པོ་ཀུན་གྱི་ཡང་དམ་ཚིག་གོ། ། དེས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ལ་འགྲིབ་པར་མི་བྱེད་པས་ན། གཙང་བའི་རྡོ་རྗེ་དོན་ཆེན་བྱེད། ། ཅེས་སོ། ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ནི་བཤང་གཅི་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ་སོགས་པ་དང་། ཆང་ལ་སོགས་པ་ལ་དགའ་བས་དེས་བསྒྲུབ་ཅེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་སྡོམ་པ་བླ་མའི་ལུང་ལས་ཉེ་བར་ཐོབ་པའི་ཧྲཱིཿལ་སོགས་པའི་ས་བོན་ལས། ཀེའུ་རི་ལ་སོགས་ལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྣ་ཚོགས་པདྨ་ཉི་མ་ལ། ། གཡོན་བརྐྱང་ཐབས་ཀྱིས་རབ་གནས་པ། ། དཀར་སེར་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས། ། རྣ་དྲུང་བཀང་བའི་མདའ་རྣམ་བཞི། ། ཚངས་པའི་ཞལ་བཞི་འབིགས་ཚུལ་འགེངས། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཐོད་དཀྲིས་པ། ། མཚན་དང་རྒྱན་གྱིས་རབ་བརྒྱན་པ། ། ཧེ་རུ་ཀ་ཡི་སྦྱོར་བས་བསྒོམ། ། ཞེས་པས་རྟོགས་པར་བྱ་ལ་གོང་མ་ལྟར་གནོད་བྱེད་རྣམས་གསད་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བ་གསུངས་པ། ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀུན་འབྱུང་བ་ཞེས་པ་ནི་དམ་ཚིག་དེ་དག་ནི་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པས་དང་པོ་མེད་པའི་དུས་ཅན་ཏེ། དེ་ཁམས་གསུམ་དག་ན་གནས་པ་སྤྱོད་པའོ། །

Regarding the explanation of the samaya of the rākṣasīs, it begins with the words "Then," and so forth. Since rākṣasīs delight in the samaya of skull-bones, the incense of "great meat" (human marrow), and sesame oil, they are pleased by these. This is not only the samaya of the rākṣasīs alone, but also the samaya of all bhūtas. Because these do not obscure the naturally luminous [nature], it is said: "The pure vajra performs the great purpose." Regarding the explanation of the samaya of the ḍākinīs, it begins with the words "Then," and so forth. Furthermore, since the ḍākinīs delight in the five nectars such as excrement and urine, as well as in alcohol and the like, they are accomplished by means of these. Regarding the phrase "Through the yoga of the Vajraḍākinī," this means that from the seed-syllables such as HRĪḤ obtained from the oral instructions of the Guru regarding the vows, one should generate oneself in the form of the Vajraḍākinī, such as Kaurī and the others. If one asks what that is like: "On a variegated lotus and sun, Abiding in the posture of left leg extended, White-yellow, with one face and two hands, The four arrows drawn to the ear, Piercing the four faces of Brahmā, With a crown of various flowers, Thoroughly adorned with the marks and ornaments— Meditate through the yoga of Heruka." This should be understood, and as before, the harm-doers are to be slain. Regarding the conclusion of these, it begins with the words "The essential nature," and so forth. "The essential nature of all that arises" means that these samayas are not artificial and thus belong to the time of the beginningless; they are the conduct that abides within the three realms.

དེ་བས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པར་འདོད་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས། དམ་ཚིག་མ་ལུས་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཞེས་ཏེ་ནུས་པ་དང་ལྡན་པས་གོང་མ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བའོ། ། གལ་ཏེ་ལུང་ཐོབ་ཅིང་མོས་པ་ཆུང་ངུ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ན་ཡང་དེ་རྣམས་རྣམ་པར་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། འདི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་སོ། ། དེ་དག་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། ཚོགས་བདག་ལ་སོགས་པ་འདིར་མ་སྨོས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་ཇི་སྐད་དུ། བསམ་པ་གང་དང་གང་དག་གིས། ། གདུལ་བའི་གཟུགས་ཅན་དེ་དང་དེ། ། སྙིང་རྗེ་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཐུགས་རྗེ་དེ་དང་དེ་དག་བསྟན། ། ཞེས་པ་དང་། མཚན་མས་ཕྱེ་བའི་རྒོལ་བ་ཀུན། ། དེ་འདིར་རྣམ་པར་བརྙས་མི་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། རྣམ་པར་འཕྲུལ་པས་འབྱུང་བ་ཡིན། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ད་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་འདོད་པས་ཤིན་ཏུ་འཕགས་པའི་བཟའ་བ་དང་བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་གསུམ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལུས་ཀྱི་རྣམ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་དབྱེར་མེད་པའི་བློས་ཟིན་པས་ན། རྡོ་རྗེ་འདྲ་བ་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཁམས་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཕན་ཡོན་སྟོན་ཏོ། ། ཚིག་གི་ལམ་གནས་ཞེས་པ་ནི་རྫུན་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཞིའོ། ། གསུང་གི་རང་བཞིན་དམིགས་པ་མེད་པས་ན་ཁམས་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་ནི་དྲི་མེད་བརྒྱན་པ་སྟེ་ཞེས་སོ། །

Therefore, possessing the intention to benefit all sentient beings, one should practice all the samayas without exception. This means that, endowed with capability, one should act for the sake of sentient beings as described above. Even if one has received the oral transmission but possesses only slight devotion, one should still accomplish these, for this is the Mahāyāna. These are merely illustrative examples; one should understand that the Gaṇapati and others not mentioned here are also included, as it is said: "With whatever various intentions, The yogi endowed with compassion Manifests in those various forms To tame [beings] through those various compassions." And: "All opponents distinguished by signs Should not be disparaged here; They arise through the miraculous emanations Of the glorious Vajrasattva." Therefore, this is called "following the samaya of all the three realms." Now, regarding the statement that those who desire the siddhi of Mahāmudrā practice the three samayas of sublime consumption and protection, it begins with "Then," and so forth. "The three of the body" refers to killing and so on. Since these are embraced by a mind of indivisibility, it says: "One should thoroughly perform them as being like a vajra." This demonstrates the benefit: that one brings the elements of sentient beings to the state of the Buddha's body. "Abiding in the path of speech" refers to the four types, such as lying and so on. Since the nature of speech is without objective reference, it says: "The samaya of the three realms is the stainless ornament."

དེ་བས་ན་དམ་ཚིག་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའི་ཐབས་གསང་བ་འདི་ནི་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། ། ཡིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཀུན་ཞེས་པ་ནི་མནར་སེམས་ལ་སོགས་པ་གསུམ་སྟེ། གལ་ཏེ་བྱུང་ན། རྡོ་རྗེ་བསྟན་པ་འཛིན་པས་བསྒོམ། ། ཞེས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་སྟེ། ཕྱི་མས་སྔ་མ་སུན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཡིད་ཀྱིས་ནི་དམ་ཚིག་གསུམ་ཆར་འཛིན་པས་ན་རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་ལྡན་གྱི། དམ་ཚིག་བཤད་པ་འདི་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་དག་བརྟེན་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་སྤངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་ན་ཀུན་ནས་སྤྱོད་པ་ལ་སྐྱོན་མེད་པས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཕྱོགས་མེད་པར་འཇུག་པའོ། ། ད་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྙིང་པོའི་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སམ། ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་སྙིང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལ་བརྩོན་པས་དབྱེ་བའི་བློས་ཕྱག་འཚལ་ན་སྒྲུབ་པ་པོ་དེ་མ་རུངས་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། འོ་ན་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཀུན་དུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ནི་གལ་ཏེ་འཕྱ་བ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་ཆེན་པོའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྦྱར་ལ། བདག་ཉིད་ཀྱང་བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེས་དེ་དང་སྒོ་གསུམ་མཉམ་པར་སྦྱར་ལ་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་བསམ་གཏན་བྱ་སྟེ་དབྱེར་མེད་པའི་བློས་འཛིན་པའོ། ། དེའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མདོར་ན་སེམས་ཅན་ཁམས་རྣམས་ནི། །

Therefore, this secret method for attaining the accomplishments of the samaya is not to be transgressed. Regarding the phrase "all things are the nature of the vajra of the mind," this refers to the three [poisons] such as malice and so forth. If these should arise, one should meditate on the "holder of the vajra teaching," which means knowing them to be the very essence of Vajradhara; this is because the latter does not invalidate the former. Thus, since the mind upholds all three samayas, this is the explanation of the samaya endowed with the three indivisible vajras. By relying on these, accomplishment will occur, but not through their abandonment. Therefore, because there is no fault in engaging in all [activities], one enters Samantabhadra without partiality. Now, the samaya of the yogi endowed with the power of the essence is taught, beginning with "Then..." and so forth. If a yogi of the essence, through the application of body, speech, and mind, should prostrate with a mind of differentiation toward the forms of buddhas and bodhisattvas, or the forms of śrāvakas and pratyekabuddhas and so forth, that practitioner will become ruined. If one asks, "How then should one act?" it is as follows, beginning with "Then..." and so forth. Regarding "the universal Vajrasattva," if in order to destroy derision one joins all [beings] into the maṇḍala of the body, speech, and mind of the great Mahāvajradhara, and one also joins one's own three doors in equality with him through the vajra of meditative concentration, one should perform the meditative concentration of words and so forth, upholding them with a mind of non-differentiation. To demonstrate that meaning, it says "Then..." and so forth. In brief: "The realms of sentient beings..." and so on.

ཞེས་པ་ནི་ཁྱིམ་པ་འམ་གསར་བུ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེས་བྱས་པའི་གནས་སུ་བསྐུལ་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་སྟེ་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུར་ཤེས་པ་ནི་ཕྱག་འཚལ་ཕྱོགས་ཏེ་སྒྲུབ་པ་པོ་དེའི་དམ་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་ཆེན་པོའི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་རྫོགས་པས་བདུད་རྩི་མྱང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་བཤང་གཅི་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྦྱངས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་སྟེ། བཙུད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གས་དག་པར་བྱས་ནས་རྣམ་པར་སྤྲོས་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཁམས་བཀང་ཞེས་སོ། ། དེས་དུས་གསུམ་རྡོ་རྗེ་དག་ལ་དབུལ། ཞེས་པ་ནི་ནང་དུ་ཆུད་པ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོ་རྣམས་ཕུལ་བ་ནི་དམ་ཚིག་བསྟན་པའོ་ཞེས་སོ། ། ཡན་ལག་གི་གནས་སྐབས་སུ་འདོད་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་མཆོད་པ་ཡང་དམ་ཚིག་ཏུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐམས་ཅད་ནི་ཡང་དག་པའི་སྒྱུ་མའོ། ། དེའི་མི་སྣང་བ་ནི་མེད་པ་སྟེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་རྣམ་པར་འཇིག་པ་སྟེ་དེའི་དམ་ཚིག་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་རུས་པ་བཞིའི་ཡན་ལག་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཕྱིའི་བུད་མེད་གསལ་བར་སྣང་བའི་རང་གི་ཡེ་ཤེས་མཚོན་པའི་ཕྱིར་ན། རྡོ་རྗེ་མོ་ནི་ཉིན་རེ་སྤྱད། ། ཅེས་སོ། ། ཀྱང་རྟག་ཏུ་བྱ་ཞེས་པ་ནི་དེ་ལས་བྱུང་བའི་དམ་ཚིག་ཁས་བླངས་པས་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཉེས་པར་ར་ས་ཡ་ནར་འགྱུར་བས་ན་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་བྱེད་པའོ་ཞེས་སོ། ། རིག་འཛིན་ཕོ་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

This refers to the samaya of the practitioner: when performing activities such as those of a householder or a novice, one should be exhorted to the state created by the vajra of meditative concentration, which is the essence of the three vajras. Knowing oneself to be the essence of the three vajras—like water and so forth—is the direction of homage. Now, it is said that once the four branches of approach and accomplishment of the Great [Vehicle] are complete, one should perform the samādhi of tasting the nectar. This is expressed by the words "Then," and so forth. "Vajra excrement and urine" refers to the five nectars purified by the nature of the vajra; having been cleansed through the rituals of ingestion and so on, they are emanated to fill the expanse of space. "Offer them to the vajras of the three times" means that offering the wheels of internal entry and so forth is the teaching of the samaya. Regarding the samaya of offering through the enjoyment of desire during the stages of the limbs, it is said: "Then," and so forth. "All vajras" are the authentic illusion. Their "non-appearance" is non-existence, which is the total destruction of subject and object; from that, the samaya is extracted. Furthermore, in order to symbolize one's own wisdom as the clear appearance of an external woman through the ritual of the four bone-limbs, it says: "One should enjoy the vajra woman every day." "And always" means that by accepting the samaya arising from that, the maṇḍala of the body is pleased and becomes rasāyana (elixir), thus completing the vajra samaya. The samaya of the male vidyādharas who have attained accomplishment is taught by the words "Then," and so forth.

སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འདི། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུང་གི་ངོ་བོ་དཀོན་མཆོག་དཔལ་ཏེ། དེ་རིག་པ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་དག་ལ་བསམ་གཏན་གྱིས་རྣམ་པར་བསམ་ཞེས་སོ། ། གལ་ཏེ་རིག་པ་འཛིན་པ་མོ་ཞིག་ན་ཚེ་དཔག་མེད་རྣམ་པར་བསམ་ཞེས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་ཞེ་ན། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཀུན་གྱི། ། ཞེས་ཏེ་ལུས་ལས་མི་འདའ་ཞིང་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་བས་ན་རླུང་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྣམས་འཁྲུག་ཅིང་ཁྲོས་པས་མི་ཐུབ་བོ། ། ཞེས་ཏེ་བསྐལ་པ་ལ་སོགས་པར་གནས་པའི་ནུས་པ་ཅན་དུ་བྱེད་པའོ། ། ད་ནི་སྡོམ་པ་སྤྱད་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཁ་ཟས་སྦྱང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པ་ཙམ་སྟེ། འདོད་པའི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་ཁ་ཟས་ལ་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཟས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལྟ་བུར་དག་པར་མོས་པས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་རྟག་པར་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་གྱི་ལྕེ་དག་པར་བྱས་ནས་བཟའ་བ་ནི་དམ་ཚིག་སྟེ། མདོར་སྟོན་ཆོ་ག་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་མདོར་གསུངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོ་ག་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡང་ན་ཁ་ཟས་ལ་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་སྐུའི་རྡོ་རྗེར་བསམ་པ་དང་སྤྱོད་ཡུལ་ལྟ་བའི་དུས་སུ་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེར་བསམ་པ་དང་། མདོ་ཀླག་པ་ལ་སོགས་པའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སུ་བསམ་པར་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཛ་བ་རི་བས་བཤད་དོ། ། ཐམས་ཅད་དག་པའི་བསམ་པས་དམ་ཚིག་སྤྱོད་པའི་དུས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་དག་པ་རྡོ་རྗེའོ། །

Regarding the phrase "this vajra of body, speech, and mind," this refers to Ratnaśrī, the essence of vajra speech. One should contemplate him as the crown ornament of the vidyādharas through meditative concentration. If the vidyādhara is female, one should contemplate Amitāyus. Why should one contemplate this? It is because of the words: "Of all the three samaya vajras." Since they do not transcend the body and are the essence of the three vajras, they are the winds and so forth. By disturbing and agitating these, one becomes invincible; that is, one is empowered to remain for an eon and so forth. Now, immediately following the practice of the vows, the samādhi for purifying food is taught, beginning with "Then..." and so forth. The term "Vajra Body" is merely an illustration; when one possesses the samādhi of the chosen deity and partakes of food, one should have the conviction that the external food is pure, like the Vajra Holder. Regarding the phrase "Always [contemplate] Vajradharma," this means that having purified the tongue of its natural state, eating is the samaya. "One should perform the ritual according to the brief instruction" means that the ritual is indicated by the brief teaching alone. Alternatively, the great master Javāripa explained that one should contemplate the Vajra Body at the time of eating, contemplate the Vajra Mind at the time of observing the objects of the senses, and contemplate Vajradharma at the time of reciting sūtras and so forth. When practicing the samaya with the conviction that all is pure, the vajra is the purity of intrinsic nature.

ད་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་ལས་བྱུང་བའི་བསྟན་པས་ལེའུ་གཉིས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྨྲ་བརྗོད་དང་བྲལ་བ་དང་དེ་ལ་བློ་གཞག་པའི་ཐབས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཉིད་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཏེ་མི་གཡོ་བའི་ཕྱིར་ན་སྙིང་པོའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དབྱེར་མེད་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ། དེ་ལ་རྣམ་པར་དགོངས་པས་ཏེ་དཔྱད་ནས་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སོ། ། ཐེ་ཚོམ་ལས་ལུང་གི་ཆོས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ཞུས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། དེའི་ལན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ནི། དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་རང་བཞིན་ལས་མི་འགྱུར་བས་ན་ཡི་གེའི་གནས་སོ། ། དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ལ་ཚིག་གི་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་བསམས་ནས་ཅང་མི་གསུང་བར་བཞུགས་སོ་ཞེས་སོ། ། མི་གསུང་བར་བཞུགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་གསུངས་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་ཉིད་མི་འགྱུར་བས་ཏེ་དོན་དམ་པས་དག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་སུ་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ། བྱེད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་རྫས་དང་བྲལ་བའོ། ། དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བ་སྟེ། བསྟན་པར་དཀའ་ཞིང་བརྗོད་པར་དཀའ་བའོ། །

Now, the teaching arising from the mind of the Blessed One explains the second chapter’s bodhicitta, which is beyond verbal expression, and the method for settling the mind upon it, beginning with the words "Then..." and so forth. The "Vajra Holder" is the very body, speech, and mind; because they are immovable, they are the "essence." That itself is the "vajra," meaning indivisible. The "equality" of these is suchness. Having contemplated—that is, having analyzed—that [bodhicitta] is their very nature, he "remained silent." Because the Dharma of scripture arises from the resolution of doubt, the bodhisattvas, though already knowing, requested the Tathāgatas, beginning with the words "Then..." and so forth, which is easy to understand. The response to that is given, beginning with "Then..." and so forth. The "Vajra of Body, Speech, and Mind" is non-referential, which is suchness. Since its essence does not deviate from its own nature, it is the "abode of syllables." Having reflected that its essence is without intrinsic nature and is thus free from verbal expression, he "remained silent." Another aspect of his remaining silent is also taught, beginning with the words "Noble son..." and so forth. Because the body itself is unchanging, it is pure in the ultimate sense. That very [body] is unarisen through the imputed nature. Likewise, body, speech, and mind are non-referential, being devoid of substantiality such as an agent and so forth. Therefore, they are like the vajra of space, difficult to demonstrate and difficult to express.

དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡང་དག་པ་ལ་ལོག་པར་འཛིན་ཏོ་སྙམ་པ་སྟེ་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པའི་དོགས་པའོ། ། ཚིག་ལ་སོགས་པ་ལོག་པ་སྟེ་དེར་རྟོགས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ། ། རྣམ་པ་གཉིས་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཞུས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསུང་རྡོ་རྗེའི་ཡི་གེའི་ཚད་ནི་ལུང་གི་ཆོས་སོ། ། དེ་ལ་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་འབྱུང་བར་མི་བརྟག་ཏུ་གསོལ་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞེས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྨྲས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་མཐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཡང་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པས་འགྲོ་བའི་དོན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཉིད་བསྟན་ལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་རིག་པས་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཀུན་འབྱུང་བར་མི་བརྟག་ཏུ་གསོལ་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་ཏེ་མ་གསུངས་ན་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པར་གྱུར་ཀྱང་མ་ལུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མི་ཤེས་པས་འདི་སྙམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྟེ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་རྟོག་ཅེ་ན། རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་འདི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

The thought that the true meaning of reality is being grasped erroneously is a concern that the explanation might be overly excessive. Regarding the words and so forth, "erroneous" means that the realization of them is understood as such. To refute the second [position], he asks: "Then," and so forth. The measure of the syllables of the Vajra Speech is the Dharma of scripture. In that regard, he requests that we and others not consider errors to arise. "Why is that which was spoken by the Tathāgatas [so]?" he asks. The Bodhisattva replied: "The Tathāgatas," and so forth. Although all Tathāgatas are of the nature of the power of the Vajra Expanse, they follow the welfare of beings through their conduct. Since even those possessing the wisdom of the past have taught the nature of phenomena (dharmatā) by relying on the external, and the Great Vajradhara likewise taught it, one should request that errors not be considered to arise. The Tathāgata asked: "Why is that?" meaning, "What fault is there if it is not spoken?" The Bodhisattvas replied: "Brahmā and so forth," and so forth. Although the Bodhisattvas such as Brahmā possess the wisdom of worldly superknowledges, because they do not know the nature of all phenomena without exception, they conceptualize in this way. How do they conceptualize? "This vajra nature," and so forth.

དེ་རྣམས་ཇི་བཞིན་པ་ལ་གཞག་པ་ལ་འཁྲུལ་ནས་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་འདིས་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཤེས་ནས་འཆད་དམ། ཡང་ན་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་འཆད་ཅེས་སོམ་ཉིར་གྱུར་ནས་བྱ་བ་ལ་མགོ་རྨོངས་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གསུང་ལ་འཁྲུལ་མོད་ཀྱི་ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ཆོས་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་སླུ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེའི་སྒོ་ནས་དཔྱད་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་ཁོ་ན་བསྟན་པ་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བྱང་ཆུབ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། མི་ཤེས་སོ་ཞེས་པ་ནི་གཞུང་ཚུགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཟབ་མོ་བསྟན་པའོ། ། ཡང་ཞུས་པ་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་སོ། ། ལན་གསུངས་པ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐྱེ་བ་མེད་པ་ནི་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པས་འོད་གསལ་བའོ། ། མི་ཕྱེད་པས་ན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དེ་ཉིད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའོ། ། དེ་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གང་གིས་ཀྱང་མི་འགྱུར་བ་སྟེ་དེ་ལས་བྱུང་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དོན་དེས་ཁྱབ་པས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་སུ་བསྟན་པའོ། ། སེམས་ཅན་ཆེན་པོའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་འདུལ་བའི་འཇིག་རྟེན་ནོ། ། སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྱབ་པ་ཇི་སྙེད་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་གོང་དུ་བསྟན་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་གནས་པས་ན་དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་ཞུས་པ་དང་། ལན་གསུངས་པ།

Having become confused regarding the way those [teachings] are to be established, one will be bewildered in one's activity, wondering: "Does this Vajra-nature explain the suchness of phenomena after having realized it, or does it explain it without knowing it?" Therefore, although they too may be confused regarding the words, the nature of phenomena as it was explained must be shown; one must not deceive sentient beings, for if they investigate by way of that [nature], they will come to realize it. Now, the Tathāgatas taught only the profound nature of phenomena, beginning with the words "Then..." The awakening of the Vajra Body, Speech, and Mind is suchness. The statement "they do not know" is not a definitive position, but a teaching on the profound. Furthermore, the question "Why is that?" is asked. The response is given: "Unborn..." and so forth. "Unborn" means that because it is not produced by way of an imputed nature, it is luminosity. Because it is indivisible, it is the Vajra; that itself is manifest awakening. That is the absence of intrinsic nature in things, which is unchanging by anything; that which arises from it is suchness. The words "Son of noble family..." and so forth show that because all are pervaded by that meaning, everyone is a Buddha. "Included within the great sentient beings" refers to the world to be tamed by passion. "All those sentient beings, however many there are" refers to as many as are pervaded by the nature. Because they abide in the awakening taught above, they are ultimately the Vajra Buddha. When the question "Why is that?" is asked, the response is given:

སེམས་ཅན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཆོས་ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཉེ་བར་བླངས་པས་རབ་དང་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པས་ན་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཆོས་ཉིད་ཐོབ་པའོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། སེམས་ཅན་དུས་གསུམ་དུ་འབྱུང་བ། ། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེའི་གནས་ཐོབ་པ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་འཁོར་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་གོང་གི་དོན་རྗེས་སུ་ཟློས་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱི་གནས་སུ་བློས་རྣམ་པར་བརྟགས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བ་ལྟར་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་འདྲ་བ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཞེས་སོ། ། ཡང་དག་པར་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ན་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། བསྟན་པར་དཀའ་ཞིང་བརྗོད་པར་དཀའ། ། བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་རྣམས་དང་བྲལ། ། ཚིག་གི་སྟེང་དུ་མི་ཕེབས་པས། ། བྱིས་པ་སོགས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་སློབ་མའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དེ་ལ་གནས་པར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག་གང་ལྟར་འབྱུང་གང་ན་གནས་ཞེས་ཞུས་པའོ། ། ལན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

Regarding the phrase "sentient beings" and so forth: "By taking hold of the nature of the vajra body, speech, and mind" means that because they have taken hold of a portion of that nature and have reached the ultimate limit of excellence, they have attained the nature of the vajra body, speech, and mind in such a sense. As it is said: "Sentient beings arising in the three times, all are the very essence of the vajra; having attained the state of the vajra of awakening, they are the Buddhas of great vajra miraculous power." Now, the Great Vajradhara spoke to the two types of retinues, repeating the aforementioned meaning, beginning with "Then..." and so forth. "Phenomena pure by their very nature" refers to the aggregates and so forth. Regarding those very phenomena, the intellect conceptually analyzes them as the locus of the insight of the dharmadhātu; then, by means of the wisdom that is non-referential—arising from the vajra—one conventionally speaks of an identity that is similar [to that nature]. "It is not a correct statement" means that in the ultimate sense, it is free from expression and so forth. As it is said: "Difficult to show and difficult to express, it is free from the conventions of expression; since it does not arrive upon words, it is not the domain of the childish and so forth." Now, it is taught that the accomplishments and all phenomena of the disciple yogins abide in that meaning, beginning with "Then..." and so forth. The question was asked: "How does one enter the accomplishments of body, speech, and mind? How do they arise? Where do they abide?" The answer was given, beginning with "Then..." and so forth.

དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ནི་རིག་པ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། ། ཁམས་གསུམ་ཇི་སྙེད་པ་དག་ཅེས་པ་ནི་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པ་རྣམས་སོ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལ་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་གཞན་གྱི་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དེའི་གོང་འོག་ཏུ་རྣམ་པར་གནས་པ་སྟེ། རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དངོས་གྲུབ་དང་ཁམས་གསུམ་གང་ན་གནས་ཞེས་པ་ནི་ཞུས་པའོ། ། ལན་གསུངས་པ། དེ་བཞིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་སོ་ཞེས་པ་སྟེ་དེས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ནམ་མཁའ་ཅི་ལ་གནས་ཞེས་པ་ནི་ཞུས་པའོ། ། ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པས་ན་གང་ན་ཡང་མི་གནས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པའོ་ཞེས་ལན་གསུངས་པའོ། ། འཁོར་རྣམས་ཀྱི་ངོ་མཚར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དོན་དེ་ལ་བློ་གཞག་པའི་ཐབས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ལའོ། ། རྨད་དུ་གྱུར་པ་ནི་སྣང་བ་མི་འགོག་པ་ལའོ། ། ཨེ་མའོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སོ། ། ཨེ་མའོ་ཆོས་ཞེས་པ་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བཞིའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཚིག་བཤད་པ་ཞེས་པ་ནི་ལུང་གིས་དེ་ཉིད་འདྲ་བར་བཤད་པ་སྟེ་ཨེ་མའོ་ཞེས་སོ། ། གང་དུ་ལུས་དང་ངག་སེམས་མེད་ཅེས་པ་ནི་ལུས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་རུ་གཟུགས་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། །

All accomplishments (siddhi) refer to the vidyādharas and so forth. "Omniscience" refers to Mahāmudrā. "As many as exist in the three realms" refers to those other than these. "Arising from the vajra continuum of body, speech, and mind" means arising from familiarity with reality itself, because there is no other causal entity. "Abiding in the vajra body, speech, and mind" means abiding above and below that, because it is their very nature. The question "Where do the accomplishments of the vajra body, speech, and mind, and the three realms abide?" is the inquiry. The answer is given: "Just so," and so forth. "Abiding in space" means abiding in suchness (tathatā), because it pervades everything. The question "In what does space abide?" is the inquiry. The answer is given: "It abides in nothing at all," because since suchness is all-pervasive, it does not abide anywhere but abides in equality. Preceded by the wonder of the retinue, the method for settling the mind on that meaning is taught: "Then," and so forth. "Became amazed" refers to the nature of phenomena (dharmatā). "Became marvelous" refers to the non-obstruction of appearances. "O Vajra!" refers to the Buddhas. "O Dharma!" refers to the four excellences. "Explaining the vajra words" means explaining that very reality through scripture, saying "O!" "Where body, speech, and mind do not exist" is because the nature of the body and so forth is like space. "There, one should meditate on form."

ཞེས་པ་ནི་དེ་དང་དེའི་ཚུལ་གྱིས་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བའི་རྒྱུན་གྱི་རིམ་པ་བསྒོམས་པས་ཏེ། འདིས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་བློ་གཞག་པར་གསུངས་པའོ། ། ད་ནི་སྐུའི་རྡོ་རྗེ་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་དོན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་ཚངས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་མཆོག་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་བའོ། ། དེའི་ཆེན་པོ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའོ། ། དེ་ལས་ཀྱང་ཆེ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་མངའ་དབང་མཆོག་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྟེ་དེས་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་བཤད་པར་མཛོད་ཅེས་སྦྱར་རོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་བརྟགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ནི་རབ་བསྒོམས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་རྒྱུའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྙེན་སྒྲུབ་གསུམ་གྱིས་བསྒྲུབས་ཏེ་ཞེས་སོ། ། སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་པ་ནི་དེའི་སྤྱི་བོར་འོད་ཟེར་བསྐུལ་བ་སྔོན་དུ་བྱས་པའི་མི་བསྐྱོད་པའི་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས་སོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་དེ་ཡང་ཞལ་གསུམ་སྐུ་གསུམ་ལས་བྱུང་བ། ཁྲོ་བོའི་རང་བཞིན་པས་སྤྱན་རྣམ་པར་གཡོ་བར་བསམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་འཛིན་ཞེས་པ་ནི་དབུ་ལ་གནས་པ་དང་། རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་གཡས་པར་མར་བསམ་པའི་མཚན་མའོ། ། དེ་ནས། བྱང་ཆུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་པས་ན་ཕན་ཡོན་སྟོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་བསྒོམ་པ་གསུངས་པ། ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

This means that by meditating on the sequence of the continuum of appearances as the correct conventional [truth] in such and such a manner, the mind is said to be established in non-dual wisdom. Now, the meaning of the empowerment of the Vajra Body is taught, beginning with the words "Then..." and so forth. The "three vajras" are Brahmā and the others. Their "supreme" are the śrāvakas and pratyekabuddhas. Their "great" are the bodhisattvas. Even greater than those are the "three vajras," which are the tathāgatas. The supreme sovereign of those is the Great Vajradhara; the text should be construed as "please explain [this] for the sake of meditating on the vidyā-puruṣa." The "buddha-maṇḍala" is the celestial palace arising from conceptualization. Regarding the phrase "having thoroughly meditated on the vajra body," this means that the yogin, having completed the causal ritual, accomplishes Vairocana through the three stages of approach and accomplishment. "One should thoroughly meditate on the vajra at the crown" means that, preceded by the invocation of light rays, the empowerment of Akṣobhya is conferred upon the crown of that [deity]. Furthermore, that Akṣobhya, arising from the three faces and three bodies, should be visualized as having eyes that move about due to his wrathful nature. "Holding the vajra and wheel" refers to the symbols to be visualized as residing on the head and as the support in the right hand. Then, the phrase "one will swiftly attain enlightenment" indicates the benefits. Similarly, the meditation for the others is also taught according to their specific families, beginning with the words "All..." and so forth.

ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཕྱེ་ལ་རང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་གསང་བ་བསྒོམ་པ་སྟེ་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གཞན་དུ་ནོར་བར་བསྒོམ་ན་ཞེས་པ་ནི་རིགས་འཆོལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་དངོས་གྲུབ་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། དཔའ་བོ་རྣམས་དང་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། སྤྱི་བོར་རེ་རེ་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། སྙིང་པོ་ཕྱག་རྒྱ་གསང་སྔགས་ཀྱིས། ། རང་རང་རིམ་པས་རྒྱས་གདབ་པོ། ། རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུས་རྒྱས་གདབ་ཅིང་། ། འབྲས་བུ་ལ་ཡང་རྒྱུས་རྒྱས་གདབ། ། བསྒོམ་ཞིང་གཞན་དུ་དངོས་གྲུབ་ནི། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བར་ཡོད་མི་འགྱུར། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་སྤྱིའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བཞིའི་མཚན་མ་རྙེད་པས་ཞིང་དག་པར་བྱ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། ཁམས་ལས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁམས་ནི་ས་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་པ་ནི། རྒྱལ་མོ་ཆེན་མོ་ཞེས་ཏེ་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེས་མཉེས་པར་བསམ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་ཆོ་གས་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ཅི་བྱེད་ཅེ་ན་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུམ་གྱིས་མཚན་མ་ཞེས་པ་ནི་ལས་རྣམ་པ་གསུམ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་སྟེ། སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་མཐའ་གསུམ་ལ་དེས་རིག་པས་ན་མཚན་མའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་ཁྱུ་མཆོག་གོ། ། དེ་མཉེས་པར་བསམས་ནས་ཞེས་པ་ནི་ཞིང་དག་པར་བྱ་བས་དགའ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕན་ཡོན་དང་དུས་གསུངས་པ། གང་ཞིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་ནི་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པ་གསུམ་པའོ། །

For all [deities], one should distinguish them by their respective families and meditate on the secret of the lord of their own family; this has already been explained. As for the phrase "if one meditates erroneously," it means that through a yoga of mixed families, the practitioner’s accomplishments will not be perfected. As it is said: "Upon the crowns of the heroes and the vajras, Each is consecrated individually; By means of the essence, mudrā, and secret mantra, They are sealed according to their own respective order. The cause is sealed by the result, And the result is also sealed by the cause. If one meditates otherwise, Accomplishment will not occur even in ten million eons." Now, having obtained the signs of the four accomplishments of the general conduct, the ritual for purifying the field is taught, beginning with "From the elements" and so forth. "Elements" refers to earth and the others. "Arising from those" refers to the Great Queens, such as Locanā and the rest. "Contemplating them as pleased" means conferring empowerment through the ritual of the application of wisdom. If one asks what is done, "the signs of the three vajra bodies" refers to the three types of activity, which are the essence of the three vajras. Because one knows them through the three preliminary limits, they are called "signs." Furthermore, because he is the chief among all yogins, he is the "bull." "Having contemplated him as pleased" means that he becomes joyful through the purification of the field. The benefits and the time [for this] are taught, beginning with "Whoever" and so forth. "Bodhisattva" refers to one hindered by only one birth; this is the third type of yogin.

དེ་ཉིད་གྲགས་ཆེན་ཏེ་དངོས་གཞིའི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པའོ། ། ཉི་མ་བདུན་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་དུས་དེ་ཙམ་དུ་ཞིང་དག་པར་བྱ་བའོ་ཞེས་སོ། ། འོད་འཕྲོ་བའི་སྐུ་གསུམ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ལམ་ལ་འཇུག་པས་དེ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་ཉེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གོ། ། ལེའུ་གསུམ་པ་ལས་ཀྱང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་མཚན་པ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པའི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བདག་གི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་པ་ནི་བདག་ཉིད་ལ་དེས་མཚན་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ལུས་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེའི་དོན་བརྟག་ཅིང་ལེའུ་དྲུག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམས་ན་ཞེས་སོ། ། མཚན་ཉིད་ཀུན་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་གནས་བསྐྱེད་པ་དང་ཕྲ་མོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་ཞིང་རྒྱུས་མཚན་མ་དང་། དེ་ལ་དམིགས་པའི་གཟུགས་དང་ངག་སྔགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་ན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཅེས་སོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་སྙིང་པོའི་དམ་ཚིག་ལྷག་མ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་འདོད་ན། ། ཞེས་པ་ནི་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཁོ་ནར་བརྟེན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཅི་ཞིག་ན། ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་མི་བཅིང་ངོ་། ། ཞེས་ཏེ་དེ་ནི་སེམས་གཡེངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ན་སྤྱི་གཙུག་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ཡིད་ཀྱིས་བྱ་བ་མངོན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱི་དམ་ཚིག་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པས་ན། རྒྱལ་བ་ཀུན་ཀྱང་མི་འདའོ། ། ཞེས་སོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་ཤེས་པའི་དམ་ཚིག་གསུངས་པ།

That itself is the renowned entry into the actual practice. "In seven days" means that the field should be purified for that duration. "The radiating body will attain the three bodies of accomplishment" is a proximate definition stating that by entering that path, one will attain them. Furthermore, from the third chapter: "One should meditate on the Mahāmudrā, marked by body, speech, and mind." To demonstrate this meaning, the passage beginning with "Then" is given. "My own vajra body, speech, and mind" means that one is marked by those. Because they do not transcend the body, they are the samaya Mahāmudrā; thus, it says, "if one meditates on the Mahāmudrā according to the rituals of the sixth chapter and so forth, having examined its meaning." "By all characteristics" means that if one meditates on the generation stage, the subtle maṇḍala, and the samādhi examined through the causal signs, the forms visualized therein, and the speech of mantra, one will attain buddhahood. The remaining samayas of the yogin’s essence are taught in the passage beginning with "Then." "If one desires supreme enlightenment" refers to the yogin who relies solely on that which is independent of others. "One should not bind the hand mudrās" is said because they are causes for mental distraction; thus, it is evident that all [mudrās], such as the crown of the head and so forth, should be performed mentally. Since the samayas of such mantra practitioners are not to be transgressed, it says, "even all the Victors do not transgress them." Now, the samaya for knowing the distinctions of the three vajras is taught:

དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཤང་གཅི་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེས་སྦྱངས་པས་ནུས་པ་དང་ལྡན་པས་ན། དམན་པ་དག་ཏུ་ཡང་མི་བྱ། ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རྟག་ཏུ་བཟའ། ། ཞེས་ཏེ་རླུང་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་དག་པར་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་གསང་བའི་དམ་ཚིག་གོ་ཞེས་སོ། ། ཁམས་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་ས་འོག་ལ་སོགས་པའོ། ། དེའི་གནས་མཆོག་སྟེ་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ལྷ་མོ་ལ་སོགས་པ་བུད་མེད་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཀུན་རང་གི་ནུས་པ་ཐམས་ཅད་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དཔྱད་ཅེས་ཏེ་དོན་རྙེད་པ་དང་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་གོམས་པར་བྱ་བ་དང་། ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ན། གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་མི་སྨད་དོ། ། ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལ་གནས་པ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཀུན། ། ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་གོང་འོག་ཏུ་སྦྱར་བ་ཐམས་ཅད་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་མགུ་ཞིང་ཚིམ་པ་དག་ཏུ་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་སྨད་པར་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་གསུམ་བཀའ་སྩལ་པའི་ཕྱིར་ན་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་གསུམ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་ཆོས་ཅན་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གི་རྣམ་པར་དག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མདོར་ན་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པ་ལྟ་བུའི་རིགས་མཐའ་ཡས་རྣམས་བསྡུས་ན་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་ནི་ཞེས་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི། སངས་རྒྱས་ལྔར་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་སོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱེ་མཆེད་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་དྲུག་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དང་།

"Then," and so forth. Because the five nectars, such as excrement and urine, have been purified by the fire of primordial wisdom (jñāna) and thus possess power, one should not treat them as inferior. If one asks how they should be used, it says, "Always consume them according to the ritual." This means that after purifying them through the stages of the winds and so forth, they are the secret samaya of the three vajras. "The three realms" refers to the subterranean realms and so on. Their supreme abode consists of all the women, such as goddesses endowed with bliss; one should examine them all according to the ritual through one's own power. This is for the sake of attaining the goal, pleasing them, familiarizing oneself with suchness (tattva), and achieving realization. Therefore, it says, "One should not disparage the Vajra of Speech." Regarding the line, "All the samayas whatsoever that abide in the three vajras," this means that all the samayas of the three vajras, whether preceding or following, should be made joyful and satisfied through non-dual yoga; this is not a samaya to be disparaged by the Vajra of Mind. Because the three great samayas were thus taught, they are called the "three great samayas." Now, the purification of the twenty-one phenomena is taught, beginning with "Then," and so forth. "In brief" means that if the infinite classes of types are condensed. If one asks how, it says, "The five aggregates," such as form and so forth, "are renowned as the five Buddhas." "The vajra sense bases (āyatana) themselves" refers to the six internal and six external sense bases, such as the Vajra of Form and so forth.

སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་ཅེས་སོ། ། ཁམས་གསུམ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་མོ། ། དེའི་འཁོར་ལོ་ནི་འགྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ས་ལ་སོགས་པའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། མཁའ་དབྱིངས་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ནི་དེའི་ནང་གི་ནམ་མཁའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཞེས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་འཁོར་ལོ་འཛིན་པས་ན་དེ་སྐད་དུ་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་རྟེན་དང་རྟེན་ཅན་གྱི་ཟབ་མོའི་ངོ་བོ་ལ་བྱའོ། ། གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཅེས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྤྲོས་པའི་དབྱེ་བ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་དམ་ཚིག་ཉམས་པ་བསྐང་བའི་ཆོ་ག་བླ་མའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོ་གས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་དག་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པའོ། ། དེ་ཉིད་སྤྱོད་པས་ཏེ་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་གྱིས་སྟོན་པ་ལ་བླ་མའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་ཞུས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསང་བ་འདུས་པས་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བའི་སློབ་དཔོན་ཞེས་པ་ནི་དེའི་ལུང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཐོབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེར་ཡང་དག་པར་སྟོན་པ་པོ་ལའོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ལན་གསུངས་པ། སློབ་དཔོན་དེ་ནི་སྟོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་བཞིན་དུ་བལྟ་བར་བགྱིའོ་ཞེས་སོ། །

It is called the supreme maṇḍala of the bodhisattvas, such as Kṣitigarbha and others. The "three realms" refers to the three worlds. Their "wheel" is that which brings about accomplishment, namely the earth and so forth. The rest is easy to understand. "Space expanse" refers to the source of phenomena (dharmodaya). "Vajra samaya" refers to the space within that. That itself is called the "Vajra Holder" (Vajradhara); it is not taught as such because he holds the wheel of Vajrasattva and the others. Alternatively, it refers to the profound nature of the support and the supported. "Lord of the Abode" is so called because all the various elaborated divisions arise from the twenty-one [deities]. Now, in order to show the ritual for restoring impaired special samayas through the ritual of the guru's qualities, it is said: "Then," and so forth. The "equality of all Tathāgatas" is the state of possessing the intention of universal purity. That itself is the conduct, which is indivisible and thus "vajra." Having entered into meditative absorption (samādhi) in the manner of the Vajra Holder, he became silent; this is how the connection should be made. The retinue of bodhisattvas requested the collection of the guru's qualities from the Teacher: "Then," and so forth. "The master who has been empowered by the Guhyasamāja" refers to one who has received the transmission exactly as it is and who perfectly teaches it extensively. In response, beginning with "O son of noble family," he said: "That master should be viewed just like the Teacher, the Vajra of Bodhicitta."

དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན་ཞུས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་དེ་ནི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལན་གསུངས་པ། མི་གཉིས་ཤིང་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་མ་མཆིས་སོ་ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྡོ་རྗེའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་འབྱུང་ཞིང་དེ་ཉིད་སྤྲུལ་པའི་གཟུགས་རྣམ་པར་གནས་པ་རྣམས་མཐོང་བའི་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་བའི་དུས་སུ་དེའི་ལུས་ལ་རྣམ་པར་གནས་ནས་གཞན་གྱི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ལ་སོགས་སྦྱོང་བར་བྱེད་པས་ནའོ། ། མདོར་བསྟན་པ་ཞེས་པ་ནི་བླ་མའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་བརྗོད་དུ་མི་ལང་ཡང་མདོར་བསྟན་ན་ཞེས་སོ། ། ཕྱོགས་བཅུ་ན་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཇི་སྙེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་འཁོད་ཅིང་། ཞིང་དག་པ་ན་རྣམ་པར་འཚོ་བ་འཛམ་བུའི་གླིང་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་སྐྱོ་བ་དེ་དག་ཐོ་རངས་ལ་སོགས་པའི་དུས་གསུམ་དུ་ལྷགས་ནས་མཆོད་པ་བྱེད་ཅིང་རང་རང་ཞིང་དུ་བསྔགས་པ་བརྗོད་ཅིང་འགྲོ་བར་འགྱུར་བ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། ཕྱོགས་བཅུ་ན་སངས་རྒྱས་ཇི་སྙེད་བཞུགས་པ་ཞེས་པ་ནི་ས་འོག་མའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བསགས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་བས་ཀྱང་གསང་བ་འདུས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་སྐད་ཅིག་ཙམ་འཕགས་པས་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་བ་སྤུའི་བུ་ག་འཕགས་སོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཞེས་ཞུས་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ལན་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་པ་ནི་རྩ་བའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་སྟེ། སྐྱེ་བའི་གནས་ནས་བཟུང་སྟེ་འབྱུང་གནས་ཡིན་པའི་བར་དུའོ། །

When asked, "For what reason is that?" the Master replied with the words beginning "That [Master]..." and so forth. "Non-dual and indivisible into two aspects" means that the dharmakāya of the Bodhicitta-Vajra arises as the saṃbhogakāya, and while it abides as the emanated nirmāṇakāya forms, it remains within his body at times when it does not appear to the path of vision of others, thereby purifying the karmic obscurations and so forth of others. "Briefly shown" means that although the collection of the Guru's qualities is inexpressible, they are presented here in brief. As many Buddhas and Bodhisattvas as there are throughout the ten directions, dwelling in the sphere of jñāna and living in pure realms, come at the three times such as dawn to offer worship to the beings of Jambudvīpa and other realms who are weary, and then return to their own respective fields while uttering praises; this is easy to understand. "As many Buddhas as reside in the ten directions" refers to the Buddhas of the lower realms. Since even a single moment of merit arising from meditating on the bodhicitta of the Guhyasamāja surpasses the great mass of merit accumulated by all of them, it is said that "the Master's pore is superior." When asked, "For what reason is that?" the reply is given with the words beginning "O son of noble family..." "Bodhicitta" refers to the root jñāna which is non-dual. It is the essence of the jñāna of all Buddhas, from the point of its arising until its source.

དེ་ལྟར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་གསང་བ་འདུས་པའི་སློབ་དཔོན་ལ་ཡོད་པས་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། ས་འོག་མ་རྣམས་ཀྱིས་དེའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་འཇིགས་སྐྲག་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་བླ་མ་ལ་བརྙས་པའི་བླུན་ཆེན་དེ་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་འགྲོ་བར་མཐོང་ནས་ཅང་མི་སྨྲ་བར་སེམས་ཤིང་འདུག་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དེ་རྗེས་སུ་ཟློས་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ནི་བླ་མ་མཆོད་པ་ལས་འབྱུང་བའོ། ། མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ། དབྱེར་མེད་པས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་བཀའ་སྩལ་པ་ཞེས་སྦྱོར་རོ། ། དུས་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་བླ་མ་དེ་དང་ཕྲད་ན་ཕྱག་འཚལ་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་ཞུས་པ་དང་། དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལན་གསུངས་པ། དེ་ཉིད་ནི་སྟོན་པ་མཐོང་བའི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་ཀུན་གཟིགས་ཀྱིས་བཞག་ནས་རྒྱུད་ཀྱི་སྟོན་པ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པས་ན་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཡིན། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་དེ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ཏེ་དངོས་གྲུབ་འབྱུང་བ་ཞེས་ཞུས་པ་དང་ལན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

In that way, because such bodhicitta exists in the master of the Guhyasamāja, one becomes a Buddha in this very life, called a "Buddha," for those on the lower stages do not perceive his tathatā (suchness). Then, the Bodhisattvas and others, becoming terrified, saw that the great fool who disparages such a guru would go to the hells and so forth; they remained silent, reflecting in their minds. The Tathāgatas then spoke to repeat that meaning, beginning with the words "Then..." The siddhi (accomplishment) of all Vajradharas arises from making offerings to the guru. Because it is not to be transgressed, it is a samaya (commitment); having entered into the meditative absorption (samādhi) that is like a vajra due to its indivisibility, he spoke—thus the connection is made. "Arisen from the wisdom of the three times" means arisen from the wisdom that perceives the tathatā of all phenomena; this refers to all the Buddhas. If even they, upon meeting that guru, prostrate, what need is there to mention others? When asked, "Why is that?" the reply was given, beginning with "He is the Teacher himself." He is the Teacher of the tantra for those who have not become objects of the Teacher's vision, for he is the All-Seeing One who has established [the teaching]; since there is no difference in the meaning of the tantra, he is the Vajradhara himself, because he is the Lord of Wisdom. Therefore, when asked how siddhi arises by relying on that very [guru], the reply was given, beginning with "Then..."

རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུས་དང་། ངག་དང་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་མེད་ན། དེ་རྣམས་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ལ་གནས་པའི་ཞེས་སོ། ། གང་ལ་ཡང་མི་གནས་སོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གནས་པས་དེ་སྐད་དོ། ། ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ལའོ། ། རྨད་དུ་གྱུར་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ལའོ། ། ཞུས་པའི་དོན་མཐར་ཕྱིན་ནས་ཅང་མི་སྨྲ་བར་འཁོད་དོ་ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་གསང་སྔགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ནི་སེམས་དང་བླ་མས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་མཉེས་པའི་ཐབས་ལ་འབད་པ་ཆེན་པོ་བྱ་སྟེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གལ་ཏེ་བརྙས་པའི་སྐྱོན་བྱུང་ན། ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་ཆེན་པོས་མཉེས་པར་བྱས་ལ་ཡང་དེས་གནང་བའི་སྡོམ་པ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། ཉེས་པ་གཞན་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་དག་པར་བྱའོ། ། འདི་བླ་མ་ལ་མི་བརྙས་པའི་ཐབས་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ན་དེའི་ཁོངས་སུ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བསྡུའོ། ། དེ་བས་ན་འདི་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་གི་སྡོམ་པར་ཡང་རིག་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསང་བའི་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། དེ་ལ་བཞེངས་ནས་བཀའ་སྩལ་ཞེས་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་རྒྱུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་མྱུར་བའི་ཐབས་སོ། ། དེ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །

Regarding the statement, "They abide in the vajra body, speech, and mind of the Vajra Master," it means that if those [body, speech, and mind] did not exist, they could not arise; therefore, they abide in that very [vajra nature]. The phrase "they abide in nothing whatsoever" means they abide in suchness, and thus it is so described. "Becoming wondrous" refers to the Master. "Becoming marvelous" refers to the accomplishments (siddhis). Having completed the meaning of what was requested, they remained silent. Therefore, since the awakening of Secret Mantra is accomplished through the mind and the Guru, one must exert great effort in the methods for pleasing him. If a practitioner who has perfected the three samādhis should incur the fault of disparaging [the Guru], they should please him with a great offering of the assembly of qualities and then receive the vows granted by him. Other faults should be purified through the yoga of Amoghasiddhi. Since this teaches the method for not disparaging the Guru, other [faults] are also included therein. Consequently, this should be understood as the vow of the Master Empowerment (ācāryābhiṣeka). Now, the ritual for conferring empowerment into the meditative maṇḍala by a yogi who has gained mastery over primordial wisdom (jñāna) is taught, beginning with "Then..." and so forth. The "secret vajra samādhi" is the samādhi of the great bliss of method and insight; having arisen from that, he spoke—this is how it should be connected. It is the maṇḍala that is the cause for the arising of all Tathāgatas and all Bodhisattvas, and it is the swift method. What is that itself? It is the maṇḍala of the Vajra Holder.

དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དེ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་པ་ནི་ཞུ་བ་གསོལ་པ་སྟེ། ཡུལ་རྣམས་ལ་ཆགས་པ་བྲལ་བའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་གཉིས་པའི་མཐའ་ལ་རྣམ་པར་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ཕྱིའི་བྱ་བ་སྤངས་ཤིང་སྦྱོར་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་གཞོལ་ཞིང་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ཤེས་པས་ཇི་ལྟར་ནུས་པས་དེ་མཉེས་པར་བྱས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་འདུད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདི་བདག་ལ་བསྟན་དུ་གསོལ་ཞེས་ཞུས་པའོ། ། དེ་ནས་དེའི་དོན་དུ་བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། ནམ་མཁའ་ལ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་བསམ་པ། ། ཞེས་པ་ནི་ཆོས་འབྱུང་བའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་སྡོང་བུ་དང་ལྡན་པའི་པདྨ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ལ། གྲུ་བཞི་ལྷམ་པ་རབ་ཏུ་བཟང་། ། ཞེས་བརྟགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་པ་བསམས་ལ། དེར། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་རྒྱུའི་ཆོ་ག་ལ་སོགས་པས་དང་པོའི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། དེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་འོད་ཀྱིས་བཀུག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གར་རེག་པ། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཞེས་སུ་བཤད། ། ཅེས་སོ། ། བསམ་གཏན་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོའི་བསམ་གཏན་གྱིས་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་བཞིས་མཚན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་ལ་མཆོད་པའི་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་པ་ནི་གསང་བ་དང་། བསྟོད་པ་དང་བདུད་རྩི་དང་། ཕྱི་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པས་མཆོད་པར་བྱ་བའོ། །

The request, "Please explain that great maṇḍala," is a formal petition. Having abandoned external activities and being supremely intent upon the application [of yoga], that great yogin—who is a great being free from attachment to sense objects and who ranges within the limits of the second [state]—having pleased [the teacher] to the best of his ability through understanding the special meaning, joins his palms and, preceded by prostration, requests: "Please show this great maṇḍala to me." Then, for that purpose, the application of the maṇḍala of meditative concentration is taught, beginning with "In the sky," and so forth. "Visualize the center of the expanse of space" means that within the source of phenomena (dharmodaya), one visualizes a lotus with a stalk and marked by a vajra, which is a celestial palace (vimāna) arising from conceptualization, described as "perfectly excellent and square." Within that, "By the application of the Buddha maṇḍala, one should meditate on the vajra of meditative concentration" means that one first arranges the primary wheel through the ritual of the cause and so forth. In order to consecrate that, the "wisdom maṇḍala" refers to the maṇḍala summoned by the light of the wisdom being (jñānasattva). As it is said: "Wherever the wisdom being touches, it is explained as the wisdom wheel." "By meditative concentration" means that one should cause [the wisdom being] to enter by means of the meditative concentration of the wrathful deities, making them non-dual and marking them with the four enjoyments. Then, "the ritual of offering to that by means of that very [method]" means that one should offer with the secret, the praise, the nectar, and the outer offerings, and so forth.

བློ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པ་ནི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་པས་ཏེ་ཁྱད་པར་རོ། ། བླ་མའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་མཆོག་ལས་རྒྱལ་མཆོག། རྣམ་པ་ཀུན་ལ་རྫོགས་བྱས་ཏེ། ། ཞེས་སོ། ། ལས་ཀྱི་རྒྱལ་བ་མཆོག་བཤད་པར་བྱས་ཏེ། མཆོད་པས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་རྣལ་འབྱོར་པས་དེའི་མཐོང་བའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱིས་རྟགས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་སློབ་དཔོན་གྱི་སྙིང་གར་བསྒོམས་ནས་བདག་ཉིད་ལ་མེ་ཏོག་དོར་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ཡང་སྐུ་སྟོད་དང་དབུའི་གཙུག་ཏུ་བབ་ན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཉེ་བའོ། ། ཞལ་ལ་བབ་ན་རྩ་བའི་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་པོ། ། སྐུའི་དབུས་སུ་སྟེ་ལྟེ་བར་བབ་ན་རིག་འཛིན་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་པོ། ། སྐུ་སྨད་དུ་བབ་ན་ལས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་འགྲུབ་པོ། ། དེ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱི་གོམས་པ་ལས་ཏེ་གཞན་དུ་གོམས་པ་ནི་རིག་འཛིན་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མ་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་དབབ་པའི་དུས་ཀྱི་མཐུས་ལས་ལ་སྦྱར་བ་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ་དུས་ཀྱི་ངེས་པ་མེད་པའོ། ། གཞན་མ་ནི་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཀྱིས་ཐོབ་པའོ་ཞེས་སོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་བརྩམ་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་ཡེ་ཤེས་སེམས་པའི་ས་བོན་གྱིས་བཀུག་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས་གང་བར་བྱས་པ་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་གསུམ་གྱིས་ཞེས་པ་ནི་བུམ་པ་དང་གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་བརྩམ་པ་སྟེ།

The term "possessing intelligence" refers to the "illusion-like samādhi," which is the distinction. As the Guru also said: "Having perfected the maṇḍala-rāja and the karma-rāja in all their aspects..." Thus, having explained the supreme karma-rāja, the yogi should please [the deities] with offerings and, having brought them within the range of his vision, should recognize the signs of accomplishment through the siddhis that precede the descent of wisdom (jñānāveśa). How so? Having meditated on the maṇḍala deities within the heart of the master, he should have them cast a flower upon himself. If it falls on the upper body or the crown of the head, Mahāmudrā is near. If it falls on the face, the siddhis of the root mantra and so forth are attained. If it falls on the center of the body—that is, the navel—the vidyādhara and other attainments are accomplished. If it falls on the lower body, the siddhis of activity are accomplished. This occurs through familiarity with this very [practice]. Otherwise, through familiarity with other [methods], one attains the vidyādhara state, clairvoyance, and Mahāmudrā; however, through the power of the descent of wisdom at a time when these are not realized, one merely applies oneself to activity, and there is no certainty of time. Others attain it through the sādhana methods as they have been taught. Regarding the phrase "one should begin the empowerment," this refers to beginning the meditative empowerment. How so? Having brought all the Buddhas, summoned by the seed-syllable of the wisdom-being (jñānasattva), into the range of perception so that they fill the expanse of space, one begins the empowerment through their three places—namely, the vase, secret, and wisdom-knowledge empowerments.

ཐམས་ཅད་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབབ། ། ཅེས་ཏེ་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། ལུང་བསྟན་དང་། དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། བཀའ་སྩལ་པ་ཡང་བསྐུལ་ནས་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཉམ་པར་བཞག་པ་བཏང་ནས་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་ལ་སོགས་པས་མི་སྣང་བར་བྱའོ། ། དེ་བས་ན་དང་པོར་རང་ཉིད་ཀྱི་ཡང་ལག་པས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་མ་སྨོས་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་སྨོས་པའོ། ། དེ་ཡང་གཉིས་པའི་མཐའ་ལྟ་བུར་ཤེས་པ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཕན་ཡོན་གསུངས་པ་འདི་ཡིས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདི་ཡིས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་འདོད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ཅེས་སྦྱར་བར་བྱ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྟེ། སྐུ་གསུམ་མོ། ། དེ་ཉིད་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའི་རོལ་མོ་དང་ལྡན་པས་ན་ངོ་མཚར་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་འགྲུབ་པོ་ཞེས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ནི་སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པའོ། ། དེས་གཞན་ལ་དམ་ཚིག་སྦྱིན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོའོ། ། དེ་ཉིད་བསམ་གཏན་གྱིས་བསྒྲུབས་པས་ན། བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་རྫོགས་སོ་ཞེས་སོ། ། གཞན་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་འདིས་བློ་གྲོས་དམན་ཅིང་སྦྱོར་བ་སྤངས་པ་ཕྱིའི་བྱ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་ལ་ཅུང་ཟད་ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལྟར་སྣོད་ལ་ཕབ་པའི་ལྷས་བྲིས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ནས་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ་ཞེས་ཀྱང་། སློབ་དཔོན་ཊོམྦི་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་བཤད་དོ། ། ད་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཁྲོ་བོའི་བསམ་གཏན་གྱིས་དགྲ་བསད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་དབྱེར་མེད་པ་སྟེ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའོ། །

"Descend everything according to the ritual." Thus, having exhorted the observances, the prophecy, the encouragement, and the command, one should cause the descent. Then, having released the meditative equipoise, one should make [the deities] disappear by means of the request to depart and so forth. Therefore, first, since it is spontaneously accomplished by one's own hands, it is not mentioned; rather, the two aspects are mentioned. Furthermore, knowing it to be like the end of the second [chapter] is the distinction. Regarding the statement of the benefits, "by this," and so forth: one should connect this to "attaining the awakening that desires to benefit all sentient beings." If one asks what kind, it is the siddhi of body, speech, and mind, which are the three bodies. Because that very [siddhi] possesses the play of performing the welfare of beings, it is "greatly wondrous," and thus it is said, "such is accomplished." "All bodhisattvas" refers to those hindered by only one birth. By that, it is the maṇḍala wheel of bestowing the samaya upon others. Because that is accomplished through meditative concentration, it is the "maṇḍala of meditative concentration," and thus it is "complete." Furthermore, Master Tumbupa also explained that for yogins of inferior intellect who have abandoned application and are attached to external activities, one should initiate them into a maṇḍala drawn by deities descended into a vessel, just as a yogin who has gained some mastery over wisdom would. Now, the ritual for killing an enemy through the meditative concentration of the wrathful Vajraḍāka is taught, beginning with "Then," and so forth. "Vajra" is the inseparable [nature]; the application arising from that is "Vajraḍāka."

དེ་ཉིད་སྐུ་དང་གསུང་དང་། ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ནི། འདི་ལྟ་སྟེ་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཆོ་ག་རྣམ་པ་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱས་ལ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཆོ་ག་རྣམ་པ་བཞིས་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན་དྲག་པོ་མི་སྡུག་ཁྲོས་པ་ཞལ་གསུམ་པ་ལ་དབུས་ཀྱི་ཞལ་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་འདྲ་བ་གཡས་དཀར་བ་གཡོན་དམར་བ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ཏེ་ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་འཁྱུད་པ་གཡས་གཉིས་ན་ཏྲི་ཤཱུ་ལ་དང་རྡོ་རྗེ་བསྣམས་པ་གཡོན་གཉིས་ན་ཐོད་པ་དང་ནོར་བུ་བསྣམས་པ་ཉི་མའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་ཧྲཱིཿལས་བྱུང་བའི་མཚན་མ་དང་པོས་བསྐྱེད་པ་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ནས་དཀོན་མཆོག་གཞོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཤ་རུས་ཁྲག་གིས་གང་བའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནམ་མཁའི་དབུས་སུ་མར་གྱི་རྐྱལ་པ་ལྟ་བུར་བརྒྱངས་པའི་ཚུལ་དུ་ཁམས་ལ་བསྐྱེད་ལ་དེའི་ཡེ་ཤེས་དྲངས་ཏེ་མི་བསྐྱོད་པར་བསྐྱེད་ལ་ཁང་པ་སྟོང་པ་ལྟ་བུར་བསམས་ནས་བདག་གི་ལྕེ་ཧྲཱིཿལས་བསྐྱེད་པའི་འོད་ཟེར་སྣང་བ་ཅན་ཏེ། དེའི་རྩེ་ལྔ་མཐིང་ག་དཀར་པོ་སེར་པོ་དམར་པོ་ལྗང་གུའི་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པར་བྱས་ནས་དེའི་ཕྱག་ན་གནས་པའི་ཏྲི་ཤཱུ་ལ་འམ། རྡོ་རྗེ་འམ་ཡང་ན་རིན་པོ་ཆེ་ཕུར་བུ་བསམས་ནས་དེས་གནས་ལྔར་ཕུག་ནས་ཧཱུཾ་ཧྲཱི་ཁཾ་བཛྲ་ཏ་ཀྲྀཏ་ནི་ཨ་མུ་ཀ་ས་ར་རཱ་ག་ཏ་ཨཱ་ཀཪྵ་ཡ་ཙུ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧ་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་པའི་བསམ་གཏན་དང་།

That very [deity] is the essence of the vajra body, speech, and mind; thus it should be connected [to the phrase] "was brought forth." Regarding the sequence of the clear realization of HŪṂ and so forth, it is as follows: one should meditate on the fourfold ritual of Vajrasattva, the essence of body, speech, and mind, according to the ritual procedures. Then, through the fourfold ritual of its complete transformation, one should meditate on the wrathful Vajraḍāka. How so? One meditates on the fierce, ugly, and wrathful one with three faces—the central face resembling a blue utpala lotus, the right white, and the left red—according to the ritual. The first two hands embrace Vajraḍākinī; the two right hands hold a trident and a vajra; the two left hands hold a skull-cup and a jewel. Seated upon a sun-disc, one meditates on the generation by means of the first sign arising from HRĪḤ. Then, one generates the maṇḍala of the victim’s body in the center of space, filled with the flesh, bones, and blood of the object of accomplishment (such as the destruction of the Triple Gem), stretched out like a bag of butter. Having drawn in the wisdom [beings] and generated [the victim] as Akṣobhya, one visualizes [the body] as an empty house. Then, from the HRĪḤ generated on one’s own tongue, light rays of appearance arise; these are made to possess five-colored light rays—blue, white, yellow, red, and green. Visualizing a trident, a vajra, or a precious kīla held in [the deity’s] hand, one pierces the five places [of the victim] and recites the meditative concentration: HŪṂ HRĪḤ KHAṂ VAJRA TARKṚTANI AMUKA SARĀGATA ĀKARṢAYA TSUYA HŪṂ HA PHAṬ.

སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་འོད་ཟེར་ལྔས་ཁྲག་དྲངས་ནས་པདྨ་ཅན་ལྟ་བུར་ཟད་པར་བྱ་བ་ནི། གསད་པའི་ཆོ་གའི་མཆོག་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། ། དེས་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དག་ཀྱང་། ། འདེབས་ན་གཞན་ཅི་སྨོས་ཞེས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བའི་ཚིག་གོ། ། ད་ནི་སྡོམ་པ་བསྐྱང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཁ་ཟས་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པའི་དམ་ཚིག་གཞན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁ་ཟས་ལ་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་བཟའ་བ་སྟེ། འབྲས་ཆན་ལ་སོགས་པ་འམ་བཏུང་བ་སྟེ། ཆང་ལ་སོགས་པ་གང་ཟ་ཡང་། བཤང་གཅི་ཤ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་ཏེ། དཔའ་བོ་ལྔ་དང་ལྕགས་ཀྱུ་ལྔར་ཤེས་པར་བྱས་པ་ལ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་བརྟག། ཅེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པ་དང་ལྕེ་དག་པར་བྱ་བ་དང་དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་པའོ། ། མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་མཆོག་ལྔ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་དཔའ་བོ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོས་ཀྱང་རང་གི་འཁོར་ལོ་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། ཞེས་སོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་རེག་པའི་མཆོད་པའི་དུས་སུ་ལུས་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྤྲོས་པས་ནམ་མཁའི་ཁམས་བཀང་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་སུ་བསྐྱེད་ལ་རིག་མའི་པདྨར་བཅུག་པ་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིར་བསམས་ལ་ཁས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བླངས་ལ་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་ན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་སོ། ། སེམས་ཅན་ཁམས་མ་ལུས་ཞེས་པ་ནི། དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་ངོ་བོའོ། ། མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་སྟེ་དེ་རྣམས་ལ་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་འཛིན་པའོ། ། དེ་ཉིད་བདག་གི་གསང་བའི་དབང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་མ་ཡིན་ནོ། །

By means of the application of mantra, the blood is drawn out by five-colored light rays and exhausted like a lotus; this is said to be the supreme ritual of slaying. The statement, "If even the Buddhas and the dharmakāya are struck, what need is there to mention others?" is a word of excellence. Now, immediately following the maintenance of the vows, other samayas such as the purification of food and so forth are taught, beginning with the words "Then..." and so on. At the time of consuming food, whether it be solid food such as rice or drink such as alcohol, whatever one eats, it is said: "By the application of excrement, urine, and flesh." This means that having understood the five heroes and the five hooks, one should thoroughly examine them according to the ritual. This refers to the meditation on the maṇḍala, the purification of the tongue, the crown ornament, and so forth. "With the five supreme offering substances" means that one should satisfy one's own cakra with the substances of the five heroes and so on. "By the union of the two organs" means that at the time of the offering of touch, one should emanate the bodhicitta residing in the body to fill the expanse of space, generate it as the assembly of tathāgatas, and place it within the lotus of the consort. Visualizing it as the wisdom nectar, one should take it into the mouth according to the ritual; if one thus makes the offering to the maṇḍala of the body, enlightenment will be attained. "The realm of sentient beings without exception" refers to the nature of the result of realization, which is transmitted from one to another. Because it is not transgressed, it is the samaya, which holds the seed that generates those [realizations]. Because that very [seed] generates the secret empowerment of oneself, it is called "Mother."

རྣམས་ཀྱི་སྒྲས་ལྷན་ཅིག་ཉན་པ་པོ་དང་མཆོད་པ་བསྟབས་པར་བྱེད་པ་ཡང་གཟུང་ངོ་། ། དེ་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བློ་དང་ལྡན་པས་གལ་ཏེ་གོང་མ་ལ་ཡང་། དམ་ཚིག་གསུམ་གྱི་རྡོ་རྗེ་སྤྱད། ། ཅེས་ཏེ་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་ལྡན་པར་བྱ་བའི་སྡོམ་པ་འདི་ནི་རྨད་བྱུང་ཆེའོ་ཞེས་སོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་སྤྱད་ཅེ་ན། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྫོགས་ལོངས་སྤྱོད། ། ཅེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་དབྱེར་མེད་པའི་ཟླ་བ་ཞུ་བ་སྟེ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། དེ་གང་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་ན་གསང་བ་གསུམ་ཞེས་ཏེ་པདྨའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་གཉིས་ལས་བྱུང་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པ་དེ་བཟང་པོ་སྟེ་བདག་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ཞིང་བཟད་པ་སྟེ་བསམ་པ་དང་ལྷག་པར་མོས་པས་བསྒོམ་པར་བྱས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཞིང་བརྟན་པོར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། འདི་ནི་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་ནི་དེ་གོམས་པས་དངོས་པོ་མེད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་བར་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་ཕྲ་མོ་ལ་སོགས་པས་བྱིང་བ་བཟུང་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མཐོ་གང་ཙམ་གྱིས་སྤགས་ནས་ཞེས་པ་ནི་དེ་ཙམ་གྱི་ཚད་ཙམ་སྤགས་པར་བདག་གི་སྤྱི་བོའི་ཐད་ཀར་དཀྱིལ་འཁོར་པ་བརྟག་པར་བྱ་ཞེས་ཏེ་མཐོ་སྐོར་ཙམ་གྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གདུགས་དཀར་པོ་ལྟར་བརྟགས་ལ་དེའི་སྟེང་བདུད་རྩི་དང་ས་བོན་ལ་སོགས་པ་གོང་མ་ལྟར་བསྒོམས་ཏེ།

By the word "all," the listeners and those who present the offerings are also to be included. In that regard, for one possessing non-dual cognition, if one also [recites] the preceding: "One should employ the vajra of the three samayas," this vow—which consists of performing the consecration of the body and so forth—is "wondrously great." Why should one employ it? It is because of the passage beginning with "Then," and so forth. "The enjoyment of the perfection of body, speech, and mind" means that one should accomplish the melting of the moon, which is their indivisibility. Where is that experienced? It is "the three secrets," which refers to the lotus. The "vajra" is the secret vajra. That which arises from those two is the great bliss that has been produced; that is "excellent," and I shall accomplish it. "In an excellent field" means that one should meditate with intention and superior devotion, and then make it firm through intense attachment. "This will destroy everything" means it is taught that through familiarity with that, one will reach the state of non-substantiality. Now, immediately after the absorption of laxity through the subtle [yoga] and so forth, the ritual for generating brilliance is taught, beginning with "Then," and so forth. "Elevated by the measure of a span" means that one should visualize the maṇḍala deities at the level of one's crown, elevated by that same measure. One should visualize a moon maṇḍala about a span in size, like a white parasol, and upon that, meditate on the nectar, seed-syllables, and so forth, as described above.

དེའི་དབུས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་དཀར་པོ་བསམས་ནས་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་བའི་སངས་རྒྱས་བཀུག་པ་ཐིམ་པས་བདུད་རྩི་ཟླ་བར་ཞུ་བ་ལ་ཨོཾ་ཞུ་བས་རེག་པས་འོད་དང་ལྡན་པར་བརྟགས་ལ་དབུགས་རྔུབ་པའི་ལྕགས་ཀྱུས་དབུ་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་ལ་བདུད་རྩི་ལྔའི་རྒྱུན་དབབ་པར་བྱའོ། ། ཞེས་སོ། ། དེའི་ཕན་ཡོན་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པས་ཏེ་གོ་སླའོ། ། ཡང་ན་རྣལ་འབྱོར་སྙིང་པོའི་སྡོམ་པའི་རྣམ་གྲངས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྔགས་འཛིན་པ་ཞེས་པ་ནི་གསུམ་པའི་ཐབས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་དེ་འབའ་ཞིག་དོན་དུ་གཉེར་བའི་དམ་ཚིག་དེ་གཞན་ནི་མ་གཏོགས་པའོ། ། མཆོད་རྟེན་དག་གི་ལས་མི་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་མཆོད་རྟེན་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཞུགས་གནས་སོ། ། གླེགས་བམ་བཀླག་པར་མི་བྱ་ཞེས་པ་ནི་གླེགས་བམ་ནི་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཀྱང་ཡང་མི་བྲི། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་ཕྱག་མི་འཚལ། ། ཞེས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་མཆོག་སྟེ་དེའི་ངོ་བོ་བས་ན་གཞན་ལ་ཕྱག་མི་འཚལ་ལོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ཞེན་པའི་བློས་བྱེད་པ་དེའི་བསོད་ནམས་འགའ་ཙམ་དུ་འགྱུར་མོད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ནི་མེད་དོ། ། ད་ནི་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དུག་བསལ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དུག་འབྱིན་པ་ནི་ཐད་ཀར་རོ། ། གནོན་པ་ནི་སའི་ནང་དུ་སྟེ་རྐང་མཐིལ་དུའོ། ། འདྲེན་པ་ནི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྡུས་ནས་གཞན་དུ་སྤྲོ་བ་སྟེ།

Visualize a white OṂ above the center of that [maṇḍala]; through the light rays [emanating from it], the buddhas are summoned and dissolve [into it]. As the nectar melts into the moon, the OṂ also melts and touches it, and one should visualize it as becoming radiant. Then, with the hook of the inhalation, one should cause a stream of the five nectars to descend upon the crown ornament and so forth. Thus it is said. Regarding the benefits of this, it is stated: "By the vajra application and so forth," which is easy to understand. Alternatively, the enumeration of the vows of the essence of yoga is taught, beginning with "Then..." and so forth. "Holding the mantra" refers to being intensely attached to the methods of the third [empowerment] and seeking that alone as the sole objective, excluding any other samayas. "One should not perform the work of stūpas" means that a stūpa is the dwelling place of the Buddha. "One should not read the volumes" means that the volumes are the vajra recitation. "Nor should one draw maṇḍalas" refers to the maṇḍala of bodhicitta, the maṇḍala of the body, and the maṇḍala of the elements. "One should not prostrate to the supreme three vajras" means that since the three vajras are supreme and are one's own essence, one should not prostrate to others. Although performing those [acts] with a mind attached to the external may result in some merit, enlightenment will not be attained. Now, the ritual for removing poison by the yogi of Uṣṇīṣacakravartin is taught, beginning with "Then..." and so forth. "Extracting the poison" is done directly. "Suppressing" is within the earth, that is, under the soles of the feet. "Drawing out" is gathering [the poison] with light rays and then projecting it elsewhere.

དེ་ལྟ་བུའི་གསང་བ་འདི་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། བྷྲཱུཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་བ་བྷྲཱུཾ་དང་འཁོར་ལོ་ལས་བསྐྱེད་པའི་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། ལག་པ་གཡས་པར་འོད་ཟེར་དཀར་པོ་འབར་བའི་གནས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་དཀར་པོའི་དབུས་སུ་བྷྲཱུཾ་བཞག་ནས་དེའི་འོད་ཟེར་དཀར་པོས་ལུས་ལ་གནས་པའི་དུག་ནག་པོ་ཐམས་ཅད་འབྱིན་པའམ་གནོན་པའམ། འདྲེན་པར་བྱས་ཤིང་དེའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་གཞན་ལ་གསུངས་པ་བཟླས་པས་སེལ་བར་བྱེད་དོ། ། ནད་པའང་ཁ་ཟས་འོད་ཟེར་དང་། ། སེར་པོ་མདོག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་བས་ན་འོད་ཟེར་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་སྟེ་སེར་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་ནག་པོས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་གནས་པའི་དུག་འབྱིན་པས་ན་གསལ་བ་གསུམ་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་སློབ་མའི་མཚན་མ་ངན་པ་ལ་སོགས་པ་སྲུང་བ་བྲི་བའི་ཕྱིར་ཟློག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་ནི་བསྒྲུབ་བྱའོ། ། དེ་བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་ནི་རྩིབས་བརྒྱད་པའོ། ། སྔགས་ནི་ཡི་གེ་གཅིག་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ལ་གནས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་དང་ལྡན་པས་ཏེ་དེ་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན་ཨོཾ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གྲོ་ག་དག་ལ་སོགས་པ་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་གྲོ་ག་དང་ཤོག་ཤོག་དང་རས་ལ་སོགས་པ་ལ་བྲི་བའོ། ། ཇི་ལྟ་བུར་བྲི་ཞེ་ན། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པ། ། ཞེས་ཏེ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པའི་དབང་ཆེན་གྱི་སྟེང་དུ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་པ་བྲིས་ལ།

One should connect this by saying, "Thus, this secret was brought forth." Regarding the ritual of bhrūṃ and so forth, it is as follows: having performed the yoga of Uṣṇīṣacakravartin, who arises from the Vajradhara and is generated from bhrūṃ and a wheel, one places the syllable bhrūṃ in the center of a white eight-spoked wheel—the seat of blazing white light rays—upon the right hand. By means of those white light rays, one extracts, suppresses, or draws out all the black poison residing in the body; then, by reciting the mālā-mantra taught for that [deity], it is cleared away. As it is said: "The patient should also meditate on the food as having white light rays and a yellow color." Therefore, one should understand that the three samayas of light rays—yellow, white, and black—extract the poisons residing in the body, speech, and mind, whereby the three clarities arise. Now, in order to write the protection against bad omens for the disciple and so forth, the reversal is taught, beginning with "Then..." and so on. The body, speech, and mind are the objects to be accomplished. The wheel for protecting them has eight spokes. The mantra consists of a single syllable and so forth. That very [mantra] residing upon a crossed vajra (viśvavajra) means it is endowed with a vajra; one should connect this by saying, "That was brought forth." What is it? It is oṃ and so forth. "On birch bark and so forth" means it is to be written on birch bark, paper, cotton cloth, and the like. If one asks how it is to be written: "The wheel residing upon a vajra." This means that upon the Mahendra [mandala] situated upon the activity vajra, one should draw an eight-spoked wheel.

སྒོ་བཞིས་མཛེས་པ་ཕྱི་རོལ་མཆོད་རྟེན་གྱི་དབྱིབས་སུ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། ཧཾ་ནི་དབུས་སུ་བཞག་ནས་སུ། ། ཞེས་པ་ནི་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ཚེས་དང་བྲལ་བ་ཐིགས་པ་བྱུང་བ། དབུ་དང་ཞབས་གཡས་དང་གཡོན་དུ་འཁྱིལ་པའི་ཁོང་བར་བྱ་བ་སྟེ། ཛི་ན་ཛིཀ་ཆེ་གེ་མོ་སྲུངས་ཤིག་ཅེས་བྲི་བར་བྱའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཚིག་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཏེ་ཞེས་པ་ནི་རྩིབས་བརྒྱད་ལ་མི་འཁྲུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིག་པ་དང་ལོ་ཙ་ན་ལ་སོགས་པའི་རིག་པའི་བར་དུ་མིང་བྲི་བར་བྱའོ། ། རྩིབས་ཀྱི་མཚམས་སུ་དེ་ཉིད་གསུམ་པོ་བྲི་བར་བྱའོ། ། ནང་གི་མུ་ཁྱུད་ལ་ཨོཾ་ཧུ་ལུ་ཧུ་ལུ་ཏིཥྛ་ཏིཥྛ་བནྡྷ་བནྡྷ་ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། ཨ་མྲྀ་ཏེ་ཆེ་གེ་མོའི་གདུག་པ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་པ་དགོད་དོ། ། དབང་ཆེན་གྱི་གྲྭ་ལ་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་དགོད་དོ། ། སྒོ་བཞི་དང་མཚམས་བཞིར་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་དང་། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་བྲིའོ། ། མཆོད་རྟེན་གྱི་མུ་ཁྱུད་ལ་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་སྔགས་རིང་བྲིའོ། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ས་ལ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི་སྔགས་བཞི་བྲིའོ། ། དེ་ཡང་སྐར་མ་རྒྱལ་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་ཀའི་དུས་སུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་རྫོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གསུམ་པའི་དུས་སུ་ལག་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་མདའ་བདག་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་བསམས་ལ།

It should be encircled in the shape of an external stūpa, beautified by four gates. Regarding the phrase "placing Haṃ in the center": this refers to a half-moon devoid of lunar digits, from which a drop emerges; within the hollow of the swirls at the top and bottom, to the right and left, one should write: Jina-jik [Name] rakṣa. "Adorned with the words of the mantra syllables" means that on the eight spokes, one should write the names of the vidyās, starting with Akṣobhya and ending with Locanā and the others. At the junctions of the spokes, the three tattvas should be written. On the inner rim, one should arrange: Oṃ hulu hulu tiṣṭha tiṣṭha bandha bandha hana hana daha daha amṛte [Name]'s poison hūṃ phaṭ. In the corners of the Maheśvara [mandala], one should arrange the seed syllables of Kṣitigarbha and the others. At the four gates and four intermediate directions, one should write the mantra garlands of Yamāntaka and the others, as well as Rāgarāja and the others. On the rim of the stūpa, one should write the long mantra of Uṣṇīṣacakravartin. On the ground outside the west, one should write the four mantras of Hūṃkara. Furthermore, at the time of evening during the Puṣya constellation and so forth, the yogi who has perfected the two meditative absorptions should, at the third watch, visualize his hand as a five-pronged vajra, the nature of the five lords of arrows.

ཕོ་དང་མོ་བསྲུང་བ་ལ་གི་ཝང་དང་གུར་གུམ་གྱིས་བྲིས་ཏེ་ལེགས་པར་གཞག་པར་བྱ་ཞེས་པ་ནི་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བཞིན་དུ་རྟག་པའི་འཁོར་ལོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་མིང་གི་ཡི་གེ་དང་པོས་བསྐྱེད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྙིང་གར་བསམས་ལ་གཞན་བཅུག་སྟེ། སྤྱན་མའི་སྔགས་བརྗོད་པས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་མོ། ། གཞན་གྱི་ལས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་ལེགས་པར་བྱས་ནས་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་འཁོར་ལོ་ལ་ཐིམ་པར་བསམས་ལ། ཟ་མ་ཏོག་ལ་སོགས་པར་སྩལ་ཏེ། སྤྱི་བོའམ་མགུལ་པ་ལ་སོགས་པར་བསྲུངས་ན་གཞན་གྱིས་མི་ཕྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་འདི་ནི་སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བ་གསུམ་གྱི་གནས་བསྡུས་པ་སྟེ་མངོན་སྤྱོད་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་ལ་ཡང་འདི་ཁོ་ནས་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཐའ་དང་པོ་ལ་གནས་པའི་ཆོ་ག་མིག་སྨན་གྲུབ་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་གོང་མ་ལྟར་བྱ་བར་འོས་པ་ཚོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དང་པོའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་བཟླས་བརྗོད་འབུམ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལམ་གྱི་བཞི་མདོའམ། ཤིང་གཅིག་གི་དྲུང་ངམ། མ་མོའི་གནས་སམ། ཞི་བའི་གནས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲིས་ལ། དེ་རུ་རྡོ་རྗེ་ཨཉྫ་ན་ཏེ་མིག་སྨན་ཐོད་པ་ལ་དབབ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན་ཐོད་པ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་འདུག་ནས་མདུན་དུ་ཐོད་པ་གསུམ་ལ་ཐོད་པ་གཅིག་བཞག་ནས་དེའི་ནང་དུ་ཚིལ་ཆེན་དང་། ཁྲག་དང་བཤང་བ་བླུགས་ལ་པདྨའི་སྐུད་པ་དང་རས་ཀྱིས་དཀྲིས་ལ་མེ་མར་གྱི་སྙིང་པོ་བྱས་ལ་མེ་སྦར་ཏེ།

Regarding the protection of men and women, it is said that one should write [the mantra] with bezoar and saffron and place it properly. This means that, having completed the perpetual wheel according to the ritual through the two meditative absorptions, one should visualize the person to be accomplished—generated from the first letter of their name—at the heart, and then insert [the mantra]. By reciting the mantra of Locanā, one should visualize the assembly of Vairocana and the others conferring empowerment. Having also properly prepared the person to be accomplished through other activities and pleased them with offerings and so forth, one should visualize [the mantra] dissolving into the wheel. Once it has been placed in a casket or similar container, if it is worn as a protection on the crown of the head, the neck, or elsewhere, it will become indestructible by others. Therefore, this is a compendium of the three secrets of all mantras; even for rituals such as those of wrathful activity, one should provide protection using this very method. Regarding the first stage of the common accomplishments, the ritual for accomplishing eye salve is taught, beginning with the words "Then..." and so forth. Furthermore, a yogi who is fit to perform the aforementioned practices should complete the initial ritual and perform one hundred thousand recitations and so forth. Then, at a crossroads, at the foot of a solitary tree, at a shrine of the Mātṛs, or in a peaceful place, one should draw the maṇḍala exactly as prescribed. There, one should apply the vajra-añjana, which is eye salve, to a skull-cup. How so? Sitting upon two skull-cups, one should place a third skull-cup in front; inside it, one should pour in human fat, blood, and excrement. Wrap it with lotus fibers and cotton, use it as the wick for a lamp, and light the fire.

དེའི་སྟེང་དུ་ཡང་ཐོད་པ་གཅིག་ཁ་སྦུབ་ལ་དུད་པ་ཆགས་པ་བླངས་ནས་འུག་པའི་རྐང་དུ་བཅུག་སྟེ། ཚེས་ཉི་ཤུ་དགུའི་ནམ་ཕྱེད་ན་རིག་མའི་གསང་བར་བཅུག་སྟེ་བརླན་པར་བྱས་ནས། དེ་ཉིད་ལ་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཏབ་ནས་མིག་ལ་བསྐུས་ན་དངོས་གྲུབ་རྣམ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། འགྲོ་བ་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་། གཟི་ཅན་གྱིས་མི་མཐོང་བ་དང་། ས་འོག་ན་གནས་པའི་གཏེར་མཐོང་བའོ། ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་པས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེས་གསུངས་སོ་ཞེས་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་སོ། ། ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདིའི་ཆེ་བ་དང་། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དུ་དང་ལྡན་ན་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ཙམ་གྱིས་དད་པའི་འབྲས་བུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཞེས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ཅེས་པ་ནི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ནོ། ། ལན་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཞུས་པ་དང་ལན་དེ་རྣམས་གོ་སླ་བས་མ་བཤད་དོ། ། ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པ་ནི་ཞུས་པ་དགོས་པ་མེད་པར་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་རྒྱུད་རྙེད་པར་དཀའ་བ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། མར་མེ་མཛད་ལ་སོགས་པ་ནི་རྫོགས་ལྡན་གྱི་བསྐལ་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། འོད་སྲུངས་ཐུབ་ཆེན་པོ་ནི་བསྐལ་པ་བཟང་པོའི་སངས་རྒྱས་གསུམ་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་དུས་སུ་གསང་བ་ཆེན་པོའི་དོན་བདག་གིས་མ་བཤད་དོ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་བདག་ཉིད་དུ་ང་རྒྱལ་མཛད་ནས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་སྤྱིའི་ཕྲིན་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་ཞུས་པ་དང་ལན་གསུངས་པ།

Furthermore, having taken a skull-cup that has been turned upside down and covered in soot, place it in the foot of an owl. At midnight on the twenty-ninth day of the lunar month, insert it into the secret place of the consort and moisten it. If one recites the mantra one hundred and eight times over it and applies it to the eyes, the three types of accomplishments will be attained: bringing beings under one's power, becoming invisible to those with keen vision, and seeing treasures hidden beneath the earth. Because he is the nature of all, he is Samantabhadra, the Great Vajradhara. Thus he spoke; these are the specific activities. Now, in order to demonstrate the greatness of this Dharma cycle and the essence of the three syllables, it is said: "Then," and so forth. "Endowed with how much?" means: by how much will the fruit of faith be perfected? "Those bodhisattvas" refers to sentient beings who possess the fortunate lot. The response is: "Then," and so forth. Since those questions and answers are easy to understand, they are not explained here. "He became silent" indicates that the questions were unnecessary. Now, to speak of the difficulty of finding this tantra, it is said: "Then," and so forth. "Dīpaṃkara and the others" refers to the Buddhas of the Kṛtayuga and so on. "Kāśyapa, the Great Sage" is the third Buddha of the Fortunate Aeon. The statement, "I did not explain the meaning of the great secret during their times," is spoken by them out of pride in their own identity, for that is their general activity. To the question, "Why is that?" the response is given:

དེའི་དུས་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྐལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་ནི། དུས་བཟང་པོའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དམན་པ་མ་ཡིན་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྤྱོད་པའོ། ། དུས་དམན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྤྱོད་པས་ནི་མི་རྟོགས་ཏེ། དེ་བས་ན་རིགས་ངན་ལ་སོགས་པས་ལྷག་པར་འགྲུབ་པའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕྱིར་ལམ་ཉེ་བར་གསུངས་པ། འོན་ཀྱང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐད་ཅིག་ཅེས་པ་ནི་ཨ་རུ་ཀ་ཏེ་ཨེ་རིང་པོ་དང་ལྡན་ན་དང་པོ་ཐང་ཅིག་ཅེས་པ་ནི་ད་ཤ་རི་སྟེ་ཨུ་རིང་པོ་དང་ལྡན་ན་འགའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པའོ། ། ཡུད་ཙམ་ཞེས་པ་ནི་དྲག་པ་ན་སྟེ་བེམས་པོ་དགག་ཆད་སེལ་བའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་སོ། ། གང་ལ་ཉེ་ཞིང་ཁྱད་པར་དུ་ཞེ་ན། གང་གི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འབད་ཅིང་བརྩལ་བ་ཞེས་པ་ནི་མགོ་དང་ལག་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་པ་གཏོང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། སྐལ་བ་མེད་པའི་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་རྗེ་བའི་ཕྱིར་ངུ་བར་བསྟན་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེ་བཟློག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་ཞེས་པ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་སྡུག་བསྔལ་བ་སྟེ། དེ་མ་བསྒོམ་ཅིག་ཅེས་དགག་པའོ། ། ཡང་ཞུས་པ་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཇི་ལྟར་མི་ངུ་བར་བགྱི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེའི་དུས་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་བདག་ཅག་བཞིན་དུ་སྐལ་བ་མེད་པས་ན་བདག་ཅག་ངུ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པའོ་ཞེས་སོ། །

Regarding the statement, "At that time, it is because sentient beings lack the fortune [to understand]," this means that sentient beings of a good time are not deficient in excellence and thus engage in conceptualization. Sentient beings of a degenerate time, however, act according to the nature of the afflictions and therefore do not realize [the truth]; for that reason, [the path] is more easily accomplished by those of low caste and so forth. Specifically, the path is taught as being near for the sake of appropriation, beginning with the words "However," and so on. "Moment" (kṣaṇa) is aruka; if it is joined with a long e, it is the first [term]. "Instant" (lava) is daśari; if it is joined with a long u, it becomes [the second term] in some contexts. "Brief moment" (muhūrta) is drakpana, which clears away the obstruction of materiality. "One will bring the awakening of a Buddha to completion" indicates the teaching of the sublime result. To what is it near and in what way is it sublime? This is addressed by the words "Of whom," and so on. "Exerting effort and striving" refers to the giving of one's head, hands, and so forth. The rest is easy to understand. To show the weeping out of compassion for sentient beings who lack the fortune, [the text says] "Then," and so on. The Tathāgata spoke to turn that [weeping] back, beginning with "Then," and so on. "The three sufferings" refers to the suffering of body, speech, and mind; this is a prohibition, meaning "do not meditate on that." Again, the request begins with "Then," and so on. Regarding the question "How should I not weep?" and so forth, it means that because the sentient beings of that time lack the fortune just as we do, we have become possessed of weeping and suffering.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེས་བཟློག་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཡི་གེ་དེ་ཐུན་མོང་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་ཐུན་མོང་ན། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་མི་ཤེས་པ་དང་མ་ཐོས་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། གསང་བའི་ཡི་གེ་དེ་དག་མ་ཐོས་ཤིང་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་མ་རྒྱས་ན་ཐུན་མོང་གི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཅི་སྟེ་ངུ་ཞེས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་གསོལ་བ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཞེས་ཏེ། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་མཁྱེན་པའམ་ཞེས་ཞུས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བཀའ་སྩལ་པ། གསང་བའི་ཡི་གེ་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ་སྟེ། ཡི་གེ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་དག་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གྱུར་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་བདག་ཅག་ནི་དེའི་དུས་སུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པར་ཡེ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་གསུམ་ཡི་གེ་སྔགས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམ་བསྒོམ་པ། ། བྱང་ཆུབ་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་བདག་གིས་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པ་ནི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ད་ནི་བར་གྱི་སྲེད་པས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ཀཱ་ལིར་གྱུར་པ་ལས་ཚད་མེད་པ་བཞིའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་གཟུགས་ལྷ་མོ་བཞིས་གླུས་བསྐུལ་བ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་སྟེ།

The Tathāgata spoke in response: "Then," and so forth. Regarding the phrase "those syllables are common": how are they common? It means: "Just as you do not know and have not heard them, so too, if all the Tathāgatas and all the Bodhisattvas have not heard those secret syllables and have not attained manifest, complete enlightenment, why do you weep over common suffering?" The Bodhisattvas asked, "Why is that?" meaning they asked, "Do you also not know them?" The Tathāgata replied, "Because the three secret syllables are completely pure." This means that because the three syllables and so forth are pure, they constitute the suchness that is the cause of omniscience; we, however, were already manifest, complete Buddhas at that time. As it is said: "The mantra syllables of the three supreme vajras, meditating upon the great mudrā, I shall perform the wisdom-vajra in order to attain all enlightenment." "He became silent" means that his body and so forth are of the nature of purity. Now, following the intermediate craving, the Great Vajradhara becomes the kāli (vowel), and the four goddesses, who are the concordant forms of the four immeasurables, exhort him with songs. This is taught in the passage beginning with "Then," and so forth. Body, speech, and mind are the three syllables.

དེ་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལ་བཞུགས་པ་ནི་ཞལ་དུ་ཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཏུ་བཅས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་ཞུའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་འདི་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལྟར་སྣང་བ་མེད་པས་གཞན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། སྔོན་དུ་གོམས་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་དེའི་རྒྱུ་ལས་གྲོལ་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པར་བསམ་པའི་སེམས་དེ་ཉིད་ལྷ་མོའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་ནས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་བསྐུལ་ནས། དེ་ཐིམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་མི་ཕྱེད་པར་བསྟན་པའོ། ། འདིར་གོ་རིམ་གྱིས་སྤྱན་མས་བསྐུལ་བར་རིགས་པ་ལ་མཱ་མ་ཀཱིས་དང་པོ་བསྐུལ་བ་ནི་རྒྱུད་འདི་ལས་ཐུགས་གཙོ་བོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་བསྐུལ་བ་གང་ཞེ་ན་སེམས་ཅན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ནི་ཁམས་གསུམ་སྟེ། དེར་གནས་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཞེས་ཏེ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་བོད་པ་སྟེ། བདག་ལ་བསྐྱབ་ཏུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན་དགའ་བ་ཡིད་འོང་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དགའ་བ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱིའོ། ། དེ་ཉིད་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པས་ན་ཡིད་དུ་འོང་ཞེས་སོ། ། དོན་ཆེན་ནི་དོན་ཆེན་པོ་ཡིན་པ་འམ་དོན་ནི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདོད་པ་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ལ་བསྐྱབ་ཏུ་གསོལ་ཞེས་ཏེ། དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་པའོ། །

Regarding his abiding in the consort’s bhaga: through the sequence of entering the mouth and so forth, he melts into the form of bodhicitta, accompanied by method and insight. Then, with the words "Then..." and so forth, this is shown. Because there is no appearance, and thus one is devoid of the excellence of others, one must be liberated from the suffering of previous habituation and its causes; the thought that intends this very thing transforms into the form of the goddess, and having exhorted [the Buddha] in due order, she causes him to dissolve—this is taught as being indivisible. Here, although it would be logical for Locanā to exhort him first in the sequence, Māmakī exhorts him first because this tantra primarily teaches the Mind [Family]. What is that exhortation? It is "Sentient beings..." and so forth. Furthermore, the realm of sentient beings refers to the three realms, and those who dwell therein are the sentient beings. Their lord is the Sovereign (Īśvara). Who is he? He is called "Vajra Mind," which is an address to the one who has become the form of the pure wisdom of the dharmadhātu; this is to be connected with the phrase "Please protect me." By what means? It is "Delightful joy..." and so forth. "Joy" refers to that of method and insight. Because that very thing satisfies the mind, it is called "delightful." "Great purpose" means it is of great significance, or because the purpose is the cause. "Desires" refers to forms and so forth; [the request is] "Please protect me with these," which means "Please grant me delight."

མགོན་པོ་ཞེས་བོས་ནས་གལ་ཏེ་བདག་མཱ་མ་ཀཱི་དུས་དེ་རིང་གསོན་པར་མཆི་བཞེད་ན་ཞེས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་གཟུགས་སུ་མ་མཛད་ན་བྱམས་པ་ཚད་མེད་པ་སྤངས་པས་བདག་ཤི་བ་དང་འདྲ་བས་བདག་གསོན་སྲིད་པར་བཞེད་ན། སེམས་ཅན་ཡབ་ཆེན་གཉེན་མཆོག་སྟེ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད་ཅེས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་སྣང་བ་མེད་པ་རྣམ་པར་སྤོངས་ལ་ཟབ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་གསལ་བའི་སྐུ་སྟོན་ཅིག་ཅེས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྤྱན་མས་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཁྱེད་ཅེས་པ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་དེ་སྐད་དོ། ། བཀའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ནི་བཀའ་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་ལོས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པས་ན་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཞེས་ཚིམ་པར་མཛད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ། སངས་རྒྱས་པའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་དོན་དམ་ཕན་པར་རྗེས་སུ་དགོངས་པར་གཟིགས་པའི་ངང་ཚུལ་གང་ཡིན་པ་ནི་དེ་སྐད་དོ། ། མགོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀུན་ལ་གོང་མ་ལྟར་བསྒྲེའོ། ། འདོད་ཆགས་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ཉིད་དོན་ཆེན་པོ་ལས་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རོལ་པས་བདག་སྤྱན་མ་ལ་ཞེས་སོ། ། དགྱེས་པར་མཛོད་ཅེས་པ་ཡང་ཀུན་ལ་གོང་མ་ལྟར་བསྒྲེའོ། ། གོས་དཀར་མོས་བསྐུལ་བ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

Having addressed the Protector, the words "If I, Māmakī, wish to remain alive this day" mean that if the Blessed One himself does not manifest in the form of the pure great elements of the wisdom body, then because he would have abandoned immeasurable love, I would be as if dead; therefore, if he wishes for me to live, [he should act]. "The supreme kinsman of sentient beings" means that because he causes all sentient beings to be born as all Buddhas, he is so called. "Be pleased with me" means: abandon the non-manifestation of the wisdom body and reveal the body that is profound and perfectly luminous. Likewise, the exhortation by Locanā through the gateway of the Lord of the Family is stated as "Then," and so forth. "You, the Vajra Body" means that because he has become the very essence of the mirror-like wisdom, he is so called. "The Wheel of the Word" means that because the wheel of the Word itself causes [the teachings] to enter the continuums of migratory beings, he satisfies all sentient beings. "The purpose of the Buddhas and the ultimate wisdom of enlightenment" refers to the nature of perceiving the ultimate enlightenment for the sake of Buddhahood; whatever is the disposition of such contemplation is so called. "Protector" and so forth should all be applied as above. "Passion" is the great bliss of supreme joy. Because it does not transcend the great purpose, it is the samaya. "By such play, for me, Locanā," and so forth. "Be pleased" should also be applied to all as above. The exhortation by Pāṇḍaravāsinī is stated as "Then," and so forth.

ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུང་སྟེ་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་སྒོ་ནས་ཏེ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པས་ན་དེ་སྐད་དོ། ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་པས་ཕན་ཞིང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཐུགས་བརྩེ་བའི་ངང་ཚུལ་མངའ་བ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་དག་གི་དོན་ཞེས་པ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བོ། ། དགོས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་བདེ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་མཛད་པ་ལ་རྟག་ཏུ་བརྩོན་འགྲུས་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་ན་དེ་སྐད་དོ། ། སྤྱོད་པ་དྲི་མེད་ཅེས་པ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱོད་པའོ། ། གང་ཉིད་གཟུང་དང་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བས་ན་དྲི་མེད་དོ། ། གང་ལྟར་སྤྱད་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་པས་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། གཞན་གོང་མ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྒྲོལ་མས་བསྐུལ་བ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་ཞེས་པ་ནི་རང་གི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་སྒོ་ནས་བསྐུལ་བ་སྟེ། རྡོ་རྗེར་གྱུར་ཅིང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་ཞེས་བོད་པའོ། ། དམ་ཚིག་མཆོག་ཅེས་པ་ནི་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་ན་དམ་ཚིག་མཆོག་གོ། ། ཕན་དོན་ཞེས་པ་ནི་བདག་ཁོ་ནའི་དོན་བྱའི་གཞན་ལ་ནི་གོ་སྐབས་མི་སྦྱིན་ནོ་ཞེས་པའི་ངང་ཚུལ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཛད་པས་ན་དེ་སྐད་དོ། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་། ། ཞེས་པ་ནི་རིགས་ཏེ་དེ་ཉིད་ཐིག་ལེར་གྱུར་པས་ན་མཆོག་གོ། །

"You are the Vajra Speech" refers to the perspective of the lord of one's own family; because you have become the very essence of the wisdom of individual discernment, you are so called. You are described as such because you possess a nature of benefiting all sentient beings with love and cherishing them with great compassion. "The welfare of the worlds" refers to unsurpassed, perfectly complete enlightenment. "The purpose" is characterized by the excellence of worldly happiness. Because you are always endowed with great diligence in accomplishing that, you are so called. "Stainless conduct" refers to the conduct of method and insight. It is "stainless" because you are free from the duality of subject and object. It is "Samantabhadra" (All-Good) because there is no fault whatsoever in how you conduct yourself. The rest should be understood as above. Regarding the exhortation by Tārā, it begins with "Then," and so forth. "You are the Vajra Desire" is an exhortation from the perspective of the lord of one's own family. Having become the Vajra and the essence of non-dual wisdom, you are of the nature of the five sensory qualities; thus, you are addressed as "Vajra Desire." "Supreme Samaya" means that because Amoghasiddhi is the most supreme of all, he is the "Supreme Samaya." "For the benefit of others" means that you act for the vast benefit of all beings, rather than adopting a disposition that thinks, "I shall act only for my own sake and give no opportunity to others." "The lineage of the perfectly complete Buddha" refers to the family; because that very family has become the tilaka (the essential drop), it is supreme.

མཉམ་པ་ཉིད་ནི་ཟབ་མོ་དང་གསལ་བ་དབྱེར་མེད་པའོ། ། དེ་སྐད་ཅིག་གིས་རྟོགས་པ་དེ་ལ་གཟིགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མང་པོའི་གཏེར་གྱུར་ཞེས་པ་ནི་སྟོབས་བཅུ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་མང་པོའི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་གོང་མ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཞུ་བ་གཉིས་པའི་ལན་ལ་གཏོགས་པ་ཚིག་བཞི་པས་པདྨའི་ནང་དུ་སྤྲུལ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་བར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་སྙིང་ལ་ཞུགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། ། འདོད་ཆགས་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་དཔལ་ལོ། ། དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རྣམ་པས་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེས་སོ། ། བཙུན་མོ་དེ་དག་ལ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་མོ་དགུའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། ། དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་སྟེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་འདི་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ལྷ་མོའི་ཆོས་འབྱུང་བའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་ཁང་པ་བརྩེགས་མ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་དམ་ཚིག་གི་ཁུ་བས་ཡོངས་སུ་གང་བ་སྟེ་དཔེར་ན་བུམ་པ་རྡོ་རྗེའི་ཆུས་གང་བ་ལྟ་བུར་གནས་པར་གྱུར་པས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཁའི་ལམ་ནས་སྙིང་གི་པདྨར་ཞུགས་པས་དབང་བསྐུར་བར་བྱས་པའོ། ། དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཚིག་ལྔ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

Equality is the inseparability of the profound and the luminous. To realize that in a single instant is what is called "vision." The phrase "become a treasury of many precious qualities" means that it has become the source of many precious qualities, such as the ten powers and so forth. The remainder should be understood as above. Now, regarding the response to the second request, the fourth line describes the conferral of empowerment in order to make the sentient beings residing within the emanated maṇḍala inside the lotus suitable vessels. This is expressed by the words beginning with "Then..." "Then" means immediately after the Sugatas have entered the heart. "All passions" refers to the Tathāgatas. Their very nature is the enjoyment of bodhicitta, and that is the "glory." Having entered into meditative equipoise in the form of the Vajra Holder within that samādhi—so it is said. "To those consorts" refers to the nature of the nine goddesses. "The samaya wheel" refers to Vajradhara, because he does not transcend any phenomena. "All this expanse of space" refers to the palace and so forth contained within the dharmodaya of the goddesses. Through the manner of the complete transformation of all the Tathāgatas, they are filled with the samaya fluid, remaining like a vase filled with vajra water. As this enters through the openings of their mouths and into the lotus of the heart, the empowerment is conferred. Immediately following that, five lines are spoken, beginning with "Then..." and so forth.

དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་དེ་མ་ཐག་པའོ། ། གང་སེམས་ཅན་སྐུ་གསུམ་གྱི་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བ་ཞེས་པ་ནི་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱ་བའི་འགྲོ་བ་སྟེ། དེའི་ས་བོན་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཉིད་ལ་གོང་གི་དཔལ་གྱིས་རེག་པས་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ཏེ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོར་ཟླ་བ་ལྟར་ཞུ་བ་དེའི་ངོ་བོ་གསུང་གི་རྡོ་རྗེའི་ས་བོན་དང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་དེས་མཚན་པ། སྐུའི་ངོ་བོར་ཁམས་ཀུན་འདུས་པར་བྱས་ནས་དེ་ལ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། དེ་གང་ཞེ་ན་དེའི་དུས་ན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་པ་ནི་སྒོ་གསུམ་ནས་སྐྱོན་མེད་པ་སྟེ། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པས་ན་ཟློས་པའི་ཚིག་སྨོས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུས་དབང་བསྐུར་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོས་དེ་རྣམས་ལ་དྲིས་ཤིང་རྟོགས་པ་ཕུལ་བ་གསུངས་པ་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་དེ་དང་དེའི་རིགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཆོ་ག་བཞིས་བསྐྱེད་པའོ། ། ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཟབ་མོ་དང་ཡང་དག་པར་གསལ་བའི་འཁོར་ལོར་མཐོང་ངམ་ཞེས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ནི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། འབྲས་བུ་དང་བཅས་པར་མཐོང་བའོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ཕུལ་བའོ། ། དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཚིག་དྲུག་པས་འདི་ལ་རྟོགས་པའི་གསུམ་པ་གསུངས་པ་དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནི་རྟོགས་པ་ཕུལ་བའི་དེ་མ་ཐག་ཏུའོ། །

"Then" refers to the immediate sequence following the conferral of empowerment. "Those sentient beings who have arisen from the samaya of the three bodies" refers to the beings who are to be made into suitable vessels, because they possess the seeds for that. When they are touched by the aforementioned glory, all of them become the wisdom of the three vajras of the Tathāgatas, Arhats, and perfectly complete Buddhas. This means that they melt like the moon into the essence of the perfect Buddha, and that essence is marked by the seed-syllable of the Vajra Speech and the sign of the Vajra Mind. Having gathered all the elements into the essence of the Body, the name empowerment is conferred upon them. What is that? It is indicated by the passage beginning with "At that time," and so forth. "Samantabhadra" means being without fault in the three doors; because it pervades all, the repetitive term is used. Thus, they became empowered. Then, the Great Vajradhara questioned them and they offered their realization, as stated in the passage beginning with "Then," and so forth. "All those Tathāgatas" refers to the Tathāgatas and others of their respective families, who are generated through the four rituals. "The equality of phenomena" means: "Do you see all sentient beings as the wheel of the profound and the perfectly luminous?" "The conduct of vajra wisdom" refers to the empowerment; they offered their realization, saying, "We see it together with its result." Immediately following that, the third realization is stated in the sixth line, beginning with "Then," and so forth. "Then" refers to the immediate sequence following the offering of realization.

བཙུན་མོ་ལས་འདས་ནས་ཞེས་པ་ནི་གསང་བའི་བྷ་ག་ལས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་འཐོན་པའོ། ། དེ་ནས་གོང་མ་ལྟར་ངོ་མཚར་ཞིང་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཆེ་བ་བསྔགས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ་ཞེས་སོ། ། ཇི་ལྟར་གསོལ་ཞེ་ན། གང་འདོད་ཆགས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། འདོད་ཆགས་ནི་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། དེའི་ཡི་གེའི་ཚིག་ནི་མི་འགྱུར་བའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་བར་མའི་ཡེ་ཤེས་དང་ཆགས་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་རྗེས་སུ་ཆུད་པ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེ་ངོ་མཚར་ཏོ་ཞེས་པའོ། ། བརྟགས་པ་དང་བྲལ་བས་དོན་དེ་ཁོ་ནར་ངེས་པས་ངོ་མཚར་མི་ཆེ་བའི་རྒྱུ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་སྐད་མ་གསུང་ཅིག་ཅེས་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ལ་འཁྲུལ་པར་རྟོགས་ནས་བསམ་པ་དེ་དག་དགག་པའོ། ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེས་ཞུས་པ་དང་ལན་གསུངས་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྣང་བའོ། ། ནམ་མཁའ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སྟེ་མི་འདའ་བས་ན་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཏེ། དེའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་མཚུངས་པའོ། ། དེ་བས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། ས་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་མ་ཡིན་ཞིང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པའོ། ། འདུ་ཤེས་ནི་མཚན་མར་འཛིན་པའི་དབྱེ་བའོ། ། འདུ་བྱེད་ནི་རེག་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །

"Having emerged from the queen" means having emerged from the secret bhaga into the source of phenomena (dharmodaya). Then, in order to praise the greatness of the marvelous and great passion as described above, they addressed the Blessed One, Vajrapāṇi, the Tathāgata, in this way. How did they address him? With the words "That which is passion," and so forth. Passion is the great bliss of supreme joy; its syllables and words are the wisdom of unchanging passion, the intermediate wisdom, and the wisdom of freedom from passion. In that regard, "attaining the awakening of the Buddha" means that the completely pure essence of the saṃbhogakāya, dharmakāya, and nirmāṇakāya, in their respective order, is marvelous. To state the reason why it is not marvelous because it is free from conceptual construction and is certain in the ultimate reality, he said "Then," and so forth. "Do not speak thus" is a refutation of those thoughts based on the misconception that passion and so forth are errors. When asked "For what reason?" he gave the reply: "All phenomena," and so forth. All phenomena are appearances. Space itself is the vajra; because it is not transgressed, it is the samaya. That itself is "thus" (tathā); because it is its very essence, it is "equal" (sama). Therefore, it is not the aggregate of form, nor is it earth and so forth. It is not the aggregate of feeling, nor is it pleasure and so forth. Perception is the differentiation of grasping at signs. Formations are contact and so forth. Consciousness is not the consciousnesses of the eye and so forth.

ཁམས་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་མ་ཡིན་པའོ། ། སྐྱེ་མཆེད་ནི་མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་མ་ཡིན་པའོ། ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་དབྱེ་བ་འདོད་ཆགས་མ་ཡིན། ཞེ་སྡང་མ་ཡིན། གཏི་མུག་མ་ཡིན་ཞེས་སོ། ། ཆོས་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་དགེ་བ་བཅུ་མ་ཡིན་པའོ། ། ཆོས་མ་ཡིན་པ་ནི་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྟེ་དེ་ཡང་མ་ཡིན་པའོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དེ་རྣམས་སུ་སྣང་སྟེ། དེ་བས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པར་གྱུར་པ་དེ་རྣམས་རྣམ་པར་དགག་པ་ཡིན་ནོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའོ། ། ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ། ། ཞེས་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཆོད་ནས་རང་བཞིན་ལ་བློ་གཞག་པའོ། ། དེའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སྤྲོས་པའི་བདག་ཉིད་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གོང་མ་ལྟར་བསྟན་པའོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལྟར་ཞུས་པ་དང་ལན་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་དང་བཅས་པས་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་བསྟན་ནས་ད་ནི་འཁོར་རྣམས་ལ་ཡོངས་སུ་གཏད་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་འདི་ཞེས་པ་ནི་དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་གསང་བ་འདུས་པའོ། ། བསྒོ་བར་གསོལ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱོགས་བཅུར་བསྒྲག་ཏུ་གསོལ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེས་ཞུས་པ་དང་ལན་གསུངས་པ། ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གོ་སླའོ། ། དེ་ལྟར་ཐུན་མོང་དུ་གཏད་ནས་ཁྱད་པར་དུ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་གཏད་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། །

The "elements" (dhātu) are not the eighteen elements, such as the eye and so forth. The "sense bases" (āyatana) are not the twelve sense bases, such as the eye and so forth. Regarding the aggregate of formations (saṃskāra-skandha), the divisions are stated to be "not attachment, not aversion, and not delusion." "Not dharma" means not the ten virtues. "Non-dharma" refers to the ten non-virtues, and that too is not [the case here]. Why is this? Because within non-dual wisdom, those very things appear as delusions; therefore, those things which are distinct from the nature of what is to be realized are negated. It is the indivisible nature of the wisdom that does not apprehend any phenomena. "He became silent" means that having cut through doubt, the mind is placed in the natural state. Immediately following that, it should be connected as the teaching on the aforementioned perfection of the welfare of others, which is the nature of conceptual elaboration. Thus, having taught the meaning of the tantra through the request and the intentional utterance of the response, the entrustment to the retinue is now spoken: "Then," and so forth. "This Vajra Body, Speech, and Mind" refers to the text that teaches it, which is the Guhyasamāja. "Please command" means "please proclaim it throughout the ten directions." To the question "For what reason?" the response is given: "Those residing in the ten directions," and so forth, which is easy to understand. Having thus entrusted it in common, the specific entrustment to Vajradharma is spoken: "Then," and so forth.

རིགས་ཀྱི་བུ་ཞེས་པ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་འདའ་བར་མི་བྱ་བའི་ལུང་ངོ་། ། དེ་ཟུང་ཤིག་སྟེ་བསྟན་པ་འདི་ནི་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་གཙོ་བོ་བས་ན་ཁྱོད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལྕེའི་དབང་པོ་རྣམ་པར་དག་པས་ན་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བར་དབང་བསྐུར་རོ་ཞེས་པའོ། ། དེས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་དུ་བགྱིའོ་ཞེས་གསོལ་ནས་ཅང་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་བསྙེན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཐར་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུ་བའི་ཆོ་ག་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཡི་གེ་ཞེས་པ་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་མཚན་མ་ལ་གནས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་ལ་ཞེས་སོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་བཙུད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་དེ་རྣམས་བརྗོད་པས་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ནང་དུ་གཞུག་པའོ། ། དེའི་དོན་ནི་དགོད་པ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དུས་གསུམ་དུ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཡི་གེ་གསུམ་བརྗོད་པས་རྣམ་པར་བསྡུས་ནས་སྨོན་ལམ་གདབ་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་ཅི་རིགས་པར་བྱ་བའོ། ། ཐ་མར་ཡང་དེའི་མཐའ་ལ་མུཿ བཞག་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བ་དང་། དེ་བརྗོད་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་འཁོར་ལོ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་འཁོར་ལོ་ལ་གཞུག་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་རོ། །

"Noble son" is said because [he] is born from the nature of the wisdom of individual discernment. The "samaya of all the tathāgatas" is the instruction that must not be transgressed. "Hold this!" means that since this teaching is the primary Vajra of Speech, you are empowered as "Vajra Lord of Dharma" because your tongue faculty is purified as that of all the tathāgatas. He then spoke of the practice accordingly: "Then Vajradharma replied, 'I shall do exactly so,' and remained silent." Now, the ritual for dissolving the maṇḍala at the conclusion of the approach practices is taught, beginning with "Then..." and so forth. "The syllables of Vajrasattva" refers to the three syllables residing upon the signs at their hearts. "Sentient beings were inserted" means that by reciting those [syllables], the members of the maṇḍala are brought inside according to their respective families. The meaning of this is that the yogi, having performed the preliminary offerings and so forth during the three times, should recite the three syllables to dissolve [the visualization], and then make aspiration prayers and so forth as appropriate. Finally, by placing "muḥ" at the end of that, the wisdom wheel is requested to depart; by reciting that, the external wheel is inserted into the wheel of the wisdom being—this is the distinction.

དེ་ནས་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པ་ཉལ་ནས་ལངས་པའི་དུས་ན་ཡང་ལྷ་མོའི་དབྱངས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་ལངས་པར་བསམ་ཞིང་གོང་མ་བཞིན་དུ་དུས་བཞིར་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ནི་རྩེ་གཅིག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། བྱ་བས་བྲེལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཐོ་རངས་ཀྱི་དུས་སུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་རྫོགས་པར་བསྒོམས་ཏེ་དུས་གཞན་ལ་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གནས་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་དམ་ཚིག་གི་འཁོར་ལོ་སྙིང་གའི་འཁོར་ལོ་ལས་སྤྲོས་ནས་དབང་བསྐུར་བ་བླངས་ཏེ་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་མི་ཤིགས་པའི་ཐིག་ལེ་འམ་གསང་བའི་ཐིག་ལེ་གང་རུང་གཅིག་བསྒོམས་ཏེ་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་ནས། ཡན་ལག་གཞན་གོང་མ་ལྟར་སྤྱད་ཅིང་ཐ་མ་ཡང་གོང་མ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བརྟན་པར་གྱུར་པའི་མཚན་མ་རྣམ་པ་ལྔ་མཐོང་བ་དེ་ལ་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེས་མཚན་མ་ལན་གྲངས་མང་དུ་མཐོང་བས་སེམས་བརྟན་པར་ཤེས་ནས་གཉིས་པར་གྱུར་པའི་སྦྱོར་བས་འབད་པས་ལྷའི་ལུས་ཐོབ་པར་སྣོད་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་གཉིས་འབེབས་པའི་ནུས་པ་ཐོབ་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེས་ཐུན་མཚམས་བཞིར་ཆེན་པོའི་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་བླངས་ནས། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་ཐིག་ལེ་དང་ཕྲ་མོ་མ་གཏོགས་པའི་ཅིག་ཅར་བའི་བཟླས་པ་བྱས་ནས་གོང་མ་ལྟར་འཁོར་ལོ་བསྡུས་ནས་ཡན་ལག་གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་བྱས་པས་མཐུ་ཅན་གྱི་སྟོབས་རྟོགས་པའོ། །

Then, having slept with insight, at the time of rising, one should imagine rising while being exhorted by the melody of the goddess, and should meditate during the four periods of the day as described above. This is the yoga of one-pointedness. As for the yogi who is occupied with activities: at dawn, having fully meditated on the three samādhis, during other times one should abide in the pride based upon them. Having emanated the samaya wheel from the heart wheel by means of the three syllables, one receives empowerment, pleases [the deities] with offerings and so forth, meditates on either the indestructible drop or the secret drop, performs the recitation, and dissolves the maṇḍala. The other branches should be practiced as above, and the conclusion should also be understood as before. When one sees the five signs of stability through these two ways, that is called the "yogi of the beginner." By seeing those signs many times and knowing the mind to be stable, one becomes a second-stage practitioner. Through the application of effort, one attains the body of the deity and gains the power to descend the two wisdom deities into the two types of vessels; this is called the "yogi who has gained some mastery over wisdom." During the four sessions, one should perform the blessing of the great eyes and so forth, the blessing of the body, speech, and mind, and receive empowerment. Having pleased [the deities] with offerings and so forth, one performs the simultaneous recitation, excluding the drop and the subtle [yoga]. Having dissolved the wheel as above, by practicing the other branches as appropriate, one realizes the power of the potent force.

དེས་གསུང་ལ་དམིགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་རླུང་གི་རང་བཞིན་ཤེས་ནས། རང་དང་གཞན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བར་ནུས་པ་དེ་ལ་ནི་ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེས་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ལས་ཕྱི་ནང་དབྱེར་མེད་པར་རྟོགས་པས། ཕལ་ཆེར་ཉིན་མཚན་དུ་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་མི་འགྱུར་བའི་རྟགས་དང་པོ་གཉིས་དང་གཉིས་པ་རྟོགས་པས་ཞིང་སྦྱངས་ནས་ལམ་ལ་གནས་པར་བྱ་བའོ། ། ལམ་གང་ཞེ་ན། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་སྟེ། སེམས་རིགས་ཅན་གྱི་ཆར་དམིགས་པ་ལས་སྔོན་དང་ཕྱིས་ཀྱི་ཡན་ལག་མངོན་དུ་མཛད་པའི་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་དབང་དུ་གྱུར་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྔ་པའི་ངོ་བོས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་དཔག་མེད་ཀྱིས་ཇི་སྲིད་ཡོད་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བར་དུ་བཞུགས་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་ཆེན་པོ་མཛད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་མཐོང་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་དེས་འགྲུབ་པར་བྱེད་པས་ན་དེ་ལ་དད་པར་བྱའོ། ། ཧ་ཅང་སྤྲོས་པ་བཞག་ལ་དཀྱུས་མ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་གོང་གི་རྡོ་རྗེ་གསུམ་བསྡུས་པའི་གནས་དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་བས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་ཁྱབ་པར་བསྟན་ཏོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་པ་ནི་སྐུ་ལ་དམིགས་པའི་དུས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་ཆོས་ཇི་སྙེད་དུས་གསུམ་དུ་རྟོགས་པ་རྣམས་སོ། །

By focusing on the speech, one understands the nature of the winds; the yogi who is thus able to perceive the maṇḍala of both self and others is called a "yogi who has mastered wisdom." Through the practice of the samādhi of the three syllables of vajra recitation, one realizes the inseparability of the internal and external from the mind, and thus remains in yoga for the most part day and night. By realizing the first two and the second of the unchanging signs, one purifies the fields and abides on the path. What is that path? It is said: "By means of the union of the two organs, one should examine all things." This refers to the yogi who has mastered authentic wisdom, which manifests the preceding and subsequent branches by focusing on the aspect of the mind's nature. Through the essence of the fifth, one remains for as long as existence lasts through immeasurable emanations of body, speech, and mind, performing the great benefit of beings. Since the meaning of the tantra is accomplished through the nature of phenomena (dharmatā) perceived by such a yogi, one should have faith in it. Setting aside further elaboration, let us return to the main text. The phrase "Then," and so forth, shows that the aforementioned abode where the three vajras are gathered is also pervasive among sentient beings, like space. "Vairocana" is a name for the Great Vajradhara at the time of focusing on the body. "All the three realms" refers to all the stable and moving phenomena of the three realms, as realized throughout the three times.

སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་ཤིང་ཞེས་པ་ནི། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྐུའི་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རང་གི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་དོན་དམ་པའམ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དབྱེར་མེད་པར་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྐུ་དང་མི་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱང་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ནི་སྐུའི་རྡོ་རྗེའོ། ། དེའི་མཉམ་པ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ལ་དམིགས་པའོ། ། ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་པ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ནི་གང་གིས་བརྗོད་པས་ཀྱང་མི་རེག་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་བཞིན་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་གསུང་རྡོ་རྗེ་དང་། ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་སྐད་དུ། ཨེ་མ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ངེས་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལ་ཀུན་དུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ནི་རྣམ་བཞུགས་ཏེ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་པ་ནི། རྩ་བའི་རྒྱུད་མཐར་ཐུག་པའི་སྡུད་པ་པོའི་ཚིག་གོ། ། དམ་ཚིག་ཅེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྲུང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། སྡོམ་པ་ནི་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུས་བྱིན་གྱི་རློབ་པར་བྱེད་པའོ། ། མཛད་པར་བྱེད་པས་ན་རྒྱལ་པོ་སྟེ། དེ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་གཞུང་ནི་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའི་འགྲེལ་པའོ། །

Regarding the phrase "abiding in the vajra body, speech, and mind": this means that one’s own vajra body is in meditative equipoise, inseparably and as the ultimate or conventional nature, with the essential nature of the vajra body of those [Tathāgatas]. Precisely because of that, and because of being inseparable from the body, the body, speech, and mind are also spoken of. For that very reason, the body of all Tathāgatas is the vajra body. Its equality is the focalization upon suchness. Regarding the phrase "became silent": because suchness cannot be touched by any expression whatsoever, it is so called. This should be applied in the same way to the vajra speech and vajra mind that appear below. Therefore, it is said: "Then," and so forth. As it is stated: "Ema! Within the certainty of the body, speech, and mind of Samantabhadra, the three vajras are everywhere abiding within the three vajras." Regarding the phrase "thus he spoke": this is the concluding statement of the compiler of the Root Tantra. "Samaya" refers to the mundane and supramundane protections and so forth. "Vow" refers to the practices to be undertaken and so forth. Because it blesses those [vows] with the vajra-like [nature], it is the "King." The text that teaches this is the seventeenth chapter. This is the commentary on the seventeenth chapter.

རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ཆེན་པོ་རིན་པོ་ཆེའི་ལྗོན་ཤིང་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཙི་ལུ་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཀ་མ་ལ་གུཔྟ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་མངའ་བདག་ལྷ་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

The Great Commentary on the Root Tantra of the Glorious Guhyasamāja, the King of Tantras, entitled The Precious Tree, composed by the great master Cilupa, is hereby complete. It was translated, edited, and finalized by the Indian abbot Kamalagupta and the great editor-translator, the sovereign Lha Ye-shes rgyal-mtshan.