A Running Commentary on the Glorious Guhyasamāja Tantra called “Settling the Personal Instructions”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨུ་པ་དེ་ཤ་ནིཤྩ་ཡ་ནཱ་མ་ཤྲཱི་གུ་ཧྱ་ས་མ་ཛཱ་བྲྀཏྟི། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་འགྲེལ་པ་མན་ངག་གཏན་ལ་དབབ་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་སོགས་ངེས་གྲོལ་ཅིང་། ། འགྲོ་རྣམས་ཐུགས་རྗེས་ཁྱབ་མཛད་པ། ། ཆོས་ཀུན་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི། ། ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཐུགས་སུ་ཆུད། ། མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ལ། ། དབྱེར་མེད་དད་པས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། ཐིག་ལེ་གཡོ་བ་མེད་པ་ཡི། ། ངེས་དོན་བླ་མའི་མན་ངག་གང་། ། སློབ་མ་ཉིད་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། ལུང་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཅི་ནུས་བྲི། ། དེ་ལ་རྒྱུད་འདིར་འཇུག་པར་འགྱུར་བའི་གང་ཟག་རྣམས་དང་། ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན། ཞེས་བྱ་བ་རྒྱ་ཆེར་སྨོས་སོ། ། དེ་ལ་ཡང་གཞུང་འདི་ཉིད་གྲུབ་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་པ་བློ་སྔོན་དུ་བཏང་བ་རྣམས་ནི་དགོས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ནི། དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དོན་དང་མཛད་སྤྱོད་རྣམས་ཡིན་ལ། རྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚིག་རྣམས་ཡིན་ཏེ། དེས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ན་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ཀྱང་དེ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ནི་དགོས་པའི་དགོས་པ་ཡིན་པ་དང་། འདི་ལ་དེ་དག་གི་ནུས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པས་འབྲེལ་པ་ཡོད་དེ། དེ་ལྟར་དགོས་པས་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་འདི་མཐོང་ནས་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བས་ན་དོན་འདི་གཟིགས་ཏེ།

In the language of India: Upadeśaniścaya-nāma-śrī-guhyasamāja-vṛtti. In the language of Tibet: Dpal gsang ba 'dus pa'i 'grel pa man ngag gtan la dbab pa zhes bya ba (The Commentary on the Glorious Guhyasamāja Entitled: The Ascertainment of the Pith Instructions). Homage to the glorious Bodhivajra! To him who is definitively liberated from the obscurations of the knowable and so forth, who pervades all beings with compassion, and who has realized the very essence of all phenomena as having the characteristic of space—to that indivisible vajra nature, I prostrate with inseparable faith. For the benefit of the disciples themselves, I shall write as much as I am able, relying upon the scriptures, regarding the pith instructions of the Guru, the definitive meaning of the immovable bindu. In this regard, in order to inspire confidence in those individuals who are about to enter this tantra, as well as in outsiders, the words "Thus have I heard at one time" and so forth are spoken in detail. Furthermore, those individuals who have already accomplished this very text will gain confidence through that very fact. As for the outsiders who prioritize their own intellect, they will enter once they have understood the purpose. Thus, the subject matter to be expressed is the meaning and activities of the glorious Vajradhara, and the means of expression are the words. The purpose is that through these words, the subject matter to be expressed is understood. The ultimate purpose is that through that, the very reality is attained. Since this is not impossible for them, there is a connection. Thus, seeing this purpose along with its branches, they will enter. Therefore, having perceived this meaning:

ཡང་དག་པར་སྡུད་པར་བྱེད་པས་སྟོན་པ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་སྨོས་སོ། ། དེ་བས་ན་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། ཕྱི་རོལ་པའི་ཀླན་ཀ་སྤང་བ་དང་། ཕྱིས་འབྱུང་བ་དག་དད་པར་བྱ་བ་དང་། བློ་སྔོན་དུ་བཏང་བ་དག་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་བ་དང་། ཡང་དག་པར་སྡུད་པར་བྱེད་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དུས་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པ་དུས་གཅིག་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་སྡུད་པར་བྱེད་པས་འདི་སྐད་དུ་གང་གི་ཚེ། གང་ཞིག་གང་ན་བཞུགས་པ་དེའི་ཚེ་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་གླེང་གཞི་སྨོས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་ལ་ཡང་ཚིག་གི་རིམ་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་ནི། འདིར་བསྙད་པར་མི་བྱའི་མཐར་ཕྱིན་པའི་དོན་ཉིད་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པར་བྱ་བས་གཞན་དག་ཏུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཨེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྷ་ག་སྟེ། དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཀུན་ནས་སྤྲོས་པ་རྣམས་འཇོམས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། བཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ནོར་བུ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐིག་ལེ་གཡོ་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་གནས་སོ། ། དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་ཏེ། དོན་འདི་བདག་གིས་མཐོང་བའི་ཚེ་ན་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ཡང་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སོ་སོར་རང་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཙམ་འདི་གང་གི་དུས་ན་ཤེས་ཤིང་ཐོས་ཤེ་ན།

The compiler has extensively mentioned the Teacher, the time, and so forth. Therefore, it is as follows: the time and so forth are mentioned extensively in order to refute the objections of outsiders, to inspire faith in those who will come later, to cause those who have applied their intellect to have conviction, and to demonstrate that the purpose belongs to the compiler himself. In that regard, the phrase "Thus have I heard at one time" and so forth is the introduction mentioned by the compiler, stating: "At the time when [the Teacher] was staying in such a place, at that time I heard this." Regarding these, the literal sequence of the words need not be explained here; rather, only the ultimate meaning is to be shown, and it should be understood in the same way in other instances as well. In that context, "E" refers to the bhaga, which is the nature of the dharmakāya that utterly destroys all conceptual elaborations. "Vaṃ" refers to its jewel, which abides in the form of the unmoving bindu. The Blessed One, Vajradhara himself, dwells there as the nature of the great bindu; the meaning is: "At the time when I saw this reality." Furthermore, at what time is this non-conceptual wisdom—the nature of the dharmatā free from all elaborations, which is merely the nature of individual self-reflexive awareness—known and heard?

ཤེས་རབ་མའི་བྷ་གའི་ཡི་གེ་ཨེ་དང་འདྲ་བའི་དབུས་ན་དམ་པའི་དགའ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡི་གེ་བཾ་གྱི་རྣམ་པའི་རྩ་ཐིག་ལེ་ལྟ་བུ་ཡོད་དེ། དེ་དང་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ནོར་བུ་ཕྲད་པར་གྱུར་པ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་དགའ་བའི་བྱེད་རྒྱུ་ཐིག་ལེ་འབབ་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཚེ་དེ་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ནོར་བུ་ལ། གནས་པ་དེའི་ཚེ་རྒྱུ་གང་གིས་སེམས་ཀུན་ནས་འདུས་པར་གྱུར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པ་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་གནས་ཏེ་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེའི་དུས་ན་གང་ཞིག་བཞུགས་ཤེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། བྷ་ག་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཤེས་རབ་མའི་བྷ་ག་སྟེ། དེ་ན་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་པ་སྟེ། འདིར་བྷ་ག་དང་ལྡན་པས་བྷ་ག་བཱན་ཞེས་མཚམས་སྦྱར་རོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའོ། ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟར་མི་ཕྱེད་པ་སྟེ། དེའི་སྙིང་པོ་ནི་ས་བོན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་ཡང་ཕྱག་རྒྱའི་བདག་ཉིད་དང་། སྒྲའི་བདག་ཉིད་དང་། ཐིག་ལེའི་བདག་ཉིད་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དོ། ། དེ་གང་ན་བཞུགས་ཤེ་ན།

In the center of the syllable E, which resembles the bhaga of the Wisdom Consort, there exists a channel-drop (bindu) in the form of the syllable BAṂ, the cause of supreme joy. When that meets the jewel, which is the nature of compassion, the drop that acts as the cause of natural joy descends. At the time when it abides within the jewel, which is the nature of compassion, the mind becomes completely gathered by that cause. When it has become the basis of wisdom, it abides for the sake of suchness; the meaning is that one should abide naturally in the signless. At that time, who is it that dwells there? The term "Bhagavān" is mentioned. "Bhaga" refers to the bhaga of the Wisdom Consort as explained above; he dwells there as the nature of the Great Drop (mahābindu). Here, he is joined as "Bhagavān" because he possesses the bhaga. To demonstrate his specific qualities, the phrase "the essence of the vajra body, speech, and mind of all Tathāgatas" is mentioned. Regarding that, "Tathāgata" refers to the realization of the bodhicitta of great bliss within the mind. Furthermore, just as it is the nature of passion, so too is it realized as suchness. The body, speech, and mind of all those are indivisible like a vajra; their essence is the seed-syllable, the vajra bodhicitta. Moreover, because it is the nature of the mudrā, the nature of sound, and the nature of the drop, it is the very vajra of body, speech, and mind. Where does that dwell?

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལ་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་བཙུན་མོ་ནི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་བྷ་ག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཞུགས་གནས་བདེ་བ་ཅན་དེ་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལ་འདིར་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་འདིས་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྟོན་ཏོ། ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འདིར་བྱེད་པའི་ཚིགས་གིས་བསྒྲུབས་ཏེ། དེ་ལ་གང་བཞུགས་ཤེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། གང་ལ་བཞུགས་ཤེ་ན། བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལའོ། ། གང་ལྟར་བཞུགས་ཤེ་ན། བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བའི་ཡང་བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་རྣམས་དང་ངོ་། ། གང་གི་ཚེ་ན་བཞུགས་ཤེ་ན། དོན་འདི་ལྟར་བདག་གིས་རྟོགས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་དུས་ནའོ། ། ཇི་ལྟར་བཞུགས་ཤེ་ན། ཐབས་གཅིག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ཡང་འདིར་གནས་གཅིག་པའི་ངོ་བོར་མི་སྦྱར་གྱི་ངོ་བོ་གཅིག་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འདི་ལྟར་གང་གི་ཚེ་ཤེས་རབ་མའི་བྷ་ག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ས་བོན་གྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ་དེའི་ཚེ་ན། དེའི་ལུས་ཀྱི་བདག་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བའོ། ། དེའི་མིག་གི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་ལུས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་སའི་སྙིང་པོའོ། ། དེའི་ལྕེའི་བདག་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསུང་གི་ངོ་བོ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གོ། ། དེའི་རྣ་བའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་སེམས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ལག་ན་རྡོ་རྗེའོ། །

It is stated, "He dwells in the bhaga of the consorts of all the tathāgatas." In this context, "consort" refers to the mudrā. The phrase "he dwells" should be understood as "he dwells in that bhaga, the blissful abode of all the tathāgatas." Here, the word "dwells" indicates the complete and definitive establishment of the meaning of the tantra. How so? It is established by means of the grammatical case of the agent. In this regard, who is it that dwells? The Blessed One. In what does he dwell? In the bhaga of the consort. In what manner does he dwell? Together with those who are inexpressible even by the inexpressible. At what time does he dwell? At the time when I have realized and understood this meaning in such a way. In what way does he dwell? It is stated, "together with" (sahita). Furthermore, this should not be applied here as being in the same location, but rather as being of the same nature. Thus, when the essence of bodhicitta dwells in the manner of a seed within the bhaga of the wisdom consort, at that time, the very nature of her body is the samaya-vajra, the activity of all the tathāgatas, who is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin. The nature of her eyes is the body-vajra, the essence of the bodies of all the tathāgatas, who is Kṣitigarbha. The nature of her tongue is the essence of the speech of the tathāgatas, who is Lokeśvara. The nature of her ears is the essence of the minds of the tathāgatas, the mind-vajra, who is Vajrapāṇi.

དེའི་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། དེའི་སྣའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ངོ་བོ་རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། གཞན་ཡང་སྲ་བའི་རང་བཞིན་ནི་ས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་མའོ། ། གཤེར་བའི་རང་བཞིན་ནི་ཆུ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། དྲོ་བའི་རང་བཞིན་ནི་མེ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་གོས་དཀར་མོའོ། ། བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་ནི་རླུང་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དམ་ཚིག་སྒྲོལ་མའོ། ། དེ་རྣམས་གང་དུ་སྣང་བ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་སྟེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའོ། ། གཞན་ཡང་གཟུགས་དང་། སྒྲ་དང་། དྲི་དང་། རོ་དང་། རེག་བྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་མ་རྣམས་སོ། ། དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། གཟུགས་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དང་། དེའི་ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་། ཕྲག་དོག་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། དཀོན་མཆོག་དཔལ་དང་། ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་གདོན་མི་ཟ་བ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་དབྱེར་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། འདི་ལྟར་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གཞན་དག་ཏུ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བགྲང་བར་བྱ་བ་ལས་འདས་པའོ། ། ཡང་བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རབ་ཏུ་མང་བའི་དོན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པར་བསྟན་པའི་དོན་ཏོ། །

The nature of his mind is the vajra samādhi of the Tathāgatas, Samantabhadra. The nature of his nose is the essence of the qualities of the Tathāgatas, the Victorious Vajra, Ākāśagarbha. Furthermore, the nature of solidity is the earth-vajra, Buddhalocanā. The nature of moisture is the water-vajra, Māmakī. The nature of heat is the fire-vajra, Pāṇḍaravāsinī. The nature of movement is the wind-vajra, Samayatārā. That which manifests where these appear is the space-vajra, Dhātveśvarī. Furthermore, the essential nature of form, sound, smell, taste, touch, and the expanse of phenomena (dharmadhātu) are the female deities, Rūpavajrā and the others. The essential nature of his consciousness, form, feeling, perception, mental formations, and his hatred, delusion, pride, attachment, and envy, should be understood as abiding in an inseparable manner as the essential nature of the Tathāgatas Akṣobhya, Vairocana, Ratnaśrī, Amitāyus, and Amoghasiddhi. This phrase "abiding in this way" should be understood in other contexts as well. In this regard, "beyond expression" means transcending what can be counted. Furthermore, "beyond expression" means being exceedingly vast; it is the sense of being shown to be equal to the expanse of phenomena (dharmadhātu).

རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་སྔ་མ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཡིན་ལ་བསྣན་པ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་རི་རབ་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་མོ་སྙེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ཚད་ལས་འདས་པའི་དཔེ་མཚོན་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། སེམས་དཔའ་ནི་དེ་འདོད་པའོ། ། གོང་དུ་བསྟན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་དག་སྙེད་པ་དང་ཐབས་གཅིག་ཏུ་བཞུགས་པ་ཡང་གང་ལ་ཞེ་ན། སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བའི་པདྨོ་ལ་ཞུགས་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། སྙིང་པོ་ནི་བྷ་ག་རྡོ་རྗེ་ནི་མཚན་མ་སྟེ། དེ་དག་སྦྱོར་བའི་དུས་ཀྱི་པདྨ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་བཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་པདྨ་ལ་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ན་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལྟར་བཞུགས་པ་དེ་དག་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་བདག་ཉིད་པས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གཞན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ས་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་ཕོའི་སྒྲ་སྨོས་པ་ནི་རང་དང་འདྲ་བའི་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ཡོད་པས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཚིག་གི་བདེ་རིམ་དང་སྦས་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ་འགལ་བ་མེད་དོ། །

Alternatively, the former is a synonym, while the addition serves to specify the particular meaning. Regarding the phrase "as many as the atoms in the Buddha-fields of Mount Meru," this is an illustration of that which transcends all measure. Regarding the phrase "to the bodhisattva mahāsattvas," "bodhi" is the nature of method and insight. "Sattva" is the desire for that. Because they abide in the great bliss of the bodhicitta taught above, they are called "mahāsattvas." If one asks where they dwell together with those [bodhisattvas], it is said: "entered the lotus of the vajra-union of the essence." "Essence" is the bhaga, and "vajra" is the sign; the meaning is that they dwell in the lotus at the time of the union of those two, just as before. Alternatively, it should be connected as: they dwell in that which is the union of the essence-vajra, the nature of method, with the lotus, the nature of insight. If one asks who those who dwell in that manner are, it is stated: "namely," and so forth. In that context, regarding the phrase "the bodhisattva mahāsattva named Samayavajra" and so on, they are called "vajra" because, as explained above, their nature is indivisible; the rest is as before. Regarding the goddesses such as "Pṛthivīvajrī" and so on, it is said that the masculine gender is used because they possess a portion of method similar to themselves. Alternatively, this is a matter of the ease of the phrasing and the hidden meaning, and there is no contradiction.

ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་ཉིད་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེ་ཡང་འདིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་འདོད་པས་ལྷའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཡང་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་བཀོད་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། ། དེ་དག་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་འདུལ་བའི་དབང་གིས་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ལྷ་ཙམ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་རེ་རེ་ཞིང་ཡང་འདི་དག་དང་འདྲ་བའི་ལྷས་ཡོངས་སུ་གང་ལ་གཞན་ཡང་རང་བཞིན་དང་སྤྲུལ་པའི་སྒོ་ནས་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྨོས་སོ། ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཉམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་འདི་ནི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཉིད་དེ་དེ་ལ་ནམ་མཁའི་ཁམས་དང་། སའི་ཁམས་དང་། ཆུའི་ཁམས་དང་། མེའི་ཁམས་དང་། རླུང་གི་ཁམས་དང་། གཞན་ཡང་ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་དང་། ང་རྒྱལ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་། ཕྲག་དོག་རྣམས་དང་མཉམ་ཞིང་དབྱེར་མེད་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྡོ་རྗེ་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་དག་ལ་སོགས་པ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དང་མཉམ་པ་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ་དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་མི་འཇུག་ཅིང་དེ་དང་མཉམ་པར་སྣང་ཞིང་སྤྲུལ་པའི་དོན་ཏོ། །

Regarding the term "Space Vajra," although she is indeed the Sovereign Lady of the Expanse (dharmadhātu), here she is asserted to be the very nature of the Vajra Bodhicitta. Thus, even though she is of the nature of a deity, there is no contradiction in her not being included within the maṇḍala of the retinue. The phrase "and so forth" refers here to those phenomena belonging to a single tantra according to the power of conversion, which are merely the completely pure deities. However, each of these is filled with deities similar to them; furthermore, because they are infinite by way of their nature and emanations, the phrase "and so forth" mentions those that are beyond expression. Regarding the phrase "the Tathāgata Equal to the Expanse of Space," this "expanse of space" is the very expanse of space itself. In that regard, the expanse of space is equal to and inseparable from the element of space, the element of earth, the element of water, the element of fire, the element of wind, and furthermore, hatred, delusion, pride, attachment, and envy. This is to be connected with the passage from "the Tathāgata Vajra Akṣobhya" up to "the Tathāgatas Vajra Amoghasiddhi." Regarding the phrase "the Tathāgatas equal to the entire expanse of space and so forth," the "expanse of space" is the dharmakāya, because it is similar to the expanse of space. That which is equal to it consists of the saṃbhogakāya and nirmāṇakāya; the meaning is that they do not function separately from it, but appear in equality with it and manifest as emanations.

དཔེར་ན་ཏིལ་གྱི་གོང་བུ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་ཁྱབ་པར་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ནམ་མཁའ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བས་ནམ་མཁའ་ཐམས་ཅད་དེ་འདི་ནི་ཤེས་རབ་མའི་བྷ་གའོ། ། དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་རྒྱུའི་དོན་ཏེ། ས་བོན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་བསྟན་པར་གྱུར་པའོ། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཤེས་རབ་མའི་བྷ་ག་ལ་ལྷ་མོ་བཞི་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བསྟན་པར་གྱུར་པའོ། ། འདི་ནི་གླེང་གཞི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་སྟོན་པ་དང་། གནས་དང་འཁོར་དང་དུས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྣམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི་གང་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ཡང་འདིར་ནི་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་སྟོན་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ནི་གནས་སོ། ། སྔོན་དུ་བརྗོད་པ་ལྟར་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་འཁོར་རོ། ། དེ་དག་འདུས་པའི་སྐབས་ནི་དུས་ཏེ་དེའི་ཚེ་གཟུང་འཛིན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དོན་སོ་སོ་རང་རིག་པ་ནི་རྒྱུད་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡི་གེ་ཨེ་ཝཾ་གྱི་གཟུགས་ལ་ཐིག་ལེའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་པ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཞུས་ཏེ་གླེང་བསླང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འདིའི་རིམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ང་རྒྱལ་བ་རྣམས་བླ་མ་དང་འབྲེལ་བ་མེད་ན་མི་འགྲུབ་པས་ཇི་ལྟ་བ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པའོ། །

For example, it is said: "Like a cluster of sesame seeds, the entire expanse of space appeared pervaded by the essence of all the tathāgatas." In this context, "all space" refers to the bhaga of the wisdom consort. "Expanse" (dhātu) here has the sense of a cause; it is the seed, the bodhicitta. "Pervaded by all the tathāgatas" means that it was taught in such a manner. Alternatively, it was taught in the manner of the non-duality of the four goddesses and the bodhicitta-vajra within the bhaga of the wisdom consort. This is the excellence of the introductory setting (nidāna), for the excellence of the teacher, the place, the retinue, the time, and the nature of the tantra is the cause for the emergence of the Dharma to be explained. Furthermore, in this context, the nature of bodhicitta is the teacher; the source of phenomena (dharmodaya) is the place; the complete perfection of the limbs as previously described is the retinue; the occasion of their assembly is the time; and the tantra is the individual self-cognition of the reality free from all subject-object duality. Thus, the essence of bodhicitta, which is the nature of excellence, abides as the bindu in the form of the syllables E-Vaṃ. It is the meaning of the statement that all the tathāgatas requested and initiated the discourse. The sequence of this is taught to show that those who are arrogant in their wisdom will not achieve realization without a connection to the guru. It is not otherwise.

འདིར་གཟུང་བ་ནི་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་པའི་བར་དུ་ཞུས་པ་འདི་ཐོག་མར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བཀྲ་ཤིས་པའི་དོན་དང་ངེས་པའི་དོན་དང་དབང་དུ་གྱུར་པའི་དོན་དང་བར་ཆད་སྤོང་བ་རྣམས་ལས་འདིར་ནི་བཀྲ་ཤིས་པ་དང་བར་ཆད་སྤོང་བའི་དོན་ཏེ། འདི་ལྟར་གང་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གང་རྣམས་ལ་སྣང་བར་གྱུར་པ་དེ་ནས་ཞེས་འབྲེལ་བར་སྦྱར་རོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་པ་དེ་བསྐུལ་བར་རིགས་ནས་མཆོད་པའི་སྤྲིན་གྱིས་མཆོད་ཅིང་ཞུ་བར་གསོལ་བ་གདབ་པར་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རྣམ་པ་དང་འདྲ་བའི་དོན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཆོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཆོད་པའོ། ། དམ་ཚིག་ནི་དང་དུ་བླང་ཞིང་སྤྱད་པའོ། ། རིན་པོ་ཆེ་ནི་གཟུངས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་མཆོད་པའི་སྤྲིན་གྱིས་མཆོད་དེ་ཕྱག་འཚལ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདུས་པ་གསང་བ་ལས་བྱུང་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གསང་། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་འདུས་པ་ཉིད། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།

Regarding the summary of this section: from the words, "Then the Blessed One, all the Tathāgatas having become of one intention," up to "Blessed One, please explain," this request is first presented. In this context, the word "then" (atha) has the meanings of auspiciousness, certainty, mastery, and the removal of obstacles; here, it signifies auspiciousness and the removal of obstacles. Thus, it is connected as: "Then," meaning from the moment the Blessed One appeared to them as the very nature of bodhicitta. "The Blessed One, all the Tathāgatas having become of one intention" means that, having recognized it as appropriate to exhort the Blessed One, the Great Vairocana Vajra, who abides as the nature of the bodhicitta of great bliss, they offered clouds of offerings and intended to make their request; this is the meaning of "having become of one intention." "Great Vairocana Vajra" is a designation for the great fruition that accords with his form. "Offering of suchness" is the offering of bodhicitta. "Samaya" refers to that which is to be accepted and practiced. "Jewel" refers to the offering of dhāraṇī. Having honored him with such clouds of offerings and prostrated, they made this request; such is the meaning. To demonstrate that, it says: "Arising from the Secret Assembly, The secret of all the Tathāgatas, The Vajra Essence, the very Assembly— Blessed One, please explain!"

ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པར་འདུས་པའི་གསང་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ། དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ཡིན་ཏེ་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་སྙིང་པོ་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བྱིན་གྱིས་རླབས་ཀྱི་སྒྲས་བོས་ཏེ་འདི་ལྟ་བུའི་དོན་ཞུ་བ་ལེགས་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་འདི་ནི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱིར་གྱུར་པ་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་འདི་ནི་བསྟན་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ལགས་ཀྱང་བདག་ཅག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་སྟོན་པར་མི་སྤྱོད་པ་དེ་བྱིན་གྱིས་རློབ་མཛོད་དེ་བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་འབྱུང་བའི་ཚིག་འདིས་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ།

That which arises from the secret bodhicitta, the non-dual union of method and insight, is the branch of method for generating the body of the Blessed One. This is the secret of the mind of all the Tathāgatas, the essence of the Mind Vajra. The meaning is: "Please, Blessed One, explain suchness in that manner." When he had thus requested, the Blessed One, the Tathāgata Vajrabodhicitta, then addressed all the Tathāgatas: "O Blessed Ones, all Tathāgatas!"—this is an invocation by the name of the blessing of the Dharmakāya. "It is well that you request such a matter. However, this meaning of suchness causes even all the Tathāgatas, who are perfected in all qualities, to feel doubt; what need is there to mention other bodhisattvas? This is extremely difficult to teach," he said. This is the meaning. When he had spoken thus, the Tathāgatas were filled with wonder. The meaning is: "Even though the Blessed One himself is so exceptionally sublime, he does not manifest the secrets of body, speech, and mind here in this maṇḍala of the retinue of all the Tathāgatas; therefore, please grant your blessing and speak!" Why is this? It is because of the words "the arising of the vajra samaya of all the Tathāgatas."

དེ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ་དེའི་རྡོ་རྗེ་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་འབྱུང་ཁུངས་སོ། ། དམ་ཚིག་ནི་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་ཏེ་གསང་བ་བདུད་རྩིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་འབྱུང་བའི་ཚིག་ནི་གང་གི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་དབང་གི་དམ་ཚིག་སློབ་མ་གང་གིས་ལེན་པ་དེའི་ཚེ་འདི་སྐད་དུ་བླ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་ཞེའམ། སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཧོཿ། ཞེས་བསྐུལ་བ་སྟེ། འདིས་ཡང་དག་པའི་དབང་གི་དོན་བསྟན་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་། ཡིད་བདེ་བ་མྱོང་བར་བགྱི་བ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་ཤེས་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བགྱི་བའི་བར་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་ནི་སྐུའི་དབང་བསྐུར་བའི་འབྲས་བུའོ། ། ཡིད་བདེ་བ་མྱོང་བ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་འབྲས་བུ་སྟེ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་དག་ཐོབ་པར་བགྱི་བའི་སླད་དུ་བསྟན་དུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་པོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དེ་མཁྱེན་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་གང་ཞེ་ན།

In this regard, the Blessed One, the Vajra of Bodhicitta, is the nature of all the Tathāgatas, and his vajra is the source of the secret empowerment. The samaya is the nature of nectar, the identity of the deities of the secret nectar maṇḍala. The words for its emergence are as follows: when a disciple receives the samaya of the secret empowerment of all the Tathāgatas’ vajras, at that time the gurus exhort them, saying, "Aho sukha" or "Supratiṣṭha vajra hoḥ." This means, "Please teach the meaning of the authentic empowerment." Why is this? It is stated, "from the experience of the bliss and mental joy of all the Tathāgatas, up to the attainment of the fruit of the superknowledges of all the Tathāgatas." In that context, the bliss of all the Tathāgatas is the fruit of the body empowerment. The experience of mental joy is the fruit of the empowerments of body, speech, and mind. Thus, the request was made, "Please teach for the sake of attaining everything up to the wisdom of all the Tathāgatas." Having understood that request, in order to perform the blessing of all the Tathāgatas, the Blessed One, the Vajra of Bodhicitta, then entered the meditative absorption called "The Vajra that Overpowers All Tathāgatas." What is that meditative absorption?

སྔོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་པ་ལས་འདིར་ཡི་གེ་ཡཾ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁ་དོག་སྔོན་པོ་གཞུའི་དབྱིབས་ལྟ་བུ་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་མཚན་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་རཾ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁ་དོག་དམར་པོ་གྲུ་གསུམ་དུ་གྱུར་པ་ལས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་བཾ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཀུན་ནས་ཟླུམ་པ་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་མཚན་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་རྣམ་པ་འཕྲོ་བ་དང་། འདུ་བའི་སྦྱོར་བ་ལས་ས་གཞི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་བྷཱུཾ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བཅུ་པའོ། ། དེའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནོ། ། འཁོར་ལོའི་རྩིབས་རྣམས་ལ་ཡང་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བའི་ཆོ་གས་བསྐྱེད་དེ། དེ་ནས་བཀའི་འཁོར་ལོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་པ་རྫོགས་པ་ཧཱུཾ་གི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་གུར་དང་ར་བས་ཡོངས་སུ་འཁོར་བར་མཛད་དོ། ། དེ་ནས་ཁྲོ་བོ་གདན་དང་བཅས་པ་འོད་དུ་ཞུ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བའི་རིམ་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རིག་མ་དང་བཅས་པར་གྱུར་པར་མཛད་དེ་དེ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའོ། །

Previously, the bodhicitta abided as the nature of the dharmakāya; here, from the syllable YAṂ, a blue wind maṇḍala in the shape of a bow arises, marked by the syllable OṂ. Above that, from the syllable RAṂ, a red triangular fire maṇḍala arises, marked by the syllable HŪṂ. Above that, from the syllable VAṂ, a white, perfectly circular water maṇḍala arises, marked by the syllable OṂ. Above that, from the syllable HŪṂ, a crossed vajra arises, from which subtle vajras radiate and reabsorb, through this process of emanation and withdrawal, the ground becomes the nature of vajra. Above that, from the syllable BHŪṂ, a ten-spoked wheel arises. In its hub, from the syllable HŪṂ, Vajrasattva in the form of Dveṣavajra arises. On the spokes of the wheel, the wrathful deities are generated according to the ritual procedure. Then, having completed the meditation on the wheel of command as it is, it is surrounded by a vajra tent and fence arising from the seed-syllable HŪṂ. Then, the wrathful deities together with their seats melt into light and, through the proper sequence, become Vajrasattva together with his consort; from that, the source of phenomena (dharmodaya) arises, marked by a variegated lotus and a variegated vajra.

དེའི་དབུས་སུ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་འཁོར་ལོ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རིག་མ་དང་བཅས་པ་ཞུ་བ་ལས་གྲུ་བཞི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་གྱུར་པར་མཛད་དེ། དེ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ངོ་བོར་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལྟར་གཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འབྱུང་བ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་བདག་པོ་འདི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། འདི་ལྟར་དབུས་ཀྱི་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་གདན་སྟེངས་སུ་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལིའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་དག་ཡོངས་སུ་ཞུ་བ་ལས་གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེ་འཕྲོ་བ་དང་འདུ་བའི་སྦྱོར་བས་སྔགས་ཀྱི་བདག་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བདག་ཉིད་འདི་ལྟར་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། བྱ་བ་གྲུབ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་མཛད་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞལ་གསུམ་པ་ལྟ་བུར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཟིགས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་འདུལ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་གཟིགས་ཏེ།

In the center of that, from the syllable HŪṂ, a wheel is completely transformed, from which Vairocana together with his consort emerges. Through their melting, they become a square celestial palace, and all these expanse of space become established in the essence of the vajra. Thus, having perfected the meditative absorption of the ground, in order to generate his own mudrā, the Blessed One, the Tathāgata Bodhicittavajra, then enters the meditative absorption called "The Vajra Arising in the Equality of the Body, Speech, and Mind of All Tathāgatas." He blesses this form of the Great Knowledge-Being (vidyāpuruṣa), the Lord of Mantras of all Tathāgatas. In this way, upon the central multicolored lotus seat, from the complete melting of the moon maṇḍala in the form of the vowels and consonants, a vajra is formed and blessed by the syllable HŪṂ. Through the yoga of radiating and reabsorbing, he blesses this Lord of Mantras, the very embodiment of the perfected bodies of all Tathāgatas, as the nature of the mirror-like, equality, discerning, all-accomplishing, and dharmadhātu wisdoms. Immediately thereafter, he is seen by all the Tathāgatas as having three faces, like a Tathāgata. Then, he beholds the realm of sentient beings to be tamed through great passion.

དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒྲས་གོང་དུ་ཞུ་བར་གསོལ་བར་མཛད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་འཁོར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་ཞུགས་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་པོ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་འགྲོ་བ་འདུལ་བར་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་དུ། ལ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་ལྟ་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། ལ་ལ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྟ་བུར་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་རིགས་སོ་སོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཏེ། གཞིའི་རིག་མ་ལ་ཐིམ་པར་མཛད་དོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ལྷ་མོའི་སྦྱོར་བ་འདི་དག་གིས་ཡང་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་གཙོ་བོ་ལ་ཐིམ་པར་བྱས་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་མའི་བྷ་ག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཙུན་མོ་བཞིའི་རིག་མའི་བྷ་ག་ལ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྡུལ་མེད་པ་གྲུ་བཞིར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི། གསལ་བ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་ཁྱབ། ། སངས་རྒྱས་ཚོགས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་རྒྱས། ། འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་མང་པོ་འཁྲུགས། ། གསལ་བ་ལ་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་དོ། །

Then the Blessed One, the Great Vairocana of the Vajra, entered into the meditative absorption of Great Passion. Through the sound of method and insight, he caused all those tathāgatas who had previously requested the teaching to enter into his own body. Then, in order to please the Blessed One, the Lord of Body, Speech, and Mind, all the tathāgatas emanated their own bodies in the form of women and emerged from the Blessed One’s body. Just as they had been tamed by beings, some appeared as the Buddha-Eye and so forth, up to some appearing as the essence of form; they remained according to their respective families and dissolved into the foundational vidyā-consorts. Some say that through these yogic unions of goddesses, the tathāgatas such as Akṣobhya and the others were invited and dissolved into the central deity, thereby becoming the cause of the bodhicitta. Then, in order to bless the bhaga of the wisdom consort, through the union of method and insight, the stainless, square maṇḍala of the Great Samaya was blessed within the bhagas of the vidyā-consorts of the four consorts of all the tathāgatas: Luminous, its very nature, Pervaded by various forms, Completely filled by the assembly of Buddhas, A turbulent mass of many radiating light rays. Possessing the maṇḍala of luminosity and the rest, It was blessed as the abode of all the tathāgatas.

དེ་ནི་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱན་གྱི་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་ཀུན་དུ་བརྒྱན་པ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ཀུན་དུ་རྒྱས་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་དང་ལྡན་པ། ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ལ་སོགས་པའི་གདན་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་ཕོ་བྲང་སྟེ། འདི་ལྟ་བུར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་སོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་པོ་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་དབུས་སུ་མི་བསྐྱོད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་གསང་བའི་བྷ་གའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་བས། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དཀོན་མཆོག་དཔལ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གྲུབ་པ་གདོན་མི་ཟ་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྣམས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ལ་ཞུགས་ཏེ། ཤེས་རབ་མའི་བྷ་གར་བབས་པས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དེ་ན་བཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་ཏེ། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་དཔལ་གྱིས་རེག་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་དེ་དག་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབང་ཐོབ་པར་བྱས་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་པས། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ངོ་མཚར་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཏེ།

It is as follows: the very essence of bodhicitta, adorned with all the various distinctions of ornaments, fully expanded by the assembly of Buddhas mentioned above, possessing the radiance of the light rays of primordial wisdom, and endowed with seats such as the moon and sun—that is the palace of all the Tathāgatas, and it was thus blessed. Then the Blessed One, the Lord of the Vajra Body, Speech, and Mind, sat in the center of the great maṇḍala in the nature of Akṣobhya. In that secret bhaga-maṇḍala, in order to bestow empowerment upon all sentient beings, they were exhorted by the light rays of primordial wisdom. Then the Tathāgata Akṣobhya, the Tathāgata Ratnaśrī, the Tathāgata Amitāyus, the Tathāgata Amoghasiddhi, and the Tathāgata Vairocana entered the mind of the Vajra Bodhicitta and descended into the bhaga of the Wisdom Consort. By descending there, they bestowed the secret empowerment upon all sentient beings dwelling in the expanse of space. Thus, through the blessing of being touched by the glory of the Vajra Bodhicitta, all the Tathāgatas attained the power of bliss and mental joy. In that way, having caused those sentient beings to attain the empowerment of Body, Speech, and Mind, and having blessed the entire retinue to become suitable vessels, all the Tathāgatas, Akṣobhya and the rest, were filled with great wonder.

བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོའི་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་སྟེ། ཆེད་དུ་གླེང་བ་འདི་གསུངས་སོ། ། ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རབ་འབྱུང་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གསང་། ། རབ་ཏུ་མི་རྟོག་གནས་མེད་པའོ། ། ཞེས་གསང་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དབང་ལ་ངོ་མཚར་བའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་དོ། ། དེ་ལ་ཐུགས་ཀ་ནས་བྱུང་སྟེ། ། ཞེས་པའི་ཚིག་ནི་ཕྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཞུགས་པར་མི་སྦྱོར་གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་དུ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བབས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏེ། ། རང་རང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དག་ཏུ་བཏང་། འཁོར་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འཁོད་ནས་ཆེད་དུ་གླེང་བ་འདི་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་འོད་འབར་ཧོའི་བར་དུ་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཡི་གེ་དང་ལྡན་པ་རབ་ཏུ་འབར་བའི་བྱིན་གྱི་རླབས་ཀྱིས་བདག་ཡབ་ཡུམ་ཡང་འོད་དུ་བཞུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་འོད་ཀྱི་ཐིག་ལེ་དེ་ལས་ཐིག་ལེ་ཕྲ་མོ་བཞི་ཕྱོགས་བཞིར་འཕྲོས་ཏེ་དེ་ཡང་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞིར་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་བཞེངས་པར་བསྐུལ་བའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མཛད་དེ། འདི་ལྟར། སེམས་ཅན་ཁམས་ན་གནས་པའི་དབང་ཕྱུག་ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱངས་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྐུལ་བ་དང་།

Emerging from the heart of the Blessed One, the Great Vairocana Vajra, he spoke this intentional discourse: "Emaho! The bodhicitta of all buddhas, Which arises most excellently, Is the secret of all tathāgatas, Non-conceptual and without abode." Thus, he praised the empowerment of the secret bodhicitta through the gateway of wonder. Regarding the phrase "emerging from the heart," this does not refer to residing in the outer maṇḍala; rather, because the nature of bodhicitta descended into the secret maṇḍala in common with all sentient beings, those sentient beings attained buddhahood and were sent to their respective buddhafields. As for the tathāgatas of the retinue, they are to be connected with the statement: "Having settled in the secret maṇḍala, they spoke this intentional discourse." Then, from the blazing light up to the syllable Hoḥ, through the blessing of the intensely blazing syllables of the three suchnesses, I, the father and mother, should also be melted into light. Then, from that sphere of light, four subtle spheres radiate out to the four directions. These completely transform into the four goddesses, Locanā and the rest, acting as spiritual friends who exhort the dharmakāya, which is the nature of bodhicitta, to arise as the rūpakāya. In this way, they exhort him with melodies such as: "O Sovereign dwelling in the realm of sentient beings, You are the vajra mind," and so forth.

སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་བསྐྱེད་པ་མཛད་ནས་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔའི་ཚུལ་གྱིས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ཉིད་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སྐྱེ་མཆེད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཆུང་ངུའི་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པ་དང་ཆུང་ངུའི་རྒྱུ་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། འབྲིང་གི་བསྙེན་པ་ལ་སོགས་པའང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ་ཞལ་དུ་ཐིམ་ནས་དབང་པོའི་ལམ་དུ་བྱུང་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་དཀྱིལ་དུ་བབས་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྦྱོར་བ་དང་པོ་རྫོགས་པར་མཛད་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པར་མཁྱེན་ནས་ཞེས་འདིར་ཡང་སྦྱར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མས་བསྐྱོད་པ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་མཆོག་གི་སྙིང་པོ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཕྱུང་ངོ་། ། བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གདོན་པ་མཛད་དོ། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྙིང་པོ་འདིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་འབྱིན་པར་མཛད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མིང་སྟེ།

Having fully generated his former aspirations and great compassion, he brought his own body to complete perfection by way of the five types of wisdom. Within that very state, he brought to completion the minor approach and so forth, as well as the minor results concordant with the cause, such as the blessing of the vajra sense bases and the blessing of the body, speech, and mind. Having likewise completed the middling approach and so forth exactly as they are, he gathered all the Tathāgatas, who dissolved into his mouth and emerged from the path of the sense organs. They descended into the center of the source of phenomena (dharmodaya) and were generated as the maṇḍala right there. Having thus completed the first application, in order to enter the Supreme King of Maṇḍalas, he then—knowing that he had been supplicated by all the Tathāgatas as the Lord of the Body, Speech, and Mind of all the Tathāgatas—entered the meditative absorption called the Great Vajra Stirred by the Lamp of Wisdom. From the vajra of body, speech, and mind, he emitted this very essence of the supreme family of hatred: Vajradhṛk and so forth, reciting them according to the maṇḍala. In this context, the "meditative absorption of the lamp of wisdom" is the name of the wisdom that brings forth the Tathāgata Akṣobhya by means of this essence.

དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་གང་དང་གང་དག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་དང་གང་དག་འབྱིན་པར་མཛད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་དང་དེ་དག་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཞེ་སྡང་གི་རིགས་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གང་ཞེ་སྡང་གིས་འདུལ་བ་རྣམས་ལ་དེའི་གཉེན་པོར་མི་བསྐྱོད་པ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སུ་བསྟན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ནི་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་སོ། ། སྙིང་པོའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྙིང་པོ་ནི་བྷ་ག་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གནས་པ་སྟེ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གརྦྷ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་སྐྱེ་གནས་དག་ལ་ཡང་འཇུག་པར་སྦྱར་རོ། ། སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྨིན་པ་དེ་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ས་ར་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་འོ་མའི་སྤྲིས་མ་དག་ལ་ཡང་འཇུག་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་འདི་ཕྱུང་མ་ཐག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྦྱོར་བའི་ཐབས་ཀྱིས་ནག་པོ་དཀར་པོ་དམར་པོའི་ཚུལ་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་ཞུགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཉིད་མི་ཕྱེད་པའི་ངོ་བོ་ནི་རིག་པ་སྟེ་དེའི་ངོ་བོའི་སྐྱེས་བུ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། །

In the same way, the wisdom samādhis by which whichever tathāgatas are emanated through whichever respective essences are to be designated by those very names. Regarding the phrase "the supreme family of hatred" and so forth: for those to be disciplined by hatred, Akṣobhya is taught as the vajra family as its antidote; therefore, the vajra family is the family of hatred. Regarding the phrase "the essence of the essence": the "essence" (garbha) refers to the bodhicitta abiding in the bhaga, and because it is the cause, the word garbha is also applied to the place of birth. Regarding the word "essence" (sāra): because that which ripens from the bodhicitta into vajradhṛk and so forth is the most excellent, the word sāra is also applied to the cream of milk. Then, immediately upon its emergence, the Blessed One himself, through the method of union with the great mudrā of Akṣobhya—the awareness-person of the body, speech, and mind of all tathāgatas—entered the vajra body, speech, and mind of all tathāgatas in the form of black, white, and red, as the vajra body, speech, and mind of all tathāgatas. Regarding this: "himself" refers to the wisdom of the Blessed One’s own mind. Regarding the phrase "the awareness-person of body, speech, and mind": the indivisible nature of body, speech, and mind is "awareness" (vidyā), and the person whose nature is that is Akṣobhya.

དེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་དེར་སྦྱོར་བའི་ཐབས་ནི་བྱ་བའོ། ། དེ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ནག་པོ་དཀར་པོ་དམར་པོའི་ཚུལ་དུ་སྟེ་དེ་ཡང་རྩ་བའི་ཞལ་དང་སྐུ་མདོག་ནག་པོའོ། ། གཡས་ཀྱི་ཞལ་ནི་དཀར་པོའོ། ། གཡོན་པ་ནི་དམར་པོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་དྲུག་ན་ཡང་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་། པདྨ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་རལ་གྲི་རྣམས་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མཛད་ནས་སླར་འདུས་ཏེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་ཞུགས་པར་མཛད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཞུགས་པར་མཛད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་ཅུང་ཟད་ཞེ་སྡང་གི་གཟུགས་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོག་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ལྟ་བུ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པའི་ཞལ་མངའ་བ་ཕྱག་དང་པོ་ན་རྡོ་རྗེ་རྩེ་དགུ་པ་བསྣམས་པའོ། ། གཞན་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་དག་གི་ཚིག་གི་ཡན་ལག་ཀྱང་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་འདོད་ཆགས་དང་། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དམ་ཚིག་སྟེ། ། རིགས་ལྔར་གཏོགས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས། ། འདོད་དང་འགྲོལ་བར་རབ་སྒྲུབ་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ལྔའི་མཇུག་སྡུད་པའི་ཚིག་སྟེ། དེ་ལ་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ནི་མི་འཁྲུགས་པའོ། ། གཏི་མུག་གི་རིགས་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་རིགས་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སོ། ། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་རིགས་ནི་དཀོན་མཆོག་དཔལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་གི་རིགས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་པ་སྟེ།

His great mudrā is the body mudrā, and the method of union with it is the activity. What is that? It is in the manner of black, white, and red; specifically, the root face and the body color are black, the right face is white, and the left is red. Likewise, in his six hands, he holds a vajra, a wheel, a lotus, a bell, a jewel, and a sword. Having fully accomplished the welfare of sentient beings through the deeds of a buddha, he gathers them back and enters into the vajra of body, speech, and mind. Having entered in that way, the Blessed One himself assumes a slightly wrathful form, with a complexion like sapphire and a face with slightly bared fangs, holding a nine-pronged vajra in his first hand. The others are as before. Then, through that very union, one should apply the emergence of all the deities of the maṇḍala, such as Vairocana and the rest. Their verbal components should also be applied according to the family of wrath. "Wrath, delusion, and passion, The wish-fulfilling jewel, and the samaya— By these belonging to the five families, Desires and liberation are thoroughly accomplished." This is the concluding verse of the five families. In that regard, the family of wrath is Akṣobhya; the family of delusion is Vairocana; the family of passion is Amitābha; the family of the wish-fulfilling jewel is Ratnaśrī; and the family of samaya is Amoghasiddhi.

རིགས་ལྔ་པོ་འདི་དག་གིས་འདོད་པ་དང་གྲོལ་བ་སྒྲུབ་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། འདོད་པ་ལྔ་ཉིད་སྤོང་བར་མི་བྱེད་དེ་རིགས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་དུ་སྤྱོད་ལ། གྲོལ་བ་ཡང་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་སྦྱར་བས་དུག་ལྔ་འདོད་པ་ལྔ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་དེ་དག་གི་བཙུན་མོའི་ཚོགས་དབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་མཉེས་པའི་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྡོ་རྗེ་རིགས་མཉེས་པར་བྱེད་པའི་ཡུམ་མཱ་མ་ཀཱི་ཡིན་པས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འོག་མ་དག་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཉིད་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ཏེ། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་དུའོ། ། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་གྲྭར་བཞུགས་ཞེས་པ་ནི་རིམ་པ་མ་ཡིན་པར་སྦྱར་ཏེ་དེ་ནི་ལྷོའི་གྲྭར་བཞུགས་པ་ཡིན་ལ། གཏི་མུག་དགའ་མ་ནི་ཤར་གྱི་གྲྭར་བཞུགས་སོ་ཞེས་མཁན་པོ་དག་གིས་བཤད་དོ། ། སླུ་བ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རྫུན་གྱི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བ་རྣམས་ཐབས་ཀྱིས་འདྲེན་པར་བྱེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཙུན་མོའི་མཆོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གི་མཇུག་བསྡུ་བ་སྟེ་བུད་མེད་འདི་དག་ནི་བདེ་བའི་མཆོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་གོ་འཕང་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །

These five families are to be understood as accomplishing both desire and liberation. How so? One does not abandon the five objects of desire, but rather enjoys them as the wealth of the families. Furthermore, liberation is not something other than this; by applying them as such, the five poisons and the five objects of desire are themselves the five Tathāgatas. Then, in order to bring forth the assembly of their consorts, the words "Then again" and so forth are spoken. In that context, the meditative absorption called "the vajra of the samaya that pleases the Vajra Holder" refers to Māmakī, the consort who pleases the Vajra family. The same should be applied to the subsequent ones as well. Regarding the phrase "assuming the form of a woman," it means that the Blessed One, the Great Vajra Holder himself, emanates in the form of a woman, and the others do likewise. As for the statement "seated in the eastern corner," this is an irregular application; she is actually seated in the southern corner, while the Mistress of Delusion is seated in the eastern corner, as the masters have explained. The meditative absorption called "the vajra of deception" refers to leading sentient beings through skillful means by means of vajra falsehood. The phrase "the excellence of the supreme consorts of all the Tathāgatas" is a concluding summary. It means that these women possess the excellence of supreme bliss and are themselves the application to the great state; therefore, they are so called.

དེ་ནས་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་རྣམས་དབྱུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལས་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་སྐུའི་ཁྲོ་བོར་བརྗོད་པས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་ཆེ་བར་བྱེད་པ་སྟེ་མི་མཐུན་པ་མེད་པར་བྱེད་པས་སོ། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཕེབས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱག་རྒྱབ་བཞི་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་བླ་མའི་མན་ངག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྙེངས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལོག་པར་རྟོག་པ་མི་གནས་པའི་ཚིག་གོ། ། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཉིད་དུ་སྦྱར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་བསྙེངས་པར་བྱེད་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་མངའ་བར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་རིན་པོ་ཆེ་འབྱུང་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གསུང་གི་བདག་ཉིད་དེ་དམ་པའི་ཆོས་དེ་ཉིད་རིན་པོ་ཆེའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་དེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་ངོ་བོའོ། །

Then, in order to emanate the great wrathful deities, the Blessed One Vairocana entered the meditative absorption called "Vajra Vairocana." He then uttered the words, "He emanated from the vajra body, speech, and mind of the great wrathful one himself, which blesses the maṇḍala of all the tathāgatas," and so forth. In this context, "Vairocana Vajra" refers to the wrathful deity of the body. "Blessing the maṇḍala" means making the maṇḍala powerful, thereby rendering it free from discord. Alternatively, according to the guru’s oral instruction, it refers to the four mudrās that cause the bodhicitta to descend into the secret maṇḍala. "Terrifying all the tathāgatas" is a term indicating that false conceptualizations do not remain. The meditative absorption called "Vajra Manifest Enlightenment" should be applied to the vajra mind itself. "Blessing the maṇḍala" and so forth are as explained previously. "Terrifying the vajra samaya" means rendering the conceptualizations of the mind non-existent. The meditative absorption called "Source of the Precious Dharma" is the nature of speech, for the sublime Dharma itself is a jewel. The meditative absorption of the vajra body, speech, and mind of all the tathāgatas is the nature of enlightened activity, the essence of the vajra that is the union of body, speech, and mind.

དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་མཉེས་པར་བྱེད་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོ་འདི་བཞི་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལས་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འབྱུང་བར་བྱེད་པའི་མཉེས་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལྟར་གཟུང་བ་དང་འཁྱུད་པ་དང་བསྡམས་པ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་གནས་པས་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་ངང་ཚུལ་གྱིས་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་བརྗོད་པའི་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་ཞུས་པ་དང་མཛད་པ་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ལེའུ་དང་པོའོ། ། ། ། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན་སྟོན་པ་ལེའུ་གཉིས་པ་འདི་ཞུ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་པོ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེའི་འབྲེལ་པ་ནི་དང་པོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ཚོགས་པ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ། འདུས་པ་གསང་བ་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ནས་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་པའི་བར་དུ་ཞུས་པས། ། འདི་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་ནས།

"Those who please the body, speech, and mind of all the tathāgatas are the samaya-sattvas of the maṇḍala" means that these four wrathful deities are the very nature of the activities of the tathāgatas of body, speech, and mind. Alternatively, in the secret maṇḍala, they are the mudrās of pleasure that cause the essence of the deities of bodhicitta to arise; thus, because they abide as the nature of grasping, embracing, and binding, they are called "pleasers." The sattvas of that disposition are the samaya-sattvas. "The chapter on the blessing of the samādhi-maṇḍala of all the tathāgatas" refers to that by which the samādhi-maṇḍala of the tathāgatas is generated through the request for and the performance of the blessing previously mentioned. This is the first chapter. Now, in order to request this second chapter which teaches the meaning of bodhicitta, the passage beginning with "Then, [they] made a request to the Blessed One, the Lord of the body, speech, and mind of all the tathāgatas," and so forth, is stated. Regarding the connection: when the five perfections were first assembled, all the tathāgatas made this request, from "Arising from the secret assembly" up to "Please explain." Then, [the Blessed One] replied, "This is a point that gives rise to doubt," and so on.

བྱིན་གྱིས་རློབ་མཛོད་དེ་བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་རྗེས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་བསྐུར་བས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་པོ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ་ཕྱག་འཚལ་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་མཆོག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གསང་། ། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། བཅོམ་ལྡན་སྙིང་པོ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་ཡང་ཞུས་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཡང་མཁྱེན་ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ལ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་ཡང་ཐུགས་ཀྱིས་མཁྱེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་དང་པོ་ཉིད་དུ་འདི་སྐད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་འདིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་བའི་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱང་མཁྱེན་ནས་ཞུས་པའི་དོན་གནང་སྟེ། འདི་སྐད་དུ། འདུས་པ་གསང་བ་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་ཞུས་པའི་དོན་ལ། ། ལེའུ་དང་པོར་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་དབང་བསྐུར་བར་མཛད་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དོན་ནི་འདིར་བཀའ་སྩལ་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ལུས་ལྟ་བུ་དང་། ལུས་སེམས་ལྟ་བུ་དང་།

After they had supplicated, saying, "Please grant your blessings and bestow your command," the Blessed One blessed and empowered them. Then, all the Tathāgatas made offerings and prostrated to the Blessed One, the Lord of the Body, Speech, and Mind of all Tathāgatas, and addressed him as follows: "O Blessed One, please explain the essence, the supreme Body, Speech, and Mind, the secret of all Tathāgatas, the unsurpassed bodhicitta." Thus they requested. It should be understood that all the Tathāgatas also knew the supplication they had made. In this context, "unsurpassed bodhicitta" refers to the essence of all phenomena; the meaning is "please explain that." Regarding the phrase "having known the conceptualizations of the bodhisattvas with his mind," this refers to what was stated in the first chapter: "If even the Tathāgatas give rise to doubt, what need is there to mention other bodhisattvas?" Here, it means that having known the conceptualizations of the bodhisattvas who do not harbor doubts regarding the meaning of bodhicitta, he granted their request. Regarding the request: "Arising from the secret assembly... O Blessed One, please explain," in the first chapter, after he had granted blessings and empowerment, he spoke here on the meaning of bodhicitta: "In this way, your mind is like the body, and the body is like the mind..."

སེམས་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པ་ལྟ་བུར་སྐྱེད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེའི་དོན་ནི། འདུས་པ་གསང་བ་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་དོན་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞུ་བའི་བདག་ཉིད་དེ་དེ་ཉིད་སེམས་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ལུས་ལྟ་བུ་སྟེ། ཆོ་གའི་ཚུལ་གྱིས་ལྷའི་སྐུར་སྣང་བས་སོ། ། སྐུ་དེ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞུ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ལུས་ཀྱང་སེམས་ལྟ་བུའོ། ། སེམས་དེ་ཉིད་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའི་རྣམ་པར་སྣང་བས་སེམས་ཀྱང་ཚིག་བརྗོད་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་སྐྱེད་ཅིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་རྟོགས་ཚད་གསོལ་ཏེ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་དག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སྦྱར་ནས་ཏེ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དབྱེར་མེད་པར་བྱས་ནས་འདི་སྐད་དུ། ཨེ་མའོ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས། ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། སྐྱེ་བ་འདི་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་གསོལ་ཏོ། ། དོན་དམ་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞུ་བ་ལྟ་བུའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་སྐུ་ལ་སོགས་པ་མཚན་མའི་ཚུལ་དུ་སྐྱེ་བ་འདིར་གྲགས་ཞེས་རྟོགས་ཚད་གསོལ་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན་ལེའུ་དང་པོར་ཞུས་པ་དེ་འདིར་དང་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན་བཀའ་སྩལ་ཏེ།

"Generate the mind as if it were an utterance of words," and so forth, was said. The meaning of that is as follows: regarding the phrase "arisen from the secret assembly" and so on, the meaning of the words is that the nature of the melted bodhicitta is itself called "mind." That very [mind] is like the body, because it appears as the form of a deity through the method of ritual. Furthermore, since that body is of the essence of the melted bodhicitta, the body is also like the mind. Since that very mind appears in the form of the sounds of "Vajradhṛk" and so forth, the mind is also like an utterance of words. Having been commanded to generate such a form, the bodhisattvas reported the extent of their realization. Then, those bodhisattva mahāsattvas, having joined the body, speech, and mind of all the tathāgatas like space, and having made the three—body, speech, and mind—indivisible, spoke as follows: "O, how wonderful! The vajra body, speech, and mind of Samantabhadra are proclaimed as this birth by way of the unborn." They reported the extent of their realization, meaning that although the ultimate great bliss, which is like the melted bodhicitta, is unborn, it is renowned here as a birth in the manner of signs such as conventional syllables and forms. Thus, the meaning of bodhicitta was requested in the first chapter, and here, after the bodhisattvas had generated the mind of enlightenment, the tathāgatas taught the meaning of bodhicitta.

དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ངོ་མཚར་བའི་སྒོ་ནས་མངོན་པར་བསྟོད་དོ། ། འདི་ནི་བླ་མའི་མན་ངག་གོ། ། ཚིག་གི་རིམ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཤད་པར་ཞུས་པ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཡང་མཁྱེན། བྱང་ཆུབ་སེམས་(དཔའད་,དཔའང་)དུང་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མངོན་པར་མ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཞུ་བར་འདོད་པའི་རྟོག་པ་ཡང་མཁྱེན་ནས། དེ་ལ་དང་པོར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉན་པར་འདོད་ན་ཐོག་མར་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བར་འདོམ་པའི་ཕྱིར་ན་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སེམས་སྐྱེད་ཅིག་ཅེས་གསུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་ལུས་ལྟ་བུ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སེམས་རྣམ་པ་དང་བྲལ་བ་ཆད་པའི་མཐའ་སེལ་ཞིང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་དང་ལུས་དབྱེར་མེད་པར་ཡང་སྟོན་ཏེ། འདི་ཡང་སེམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་བྱ་བ་མི་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལྟ་བུར་སྣང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་དུ་ལུས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྟག་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མེད་དོ། ། དེས་ནི་དངོས་པོར་ལྟ་བ་ཡང་བསལ་ལོ། ། སེམས་དེ་ཡང་ཚིག་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་སེམས་དང་ངག་དབྱེར་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུར་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་སྐྱེད་ཅིག་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སྦྱར་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་དབྱེར་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སྦྱར་བའོ། །

In that regard, the bodhisattvas praised it with wonder. This is the guru’s pith instruction. As for the sequence of the words: having been requested to explain the bodhicitta, the Blessed One then knew the supplication made by the tathāgatas, and he also knew the conceptual desire of the bodhisattvas to request [the teaching] because they had not yet realized the bodhicitta. In order to instruct them, saying, "If you wish to hear the bodhicitta, first generate the mind of enlightenment, and then listen," he said, "Generate the mind such that the three—body, speech, and mind—are equal like space." Regarding that, the phrase "you should view the mind as the body" eliminates the extreme of nihilism, which is the mind being devoid of any aspect; it also demonstrates that the mind and the body are inseparable. This does not mean that the mind, as a mere conventionality, does not perform functions; rather, it appears in the form of the body. Likewise, the body is not a permanent entity, for it lacks substantiality in the nature of the mind. By this, the view of [the body] as a substantial entity is also cleared away. That mind is also like the utterance of words: it appears while lacking inherent nature, demonstrating that the mind and speech are inseparable. Such is the meaning of "you should generate the mind" in that way. Then, regarding the phrase "applied like space," it means that the bodhisattvas likewise apply [the mind] as an inseparable unity like space.

ཆེད་དུ་གླེང་བ་འདི་སྨྲས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་ཚད་གསོལ་བ་སྟེ་འདི་ལྟར་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟར་དབྱེར་མེད་པ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེམས་སྐྱེད་ཅིག་ཅེས་རབ་ཏུ་བསྒྲགས་ཤིང་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ནས་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཉན་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་དོ། ། དེ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པར་བསྒོམ་པའི་དངོས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ལ། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་དངོས་པོ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་བསྒོམ་པའི་དངོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཡང་དག་པའི་བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་ལྟ་ན་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཉི་གས་བསྒོམ་དུ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་དམིགས་སུ་མེད་དོ། ། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། གཉི་གའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་རིགས་སོ་སོའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།

Regarding the phrase "this introductory discourse was spoken," it refers to the request for realization; that is to say, it is the meaning of the proclamation and utterance: "Generate the mind of awakening (bodhicitta) in the manner of the unborn, as the indivisible vajra body, speech, and mind of Samantabhadra." Then, in order to listen correctly and to teach the meaning of the mind of awakening, the Blessed One entered the meditative absorption (samādhi) called "The Vajra of the Perfect Awakening of the Body, Speech, and Mind of All Tathāgatas," and spoke these words beginning with, "He spoke this mind of awakening," and so forth. In that context, the "manner of perfect awakening" is the essence of the wisdom of the utterly pure expanse (dharmadhātu), which is the very nature of the mind of awakening. This is as follows: regarding the statement, "The entity of meditating on the non-entity," and so forth, if even the "entity of meditation" which is the thought "the mind of awakening is a non-entity" is not the authentic meditation, then what need is there to mention actual entities? Thus, it cannot be meditated upon by way of either entity or non-entity; therefore, it is non-referential. This is because the mind of awakening is not the object of conceptual thought or of both [entity and non-entity]. Thus it was spoken by the Vajra Body, Speech, and Mind. Furthermore, in order to teach the mind of awakening of the individual families, the words beginning with "Then" are spoken.

དེ་ལ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་རྟོག་པའོ། ། དེ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་སྤངས་པ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་མའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་ཤིང་ཆོས་བདག་མེད་པའི་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་པས། རང་གི་སེམས་ཀྱང་གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མི་ཟད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མ་སྐྱེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་ཟད་པའོ། ། དེ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་པས་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དང་། བརྟེན་པར་གྱུར་པའི་ཆོས་གཉིས་མེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་བདག་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་འདི་ནི་དུས་གསུམ་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བརྟན་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། ། བདག་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་གནས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོ་དངོས་པོ་མེད་ཅིང་མཚན་གཞི་ཉིད་མ་གྲུབ་ན། མཚན་ཉིད་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་དེ་དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདག་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལས་འབྱུང་བ་འདི་ནི་བསྟན་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འོད་ཟེར་འབར་བ་རྡོ་རྗེ་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མ་འགགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། དེ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ།

In this context, "clear realization" (abhisamaya) refers to the wisdom of emptiness, which is the non-conceptual bodhicitta. This is free from all entities, having completely abandoned the characteristics of the aggregates, elements, and sense bases. Because it has abandoned the conceptualizations of the signs of subject and object and is the equality of the selflessness of phenomena, the meaning is that one's own mind is also primordially unborn, the nature of emptiness. The "inexhaustible vajra of all Tathāgatas" is the mirror-like wisdom. Because it is the essence of the unborn bodhicitta, it is inexhaustible due to the absence of substantial entities. This is as follows: since these internal and external entities are unborn by their very nature, there is no duality between the supporting phenomena and the supported phenomena. Because such a selfless bodhicitta, which is like space, does not change throughout the three times, it is described as "stable." The "vajra of selflessness" is the wisdom of equality, which is the characteristic of the non-abiding bodhicitta. This means that if all internal and external phenomena lack an intrinsic nature and are not established as bases of characteristics, how could there be characteristics themselves? The meaning is that this teaching arises from the nature of the selfless bodhicitta. The "vajra lamp of blazing light rays" is the discriminating wisdom, which is the characteristic of the unceasing bodhicitta. This is as follows:

གདོད་མ་ནས་མ་སྐྱེས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་མེད་ན། དེ་བསྒོམ་པ་ལྟ་ག་ལ་ཡང་ཡོད་དེ། དེ་ལྟར་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བའམ་གནས་པ་ལས་སོ། ། ཀུན་རྫོབ་སྣ་ཚོགས་སུ་གྲགས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་དམིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་གཉེན་པོས་མ་བཅོས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ནམ་མཁའ་ལྟར་འོད་གསལ་བས་དག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་མེད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་རྟོག་པ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོས་ནས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཏེ། འདི་སྐད་ཅེས་བསྟོད་དོ། ། ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས་ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས། ། ཞེས་བོས་ནས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་བཤད་པ་ནི་ངོ་མཚར་བ་སྟེ་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་གྱུར་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྤྱིར་བསྟོད་དོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཐུགས་ལ་བསྟོད་པ་ནི། ། བདག་མེད་པ་ཡི་ཆོས་ལས་བྱུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་མཛད་སྤྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བསྟོད་པ་ནི། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་དག་པའི་དོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསང་བའི་དོན་སྟོན་པའི་བདག་ཉིད་གསུང་ལ་བསྟོད་པ་ནི། དག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །

Since phenomena that are primordially unarisen lack even an intrinsic nature, how could there be any meditation upon them? This is because they are applied to or abide in the characteristic of space. This is the meaning of the phrase "renowned as the various conventionalities." "Overwhelming all the Tathāgatas" refers to the all-accomplishing wisdom; it is called "overwhelming" because the nature of bodhicitta is non-apprehension. This is what it means: all phenomena are not contrived by antidotes, but are naturally luminous. Because they are luminous like space, they are pure; thus, there is no essence of awakening, nor is there any conceptualization of awakening. When he had spoken thus, the bodhisattvas, having heard it, were filled with wonder and offered this praise: "Emao! Buddha! Emao! Buddha!" Having thus invoked him, they said, "The teaching of the Dharma by way of bodhicitta is marvelous; homage to the bodhicitta that has become the ultimate reality." This was the general praise of bodhicitta. The praise of the non-conceptual mind of bodhicitta begins with: "Arisen from the phenomena of selflessness," and so forth. The praise of the essence of the conduct of Samantabhadra, the bodhicitta, begins with: "Samantabhadra, the pure reality," and so forth. The praise of the speech that reveals the secret meaning of the body, speech, and mind of the Tathāgatas, the essence of that bodhicitta, begins with: "The pure mind of the Tathāgatas," and so forth.

འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། འདིའི་སྐད་ཀྱི་དབྱིངས་འདི་ནི་རྟོགས་པ་དང་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརྟག་པའི་སྒོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་ཏེ་འདིའི་སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ནི་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་པས་ལྡན་པ་དང་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ་འགལ་བ་མེད་དོ། ། ལེའུ་གཉིས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལེའུ་གསུམ་པ་སྟོན་པས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་དེའི་འབྲེལ་བ་ནི་ལེའུ་དང་པོར་བྱིན་གྱིས་རློབ་མཛོད་དེ་ཞེས་ཞུས་པ་ལས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ན། དང་པོར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྔགས་འདི་བྱ་སྟེ། དེ་ནས་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བྱས་ནས། དེ་ནས་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་ལྷའི་རིམ་པ་རྣམས་ལེའུ་འདི་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྐུ་མདོག་དང་ཕྱག་མཚན་ཇི་ལྟ་བར་བསྒོམས་ནས་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པ་དེས། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། ། ལེའུ་འདིར་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ལ་འདིར་མ་ཚང་བ་རྣམས་ནི་གཞན་དག་ནས་ཁ་བསྐང་བར་བྱ་སྟེ། ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་ལས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འོད་དུ་ཞུ་བ་ལས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་།

This is the chapter on bodhicitta. In this context, "enlightenment" (bodhi) is the nature of phenomena (dharmatā) free from all conceptual elaborations. The etymological root of this term refers to the meaning of realization and thorough comprehension; this is because it is an analytical gateway. "Mind" (citta) is the mind whose nature is enlightenment. Since the etymological root of this word is diverse, it is said to mean "endowed with" or "focusing upon," and so forth; this is also as explained previously and is not contradictory. This is the second chapter. Now, to present the third chapter, the Teacher spoke the words beginning with "Then" and so forth. Regarding the connection: because he was requested in the first chapter to "grant your blessing," he entered the meditative absorption of "Overpowering" in order to bestow that blessing. First, one should perform this mantra of emptiness. Then, having constructed the vajra celestial palace, such as the maṇḍala of the Great Powerful One (Mahendra) and so forth, exactly as it is, one should meditate on the sequence of deities as described in this chapter, with their respective colors and hand-symbols. Then, one who possesses the small, medium, and great yogas should meditate on the meditative absorption of the subtle vajra; this is the connection. In this chapter, the three meditative absorptions are brought to completion; any parts not included here should be supplemented from other sources, such as the Great Vajra Holder arising from the melting of Vajrasattva, who was generated from the vowels (āli) and consonants (kāli), and so forth.

གཞན་ཡང་ཐིག་ལེ་དང་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་དུ་གཞན་ནས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་རྣམས་འདིར་བསྡེབས་ཏེ། ལེའུ་དང་པོའི་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ་ཞེས་བླ་མའི་མན་ངག་གོ། ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྲོ་བའི་སྤྲིན་བཀོད་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་རྣམས་དགོད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལ་རྡོ་རྗེ་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། ། དེ་ལ་ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བརྟན་པར་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་སྟེ། འདིས་ཡེ་ཤེས་ཙམ་གྱི་བདག་ཉིད་ལས་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བཤད་པ་ལྟར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འདིར། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པ་ནི་ལྷ་རྣམས་བསྒོམ་པའོ། ། འོད་ཟེར་སྤྲིན་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏོ། ། གཟུགས་ནི་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྷ་དགོད་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་གང་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེ་ན། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏེ་དམ་ཚིག་གམ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བསྒོམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་དོན་ཏོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྒོམ་པའོ། ། ལ་ལ་ན་རེ། གཟུགས་ནི་དབུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱ། །

Furthermore, the guru’s oral instruction is that all the various practices such as the bindu and recitation, which appear extensively elsewhere, should be compiled here and applied to the meditative absorption of "Overpowering" from the first chapter. In this context, the "Vajra Array of the Clouds Emanating All Tathāgatas" refers to the arrangement of the deities; it is for this very reason that the term "Vajra Array" is mentioned. Regarding the mantra oṃ mahāśūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ, this is the blessing that stabilizes the bodhicitta of emptiness. One should meditate according to the explanation of the meditative absorption of "Overpowering the Vajra Maṇḍala" from the nature of mere primordial wisdom (jñāna). Here, "abiding in the center of the expanse of space" refers to the source of phenomena (dharmodaya). "Meditating on the Buddha maṇḍala" means meditating on the deities. The phrase "great mass of clouds of light rays" and so forth teaches the characteristics of the celestial palace. The phrase "one should meditate on the form in the center" and so forth teaches the characteristics of the arrangement of the deities. If one asks what is to be meditated upon in the center, the phrase "the great mudrā of Vairocana" connects with "should be meditated upon," meaning one should meditate on it as the samaya-mudrā or dharma-mudrā. The phrase "one should meditate on the great mudrā of the Vajra Body, Speech, and Mind" means that one should meditate on the central figure, the Vajradhara, in the form of the great mudrā. Some say: "One should meditate on the form in the center."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདུན་དུ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྷ་སྤྱིར་བྱའོ། ། གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བ་བསྡུས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྦྱོར་བ་ལས། ། ཞེས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོ་དང་མི་བསྐྱོད་པ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པར་གྱུར་པ་ལས་ཞེས་སོ། ། ཅི་ཞེ་ན་མི་བསྐྱོད་པའི་མཆོག་དང་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་དོག་དང་ཕྱག་མཚན་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་སྟེ། དེའི་ཁ་དོག་ནི། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་ཁ་དོག་འདྲ། ཕྱག་མཚན་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བསྣམས། ། ཆ་ལུགས། རྣམ་པར་གཙིགས་པ་འཇིགས་འཇིགས་བལྟ། ། ཞེས་བྱའོ། ། འདི་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚུལ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ནི་ཁ་དོག་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་འདྲ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཅུང་ཟད་མཐིང་ཤུན་འདྲ། ། ཆ་ལུགས་ཅུང་ཟད་མི་བསྐྱོད་པ་ཁྲོ་བོ་སྟེ། ། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ལ་ཐིམ་པའི་དུས་ན། ཅུང་ཟད་ཞེ་སྡང་གི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། མཚན་མ་གཞན་ནི་འདྲ། གཡས་ཀྱི་དང་པོའི་རྡོ་རྗེ་ནི་རྩེ་དགུ་པར་འགྱུར་ཏེ།

This refers to the body of Vajrasattva. The phrase "Vairocana, the Great Seal" refers to the visualization in front, while "the signs of body, speech, and mind" and so forth refer to the deities in general. "By means of the condensed union of one" means by means of the mind becoming one-pointed. Some say: "From the union of method and insight." Others say: "From the inseparability of the Great Vajradhara and Akṣobhya." If one asks why, it is from the passage beginning "the supreme Akṣobhya" up to "one should meditate on the maṇḍala of the buddhas." The passage beginning "possessing the vajras of body, speech, and mind" teaches the colors and hand-symbols of the deities. In that regard, "possessing the vajras of body, speech, and mind" refers to the Vajra of Bodhicitta. Its color is "like the color of an indranīla gem," and its hand-symbol is "holding a vajra in the hand." As for the attire: "with a gaping mouth, looking terrifying." This is also the manner of Akṣobhya. The distinction between these two is: "Vajradhara is like the color of an indranīla gem; Akṣobhya is slightly like the color of a dark-blue leaf." In attire, Akṣobhya is slightly wrathful. Then, at the time when Akṣobhya dissolves into Vajradhara, he becomes slightly in the form of hatred; the other signs are the same. However, the vajra in the first right hand becomes nine-pointed.

རྡོ་རྗེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲིན་འཛམ་བུ་ནཱ་དའི་གསེར་ལྟར་ཤིན་ཏུ་སེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་འཁྲིགས་ཤིང་གཏམས་པ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུ་རྣམས་སོ། ། དེ་ཕན་ཆད་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དུ་གྱུར་ཏེ། དེ་ནི། འཛམ་བུ་ནཱ་དའི་གསེར་འོད་འདྲ། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་གྱིས་རབ་ཏུ་འཁྲིགས། ། དེ་ཡི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། རྩེ་མོ་དགུ་པ་བསྣམས་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་། ཤེལ་དང་ཟླ་བའི་འོད་འདྲ་བ། ། ཐོར་ཚུགས་ཅོད་པན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། རབ་འབར་ཕྱག་ན་འཁོར་ལོ་བསྣམས། ། སྣ་ཚོགས་རྒྱན་གྱིས་མཛེས་པར་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། ། མ་ར་ཀ་ཏའི་འོད་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིན་ཆེན་དཔལ་གྱི་སྟེ་རིན་པོ་ཆེ་མ་ར་ཀ་ཏ་ལྟར་སེར་བ་རྡོ་རྗེ་འབར་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བརྒྱན་པའི་རིན་པོ་ཆེ་བསྣམས་པའོ། ། པདྨ་རཱ་གའི་འོད་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱིའོ། ། འོད་ཟེར་སྣ་ལྔའི་འོད་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བ་སྟེ་ལྗང་གུ་ཉིད་ཐམས་ཅད་འདུས་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་ཐམས་ཅད་དོ། ། ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། ཤེལ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། ། འཛམ་བུ་ནཱ་དའི་འོད་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཕྱག་ན་རིན་ཆེན་བསྣམས་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་རིན་ཆེན་དཔལ་གྱི་སྟེ། རིན་པོ་ཆེ་ཟུར་དགུ་པ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་དགུ་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། འདི་ནི་རང་གི་འདོད་པ་སྨྲ་བ་སྟེ། འདིའི་དོན་ནི་བརྟག་པར་བྱའོ།

From the vajra, clouds of buddhas, as intensely yellow as Jambūnada gold, become densely packed and fill the space; such are they. From that point onward, the name "Dveṣavajra" (Vajra of Hatred) is established, as it is said: "Resembling the light of Jambūnada gold, Densely packed with clouds of buddhas, One should meditate on his great Vajrapāṇi Holding a nine-pronged [vajra]." Furthermore, regarding: "Resembling the light of crystal and the moon, Adorned with topknots and crowns, Blazing intensely, holding a wheel in hand, Beautifully adorned with various ornaments," this refers to Vairocana. "Resembling the light of emerald," and so forth, refers to Ratnaśrī, who holds a jewel as yellow as an emerald and adorned with the light rays of a blazing vajra. "Resembling the light of ruby," and so forth, refers to Amitābha. "Resembling the light of five-colored rays" refers to Amoghasiddhi, who is green and embodies all [qualities]. Some say that "possessing the vajras of body, speech, and mind" refers to all the deities. "Indranīla," and so forth, refers to Akṣobhya. "Crystal, moon," and so forth, refers to Vairocana. From "Resembling the light of Jambūnada gold" up to "one should meditate on him holding a jewel in hand," this refers to Ratnaśrī; they say that the nine-sided jewel itself is the nine-pronged vajra. This is their own assertion, and its meaning should be investigated.

། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཡང་སྐུ་མདོག་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་མཐུན་ལ། ཕྱག་མཚན་ཡང་མི་འཁྲུགས་པ་དང་མཐུན་པས་མ་སྨོས་སོ་ཞེས་འདོད་དོ། ། ཨོཾ་དྷརྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་གསང་སྔགས་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། གོང་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་ཏེ། ། རིན་ཆེན་ཁ་དོག་སྣ་ལྔ་པ། ། ཡུངས་ཀར་གྱི་ནི་འབྲུ་ཚོད་ཙམ། ། སྣ་ཡི་རྩེ་མོར་ནན་ཏན་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་རྟག་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་རིན་པོ་ཆེ་ནི་མཚན་མ་རྣམས་སོ། ། དེ་པདྨའི་སྣའི་རྩེ་མོ་ལ་བསྒོམས་ཏེ་བརྟན་པའི་མཚན་མ་སྨིག་རྒྱུ་དང་དུ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟགས་རྣམ་པ་ལྔ་མཐོང་ནས་སྤྲོ་བར་བྱ་སྟེ། རྗེས་སུ་དྲན་པ་བཅུ་དྲུག་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་འབར་བ་འདྲ་བའི་འོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟ་བའི་མཚན་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྐབས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གནས་དང་གདན་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ལ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ། ། དེར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྒོམ་མོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་པདྨ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་དུ་སྨོས་པའི་གདན་རྣམས་ལ་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་བཞུགས་པར་བསྒོམས་ན་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ལེའུ་གསུམ་པའོ། ། ། །

It is asserted that the Vajradhara’s body color is the same as Vairocana’s, and his hand symbols are the same as Akṣobhya’s, so they are not mentioned. The secret mantra oṃ dharmadhātu-svabhāva-ātmako ’haṃ is the essence of the expanse of reality (dharmadhātu); one should understand that all the aforementioned [deities] have the nature of the expanse of reality. Now, the subtle yoga is taught: “A precious [object] of five colors, the size of a mustard seed, the yogi should constantly meditate upon at the tip of the nose with diligence.” Regarding this, “precious” refers to the signs. Meditating on that at the tip of the nose of the lotus, once the five signs of stability—such as the mirage and smoke—are seen, one should emanate [them]; this is the meaning of “one should meditate on the sixteen recollections.” “Light like the blazing of a buddha” and so forth refers to the buddhas. Likewise, one should understand that the bodhisattvas are also to be emanated; their specific characteristics should be understood from the section on the recollections. “Abiding in the center of the expanse of space” and so forth teaches the abodes and seats of the deities. In that context, the expanse of space is the source of phenomena (dharmodaya). There, one meditates on Vairocana upon a moon maṇḍala. If one meditates on the buddhas as residing upon the seats of the tathāgatas, such as the lotus and so forth, as previously described, the result will be the attainment of siddhi. This is the meaning. This is the third chapter.

དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་ལས། དེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ཕན་གདགས་པའི་ཆེད་གཟིགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་འདིའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་དེ་གསོལ་བ་འདི་བཏབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པར་ཞུས་པ་སྟེ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ། སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ནི་མཚན་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་ཤིང་མཚན་ཉིད་ངན་པ་སྤངས་པ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྐུ་སྟེ། དེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་སོ། ། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ཞི་བའི་ཆོས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གསུང་ནི། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞི་བའི་ཆོས་ནི་མཆོག་ལས་འབྱུང་། ། ཞེས་སོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་བདག་ཉིད་པས། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་བ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་མཆོག་གསུང་སྟེ་དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པར་གསོལ་བའོ། ། ཐུགས་ནི། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཐུགས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པས། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ཉིད་ལས་འདས་པས་རང་བཞིན་དག་པ་དྲི་མ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཐུགས་ཏེ།

Thus, having taught the maṇḍala of meditative absorption, the meaning is that the Tathāgatas, having beheld the maṇḍala of reflected images for the sake of benefiting beings, praised the Blessed One by means of this "King of Praises" and made this supplication. In that regard, the passage beginning with "All Tathāgatas are peaceful" is a request to explain the maṇḍala of ultimate bodhicitta, which is emptiness. The passage beginning with "Perfectly complete in all characteristics" refers to the maṇḍala of the body; it means that the body of the Tathāgata is the body of Samantabhadra, in which all excellent marks and so forth are perfectly complete and all negative characteristics are abandoned. "Please explain its maṇḍala," it says. Regarding the maṇḍala of speech, it says "The peaceful dharma..." and so forth. In that context, because inexpressible speech is by nature free from conceptual elaboration, it says, "The supreme peaceful dharma arises." Because sentient beings are of the nature of nirvāṇa, it says, "Purifying the conduct of wisdom." This is the supreme speech of Samantabhadra, and the request is to explain its maṇḍala. Regarding the mind, it says, "The great mind of all sentient beings," and so forth. In that context, because the mind of Samantabhadra, which is bodhicitta, abides as the nature of great enlightenment, it says, "The great mind of all sentient beings." Because it transcends that very [mind], it is naturally pure and stainless; that is the mind of Samantabhadra.

བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྙིང་པོ་ཡིན་ལ། དེ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཚུལ་འདི་དང་སྦྱར་ན་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་སྐུ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འོས་ཏེ། དེས་ན་མཚན་མིན་ཞེས་སྨོས་པའི་དགག་པ་འདི་ཡང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་གྲུབ་པར་སྦྱར་བར་རིགས་སོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པར་སྣང་ངོ་། ། དེ་ལ་ཐུགས་ནི་འདི་ཉིད་བཤད་ལ། གསུང་དང་སྐུ་ནི་འོག་ནས་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་རྡུལ་ཚོན་ཡིན་ལ། དེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་བཞིན་དང་ཡོན་ཏན་དང་མཚན་དག་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྐུ་དང་གསུང་དག་ཀྱང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་འདྲ་སྟེ་དབྱེར་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་འདིར་ནི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོན་པ་ཡིན་པས་དང་པོར་དེའི་ཚད་དང་ཐིག་གདབ་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཐིག་སྐུད་སར་པ་ནི་གཞན་ལ་མ་བཏབ་པའོ། ། གཙང་བ་ནི་རྒྱུ་དང་སྦྱོར་བ་ལ་སྐྱོན་མེད་པའོ། ། ཚད་ནི། སྲིད་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིས་འགྱུར་ལ། ། སྦོམས་སུ་སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུ་ཆ། ། གྲངས་ནི་ལྔ་འམ་གཟུགས་ཀྱི་གྲངས། ། ཞེས་སོ། ། མཛེས་པ་ནི་འཇུར་མདུད་དང་སྦོམ་ཕྲ་མ་ཤོར་བའོ། ། ཁྲུ་ནི་བཅུ་གཉིས་ཚད་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁོར་ཡུག་ཏུའོ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་འཁོར་ལོ་ནི། ། རབ་ཏུ་ཟླུམ་པོ་བྲི་བར་བྱ། །

Bodhicitta is the essence of the maṇḍala; this is the meaning of the request, "Please explain it." When applied in this manner, the body of Samantabhadra is also appropriately without intrinsic nature. Therefore, this negation expressed as "not having characteristics" should be understood as the non-establishment of the very essence of characteristics. When this request was thus made, the maṇḍala of the Blessed One’s body, speech, and mind appeared to be explained. In that regard, the mind is explained here, while the speech and body will be explained below; this is how it should be applied here. Regarding that, the phrase "the maṇḍala of the mind is similar" means that the maṇḍala of the mind is the colored powder, and it is similar to the maṇḍala of wisdom. The meaning is that there is no distinction between its nature, qualities, and characteristics. Likewise, the body and speech are also similar to the maṇḍala of the mind; the meaning is that they are inseparable. Since the maṇḍala of the mind is being shown here, its dimensions, the drawing of the lines, and so forth are taught first. In that context, "new marking cord" means it has not been used for anything else. "Pure" means it is free from defects in its material or preparation. As for the dimensions: "In length, it is twice the maṇḍala; in thickness, it is one-twentieth of the door. The number is five or the number of forms." "Beautiful" means it is free from knots or irregularities in thickness. "It should be made twelve cubits in measure" refers to the circumference. "In its center, a wheel should be drawn, perfectly circular."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སྐུད་པ་བཞི་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རེའུ་མིག་དགུ་པར་གྱུར་པའོ། ། ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པ་ནི་གོ་སླའོ། ། མཱ་མ་ཀཱི་ནི་རིགས་འབྱུང་བའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཙོ་བོའི་ཡུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་འབྱུང་བར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལྟར་དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་དེ་ཡོངས་སུ་གསལ་བར་བྱས་ནས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ། ལུས་དང་ངག་སེམས་མཆོད་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཆོད་པའོ། ། ལ་ལ་ན་རེ་ལུས་དང་ངག་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཏེ་ལུས་གཟུགས་བརྙན་དག་ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་རང་བཞིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ་འདི་ལྟར་རྡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ནི་ལུས་ཏེ། དེ་ལས་སྒྲ་དང་ཡི་གེའི་ཚུལ་བསྐྱེད་པ་ནི་ངག། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་གཞུག་པ་ནི་ཐུགས་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་མཆོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ལ་མཆོད་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ། བུད་མེད་རབ་ཏུ་མདངས་བཟང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་འདི་ནི་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚད་དུ་སྨོས་པས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིས་མཆོད་པའམ་མཱ་མ་ཀཱིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཆོད་པ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་གོང་མ་ནི་བུད་མེད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཉིད་ཡིན་ལ་མཱ་མ་ཀཱི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ཏེ། འདི་གཉིས་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སངས་རྒྱས་ཞི་བ་ཚུལ་སྤྲོས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པས་དོན་བྱེད་པ་དང་སྦྱར་རོ། །

This refers to the formation of a nine-square grid within the maṇḍala by means of the four vajra-threads. The arrangement of the mudrās is easy to understand. Regarding the phrase "Māmakī is the source of the family," because she is the consort of the central deity, she is the source from which the maṇḍala arises. Having thus laid out and clearly manifested the maṇḍala, one should perform the offerings; this is how the connection should be made. In that regard, the phrase "by means of the offerings of body, speech, and mind" refers to the secret offering of bodhicitta. Some say that "body, speech, and mind" refers to the maṇḍala itself: the body is the reflected image, and the mind is the maṇḍala of the nature of meditative absorption. In this way, the essence of the particles is the body; the generation of the manner of sounds and syllables from that is speech; and the entry of the wisdom-being (jñānasattva) into that is the mind. It is said that one makes offerings to these. The offering is as follows: "A woman of excellent complexion," and so forth. Since she is specified as being twelve years of age, she is blessed as Buddhalocanā. Whether she is used for this offering or blessed as Māmakī, the meaning is that one should perform the offering of the Mahāmudrā. Some say that the former is the mudrā of the woman herself, while Māmakī is the wisdom-mudrā (jñānamudrā); they say that these two are the natural mudrā and the wisdom-mudrā respectively, and that there is no distinction between them in this context. The phrase "by the emanation of the peaceful Buddha" should be connected to performing the benefit of beings through the emanation of bodhicitta.

བཤང་དང་གཅི་བ་ཁུ་བ་ཁྲག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའི་མཆོད་པ་སྟེ་རོལ་ཞིང་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་སྣོད་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ལས་བྱུང་བ། ། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་རིགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བའི་འདོད་ཆགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལ་མི་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དུག་གསུམ་གྱིས་ཐེག་པ་འདིར་འགྲུབ་པར་བསྟན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་རིགས་ངན་སྨེ་ཤ་ཅན་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྣོད་དུ་རུང་བར་བསྟན་ཏེ་བླ་ན་མེད་པའི་ཐེག་པ་ནི་བླང་དོར་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མཚམས་མེད་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། འདིར་མི་ཆུད་པ་གང་ཞེ་ན། ། སྙིང་ནས་སློབ་དཔོན་སྨོད་པ་དག། བསྒྲུབས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་ཡང་མི་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མ་དང་སྲིང་མོ་དང་བུ་མོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་སྦྱར་ཏེ། འདི་དག་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཛད་སྤྱོད་འདི་ལྟར་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་འབྲེལ་བའི་བདག་ཉིད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དགེ་བ་ནི་བླང་དུ་མེད་ལ་སྡིག་པ་ནི་དོར་དུ་མེད་དོ། ། དེ་བས་ན་ཆོས་གང་ཡང་མི་འགྲུབ་པའི་རྒྱུར་བསྟན་པ་མེད་དོ། །

"Excrement, urine, semen, and blood" refers to the offering of the five nectars; the meaning is that one should enjoy and offer them. This is the fourth chapter, the Chapter on the Maṇḍala of the Mind. Now, in order to show the vessel for conferring initiation upon a disciple within such a maṇḍala, the passage beginning with "Then, of all the Tathāgatas..." is spoken at length. Regarding that, the line "Arising from non-conceptuality, the families of desire, hatred, and delusion" should be applied as "desire arising from non-conceptuality," and so forth. In this context, it is taught that in this vehicle, accomplishment is achieved through the three poisons that are of the nature of non-conceptuality. Furthermore, it is taught that even those of low caste, such as butchers, are suitable vessels, because in the Unsurpassed Vehicle there is no accepting or rejecting. The same applies to sentient beings who have committed the acts of immediate retribution. What is it that is not included here? It is said: "Those who from the heart revile the master will not achieve accomplishment even if they practice." The same applies to sentient beings who take life and so forth. Likewise, it should be applied to mothers, sisters, daughters, and so on. Why is this? Because the Mahāyāna is the nature of the union of method and insight, the conduct of the Tathāgatas. Since all phenomena are equal, there is no virtue to be accepted and no sin to be rejected. Therefore, there is no teaching that any phenomenon whatsoever is a cause for failure to achieve accomplishment.

རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་སྨོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ལ་གཏོགས་པ་ཡིན་པས་འདི་དང་ལྡན་ན་མཉམ་པ་ཉིད་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་འདི་ནི་གནང་བ་མ་མཛད་དོ། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་འདོད་ཆགས་ནི་གསུང་གི་དམ་ཚིག་སྟེ། ཡང་དག་པའི་སྦྱོར་བ། ཞེ་སྡང་ནི་ཐུགས་ཀྱི་སྟེ་བླ་ན་མེད་པའི་གནས་སུ་སྒྲོལ་བ། གཏི་མུག་ནི་སྐུའི་སྟེ་ནོར་གྱི་རྒྱ་མཚོས་དོན་བྱེད་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་བུའི་དུག་གསུམ་མོ། ། སྨེ་ཤ་ཅན་ནི་ཕྲད་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཅན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་མི་རྟོག་པའི་གསོད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་དག་གོ། ། མཚམས་མེད་པ་ཡང་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་བསྐྱེད་པའི་ཆགས་སྡང་གི་བདག་ཉིད་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་གསོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བྱེད་པ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། གཞན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྲོག་གཅོད་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་དམ་འཆའ་བའི་རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྫས་ལེན་པའི་གཞན་གྱི་ནོར་སྤྱོད་པ་དང་། རང་གི་རིག་མ་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པའི་འདོད་པ་སྤྱོད་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཕས་ཕམ་པ་བཞི་དང་ལྡན་པ་དང་། གཞན་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བཤང་བ་དང་། ཕན་པའི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་གནས་པའི་གཅི་བ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། ཡོངས་སུ་ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་དེ་རཀྟ་འཐུང་བ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་། གཞན་ཡང་མ་དང་སྲིང་མོ་བུ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ། དེ་ལ་མའི་དོན་ནི་དང་པོ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡབ་ཡུམ་སྦྱོར་བའི་བྷ་ག་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ།

Slandering the Vajra Master and so forth belong to the great samaya; since possessing these contradicts the state of equality, they are not permitted. Alternatively, passion is the samaya of speech, which is the authentic application; hatred is that of the mind, which is liberation into the unsurpassed state; and delusion is that of the body, which is acting for the benefit of others through an ocean of wealth—such are the three poisons. One who possesses the "outcaste" is one who possesses the wisdom of non-union. Such are those who seek the killing of non-conceptuality. The "five crimes of immediate retribution" (ānantarya) also refer to the performance of acts such as killing the aggregates and so forth, which are the nature of attachment and aversion that produce sentient beings and the nature of suffering, through non-conceptual wisdom. Furthermore, they include the killing of the life of conceptualization, the speaking of falsehoods in the vow for great enlightenment, the taking of the property of a Bodhisattva which is the use of another's wealth, and the indulgence in desire by dwelling with one's own consort—possessing these four defeats (pārājika). Furthermore, there is the "feces" of the nature of non-otherness, the "urine" of abiding in the purpose of benefit, the "bodhicitta" of the nature of great wisdom, and the "blood" (rakta) of the nature of total passion, which refers to sentient beings and others such as those called "mother," "sister," and "daughter." In that context, the meaning of "mother" is that all sentient beings are gathered within the bhaga of the union of the Vajrasattva father and mother, who are first born from the āli and kāli vowels and consonants.

དེ་རྣམས་དབང་བསྐུར་བའི་ཡུམ་ལ་བྱ་སྟེ་འདི་ནི་གསང་བའི་དབང་ནོད་པའི་ཡུམ་ཡིན་ནོ། ། སྲིང་མོའི་དོན་ནི་དེ་ནས་སེམས་འོད་འབར་ཧོའི་བར་དུ་ཞུགས་ནས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འོད་ཀྱི་གོང་བུར་གྱུར་པར་བྱེད་པའི་ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུམ་ནི་སྲིང་མོ་སྟེ་འདི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་གི་ཡུམ་མོ། ། བུ་མོ་ནི་དེ་ལྟར་ཞུ་བ་ལས། དབྱངས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་སྐུར་བཞེངས་པའི་ཡུམ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་དབང་བསྐུར་བའི་ཡུམ་ཡིན་པས་བུ་མོ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའི་བདག་ཉིད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི་གོས་དཀར་མོའི་བདག་ཉིད་དོ། ། གསུམ་པ་ནི་སྒྲོལ་མའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་ཡུམ་གསུམ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡུམ་གསུམ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལ་མ་དང་སྲིང་མོ་བུ་མོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་གསང་བའི་དབང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་འདི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པའི་ཉེས་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། གོང་དུ་དབང་བསྐུར་བའི་ཚེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ཆར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྒོམས་ཏེ་གནས་པ་ལས། སློབ་མས་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བར་ཞུས་པ་ལས། དེ་ནས་བླ་མས་ཀྱང་། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནས་བཟུང་སྟེ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་ལ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། དེ་ནི་འདི་ལྟར་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ།

These are to be understood as the consorts for the conferral of empowerment; this is the consort for receiving the secret empowerment. Regarding the meaning of "sister": from that point until the mind enters the blazing light of hoḥ, the consort whose nature is passion, which causes the bodhicitta to become a mass of light, is the "sister"; this is the consort for the insight empowerment. The "daughter" is the consort who, having dissolved in that manner, is exhorted by the vowels and arises in bodily form; she is the "daughter" because she is the consort for conferring empowerment upon others. Among these, the first is the nature of Māmakī, the second is the nature of Pāṇḍaravāsinī, and the third is the nature of Tārā. Thus, the three consorts of the three samādhis and the three consorts of body, speech, and mind are to be applied respectively, and are designated as "mother," "sister," and "daughter." If it is asked: "In this secret empowerment, which is the conferral of the samādhi of Vajrasattva and consort, is there not the fault of the samādhi being incomplete?" The intention is as follows: during the preceding empowerment, the master has already meditated upon and remained in all three samādhis in their entirety. When the disciple requests the secret empowerment, the guru then proceeds from the samādhi of the source of phenomena (dharmodaya) and, entering into union, generates the samādhi of Vajrasattva and confers the secret empowerment. Therefore, there is no fault. This is the intended meaning.

ལེའུ་དང་པོར་སྟོན་པ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་བསྡུས་ཏེ་དབང་བསྐུར་བ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བར་བསྟན། འདིར་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སོ། ། གཞན་ཡང་ཧོས་ཞུ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་ངོ་བོ་བས་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་སྟེ། འདི་ནི་བླ་མས་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་རིག་པས་རིག་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་གཙོ་བོའི་ཡུམ་དག་ལ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་གཙོ་བོའི་ཡུམ་རྣམས་ལ་གོང་དུ་སྨོས་པའི་ཚུལ་ལྟར་མཉེས་པར་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བླ་མའི་མན་ངག་གོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་སྐྲག་པར་གྱུར་ཏེ་འདི་ལྟ་བུའི་ཚིག་ཅིའི་སླད་དུ་གསུངས་ཞེས་གསོལ་བ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གསུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་དམ་པར་བསྔགས་པ་མཛད་པས་དེ་དག་བརྒྱལ་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཏེ། དེའི་ཆོས་ཉིད་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་སོ། ། ཆོས་ཉིད་དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། སྤྲོས་པ་མེད་པ་ལས་འབྱུང་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་འདི་རྣམས་ནི་སྤོང་བ་མ་ཡིན་གྱི་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་གནས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པས།

In the first chapter, it was shown that after the Teacher entered the meditative absorption of great passion, he gathered sentient beings and conferred empowerment; this was also shown to be the secret empowerment through the meditative absorption of Vajrasattva. Here, too, it is the same. Furthermore, the bodhicitta that has melted into the hoḥ is the nature of the nectar of wisdom, and thus it is the wisdom empowerment. This should be realized through one’s own awareness exactly as the guru has taught. Therefore, it says: "To the consorts of the principal Buddhas." The guru’s oral instruction is that if one pleases such consorts of the principal [deities] in the manner described above, one will become a Buddha. When he had spoken thus, the bodhisattvas became terrified and asked, "Why have you spoken such words?" In response, the Tathāgatas spoke the words beginning with "of those who possess the essence of wisdom," and so forth. By praising that very reality as supreme, they caused them to faint, and so on, as should be applied. In that context, "those who possess the essence of wisdom" are the Buddhas, and their "nature of phenomena" (dharmatā) is what was taught above. That nature of phenomena is the essence of all phenomena, the ultimate meaning of all things. It arises from the absence of conceptual elaboration; therefore, it is said that these natures of phenomena are not to be abandoned, but are the locus of the conduct of awakening. When he had spoken thus, [the bodhisattvas fainted].

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བརྒྱལ་བར་གྱུར་པ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟིགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་དེ་དག་བསླང་བར་གསོལ་བ་བཏབ་བོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་དག་བསླང་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། དེའི་འོད་ཀྱིས་དེ་དག་བསླང་བར་མཛད་དོ། ། ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། དེས་གང་ལ་ཁྱབ་ཅིང་རེག་པ་དེ་མི་རྟོག་པར་གྱུར་ཏེ། མི་རྟོག་ན་སྐྲག་པ་ཉིད་མེད་ན་བརྒྱལ་བ་ལྟ་ག་ལ་སྲིད། དེ་ནས་དེ་དག་དགའ་བར་གྱུར་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གསུངས་པ་ནི། ཨེ་མའོ་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཨེ་མའོ་ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ལ་ངོ་མཚར་བའི་སྒོ་ནས་བོས་ཏེ་བསྟོད་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དོན་འབྱུང་བ་ནི་དག་པ་སྟེ། དེ་ནི་བདག་མེད་པའི་དོན་གྱི་གསུང་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཞེས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐུ་མི་འགྱུར་བའི་གནས་མ་སྐྱེས་པའོ། ། ཐུགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཙོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པའོ། ། ནམ་མཁའི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྤྱི་ལའོ། ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་ལེའུ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལེའུ་ལྔ་པའོ། ། ། །

When the Tathāgatas saw that the Bodhisattvas had fainted, they requested the Blessed One Vajradhara to rouse them. Then, in order to rouse them, the Blessed One entered the meditative absorption called "The Non-dual Vajra Equal to Space," and by its light, he caused them to be revived. "Equal to space" is the antidote to conceptual construction; whatever is pervaded and touched by it becomes non-conceptual. If one is non-conceptual, there is no fear, so how could fainting possibly occur? Then, having become joyful, they spoke of the Dharmadhātu, beginning with "Emao Chö" (Ema! Dharma). In this context, "Emao Chö" is a praise and invocation of the Dharma, the nature of which is utter purity. "The emergence of the meaning of Dharma" is purity; it is the speech of the meaning of selflessness, and to such [a Dharma] one pays homage. "Body, Speech, and Mind" and so forth refers to the body as the unchanging, unborn state. "The Mind is the Sovereign of the Tathāgatas" and so forth refers to the purity of the Mind. "The Body of Space" and so forth refers to the body, speech, and mind in general. This is the fifth chapter, titled "The Chapter on the Conduct of All Mantras."

ད་ནི་ལེའུ་གསུམ་པར་བསྟན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་དེའི་གསང་སྔགས་དང་གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁ་སྐོང་བ་རྣམས་སྟོན་པས་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གསང་བའི་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། ཐུགས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པའི་སྔགས་ནི། དེའི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་སོ། ། གཞན་མ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་དག་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་གསུམ་ནི། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་གསུམ་སྟེ། ཐབས་དེས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞེས་སོ། ། དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། སྔགས་ཀྱི་མཚན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ལྷའི་གནས་གསུམ་དུ་ཟླ་བ་དང་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་རྣམས་ལ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པ་བཀོད་དེ། དེ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྐུའི་རྡོ་རྗེ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ནས། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་ཡང་ཇི་ལྟ་བའི་གདན་སྟེང་དུ་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བ་རྣམས་ལ་སྔོན་དུ་བརྗོད་པའི་ཡི་གེ་ཉིད་བསམས་ཏེ། དེ་དག་གི་འོད་ཟེར་གྱིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ།

Now, in order to consecrate the deities of the maṇḍala taught in the third chapter, the text introduces the section beginning with "Then," which teaches their secret mantras as well as the supplements for the samādhi of the subtle vajra. In this context, the phrase "the Tathāgata Akṣobhya entered into the samādhi called the Secret of the Body, Speech, and Mind of All Tathāgatas" refers to the secret of the nature of the mind. The mantra for the consecration of the mind is the mantra that causes one to possess that very nature. The same should be applied to the others as well. If one asks how these are to be performed, the text says "the three secrets of the Tathāgata vajra" and so forth. Here, the "three vajra secrets" are the three secrets of body, speech, and mind; it means one should meditate on them as the means for accomplishing the body, speech, and mind through that method. Furthermore, if one asks how that is done, the text says "by means of the names of the mantras" and so forth. In this way, one should place the syllables OṂ ĀḤ HŪṂ upon moon, lotus, and sun seats at the three places of the deity. Having generated the Vajra Body, Speech, and Mind in their respective order, one should then visualize the aforementioned syllables upon the hub of a wheel, a lotus, and a vajra, respectively, upon the seats at their hearts. Then, by means of their light rays, one should invite the deities of Body, Speech, and Mind.

གསོལ་བ་གདབ་པ་བྱས་ནས་དབྱེར་མེད་པར་ཞུགས་པར་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེའི་བདག་ཉིད་དེ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་པས་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་སྦྱར་རོ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་འདི་ནི་འབྲིང་གི་མཐར་ཡུམ་རྗེས་སུ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། མཆོད་པའི་གསང་སྔགས་ནི་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ། འདི་ནི་ཆེན་པོའི་དུས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འཕྲོ་བའི་བདག་ཉིད་དོ། ། རྟག་ཏུ་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྷ་མོ་ལྔའི་མཆོད་པའི་རང་བཞིན་བསྟན་ཏེ། འདིས་ནི་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དང་མཆོད་པའི་སྔགས་གཉིས་ཀྱི་དོན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་གསང་སྔགས་འདི་དག་ནི་འདོད་པ་ལྔའི་ལྷ་མོའི་མཆོད་པར་བྱ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། སྔགས་ལ་དམིགས་པའི་ལུས་དང་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་ལ་གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར་དམིགས་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་བསྐུལ་ཏེ། ཇི་ལྟ་བར་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་བསྒྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ཡང་དང་པོར་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སྦྱར་ནས། དེ་ནས་བསྔགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སེམས་ལ་དམིགས་པ་བདག་མེད་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་ཇི་ལྟར་སེམས་ལ་བདག་མེད་པར་དམིགས་པ་དེ་བཞིན་དུ། ངག་དང་ལུས་ལ་ཡང་བདག་མེད་པར་དམིགས་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་སྦྱོར་རོ། །

The meaning is that after performing the supplication and entering into indivisibility, one should practice. Regarding the "Vajra Lamp": it is the nature of the precious vajra. Since this secret mantra is non-dual in nature, it is applied as the nature of the Jewel Family. This nature of passion is the term for pleasing the consort at the end of the intermediate stage. The secret mantra of offering is the nature of the Action Family; it is the nature of the radiation of bodhicitta at the time of the great. By the words "Always with the five qualities of desire," and so forth, the nature of the offerings of the five goddesses is shown. This demonstrates the meaning of both the mantra of passion and the mantra of offering; the point is that these secret mantras should be used as the offering of the goddesses of the five desires. Regarding the words "With the body focused on the mantra," and so forth: having focused on the aforementioned abodes of body, speech, and mind as previously explained, one invokes the syllables of that very secret mantra. The meaning is that after performing the supplication and so forth as appropriate, one practices. Furthermore, in order to show that one should first apply the three—body, speech, and mind—in the equality of space, and then meditate on the deity samādhi as designated by the mantra, it is said: "With the mind focused on selflessness," and so forth. In that regard, just as one focuses on the mind as being without self, one likewise focuses on speech and body as being without self, applying them as space.

གང་གིས་ཇི་ལྟར་སྦྱོར་ཞེ་ན། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་དམིགས་ན། ། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དམིགས་སུ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདི་ལྟར་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བློས་བརྟགས་ན་གང་གི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ་དམིགས་སུ་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་སྔགས་ཀྱི་ལས་སུ་སྦྱོར་བའོ། ། བསྒོམ་པ་ཡང་མེད་ལ། དེས་བསྒྲུབས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་སྦྱོར་བའི་གནས་ཀྱི་ཆོ་ག་བསྒོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་སོ། ། དེ་ནས། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྦྱོར་བ་དང་པོ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་བ་མཆོག་དང་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་བ་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ལ་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་འདི་བརྩམ་མོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། སྣའི་རྩེ་མོར་ཡུངས་ཀར་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་པདྨའི་སྣ་རྩེར་རོ། ། འགྲོ་དང་མི་འགྲོ་ཡུངས་ཀར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བའོ། ། གསང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བརྟགས་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་མཆོག་ནི་ལྷ་རྣམས་སོ། ། དེའི་གནས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ཕྲ་མོའི་མཚན་མ་ནས་འབྲུ་ཙམ་གྱི་ལྟེ་བ་ལ་ཇི་ལྟ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི། ། རིགས་སོ་སོའི་གདན་དང་ལྷ་བསྒོམ་པ་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཕྲ་མོ་སྦྱོར་བ་ཀུན་དུ་བརྩམ། །

If one asks, "How is one to apply this?" it is said: "When body, speech, and mind are observed, their essential nature is not observed," and so forth. Thus, when the three—body, speech, and mind—are analyzed by the intellect, they are not established as having any essence whatsoever; because they are unobservable, one applies oneself to the activities of mantra. Having analyzed in this way, thinking, "There is no meditation, nor is there any enlightenment to be accomplished by it," one should then meditate on the ritual of the state of application, which is the meditative absorption (samādhi) of the deity as imputed by mantra. Now, in order to teach the subtle application, it is taught extensively, beginning with: "Then the glorious Vajradhara..." and so on. Then, the passage beginning with "Abiding in the center of the expanse of space" means that one should undertake this subtle application while possessing the first application of the deity maṇḍala within the celestial mansion, as well as the Supreme Victor of the Maṇḍala and the Supreme Victor of Activity. "Visualize a mustard seed at the tip of the nose" refers to the tip of the lotus nose. "Moving and non-moving within the mustard seed" refers to the process of emanating and reabsorbing. "The supreme wisdom deities are those imputed by the secret mantra." Their abode is the maṇḍala; this refers to meditating on the maṇḍala as it is, within the center of a subtle sign the size of a grain of rice. The passage beginning with "Abiding in the center of the expanse of space, one should meditate on a sun maṇḍala" teaches the meditation on the seats and deities of the individual families. Furthermore, some say: "One should undertake the subtle application in all respects."

ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་ནི་ཐིག་ལེ་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སྣའི་རྩེ་མོར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ཏེ། ཡུངས་ཀར་བསམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐིག་ལེ་ཡུངས་ཀར་ཙམ་མོ། ། འགྲོ་དང་མི་འགྲོ་ཡུངས་ཀར་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིར་དབུགས་དག་གཏོང་བའི་སྐབས་སུ་ཐིག་ལེ་ཉིད་སྤྲོ་བ་དང་སླར་ཐིག་ལེ་བསྡུ་བའོ། ། དེ་ལ་གསང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བརྟགས་ཤིང་བསྐྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཐིག་ལེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆུང་ངུ་བསྒོམ་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རིགས་སོ་སོའི་ཐིག་ལེ་བསྒོམ་པ་སྟེ་དེ་ལ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་མི་བསྐྱོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་སྐུའི་གནས་ནི་གདན་ནོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་གཞག་པ་ནི་ཡི་གེའོ། ། གཞན་ཡང་གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཟླ་བ་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིའོ། ། པདྨའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། རིན་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་པདྨ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་གདན་ནོ། ། སྤྱན་གྱི་ཚུལ་དང་སྦྱོར་བ་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་པདྨའི་ཚུལ་དུ་སྦྱོར་བ་ཡང་གོས་དཀར་མོའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། འདི་ལྟར་གཞན་དུ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དང་པོའི་སྦྱོར་བའི་ནན་ཏན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོའི་སྦྱོར་བ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་བ་མཆོག་དང་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་བ་མཆོག་རྣམས་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱས་ཏེ། ཡན་ལག་བཞིའི་ཚུལ་གྱིས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

These words refer to the meditative absorption of the application of the bindu. In this context, "at the tip of the nose" refers to the mind; "visualize a mustard seed" refers to a bindu the size of a mustard seed. "Moving and non-moving within the mustard seed" means that at the time of exhaling, the bindu itself is emanated, and then the bindu is reabsorbed. In that regard, one meditates on the small maṇḍala of the bindu, which is the abode of the supreme deities of wisdom generated and examined by the secret mantra. "Abiding in the center of the expanse of space, one should meditate on a sun maṇḍala" and so forth refers to meditating on the bindu of each respective family. In this context, the sun maṇḍala is Akṣobhya. The "abode of the Buddha's body" is the seat. "Placed upon that" refers to the syllable. Furthermore, the "clear maṇḍala" is the moon, which belongs to Vairocana. The maṇḍala of the lotus, the maṇḍala of the jewel, and the maṇḍala of light are the seats of the Lotus, Jewel, and Action families, respectively. "Through the application of the manner of Locanā" means that within the meditative absorption of Vairocana, one meditates on him as being endowed with the Buddha Locanā. Likewise, the application of the manner of the lotus is the application of Pāṇḍaravāsinī; in this way, it should be applied to others as well. "Through the diligence of the initial application" means that one should apply oneself diligently to the initial application, the supreme victory of the maṇḍala, and the supreme victory of the activity, and thus generate [the deity] by way of the four branches. This is the meaning.

སངས་རྒྱས་ཚུལ་ནི་ཞི་བ་སྤྲོ། ། འཁོར་ཡང་ཁྱད་པར་དག་ཏུ་སྤྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྤྱིར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡན་ཆད་ནི་ཐིག་ལེའི་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་གི་འདོད་པའོ། ། ཨུཏྤལ་མཐིང་གའི་མདོག་འདྲ་བ། ། རྩེ་མོ་ལྔ་པ་ཁྱད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྲ་མོའི་ཚད་དང་བྱེ་བྲག་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་བསྒོམ་པ་དང་། སྲན་ཙ་ན་ཀ་ཙམ་གྱི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོ་དང་རལ་གྲི་དག་ཀྱང་བསྒོམས་ལ། དེ་དག་གི་སྒོང་སྐྱེས་དང་གེ་སར་དང་ལྟེ་བ་དང་ཆང་གཟུངས་རྣམས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆུང་ངུ་བསྒོམ་པས་ནི། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་གནས་རྣམས་ནི། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་རུ་མདོར་ནི་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲ་མོ་བརྟན་པའི་མཚན་མ་ཐོབ་ནས་ཇི་ལྟར་འདོད་པའི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་སྐད་ཅིག་གིས་བསྐྱེད་ལ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་ཡུམ་གྱི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བར་བྱ་སྟེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བཅུ་དྲུག་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྲ་མོ་ལ་ཇི་ལྟར་སྦྱངས་པ་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ན་དེ་དྲན་པར་བྱེད་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ཡི། ། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་རབ་ཏུ་བརྗོད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆུང་ངུ་བསྒོམ་པའི་དུས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་སོགས་པ་བསྙེན་སྒྲུབ་ཚང་བར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན། །

"The manner of the Buddha is emanated as peace; the retinue is also emanated in a distinguished way"—this should also be applied in general. Some maintain that up to this point is the yoga of the drop (bindu). "Like the color of a blue utpala, with five prongs, distinguished," and so forth, teaches the dimensions and specific details of the subtle [yoga]. In that regard, one meditates on a five-pronged vajra like a blue utpala, an eight-petaled lotus the size of a chickpea, and likewise a wheel and a sword. By meditating on a small maṇḍala within their calyx, filaments, hub, and hilt, it is said: "The abodes of the buddhas and bodhicitta." "In brief, one should emanate there"—this means that once the signs of stability in the subtle [yoga] are attained, one instantaneously generates the meditative absorption (samādhi) of whichever deity is desired. Then, through the non-dual union with the consort, one should emanate rays of bodhicitta from the pores of the consort's body and meditate on the sixteen recollections (anusmṛti). Regarding that, "recollection" means that one recollects by remembering exactly how one has trained in the subtle [yoga]. "The words of the Dharma of the signs of body, speech, and mind are thoroughly expressed"—this means that at the time of meditating on the small maṇḍala, one must complete the approach and accomplishment (sevā-sādhana) stages, such as the conferral of blessings. Then: "The glorious Vajradhara..."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་པས་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་གསང་བའི་མཆོད་པ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ཤ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ་བསྒྲུབས་ན་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་འགྲུབ་པའི་དོན་ཏོ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་ལས་འདའ་བའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལས་འདས་ཏེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། འདི་ནི་ལུས་དང་ངག་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་བསྒྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་དང་ཕྲ་མོའི་སྦྱོར་བ་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་རང་བཞིན་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ལེའུ་གསུམ་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལེའུ་དང་པོར་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ལེའུ་དྲུག་པའོ། ། ། ། ད་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་མི་སྤང་བ་དང་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བཅུ་དྲུག་བསྒོམ་པ་སྟོན་པས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་འདིའི་འབྲེལ་པ་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་ལྔ་མི་སྤང་བ་ནི་སློབ་མའི་སྣོད་བསྟན་པའི་དོན་དུ་སྦྱར་ཏེ། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པས་ལེའུ་ལྔ་པར་ཁ་བསྐང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྔགས་སྤྱད་པའི་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའོ། ། མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དམ་དེར་བྱེད་པའོ། ། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདོད་པ་བསྟེན་པས་འགྲུབ་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་ན་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལྷའི་བདག་ཉིད་དུ་སྦྱོར་བ་བསྟན་པའོ། །

The phrase "and so forth" indicates that at the time of such meditation, the yogi should be endowed with the five sensory qualities. Furthermore, if one practices while endowed with secret offerings, the five nectars, and the five types of meat, one will achieve accomplishment exactly as taught. The phrase "transcending body, speech, and mind" means that by transcending the three—body, speech, and mind—one becomes the Body, Speech, and Mind, which are like space. This teaches the nature of the supreme victory of activity through the subtle application and the identity of the accomplishment of the blessing of body and speech; it is a limb of the deities in the third chapter and should be applied just as it was taught in the first chapter. This concludes the sixth chapter. Now, in order to show that the five sensory qualities are not to be abandoned and to teach the meditation on the sixteen recollections, the text says "Then," and so forth. Regarding that, the connection here is that not abandoning the five types of sensory qualities is applied for the purpose of showing the vessel of the disciple; since it is the nature of the samaya and the vows, it should be supplemented in the fifth chapter. In that context, "the supreme practice of mantra" refers to the conduct of mantra. "Manifest complete enlightenment" refers to its very nature or the act of becoming that. The phrase "In all the enjoyments of desire," and so forth, teaches that accomplishment is achieved by relying on desire. Alternatively, the phrase "all the sensory qualities," and so forth, teaches the application of the identity of the deity.

དཀའ་ཐུབ་སྡོམ་པ་མི་བཟད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མི་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་དང་ཚུལ་བཞིན་སྤྱད་ན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་སྟོན་ཏོ། ། གཞན་དུ་དུས་མིན་འཆི་བ་དང་། ། དམྱལ་བར་ངེས་པར་བསྲེག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དམ་ཚིག་ཉམས་པའི་སྐྱོན་སྟོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདོད་པ་བསྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་སྟོན་ཏོ། ། གཟུགས་ལ་རྣམ་གསུམ་ཤེས་བྱས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འདོད་པ་བསྟེན་པའི་ཐབས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ལ་གཟུགས་གཅིག་པུ་ལ་ཡང་རབ་འབྲིང་གི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་རབ་ནི་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། གསུང་གི་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་དུ་འབྲིང་དང་ཐ་མ་ལ་ཡང་གཏི་མུག་དང་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་དེ་ལྟར་བསྒོམས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་དབུལ་ཞེའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་ཉིད་བཅོམ་ལྡན་སྣ་ཚོགས་པ། ། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གཞི། ། ཞེས་བྱ་བའི་དོན་གྱིས་གཟུགས་ཉིད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་མཆོད་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། གཞན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དེ་ལ་བསྒོམ་པ་ནི། རིགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་བྱས་ཏེ་མཆོད་ཅིང་སྤྱན་དྲང་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡན་ཆད་ནི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་ལྔ་མི་སྤང་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་ལམ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བཅུ་དྲུག་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ།

The passage beginning with "The unbearable ascetic vows and commitments" teaches the causes for failure and the causes for success when practiced correctly. The passage beginning with "Otherwise, untimely death and certain burning in hell" teaches the faults of violating the samaya. The passage beginning with "The Buddhas and Bodhisattvas" teaches the qualities of relying on desire. The passage beginning with "Having known the three types of form" teaches the method for relying on desire. In that regard, even a single form is of three types according to the distinctions of superior, middling, and inferior. Among these, the superior is that which gives rise to passion, being the nature of Speech; likewise, the middling and inferior give rise to delusion and hatred, being the nature of Body, Speech, and Mind. Having meditated in that way, one should offer them to the Blessed One Vairocana. Some say: "That very Blessed One is the manifold basis of the Buddha Vairocana." According to the meaning of this, form itself is Vairocana, and one should make offerings while possessing such an application. The same should be applied to the others as well. Alternatively, regarding the meditation on that, the phrase "Meditate in the manner of the families" means that all those families should be made into the nature of Mind, and then offered and invited. Up to that point, the five sensory qualities are not to be abandoned; this should be understood as the meditative absorption of conduct. Following that, one should meditate on the sixteen recollections.

འདི་དག་ནི་ཕྲ་མོ་ལས་སུ་རུང་ནས་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྔར་བསྙད་པ་དེ་འདིར་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་དག་ནས་ཕྲ་མོའི་གནས་སུ་མ་བསྟན་པའི་སྤྲོ་བ་དག་ཀྱང་འབྱུང་བ་ནི་ཕྲ་མོའི་སྐབས་སུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཅིག་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། མཚན་མ་ཐོབ་ནས་འདི་དག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་སྐད་ཅིག་གིས་བསྒྱུར་ཏེ་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་སོ། ། རིགས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་རིན་པོ་ཆེ་དང་ལས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། ཁྲོ་བོ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་གང་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། ལྷ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའོ། ། བུད་མེད་གཟུགས་བཟང་མདངས་བཟང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྤྲོ་བའི་ཡུམ་མོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཙུན་མོའི་མཆོག། སྤྱན་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་རྣམས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་ཨོཾ་དག་དང་། ། ཕཊ་ཀྱང་རབ་ཏུ་བརྟགས་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་མཁའ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་ནི་གསང་བའི་མཁའ་རྣམ་པ་གཉིས་འོད་ཟེར་སྣ་ལྔས་ཁྱབ་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་དཀར་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོར་རོ། ། ཕཊ་ནག་པོ་ནི་སྦུ་གུར་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤྲོ་བའི་དོན་ཏོ། ། འབར་བཅས་ཟླ་འོད་བཞིན་དུ་དཀར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཁའ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་འོད་དོ། ། སངས་རྒྱས་རྗེས་དྲན་སྦྱོར་ལ་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བཅུ་དྲུག་བསྒོམ་པ་སྟེ།

One should understand that what was previously explained—"once these have become serviceable in their subtlety, they should be emanated"—is what is intended here. In this regard, even though emanations not explicitly taught in the section on the subtle are also produced, there is no fault, because a single meditative absorption (samādhi) is taught in the context of the subtle: once the signs are attained, one should emanate by transforming these into that meditative absorption in an instant. Among these, the three beginning with the recollection of the Buddha (buddhānusmṛti) are the body, speech, and mind. The recollection of the family (kulanusmṛti) is the nature of the Jewel and Action families. The recollection of the wrathful ones (krodhānusmṛti) refers to whichever wrathful deities belong to the family, and so forth. The so-called "recollection of the deity" (devatānusmṛti) refers to the samaya, the maṇḍala, and so forth. The passage beginning with "A woman of beautiful form and radiant complexion" refers to the consort for the emanation of the recollections. The passage "One should meditate on the supreme consorts of the Tathāgatas, such as Locanā and the others" refers to the blessing of those [consorts]. The passage "The syllables HŪṂ and OṂ, and also PHAṬ, should be thoroughly visualized" refers to the blessing of the space. In that context, with the syllable HŪṂ, one should meditate on the secret space of both [consort and practitioner] as a vajra and a lotus pervaded by five-colored light rays. The white OṂ is at the tip of the vajra. The black PHAṬ is in the channel, for the purpose of emanating the bodhicitta. The passage "Blazing, white like moonlight" refers to the light of the two spaces. The passage "The application of the recollection of the Buddha and so forth" refers to the meditation on the sixteen recollections as they appear below.

དེ་ལ་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན། ། བྷ་ག་ལ་ནི་ལིངྒ་བཞག། སངས་རྒྱས་གཟུགས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བ་སྤུ་རྣམས་ཀྱི་བུ་ག་ནས། ། མཁས་པས་སངས་རྒྱས་སྤྲིན་རྣམས་སོ། ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་འདིའི་ཚུལ་ནི་ཕྲ་མོ་བརྟེན་པར་གྱུར་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུར་བསྒོམས་ཏེ་ཡུམ་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སྔོན་དུ་བརྗོད་པ་ལྟར་མཁའ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱས་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཕྲ་མོ་བསྒོམ་པའི་བདག་ཉིད་དེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྐུ་ཕྲ་མོ་མང་པོ་ཡུམ་གྱི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་འཕྲོས་པས་སྔོན་དུ་བསྒོམས་པའི་ཕྲ་མོའི་སྐབས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྟེ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སུ་སྦྱར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་མི་འཁྲུགས་པར་སྦྱར་བའོ། ། རིགས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་གཉིས་སུ་སྦྱར་བའོ། ། ཁྲོ་བོ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི། ཁྲོ་བོ་བཅུ་གང་ཡང་རུང་བའོ། ། དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་བདག་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བར་བསྒོམས་ཏེ། སྦྱོར་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མཆོད་པའོ། ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་དྲན་པར་བྱེད་པས་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། དཀྱིལ་འཁོར་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་ལྷ་གང་ཡང་རུང་བར་བསྒོམས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་འཕྲོ་བའོ། ། སྐུ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། གསུང་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དང་། ཐུགས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་གསུམ་ནི།

Regarding that, if one asks how to meditate on the recollection of the Buddha: "Place the liṅga in the bhaga; meditate on the form of the Buddha. From the pores of the skin, the wise [emanate] clouds of Buddhas." Thus it is said. The method for this is as follows: immediately after relying upon the subtle [practice], one meditates on the body of Vairocana and blesses the consort as Buddhalocanā. Having performed the blessing of the space as previously described, through the union of non-dual method and insight, the essence of meditating on the subtle bodhicitta emanates many subtle bodies of Vairocana from the pores of the consort’s skin. This is the recollection of the meditative absorption (samādhi) from the previous stage of the subtle practice; this should be applied in the same way to all [subsequent recollections]. In that context, the recollection of the Dharma is applied to Amitābha. The recollection of the Vajra is applied to Akṣobhya. The recollection of the Family is applied to both Ratnasambhava and Amoghasiddhi. The recollection of the Wrathful Deities is any of the ten wrathful deities. The recollection of the Samaya is to meditate on oneself as any deity and perform the offering of the bodhicitta of union. Furthermore, it is called "recollection" because one recollects the union of the deities of the maṇḍala. The recollection of the Maṇḍala is the emanation of the complete maṇḍala of deities from the bodhicitta of whichever deity one has meditated upon. The three—recollection of the Body, recollection of the Speech, and recollection of the Mind—are as follows:

སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་བདག་རྗེས་སུ་དྲན་ཞིང་བསྒོམ་པ་སྟེ་འདི་མན་ཆད་ནི་སྤྲོ་བར་མི་བྱེད་དོ། ། སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནམ་མཁའ་ལྟར་བསྒོམ་པའོ། ། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དབྱེར་མེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ལྟར་བདག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་བསྒོམ་པའོ། ། དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི། སྦྱོར་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལྷའི་སྦྱོར་བས་བཏུང་བ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་བསད་ན་ཞེས་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བློས་བཏུང་བའོ། ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་བསྒོམ་པ་སྟེ་འདི་ནི་ཡུམ་མི་དམིགས་པར་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། ། མ་སྐྱེས་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི། ཆོས་པ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་མེད་ཅིང་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་སྣང་བ་སྟེ། འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡབ་མི་དམིགས་པར་དྲན་པའོ། ། དེ་ལ་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ལ་སོགས་པ་མཆོད་པ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ནི་ལོ་བཅུ་གཉིས་པའི་བུད་མེད་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་མཆོད་པ་བྱའོ། ། རྗེས་སུ་དྲན་པ་འདི་དག་ལ་ཡང་སྐུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྗེས་སུ་དྲན་པ་འབའ་ཞིག་བསྒོམ་པ་ལ་ཡང་དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་མན་ཆད་ནི་ལྡན་པར་བསྒོམས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་དང་རྡོ་རྗེ་དང་རིགས་དང་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ལ་ཡང་དམ་ཚིག་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྡན་པར་སྦྱར་རོ། ། ལེའུ་བདུན་པའོ། །

One should recollect and meditate upon the characteristics of the body, speech, and mind of the buddhas exactly as they are; from this point onward, one should not elaborate further. Recollection of sentient beings is to meditate on the body, speech, and mind of sentient beings as being like space, identical to the body, speech, and mind. Recollection of the body, speech, and mind of all mantras is to meditate that one is likewise identical to the inseparable body, speech, and mind of the buddhas. Recollection of the samaya is to drink the bodhicitta of union through the yoga of the deity; "slaying the assembly of tathāgatas" means drinking it with a non-conceptual mind. Recollection of the samaya of the perfection of wisdom is to meditate on all phenomena as naturally pure; this is the recollection of the Mother as non-apprehensible. Recollection of the unarisen is that all phenomena appear as mere illusions, without characteristics and without intrinsic nature; this is the recollection of the Father, the nature of all, as non-apprehensible. Regarding the recollection of offerings for the family of hatred and so forth, one should perform the offering of one's own family by means of non-dual union with a twelve-year-old woman. In these recollections, even when meditating solely on the recollection of the body of Vairocana, one should meditate on the recollection of the samaya and so forth as being present. Likewise, for the Dharma, the Vajra, the Family, and the Wrathful deities, the recollection of the samaya and so forth should be applied as being present. This is the seventh chapter.

། ། ད་ནི་ལེའུ་གསུམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་དང་། ལེའུ་བཞི་པའི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་ལ་མཆོད་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ནི་མཆོད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ། རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོ་ཐེག་པ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་བསྟོད་དེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ནི་ནམ་མཁའི་མཛད་སྤྱོད་དང་འདྲ་བ་སྟེ། མ་ཆགས་ཤིང་མ་གོས་པའི་མཛད་སྤྱོད་ཀྱིས་འདྲེན་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་བ་སྟེ། དེ་ཡང་དུག་གསུམ་མ་སྤངས་པར་ལམ་དེ་ཉིད་ནས་འགྲོ་བ་འདྲེན་པའི་ཚུལ་དང་ཐེག་པ་མཐའ་དག་ཀྱང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚུལ་དང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་ཚུལ་ལ་བསྟོད་དེ་ཞུ་བ་གསོལ་པའོ། ། དེ་ནས་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་མི་འགྱུར་བ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དབང་བསྐུར་བར་མཛད་པ་དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་མཆོག་ལ་གནས་པ་རྒྱལ་བ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་བཤད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ཏེ། ན་ཆུང་གཞོན་ནུ་མིག་བཟང་བཙལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་བྱོལ་སོང་སྐྱེ་གནས་བརྟག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ནི་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཡིན་པས་བྱོལ་སོང་དུ་སྐྱེ་བའི་གནས་སུ་རྒྱུ་གཏི་མུག་ཡིན་ཏེ་དེར་བརྟག་པར་བྱའོ། །

Now, the offerings are taught in relation to the deities of the samādhi maṇḍala of the third chapter and the reflected-image maṇḍala of the fourth chapter. In this regard, the phrase "Then the Blessed One, the Tathāgata Ratnaśrī..." is used because the Jewel family is the very nature of offering. Therein, the lines beginning with "Vajra King, the Great Vehicle" praise the meaning of the Mahāyāna. In that context, the Vajra Vehicle is like the activity of space; it is most wondrous because it leads beings through an activity that is unattached and unstained. Furthermore, it praises the manner of leading beings along that very path without abandoning the three poisons, the manner in which all vehicles are fully perfected, and the manner of turning the wheel of Dharma of the Bodhicitta of utterly pure body, speech, and mind. Thus, the request is made. Then, the Teacher Vajradhara—who is unchanging like space, the sovereign of all phenomena, and the one who confers empowerment upon all Tathāgatas—explained that the offerings of all the Tathāgatas, which are like the vajra of body, speech, and mind, will result in the emergence of Victors abiding in the supreme Fortunate Aeon. This is the meaning. That very point is expressed in the lines beginning with "Seek a young maiden with beautiful eyes." Regarding the phrase "Examine the animal birth-place," this refers to the blessing. Since the Mother of the Victors belongs to the family of delusion, the cause for birth in the animal realm is delusion; therefore, one should examine that.

བྱོལ་སོང་གི་ཚེ་ཚད་བརྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཡང་ཟེར་རོ། ། དེའི་གནས་ནི་ས་ཕྱོགས་གཙང་ཞིང་དབེན་པ་དང་། རྒྱལ་བའི་གནས་དང་ཞི་བ་ལྷ་ཆེན་པོའི་གནས་རྣམས་སུ་བྱའོ། ། དེར་མཎྜལ་བྱ་བ་ནི། ཆུའམ་ཡང་ན་བཤང་གཅིས་བྱུག་པ་ནི། རྒྱལ་བ་མཆོད་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བའོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི། ནུ་མའི་བར་དང་ཀླད་པ་རྒྱས་ཀྱི་བར། ། ཆོ་ག་ཤེས་པས་ཡང་ན་རྐང་པའི་བར། ། རིགས་ལྔ་རྣམས་ནི་རབ་ཏུ་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ནུ་མའི་བར་ཡན་ཆད་ནས་སྤྱི་བོ་མན་ཆད་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དགང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་དུ་སྙིང་ག་ནས་ལྟེ་བའི་བར་དང་། རྐེད་པའི་བར་དང་། གསང་བའི་བར་དང་། རྐང་པའི་བར་དུ་མི་འཁྲུགས་པ་དང་། རིན་ཆེན་དཔལ་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། གདོན་མི་ཟ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དགང་ངོ་། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ནུ་མའི་བར་ནི་སྙིང་ག་སྟེ་མི་འཁྲུགས་པའོ། ། ཀླད་རྒྱས་ཀྱི་བར་ནི་མཆོག་མ་སྟེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། ཡང་ན་རྐང་པའི་བར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བརླ་འམ། གསང་བའི་གནས་སུ་གདོན་མི་ཟ་བའོ། ། ལྟེ་བར་ནི་རིན་ཆེན་དཔལ་ལོ། ། རྐེད་པར་ནི་གདོན་མི་ཟ་བ་སྟེ་དེ་དག་ཀྱང་རང་གི་གདན་ལ་བཞུགས་པ་རང་གི་ཡུམ་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བདག་ཉིད་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམས་པ་ལས་མཆོད་པའི་བྱེ་བྲག་སྤྲོ་བ་སྟེ། ། དེ་ལ་ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སོ། ། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་བསྒོམ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། །

It is also said that this is an examination of the lifespan of animals. As for the location, it should be performed in a clean and secluded area, or in the abodes of the Victors or the great peaceful deities. Regarding the preparation of the maṇḍala there, it is said: "One should thoroughly examine the application of water or else the application of excrement and urine for the sake of making offerings to the Victors." As for the consecration, it is stated: "From between the breasts up to the crown of the head, or else from the feet, the knower of the ritual should thoroughly arrange the five families." In this regard, from the area above the breasts down to the crown of the head, one should completely fill it with the subtle particles of Vairocana. Likewise, from the heart to the navel, the waist, the secret place, and down to the feet, one should completely fill them with Akṣobhya, Ratnaśrī, Amitābha, and Amoghasiddhi. Alternatively, "between the breasts" refers to the heart, which is Akṣobhya. "Up to the crown of the head" refers to the top of the head, which is Vairocana. Or, "down to the feet" refers to the thighs or the secret place, which is Amoghasiddhi. At the navel is Ratnaśrī, and at the waist is Amoghasiddhi; these should also be meditated upon as seated upon their respective seats, accompanied by their consorts. Regarding the passage beginning with "Abiding in the center of the expanse of space," this refers to the emanation of various offerings from having meditated upon oneself as the maṇḍala of the deity. In that context, the "center of the expanse of space" is the source of phenomena (dharmodaya). "Meditating on the ocean of wisdom" is the celestial palace of wisdom.

བདག་ཉིད་ཟླ་བའི་དངོས་གནས་པར། ། མཁས་པས་སྙིང་གར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་ཏེ་སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམ་པའོ། ། ཞི་བ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་འདོད་ན། ། བསྡུ་བ་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལས་བདག་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོར་བསྐྱེད་པར་འདོད་ན་འོད་དུ་ཞུ་སྟེ། བསྡུ་བ་བྱས་ལ་ཕྱིས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ཏེ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་མཆོད་པ་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་ཏེ་བུད་མེད་དགུའི་ངོ་བོར་སྤྲོས་ནས་མཆོད་པ་ཉིད་གོང་གི་མེ་ཏོག་དགུའི་བདག་ཉིད་དོ། ། རིན་ཆེན་སྣ་བཞིའི་མཆོད་རྟེན་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་འདིའི་མཆོད་པ་བསྟན་ཏོ། ། མཁས་པས་ཨུཏྤ་ལ་དག་དང་། ། པདྨ་རྣམ་པ་ལྔར་ཤེས་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པ་ལྔའི་ལྷ་མོའོ། ། ཛཱ་ཏི་རྣམ་གསུམ་ཤེས་བྱས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་མེ་ཏོག་ཛཱ་ཏི་ཁ་དོག་གསུམ་པ་ལྟར་དེ་དག་ཀྱང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། མེ་ཏོག་ཀར་བཱི་ར་ལ་སོགས་པ་བཞི་ནི་ཡུམ་བཞིའི་བདག་ཉིད་དོ། ། དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཡི་ཁྱོན་ཙམ་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་སྟེ་གནས་ཀྱི་མཆོད་པའོ། ། དཔག་ཚད་བྱེ་བའི་ཁྱོན་ཙམ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཆོད་རྟེན་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདོད་པ་ལྔའི་མཆོད་པའོ། །

"The wise should meditate on themselves as abiding in the state of the moon" means that, through the samādhi of Vajrasattva, one abides in a moon maṇḍala and meditates on the wisdom-being (jñānasattva) at the heart. "If one desires to be the peaceful Vajradhara, one should also perform the gathering" means that if one wishes to generate oneself as the Great Vajradhara from that state, one should melt into light, perform the gathering, and subsequently generate oneself as the Great Vajradhara. "Having done so, one should make offerings" means that the offering is also performed by gathering the maṇḍala of the Tathāgatas through the great passion of the Vajrasattva samādhi, emanating them in the form of nine women; this is the offering itself, which is the nature of the nine flowers mentioned above. The passage beginning with "At the stūpa of the four kinds of jewels" teaches the offerings for this celestial palace. "The wise should know the utpala and the five kinds of lotuses" refers to the goddesses of the five sensory desires. "Having known the three types of jāti flowers" means that just as the jāti flower has three colors, they too should be known as body, speech, and mind. The four flowers such as the karavīra are the nature of the four consorts. "To an extent of a hundred yojanas" and so forth refers to the wisdom wheel, the offering of the site. "To an extent of ten million yojanas" and so forth refers to the stūpa, as before. "The five qualities of desire" and so forth refers to the offering of the five sensory desires.

མཆོད་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་ལྔའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ན་ཆུང་མཆོག། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུངས་ཀྱི་མཆོད་པའོ། ། ཞིང་འདི་རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྣང་སྲིད་དེ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་མཆོད་པའོ། ། བདག་པོའི་ཕྱག་རྒྱར་མཉམ་གཞག་ལ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཟུངས་ཀྱི་མཆོད་པ་སྟོན་ཏོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའི་མཆོད་པའོ། ། འདིར་བླ་མའི་མན་ངག་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་མ་དང་སྲིང་མོ་བུ་མོ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ལྷ་རྣམས་བསྡུས་ནས། བུད་མེད་རྣམས་དགུ་སྐུ་ལས་བཏོན་ནས། བསྟིམས་པའི་ཡུམ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་འདིར། ན་ཆུང་གཞོན་ནུ་མིག་བཟང་བཙལ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། ། འདི་ནི་གསང་བའི་དབང་གི་ཡུམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ན་ཆུང་མཆོག། ཅེས་འབྱུང་བ་འདི་ནི་སྲིང་མོ་ཡིན་ཏེ། སེམས་འོད་འབར་ཧོས་ཞུ་བའི་དུས་ཀྱི་ཆགས་པར་བྱེད་པའི་ཡུམ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་གི་ཡུམ་ཡིན་པས། ། རིན་ཆེན་རྣམས་ནི་ཀུན་ལ་དབུལ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ་སློབ་མ་སྣོད་དང་ལྡན་པ་ལ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་སྦྱིན་པའོ། ། རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་ཡང་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་། སེ་མོ་དོ་དང་། དོ་ཤལ་དང་། ཕྱག་གདུབ་དང་། ཞབས་གདུབ་དང་། མགུར་ཆུ་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པའོ། ། བཞིན་བཟང་ཤིན་ཏུ་གཟུགས་མཛེས་པའི། །

Regarding the phrase "the five types of offerings" and so forth, these refer to the five offerings of flowers and so on. The phrase "the supreme young woman, the source of jewels" and so forth refers to the offering of the dhāraṇī. The phrase "this realm with the seven kinds of jewels" and so forth refers to the offering of the seven precious substances of phenomenal existence. The phrase "in the meditative equipoise of the lord’s mudrā" and so forth teaches the offering of the dhāraṇī. The phrase "abiding in the center of the expanse of space" and so forth refers to the offering of the five nectars. In this context, the guru’s oral instruction is that the unsurpassed offering consists of the three: the mother, the sister, and the daughter. Regarding that, having gathered the deities through the samādhi of Vajrasattva and drawn forth the women from the nine bodies, the consort who is absorbed is the nature of the mother; she is the one referred to here by the line: "Seek a young woman with beautiful eyes." She should be understood as the consort for the secret empowerment. The appearance of the line "the supreme young woman, the source of jewels" refers to the sister. She is the consort who generates passion at the time when the blazing light of the mind melts; since she is the consort for the wisdom empowerment, it says: "Offer all the jewels." This refers to bestowing the wisdom-gnosis empowerment upon a disciple who is a suitable vessel. Furthermore, the seven precious substances are the ornaments used at the time of initiation: the crown, the armlets, the long necklace, the short necklace, the bracelets, the anklets, and the throat ornament. [The text continues:] "With a fair face and an exceedingly beautiful form..."

ན་ཆུང་སྐལ་བ་མཆོག་བཟང་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུ་མོ་ཡིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོར་བཞེངས་པའི་ཡུམ་སྟེ་འདི་ནི་གཞན་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་ཡུམ་དུ་འདོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་ལེའུ་འདིའི་དོན་ནི་འདི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། དང་པོ་ན་ཆུང་གཞོན་ནུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བུད་མེད་རྣམ་དགུ་སྤྲོས་ནས་ཐིམ་པའི་ཡུམ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། མེ་ཏོག་དགུ་ལྷ་མོ་དགུར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡན་ཆད་དོ། ། དེ་ནས། དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཡི་ཁྱོན་ཙམ་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རིན་པོ་ཆེའི་གཞལ་ཡས་ཁང་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལྔའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བཞུགས་པ་ཧོས་ཞུ་བར་བྱ་སྟེ། ཆགས་པར་(བྱིད་,བྱེད་)པའི་ཡུམ་ནི། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ན་ཆུང་མཆོག། ཅེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། དེར་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་བསྐུར་ཏེ་དེའི་དུས་ཀྱི་རྒྱན་གྱི་ཁྱད་པར་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱིས་སོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོར་བཞེངས་ནས། དེའི་ཡུམ་ལས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་དགོད་པའི་འཁོར་ལོའི་ཚད་ཙམ་ཡང་དཔག་ཚད་བརྒྱའི་ཁྱོན་ཙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གོང་དུ་སྨོས་པ་ཉིད་དོ། ། དེའི་ཡུམ་དེ་ལས་མཆོད་པ་སྤྲོ་བ་ནི། བདག་པོའི་ཕྱག་རྒྱར་མཉམ་གཞག་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་ཏོ། ། ལེའུ་བརྒྱད་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རིགས་སོ་སོའི་དམ་ཚིག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་སྟེ།

Regarding the phrase "to the maiden of supreme fortune," this refers to the girl who is the consort of the Great Vajra Holder; she is held to be the consort for conferring empowerment upon others. Thus, the meaning of this chapter is as follows: first, through the words "the youthful maiden" and so forth, the nine women are emanated and then absorbed by Vajrasattva through the samādhi of great passion; this constitutes the blessing of the consort and the blessing of the nine flowers as the nine goddesses. Then, through the words "an area of a hundred yojanas" and so forth, the precious celestial palace adorned with the ornaments of the five sensory enjoyments is to be dissolved into Vajrasattva by means of the syllable hoḥ. The consort who brings about passion is to be associated with the phrase "the supreme maiden of Ratnasambhava." There, the wisdom empowerment is conferred, and the specific ornaments of that time consist of the seven types of precious jewels. Then, having arisen as the Great Vajra Holder, the dimensions of the wheel for arranging the deities of the Action Maṇḍala, which is his consort, are also as previously mentioned: "an area of a hundred yojanas" and so forth. The emanation of offerings from that consort is taught by the words "resting in meditative equipoise in the mudrā of the Lord" and so forth. This concludes the eighth chapter. Now, in order to teach the samaya of each respective family, it is said: "Then the King, the Vajra Holder," and so forth. In that regard, the passage beginning with "abiding in the center of the expanse of space" refers to the samaya of the Hatred family.

མི་བསྐྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྡོ་རྗེ་རབ་འབར་བསྒོམས་ནས། ཁྲོ་བོའི་སྦྱོར་བས་སེམས་ཅན་བསད་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གཏི་མུག་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་ནོར་འཕྲོག་པས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའོ། ། འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་སྦྱོར་བས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའོ། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་རྫུན་གྱི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་ཚིག་རྩུབ་མོས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་དམ་ཚིག་རྣམས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ངོ་མཚར་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་དང་གཙུབ་ཤིང་གི་དཔེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཙམ་དུ་བསྟན་ཏོ། ། འདིར་བླ་མའི་མན་ངག་ནི་རིགས་གཅིག་གི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱར་བསྒོམས་ཏེ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རོལ་པས་དམ་ཚིག་ལྔ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་དང་པོར་མཁའ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་གསང་སྔགས་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་པ་ནི་ཚིག་རྩུབ་མོ་སྟེ་ནོར་བུའི་རིགས་ཀྱིའོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་བཀུག་སྟེ་ཞལ་དུ་ཐིམ་པ་ནི་རྫུན་ཏེ་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱིའོ། ། དེ་ནས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བསྐྱོད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་རིགས་ཀྱིའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལྕེས་ལེན་པ་ནི་རྫས་འཕྲོག་པ་སྟེ་གཏི་མུག་གི་རིགས་ཀྱིའོ། ། ཟོས་ནས་མི་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ནི་སྲོག་གཅོད་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཞེ་སྡང་གི་རིགས་ཀྱིའོ། ། དེ་ལ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། རྡོ་རྗེ་མི་བསྐྱོད་རབ་བསྒོམས་ནས། །

Having meditated on the vajra-blazing samādhi of Akṣobhya, one slays sentient beings through the application of the wrathful deity. Likewise, the samaya of the delusion family is to benefit beings by stealing wealth. The samaya of Amitābha is to benefit beings through sexual union. The samaya of the action family is to benefit beings by means of lying. The samaya of the jewel family is to benefit beings through harsh speech. When the bodhisattvas were filled with wonder at these taught samayas, the Tathāgatas demonstrated that all phenomena are characterized solely by purity, using the analogies of space and the fire-drill. Here, the guru’s oral instruction is as follows: by meditating on the body of a single family as the mudrā and through the play of method and insight, the five samayas are perfected. In that regard, first, the utterance of the secret mantra HŪṂ PHAṬ to bless the space is harsh speech, belonging to the jewel family. Then, summoning the Buddhas of the five families with the light rays of the seed-syllable of bodhicitta and their dissolving into the mouth is lying, belonging to the action family. Then, the nature of the movement of the union of method and insight is unchaste conduct, belonging to the passion family. Taking the bodhicitta with the tongue is stealing the substance, belonging to the delusion family. Having consumed it, causing it to become non-conceptual is taking life, belonging to the hatred family. Regarding that: "Abiding in the center of the expanse of space, Having meditated intensely on the vajra Akṣobhya..."

ལག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའོ། ། འོད་འཕྲོ་མང་པོ་འབར་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསྒོམས་ནས་རྡོ་རྗེ་ཕྱེ་མར་བརླག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཟོས་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྟོག་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་གྱུར་པ་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་བདག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམས་ནས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཆོས་རིན་པོ་ཆེ་བསྒོམས་ཏེ་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བླངས་པ་ནི་འཕྲོག་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་བསྒོམས་ནས་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ནི། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གཟུངས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རོལ་པས་མཉེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ། དམ་ཚིག་བཞི་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་བཞི་དང་ལྡན་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་འཁྱུད་པ་དང་སྦྱོར་བ་དང་བསྐུལ་བ་དང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པ་སྟེ། འདི་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་དང་ཡུམ་བཞི་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་འཁྱུད་པ་ནི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་སྟེ་སའི་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ནོ། ། སྦྱོར་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་ཆུའི་བདག་ཉིད་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། བསྐུལ་བ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ་རླུང་གི་བདག་ཉིད་སྒྲོལ་མའོ། །

"One should meditate on a vajra in the hand" refers to the meditation on the deity’s samādhi. Regarding the phrase "blazing with many rays of light" and so forth, after meditating on the essence of bodhicitta, "the vajra is ground to dust" means that having consumed the bodhicitta, one is non-conceptual. "The enjoyment of body, speech, and mind" means that the very state of non-conceptual body, speech, and mind has become the object of enjoyment. By meditating in that way, the qualities just mentioned will be attained. Regarding the samaya of Vairocana: having meditated on oneself as Vairocana, one meditates on the precious dharma of bodhicitta arising from the union of method and insight. Taking this up through the deity’s samādhi is "seizing." Meditating on that very thing as the essence of body, speech, and mind, and becoming that essence, is expressed as: "It becomes like a wish-fulfilling jewel." Regarding the samaya of passion: one should please [the deity] through the play of non-duality with the dhāraṇī by means of the samādhi of Amitābha. In that regard, the phrase "by the application of the four samayas" means possessing the four branches: namely, embracing, union, inciting, and abiding in great bliss. This is the meditation endowed with the four stages of approach and accomplishment and the four consorts. Furthermore, "embracing" is the body-mudrā, the nature of earth, Locanā. "Union" is the samādhi, the nature of water, Māmakī. "Inciting" is diligence, the nature of wind, Tārā.

བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་སྟེ་མེའི་བདག་ཉིད་གོས་དཀར་མོའོ། ། ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཐོགས་མེད་དུ་བསྒོམས་ལ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་ཞལ་དུ་ཐིམ་པས་མི་སྣང་བར་གྱུར་པ་ནི། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་གནས་རྣམས་དང་། ། རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་སླུ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་དམ་ཚིག་འགུགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་ཉམས་པ་གསོ་བའོ། ། ནོར་བུའི་རིགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་བདག་ཉིད་དཀོན་མཆོག་དཔལ་དུ་བསྒོམས་ཏེ། གསང་གནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ་བྱེ་བྲག་མེད་དོ། ། དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་དཔལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་སེལ་བ་སྟེ་ལས་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ནམ་མཁའི་དཔེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་དོན་གྱི་དབང་འདི་ལྟ་བུ་མཁྱེན་ཞིང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསམ་པ་ཡང་མཁྱེན་ནས་གདོད་ཆོས་འཆད་པར་མཛད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་སྔགས་སྤྱིའི་དགོངས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་དབྱེར་མེད་དེ་གང་ལྟར་བསམས་པ་དེ་ལྟར་འགྲུབ་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་དུག་ལྔ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ནི་དགོངས་པ་ཡིན་པས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། འོན་ཀྱང་འདི་དག་ལ་སྤྱད་པར་བྱ་བར་གསུངས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པ་མཁྱེན་པ་སྟེ་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚུལ་ལོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་སྟེ་ལེའུ་དགུ་པའོ། ། ། །

Great bliss is great wisdom, the nature of fire, Pāṇḍaravāsinī. Regarding the samaya of the Action Family: one should meditate on oneself as Vajrāparājita, invite the jñānasattva, and as it dissolves into the mouth and becomes invisible, it is said: "One should deceive the abodes of all the Victors and all the Victors themselves." This is called "summoning the samaya," which means restoring impaired samaya. Regarding the samaya of the Jewel Family: one should meditate on oneself as Ratnaśrī and bless the secret place. Then, the bodhisattvas being filled with wonder and so forth is the same as before, without any difference. "The Glorious Vajra of Samaya" refers to the bodhisattva Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, because he belongs to the Action Family. In that regard, having shown that all phenomena are without intrinsic nature through the analogy of space, the Tathāgatas, knowing this kind of ultimate reality and knowing the inclinations of sentient beings, then teach the Dharma; this is the general intent of the Secret Mantra. In that context, because all phenomena are naturally pure, virtue and non-virtue are indivisible, and whatever one intends is accomplished accordingly. Therefore, the five poisons and so forth are explained as being the intended meaning. However, the teaching that these are to be practiced is because they know the inclinations of sentient beings; this is the manner of all [teachings]. This is the ninth chapter, which teaches the samaya of suchness.

ད་ནི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གོ་ཆ་ཚང་བར་བསྒྲུབ་པ་ལས་གལ་ཏེ་དངོས་གྲུབ་མ་ཐོབ་ན་སྤོགས་པའི་ཆོ་ག་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། འདིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བདག་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོར་གནས་པའི་ལུས་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་བཀོད་པའི་ཐུགས་ཀར་རྡོ་རྗེ་དང་། འཁོར་ལོ་དང་། པདྨའི་ལྕགས་ཀྱུ་བསམས་ཏེ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཧཱུཾ་ཨོཾ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་ཡི་གེ་རྣམ་པ་ལྔ་གནས་པར་བསམས་ལ་བདག་གི་ཐུགས་ཀའི་ཀྱོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྙིང་བསྐུལ་བར་བསམ་ཞིང་ཧཱུཾ་ཨོཾ་ཨཱཿཕཊ་ཛཿ། ཞེས་བརྗོད་ལ། འདི་ལྟར་ཞག་བདུན་དུ་བྱས་ན་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་འགྲུབ་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་སྔགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཀུན་བསྡུས་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་སྟེ། དེའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཚུལ་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་ཞུ་བ་གསོལ་བ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་སོགས་པ་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱོར་རོ། ། རིག་པ་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་བརྒྱ་སྟོང་དུ་མ་ནས་ཐབས་གཅིག་ཏུ་བྱ་བ་ནས། ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ཡོད་པ་ཡང་དེ་དག་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་བརྩོན་པ་རྣམས་ལ་སྤྱན་རས་ཀྱིས་མི་འཚོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་རིགས་ལྔའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སྤྱན་རས་ཀྱིས་མི་འཚོ་ཞིང་དངོས་གྲུབ་མི་སྩོལ་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་སྔགས་ཀྱི་(སྤྱད་,སྤྱོད་)པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། བདག་གིས་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །

Now, regarding the complete accomplishment of the armor of the deity’s meditative absorption, if the siddhi is not attained, the procedure for the "enhancement" (spoṅs pa) is shown. As for this meditative absorption: while abiding as the Great Vajradhara, one visualizes the deities of body, speech, and mind arranged upon one’s body. In the heart, one visualizes a vajra, a wheel, and a lotus hook. One then visualizes the five syllables HŪṂ, OṂ, ĀḤ, SVĀ, and HĀ abiding in the hearts of the Tathāgatas dwelling in the world systems of the ten directions. Thinking that the hooks in one’s own heart are stirring their hearts, one recites HŪṂ OṂ ĀḤ PHAṬ JAḤ. If one practices in this way for seven days, the purpose is that it will be accomplished exactly as taught. In that regard, if all the essences of the mantras are condensed, they are the secrets of body, speech, and mind. Having requested, "Please explain the manner of their siddhi," the Blessed One spoke of the utterly pure body, speech, mind, and so forth. This is how the connection is made. From the passage beginning, "From many hundreds of thousands of millions of billions of vidyās, acting in unison," up to "even those who possess full conduct do not look upon those who are diligent in the mantra conduct," the meaning is as follows: the Buddhas of the five families do not look upon the yogi who possesses the meditative absorption of the Great Vajradhara, nor do they grant siddhi. Why is that? It is because this is the principal of the complete mantra conduct; [the Buddhas] think, "This is not an object for me to protect." Such is the intended meaning.

དེ་བས་ན་དེ་དག་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་འདི་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། གཞན་དག་ན་རེ་སྔོན་འདས་པའི་དུས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་དོན་སྤྱོད་པ་ཡོད་ཀྱང་དེའི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་གསང་བའི་སྒྲུབ་པ་འདི་མ་གསུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་ཐབས་ཟབ་མོ་འདི་ལྟ་བུས་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་ཕྱིར་བསྟན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་དམིགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། ། གསང་སྔགས་ཀྱི་དོན་ནི་སྔར་བརྗོད་དོ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། དཀྱིལ་འཁོར་བཀོད་པ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ཡི་དབུས་གནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ། ། རང་གི་གཟུགས་སུ་རབ་ཏུ་བརྟག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་ལྷའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྐྱེད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་འོད་ཟེར་རབ་ཏུ་འབར། ། རབ་ཏུ་འཕྲོ་བ་བསམ་པ་ནི་ཕྱག་མཚན་དུའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷའོ། ། སྙིང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་འོ། ། ཡི་གེ་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་གསུམ་མོ། ། རང་སྔགས་སྐྱེས་བུ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། གནས་བཞི་རྣམས་སུ་གཟུགས་ཀྱི་ཚུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ལྔའི་ལྷ་ཞལ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། སྙིང་གའི་དབུས་སུ་ཕྲ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཀྱོ་བའི་ཁྱད་པར་རྣམས་སོ། །

Therefore, it should be understood that this was spoken in order to benefit them. Others say that although the Tathāgatas of the past engaged in the welfare of beings through the way of Secret Mantra, at that time they did not teach this extremely secret practice; therefore, it is taught by means of such a profound method to benefit sublime beings. "Focusing on the samaya of the body, speech, and mind of all Tathāgatas" means focusing on the body, speech, and mind of the Vajra Body. This should also be applied to the activities of all Vajra Holders and so forth. The meaning of Secret Mantra has been explained previously. "Abiding in the center of the expanse of space, one should meditate on the array of the maṇḍala" refers to meditating on the samādhi of the Supreme Victor’s Maṇḍala. "In its center, the syllable HŪṂ, should be clearly visualized in one’s own form" means generating the nature of the deity from the syllable HŪṂ. "Blazing vajra rays, intensely radiating" refers to the hand symbols. "The body, speech, and mind of the Buddhas" refers to the deities of body, speech, and mind. "In the heart" refers to the wisdom being (jñānasattva). "Meditate on the syllables" refers to the three: OṂ, ĀḤ, and HŪṂ. "Having meditated on the person born of one’s own mantra, in the form of the four abodes" means meditating on the deities of the five families as having three faces. "In the center of the heart, the subtle," and so forth, refers to the specific hooks explained above.

མདོར་ན་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་པའི་དབུས་སུ་བདག་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་ལྷའི་སྐུར་བསྐྱེད་པའམ་རང་སྔགས་སྐྱེས་བུ་གང་ཡང་རུང་བར་བསྒོམས་ནས། དེའི་གནས་སུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྟེ་བཞིར་ལྷ་བསྐྱེད་ལ་དེའི་སྦྱོར་བས་སྙིང་གའི་དབུས་སུ་ཕྲ་མོའི་རྡོ་རྗེ་དང་། པདྨ་དང་། འཁོར་ལོའི་ལྕགས་ཀྱུ་རྣམས་ལ་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་ཨཱཿཨོཾ་རྣམས་གཞག་པ་ནི་ལྷའི་བསྐུལ་བར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཡིན་ནོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་ཇི་སྙེད་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྤྱིར་བཏང་བ་སྟེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པ་དང་། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དག་གིས་སྤྱད་དེ་བསྒྲུབ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་ཡང་། དབང་པོ་གཉིས་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་རིག་མ་དབང་ཕྱུག་གཟུགས་བརྙན་ལ་སྦྱོར་བའོ། ། བུད་མེད་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཀུན། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། སྙིང་པོ་བསྐུལ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་རིག་པའི་སྐྱེས་བུའི་ལེའུ་བཤད་དེ། དེ་ལ་རིག་པ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྟེ་སྒོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིག་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐྱེས་བུ་སྟེ་ལྷ་དང་གྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་གསུམ་ཡི་གེ་སྔགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ཐབས་བསྟན་ཏེ་རྡོ་རྗེ་མཆོག་གསུམ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སོ། ། ཡི་གེ་སྔགས་ནི་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ངོ་། །

In brief, in the center of the generation of the maṇḍala of the Supreme Victor’s samādhi, one should generate oneself as the body of the deity from the syllable HŪṂ, or meditate on oneself as any appropriate mantra-born person. In that location, one should generate the deity as the four: the Body, Speech, and Mind, and the Wisdom Being. Through that union, one places the syllables HŪṂ, ĀḤ, and OṂ in the centers of the subtle vajra, lotus, and wheel-hooks at the heart; this is the supreme method for exhorting the deity. The passage beginning with "As many mantra-born persons as there are" is a general statement; it means that one should practice and accomplish the goal by possessing the union of the Body, Speech, Mind, and Wisdom Beings, and by engaging in the conduct of method and insight. Furthermore, the line "By the union of the two organs" refers to the union with the consort, the image of the Sovereign Lady. "All women, however many there are, through the samādhi of Mahāmudrā" is as explained previously. This concludes the tenth chapter, the Chapter on Exhorting the Essence. Now, the chapter on the Knowledge-Born Person is explained. In this context, "knowledge" (vidyā) refers to the syllables of secret mantra, as they are the gateway. The "person born from knowledge" refers to the deity and the accomplished one. The passage beginning with "The mantra syllables of the three supreme vajras" teaches the method for attaining siddhi; the "three supreme vajras" are Body, Speech, and Mind, and the "mantra syllables" are OṂ, ĀḤ, and HŪṂ.

ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་དག་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་དེ། ཨོཾ་ནི་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ནི་ཐོབ་བྱེད་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དེ་ལ་ཧཱུཾ་གིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གྲུབ་པར་བཤད་པས་ཨོཾ་དང་ཨཱཿཡིས་ཀྱང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཐོབ་པར་རིགས་སོ། ། ད་ནི་གནས་བཤད་པ། དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་ཀུན་ལས་སྐྱེས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་སྟེ་དེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཀུན་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཨོཾ་ལས་སོ། ། ཆུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཧཱུཾ་ལས་སོ། ། ས་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཨཱཿལས་སོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་གྱུར་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ནི་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་སྤྲིན་སངས་རྒྱས་རྣམས་བསྐྱེད་པའི་གནས་དེར་ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་བསམ་མོ་ཞེས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་གཞལ་ཡས་ཁང་ངོ་། ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་ལས་སྐྱེས་ནི་འོག་ན་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་ལ་བརྟེན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སྤྲིན་ནི་ཀུན་དུ་རྡོ་རྗེ་གཏམས་པ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ལ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པར། ། ཨོཾ་ཞེས་བྱ་བ་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་རླུང་རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་མཚན་པའོ། ། གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པར། ། ཡི་གེ་ཨཱཿནི་རྣམ་པར་བསམ། །

It is said: "In order to attain enlightenment through the meditation on Mahāmudrā, one should accomplish it by means of the vajras of the inseparable wisdom of body, speech, and mind." Now, the characteristics of the three syllables are explained: "Oṃ is the essence of wisdom, which brings about the attainment of the vajra body," and so forth. In that regard, since it is explained that the vajras of body, speech, and mind are accomplished by means of Hūṃ, it is logical that the body, speech, and mind are also attained by means of Oṃ and Āḥ. Now, the location is explained: "The maṇḍala is born from all vajras," and so forth. In this context, the maṇḍala is the celestial palace (vimāna), which is born from all the vajras of body, speech, and mind. Furthermore, the wind maṇḍala arises from Oṃ, the water maṇḍala from Hūṃ, and the earth maṇḍala from Āḥ. Above that, one should visualize the celestial palace arising from the syllable Bhrūṃ. This is the place where the Buddha-vajra clouds are generated within the source of phenomena (dharmodaya) in the center of the space-vajra; there, one should contemplate the syllable Bhrūṃ. Some say that the maṇḍala is the celestial palace, and "born from all vajras" means it rests upon a crossed vajra (viśvavajra) below. "Vajra clouds" refers to being completely filled with vajras. Regarding that: "Abiding in the center of the vajra maṇḍala, one should intensely meditate on the syllable Oṃ." This means the wind-vajra maṇḍala is marked by the syllable Oṃ. "Abiding in the center of the clear maṇḍala, one should clearly contemplate the syllable Āḥ."

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟེང་ན་ཡི་གེ་ཨཱཿཡིས་མཚན་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པར། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ནི་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ས་གཞི་རྡོ་རྗེའི་སྟེང་ན་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་འདབ་མ་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པའོ། ། ཡི་གེ་བྷྲཱུཾ་གྱིས་གནས་བསྒོམས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་འབྱུང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྷྲཱུཾ་གྱིས་གཞལ་ཡས་ཁང་དེ་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་བྱུང་བར་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེས་ལྷ་བསྙེན་པའི་ཐབས་སུ་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ། སྙིང་པོ་དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡི་གེ་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་འགྲུབ་པའི་རྒྱུར་སྟོན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་སྤྲུལ་པ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྱུང་། ། ཞེས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སོ། ། སྤྲུལ་པ་ནི་བསྐྱེད་པ་སྟེ། ། དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་ལས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་གནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། དབེན་ཞིང་རབ་ཏུ་ཉམས་དགའ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་གནས་འདི་རྣམས་སུ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ནས་དེར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་བསྒོམས་ནས་ཟླ་བ་ཕྱེད་ཀྱི་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་རིགས་སོ་སོའི་རིག་འཛིན་རྣམས་སུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །

The phrase "marked with the syllable ĀḤ" refers to the water maṇḍala being marked by the syllable ĀḤ. Regarding the line, "Abiding in the center of the dharma maṇḍala, one should thoroughly meditate on the syllable HŪṂ," this means that upon the vajra ground, on the petals of a variegated lotus, there is the syllable HŪṂ. Regarding the line, "Having meditated on the abode with the syllable BHRŪṂ, one should meditate on the arising of the three vajras," the meaning is that one should meditate on the celestial mansion as arising from the three syllables, starting with BHRŪṂ. Now, the method for approaching the deity through the syllables of body, speech, and mind is shown. In that regard, the passage beginning with "The essence of the Buddhas of the three times" shows that the three syllables are the causes for accomplishing body, speech, and mind. The line, "The emanation of the wisdom vajra is the arising of the cause and fruit of the Buddha," is as follows. Here, "wisdom vajra" refers to body, speech, and mind. "Emanation" means generation. Therefore, the meaning is that the fruit of body, speech, and mind arises from that cause. Now, to show the location, the passage beginning with "In a secluded and most delightful place" is spoken. The meaning is that in these locations, having properly generated the celestial mansion as explained above, and having meditated on the deities of body, speech, and mind therein, one will accomplish the various vidyādharas of the respective families that arise from within half a month.

དེའི་ཚུལ་ནི་གནས་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་དེ་ལྟ་བུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་འབྲུ་བཅུ་དགུ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་གཙོ་བོ་བྱས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྐད་ཅིག་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྐྱེད་ལ། དེའི་སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཨོཾ་ལས་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བར་བསམས་ཏེ། བསྒོམས་ན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རིག་འཛིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཚེ་བསྐལ་པ་གསུམ་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཚུལ་འདི་ནི་རིགས་གཞན་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཀུན་དང་རྒྱལ་བའི་གནས། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དག་གིས་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཀུན་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷའོ། ། རྒྱལ་བའི་གནས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་བསམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བསྒྲུབ་པ་སྟེ་འདིའི་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། འདི་ནི་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མི་སྣང་བ་བསྒྲུབ་པའོ། ། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ལས་འཇམ་དཔལ་བསྐྱེད་པའོ། ། འོད་ཟེར་འབར་བའི་ཐིག་ལེ་ནི། ། ཞེས་པ་ནི་སའི་སྙིང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མངོན་ཤེས་བསྒྲུབ་པའོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བསམ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རབ་བསྒོམས་ལ། ། ཡི་གེ་ཨོཾ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་གྱིས་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ།

The method for this is as follows: upon a moon maṇḍala in such a location and celestial palace, one should generate the maṇḍala with Vairocana as the principal deity from nineteen seed-syllables through the samādhi of a single instant. Visualizing that from the syllable OṂ at his heart, light rays of the five wisdoms radiate, if one meditates in this way, one will become a vidyādhara of Vairocana and will remain for three aeons. This method should also be applied to the other families. Regarding the verse: "The abode of all vajras and the Victors should be made by the vajras of wisdom," "all vajras" refers to the deities of body, speech, and mind, and "the abode of the Victors" refers to the maṇḍala. That is to be made by the three syllables of the vajras of wisdom. Regarding the verse: "In the center of the wisdom maṇḍala, one should visualize the great vajra," and so forth, this is the accomplishment of the bodhisattvas; the method of meditation for this is as before. This is the accomplishment of invisibility through the samādhi of Ākāśagarbha. Regarding the phrase: "In the center of the vajra maṇḍala," this is the generation of Mañjuśrī from the syllable MA. Regarding the phrase: "The bindu of blazing light rays," this is the accomplishment of the superknowledges through the samādhi of Kṣitigarbha. Regarding the verse: "In the center of the expanse of space, visualize the sublime maṇḍala of the Buddhas. Having thoroughly meditated on Vajrasattva, one should meditate on the syllable OṂ," this is the accomplishment of the Mind Vajra through OṂ.

འདི་ལྟར་ཡི་གེ་ཨོཾ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ལྔ་བསྒྲུབ་པར་སྟོན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྔ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ་སྐུ་ནི་བྱམས་པའོ། ། གསུང་ནི་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གོ། ། ཐུགས་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། ཡོན་ཏན་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། ཕྲིན་ལས་ནི་འཇམ་དཔལ་ཏེ་འདི་དག་གི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་པར་བསྟན་ཏོ། ། ལ་ལ་ན་རེ་ཨོཾ་གཅིག་པུས་རིགས་ལྔའི་མངོན་ཤེས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཉིད་ལྷའི་སྐུར་བསྒོམས་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཅན་སྙིང་གར་བཞག་སྟེ་དབང་པོ་ལྔ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་ན་མངོན་ཤེས་འཐོབ་པོ། ། གཞན་རྣམས་སུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་དབང་པོ་ལྔ་ནི་རང་རང་གི་མཚན་མ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཤིན་ཏུ་དབེན་པའི་རི་དགོན་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གནས་བསྟན་ཏོ། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་འདི་དག་ནི་བརྡ་ཡིན་ཏེ། རིགས་ཀྱི་ཡུམ་བཞིས་བསྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་ལྡན་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། མི་བསྐྱོད་ཡེ་ཤེས་དག་ལ་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་མཇུག་སྡུད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་ལྔ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འདི་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་ཤེས་བསྒྲུབ་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་གོང་མའི་དབང་པོ་ལ་དགོད་པ་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ཉིད་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་ཏེ།

Thus, the teaching that the syllable Oṃ accomplishes the five—body, speech, mind, qualities, and activities—is the meditation on the five bodhisattvas: the body is Maitreya, the speech is Lokeśvara, the mind is Samantabhadra, the qualities are Vajrapāṇi, and the activity is Mañjuśrī; it is taught that accomplishment is achieved through these. Some say that the single syllable Oṃ accomplishes the superknowledges of the five families: having meditated on oneself in the form of the deity, one places the syllable Oṃ, which is the nature of the five wisdoms, at the heart; if one meditates on a vajra at the five sense faculties, the superknowledges are attained. This should be applied similarly to the others, and one should meditate on the respective symbols of the five sense faculties. The phrase "In a mountain hermitage that is extremely secluded," and so forth, indicates the location. Alternatively, these are symbols meaning that one should be accompanied by the four consorts of the families at the time of accomplishment. "The pure wisdom of Akṣobhya," and so forth, is the conclusion of what was taught above. "The great five-pronged vajra," and so forth, refers to the accomplishment of the superknowledges through this very [method]. Some maintain that this refers specifically to the placement on the sense faculties mentioned above. "In the center of the vajra sky," and so forth, teaches the accomplishment of the samaya-mudrā.

དེ་ནི་འདི་ལྟར་རྫས་ལས་འཁོར་ལོ་བྱས་ཏེ་མདུན་དུ་བཞག་ནས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་འཁོར་ལོ་ལ་བསྟིམ་པའི་སྦྱོར་བ་བྱས་པས་འབར་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ལག་ཏུ་བླངས་ན་སྐུ་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་པ་ནི་གནས་ཀྱི་གཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ལྡན་པའོ། ། བདག་གི་ལུས་ལ་སྣང་མཛད་བཞག་པ་བསྒོམ་པའོ། ། སྙིང་གར་ཡི་གེ་ཨོཾ་བསམས་ལ། ། སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཨོཾ་རང་བཞིན་གྱིས་དེངས་པར་གྱུར་ཏེ། མི་དམིགས་པ་ནི་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། ། དེ་ལ་སེམས་མི་གཡེང་བ་ནི་མགོན་པོའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། ནམ་ཞིག་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་བརྟན་པར་གྱུར་ན་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདིར་མན་ངག་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པ་བསྒོམ་པ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་བསྡུ། བདག་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ། དེ་ཨོཾ་ལ། ཨོཾ་ཐིག་ལེ་ལ། ཐིག་ལེ་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་ལ་དམིགས་པ་ནི་སེམས་སྦྱང་བའི་མན་ངག་གོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱི་ཐིག་ལེ་བསྒོམ་པ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་གནས་པར། ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ལུས་ངག་སེམས་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ། ། བསམས་ན་དེ་ནི་བསྐལ་པར་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱས་ཏེ།

It is as follows: having fashioned a wheel from the substance and placed it before oneself, one performs the yoga of inviting the maṇḍala through the application of Vairocana and dissolving it into the wheel. When it blazes, if one takes it into one's hand, one will become like the Vajra Body. "Abiding in the center of the Buddha maṇḍala" refers to possessing the meditative absorption of the foundational site and the meditative absorption of the Supreme Victor of the maṇḍala. "Meditate on Vairocana placed within one's own body" means to visualize the syllable Oṃ at the heart and meditate on the consciousness of the mantra. Regarding the statement, "The syllable Oṃ naturally vanishes, and non-apprehension is the consciousness of the mantra," the non-distraction of the mind therein is called the "Vajra of the Protector," which is Vajrasattva. The meaning is that when that meditative absorption (samādhi) becomes stable, it will occur exactly as described. Here, the pith instruction is as follows: regarding the meditation on the forms of the mantras taught above, one should also dissolve all maṇḍalas into oneself, oneself into the wisdom being (jñānasattva), that into the syllable Oṃ, Oṃ into the bindu, and then focus on the bindu as being like a moon; this is the pith instruction for training the mind. In the same way, the meditation on the bindus of Akṣobhya and Amitāyus should also be applied. "Abiding in the center of the vajra sky, one should meditate on the secret maṇḍala. If one contemplates the syllable Oṃ within body, speech, and mind, one will remain for an eon." This refers to the meditative absorption of Vairocana.

སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་སུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་བསྒོམས་ནས་ནམ་ཞིག་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ན་ཚེ་ལ་དབང་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རིག་པ་སྐྱེས་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ། ། ། ། ད་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་རྣམ་པ་བཞི་དང་། ལས་ཕྲན་ཚེགས་རྣམས་སྟོན་ཏོ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་རོལ་མོ་འདི་དག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་སྒྱུ་མའི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་སྣང་བའོ། ། དགོན་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་གནས་བསྟན་ཏོ། ། མུཾ། ལུས་དང་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་འཇམ་དཔལ་བསྒོམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་ཏེ། འདིའི་སྒྲུབ་པ་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་དག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་བདུད་རྩི་རི་ལུ་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་ལས་བྱུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའོ། ། ལྕགས་གསུམ་ལས་བྱུང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཟངས་ལྕགས་གསེར་ལས་བྱས་པའི་སྲན་མ་ཙམ་གྱི་ནང་དུ་བདུད་རྩི་རི་ལུ་བཅུག་སྟེ། ལྷའི་སྦྱོར་བས་ཁར་བཅུག་སྟེ། དེར་སངས་རྒྱས་རྣམས་བཀུག་སྟེ་བསྒོམས་ནས་རྟགས་ལྔ་སྐྱེས་པ་ན་ཟོས་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་དང་། འོད་ཟེར་འབར་བ་དང་མི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་རང་གི་ཤེས་རབ་མའི་བྷ་ག་ལ་བཞག་སྟེ། མཚན་མ་ཐོབ་ནས་ལྕེས་བླངས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། འཁོར་ལོ་འོད་འཕྲོ་མདངས་མཆོག་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་བསྒྲུབ་པ་བསྟན་པ་སྟེ།

The meaning is that by meditating on the syllable OṂ at the locations of the body, speech, and mind, when it eventually becomes stable, one will gain mastery over life. This should be applied similarly to other cases as well. This is the eleventh chapter, on the arising of knowledge. Now, the four stages of approach and accomplishment (sevā-sādhana) and the minor activities are taught. The passage beginning with "Then..." is spoken; therein, "these musical instruments" refers to the appearance of illusory miracles from within emptiness. "In great wildernesses and so forth" indicates the locations. With the words "From the vajra of body, speech, and mind," and so on, the meditative absorption (samādhi) of meditating on Mañjuśrī is taught; the practice for this should be understood from the sādhanas. Now, the accomplishment of the nectar pill (amṛta-guḍikā) will be taught. In that regard, "arisen from the three indivisible vajras" refers to the five nectars. "Arisen from the three metals" means that the nectar pill is placed inside a pellet made of copper, iron, and gold, about the size of a pea. Having placed it in the mouth through the yoga of the deity and meditated upon the Buddhas being summoned there, when the five signs arise, if one eats it, one will be able to travel through space, emit blazing light rays, become invisible, and so forth. Alternatively, if it is placed in the bhaga of one's own consort and taken with the tongue once the signs are obtained, it will be accomplished. "The wheel with radiating light and supreme luster" teaches the accomplishment of the substances.

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མདུན་དུ་བྷྲཱུཾ་ལས་འཁོར་ལོ་འབར་བ་བསམས་ལ་ཀྱོ་བའི་སྦྱོར་བས་སངས་རྒྱས་རྣམས་བཀུག་སྟེ་བསྟིམས་པས་མཚན་མ་ཐོབ་པ་ན་ལག་ཏུ་བླངས་ན་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། རང་རང་གི་ལྷའི་སྦྱོར་བས་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་བསྐྱེད་དེ། དེ་ཡང་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་བསྒོམས་ལ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ས་བོན་ལས་ལྷ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་ཅན་རྣམས་འཕྲོས་ཏེ། དེ་དག་གིས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་བྱས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་རྣམས་དྲངས་ཏེ་མཚན་མའི་ནང་དུ་ཞུགས་པར་བསྒོམས་ཏེ་དེ་འབར་བ་དང་སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་གྱི་སྙིང་པོ་བཟླས་ཤིང་ལག་ཏུ་བླངས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་བསྟེན་ན་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་མ་དེ་དག་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ཨོཾ་ནི་རི་ལུ་ཙ་ན་ཀའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་རི་ལུའི་ཚད་དོ། ། མཁའ་དབྱིངས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ལ་སྒྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་བསྟན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་དག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཐོབ་པས་བྱའོ། ། ཏྲི་ཤཱུལ་ཀྱོ་བ་གཏང་ལ་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་མཚན་མ་འདི་དག་ལ་ཡང་བསྒྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་ཤིང་གཅིག་དྲུང་། །

Through the meditative absorption of Vairocana, one should visualize a blazing wheel arising from the syllable BHRŪṂ in front. By means of the application of the hook, the buddhas are summoned and absorbed; when the signs are attained, if one takes [the wheel] into hand, the qualities as previously described will arise. These [implements] such as the vajra and so forth are also applied in the same way. Through the application of one's respective deity, the syllables HŪṂ and so forth generate the signs such as the vajra. One should then meditate on these as the celestial palace. From the seed syllable of the wisdom-being (jñānasattva) at one's own heart, goddesses holding vajra-hooks emanate. They draw forth those residing in the maṇḍala headed by the principal deity of one's own family, and one meditates on them entering into the interior of the signs. When these blaze and one recites the essence mantras of the consorts of their respective families and takes them into hand, accomplishment will be achieved. Regarding the phrase "If one relies on that which possesses the five wisdoms," it means to meditate on those signs as being endowed with the light rays of wisdom. The phrase "OṂ is the pill of the chickpea..." and so forth refers to the size of the pill as previously taught. The phrase "Abiding in the center of the expanse of space..." and so forth teaches the manner of the yogi’s meditative absorption for accomplishing the signs such as the wheel mentioned above. The phrase "By means of the vajras of wisdom" means it should be performed by a yogi who has attained the appearance of wisdom. The phrase "The trident, the hook, the casting..." and so forth means that one should accomplish these signs as well, not only those previously mentioned. "At a crossroads, at the foot of a solitary tree..." [and so forth].

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དགུག་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ། སྦྱོར་གསུམ་རྡོ་རྗེ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས། སྦྱོར་གསུམ་སྔགས་ཀྱི་སྐྱེས་བུ་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷར་བསམ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་བློ་ཅན་གྱིས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཀྱོ་བ་བཏང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ཀའི་ཡི་གེ་ལས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཀྱོ་བ་སྤྲོ་བའོ། ། རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་གནས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགུག་པར་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གང་དགུག་ཅེ་ན། ། དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་ཕྱོགས་བཅུ་པ། ། ཞེས་སྨོས་ཏེ། དམ་ཚིག་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འཁོར་ལོའི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གོང་མའི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདི་ནི་གོང་མ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རྣམ་པའི་མཆོག་རྣམས་ཀུན་ལྡན་པའི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་བསྒོམས་ཏེ། དེའི་ལག་ཏུ་ཀྱོ་བ་བསྒོམས་ལ་དགུག་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཐུགས་ཀ་ནས་སྤྲོས་པའི་ལྷ་མོའི་ལག་ན། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཀྱོ་བ་ཐོགས་པར་བསྒོམས་པས་དགུག་ཅེའོ། ། རྣམ་པའི་མཆོག་རྣམས་ཀུན་ལྡན་པའི། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་རྣམས་རབ་བསྒོམས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སྦྱོར་བས་ལྕེ་བསྒོམས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྕེ་རྡོ་རྗེར་བསྒོམ་པའོ། ། ད་ནི་ཤ་རྣམ་པ་ལྔ་བཟའ་བའི་ཁྱད་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ། ཤ་ཆེན་དམ་ཚིག་མཆོག་གིས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཤ་རྣམ་པ་ལྔའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མཐུ་ཡིན་ནོ། །

The phrase "and so forth" indicates the specific method of summoning. Regarding that: "The Vajra-holders of the three unions should visualize the mantra-person of the three unions" means they should visualize the deities of body, speech, and mind. "The Buddhas, possessing the wisdom-mind, should release the hooks of body, speech, and mind" means that from the syllables at the heart, they emanate hooks such as the vajra and so forth. "Abiding in their own supreme maṇḍala" refers to the object to be summoned. If one asks what is to be summoned, it says: "Those arisen from the samaya in the ten directions," meaning the Buddhas of the ten directions who have arisen from the samaya of body, speech, and mind. "Vairocana, the supreme of the wheels," and so forth, indicates the specific qualities of the aforementioned. Some say that this is distinguished from the previous [practice] by the absence of the wind maṇḍala. "Endowed with all the supreme aspects," and so forth, means that one meditates on oneself as the body of a Buddha, visualizes a hook in one's hand, and performs the summoning. Others say that one meditates on goddesses emanated from the heart holding the hooks of body, speech, and mind in their hands, and performs the summoning through that. "Having thoroughly meditated on the vajra bodies endowed with all the supreme aspects, if one meditates on the tongue through vajra-union" means to meditate on the tongue as a vajra. Now, the specific method of consuming the five kinds of meat is shown. Regarding that: "By means of the supreme samaya of great meat, one should accomplish the supreme three vajras," and so forth, shows the qualities of the five kinds of meat, which are the power of the nature of phenomena (dharmatā).

རྣམ་གཅིག་ཏུ་སྨོས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་བསྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་ཤ་འདི་རྣམས་བཟའ་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཤ་ཆེན་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་བཟའ་བར་བྱའོ། གཞན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའམ་བདུད་རྩི་ཟ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་དང་། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་། དབུ་རྒྱན་གྱི་ལྷ་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པའོ། ། ལྕེ་ཡི་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་ལ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་ཧཱུཾ་བསྒོམས་ཏེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་གི་ཤ་དང་བདུད་རྩི་ཟ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། འདིའི་དོན་ནི་བདག་གོང་མ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་ལྟེ་བ་རུ་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ། ། སྙིང་གར་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཨཱཿ། མགྲིན་པའི་པདྨའི་འདབ་མ་གཅིག་ལྕེ་ཡིན་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པར་གྱུར་པའི་རྩེ་མོ་ལ་ཧཱུཾ་བསམས་ཏེ། དེ་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། བདུད་རྩི་ལྔ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་བཟའ་བར་བྱའོ། ། འདི་མན་ཆད་ནི་གོང་མ་ལྟར་བསྒྲུབས་ཤིང་བདུད་རྩིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཤ་རྣམ་པ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ཟོས་པའི་ཡོན་ཏན་བསྟན་ཏོ། ། བསྙེན་པའི་དམ་ཚིག་སྦྱོར་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞི་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ། རྡོ་རྗེ་བྱེ་བྲག་ཤེས་བྱས་ལ། ། དེ་ནས་ལས་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་ཐབས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་མཐར་ལས་རྣམ་པ་བཞི་བརྩམ་པའོ། །

Alternatively, these meats are to be consumed at the time of accomplishing the siddhis mentioned. In that regard, "great meat" is to be consumed at the time of accomplishing the siddhis of body, speech, and mind; the others should be applied in the same way. The passage beginning with "The body, speech, and mind of the Vajra-holder" refers to the samādhi for accomplishing siddhis or consuming the nectar, which is to meditate on the deity of body, speech, and mind, the wisdom-being (jñānasattva), and the crown-deity. Regarding the passage: "Upon the samaya-vajra of the tongue, the Vajra-holder meditates on HŪṂ," this is the samādhi for consuming the aforementioned meats and nectar. Its meaning is as follows: having meditated on oneself as before, one visualizes an OṂ upon a lotus at the navel, an ĀḤ upon a lotus at the heart, and the tongue as a single petal of a lotus at the throat. Upon that, from HŪṂ, a five-pronged vajra arises, and one visualizes a HŪṂ at its tip. Having thus blessed the locations of body, speech, and mind, and having blessed the five nectars, one should consume them. From this point onward, the qualities of consuming the five types of meat and so forth, accomplished and blessed as nectar as described above, are shown. The passage beginning with "The application of the samaya of approach" teaches the four branches of approach and accomplishment. Regarding that, the line "Having understood the distinctions of the vajra, one should then accomplish the activities" means that one should understand the specific methods of approach and accomplishment, and then, at the conclusion of the great accomplishment, undertake the four types of activities.

ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྡོ་རྗེ་བྱེ་བྲག་ཆེ་འབྲིང་གི་བྱེ་བྲག་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། ། དེ་དག་གང་ཞེ་ན། བསྙེན་པའི་ཏིང་འཛིན་རབ་སྦྱོར་བས། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། བསྙེན་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་ལྷར་བསྐྱེད་པའོ། ། ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་གྲུབ་མཆོག་ལ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་པར་དཔྱད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་བདག་པོ་བསྒོམས་པ་ཡི། ། བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་ན་བསྐུལ་བར་གསུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་རྣམས་ནས་རང་གི་སྤྲུལ་པ་སྤྲོས་ཏེ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ནས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པ་ལ་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་གསོལ་བ་གདབ་པའི་ཚིག་གིས་བསྐུལ་བའོ། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོ་བྱེད་པའི་ཚེ། ། རང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གཟུགས། ། དབུ་རྒྱན་ལ་ནི་བདག་པོ་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་བས་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་དེ་དབུ་རྒྱན་དུ་གྱུར་པའོ། ། བསྙེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་དག། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩིའི་བསྙེན་པ་ནི་སྤྱིར་བརྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མཆོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིའི་སྦྱོར་བའི་ཡན་ལག་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བསྒོམ་པའི་སྒོ་ནས་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐམས་ཅད་དུ་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་ནི་སྒྲུབ་པ་ཀུན་ལ་ལྡན་པའོ། །

Some say that these are the distinctions of the great and middling vajras. What are they? It is said: "By the excellent application of the samādhi of approach, one should meditate on supreme enlightenment," and so forth. "Approach" refers to generating the deity from the bodhicitta. "For the supreme accomplishment of near-attainment, one should analyze the vajra sense bases" refers to the blessing of the elements and sense bases. "It is taught that during the stage of accomplishment, one should invoke the Lord of Mantras through meditation" means that from the locations of the body, speech, and mind, one emanates one's own manifestations, invites the Buddhas of the ten directions, and invokes them as they abide in the space before one with the words of the requested supplication. "When performing the great accomplishment, one should visualize the Lord upon the crown of the form of the Vajra-holder of one's own mantra" means that the Buddhas, summoned by the light rays of the seed-syllable of the wisdom-being (jñānasattva), confer empowerment with vases of wisdom nectar, whereby the Lord of the Family becomes the crown ornament. "The nectar of the wisdom of approach should be examined in all respects" means that the nectar of wisdom approach is to be examined generally; the meaning is that one should achieve the supreme siddhi by way of meditating on the six branches of the application of the supreme wisdom nectar. The phrase "examined in all respects" means that it is present in all accomplishments.

དབེན་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལས་ཀྱི་སྤྱིར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེ་བཞི་དག་གི། ། བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པས་བསྙེན་པ་བྱ། ། སྐུ་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་གྱུར་པ། ། བསྒོམས་ན་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་བཞི་ནི་འདི་སྐད་དུ། ། དང་པོ་སྟོང་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། གཉིས་པ་ས་བོན་འབྱུང་བ་དང་། ། གསུམ་པ་ལ་ནི་གཟུགས་རྫོགས་ཏེ། ། བཞི་པ་ལ་ནི་ཡི་གེ་དགོད། ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་བཞི་འདི་དག་ནི། ། བསྙེན་པ་ཐུན་མོང་སྒྲུབ་པའོ། ། ཞེས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཡི་གེ་དགོད་པ་ནི་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་ནས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞིའི་སྦྱོར་བ་མི་དགོས་ཀྱི། ཡན་ལག་བཞིའི་སྦྱོར་བ་ཚང་བ་ནི་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ལ་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། བསྙེན་པའི་ཡན་ལག་དྲུག་ཚུལ་དུ། ། བྱས་པས་གྲུབ་པ་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ། གཞན་དག་ཏུ་ནི་བསྒྲུབས་གྱུར་ན། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐབས་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་བཞི་ལ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ནི་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་བཞི་ཡིས་ནི་ཐུན་མོང་གི་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པར་ཡོངས་སུ་བསྟོད་པ་ལས་འདི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་གིས་ནི་དངོས་གྲུབ་དམ་པའི་ཐབས་འདི་སྦྱོར་བྱེད་དག། བསྙེན་པའི་ཆོ་ག་དང་ཡང་ཉེ་བར་སྒྲུབ་དང་སྒྲུབ་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དང་།

Great solitude and so forth should be understood as the general context of the activity. Alternatively: "Through the four vajras, one should perform the approach with firm ascetic discipline. By meditating on the equality of the three bodies, one will attain the siddhi." This refers to the accomplishment of common siddhis by way of the four vajras. Regarding that, the four vajras are stated as follows: "First is the bodhicitta of emptiness; second is the arising of the seed-syllable; third is the perfection of the form; and fourth is the arrangement of the syllables. These four vajras are the common approach practice." Thus it is said. In this context, the "arrangement of syllables" should be understood as it appears in the eleventh chapter. This does not require the application of the four branches of approach and accomplishment; rather, the complete application of the four branches is necessary for the supreme siddhi. As it is said: "By practicing in the manner of the six branches of approach, supreme accomplishment is attained. If one practices otherwise, the supreme siddhi will not be achieved." The term "otherwise" implies, by the force of the context, the four vajras. Thus, while the supreme siddhi is accomplished through the samādhi that fully completes the four branches of approach and accomplishment, the four vajras are praised as the means for common accomplishment. As stated in the Praise: "Whoever applies this method for the supreme siddhi—the ritual of approach, as well as the near-attainment, the attainment, and so forth..." and so on.

གང་ཞིག་གིས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་བ། ། རྡོ་རྗེ་བཞི་ཡིས་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། འདི་ལ་མི་སྣང་བ་ལ་སོགས། ། དམན་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱང་འགྲུབ། ། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དོན་འདི་ལ་ནི་ལུང་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་འདི་ལྟར་འདོད་དེ། རྡོ་རྗེ་རྣམ་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ནི་ཐུན་མོང་གི་བསྙེན་པ་བྱ་བར་འདོད་ཅིང་ཐུན་མོང་འདི་ལྟར་ལྷ་མང་པོའི་དོན་དུ་འདོད་དོ། ། མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལྷ་གཙོ་བོ་ལ་བྱ་བར་འདོད་དོ། ། འདི་ལྟར་སྦྱར་བའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཡུམ་ནི་བདག་གིས་མ་མཐོང་ངོ་། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྡོ་རྗེ་བཞི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དགོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་གསང་བའི་དབང་ཞུས་པས་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པས་བསྙེན་པ་བྱ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། རྒྱུད་གཞན་དག་ལས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པ་བཞིའི་ལྷ་བསྐྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཙམ་དུ་བསྟན་ཏོ། ། དུས་བཞིར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྡོམ་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ། སྡོམ་པ་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་རྣམ་བཞིའི་སྡོམ་པའོ། ། དེ་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་འདུས་ཏེ། དེ་ལ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའི་སྡོམ་པའི་ཡུལ་སྐུའི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ཉེ་བར་སྒྲུབ་པ་ཉིད་སྐུ་ཕྱག་རྒྱའི་ངོ་བོས་སོ། ། སྒྲུབ་པའི་སྡོམ་པ་ནི་གསུང་སྟེ། བྱིན་གྱིས་རླབས་སྤྲོ་བའི་ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། སྒྲུབ་པ་ཆེན་པོའི་སྡོམ་པའི་ཡུལ་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། །

"Whoever accomplishes that which is to be accomplished by means of the four vajras, even the inferior siddhis such as invisibility and so forth will be achieved in this." Thus it is said, and this meaning is indeed taught by the scripture itself. Some maintain the following: they assert that the common approach is to be performed by way of the four vajras, and they assert that this common [practice] is for the sake of many deities. They also assert that the "supreme wisdom nectar" refers to the principal deity. I have not seen a consort who serves as the support for such an application. Others say that the "four vajras" refers to the arrangement of the secret maṇḍala, and that it is taught that one should perform the approach through the firm observance of having received the secret empowerment. In other tantras, the four vajras are taught merely as branches for generating the deity. The phrase "by means of application during the four times" and so forth teaches the vow; the vow is the vow of the four branches of approach and accomplishment. Furthermore, these are subsumed within the nature of body, speech, and mind. In that regard, the object of the vow of near-accomplishment is the Vajra Body, because near-accomplishment itself is the essence of the body mudrā. The vow of accomplishment is speech, because it is the nature of the syllables that radiate blessings. The object of the vow of great accomplishment is the Vajra Mind, because it is the nature of the bodhicitta of great bliss.

འདི་རྣམས་ཀྱང་སྐབས་འདིར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བསྐུལ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏེ། དེ་ནི་ཉིད་ཀྱིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དབྱེར་མེད་པའི་སྡོམ་པ་བསྒོམས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཤེས་པར་གྱུར་པར་བྱས་ནས་བསྒྲུབས་ན་ཞག་བདུན་གྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དབང་པོ་དང་རྩོལ་བ་འབྲིང་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱང་ཟླ་བ་གཅིག་ལ་སོགས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྡོམ་པ་ནི་དབང་བཞི་པའི་དོན་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། ། ། ད་ནི་བཟླས་བརྗོད་དང་། ཕྲིན་ལས་དང་། ལས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་འདིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ་བསྟོད་ནས་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་ཞུས་སོ། ། དེ་ལ་རིག་དང་སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་རིག་པ་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་མ་རིག་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པས་མོའི་སྒྲར་བཤད་དོ། ། གསང་སྔགས་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་ལོག་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པས་ཕོའི་སྒྲར་བཤད་དེ། འདི་དག་གི་མཚན་གསང་སྔགས་ཟློས་པའི་སྦྱོར་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསན་ཞིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་བཟླས་པ་འདི་གསུངས་སོ། ། སྔགས་ཀྱི་དོན་ཀུན་བཟླས་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་གྱིས་མཚན། ། རྡོ་རྗེ་དབྱེ་བ་གསུམ་གྱི་མཐར། །

These are also presented in this context as the nature of the exhortation for the blessing of the body, speech, and mind. By meditating on the vow of the indivisibility of one’s own body, speech, and mind, one comes to know the bodhicitta of great bliss; if one practices in this way, accomplishment will be achieved in seven days. For those of middling faculties and effort, accomplishment will be achieved in one month or the like. The vow of the bodhicitta of great bliss should be understood from the meaning of the fourth empowerment. This is the twelfth chapter. Now, in order to teach the signs of recitation, activities, and so forth, the passage beginning with "Then" is spoken. In this regard, the Tathāgatas and Bodhisattvas prostrated to and praised the Blessed One, and then requested the vajra recitation. Regarding the line: "The signs of the body, speech, and mind of all vidyās and mantras," "vidyā" is the nature of insight and wisdom; because it is the antidote to ignorance, it is explained by the feminine term. "Mantra" is the nature of insight and method; because it is the antidote to error, it is explained by the masculine term. Having requested, "Please explain to us that application of reciting the mantras, the signs of which are heard by the Buddhas and through which the wisdom of a Buddha is attained," the Blessed One spoke this vajra recitation: "The recitation of the entire meaning of the mantra Is marked by the three indivisible vajras. At the end of the three divisions of the vajra..."

བཀོད་པ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཞེས་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ལྷའོ། ། དེའི་མཚན་མ་ནི་རྡོ་རྗེ་དབྱེ་བ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། སྙིང་ག་དང་། མགུལ་པ་དང་། སྤྱི་བོ་རྣམས་སུ་ཉི་མ་དང་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལ་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་གསུང་དང་སྐུའི་རྡོ་རྗེ་རྣམས་ཀྱིས་མཚན་པའོ། ། དེའི་མཐར་དགོད་པ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་རང་རང་གི་མཚན་མའི་ལྟེ་བ་ལ་རང་རང་གི་ཡི་གེ་དགོད་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་རྣམས་ནས། ། སྤྲོ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་དག་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་དེ་རྣམས་ནས་རང་དང་འདྲ་བའི་ལྷ་སྤྲོ་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་རང་དང་འདྲ་བའི་ལྷ་མོ་སྤྲོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། བསྒོམས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་བསྒོམ་པའོ། ། མཆོད་པའི་མཆོག་བརྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནས་གསུམ་ནས་ལྷ་མོ་སྤྲུལ་ཏེ་མཆོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས། ། བསམས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔར་བཞིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བྱ་བ་སྟེ་འདི་ནི་བཟླས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ན་དབྱེ་བ་རྣམ་གསུམ་གྱིས། ། སོ་སོར་དག་ཏུ་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིམ་གྱིས་སྤྲོ་བའི་དོན་ཏེ། དང་པོར་ཐུགས་ཀ་ནས་སྤྲོས་ཏེ། དེ་ཡང་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བས་སྤྲོས་ལ། ། དེ་ནས་གསུང་དང་ཐུགས་དག་ལ་ཡང་རིམ་གྱིས་སྤྲོ་བའོ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་བདག་མེད་པར། །

Regarding the statement, "The array is called the three vajras," the three indivisible vajras are the deities whose nature is body, speech, and mind. Their signs are the three types of vajras: the heart, throat, and crown are marked by the mind-vajra, speech-vajra, and body-vajra upon sun, lotus, and moon maṇḍalas, respectively. The "array of the three vajras" at the end refers to placing the respective seed syllables in the centers of the respective signs at the hearts of the deities of body, speech, and mind. "From the locations of body, speech, and mind, one should perform the three types of emanation" means emanating deities similar to oneself from those locations. Some say it means emanating goddesses similar to oneself. This is the vajra recitation. "Having meditated upon the body, speech, and mind of the buddhas" means meditating on the deities of body, speech, and mind in the space in front. "The examination of the supreme offering" means emanating goddesses from the three locations to perform the offering. "Having contemplated the body, speech, and mind of the buddhas" is also as before; it is to be performed through the samādhi of primordial wisdom, and this is the object of recitation. Alternatively, "one should emanate them individually through the three divisions" means emanating them sequentially. First, emanate from the heart; that too is emanated through the application of the body-vajra, and then emanate from the speech and mind in succession. "Body, speech, and mind are without self..."

ཤེས་པའི་སེམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་སྤྲོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པས་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། བརྗོད་ནས་རྡོ་རྗེ་སྤྲོ་བ་ནི། ། རྫོགས་ནས་རབ་ཏུ་བསྡུ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་བཅས་པ་རྫོགས་ནས་བསྡུ་བའོ། ། སྐུའི་བཟླས་པ་ནི། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་བྱང་ཆུབ་པའི། ། དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་དཔྱད་པ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ཞེས་བྱ་བར་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དངོས་པོའམ་དངོས་པོ་མེད་པའི་མཐའ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་སྟེ། རྣམ་པར་དག་པར་དཔྱད་པ་ནི་སྐུའི་བཟླས་པའོ། ། གསུང་གི་བཟླས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་བཟླས་པར་བཤད་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་གསལ་བ་གསང་བའི་ཚིག། སྐད་གདངས་མིན་པ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག། ཅེས་པའོ། ། ཐུགས་ཀྱི་བཟླས་པ་ནི་མི་གནས་པའི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གནས་པའི་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པར་དཔྱད་ཅིང་བསྒོམ་པ་སྟེ་འདི་ནི་སེམས་ཀྱི་བཟླས་པའོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་བཟླས་པ་ནི་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་མ་དང་བྲལ་བ་དུས་གསུམ་ལས་འདས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་བཟླས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཐམས་ཅད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུའི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་ཞིང་དོན་མཛད་པ་དང་། སླར་བདག་གི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་སུ་འདུ་ཞིང་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བཟླས་པར་འདུ་བའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་བཟླས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཁྲོ་བོའི་བཟླས་པ་ནི། བདག་ཉིད་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའམ།

"With a mind of knowing, one should radiate" means that one should radiate while possessing the insight of non-apprehension. "Having spoken, one radiates the vajra; having completed it, one should thoroughly withdraw" means that once the commitment is fulfilled, one withdraws. Regarding the recitation of the body (kāyamantra): "The body, speech, and mind of awakening, Analyzed as both entity and non-entity, Is explained as the 'Buddha-body'." Thus it is said. The body, speech, and mind of all buddhas are not established as either entities or non-entities in any extreme; to analyze them as utterly pure is the recitation of the body. The recitation of speech is explained as the vajra recitation: "The secret words as they are clearly manifest, The vajra words that are not vocal tones." The recitation of mind is the pure analysis and meditation upon the nature of the non-abiding, perfect bodhicitta; this is the recitation of the mind. The precious recitation is the realization of the meaning of the lack of intrinsic nature, which transcends the three times and is free from the signs of the two extremes. The unimpeded vajra recitation is the radiation of the light rays of the Buddha-body throughout all buddha-fields to perform the benefit of beings, and their subsequent gathering back into the state of one's own body, speech, and mind to generate majestic splendor. Because all of these are subsumed within the recitation of body, speech, and mind, they are called the "vajra recitation." The wrathful recitation is [the practice of] oneself as the Lord of the Family, or...

ཁྲོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་ཏེ་ཁྲོ་བོའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་བཅས་པ་འབྲུག་གི་སྒྲ་ལྟར་ཟབ་པ་བཟླས་པའོ། ། གཏི་མུག་གི་བཟླས་པ་ནི་འདོད་པའི་ཡུལ་གྱིས་མྱས་པར་གྱུར་པའི་གཏི་མུག་ཅན་རྣམས་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་སྒོ་ནས་བསྐྱབ་ཅིང་ཕན་པར་སེམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་སྐུའི་རྡོ་རྗེར་གཞག་པ་ནི་གཏི་མུག་གི་བཟླས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ལ་གནས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་བསྐྱབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་བཞག་ཅིང་བཀོད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་གི་བཟླས་པའོ། ། མ་ནིང་གི་བཟླས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་བསྒོམས་ཏེ། མཚན་མ་མཐའ་དག་ལས་འདས་པ་ནི་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ནིང་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིར་བླ་མའི་མན་ངག་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་པའི་སྙིང་གའི་པདྨ་ལ་ཡི་གེ་ཨཱཿ་བསམས་ཏེ། ཨཱཿ་དེའི་རང་བཞིན་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྲོག་ཡིན་ཏེ། འདིའི་རང་བཞིན་ལ་སེམས་བཞག་ནས་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་རྔུབ་པ་དག་ལ་ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་འདིའི་བདག་ཉིད་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མ་ནིང་གི་བཟླས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མན་ངག་གོ། ། འདོད་ཆགས་ཡང་དག་དོན་བསྒོམ་པ། རྡོ་རྗེའི་བདག་པོ་ཐམས་ཅད་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དུག་གསུམ་གྱི་བཟླས་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ།

Entering into the meditative absorption of the wrathful deity itself, one performs the recitation of the wrathful secret mantra together with the syllable HŪṂ, deep like the roar of thunder. As for the recitation of delusion: it is the meditative absorption that, with the intention to protect and benefit those deluded by intoxication in the objects of desire, establishes as many sentient beings as there are in the Vajra Body; this is the recitation of delusion. Likewise, the meditative absorption that completely protects sentient beings dwelling in attachment and aversion, establishing and arranging them in the Vajra Speech and Vajra Mind, is the recitation of attachment and aversion. As for the recitation of the neuter: one meditates on the three—Body, Speech, and Mind—in the state of the Great Middle Way. Because it transcends all signs and is nothing whatsoever, it is called "neuter." Here, the guru’s oral instruction is as follows: having visualized the syllable ĀḤ at the lotus of the heart while meditating on the Vajra Body, Speech, and Mind, the nature of that ĀḤ is the essence of the wisdom of all Buddhas, the nature of phenomena, and the life-force of all sentient beings. The meditative absorption that, having placed the mind upon this nature, clearly manifests the inhalation and exhalation of breath as the identity of OṂ and HŪṂ, is the recitation of the neuter; such is the oral instruction. The passage beginning with "Meditating on the true meaning of attachment, all the Vajra Lords..." teaches the method of the recitation of the three poisons.

དེ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བཟླས་པའི་ཚུལ་ནི་རིག་པ་ཆེན་མོའི་སྤྱན་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའི་མཚམས་སུ་འདོད་ཆགས་ལ་གནས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ། འདོད་པ་བསྟེན་ནས་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ལ་བཀོད་དེ་དོན་མཛད་པའོ། ། གཏི་མུག་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བ། ། ཞེས་པ་ནི་གཏི་མུག་གི་བཟླས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གཏི་མུག་ཅན་རྣམས་མཚན་མ་མེད་པ་མ་ནིང་གི་བཟླས་པ་ལ་དགོད་པའོ། ། ཞེ་སྡང་གི་བཟླས་པ་ནི། ། ཁྲོ་བོ་ཞེ་སྡང་གནས་ལས་སྐྱེས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སམ་རྒྱུ་ནི་ཞེ་སྡང་སྟེ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཁྲོ་བོ་གསོད་པའི་ཕྲིན་ལས་ལ་བརྩོན་པ་དག་གིས་སེམས་ཅན་སྒྲུབ་པ་མཆོག་ཞེ་སྡང་གིས་འདུལ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་གསོད་པས་དོན་བྱའོ། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རིགས་སོ་སོའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་བཅས་པ་བསྒོམ་པ་བསྟན་པ་སྟེ། ། དེ་ལ་ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་ཅན་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྟེ། དེ་ནི་སྙིང་གའི་དཀྱིལ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གསལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་ཟླ་བ་སྟེ་གདན་ནོ། ། དབུས་སུ་འཁོར་ལོའི་དོན་བསྒོམ་མོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་འཁོར་ལོ་བསམས་པའི་ལྟེ་བ་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་མཚན་པ་ནི། ། འཁོར་ལོའི་དོན་བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མི་འཁྲུགས་པ་དང་། རིན་ཆེན་དཔལ་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་།

Regarding that, the method of the recitation of desire is as follows: at the point of non-dual union with goddesses such as the consort of Great Knowledge (Mahāvidyā), all sentient beings who abide in desire are gathered. By engaging in desire, they are established in awakening through desire, thereby accomplishing the welfare of others. "Arising from the samaya of delusion" refers to the meaning of the recitation of delusion. Through the meditative absorption (samādhi) of Vairocana, those possessed of delusion are established in the signless recitation of the neuter. As for the recitation of hatred: "The wrathful ones arise from the state of hatred," and so forth. In this context, hatred is the abode or cause of the wrathful deities. Those wrathful ones who arise from it and are intent on the activity of slaying perform the welfare of sentient beings who are to be tamed by hatred through the act of killing, which is the supreme accomplishment. The passage beginning with "By those possessing the wheel of wisdom" teaches the meditation on the wisdom beings (jñānasattva) together with the respective families. In this regard, "those possessing the wheel of wisdom" refers to Vairocana. Their "wheel" is the wisdom being, which is to be meditated upon in the center of the heart. The "clear maṇḍala" is the moon, which serves as the seat. "One meditates on the meaning of the wheel in the center" means that at the hub of the wheel visualized in the heart of the wisdom being, it is marked with the syllable OṂ; this is what is meant by "meditating on the meaning of the wheel." Likewise, [one meditates on] Akṣobhya, Ratnaśrī, Amitābha, and...

དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ཀར་རང་རང་གི་གདན་སྟེང་དུ་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མའི་སྙིང་པོ་ལ་ཧཱུཾ་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེས་མཚན་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་ངོས་རྣམས་སུ། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་རྣམས་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀའི་ཡི་གེའི་ཕྱོགས་བཞིར་རིགས་བཞིའི་ཡི་གེ་དགོད་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་པ་སྟེ་རིགས་ལྔ་ཉིད་ལ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྤྲོ་བ་ནི། ། བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྲོ་བ་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། སྐུ་གསུམ་རྡོ་རྗེའི་བྱེ་བྲག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ལ་སྤྲོ་བ་སྟེ། དེ་ལྟར་གཉིས་སུ་སྤྲོ་ཞིང་བསྡུ་བ་ཡང་ཚུལ་དེ་ཉིད་དུའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དེ་སྤྲོ་བའི་བྱེ་བྲག་གཉིས་ནི། རང་གི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་གནས་གསལ་བ་དང་། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྤྲོ་བ་གཉིས་ཏེ། བསྡུ་བ་ནི་བྱེ་བྲག་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལུས་ཀྱིས་སྐུ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཆོད་པ་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་རང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷར་བསྒོམས་པ་ལས། རང་རང་དང་འདྲ་བའི་ལྷ་མོ་སྤྲོས་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་ལ་མཆོད་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་སྤྲུལ་པའི་མཆོད་པའི་ལུས་ཀྱིས་སོ། ། སྐུའི་ངོ་བོ་ཉིད་མཆོད་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ལ་མཆོད་པ་ནའོ། །

In the hearts of the Amoghasiddhis, upon their respective seats, are the wisdom beings (jñānasattva), in whose hearts the essence of the symbols, such as the vajra, is marked by syllables such as hūṃ. Regarding the statement, "On the sides of all the maṇḍalas, the five buddhas should be arranged," this means that the syllables of the four families are to be arranged in the four directions of the syllables in the hearts of the wisdom beings. Some say that the arrangement in the maṇḍala refers specifically to the five families themselves. Regarding the statement, "The emanation of all mantras is proclaimed to be of two distinct types," this refers to two distinct modes of emanation: by the phrase "through the distinctions of the three vajra bodies," there is the emanation of body, speech, and mind, and because it is the meaning of vajra wisdom, there is the emanation into the wisdom beings; thus, the emanation and reabsorption are in those two ways. Some say that the two distinctions of emanation are the clarity of the locations of one's own vajra body, speech, and mind, and the emanation into the worlds of the ten directions, while the reabsorption has no such distinction. Regarding the passage beginning with "With the body, the essence of the body," this teaches the offering of body, speech, and mind. Thus, from meditating on oneself as the deity of body, speech, and mind, goddesses similar to oneself are emanated to make offerings to the deities of body, speech, and mind. In this context, "with" refers to the body of the emanated offering. "If one offers to the essence of the body" means when one offers to the Buddha of the vajra body.

མཆོད་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཆོད་པའི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བ་སྟེ། གཞན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ཡན་ཆད་བཟླས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། ལས་ཀྱི་རྒྱལ་བ་མཆོག་ལ་ཕྲ་མོས་སེམས་ཤིན་ཏུ་ཞུམ་པར་གྱུར་ན་བཟླས་པས་གཟེངས་བསྟོད་པའོ། ། ད་ནི་ཕྲིན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་ལས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བདག་བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་ཚང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ལས་ཀྱི་བདག་པོ་བསམས་ཏེ། སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་བཅས་པ་བསྒོམས་པའི་བསམ་གཏན་གྱིས་ལས་རྣམ་པ་བཞི་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ལྔ་རྣམས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་ཚང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོ་ཡིས་རིགས་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྒོམ་པའོ། ། དབུས་སུ་བདག་པོ་བསྒོམས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་གང་བྱེད་པའི་གཙོ་བོའོ། ། དེ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། སྐུ་གསུང་རྡོ་རྗེ་བདག་གི་གཟུགས། ། ཞེས་པའོ། ། དེ་ཉིད་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པས་རང་སྔགས་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པ་བཞི་དག་ཏུ། ། ཞེས་པ་ནི་ལས་རྣམ་པ་བཞིའི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཁ་དོག་རྣམ་བཞིར་ཀུན་བརྟགས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་རྣམ་པ་བཞི་དང་མཐུན་པའི་ཁ་དོག་གོ། ། སྙིང་གར་སྔགས་ཀྱི་དོན་བསྒོམས་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་བཅས་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །

Regarding the phrase "becoming an object of offering," this means becoming the supreme object of offering; the same should be applied to the other [objects] as well. Up to this point has been the meditative absorption of recitation; if the mind becomes overly discouraged during the "supreme victory of activity," one is uplifted by means of recitation. Now, the four types of enlightened activities are shown. In that regard, the meditative absorption of activity means: having meditated on the wheel of the great maṇḍala, complete with the branches of approach and accomplishment, one visualizes the Lord of Activity in the center of the maṇḍala. Through the meditative concentration of visualizing him together with the wisdom being (jñānasattva) at the heart, the four types of activity are performed—this is the meaning. Regarding that: "By means of the wheel of the great maṇḍala, One should meditate on the five vajras." This means that by means of the wheel of the great maṇḍala, complete with all the branches of approach and accomplishment, one meditates on the maṇḍalas of the five families. "Having meditated on the Lord in the center" refers to the principal deity of whichever activity is being performed. If one asks who that is, it is said: "The form of myself, the Vajra Body and Speech." Since he is generated by his own mantra, he is the "Vajra-form of one's own mantra." "In the four types of maṇḍalas" refers to the maṇḍalas of the four types of activity. "Visualizing the four colors" refers to the colors that correspond to the four types of activity. "Meditating on the meaning of the mantra at the heart" refers to the meditative absorption of the concentration that includes the wisdom being.

དེ་ལྟར་ན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་རྣལ་འབྱོར་པ་གོང་མ་ལྟ་བུའི་བསམ་གཏན་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་བྱེད་དོ། ། ཞི་བ་ལ་ནི་སྤྱན་གྱི་ཚུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ལས་སོ་སོའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་སྤྱན་གྱི་ཚུལ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་པདྨོ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ཏེ། ལས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཕྱག་ན་པདྨོ་བསྣམས་པ་ཡུམ་གོས་དཀར་མོ་དང་ལྡན་པས་བྱའོ། ། དབང་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་གནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཏེ་འོད་ཟེར་སྣང་བར་བྱེད་པས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་དོན་གྲུབ་ཏུ་ཡང་བཤད། ། རྡོ་རྗེ་ཁྲོ་བོ་མངོན་སྤྱོད་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་སུ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་ལ་སྦྱོར་རོ། ། མ་ཆགས་པ་ཡི་སེམས་ཅན་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་གནས་བསྟན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདུལ་བའི་ཞིང་ཙམ་དུ་བསྟན་པའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཁམས་གསུམ་གནས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་ཏོ། ། འདིའི་རིམ་པ་ནི་བདག་རང་གི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་མཐར་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྐྱེད་ལ་མདུན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་ལིངྒ་བཞག་སྟེ། དེར་ཐུགས་ཀའི་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བཀུག་སྟེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷར་བསྒོམས་ལ་དེ་དག་གི་ལུས་ཀྱི་ལྷ་གསུམ་ལ་བསྡུས་ཏེ། དེ་ནས་བདག་གི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་མང་པོ་སྤྲོས་ཏེ། ལིངྒ་བསྒྲུབ་བྱར་དམིགས་པའི་ཤ་ཁྲག་ཟ་བ་དང་།

In that way, the four types of activities are performed by the Vajra-holder who possesses the meditative concentrations of a superior yogi. Regarding the passage beginning, "For pacifying, the manner of Locanā," this teaches the lords of the respective families for each activity. In that context, "the manner of Locanā" is Vairocana. "The Victorious One, Vajra-Padmāvatī" refers to Ratnasambhava; in the context of the activity, he should be visualized holding a lotus in his hand and accompanied by the consort Pāṇḍaravāsinī. "For magnetizing, Vairocana abides" refers to Amitābha, who is called Vairocana because he causes light to appear. "Also explained as Vajra-Amoghasiddhi" and "Vajra-Wrathful for the rite of forceful subjugation" means that the rite of forceful subjugation is applied to the Vajra family. The passage beginning "Sentient beings who are without attachment" and so forth teaches the locus for the rite of wrath. Some say this is taught merely as the field to be tamed. The passage beginning "The sentient beings dwelling in the three realms" and so forth teaches the meditative absorption for the rite of wrath. The sequence for this is as follows: having perfected the branches of approach and accomplishment for the meditative absorption of one's own deity, at the conclusion of the three meditative absorptions, one generates the absorption of Dveṣavajra. One places the liṅga of the target in front, summons all sentient beings there with the vajra-hook from the heart, and meditates on them as the deities of body, speech, and mind. Having dissolved them into the three deities of the body, one then emanates a vast multitude of wrathful deities from the pores of one's own skin, who devour the flesh and blood of the liṅga visualized as the target.

རྒྱུ་མ་འདྲེན་པ་ལ་སོགས་པར་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ལ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་དག་ཏུ། ། འཁོར་ལོ་རྩེ་ལྔ་ཁ་བཞི་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེར་བསྒོམས་པའི་ལག་པ་གཡས་པར་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་ཁ་གདེངས་པ་བསམ་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་རྒྱ་གྲམ་དུ་གྱུར་པ་ལ་འཁོར་ལོ་འབར་བའི་མུ་ཁྱུད་ཀྱིས་བསྐོར་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། འདིས་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ཡི། ། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་འབར་བས་བརྒྱན། ། ཞེས་པའང་འཁོར་ལོ་ལས་རྡོ་རྗེ་འབར་བ་འཕོས་པས་མཚན་པའོ་ཞེས་འཆད་དོ། ། བཀའི་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལས་གྲུབ་པར་བྱེད་པའི་བཀའ་ཡིན་ཏེ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི། ། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་འབར་བས་བརྒྱན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བསྒོམས་པ་ལས་ཕྱག་མཚན་འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེས་བརྒྱན་པ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ཏེ། བདག་གི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་དུ་བཀའ་བསྒོ་སྟེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཅན། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་གསོན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་བསྐུལ་བའོ། ། བཀའི་འཁོར་ལོ་འདི་ནི་དགྲ་བསད་པ་དང་། བགེགས་བསྐྲད་པ་དང་། ལྷ་གནད་ལ་དབབ་པ་དག་ལ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་དགྲ་བསད་པའི་དུས་སུ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པའི་ཚུལ་འདི་ཉིད་དོ། ། བགེགས་བསྐྲད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སྤྲོས་ཏེ། བགེགས་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་དུ་བསྒོ་ཏེ།

This is the meditation on drawing out the intestines and so forth. Regarding that: "In the center of the expanse of space, upon a five-spoked wheel with four faces," refers to visualizing a five-spoked, upward-pointing vajra in the right hand of Vajrasattva, who has been meditated upon as Dveṣavajra. Some say that the five-spoked vajra becomes crossed and is encircled by a rim of blazing wheels; this is called the "vajra wheel." They explain that this also refers to the passage below, "adorned with a blazing vajra wheel," meaning it is marked by a blazing vajra emanating from the wheel. "The samādhi called the Wheel of the Command" means that this is the command that accomplishes [the rite]; it is a term for making it certain. Regarding "In the center of the expanse of space, adorned with a blazing vajra wheel" and so forth: having meditated as before, one visualizes the hand-symbol adorned with a vajra wheel and issues this command to one's emanations with words such as: "O Buddhas, endowed with the union of body, speech, and mind, listen to me!" This Wheel of the Command is applied to killing enemies, expelling obstructors, and striking the vital points of the deities. In that regard, the method for killing enemies is exactly as described above. For the application of expelling obstructors, one emanates the maṇḍala of wrathful deities through the samādhi of Dveṣavajra and issues this command to the obstructors:

སྐུ་གསུངས་ཐུགས་སུ་བདག་སྦྱོར་བས། བགེགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ང་ལ་ཉོན། ། ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ་བཀའ་བསྒོའོ། ། ལྷ་གནད་ལ་དབབ་པའི་སྦྱོར་བ་ལ་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་སྤྲོས་ཏེ་བཀའ་དཀྱུས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྒོའོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ཅན། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་བསམ། ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་བཀའི་འཁོར་ལོ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་གཙོ་བོ་བྱས་པར་ཟད་ཀྱི་གཞན་ནི་སྔ་མ་ཉིད་དང་འདྲའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཞན་གྱི་བཀའི་འཁོར་ལོ་བསྟན་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷས་བྱས་པའམ། རང་སྔགས་དོན་གྱིས་ཡོན་ཏན་ཡི་དམ་གྱི་ལྷས་བྱས་པའམ། ཡང་ན་ཁྲོ་བོ་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བས་གཙོ་བོ་བྱས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྲུང་བ་ལ་སོགས་པའི་བཀའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་མོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་དག་ཏུ། ཆོས་ཀྱི་སྣང་མཛད་སྐུ་མཆོག་ལས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྲུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། རྒྱ་མཚོ་རྐང་པས་གནོན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཆུ་ལ་མཱ་མ་ཀཱི་ཐིམ་པར་བསྒོམ་སྟེ། ནམ་སྲ་བར་གྱུར་པ་ན་དེའི་སྤྱི་བོའི་སྟེང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

"By uniting myself with the body, speech, and mind, listen to me, all you obstructors!"—thus one should apply this and issue the command. Regarding the application for striking the vital point of the deities, one should emanate the emanations of one's own family through the samādhi of Vajra Hatred and issue the command exactly as in the standard text. "The Buddha maṇḍala possessing the wheel, visualize in the center of the vajra of space; the great wheel of Yamāntaka," and so forth, refers to the command wheel of Yamāntaka. In this case, the wrathful deities of Yamāntaka serve as the principal figures, while the rest is the same as before. "By the vajra of body, speech, and mind," and so forth, teaches the command wheel of others. In this way, one meditates on the command wheel for protecting the Buddha maṇḍala and so on, with the principal figures being the deities of body, speech, and mind, or the yidam deities whose qualities are realized through their own mantras, or else with the wrathful deity Uṣṇīṣacakravartin as the principal. "In the center of the vajra of space, from the supreme body of Dharmavairocana," and so forth, refers to the samādhi of protection, which should be applied as being of the nature of pacifying and increasing. Regarding "treading upon the ocean with the feet," one should meditate through the samādhi of Vajrasattva that Māmakī dissolves into the water; then, when it becomes solid, one should meditate upon it above the crown of the head.

མུ་སྟེགས་དང་ཕས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཐམས་ཅད་གནོན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བདག་ཉིད་ཁྲོ་བོར་བསྒོམས་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཀྱོ་བ་སྤྲོས་པས་མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་སོགས་པ་བཀུག་སྟེ། དབང་ཆེན་འོག་ཏུ་མནན་ནས་དེའི་སྟེང་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱིས་མནན་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་བདག་ཁྲོ་བོར་བསྒོམས་པའི་ལག་པ་གཡས་རྡོ་རྗེ་ཐོགས་པས་མནན་ན་རྒོལ་བ་གནོན་པར་འགྱུར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དབང་ཆེན་རླུང་གི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་བཞག་སྟེ། དེའི་སྤྱི་བོར་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་མཚོན་པའི་རྐང་པས་མནན་ཞེའོ། ། དཔུང་གནོན་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུང་མཆོག་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ཡང་གསེར་གྱི་རི་རབ་ལྟ་བུ་ཤིན་ཏུ་ལྗིད་ཆེ་བས་མནན་པར་བསྒོམས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཔུང་ཡང་གནོན་ན་མིའི་དབང་པོའི་དཔུང་དག་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དགྲ་རྨོངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཧཱུཾ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་སྟོད་རྩེ་ལྔ་པ་སྨད་དབལ་རྩེར་གནས་པ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔའི་ཕྱག་རྒྱས་བླངས་ཏེ། སྙིང་གར་བཏབ་ན་དགྲ་རྨོངས་པར་འགྱུར་རོ། ། ནད་སྤོང་བ་ཞི་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་གྲོང་ངམ་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་བདག་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་གནས་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ལས་བསྐལ་པའི་མེ་འབར་བས་ནད་རྣམས་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་ཏེ་སླར་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ལས་ལྷ་མོ་བདུད་རྩི་རིན་པོ་ཆེའི་བུམ་པ་གང་བ་འཛིན་པ་སྤྲོས་པས་ནད་པ་ལ་བླུགས་པར་བསམས་ན་ནད་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། ཡི་དམ་བཅས་པ་རྫོགས་ནས་ཀྱང་། ། སྔགས་ཀྱི་གནས་སུ་སྤྱད་པར་བྱ། །

Regarding the samādhi for suppressing all non-Buddhists and adversaries: having meditated on oneself as a wrathful deity, an iron hook is emanated from the heart, summoning the non-Buddhists and others. They are pinned beneath the Great Powerful One (Mahendra), and upon him, one is pressed down by a crossed vajra of activity. Then, meditating on oneself as the wrathful deity, one presses down with the right hand holding a vajra; by doing so, the adversaries will be suppressed. Some say that the object of practice is placed upon the wind atop the Great Powerful One, and one presses down with the foot marked by a vajra of activity upon their crown. Regarding the suppression of armies: one meditates on the wrathful deities of the supreme vajra speech and body, speech, and mind. If one meditates on them as being extremely heavy, like a golden Mount Meru, then if even the armies of the Buddhas are suppressed, what need is there to mention the armies of human lords? This is the meaning. Regarding the samādhi for bewildering the enemy: from the syllable HŪṂ, a vajra kīla is formed, with a five-pronged tip above and a sharp point below. Taking it with the five-pronged vajra mudrā, if it is driven into the heart, the enemy will be bewildered. Regarding the peaceful samādhi for abandoning illness: one visualizes a five-pronged vajra abiding in the sky above the village or city from one’s own heart. From it, the fire of the kalpa blazes, incinerating all diseases, which are then reabsorbed back into the vajra. Then, emanating a goddess holding a precious vase filled with nectar from the vajra, if one visualizes her pouring it over the patient, the illness will be pacified. Once the commitments have been fulfilled, one should practice in the state of mantra.

ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་འདི་དག་གང་བྱེད་ཀྱང་བསྙེན་པ་རྫོགས་ནས་བྱ་བར་སྟོན་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ལས་བྱས་ཟིན་ནས་རང་གི་ཡིད་དམ་རྒྱུན་དུ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སྐྱེ་འགྲོ་འདུལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕུར་བུས་ཕྱོགས་བཅུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཏབ་ན། ལྷ་དང་བགེགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འདི་ནི་བཀའི་འཁོར་ལོ་དང་སྦྱར་ཏེ་བགེགས་བསྲུང་བར་བྱ་བའོ། ། མདངས་བཟང་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ནི། ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་སུ་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ལམ་རྣམ་པ་བཞིའི་ཐབས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ། མདངས་བཟང་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་བསམས་ལ། བདག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམས་པའི་ཐུགས་ཀར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་བཞག་སྟེ། རང་གི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་སངས་རྒྱས་སྤྱན་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ནམ་མཁའི་ཁམས་གང་བར་སྤྲོས་ཏེ། ཕྱོགས་བཅུའི་ཡེ་ཤེས་བདུད་རྩི་བསྡུས་ནས་བུམ་པ་བདུད་རྩིས་བཀང་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྙིང་གའི་འདོད་པའི་སྟེང་དུ་ཕབ་སྟེ། དབང་བསྐུར་བར་བསམས་ན་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། ། དབང་གི་ལས་ནི། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་ནི། ། དབང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་དབང་ཆེན་གསེར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསམས་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་ཆོས་འཛིན་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་བསམས་ནས། དེའི་སྙིང་གར་རྒྱས་པར་འདོད་པ་བཞག་སྟེ།

This indicates that whichever of these activities one performs, they should be done after the approach phase is complete. Some say that once the ritual activity is finished, one should continuously practice one’s own personal deity. Regarding the samādhi for subduing living beings: it is said that if one strikes the maṇḍalas of the ten directions with the kīla of the nature of Vajrāmṛtakuṇḍalī, all gods, obstructors, and so forth will be pacified; this is to be applied to the wheel of the command in order to protect against obstructors. "Visualize the sublime maṇḍala of fine radiance in the center of the expanse of space," and so forth, teaches the methods of the four paths explained above. In that regard, "the sublime maṇḍala of fine radiance" refers to the meditation on the great maṇḍala. One should visualize it in the center of the expanse of space, the source of phenomena (dharmodaya). Having visualized oneself as Vairocana, one places the desired object of accomplishment at one’s heart. From the pores of one’s own body, one emanates Vairocanas endowed with Buddhalocanā, filling the expanse of space. Having gathered the wisdom nectar from the ten directions, one imagines that vases filled with nectar descend upon the desired object at the heart and confer empowerment; if one does this, it will be pacified. Regarding the activity of power: "In the center of a moon maṇḍala, one should visualize the maṇḍala of Great Power," and so forth. In that regard, one visualizes a great golden wheel of power in the center of a moon maṇḍala. Above that, one visualizes Amitābha, the Holder of Dharma. At his heart, one places the one for whom increase is desired.

བདག་གི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་གོས་དཀར་མོ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སྤྲོས་པས་ཕྱོགས་བཅུའི་ཆོས་རིན་པོ་ཆེའི་བདུད་རྩི་བསྡུས་ཏེ། སྙིང་གའི་འདོད་པ་ལ་ཕབ་ཅིང་དབང་བསྐུར་བས་ཆོས་རིན་པོ་ཆེ་རྒྱས་པར་བསྒོམས་ན་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། ། དབང་གི་ལས་ནི། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་སུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླ་གམ་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་ཟླ་གམ་གྱི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སམ་རྡོ་རྗེ་དོན་གྲུབ་བསྒོམས་ཏེ། དེའི་སྙིང་གར་དབང་དང་མཐུ་སྟོབས་ལྡན་པར་འདོད་པ་བཞག་ནས། བདག་གི་བ་སྤུའི་བུ་ག་ནས་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འམ་ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མ་སྤྲོས་ཏེ། དེས་ཕྱོགས་བཅུའི་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་བདུད་རྩི་བསྡུས་ཏེ། སྙིང་གའི་འདོད་པ་ལ་ཕབ་ཅིང་དབང་བསྐུར་བས་མཐུ་སྟོབས་དང་དབང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞན་ཡང་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། ། དྲག་པོའི་ལས་ནི། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་སྲིན་པོ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ལས་འདི་ནི་བཀའི་འཁོར་ལོའི་སྐབས་སུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ད་ནི་ལས་རྣམ་པ་བཞི་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པའི་བྱ་བ་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་ལྷ་རྣམས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཆ་ལུགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཞལ་གསུམ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་དག་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལྷ་གོང་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་བསྒྲུབ་ཅིང་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་བསྟན་ཏོ། །

By emanating goddesses such as Pāṇḍaravāsinī from the pores of one’s own body, the nectar of the precious Dharma from the ten directions is gathered. This is brought down upon the desire [deity] at the heart and used to confer empowerment; if one meditates on the precious Dharma as flourishing, it will indeed flourish. As for the activity of magnetizing: "In the center of the expanse of space, visualize a vajra maṇḍala in a crescent shape," and so forth. In the center of the crescent maṇḍala, one meditates on Vajradharma or Vajrasattva. Having placed the one for whom one desires power and influence at their heart, one emanates buddhas, bodhisattvas, or the goddess Tārā from the pores of one’s own body. These gather the nectar of splendor from the ten directions and bring it down upon the desire [deity] at the heart to confer empowerment. Through this, one will come to possess perfect power, influence, and all other qualities as previously described. As for the activity of wrath: "The vajra of space and the rākṣasa," and so forth. This activity should be applied according to the instructions given in the section on the Wheel of Command. Now, in order to show the manner in which the deities are to be visualized for the performance of the four activities and so forth, it is said: "Vairocana with three faces," and so forth. These should be applied exactly as they appear in the text. The passage beginning with "Abiding in the center of the expanse of space" teaches the method for accomplishing and meditating upon the deities previously mentioned.

ཁ་ཅིག་ན་རེ་སྔ་མ་ལས་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་བའི་མཚན་ཉིད་ལྔ་པས་ཏེ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ལ་ཁྲོ་བོ་རྣམས་དབུ་རྒྱན་གྱི་སྒོ་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོར་རིགས་སོ། ། ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་བཀའི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པའི་ལས་རྣམས་ལ་བསྐུལ་བའི་གསང་སྔགས་སྟོན་པས། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་དང་པོར་ཞི་བའི་ལས་དང་སྔགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཞི་བའི་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། ཨོཾ་རུ་རུ་སྥུ་རུ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་གང་ཞི་བར་འདོད་པ་རྣམས་ལ་བདུད་རྩི་བུམ་པ་ཐོགས་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བའི་ཚེ་རིག་པ་འདིས་བསྐུལ་ནས་ལས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། ། འདི་ནི་གསུངས་མ་ཐག་ཏུ་ཡང་། ། འབྱོར་པ་ཀུན་ལ་དགྱེས་པ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་སྤྱན་གྱི་རང་གི་རིག་པ་ཕྱུང་བས། འབྱོར་པ་ལ་དགྱེས་པའི་ལྷ་མོ་དགའ་བར་གྱུར་ནས་གཙོ་བོ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་མཛད་ནས་ཞེས་སོ། ། རྣམ་གཅིག་ཏུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རིག་སྔགས་བསྟན་པས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་འགྱུར་ཏེ་གཙོ་བོ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་མཛད་དོ། ། འདི་བཞིན་དུ་འོག་མ་ཀུན་ལ་ཡང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཞི་བ་བསྐུལ་བ་སྟེ་གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། ། ཨོཾ་ཤང་ཀ་རེ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྟོབས་དང་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་པ་དང་བསྲུང་བའི་ལས་ལ་སྦྱར་བའོ། ། ཨོཾ་ཀ་ཊེ་བི་ཀ་ཊེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ནི་རྒྱས་པའི་ལས་ལ་སྦྱར་རོ། །

Some say that this is taught by means of a fifth characteristic that is slightly different from the previous ones. In that regard, the wrathful deities are categorized as the wrathful ones of body, speech, and mind by way of their crown ornaments. This is the thirteenth chapter. Now, the Teacher reveals the secret mantras that invoke the activities taught in the "Wheel of the Word" and so forth. Thus, he spoke the words beginning with "Then." First, in order to teach the peaceful activities and their mantras, he entered the meditative absorption of the supreme samaya of peace and spoke "Oṃ ruru sphuru," and so forth. In this context, when those who desire pacification are consecrated by goddesses holding vases of nectar, this vidyā-mantra is invoked to accomplish the activity. Immediately upon its being spoken: "Those who delight in all prosperity," this refers to the emergence of the vidyā-mantra of Buddhalocanā herself. The goddesses who delight in prosperity become joyful and cause the Lord to be recollected. Alternatively, by teaching the naturally accomplished vidyā-mantra, all Buddhas are pleased, and the Lord is recollected. This should be applied similarly to all subsequent sections. "The source of all Buddhas" refers to the invocation of peace, as explained above. "Oṃ śaṅkare" and so forth are applied to the activities of generating strength, majesty, and protection. The mantra "Oṃ kaṭe vikaṭe" and so forth is applied to the activity of enrichment.

ཨོཾ་ཏཱ་རེ་ཏུཏྟཱ་རེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དབང་གི་ལས་ལ་སྦྱར་རོ། ། དྲག་པོའི་ལས་ལ་ནི་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྔགས་ཀྱིས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་རིམ་པ་ནི་དང་པོར་དབང་ཆེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་བཀའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་སྟེ། དེའི་བདག་པོ་ལས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ནང་དུ་བྷྲཱུཾ་ཡིག་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལས། ཀཾ་ཐོད་འབར་བའི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་གྱུར་པའི་དབུས་སུ་ཨཱ་ལི་ཀཱ་ལི་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད་ནས་དེ་ཆགས་པ་ཆེན་པོ་ཧོས་ཞུ་བར་བྱས་ཏེ། དེ་ལས་ལྷ་མོ་བཞིའི་དབྱངས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་ལས། ཇི་ལྟ་བུའི་ཆོ་གའི་ཚུལ་གྱིས་ཁྲོ་བོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་རུང་བར་བསྐྱེད་དེ། རྡོ་རྗེའི་སྐྱེ་མཆེད་དག་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྙེན་སྒྲུབ་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རྫོགས་པར་བྱས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ཚང་བར་བསྒོམ་སྟེ། ཕྲ་མོ་སྦྱོར་བའི་མཐར་ལས་འདི་དག་བརྩམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བླ་མའི་མན་ངག་གོ། ། ཁྲོ་བོ་འདི་དག་གི་ཡུམ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིས་བྱ་བར་རིགས་སོ། ། དེ་ལ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་སྤྲིན་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ། དེ་དབྱུང་བར་དགོངས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གཞན་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་འདི་ཕྱུང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །

The mantra beginning with oṃ tāre tuttāre and so forth is to be applied to the activity of magnetizing (vaśya). For the activity of wrath (abhicāra), one should perform it through the meditative absorption (samādhi) and mantras of the great wrathful deities such as Yamāntaka. The sequence for this is as follows: first, one meditates on the wheel of command (ājñācakra) atop the maṇḍala of the great power (maheśvara). Within the source of phenomena (dharmodaya) that is its master, from the syllable bhrūṃ together with a wheel, Vairocana is generated. From him, in the center of a celestial palace (vimāna) formed from a blazing skull (kaṃ), Vajrasattva is generated from the āli and kāli vowels and consonants. He is then melted by the great passion of the syllable hoḥ. Upon being exhorted by the melodies of the four goddesses, one generates whichever wrathful deity is appropriate, such as Yamāntaka, according to the ritual procedure. Having completed the specific stages of approach and accomplishment, such as the purification of the vajra sense bases, and having meditated fully upon the three samādhis, one should undertake these activities at the conclusion of the subtle application; such is the oral instruction of the guru. It is appropriate that the consort of these wrathful deities be Māmakī. In that regard, "the cloud of stainless light rays" refers to the purity of the nature of the body; the meditative absorption intended to bring that forth is what is so called. This should be applied similarly in other cases as well. The phrase "this Vajrayamāntaka was brought forth" is because body, speech, and mind are indivisible.

འདིར་དགུག་པའི་སྐབས་སུ་དགུག་པའི་སྔགས་དང་སྤེལ་ཏེ་ཐོད་པ་བཟང་པོའི་ནང་དུ་བྲིས་ནས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་མནན་ཏེ། གསང་སྔགས་བཟླས་བརྗོད་བྱས་ན་ལྷ་དང་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་ལ་སོགས་པ་གང་དགུག་པར་འདོད་པ་དེ་དགུག་པར་འགྱུར་རོ། ། མཱ་མ་ཀཱི་འམ་སྤྱན་ཡང་རུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་གཟུངས་མ་སྟེ་གོང་དུ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའི་གསང་སྔགས་གསུངས་པ། དམ་ཚིག་འོད་ཟེར་སྟུག་པོ་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་གཞན་ལ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། འདིར་ནི་བགེགས་བསྐྲད་པའི་སྔ་མའི་ཚུལ་ཏེ། དགྲ་བསྐྲད་པ་ལ་ནི། མ་ཧཱ་ག་ཎ་པ་ཏི་ཛཱི་བི་ཏཱནྟ་ཀ་རཱ་ཡ་ཞེས་པས་བསལ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བསྐུལ་བ་དང་བཅས་པ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའི་སྔགས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འོད་ཟེར་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། སྲིན་པོ་མ་རུངས་གཏུམ་པོ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྲིན་པོ་ལས་འཇིགས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཁྲོ་བོ་འདིའི་སྦྱོར་བས་གཞིག་པའོ། ། རྟ་མགྲིན་གྱི་གསང་སྔགས་ཀྱིས་དུག་གཞོམ་པ་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་རྟ་མགྲིན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿའབར་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་དུག་དབྱུང་བ་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། བེ་ཅོན་སྔོན་པོའི་སྔགས་གསུངས་པ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་དཔལ་འབྱུང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། འདི་གསད་པའི་ལས་ལ་སྦྱར་རོ། །

Here, at the time of summoning, one should write [the name] in an excellent skull-cup, interspersed with the summoning mantra, and suppress it with the application of Yamāntaka. If one then recites the secret mantra, whatever one wishes to summon—such as the daughters of gods or asuras—will be summoned. Regarding the phrase "whether it be Māmakī or Locanā," these are the wrathful consorts, as previously explained. The secret mantra of Amṛtakuṇḍalin is taught: "The supreme, dense rays of samaya light." This refers to the nature of the activity; for others, it is as before. Here, the method is the same as the previous one for expelling obstructors; however, for expelling an enemy, one should clear it away with "mahāgaṇapati jīvitāntakārāya" and insert the name of the target along with the exhortation. The mantra of Aparājita is taught, beginning with "Then," which is the nature of the mind called "Buddha-Rays-Vajra." Regarding "the fierce and violent rākṣasas," and so forth, this means that beings who are terrified of rākṣasas should be destroyed through the application of this wrathful deity. The destruction of poison by the secret mantra of Hayagrīva is taught, beginning with "Then," and so forth. The application of this is to perform the practice of extracting the poison mentioned below, using the blazing light rays of the syllable HRĪḤ through the meditative absorption of Hayagrīva. The mantra of Nīladaṇḍa is taught, beginning with "Then," and so forth. In that regard, "the arising of Vajra-Śrī" is the nature of primordial wisdom. This is to be applied to the activity of killing.

སྟོབས་པོ་ཆེའི་སྔགས་གསུངས་པ། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ། དེ་ལ་ཀུན་དུ་སྤྲིན་གྱི་དཔལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟོབས་དང་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། འདིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ནི་དབབ་པའི་ལས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་སྔགས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཀུན་དུ་སྒྲོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་དགུག་པའི་བདག་ཉིད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲོགས་པའོ། ། ད་ནི་མི་གཡོ་བའི་སྔགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་དྲི་མ་མེད་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། འདི་ཡང་དགུག་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། གནོད་མཛེས་ཀྱི་གསང་སྔགས་གསུངས་པ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དམ་ཚིག་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་ལས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཁྲོ་བོ་བཅུའི་སྔགས་བསྟན་ནས་དགུག་པའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུམ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞགས་པ་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་འཛིན། ། སངས་རྒྱས་དགུག་པ་དམ་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དགུག་པ་སྟེ། བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་བསྒོམས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་སུ་རང་གི་ལྷ་གསུམ་བསྒོམས་ནས། ། དེའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ལྷ་མོ་ཞགས་པ་དང་ཀྱོ་བ་འཛིན་པ་སྤྲོས་ཏེ་སངས་རྒྱས་དགུག་པར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགུག་པ་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །

The mantra of Mahābala is taught: "Then," and so forth. In that context, "Universal Cloud Glory" refers to the nature of power and majesty. Through this meditative absorption, the activity of causing [rain] to fall is performed. The mantra of Takkirāja is taught: "Then, Universal Proclaimer," and so forth. Because this is the nature of summoning and pervades [all], it is called "Proclaimer." Now, in order to show the mantra of Acala, the Blessed One "Stainless Vajra," and so forth, is taught. Because it is the nature of primordial wisdom (jñāna), it is so named. This, too, is the nature of summoning. The secret mantra of Ucchuṣma is taught: "Then," and so forth. "Manifestation of the Samaya" refers to the nature of the wrathful activities. Having thus taught the mantras of the ten wrathful deities, in order to show the specific method of summoning, the Blessed One, and so forth, is taught: "In the three bodies of the Buddha-Vajra, One should meditate on Vajrasattva. Holding a lasso and a vajra hook, This is the supreme summoning of the Buddhas." This refers to the summoning of the Buddha Vairocana. Having meditated on oneself as Vajrasattva, one should meditate on the three deities in the locations of the body, speech, and mind. From his heart, one should emanate goddesses holding lassos and hooks to summon the Buddhas. The summoning of Vajrasattva is taught: "By the application of the Buddha-body..." [and so forth].

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རང་གི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་ནས་འཁོར་ལོའི་ཀྱོ་བ་འཛིན་པའི་ལྷ་མོ་སྤྲོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགུག་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ཐམས་ཅད་དགུག་པ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་དུ་བསྒོམས་ཏེ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐུགས་ཀ་ནས་འཁོར་ལོ་པདྨོ་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བས་ལྷ་ཐམས་ཅད་དགུག་པར་བྱའོ། ། བུ་མོ་དགུག་པ་གསུངས་པ། ། ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ངོས་བཞི་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་རང་གི་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་བསྒོམས་ནས། བསྒྲུབ་བྱ་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་བཞག་སྟེ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བའི་སྦྱོར་བས་དགུག་པར་བསམས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཤ་ཙི་ཀ་དགུག་པར་གསུངས་པ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་ཟླ་བའི་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམས་ཏེ། ། གཞན་ཡང་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ལྷ་མོ་ཤ་ཙི་ཀ་བཞག་ནས་རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་བའི་སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ལན་ལྔ་བཅུ་བརྗོད་ན་དགུག་པར་འགྱུར་བ་གདོན་མི་ཟའོ། ། ནམ་མཁའི་བུ་མོ་དགུག་པ་གསུངས་པ། རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་གཟུགས་པོ་ཆེ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་འདི་ནི་བདག་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གནས་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་འོད་འབར་བའི་ཀྱོ་བ་ཤིན་ཏུ་འབར་བ་སྤྲོས་ཏེ་ནམ་མཁའི་བུ་མོ་དགུག་པར་བྱའོ། ། ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་དགུག་པ་གསུངས་པ།

Regarding the phrase "and so forth," through the meditative absorption of Vairocana, one emanates goddesses holding wheel-hooks from the locations of one's own body, speech, and mind, and should summon Vajrasattva. Regarding the summoning of all mantras, it is said: "By meditating on the three indivisible vajras," and so forth. Having meditated on the nature of the vajra body, speech, and mind, one should summon all deities from the heart center as before, using the wheel, lotus, and vajra hooks. Regarding the summoning of a maiden, it is said: "On all four sides of the vajra," and so forth. Having meditated on the person generated by the mantra of one's own deity as the essence of the great maṇḍala, one places the object of accomplishment upon a wind maṇḍala; if one then visualizes summoning her from one's own heart through the application of the vajra hook, success will be achieved. Regarding the summoning of Śacī, it is said: "The pure moon maṇḍala," and so forth. Having meditated on the mudrā of Vairocana upon a lunar orb, and furthermore, having placed the goddess Śacī upon a wind maṇḍala, if one recites the mantra of the Vajra Immortal fifty times, she will undoubtedly be summoned. Regarding the summoning of a celestial maiden, it is said: "The great-bodied vajra hook," and so forth. This means that while abiding in the meditative absorption of the Vajra Self, one emanates a blazing five-pronged vajra hook from the heart and should summon the celestial maiden. Regarding the summoning of an asura maiden, it is said: ...

རང་གི་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་སྟེ། རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོའམ། རྡོ་རྗེ་ས་འོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་ཏེ། ཐུགས་ཀ་ནས་རྡོ་རྗེ་དཔལ་རྩེའི་ཀྱོ་བས་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་བུ་མོ་དགུག་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་དགུག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཙག་གམ་རྡོ་རྒྱུས་དག་ཀྱང་རུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཞུགས་ཏེ། བཙག་གམ་རྡོ་རྒྱུས་དག་ཟླ་བ་གཟས་ཟིན་པའི་ཚེ། རང་གི་ཁའམ་ཡང་ན་བྷ་གར་བཅུག་སྟེ་སྒྲུབ་པ་བྱས་ལ། དེ་ནས་ནང་པར་ཕྱུང་ལ་བཞག་སྟེ། ནམ་འགུགས་པར་འདོད་པ་ན་རྫས་དེ་ལ་ལིང་ག་བྱས་ཏེ་མིང་བྲི་བའི་སྣག་ཚ་ཡང་བྱས་ལ་ལིང་གའི་སྟེང་དུ་མིང་བཞག་ན་ཚངས་པ་དང་དྲག་པོའང་འོང་བར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བ་འདི་ནི་དགུག་པའི་ལིང་ག་མཐའ་དག་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་གནོད་སྦྱིན་གྱི་བུ་མོ་དགུག་ཅིང་སྤྱད་པ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་བདག་ཉིད་རྣམ་པའི་མཆོག་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་འཇམ་དཔལ་བསྒོམས་ཏེ། དེ་ལས་སྤྲུལ་པ་ཁྲོ་བོ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟར་འབར་བ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་བསྣམས་པ་སྤྲོས་ཏེ་གནོད་སྦྱིན་གྱི་བུ་མོ་བཀུག་ནས་ཉེ་བར་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་གཤེད་པོར་བསྒོམས་པའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཀྱོ་བ་སྤྲོས་ཏེ་དགུག་ཅེའོ། ། ཀུན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཁྱད་པར་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཆོ་ག་དང་ལྡན་ན་གོང་གི་ཐབས་ཀྱིས་ཀྱང་ཁུགས་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་ཀུན་གྱི་ཕྱག་རྒྱའི་ཁྱད་པར་ཞེས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གང་ཡང་རུང་བའོ། །

Regarding the passage beginning with "one's own wrathful Vajra," it means that one should enter the meditative absorption (samādhi) of the wrathful deity of one's own family, or of Vajrapātāla, and summon the daughters of the asuras with a hook of the glorious Vajra-tip from the heart. Now, in order to show the ritual for these summonings, the text says, "Whether with red ochre or even with stone-vein," and so forth. The application of this is as follows: having entered the meditative absorption of a wrathful deity, one should place red ochre or stone-vein into one's own mouth or into the bhaga at the time of a lunar eclipse and perform the practice. Then, having extracted it the following morning and set it aside, when one wishes to summon, one should make a liṅga (effigy) from that substance and use it as ink to write the name. If the name is placed upon the liṅga, even Brahmā and Rudra will be brought forth. This application should be employed for all liṅga-based summonings. Now, the summoning and enjoyment of the yakṣī daughters by Yamāntaka is shown. In this, one should meditate on oneself as Mañjuśrīvajra, endowed with all the supreme aspects. From that, one emanates the wrathful Yamāntaka, blazing like the fire at the end of an eon, holding a Vajrapāṇi-hook, who summons the yakṣī daughters and they are to be enjoyed. Some say that one should emanate the hook from the heart of the one meditated upon as the Slayer (Yamāntaka) and summon them. With the passage beginning "The specific mudrās of all," it is shown that if one possesses the ritual, they will be summoned even by the aforementioned methods. In that context, "the specific mudrās of all" refers to any mudrā whatsoever of all [the deities].

སྔགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་མ་ལུས་པ་མཐའ་དག་གིས་ཏེ། ཀུན་ཀྱང་དགུག་པའི་ཐབས་སུ་མི་འགྱུར་བ་མེད་པར་གསུངས་སོ། ། གཞན་དུ་བྱས་ན་འཇིག་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པས་མི་འགྲུབ་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དགུག་པ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་ཕུར་བུ་གདབ་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ན་འཆི་བར་འགྱུར་བའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འབའ་ཞིག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐུལ་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་ཉིད་ནི་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོན་པ་གདོད་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་རྒྱལ་པོ་རྟག་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། དེ་ཉིད་སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྟོན་པ་རབ་ཏུ་རྟག་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་ཨེ་ཀ་ཛ་ཊཱིའི་སྦྱོར་བས་ཀླུའི་བུ་མོ་དགུག་པའི་ཐབས་གསུངས་པ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ་འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཨེ་ཀ་ཛ་ཊཱིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཏེ། ཨོཾ་ཤུ་ལི་ནི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་དང་། ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་ཛཿ། ཞེས་བྱ་བས་ཀླུ་ལ་སོགས་པའི་བུ་མོ་དགུག་པར་བྱེད་དོ། ། ལྷ་མོ་ཁྲོ་གཉེར་ཅན་གྱིས་རིག་སྔགས་འཆང་གི་བུ་མོ་དགུག་པ་བསྟན་པ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནམ་མཁའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེའི་སྦྱོར་བ་ཡང་ཁྲོ་གཉེར་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་ཏེ་གསང་སྔགས་བསྐུལ་བ་དང་བཅས་པ་བཟླས་ཤིང་སྤྲུལ་པས་དགུག་པར་བསྒོམས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །

"By all the specific mantras" means by every single mantra without exception; it is taught that there is none that does not serve as a means for summoning. "Otherwise, it will be destroyed" means that it will not be accomplished by those who have not attained meditative absorption (samādhi) and so forth. Some say that if one performs actions other than mere summoning, such as the ritual of driving in the ritual stake (kīla), the target will die. All those activities will be accomplished if one invokes the meditative absorption of Vajrasattva alone. This is taught because the glorious Vajrasattva himself is the teacher of all mantra deities, the primordial and final king, the great eternal one. To demonstrate this, it is said: "Vajrasattva, the great king, Should be invoked again and again. He is the teacher of all mantras, The most eternal one." Now, the method for summoning a nāga maiden through the application of Ekajaṭī is taught, beginning with "Then the Blessed One..." and so forth. Regarding that, the application for this is to abide in the meditative absorption of Ekajaṭī and summon the daughters of the nāgas and so forth with the mantra: Oṃ śulinī svāhā and So-and-so jaḥ. The summoning of the daughters of the vidyādharas by the goddess Bhṛkuṭī is taught, beginning with "Then the Blessed One, the Sky..." and so forth. The application for that is also to abide in the meditative absorption of Bhṛkuṭī, recite the secret mantra along with the invocation, and meditate on summoning through emanation; if one does so, it will be accomplished.

དེ་ལ་སོགས་པ་ལས་གང་བྱེད་ཀྱང་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱས་ཏེ་དམ་བཅས་པ་རྫོགས་ནས་དེ་ནས་ལས་ལ་སྦྱོར་བ་ན་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་ཏུ་སྐྱོན་མེད་པར་བཟླས་ཏེ་དེ་ནས་ལས་ལ་སྦྱར་རོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་ཁྲོ་བོ་ཐམས་ཅད་ནི། ། སྔགས་པས་འབུམ་དུ་བཟླས་བྱས་ན། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་བཤད། ། ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་དམིགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་སྨོད་པ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། གནས་འདི་རྣམས་ལ་དྲག་པོའི་ལས་བྱས་ན་བྱང་ཆུབ་ཉིད་དམ་དངོས་གྲུབ་རབ་འབྲིང་ལ་སོགས་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། ལས་དེ་དག་བྱེད་པའི་ཚེ་དམིགས་པ་འདི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པར་བྱས་ཏེ། ཕྱོགས་བཅུའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་བསྒོམས་ན་དགྲ་རྣམས་ལ་གདོན་མི་ཟའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཚིག་འདི་དག་ནི་འགྲུབ་པར་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ད་ནི་དྲག་པོའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཁྲག་དང་ཆུ་ཡིས་གཤེར་བའམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། བརྟུལ་ཞུགས་ལྔ་པོ་འདི་དག་ནི་ཁྲོ་བོ་གང་ཡང་རུང་སྟེ། འདི་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ལས་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་གནས་ནི་མ་མོའི་གནས་སམ་དུར་ཁྲོད་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ་གནས་འདི་དག་ནི་འབྱུང་པོའི་དྲག་པོའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སྤྱོད་ལ་བཀྲ་ཤིས་སོ། ། ད་ནི་ལས་སུ་བརྩམ་པ་དེ་དག་ལས་ཕུར་པའི་ལས་ཀྱིས་གསད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་བའི་ཕྱིར་མིའི་རུས་པ་ལས་བྱས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ཏེ།

To show that for any such activity, one must first perform the preliminary service (sevā), and once the commitment is fulfilled, when engaging in the actual rite, one should recite the mantra one hundred thousand times without fault and then apply it to the activity, it is said: "Alternatively, if the practitioner recites all the wrathful mantras one hundred thousand times, it is taught that all activities will be accomplished." Now, to show the visualization for the wrathful activities, it is said: "Those who revile the Vajra Master," and so forth. The meaning is that if one performs wrathful activities toward these objects, one will attain enlightenment or the superior, middling, and other levels of siddhi. When performing those activities, one should possess the following visualization: if one meditates on the bodies, speech, and minds of all sentient beings of the ten directions becoming equal to the Body, Speech, and Mind of the Buddha, there is no doubt that enemies will be overcome. Some say these words are the logical reason for certain accomplishment. Now, to show the characteristics of the wrathful ascetic conduct (vrata), it is said: "Moistened with blood or water," and so forth. These five ascetic conducts are to be employed when beginning the activity, regardless of which wrathful deity is used. The locations for wrathful activities are "the abodes of the Mamos or charnel grounds," and so forth; because these are the fierce abodes of spirits (bhūta), they are auspicious for the rites of sorcery (abhicāra). Now, to show how to perform the killing and other rites through the activity of the ritual dagger (kīla) among those activities to be undertaken, it is taught that [the dagger] should be made from human bone and so forth.

དེ་ལ་འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་མིའི་རུས་པའི་ཕུར་བུ་ལ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་བཏབ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱང་འཆི་ན་གཞན་དག་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་པའི་ཚིག་གོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཤེས་དང་མི་ཤེས་རྣམ་སྤངས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་བྱེ་བྲག་ཡིན་ཏེ། མི་ཤེས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་རིག་འཛིན་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་ནི་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་གཉིས་ཀས་ཀྱང་ཕུར་བུ་འདིའི་སྒོ་ནས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དགྲ་གསད་པའི་སྦྱོར་བ་གསུངས་པ། ཡང་ན་ཐོད་པ་གང་བ་དག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཐོད་པ་མ་ཉམས་པ་ལ་ཁྲོ་བོ་གང་ཡང་རུང་བའི་སྔགས་སམ་རྡོ་རྗེ་ཐོར་ཚུགས་གཅིག་པའི་སྔགས་བསྐུལ་བ་དང་བཅས་པ་བྲིས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ཐོར་ཚུགས་ཀྱིས་དེའི་སྟེང་ནས་མནན་པར་བསྒོམས་ཏེ། དགྲའི་སྒོའམ་གྲོང་དུ་སྦས་ན་སྐྲོད་པར་འགྱུར་རོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ། ཏཱ་ལའི་ལོ་མའམ་གཞན་ལའང་རུང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་གསང་སྔགས་བསྐུལ་ཚིག་དང་བཅས་པ་བྲིས་ནས་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྐུལ་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་ཕུར་བུ་གདབ་པའི་གསང་སྔགས་དང་རྒྱུ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཚུལ་རྣམས་སྟོན་པས་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གནོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐུ་མེད་པར་བྱེད་པའོ། ། རྣམ་གཅིག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུས་གཟིར་བ་ཡིན་ནོ། །

Regarding this, the application is as follows: having consecrated a kīla made of human bone in the manner described below, if it is driven in exactly as stated, even a buddha would die, let alone others—such is the meaning of the words. Some say that the phrase "having abandoned both knowledge and ignorance" refers to the specific qualifications of the practitioner: "ignorance" refers to the aforementioned practices such as the accomplishment of the vidyādhara, while "knowledge" refers to knowing the yoga of signlessness; they claim that through both of these, accomplishment is achieved by means of this kīla. The application for slaying an enemy is taught: "Alternatively, a skull filled with..." and so forth. The application for this is to write the mantra of whichever wrathful deity is appropriate, or the mantra of the Single Topknot Vajra, together with the invocation, upon an undamaged skull. Then, meditating that one is pressing down upon it with the Single Topknot Vajra, if it is buried at the enemy's gate or in their village, they will be expelled. Another application is taught: "On a palm leaf or even on other [materials]..." and so forth. The application for this is that once the wrathful secret mantra has been written together with the words of invocation, it will be accomplished if one invokes it through the samādhi of the wrathful deity. Now, the secret mantras for driving in the kīla, the materials, the samādhi, and the manner of consecration are shown by the passage beginning with "Then..." and so forth. In that context, "suppressing the body, speech, and mind" means to render them powerless. Alternatively, it means to strike them with the vajra-kīla.

ཨོཾ་གྷཿགྷཿཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ནི་ཕུར་བུ་གདབ་པའི་སྔགས་ཡིན་ཏེ། འདིར་སརྦ་དུཥྚཱཾ་ཞེས་པའི་བར་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་གཞུག་པར་བྱའོ། ། མི་ཡི་རུས་པའི་ཕུར་བུ་འམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དྲག་པོའི་ཕུར་བུའི་རྒྱུ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཕུར་བུ་དེ་དག་གདབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འོད་འཕྲོ་འཁྲུག་ཅིང་མདངས་བཟང་བའི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་མཉམ་གཞག་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནམ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དམ་འོད་དཔག་མེད་དམ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡང་རུང་སྟེ། འདི་དག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་ཕུར་བུ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ཏེ། སྙིང་ག་དང་ལྟེ་བ་དང་གསང་གནས་དང་དཔྲལ་བ་དང་དབང་པོ་སྒོ་ལྔ་དང་ཡན་ལག་ལྔའི་གནས་དཔུང་པ་གཉིས་དང་པུས་མོ་དང་ལོང་བུའི་ནང་རོལ་གཉིས་ལ་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ། ། གང་དུའང་དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བྱ། ། ཞེས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་དྲག་པོའི་ལས་དང་། ཕུར་བུ་བྱ་བ་བསྟན་པ་རྣམས་ལ་ཕུར་བུའི་དམ་ཚིག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱོར་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་འདི་དག་ཕུར་བུ་ཉིད་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་ལྟ་བུར་བསམས་པའི་ཕུར་བུས་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ད་ནི་ཕུར་བུ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ།

The mantra garland beginning with oṃ ghaḥ ghaḥ is the mantra for the ritual of striking with the kīla. Here, the name of the target should be inserted up to the point of sarva duṣṭān. The passage beginning with "A kīla of human bone, or..." teaches the material for the wrathful kīla. To demonstrate the meditative absorption (samādhi) for striking with such kīlas, it is said: "In the meditative equipoise of Vajrasattva, radiant, turbulent, and of excellent luster," and so forth. Thus, whether it be the yoga of Vajrasattva, Vairocana, Amitābha, or Yamāntaka, one should possess their respective meditative absorption and meditate on the kīla as being of the nature of Amṛtakuṇḍalī. One should then strike with the kīla the locations of the heart, the navel, the secret place, the forehead, the five sense gates, and the five limbs—namely, the two upper arms, the two knees, and the two inner sides of the ankles. The phrase "In all cases, one should perform that very samaya" means that for the wrathful activities and the performance of the kīla rites taught above, one should apply this very samaya of the kīla. Some say that these deities, such as Vajrasattva and the rest, are to be meditated upon as the kīla itself, and that one should strike with a kīla visualized in their likeness. Now, to demonstrate the blessing of the kīla, it is said: "Then the Blessed One Vairocana," and so forth.

དེ་ལ་སྐུའི་དམ་ཚིག་ཚམ་རྔམ་གྱིས་གནོན་པར་བྱ་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་ཚམ་རྔམ་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་བྱེད་པའོ། ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གནས་ཏེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བུའི་ཕྱག་རྒྱས་བཅས་ཏེ། ཕུར་བུ་བསྒྲིལ་ཞིང་ཨོཾ་ཙྪིནྡ་ཙྪིནྡ་ཞེས་པའི་གསང་སྔགས་བརྗོད་པས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕུར་བུ་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་སངས་རྒྱས་དག་ལ་བཏབ་ན་ཡང་དམ་ཚིག་དབང་གིས་བཞེངས་ཏེ་དོན་མཛད་པ་ལ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་བཏབ་ན་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་སྡང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དགྲ་ནི་སྐྲག་སྟེ་འབྲོས་པ་ཡིན་ལ་ཡང་ན་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའོ། ། ད་ནི་གསུངས་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གནས་ཏེ། ཇི་ལྟ་བའི་ཕྱག་རྒྱས་ཕུར་བུ་བསྒྲིལ་ཞིང་གསང་སྔགས་བརྗོད་པས་གསུང་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟེ། ཐུགས་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དགྱེས་པར་གྱུར་ནས་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུའི་དོན་ལ་མཉེས་པར་གྱུར་ནས་བསྟོད་པའི་ཕྱིར། ཨེ་མའོ་གསང་བའི་གནས་ཀྱི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་ཁ་ཅིག་འཆད་དོ། །

Regarding that, the suppression of the samaya of the body through intimidation means to overwhelm all qualities with the intimidating majesty of the wrathful deities. The application for this is to abide in the meditative absorption of Vairocana, and with the two hands of method and insight, having formed the appropriate mudrā, one rolls the ritual dagger (kīla) while reciting the secret mantra oṃ cchinda cchinda. Through the light rays of method and insight, the wisdom dagger is blessed as having the nature of the Vajra Body. If it is driven into the Buddhas, they will arise by the power of their samaya and engage in performing the benefit of beings; if it is driven into worldly beings, they will die. Some say that the "enemy" called "hating" is one who flees in terror, or else dies. This is the blessing as the Vajra Body. Now, in order to bless as the Vajra Speech, the Blessed One, known as Lokeśvara, and so forth, spoke. The application for this is also to abide in the meditative absorption of Vajradharma, and by rolling the ritual dagger with the appropriate mudrā and reciting the mantra, it is blessed as the Vajra Speech. The blessing as the Vajra Mind should be applied in the same way. When he had spoken thus, the Tathāgatas became joyful; having been pleased with the meaning of the Vajra Dagger, some explain that they offered praise with the words, "O, the supreme secret place," and so forth.

ཡང་ན་འདིའི་འགྲེལ་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱི་བཀའ་ཡིན་པར་མངོན་ཏེ། མཇུག་སྡུད་པའི་ཚིག་གམ་འོན་ཏེ་སྔོན་དུ་བཀའ་སྩལ་ཏོ་ཞེས་པ་ཡང་མང་པོའི་ཚིག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མདོར་ན་ཕུར་བུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དོན་ལ་ངོ་མཚར་བའི་དོན་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ། ཨེ་མའོ་གསང་བའི་གནས་ཀྱི་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཕུར་བུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་གསང་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ཀུན་གྱི་ནང་ན་དམ་པར་གྱུར་པའོ། ། ཨེ་མའོ་སྙིང་པོ་ཀུན་བསྡུས་པ། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་ཆོས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཨེ་མའོ་ཆོས་ཀྱི་གནས་ཞི་བ། ། ཞེས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་འཇོམས་པའི་ཕྱིར། ། ཨེ་མའོ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་འཇོམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་དེའི་ཕུར་བུ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་གནོན་པར་བྱེད་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་མཛད་པ་འདི་ནི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའོ་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་ན་ཨེ་མའོ་གསང་བའི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕུར་བུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ། འདིའི་དོན་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྟོན་ཏེ། དེ་ལ་སྙིང་པོ་ཀུན་བསྡུས་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་གནས་ཞི་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །

Alternatively, it is evident that this commentary is the word of the Blessed One Vajradhara himself, because there are no plural expressions such as "concluding words" or "previously spoken." In brief, the Kīla-bodhicitta is taught through its wondrous significance. Regarding that: "Ema! The supreme secret place" means that the kīla-bodhicitta is the most sublime among all that has become a secret place. "Ema! The condensed essence of all" means that bodhicitta is the meaning that condenses the essence of all phenomena. "Ema! The peaceful abode of phenomena" means that bodhicitta is the meaning of being free from conceptual elaboration (prapañca). Because such bodhicitta destroys all signs, it is called "Ema! The Vajra that utterly destroys." Its kīla suppresses even the Buddhas and Bodhisattvas, and it bestows all the accomplishments of body, speech, and mind; this is the meaning of "the condensed suchness (tattva) of all mantras." Alternatively, "Ema! The secret place" refers to the essence of the kīla-bodhicitta. Its meaning is shown to be the essence of bodhicitta as the non-duality of method and insight. In that regard, "the condensed essence of all" is the nature of method, which is the wisdom of self-awareness (svasaṃvedana-jñāna). "The peaceful abode of phenomena" is the nature of insight, which is the dharmatā free from conceptual elaboration.

རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་འཇོམས་པ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ་དོན་མ་ནོར་བར་རྟོགས་པའི་རིག་པ་འབྱུང་བའོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཕུར་བུ་འདི་ནི་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྡུས་པའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ལེའུ་བཅུ་བཞི་པའོ། ། ། ། ད་ནི་གཟུངས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། ལས་དང་སྒྲུབ་པ་ཕྲ་མོ་དང་རྨིས་ལྟས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པས། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་གཟུངས་ཀྱི་རིགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྨེ་ཤ་ཅན་ནི་མཐུ་ཆེན་གྱི། ། བུ་མོ་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སྨེ་ཤ་ཅན་ནི་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་དུ་འདོད་དེ་སྔོན་དུ་བརྗོད་པའི་མ་དང་སྲིང་མོ་བུ་མོ་ཞེས་བསྟན་པ་ལས་འདིར་མར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་གཟུངས་མ་འདི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ་སྟེ། མཉམ་པའི་མཎྜལ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔས་སྐྱང་ནུལ་བྱས་ཏེ། དེར་བཞག་ལ་ཆོ་ག་ཚུལ་བཞིན་བྱས་ཏེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པ་བསྒོམས་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཕང་པར་བཞག་ནས་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡང་། དཀྱིལ་འཁོར་ལྔ་ཡི་འཁོར་ལོ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། སྔོན་དུ་བརྗོད་པ་བཞིན་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྐུ་དང་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་འོད་འདྲར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་སྦྱར་རོ། །

Vajravidāraṇa is the non-dual bodhicitta, the arising of the awareness that realizes the meaning without error. The meaning of this is that this stake of bodhicitta is the condensed suchness of all mantras. This is the fourteenth chapter. Now, in order to teach the characteristics of the dhāraṇī, its activities, the subtle practices, the signs of dreams and omens, and so forth, it is said: "Then the King, the Vajra Holder," and so on. In that regard, to show the family of the dhāraṇī, it is said: "The daughter of a woman of the Śvapāka caste, twelve years of age," and so forth. Here, the "woman of the Śvapāka caste" is asserted to be the Mother of the Family; since she was previously described as the "mother, sister, or daughter," she should be understood here as the Mother. Such a dhāraṇī-consort is to be blessed. One should prepare a level maṇḍala, smear it with the five nectars blessed by Amṛtakuṇḍalī, and place her there. To demonstrate the practice of non-dual union according to the ritual procedure, it is said: "By meditating on the Vajrakuṇḍalī," and so on, up to: "Having placed her on one's lap, one should meditate." Regarding the blessing, it is said: "By the wheel of the five maṇḍalas," and so forth; she should be blessed as previously described. If one asks what will happen by meditating in that way, it is said: "Possessing the vajra body, speech, and mind," and so on, which should be connected with the words: "One will become like a Buddha in radiance."

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། གཙོ་བླག་མཁན་ནི་མཐུ་ཆེན་གྱི། བུ་མོ་ཨུཏྤལ་མཐིང་གའི་མདོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྲིང་མོ་སྟེ། ། འདི་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་ཐོབ་པའི་ཡུམ་སྟེ། དེའི་འབྲས་བུ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོ་ཡིས་ཡོན་ཏན་ཡང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་འོད་འདྲར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྒྱལ་པོ་ཆོས་རྣམས་ཀུན་དང་མཚུངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དེའི་ཡོན་ཏན་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་སྟེ་འདོད་པ་དང་ཐར་པ་ཡང་རྒྱས་པར་བྱེད་དོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དུ་འདོད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ནི་རབ་བསྒོམས་པས། ། གར་མཁན་བུ་མོ་རབ་མཛེས་ཤིང་། ། བཞིན་བཟང་མིག་གི་དཀྱུས་རིང་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བུ་མོ་ཡིན་ཏེ་ཡུམ་འདི་ལས་ནི་གཞན་དག་ལ་དབང་བསྐུར་བའི་ཡུམ་བྱེད་པས་ཡོན་ཏན་ཡང་། འདི་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་བདག། ས་བཅུ་ལ་ནི་གནས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། ། མདོར་ན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྐྱེད་པའི་ཡུམ་གསུམ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་ཉིད་དབང་ནོད་ཅིང་གཞན་ལ་བསྐུར་བའི་ཡུམ་གསུམ་དང་། མ་དང་སྲིང་མོ་བུ་མོ་གསུམ་དང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡུམ་གསུམ་བདག་ཉིད་གཅིག་ཏུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་རིགས་རྣམ་པ་བཞི་གང་རྙེད་པ་ལས་ཀྱང་གཟུང་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྲམ་ཟེ་རྒྱལ་རིགས་རྗེའུ་(རིག་,རིགས་)དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་དག་ཆོས་ཀྱི་རིགས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་འདི་རུ་ནི་རིགས་ཐམས་ཅད་འདུས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ།

"By the application of Vajrasattva, the washerwoman, the daughter of the powerful one, the girl named Indīvaravarṇā," refers to the sister. She is the consort who has obtained the empowerment of insight. Regarding her result, it is said: "The qualities of the Great Vajradhara shall also become like the light of Vajrasattva." "Like a king, he is equal to all phenomena," and so forth, refers to his qualities: the nature of all phenomena is the essence of non-apprehension, which extensively fulfills both desires and liberation. Some maintain that these are the qualities of Vajradharma. "By thoroughly meditating on Vajradharma, the dancer’s daughter, most beautiful, with a fine face and long, wide eyes," refers to the daughter. Since this consort acts as the mother for the empowerment of others, her qualities are described as: "She is the mistress of Vajradharma and shall abide on the ten grounds." In brief, one should unify the three consorts who generate the samādhi of the Great Vajradhara, the three consorts who receive empowerment for themselves and confer it upon others, the three—mother, sister, and daughter—and the three consorts of body, speech, and mind. Furthermore, in order to show that one may take any of the four families that are found, it is said: "Brahmin, Kṣatriya, Vaiśya," and so forth. "One should accomplish with Vajradharma" indicates that these are taught as the Dharma family; however, it should be understood that all families are included herein.

། གཟུངས་དེ་དག་སྒྲུབ་པ་བརྩམ་པའི་དུས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནུབ་ནས་ནི། ། སྒྲུབ་པ་ཀུན་དུ་བརྩམ་པར་བྱ། ། སྐྱ་རེངས་འཆར་བའི་དུས་སུ་ནི། ། སྒོམ་པ་མཆོག་གིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིའི་ཚུལ་ནི་ཉི་མ་ནུབ་ནས་སྒྲུབ་པ་ལ་ཞུགས་ཏེ་ནམ་ཕྱེད་མན་ཆད་ན་རྟགས་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནས་སྐྱ་རེངས་འཆར་བའི་དུས་སུ་དངོས་གྲུབ་བླང་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། འདི་ནི་བསྙེན་པས་རྟགས་འབྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་དངོས་གྲུབ་ལེན་པའི་དུས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་བླ་མའི་མན་ངག་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་གཟུངས་དེ་ལྟ་བུ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་དངོས་གྲུབ་བརྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ནི་གསང་བའི་རྡོ་རྗེའོ། ། ཉི་མ་ནི་གསང་བའི་པདྨ་སྟེ། དེ་ལ་འདས་དེ་སྦྱོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་ནུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། སྒྲུབ་པ་ཀུན་དུ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒུལ་བསྐྱོད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བའི་གནས་ནས་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་བསྐུལ་བའོ། ། སྐྱ་རེངས་འཆར་བའི་དུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གནས་ནས་བབ་པའོ། ། བསྒོམ་པ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ནི། ། སེམས་ནོར་བུའི་ནང་ན་གནས་པ་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་བརྟག་པའོ། ། འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཉམས་སུ་ལོན་པར་གྱུར་པའོ། ། དེ་གང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། སྤོས་དང་མེ་ཏོག་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཆོག་བསྒོམས་ན། ། མྱུར་དུ་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །

Regarding the time to begin the practice of those dhāraṇīs, it is said: "When the vajra-sun has set, One should begin the practice entirely. At the time of the dawn's appearance, Through supreme meditation, accomplishment will be attained." The manner of this is as follows: having entered the practice after the sun has set, great signs will arise by midnight or later. Then, at the time of the dawn's appearance, one should take the siddhi; this is the meaning. This explains the time for a yogi who has produced signs through the approach stage (sevā) to receive the siddhi. Here, the guru’s oral instruction is that, based on such dhāraṇīs as taught above, one examines the siddhi of great wisdom (jñāna). In this context, "vajra" is the secret vajra, and "sun" is the secret lotus. The union of these two is called "the setting of the vajra-sun." "Should begin the practice entirely" means that through the mudrā of movement, one exhorts the bodhicitta from its place of bliss with the syllables hūṃ phaṭ. "At the time of the dawn's appearance" means the descent of the bodhicitta from the place of great bliss. "Supreme meditation" means that when the mind abides within the jewel, one examines the wisdom of great bliss. "Will be attained" means that the wisdom of great bliss has been experienced. If one asks by which samādhi this is attained: "When all ornaments are perfectly complete, Adorned with incense and flowers, If one meditates on the supreme Vajrasattva, One will swiftly obtain the siddhi."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་པ་ནི་བདག་ཡབ་ཡུམ་སྦྱོར་བའོ། ། སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་བརྩམ་པར་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་ནི་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ཡང་རིགས་སོ་སོའི་གཟུངས་བསྟན་པའི་ཞར་ལ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་གྲུབ་འདོད་ན། ། བཤང་གཅི་དམ་ཚིག་བཟའ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་བཟའ་བ་བསྟན་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་དང་འབྲེལ་བའི་བདུད་རྩི་རབ་ཏུ་འགྲུབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བཤང་གཅིའི་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པས། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་གནས་ཞི་བ། ། དེ་ཉིད་བླ་ན་མེད་པ་འགྲུབ། ། ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དྲག་པོའི་ལས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པས་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ལས་འདི་དག་བྱེད་པའི་ཚེ་ཁྲོ་བོ་གང་ཡང་རུང་བས་གཙོ་བོ་བྱས་པའམ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེས་བྱས་ཀྱང་རུང་སྟེ། ཁྲོ་བོ་བཅུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་ནས་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ལས་རྣམས་ལ་སྦྱར་རོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདིར་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱིས་བུ་མོ་དགུག་པ་བསྟན་ཏེ། གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་ཐབ་ཁུང་གྲུ་གསུམ་བྱས་ཏེ་ཚེར་མའི་ཤིང་ལ་མེ་སྦར་ནས་དུག་དང་མིའི་ཁྲག་དང་ལན་ཚྭ་དང་སྐེ་ཚེ་ལ་སོགས་པ་གདུག་པའི་རྫས་རྣམས་ལ་སེམས་ཁྲོས་པ་དང་བཅས་པས་ཉི་མ་གུང་ངམ་ནམ་ཕྱེད་ན་བསྲེག་པར་བྱ་སྟེ།

And so forth. Regarding the phrase, "By the union of the two organs," this refers to the union of oneself as the Father and Mother. "All unions should be undertaken" means that one should understand all phenomena to be the nature of method and insight; this is the meaning. These are accomplished by way of method and insight, and they are explained here as a supplement to the teaching on the dhāraṇīs of the individual families. "If the Vajra-holder desires accomplishment, he should consume the samaya of excrement and urine," and so forth. This teaches the consumption of the five nectars. In order to demonstrate the perfect accomplishment of the nectars associated with method and insight, it is said: "By the samaya of excrement and urine and so forth, through the union of the two organs, the peaceful state of the Buddha's enlightenment, that very unsurpassed reality is accomplished." Now, having taught the wrathful activities and so forth, the passage beginning with "Then" is spoken. In that regard, when performing these activities, one should understand that one should meditate on the maṇḍala of the ten wrathful deities and apply the activities that follow, whether using any of the wrathful deities as the principal or using Dveṣavajra. Here, the summoning of a maiden by Yamāntaka is taught. Possessing the yoga of Yamāntaka, one should construct a triangular hearth and kindle a fire with thorny wood. Then, with a mind full of wrath, one should perform the fire offering at midday or midnight using poisonous substances, human blood, salt, mustard seeds, and so forth.

ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚཱིཿབི་ཀྲྀ་ཏཱ་ན་ན་སརྦ་ཤ་ཏྲཱུཾ་ནི་ཤ་ཡ་སྟམྦྷ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་བུ་མོ་ཆེ་གེ་མོ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲེག་ཅིང་ཉི་མ་གསུམ་དུ་ལས་འདི་བྱས་ན། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་གསུམ་དུ་ཡང་བུ་མོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། བཅུ་བཞི་འམ་ཡང་ན་ཚེས་བརྒྱད་ལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དགུག་པའི་རྫས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་ལྟར་བཅུ་བཞིའམ་ཚེས་བརྒྱད་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བ་བླངས་ལ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ་ཟླ་བ་གཟས་ཟིན་པའི་ཚེ་ཁར་བཅུག་སྟེ་གསང་སྔགས་བཟླས་པ་བྱས་ནས། དེ་ནས་གདུལ་བྱའི་མིང་ལ་སོགས་པ་བྲིས་ན་གདུལ་བྱ་འདུལ་བར་འགྱུར་བར་གདོན་མི་ཟའོ། ། གསང་སྔགས་ཤེས་པས་བསྒོམས་ནས་ནི། ། གང་ཡང་རུང་བའི་རི་མོ་བྲི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔོན་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། ། ཐོ་བ་ཞི་བ་ལ་བསྒོམས་ནས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཁྲོ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གནས་པ་ལས་སྤྲུལ་པ་ཐོ་བ་ཐོགས་པ་མང་པོ་བྱུང་སྟེ། གང་ལ་བྱ་བའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་བརྡེག་པར་བསྒོམས་ན་འདི་ཡིས་འདུལ་བར་འགྱུར་བས། སྦྱོར་བ་དག་གིས་ངེས་པར་ལྟུང་། ། ཞེས་སོ། ། སྦྱོར་བ་གཞན་གསུངས་པ། ། ཧཱུཾ་ནི་རབ་ཏུ་འབར་དང་བཅས། ། ཞེས་པ་སྟེ་འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཁྲོ་བོའི་སྦྱོར་བས་སྤྲུལ་པའི་ཕོ་ཉ་རྣམས་ཀྱི་ལག་ན་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཐོགས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་གཞིག་པར་བསམས་ན་འགྲུབ་བོ། ། གཞན་ཡང་། རྡོ་རྒྱུས་སོལ་བ་ལ་སོགས་པས། ། སྐྱེས་པའམ་བུད་མེད་ཀྱི་གཟུགས་བྲིས་ལ། ། ཞེས་བྱ་བས་ལིང་ག་བྱས་ཏེ།

With the mantra: Oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ vikṛtānana sarva śatrūn niśāya stambhaya hūṃ hūṃ amuka-kanyāṃ phaṭ phaṭ svāhā, if one performs this rite for three days while burning [the effigy], the meaning is that the girl will appear even within three incalculable eons. Regarding the passage beginning, "On the fourteenth or the eighth day," this teaches the substances for summoning. As previously explained, on the fourteenth or the eighth day, one should take charcoal from a charnel ground and perform the ritual according to the procedure. When the moon is eclipsed, one should place [the charcoal] in the mouth, recite the secret mantra, and then write the name of the person to be subdued; there is no doubt that the person to be subdued will be brought under control. Regarding the line, "One who knows the secret mantra, having meditated, should draw any suitable figure," this is as previously explained. Regarding the line, "Having meditated on the mallet as peaceful," this means that while one abides in the meditative absorption (samādhi) of a wrathful deity, many emanated mallet-wielders emerge. If one meditates on striking the image of the target, they will be subdued by this; thus it says, "By these applications, they will certainly fall." Another application is taught: "With hūṃ together with intense blazing." The application of this is that if one visualizes the messengers emanated by the wrathful application holding vajras generated from hūṃ in their hands and destroying the target, it will be accomplished. Furthermore: "With asbestos, charcoal, and so forth, one should draw the form of a man or a woman." By this, one should fashion a liṅga (effigy).

བདག་གི་སྤྲུལ་པ་ལག་ན་སྟ་རེ་ཐོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལིང་ག་ལ་བསྟིམས་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་མིད་པ་བཅད་པར་བསྒོམས་ན་གང་ཡང་རུང་སྟེ་སྣད་པའམ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རབ་འབར་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མནན་པའི་ལས་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་འོག་གི་རླུང་དང་ཆར་པ་བཅད་པ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བཞུགས་ནས་རླུང་ངམ་ཆར་པ་ཡང་རུང་སྟེ་གང་ཡང་རུང་བའི་མདུན་དུ་བསམས་ཏེ། དེའི་སྟེང་དུ་ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱིས་མནན་པའི་དབུས་ན་རྡོ་རྗེ་འགྲེང་བུས་མཚན་པ་བསམས་ནས་གདུག་པའི་དགྲ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི་དྲན་པར་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའང་འཇིག་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས། ད་ནི་གོང་དུ་སྨོས་པའི་གཟུགས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའི་མཚན་ཉིད་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤྲོ་ཞིང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་སྟོན་པས་དེ་ལ་སྔགས་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བའི་སྙིང་པོའོ། ། ཕཊ་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་བདག་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་གྱི་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དེ། མཁའ་གསང་རྣམ་པ་གཉིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཚེ་རྡོ་རྗེའི་སྦུ་གུའི་ནང་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤྲོ་བའི་ཕཊ་ནག་པོ་ཡོད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། དབུས་སུ་གཟུགས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་ལྡན་པའི་གཙོ་བོར་བསྐྱེད་པའོ། ། སྔགས་ཤེས་པས་ནི་གནས་བཞི་རུ། ། བུད་མེད་རྟག་ཏུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚམས་ཀྱི་ལྷ་མོ་བཤེས་གཉེན་མ་བཞི་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ཉིད་དོ། །

If one meditates on one’s own emanations, holding axes, severing the throats of the targets who have been absorbed into the liṅga, then whoever it may be, they will be wounded or killed. The passage beginning with "The blazing vajra of activity" refers to the rite of suppression; this should be applied to the stopping of subterranean winds or rain. The application of this is as follows: abiding in the samādhi of Amṛtakuṇḍalī, one visualizes either the wind or the rain in front of oneself. Above that, one visualizes a crossed activity-vajra pressing down, with a vertical vajra marked in its center. If one then recollects the fierce enemy Amṛtakuṇḍalī, even the emanations of a Buddha would be destroyed, let alone others. Now, to show the characteristics of the non-dual union with the forms mentioned above, and the syllables that radiate and bless the bodhicitta, this mantra is taught as the secret heart-essence of all: "PHAṬ," and so forth. The application of this is to generate oneself as the Great Seal (mahāmudrā) of the principal deity, father and mother. At the time of blessing the two secret spaces, there is a black phaṭ syllable within the hollow of the vajra for the purpose of radiating bodhicitta. "By the union of the wisdom-being, one should meditate on the form in the center" means generating oneself as the principal deity endowed with the wisdom-being. "The knower of mantras should always place women in the four locations" means that the four goddesses of the intermediate directions, the Maitrī (Friendliness) goddesses, are to be permanently stationed there.

རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། མཚན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་མཚན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མོའི་ཡོན་ཏན་ནོ། ། པདྨོ་རབ་ཏུ་རྒྱས་བྱས་ནས། ། སྔགས་ཀྱི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཧཱུཾ་གིས་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། རང་ལུས་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལ། ། ཕབ་ན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བབ་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བདག་ཡེ་ཤེས་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པའི་མཚན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བུད་མེད་བཞི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་ཏེ་ཡུམ་བཞིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཕྱོགས་བཞིར་བཞག་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བས་པདྨོ་རྒྱས་པར་བྱས་ནས། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དབབ་ཅིང་ཕཊ་ཅེས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྤྲོ་བར་བྱའོ་ཞེའོ། ། བཞིན་བཟང་ཕན་པར་འདོད་པ་ཡིས། ། བུད་མེད་རྙེད་ནས་ཆོ་ག་བཞིན། ། དབེན་པར་མཆོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་གསང་བའི་སྦྱོར་བ་དེ་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུར་བྱས་ཏེ། གསང་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སངས་རྒྱས་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་དམ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་འཐུངས་ཏེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་བྱས་ན་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། ། བཤང་བའམ་ཡང་ན་འབྲས་ཆན་ནམ། ། ཤ་དག་ཀྱང་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བདུད་རྩི་རི་ལུ་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་ལྷག་མ་བསྟན་ཏེ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་བཤང་བ་དང་འབྲས་ཆན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་ཤ་རྣམ་པ་ལྔ་དག་ལས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཤ་གཅིག་དང་། དེ་རྣམས་བསྲེས་ཏེ་རི་ལུ་བྱ་ཡང་ན་བཤང་བ་ནི་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ།

"Completely perfect in all ornaments, marked by all the marks"—this refers to the qualities of the goddess. "Having fully opened the lotus, one should meditate on the form of the mantra." Regarding "HŪṂ," one should consecrate the lotus and the vajra with the syllable HŪṂ. "If one brings down [the essence] into the vajra of one's own body, speech, and mind, enlightenment will be attained"—this refers to the qualities of the descent of bodhicitta. Some say: "One should visualize four women, complete with all the marks of one endowed with the union of wisdom, adorned with ornaments, and consecrated as the four consorts. Placing them in the four directions, one should open the lotus through non-dual union. Then, with 'HŪṂ,' one should bring down the bodhicitta, and with 'PHAṬ,' one should radiate the bodhicitta." "Having found a woman of beautiful countenance who desires to be of benefit, one should perform the offering in a secluded place according to the ritual"—this means that having performed the secret union as explained above in this manner, if one drinks the secret bodhicitta, which is the nature of the assembly of Buddhas, or through the union of one's own family, and remains in non-conceptuality, it will occur exactly as taught. "With excrement, or rice, or even meat, one should insert [the pill]"—this and the following passages teach the remaining ritual for accomplishing the nectar pill. The application of this is as follows: from excrement, rice, bodhicitta, and the five types of meat, one takes the meat of one's own family and mixes them to form a pill. Alternatively, "excrement" refers to the five types of nectar.

དེ་དག་དང་འབྲས་ཆན་ཉིད་དང་། རིགས་ཀྱི་ཤ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་དང་བདུན་དུ་སྦྱར་ཏེ་རི་ལུ་བྱས་ལ་དེ་བྷ་གར་བཞག་སྟེ་བསྒོམས་ནས་མཚན་མ་ཐོབ་པར་སྦྱར་བ་བྱས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་བཅས་ཏེ་ཟོས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་གསུངས་པ། གསང་བ་ཆོ་ག་བཞིན་བླངས་ལ། ། ཁམ་ཕོར་སྦྱར་མར་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་པ་སྟེ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་བཤང་བ་དང་མར་ཁུ་སྦྱར་ཏེ་བནྡྷའི་འཛག་ཕོར་ཅིག་ཏུ་བླུགས་ལ། འོག་ཏུ་བནྡྷ་བཟང་པོ་ཞིག་བཟེད་དེ། དེ་ལ་གསང་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ནས་ཟོས་ན་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མི་སྣང་བའི་ཐབས་འདི་དག་ཀུན་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ་མཚན་མ་ཐོབ་པ་དང་ཟོས་ན་མི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། ། ཁ་ཅིག་འདོད་པ་ནི་བཤང་བ་ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་ཚང་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་དང་ཤ་རྣམ་པ་ལྔར་རེ་རེ་སྦྱར་ཏེ་རི་ལུ་བྱའོ་ཞེས་འདོད་དོ། ། ག་བུར་ཙནྡན་སྦྱར་བ་ཡི། ། རི་ལུ་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དང་པདྨ་རཀྟ་སྦྱར་བའོ། ། རྣམ་གཅིག་ཏུ་ཙནྡན་ནི་བཤང་བ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལ་རི་ལུ་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ག་ཕུར་ཙནྡན་ཉིད་དུ་འདོད་དོ། ། གི་ཝང་ཨ་ག་རུ་སྦྱར་བའི། ། རི་ལུ་ལྕགས་གསུམ་གྱིས་དཀྲིས་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤང་བ་དང་དྲི་ཆུར་སྦྱར་བའོ། ། ག་པུར་གུར་གུམ་སྦྱར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཤང་བ་དང་ཁུ་བར་སྦྱར་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་འདི་དག་དངོས་བཞིན་དུ་འདོད་དེ་ཇི་ལྟར་ཇི་ལྟར་ཡང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །

These, together with rice and any kind of meat, are combined into seven and made into pills. Placing these in the bhaga and meditating until the signs are attained, one should then consume them along with bodhicitta; if done thus, one will become invisible even to the Buddhas. Furthermore, it is said: "Having taken the secret substances according to the ritual, One should place them in a joined earthen bowl." The application of this is as follows: one mixes feces and clarified butter, pours them into a skull-cup (bandha) used for dripping, and places a fine skull-cup beneath it to catch the flow. Having recited the mantra one hundred and eight times over it, if one eats it, one will become invisible. In the same way, all these methods for invisibility should be understood as follows: once they have been blessed through such an application and the signs are attained, if one eats them, one will become invisible. Some maintain that what is referred to as "feces" is the complete set of the five nectars (pañcāmṛta), and that these should be combined with each of the five types of meat to form the pills. Regarding the line: "A pill of camphor and sandalwood, Wrapped in the three metals," this refers to the combination of bodhicitta and padmarakta. Alternatively, "sandalwood" (candana) refers to feces, and the pill is made from that. Some maintain that "camphor" (gapura) is indeed sandalwood. Regarding the line: "A pill of bezoar and agarwood, Wrapped in the three metals," this refers to the combination of feces and urine. Regarding the line: "By combining camphor and saffron," this refers to the combination of feces and semen. Some maintain that these should be taken literally; in any case, there is no contradiction.

དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲུབ་པ་དེ་དག་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནམ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བྱ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་འམ་གང་ཡང་རུང་། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བྱིན་བརླབས་ན། དེ་ནི་དཔལ་དང་ལྡན་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་འོད་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི། ། འདོད་ཁམས་པ་ཡི་བུ་མོ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་ལྷའི་བུ་མོ་དག་ལ་འདོད་པ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དེ་ལ་མཉེས་པར་གྱུར་ནས་ངོ་མཚར་གྱི་ཚིག་གསུངས་པ་ནི། ཨེ་མའོ་རབ་ཏུ་ངོ་མཚར་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། མི་གཙང་བའི་རྫས་རྣམས་ཀྱང་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པར་གསུངས་པ་ངོ་མཚར་རོ་ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ལ་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་རྒྱས་གདབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་ཅན་རྣམས་ཀུན། ། རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བས་མཉེས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ལྔ་སངས་རྒྱས་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་དབུ་རྒྱན་བྱས་ན་དེ་དག་མཉེས་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་རབ་དབྱེ་བས། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་རྣམས་མཉེས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རིགས་ལྔའི་དབྱེ་བ་ཞིག་གིས་དབུ་རྒྱན་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་རིགས་ལྔ་ནི་དེ་ཞུ་བ་ལས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ཕན་ཚུན་གདབ་པ་ནི་འདི་སྐད་དུ།

In order to show that such practices are to be performed through the meditative absorption of Vajradhara or the meditative absorption of the deity of one’s own family, it is said: “If one is blessed as the Great Seal (Mahāmudrā) By Vajradhara or anyone else, One will become like the glorious Buddha of Light.” Regarding its qualities, it is said: “The maidens of the desire realm,” and so forth, meaning that one will enjoy desire with the daughters of the gods. Then, all the Tathāgatas, being pleased with that meaning, spoke these words of wonder: “O, how most wonderful!” and so forth. This means it is wonderful that even impure substances are taught to be pure by their very nature, serving as the causes for spiritual accomplishment (siddhi). Now, in order to show the sealing of the deities of the maṇḍala with the mudrās of their own respective families, it is said: “Then the Teacher Vajradhara,” and so forth. In that regard, the line: “All the Buddhas who possess the vajra Will be pleased by the vajra union,” means that if the five families of Buddhas are crowned with Vajradhara, they will be pleased. The line: “By the distinction of the Buddhas and the vajra, The Vajradharas will be pleased,” means that Vajradhara is crowned with the distinctions of the five families. In this context, Vajradhara is the cause, and the five families are the result, as they are generated from the melting of that [cause]. Their mutual sealing is as follows:

རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུས་རྒྱས་གདབ་ཅིང་། ། འབྲས་བུ་ལ་ཡང་རྒྱུས་རྒྱས་གདབ། ། ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས། ། གཙུག་ཏོར་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ལྔའི་དབྱེ་བ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་མཉེས་པར་བྱེད་པར་མ་ཟད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙུག་ཏོར་དུ་ཡང་མཚན་ཞིང་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའོ། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ལས་དེ་མཆོག་སྟེ། ། ཞེས་པ་ནི་ཁྲོ་བོ་བཅུ་པོ་བསྒོམས་པ་རྣམས་ལས་རིགས་ལྔ་པོ་དེས་དབུ་བརྒྱན་ཞིང་མཚན་པ་ནི་མཆོག་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བསམ་མེད་གཞན་གྱི་དངོས་གྲུབ་ནི། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བར་ཡོངས་མི་འགྱུར། ། ཞེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱས་གདབ་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏོ། ། ད་ནི་ལས་ཕྲན་ཚེགས་ཀྱི་རྒྱས་བཏབ་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཆོས་མཆོག་རྣམས། དཀོན་མཆོག་དཔལ་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིག་འཛིན་སྒྲུབ་པ་དག་ལ་དཀོན་མཆོག་དཔལ་གྱིས་བྱའོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་མོ་སྦྱོར་བ་ལ། ། ཚེ་དཔག་མེད་པར་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྷ་མོ་བསྒྲུབ་པ་དག་ལ་ཚེ་དཔག་མེད་ཀྱིས་བྱའོ། ། ཐམས་ཅད་ལས་བྱེད་སྔགས་རྣམས་ལ། ། གདོན་མི་ཟ་བའི་བཀའ་བསྒོའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྲན་རྣམས་ལ་གདོན་མི་ཟ་བས་སོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་དུ་རྒྱས་བཏབ་པ་གསལ་བར་སྨོས་པའི་ལྷ་རྣམས་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་མཚན་པར་བྱའོ། ། གནོད་སྦྱིན་མ་ཡི་སྔགས་རྒྱུད་ལ། །

"It is said: 'Seal the cause with the result, and seal the result as well with the cause.' Regarding the statement, 'The forms of the Vajra-holders and so forth please the Uṣṇīṣas,' this means that the distinctions of the five families not only please the Vajra-holder, but also mark and please the uṣṇīṣas of all the goddesses. Regarding the statement, 'Among the wrathful ones, this is supreme,' this means that among those who meditate on the ten wrathful deities, being crowned and marked by those five families is supreme; for it is said: 'The accomplishments of others, which are beyond thought, will not occur even in ten million eons.' Thus, the characteristics of sealing the deities of the maṇḍala have been shown. Now, the characteristics of sealing the minor activities are shown: 'For the supreme dharmas of the Knowledge Kings, one should meditate on Ratnaśrī.' This means that for those practicing the vidyādhara [attainments], it should be done with Ratnaśrī. 'For the application of the Knowledge Queens, one should thoroughly meditate on Amitāyus.' This means that for those practicing the goddesses, it should be done with Amitāyus. 'For all the mantras that perform activities, the command of the Infallible One is given.' This means that for the servants, it is done with the Infallible One. 'For all mantras themselves, one should meditate on Vajrasattva.' This means that for those deities where the sealing is explicitly mentioned, they should be marked by Vajrasattva. 'In the mantra tantra of the yakṣīs...'"

གཤིན་རྗེ་གཤེད་ནི་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གནོད་སྦྱིན་མ་སྒྲུབ་པའི་དུས་ལ་སོགས་པར་རོ། ། དེ་ལྟར་ན། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་ནི། ། སྤྱི་བོ་ནས་ནི་བསྐུལ་བ་ཤིག། ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ་ཀུན་ཀྱང་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་མཚོན་ན་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། བསམ་གཏན་འཁོར་ལོ་འདི་ཡིས་ནི། ། སྔགས་མཉེས་པ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དག། བསྒྲུབ་པ་ལ་ནི་དེ་གསུངས་ཏེ། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་སྟོན་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་དབབ་པའི་ལས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དེ་ནས་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ། རི་རྩེ་ཉམས་ནི་དགའ་བ་དང་། ། ཞེས་བྱ་བས་གནས་བསྟན་ཏོ། ། སྔགས་ཟློས་པ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐུལ་བའི་ཐབས་བསྟན་ཏེ། འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཧཱུཾ་ཧ་ཨཱཿཛྷཻཿཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐུལ་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལས་ལ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་གཟུགས་ཆེན་པོ། ། པདྨ་རཱ་གའི་འོད་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་དབབ་སྣོད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་དབབ་སྣོད་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སུ་བསྒོམས་ཏེ། དེའི་གནས་གསུམ་དུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་གསུམ་བཀོད་དེ་དབབ་པ་བྱས་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་གྲུབ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དབབ་པར་བྱ་བ་གང་ཞིག་ཅེ་ན། ། ས་བླའི་རིགས་ཆེན་བསྐུལ་བ་དང་། ། འཕགས་པ་བཞི་པོ་དག་ཀྱང་ནི། །

"One should examine Yamāntaka" refers to the time of practicing the yakṣī and so forth. Thus it is said: "For all mantras indeed, one should invoke from the crown." Because all are sealed and marked so that they do not transgress, it is said: "By means of this wheel of meditative concentration, for the sake of pleasing the mantras and accomplishing the maṇḍalas, that was taught; it reveals the great samaya." Now, the activity of descending is taught. Furthermore, in order to cause [the deity] to be drawn into the drawing of the maṇḍala and so forth, it is said: "Then the Teacher, the Vajra-holder," and so forth. In that regard, "On a mountain peak of delightful aspect" indicates the location. "By the application of mantra recitation" indicates the method of invocation; if one invokes with the mantra hūṃ ha āḥ jhaiḥ that appears below, all deities such as Vajrasattva will be engaged in the activity. "Great form of Vajradharma, resembling the light of a ruby," and so forth, indicates the blessing of the vessel for the descent. The meaning is that if one meditates on the vessel for the descent as Vajradharma appearing below, and places the three deities of the Body, Speech, and Mind Vajra families in its three places, the descent will be accomplished without a doubt. If one asks, "What is to be caused to descend?" it says: "The great lineage of the earth above is invoked, and the four noble ones as well."

ཞེས་སྨོས་ཏེ་ས་བླའི་ལྷའི་བུ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པ་དག་གམ་རིགས་བཞིའི་འཕགས་པ་དག་ཀྱང་རུང་སྟེ་འདི་དག་དབབ་པར་བྱའོ། ། དབབ་སྣོད་གང་ལ་བྱ་ཞེ་ན། བུ་མོ་ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་མའམ། ལོ་གྲངས་བཅུ་གཉིས་ལོན་པའི་ཁྱེའུ་ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། ། འདི་དག་ལ་ཁྲུས་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་གས་ལེགས་པར་དབབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ། རྣམ་པ་གཞན་དུ་བྱས་ན་ནི། ། ཁམས་གསུམ་སྐྱེ་བོས་དཔྱས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་འདི་དག་ལེགས་པར་མ་བྱས་ན་སྐྱེ་བོས་དཔྱས་པར་འགྱུར་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལས་གང་བྱེད་ཀྱང་པྲ་ཕབ་ནས་མ་བྱས་ན་ལས་མི་འགྲུབ་པ་དང་དཔྱས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། ། གང་གིས་བསྐུལ་ཞེ་ན། ཧཱུཾ་ཧ་ཨཱཿཛྷཻཿཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིས་ནི་ནམ་མཁའ་ཕེབས་པར་འགྱུར་ན་གཞན་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ། སྙིང་པོ་དེ་དག་གང་དང་གང་གི་ཡིན་ཞེ་ན། ཧཱུཾ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བདག། ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བསྐུལ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟར་དུ་བསྐུལ་བས་ཕེབས་པ་དང་འགུལ་བ་དང་འཕར་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལ་དབབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཕྲན་ཚེགས་འདི་དག་ལས་ལ་སྦྱར་བ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་པ་དང་དབང་བསྐུར་མ་ཐག་ཏུ་སློབ་མ་ལ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ནི་བླ་མ་ཡེ་ཤེས་འགའ་ལ་དབང་ཐོབ་པས་སྦྱར་བ་ཡིན་པར་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལ་འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་དབབ་སྣོད་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སུ་བསྒོམས་པའི་ལུས་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བཀོད་དེ། དེ་ལ་སྙིང་གར་ཧཱུཾ་རླུང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྒོམ་མོ། །

Thus it is said: one should cause the descent of either especially exalted sons of the gods of the earth who possess clairvoyance and miraculous powers, or the noble ones of the four castes. If one asks, "Upon what vessel should the descent be performed?" it is stated: "A girl of twelve years, or a boy who has reached twelve years." The meaning is that these should be properly prepared for the descent through rituals such as bathing and so forth. Otherwise, it is said: "The beings of the three realms will mock." This means that if these rites are not performed well, people will mock them. Some say that for whatever task one performs, if one does not perform the prāveśana (descent of the deity), the task will not be accomplished and one will be mocked. If one asks, "By what is it invoked?" it is stated: "HŪṂ HA ĀḤ JHAIḤ." The meaning is that if even the sky is caused to descend by this, what need is there to mention others? If one asks, "To which of those are those essences (hṛdaya) [belonging]?" it is stated: "HŪṂ is the self of Vajrasattva," and so forth; they are explained as being the nature of the invocation of the body, speech, and mind. The meaning is that by invoking in that way, the descent, trembling, and leaping will occur. Regarding that, these minor rites such as the descent are accomplished merely by applying them to the activity; and the arising of non-conceptual wisdom in the disciple immediately upon the conferral of empowerment is to be understood as being applied by a guru who has attained mastery over certain wisdoms. In that regard, the application here is as follows: having meditated on the vessel for the descent as Vajradharma, one arranges the body, speech, and mind, and meditates on the syllable HŪṂ, the very essence of wind, at the heart.

མགྲིན་པར་ཨཱཿཆུའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྒོམ། སྤྱི་བོར་ཧ་སའི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྒོམ། རྐང་མཐིལ་ཛྷཻཿམའི་ངོ་བོ་བསྒོམས་ནས། གསང་སྔགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་དབབ་སྣོད་གཡོ་བ་དང་འཕར་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་བཟུང་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བ་ལ་སོགས་པའི་ལས་བཅོལ་བ་དང་དགོངས་པ་དྲི་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ། དེ་ནས་མཉེས་པར་བྱ་བ་དང་བཟོད་པར་གསོལ་བ་བྱས་ནས་དེ་ནས་ཕྲ་གསང་བའི་ཆོ་ག་བྱས་ནས་དབབ་སྣོད་ལ་དབང་བསྐུར་ཏེ་གཞག་གོ། ། ད་ནི་གདུག་པ་གཞིག་པའི་ལས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ་དེ་ལ། ། རྩེ་གཅིག་མ་གྱུར་པ་ཡིས་ཀྱང་། ། བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པས་འདི་དག་བྱས། ། ལས་རྣམས་གཞན་དུ་མི་བྱ་བ། ། གདུག་པ་ཐམས་ཅད་གཞིག་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱི་རོལ་རྫས་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་གདུག་པ་གཞིག་པ་འདི་དག་ནི་བྱ་ལ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི། ། བསམ་གཏན་གྱི་སྒོ་ནས་གདུག་པ་གཞིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཐབས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མཐའ་དག་མི་བྱ་སྟེ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདི་དག་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་ཡིན་ལ་མི་བྱ་བ་ནི་མན་ཆད་ཀྱི་གདུག་པ་གཞིག་པ་ཀུན་ཡིན་ཏེ་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ལ། དགྲ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཐལ་བ་ལས་ལིང་ག་བྱས་ཏེ། གནས་དུར་ཁྲོད་དུ་སོང་ནས་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པའི་སྦྱོར་བ་ལྡན་པས་སྐྲ་བཤིག་གཅེར་བུར་ཕུད་དེ།

Meditate on the syllable ĀḤ at the throat as the essence of water. Meditate on the syllable HaḤ at the crown of the head as the essence of fire. Meditate on the syllable JhaiḤ at the soles of the feet as the essence of earth. By invoking with that very secret mantra, the vessel for the descent will shake and leap. Then, having held it in that manner, perform the activities such as drawing the maṇḍala and inquiring into the enlightened intent. Then, having performed the acts of pleasing and requesting forbearance, and having performed the subtle secret ritual, bestow the empowerment upon the vessel for the descent and leave it there. Now, in order to teach the activities such as the destruction of the malevolent, it is said: "Then the King, the Vajra-Holder," and so forth. Regarding that: "Even by those who are not one-pointed, These should be performed with firm ascetic conduct. Other activities are not to be done; This is the destruction of all the malevolent." This means that even for those who lack one-pointed meditative concentration, these methods for destroying the malevolent—performed through external material applications based on ascetic conduct—should be done. However, one must not perform any other applications of skillful means, such as destroying the malevolent through the gateway of meditative concentration, because they will not be accomplished. Some say that "these should be performed" refers to activities such as the descent, while "not to be done" refers to all subsequent methods for destroying the malevolent, because they are non-conceptual. Regarding that: "Having made an image of the enemy," and so forth, means that having made a liṅga from ashes, one goes to a charnel ground and, possessing the application of Yamāntaka or others, with hair disheveled and naked, [one proceeds].

ཁྲོ་བོའི་གསང་སྔགས་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ན་འཆི་བར་གདོན་མི་ཟའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་བྱས་པ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་བ་ལང་ཤ་ལ་སོགས་པ་བསྲེག་ཅིང་། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲཱྀཿཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱར་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཤ་ཆེན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ལའང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། དགྲ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་ནི། ། བཤང་གཅི་དག་གི་ཆོས་མཆོག་གིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། དགྲ་བོའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་ནི། ། ཆུ་བོ་འབབ་པའི་འགྲམ་གཉིས་སུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ལིང་ག་གཟིར་བའི་ཐབས་ཡིན་ཏེ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་ཆུ་འགྲམ་གྱི་ས་ལས་ལིང་ག་བྱས་ཏེ་གདུག་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཚེར་མ་འམ། ཡང་ན་སྦྲུལ་གདུག་པའི་རུས་པའི་ཚེར་མས་ལིང་ག་ལ་གསིབ་ཅིང་ཨོཾ་ཧྲཱིཿཥྚྲཱྀཿཞེས་པའི་སྔགས་བསྐུལ་ཚིག་དང་བཅས་པས་ལིང་ག་ལ་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་ཡང་མ་ལུས་པ་དགང་བར་བྱའོ་ཞེས་སོ། ། སྐེ་ཚེ་ལན་ཚྭ་ཞེས་པ་ནི་དྲག་པོ་སྤྱིའི་རྫས་ཏེ། དེ་དག་ལ་སོགས་པ་གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། ད་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱར་བའི་ལས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་འདི་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཕྲེང་བ་འདི་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་དུ་ཡང་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནས་བླང་བའམ་ཡང་ན་བསམ་གཏན་བྱ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པ་དང་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་ལྷ་དག་སྟེ་དེ་དག་ཀྱང་འཇིག་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས།

If one recites the wrathful secret mantra one thousand and eight times, death will undoubtedly occur. The construction of a triangular maṇḍala and so forth teaches the fire offering; by means of the application of Yamāntaka, one should burn beef and the like, and if joined with the mantra oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ, success will be achieved. The phrase "with great meat" should also be applied in the same way. The passage beginning with "Having made an image of the enemy, with the supreme substances of excrement and urine" and so forth should also be applied similarly. The passage beginning with "Having made an image of the enemy, on both banks of a flowing river" and so forth is the method for piercing the liṅga. The application of this is to make a liṅga from earth from a riverbank and then pierce the liṅga with thorns from a poisonous plant or with thorns from the bones of a venomous snake, while reciting the mantra oṃ hrīḥ ṣṭrīḥ along with the words of exhortation, filling the liṅga until not even a sesame seed's worth remains. "White mustard and salt" are the general substances for wrathful rites; the others are easy to understand. Now, in order to teach the rites joined with the all-accomplishing mantra, it says "In that regard, this..." and so forth. In that context, because this mantra garland is all-accomplishing, it should be recited in all instances. Regarding its qualities, it says "to be taken up or else to be meditated upon," the meaning of which is that even the gods who dwell in the desire realm and the form realm will be destroyed. From the passage "Vajrasattva, the great wrathful one..." and so forth.

འུག་པ་བྱ་རོག་བྱ་རྒོད་དང་། ། རིང་དུ་སྒྲ་འབྱིན་ཝ་རྣམས་ཀྱིས། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་ནི་ཐམས་ཅད་ཁྲོ་བོའི་སྤྲུལ་པའི་ཆ་ལུགས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྦྲུལ་ནག་རབ་ཏུ་ཁྲོ་བ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་དུག་བསྐུལ་བའི་ཆོ་ག་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་སྦྲུལ་རབ་ཏུ་གདུག་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་དཔྲལ་བར་བསམས་ན་འཇིག་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་དུག་ནད་ན་བའི་དཔྲལ་བར་སྦྲུལ་བྲིས་ཏེ། མདུན་དུ་དགྲའི་ལིང་ག་ཅིག་བྱས་ལ་སྦྲུལ་དེའི་ཁས་ནད་པའི་དུག་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་གནས་པ་ལ་སྔགས་པའི་ལག་པས་སྦྲུལ་དང་བཅས་པར་བྱབས་ཏེ། མདུན་གྱི་ལིང་ག་ལ་བསྟིམས་ན་དུག་གིས་ཟིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེའོ། ། ཐོ་བ་སྟ་རེ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྤྲུལ་པའི་ལག་ན་ཐོགས་པར་སྦྱར་རོ། ། བསྲུང་བ་ལ་སོགས་སྔགས་རྣམས་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱང་ནི་གནོད་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དགྲ་བོ་བསྲུང་བའི་སྔགས་པ་དང་ལྷ་ཡང་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕུང་པོས་ཇི་ཙམ་དུ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕུང་པོའི་ཚོགས་སུ་གནས་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་བསད་ན་མཉེས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ལས་བསྟན་པ་ལ་ངོ་མཚར་བའི་དོན་གསུངས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་ལ་སྐྱེ་བའི་འཁྲུལ་པར་སྣང་བ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་དུག་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་ལས་ཕྲན་ཚེགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་རྟ་མགྲིན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གནས་པའི་དཔྲལ་བར་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་སྦྲུལ་རྡོ་རྒྱུས་སམ་སོལ་བས་བྲིས་ཏེ།

From "The owls, crows, vultures, and the jackals that cry out from afar" up to that point, everything should be applied as the attire of the wrathful emanations. "The intensely wrathful black snake" and so forth is the ritual for invoking poison; the meaning is that if one visualizes an extremely venomous snake at the forehead of the target, they will be destroyed. Some say that one should draw a snake on the forehead of a person suffering from a poison disease, place an effigy of the enemy in front, and imagine that the snake's mouth gathers all the disease's poison from the patient. Then, while the practitioner's hand brushes the snake, the poison is absorbed into the effigy in front, whereby the enemy becomes possessed by the poison. The hammer, axe, and so forth should be applied as being held in the hands of the emanations. "The mantras of protection and so forth, and even the gods, will be harmed" means that the practitioner who protects the enemy and the gods themselves will die. "By the vajra aggregate, to whatever extent" and so forth means that because they abide as a collection of aggregates, sentient beings abide within the maṇḍala; if one kills them, it will be pleasing. This teaches such an activity and speaks of its marvelous nature; the meaning is that it is truly marvelous how the delusion of birth appears within the meaning of total purity. Now, in order to teach the purification of poison and so forth, it is said: "In this, this is called the minor activity," and so forth. The application of this is to remain in the meditative absorption of Hayagrīva and draw the aforementioned snake on the forehead with asbestos or charcoal.

དེའི་ཁར་ཡི་གེ་ཁཾ་བསམས་ལྕེ་ལ་ཧྲཱིཿབསམས་ཏེ། དེའི་ཁ་ནས་བྱུང་བའི་འོད་ཟེར་གྱིས་དུག་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པར་བསམས་ན་དུག་ཐམས་ཅད་འབྱིན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྡིག་པ་དང་ཉ་ཁྱི་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བདག་གི་དཔྲལ་བར་བྲི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ལྟ་བ་རྡོ་རྗེ་དུག་ལ་སོགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལ་སོགས་པ་དུག་གཏོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་བདག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམས་པའི་ཐུགས་ཀར་འཁོར་ལོ་ལ་གནས་པའི་ཨོཾ་བསམས་པའི་འོད་ཟེར་གྱིས་དུག་ཐམས་ཅད་གཏོར་བར་བསམས་ན་ལྟ་བའི་དུག་དང་རྡོ་རྗེའི་དུག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་འཕོ་བར་འགྱུར་རོ། ། ཧཱུཾ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོའི་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དུག་འབྱིན་པ་འདི་ནི་བདག་ཉིད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་དང་བཞི་བསྒོམས་པའི་ཐུགས་ཀར་ཧཱུཾ་དཀར་པོ་བཞི་བསམས་པ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་དུག་ཐམས་ཅད་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། ཉེ་བའི་གསོ་བ་ནི་བདག་གི་ཐུགས་ཀར་པདྨ་དཀར་པོ་བསྒོམས་པའི་དབུས་སུ་ཨཱཿདཀར་པོ་འོད་ལྔ་རྫོགས་པར་འཕྲོ་བ་བསམས་ཏེ། དེས་དུག་བསྡུས་པས་ནག་པོའི་ཚུལ་དུ་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་པདྨ་དང་ས་འཛིན་ཙམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སོ་སོ་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་སྦྱོར་བ་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ནད་ཐམས་ཅད་གསོ་བ་ནི་ཛི་ན་ཛིཀ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷར་བསྐྱེད་དེ་གསང་སྔགས་འདི་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་བས་ནད་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྤྲེའུ་འམ་ཁྱི་གུ་ལྟ་བུ་ལུས་ལས་ཕྱུངས་ཏེ། འཁོར་ལོའམ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས་དེ་དག་ཕྱེ་མར་བརླག་པར་བསྒོམས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ།

Furthermore, visualize the syllable khaṃ at the mouth and hrīḥ on the tongue; by imagining that light rays emerging from the mouth gather all poisons, all poisons will be expelled. Likewise, the phrase "draw the forms of the scorpion, the fish, and so forth upon one's forehead as before" is the essential instruction. Regarding the phrase "the poison of the view, the poison of the vajra, and so forth," the meditative absorption for scattering poisons is as follows: having meditated on oneself as Vairocana, visualize the syllable oṃ residing on a wheel at the heart; by imagining that light rays from it scatter all poisons, the poison of the view, the poison of the vajra, and all others will be transferred away. Regarding the phrase "this great hūṃ vajra," and so forth, this method for extracting poison is as follows: having meditated on oneself as the four—body, speech, mind, and the wisdom-being (jñānasattva)—visualize four white hūṃ syllables at the heart; light radiating from them shall extract all poisons. As for the "near treatment," visualize a white lotus at one's heart, in the center of which is a white āḥ radiating the five lights in their entirety; by that, the poisons are gathered and should be expelled in the form of blackness. Some say that one should apply the three syllables individually to the lotus, the earth-holding [mandala], and the body, speech, and mind. Regarding the healing of all diseases, one generates the deity of body, speech, and mind through the secret mantras such as jinajik; by invoking with these mantras, the essence of the disease—appearing like a monkey or a puppy—is expelled from the body, and if one meditates on crushing them to powder with a wheel, a vajra, or the like, it will be accomplished.

ཁ་ཅིག་ན་རེ་སྤྲེའུ་འམ་ཁྱི་གུ་ནི་འབྱུང་བའི་དཔེ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྤྲེའུ་འམ་ཁྱི་གུ་ཁུང་ནས་འཛུལ་བ་ན་ཆགས་ཐོགས་མེད་པར་འབྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ནད་ཕྱིར་འབྱུང་བའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལ། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་དག་རྣམ་པར་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་བསྒོམ་པའོ། ། ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ། བློ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དག། དེ་ལ་ཁྲོས་པར་བསམས་ན་ནི། ། འཆི་བར་བྱེད་པ་དམ་པ་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལོག་པར་རྟོག་པ་དག་ལ་ཁྲོ་བར་བསམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། མདོར་ན་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བསམ་གཏན་སྦྱོར་བ་འདི་དག་གིས། ། ལས་དང་སྡིག་ལས་སྐྱེས་པ་མེད། ། ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དག་གིས་མི་གོས་པའོ། ། བཟླས་པའི་སྦྱོར་བས་ཉིན་བདུན་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་བདག་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་གསང་སྔགས་བཟླ་བར་བྱ་སྟེ། ཉི་མ་བདུན་དུ་བྱས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རང་ཡི་དམ་གྱི་ལྷའམ་བསམ་གཏན་གྱི་སྦྱོར་བ་གང་གིས་ཀྱང་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་བསྟན་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་སྒྱུ་མ་ཙམ་གྱི་རྨི་ལམ་རྣལ་འབྱོར་པ་བརྩོན་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་རྨི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་སྣང་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་གང་ལ་འབྱུང་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་བཟླས་པ་འབད་པ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། །

Some say that the monkey or the puppy is an example of emerging: just as a monkey or a puppy emerges from a hole without any obstruction or hindrance, so too does the disease emerge. Regarding the line, "Upon the vajra of body, speech, and mind, visualize clouds of buddhas," this refers to meditating on the deities of body, speech, and mind. Regarding the line, "If one visualizes all the buddhas of the ten directions and the wise Vajrasattvas as being wrathful toward that [person], it is the supreme method for causing death," this means one should visualize all the buddhas as being wrathful toward those with wrong views; in short, it is because the meditative absorption of the deity itself is wrathful by nature. Regarding the line, "By these applications of meditative concentration, there is no [stain] born of karma or sin," this means one is not defiled by them. Regarding the line, "By the application of recitation for seven days," and so forth, this means that by possessing the application of one's own body, speech, and mind, one should recite the secret mantra one hundred and eight times; if this is done for seven days, success will be achieved. The meaning is that success will likewise be achieved through one's own yidam deity or any application of meditative concentration. Now, having shown that all phenomena are like dreams, and that all phenomena are naturally pure, the passage beginning with "Then the Teacher Vajra..." was spoken in order to show the appearance of the characteristics of dreams to diligent yogis, who are like illusions. Regarding that, if one asks where it arises, the passage beginning with "Of those who strive in meditative concentration and recitation..." was spoken.

ཇི་ལྟར་སྣང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་དག་ནི་མཚན་མ་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་མཐུ་ལས་སྐྱེས། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཚན་མ་འབྲིང་དུ་བསྟན་ཏོ། ། སྣ་ཚོགས་ཀུན་དགའ་སྐྱེད་མོས་ཚལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཐ་མ་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་རྨི་ལམ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་རྨི་ལམ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་མཚར་བ། ། གསུངས་པ་ནམ་མཁའ་ལ་ནི་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་ལ་དག་པའི་རྨི་ལམ་ཙམ་དུ་སྣང་བའོ། ། དེ་མན་ཆད་ནི་ནམ་མཁའི་དཔེས་རྨི་ལམ་དང་རྨི་ལམ་འདྲ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་དཔེས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་གནས་པར་བསྟན་པའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདི་ནི་ཆོས་སྟོན་པའི་དཔེ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་ཡོན་ཏན་གང་ཟག་གི་འདོད་པའི་སེམས་ལ་གནས་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེ་ལ་མི་གནས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན་པའི་དམ་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ཞུ་བ་པོའི་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་ན་ནི་རྒྱུད་དང་སྟོན་པ་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མེ་ལོང་དག་ལ་གཟུགས་བརྙན་ཐམས་ཅད་སྣང་བའམ་མེ་ལོང་ལ་མི་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དེ་དག་ནི་གཟུགས་ལ་གནས་ཏེ།

If one asks how they appear: "The buddhas and bodhisattvas..." and so forth are the supreme signs. "Born from the power of body, speech, and mind, complete with all ornaments..." and so forth are the intermediate signs. "Various pleasure groves that produce joy..." and so forth are the inferior signs. In that regard, "This is the analysis of dreams..." and so forth demonstrate that dreams lack intrinsic nature. "Meditate in space upon the marvelous speech of the buddhas..." refers to the appearance of pure dreams within the nature of purity. From that point onward, the analogy of space demonstrates that dreams and all phenomena similar to dreams lack intrinsic nature. "O Blessed One, all the Tathāgatas, for example, it is like a precious wish-fulfilling jewel..." and so forth demonstrate that all phenomena abide in the mind. Some say this is an analogy for the teaching of the Dharma: just as the qualities of a precious jewel abide in the mind of the person who desires them and do not abide in the jewel itself, so too the sublime Dharma taught by the Tathāgata abides in the mental continuum of the requester. If one asks, "In that case, would the continuum and the teacher become separate?" it is not so; for just as all reflections appear in a mirror, yet do not abide in the mirror itself, those distinctions abide in the forms.

འོན་ཀྱང་གཟུགས་བརྙན་དང་མེ་ལོང་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ལ་གཟུགས་བརྙན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མེ་ལོང་གི་ཆོས་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྟོན་པ་དང་རྒྱུད་ཀྱང་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ནམ་མཁའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་ངོ་མཚར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི་ནམ་མཁའ་དང་མཐུན་པ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པར་འཇུག་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པ་ལས་འགྲེལ་པའི་མཚན་ཉིད་མཐུན་པར་ངོ་མཚར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་གི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ་གུད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟེན་དུ་བྱ་བ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་བྱའོ། ། ནམ་མཁའ་ནི་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་ནམ་མཁའི་གནས་ཚོལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་གནས་སེམས་ཤིང་ཅང་མི་སྨྲ་བར་འཁོད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཀའ་སྩལ་པའི་དོན་ལ་གནས་པར་འགྱུར་བའོ། ། ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པའོ། ། ། ། ད་ནི་ལེའུ་བཞི་པར་ཞུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི་དེ་ཉིད་དུ་བཤད་ནས་སྐུ་དང་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཡང་འདུས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཚིག་གིས་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ།

However, it is said that the reflection and the mirror are not distinct, and that whatever is the reflection is also a property of the mirror. In the same way, the Teacher and the tantra should be understood. Regarding the statement, "It is marvelous that all phenomena following space are the recollection of the Buddha-dharmas," "following space" means being in accordance with space, which is to enter into the absence of intrinsic nature. The meaning is that it is marvelous that the Buddha-dharmas have the common characteristic of being liberated from all entanglements. Regarding the statement, "All phenomena abide in my body, speech, and mind," all phenomena appear to the mind because they do not exist apart from it. Regarding the statement, "The mind abides in space," because the mind lacks intrinsic nature, there is no support to be found; therefore, it is said to abide in space. Regarding the statement, "Space does not abide in anything," this is a description of its own essential nature; it is not that one is searching for the location of space. Regarding the statement, "He remained silent, contemplating the abiding of the phenomena of his own mind," this means he remained established in the meaning of what was taught. This is the fifteenth chapter. Now, concerning the statement, "I shall now explain the maṇḍala requested in the fourth chapter," the maṇḍala of the Mind has already been explained therein. In order to show the maṇḍalas of the Body and Speech, it says, "Then the Tathāgatas gathered once more," and so forth. In that context, regarding the phrase, "having made a request with vajra words":

ཇི་སྐད་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ནི་ལེའུ་བཞི་པ་ཉིད་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་སྐུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རབ་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་བྱེ་བྲག་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདི་ཉིད་སེམས་ཀྱིས་བསྒོམས་པ་དང་རྡུལ་ཚོན་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཁྲུ་ནི་བཅུ་དྲུག་ཚད་དུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་ཡུག་ཏུའོ། ། སྔགས་རྣམས་ཀྱི་ནི་གསང་བའི་མཆོག། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་གནས་སུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བྲིས་པ་དེའི་གནས་སུ་འདིར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བྲི་བའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ཡང་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདིར་ཤར་དུ་སྟེ། ། ཡང་གི་སྒྲ་ནི་གཞན་བསྡུ་བ་ཡིན་གྱི་དབུས་ཀྱི་གནས་ལ་བྲི་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་མཆོད་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་ལས་བྱུང་བའི། ། མཆོད་པ་སྔགས་ཤེས་པ་ཡིས་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་ནི་གསང་བ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའི་མཆོད་པའོ། ། བཤང་དང་གཅི་བ་ལ་སོགས་པ། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་ནི་ངེས་པར་འབུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདུད་རྩི་ལྔའི་མཆོད་པ་སྟེ། གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྔགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་ནས། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རབ་འདྲ་བ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། ཁྲུ་ནི་ཉི་ཤུའི་ཚད་དུ་བྱ། ། ཞེས་པའང་ཁོར་ཡུག་ཏུའོ། །

As for the supplication, one should refer to the fourth chapter itself. Then, the passage "the supreme maṇḍala of the body, which is perfectly similar to the Vajra of the Mind" means that it is no different from the maṇḍala of the Mind as previously taught. Some say that this very [maṇḍala] is no different from one meditated upon by the mind or one made of colored powders. "It should be made sixteen cubits in measure" refers to the circumference. "The supreme secret of the mantras should be placed in the position of Vajrapāṇi" means that just as Vajrapāṇi is drawn in the maṇḍala of the Mind, here Vairocana is to be drawn in that position. "Akṣobhya should also be drawn" refers to the east; the word "also" is for the purpose of including others, but it does not mean he is to be drawn in the central position. The others are to be drawn exactly as they are. Regarding the offerings: "The offering arising from the Vajra Secret should be performed by one who knows the mantras," and so forth; this is the offering of the non-dual secret union. "Excrement, urine, and so forth, should be specifically and certainly presented" refers to the offering of the five nectars, the meaning of which is that it is praised in the secret maṇḍala. Having thus explained the maṇḍala of the Body, the maṇḍala of the Speech is explained by the words "Then," and so forth. In that context, "perfectly similar to the Vajra of the Mind" is as before. "It should be made twenty cubits in measure" also refers to the circumference.

ཚེ་དཔག་མེད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཞག་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཚེ་དཔག་མེད་བཞག་པའོ། ། མཆོད་པ་ཡང་སྦྱོར་བའི་མཆོད་པ་དང་བདུད་རྩི་ལྔའི་མཆོད་པ་སྟེ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། ། གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་བཤད་ནས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རབ་ཏུ་གསང་བ་སྤྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚུལ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། དེ་ལ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་མཆོག་གང་ཡིན་མཆོག། མཆོག་གང་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་གང་གིས་བྱས་པ་དེ་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཐིག་གདབ་པའི་ཆོ་ག་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་འཁོར་ལོ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཐིག་ཉིད་དོ། ། ཧཱུཾ་ཨོཾ་ཨཱཿསྭཱ་ཧཱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ཐིག་གདབ་པའི་སྙིང་པོའོ། ། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་ནི་གདབ་པ་དང་། ཚོན་རྩི་དག་ནི་དགྱེ་བ་དག། སྔགས་ཀྱི་སེམས་དཔས་མི་བྱ་སྟེ། འདིར་སྔགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པ་ཐ་ན་ཡང་ཡེ་ཤེས་བཀའ་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་སྔགས་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེས་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་མི་བྱ་སྟེ། གཡེང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་གོང་དུ་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ཕྲ་ཕབ་སྟེ་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲིར་གཞུག་གོ་ཞེས་པའོ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་དམ་ཚིག་ཚུལ་ཤེས་པས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་སྟེ།

"The great mudrā of Amitāyus should be placed in its center" means that just as Vairocana is placed in the body maṇḍala, so too is Amitāyus placed here. The offerings are also the offering of application and the offering of the five nectars, as before. Having explained the maṇḍala of speech, in order to show the manner of the general maṇḍala of the secret body, speech, and mind, the words "Then..." and so forth are spoken. In that regard, "Whichever is the supreme Vajradhara, the supreme" means that whichever deity of body, speech, and mind acts as the principal of the maṇḍala, that maṇḍala becomes his maṇḍala. Now, in order to show the general procedure for laying the lines for all maṇḍalas, the words "Then..." and so forth are spoken. In that regard, "the emergence of the wheel" refers to the vajra-line itself. "HŪṂ OṂ ĀḤ SVĀHĀ" is the essence mantra for laying the lines of the five wisdoms. "The laying of the vajra-lines and the spreading of the pigments should not be done by a mantra-being" means that here, a "mantra-being" refers to a practitioner endowed with meditative concentration who has even attained mastery over the command of wisdom; such a person should not draw the maṇḍala themselves, because it would lead to distraction. As it occurs above, one should cause the maṇḍala to be drawn by invoking a descent of the subtle [deity]. To demonstrate that very point, the words "Therefore, one who knows the way of the samaya..." and so forth are spoken.

གཡེང་བས་བྱང་ཆུབ་ལ་རིང་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དབབ་པ་ལ་སོགས་པ་དམ་ཚིག་གི་ཚུལ་ཤེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ལུས་ཀྱི་གནས་རྣམས་སུ་ཕབ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ལས་བརྟག་ཅིང་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་རང་གི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་དབབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། རྒྱལ་ཆེན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དམ། ཡང་ན་སྤྱན་ནི་དབབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་ན་དབབ་སྣོད་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམས་ཏེ། དེའི་ལུས་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྤྱན་དང་བཅས་པ་ཕབ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲིར་གཞུག་གོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་དང་ཐུགས་དག་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡུམ་དང་བཅས་པ་ཕབ་སྟེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཡིད་ལ་དབང་བ་ཉིད་གཤེགས་ཏེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་སྩོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདིར་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཆོག་ཏུ་བསྔགས་པ་ཡིན་པས་ཕྱིའི་བྱ་བ་ལ་སྨད་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། དབབ་པ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ད་ནི་སྔགས་ཀྱི་སེམས་དཔས་བྱ་བའི་ཐབས་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སྔགས་ཀྱི་སེམས་དཔས་བྱ་བ་ཡང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིར་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྒོམ་པ་ཡང་རུང་སྟེ། སྔགས་པས་བྱ་བའི་ལས་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་ལ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྤྱན་དྲངས་ཏེ།

Because distraction leads one far from enlightenment, a yogi who understands the manner of the samaya, such as the descent [of the deities], should cause the mantra deities to descend into the locations of the body and then examine and perform the activity of drawing the maṇḍala. Furthermore, in order to show the descent of the deity of one’s own family according to the distinctions of body, speech, and mind, it is said: "One should cause the Great King Vairocana, or else Locanā, to descend," and so forth. In that regard, if one is drawing the maṇḍala of the body, one should meditate on the vessel for the descent as Vairocana, cause Vairocana together with Locanā to descend into his body, and then have him draw the maṇḍala; this is the meaning. Likewise, for speech and mind, one should cause Vajradharma and Vajrasattva, together with their consorts, to descend and then draw the maṇḍala. If one acts in this way, the Lord of the Mind will arrive and bestow the siddhis of body, speech, and mind; this is the meaning. Some say that because meditative concentration is praised as supreme here, this is merely a disparagement of external activities, and that the descent is the blessing of the maṇḍala. Now, in order to show the method of activity for the mantra-sattva, it is said: "The activity of the mantra-sattva also..." and so forth. Here, whether it be for conferring empowerment upon a disciple or for meditating on the meaning of suchness, the mantra practitioner should generate the maṇḍala exactly as it is and then invite the wisdom maṇḍala of the wrathful kings.

ཞར་ལ་འོངས་པའི་བགེགས་བསྐྲད་ནས་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་རྨད་པོ་ཆེ། ། ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་བཀུག་ནས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ། དམ་ཚིག་མཆོད་པ་དུས་གསུམ་དུ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་དམ་རྫས་བདུད་རྩི་ལྔའི་མཆོད་པའོ། ། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་གཏོར་མ་དབུལ་བ་ནི། ཤ་རྣམ་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་གཏོར་མ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ལ་དབུལ་ལོ། ། བཤང་དང་གཅི་དང་འབྲུ་མར་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པ་ཡང་དམ་ཚིག་གི་མཆོད་པ་ཉིད་དོ། ། ཐིག་གདབ་པ་ཡི་ཆོ་ག་འདི། ། བདག་ཉིད་ནམ་ཞིག་སྤྱོད་པ་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ་དང་མི་ལྡན་ཏེ། ལས་དང་པོ་པ་དག་ཡིན་ན་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། བླ་མ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་སྨོས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་རུ་བསྒོམས་ནས་སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་ལས་སུ་དབང་བསྐུར་ཏེ་དག་པར་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་རྒྱལ་པོ་ལྔ་རྣམས་ནི། ། རྡོ་རྗེའི་ཐིག་སྐུད་དག་ལ་དགོད། ། ཅེས་པ་ནི་ཐིག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་ཆོ་ག་བྱ་བའོ། ། རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་ནི། ། ཚོན་རྩི་དག་ཀྱང་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་བྱེ་བྲག་གིས་ས་ཚོན་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་འདི་ནི་ཐིག་གི་གྲངས་ཡིན་ཏེ་ཚོན་ཡང་འདི་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། སྔགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉིད་ལ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་དཔོན་རིགས་གང་ཡང་རུང་བར་བསྒོམས་པའི་དབུ་རྒྱན་དུ་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་བསྒོམ་པའོ། །

In order to show that, after having expelled the incidental obstructors, one should make offerings with the offerings as previously described, it is said: "Having summoned the King of Wrathful Deities, the great secret vajra," and so forth. In that regard, "the samaya offerings at the three times" refers to the preliminary application and the offering of the five nectars as the samaya substances. "Offering the marvelous torma" means offering a torma endowed with the five types of meat to the deities of the maṇḍala. The offerings such as "excrement, urine, and sesame oil," and so forth, are also the samaya offerings themselves. Regarding the passage, "When I myself perform this ritual of laying the lines," this means that if one lacks the power of primordial wisdom and is a beginner, one should act as follows: having meditated on the guru as the deities of body, speech, and mind as previously described, such as Vairocana, one should empower the disciple as a vajra-activity and purify them. "The five Buddha-kings should be placed upon the vajra lines" refers to the ritual for blessing the lines. "The pigments should also be meditated upon in twenty-five aspects" means that the colored powders are blessed through the distinctions of the twenty-five types of primordial wisdom. Some say that this refers to the number of lines, and the pigments are also dependent upon this. "For all the mantras as well, one should meditate on the vajra HŪṂ" means that one should meditate on the vajra HŪṂ as the crown ornament of the master, whichever family he may belong to.

དེའི་གནས་ལྔར་ཡང་རིགས་ལྔ་བཀོད་དེ་བསྒོམས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལས་བྱས་ན་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར་རོ། ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་རྡོ་རྗེ་བསྣམས། ། བརྟན་པའི་བློས་ནི་བརྟག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཚན་མ་བརྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པའི་བླ་མས་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི་བའི་དུས་སུ་བྱང་ཤར་དུ་རེ་ཁཱ་མཐོ་གང་བ་ཞིག་བྲིས་ཏེ། དེ་བཀབ་ལ་དེ་ནས་སློབ་མས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བླ་མ་ཕྱིར་བྱུང་སྟེ་བུམ་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ་རེ་ཁཱའི་རྟགས་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཞགས་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་ན་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པའི་མཚན་མ་ཡིན་ནོ། ། བཤང་གཅི་དང་འབྲུ་མར་ལ་སོགས་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་བ་ནི་དབང་རྫོགས་པ་དང་བྱ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དབུས་སུ་ལྷའི་གཟུགས་བསམས་ཏེ། འཁོར་ལོ་དག་ནི་དབབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་ཉིད་གཙོ་བོ་དབུས་སུ་བསྒོམས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དབབ་སྟེ་ཇི་སྐད་དུ་གསུངས་པའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། རྣམ་གཅིག་ཏུ་ལྷའི་གཙོ་བོའི་གཟུགས་སུ་བདག་ཉིད་བསྒོམས་ཏེ། ལྷའི་འཁོར་ལོ་ཐམས་ཅད་བདག་གི་ཁར་ཕབ་སྟེ་བདག་ཉིད་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྦྱོར་བས་སངས་རྒྱས་རྣམས་འོད་དུ་ཞུ་སྟེ་རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཡུམ་གྱི་མཁའ་ལ་འཕྲོས་ཏེ་གསང་བ་ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི། ། སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །

If one arranges the five families in their five locations and meditates upon them, then by performing the activities of the maṇḍala, one will be blessed. Regarding the master of the mantra tantra: "Abiding in the samādhi of Vajrasattva, holding a noose, a hook, and a vajra, one should examine with a stable mind." This refers to the examination of signs. When the guru who has meditated in that way is drawing the maṇḍala, he should draw a line one span high in the northeast and cover it. Then, while the disciple draws the maṇḍala, the guru goes outside and performs the blessing of the vases. Then, having entered inside, he should look at the signs of the lines. If they appear as a noose and so forth, these are the signs of attaining siddhi. Regarding the performance of the fire offering with excrement, urine, sesame oil, and so forth, it should be understood that this is to be done once the empowerment is complete. "Visualizing the form of the deity in the center, one should cause the wheels to descend"—this means that having meditated on the principal deity, the identity of the maṇḍala, in the center, one should cause the wisdom maṇḍala to descend and perform the fire offering as it was taught. Alternatively, having meditated on oneself in the form of the principal deity, one causes the entire wheel of deities to descend into one's own mouth. Through the union of method and insight, the Buddhas melt into light and emanate through the vajra path into the space of the consort; thus, one performs the secret inner fire offering. For that very reason, it is said: "One should perform one hundred and eight fire offerings of the samaya of the two organs." Now, in order to show the entry of the disciple into the maṇḍala:

རྣམ་པར་སྣང་མཛད་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི་སློབ་མ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམས་པའི་གནས་གསུམ་དུ་ལྷ་གསུམ་བསྒོམས་པའི་ཐུགས་ཀར་ཡི་གེ་ཨཱཿབསྒོམ་སྟེ་དེའི་གནས་གསུམ་དུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྡོ་རྗེ་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན། རྒྱལ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ། གྲགས་ཆེན་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་གི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་སྩོལ་བར་འགྱུར་རོ། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་སྔགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཨ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། འདི་ནི་དཔའ་བོ་ཆེན་པོའི་གསང་སྔགས་ཡིན་ཏེ། བདུད་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་འཇོམས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། ། རིགས་ལྔའི་སྙིང་པོའོ། ། ད་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས། ། ཡོངས་སུ་གང་བར་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་ནི་འཛིན་པ་ཡིས། ། སིལ་སྙན་སྤོས་ཀྱི་སྤྲིན་རྣམས་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་ཚེ་ནམ་མཁའི་ཁམས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་གང་སྟེ། ལྷ་མོ་དེ་དག་གི་ཕྱག་ན་མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་བཀང་བའི་བུམ་པ་བསྣམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བསྒོམ་མོ། ། རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་གསུམ་སྔགས་ཀྱིས། ། ཡུངས་ཀར་དག་གིས་གདབ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཚེ་བར་ཆད་ཀྱི་བགེགས་བསྐྲད་པའོ། ། འདི་ལ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའི་སྦྱོར་བ་ཤིས་སོ། །

"Through the application of Vairocana, the disciples arise from the vajra," and so forth, is what was taught. Regarding this "application": one meditates on the disciple as Vairocana, and at the three places [of the disciple's body], one meditates on the three deities. At their hearts, one meditates on the syllable ĀḤ, and at those three places, one should hold the vajras that are the nature of the Body, Speech, and Mind. By doing so, the Great Victor Vajrasattva and the renowned Vairocana will bestow the blessings of their Body, Speech, and Mind. Now, in order to show the mantra for entering the maṇḍala, "A KHAṂ VĪRA HŪṂ" is stated. This is the secret mantra of the Great Hero, the very essence that completely subdues all māras. It is the heart-essence of the five families. Now, in order to show the meditative absorption (samādhi) for the conferral of empowerment, "In that regard..." and so forth is taught: "In that regard, one should meditate that the entire expanse of space is completely filled with all the Buddhas. Those who hold the Vajra family should meditate on clouds of cymbals and incense." This means that at the time of empowerment, the expanse of space is filled with Buddhas, Bodhisattvas, and the goddesses of the families. One should meditate that those goddesses, holding various sublime offerings and vases filled with the nectar of wisdom, confer the empowerment. "With the mantra of the three vajra samayas, one should strike with white mustard seeds." This means that at that time, obstructing spirits and hindrances are expelled. For this, the application of Amṛtakuṇḍalī is auspicious.

དེ་ལ་དེའི་ཚེ་ན་ནི། ། བདག་ཉིད་དབང་བསྐུར་རབ་ཏུ་སྩོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ལྷ་མོ་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་མཛད་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། ཡང་ན་སངས་རྒྱས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་འམ་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་བུམ་པ་གཟུང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ཏེ་དབང་བསྐུར་བའོ། ། སློབ་མ་དེ་བཞིན་བློ་བརྟན་ལ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། སྔགས་ཤེས་པས་ནི་དགོད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སློབ་མ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་བསྒོམས་པའི་ལུས་ལ་ལྷ་གསུམ་དགོད་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་གསུམ་ལས་བྱུང་། ། ཁམས་གསུམ་དག་གིས་ཕྱག་བྱས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་ཆེན་པོ་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ་ཐམས་ཅད་ལ་བླ་མས་འདི་སྨྲ་བར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། སྐབས་འདིར་ནི་བུམ་པའི་དམ་ཚིག་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གིས་བུམ་པ་དང་དབུ་རྒྱན་དང་རྡོ་རྗེ་དང་། བདག་པོ་དང་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་བྱས་ནས་རྡོ་རྗེའི་དབང་གི་དོན་གསུངས་པར་མངོན་ནོ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ལ། ། མཆོད་ཆེན་ཇི་ལྟར་བགྱིས་པ་བཞིན། ། བདག་ཀྱང་རབ་ཏུ་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཞུ་བ་གསོལ་བའི་ཚིག་སྟེ།

In that regard, at that time, the phrase "bestow the empowerment upon oneself" means that those very Tathāgatas and goddesses perform the empowerment. The phrase "by means of the samādhi of Vajrasattva, or else one should meditate on the Buddha" means that the Vajra Master, having held the vase and performed the other rites, bestows the empowerment as Vajrasattva or the Buddha Vairocana. The phrase "the disciple, likewise firm in intellect, possessing the vajras of body, speech, and mind, should be placed [therein] by the one who knows the mantra" means that the three deities are to be placed upon the body of the disciple who has been meditated upon as Vairocana. The phrase "arisen from the three vajra secrets of all the Buddhas, bestow the great vajra empowerment, which is prostrated to by the three realms" means that the Guru should speak these words for all vajra empowerments. In particular, they should be applied to the empowerment of non-retrogression. In this context, it is evident that the meaning of the vajra empowerment is taught after having performed the vase, crown, vajra, lord, and name empowerments through the words of the vase samaya and so forth. The phrase "Just as the great offering was made to the Buddha Bodhivajra, bestow the Vajra of Space upon me for the sake of my complete liberation" is the request for the secret empowerment.

བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གསང་བའི་བདེ་བའི་མཆོད་པ་སྔོན་ཇི་ལྟར་མཛད་པ་བཞིན་དེང་བདག་ཀྱང་བདེ་བ་ཆེན་པོར་བསྒྲལ་བའི་སླད་དུ་གསང་བའི་ནམ་མཁའ་ན་གནས་པའི་མི་གཉིས་པ་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དབང་བདག་ལ་སྩོལ་ཅིག་ཅེས་པའོ། ། རྣམ་གཅིག་ཏུ་ནམ་མཁའ་ནི་བདག་གི་ཁ་སྟེ། དེར་གསང་བའི་རྡོ་རྗེ་ནས་བབས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དབང་སྩོལ་ཅིག་པའོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་གསང་བའི་ཡུམ་ལ་སྦྱོར་བ་མཛད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དབང་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། ལྷ་ཡི་གཟུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྙིང་གར་བདག་པོ་གཞག་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེ་ཏོག་ཕོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་ཐུགས་ཀར་བསྟིམ་པའོ། ། འདི་དང་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པ་ནི་གདོང་གཡོགས་དགྲོལ་བའི་དུས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱའོ། ། སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱང་སྦྱིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡིད་དམ་དཔོག་པའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་གསུངས་པ་ཡི། ། དམ་ཚིག་གསང་བ་བསྒྲགས་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་སྔོན་དུ་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་དབང་ལ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་སྨྲས་པ་ཡིས། ། དེ་ལ་སྔགས་ཀྱང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་ནི་གསང་བ་སྨྲས་པའོ། ། དེ་ལ་སྔགས་ཀྱང་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བ་སྨྲས་པ་དེ་ལ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་སྦྱིན་པའོ། ། སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་དམ་ཚིག་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་ངོ་། ། གསང་བ་བྱིན་པ་བསྟན་པར་བྱ། །

"O Bodhivajra, just as the Buddhas of the three times previously performed the secret offering of the bliss of method and insight, so too, for the sake of liberating me into great bliss, please bestow upon me the empowerment of the secret vajra bodhicitta, which abides in the non-dual secret space." Alternatively, "space" refers to one's own mouth; it means, "bestow the empowerment of the bodhicitta descending from the secret vajra into that [mouth]." Then, the guru should bestow the empowerment of the bodhicitta produced by union with the secret consort. "By means of the union of the deity's form, one should place the lord in the heart." This means that the wisdom deity upon whom the flower fell is to be dissolved into the heart. This and the instruction on the maṇḍala should be applied at the time of removing the blindfold. "Also, the mantra syllables should be given" means that the tutelary deity is entrusted [to the disciple]. "The secret samaya spoken by all the Buddhas should be proclaimed" means that prior to conferring the secret empowerment, the vajra conduct empowerment should be taught. "By speaking the mantra invocation, the mantra should also be given to them" means that the "mantra invocation" is the speaking of the secret [samaya]. "The mantra should also be given to them" means that the secret empowerment is bestowed upon that person to whom the secret has been spoken. "The samaya of the King of Mantras" refers to the wisdom empowerment. "The secret bestowed should be shown" [refers to the subsequent instructions].

ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་ལ་དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བསྟན་ཏེ་སློབ་མ་ཉིད་ཀྱི་གསང་བའི་སྐེ་ལ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པའོ། ། ཁུ་བའམ་ཡང་ན་བཤང་བའང་རུང་། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྔགས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བློས་ནི་བཟའ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་ཚེ་བདུད་རྩི་རི་ལུ་གསང་བའི་བྷ་ག་ལ་བཞག་སྟེ། དེ་སློབ་མས་སུ་པྲ་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཧོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ལེན་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོར་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ། ། རྣམ་པ་འདི་བཞི་གསང་ཆེན་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་ཀུན་གྱི་གསང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་གསང་བ་སྨྲ་བ་དང་། གསང་བ་བྱིན་པ་དང་། གསང་བ་བསྟན་པ་དང་། གསང་བ་བཟའ་བ་སྟེ། འདི་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བར་བསྟན་ཏོ། ། སྔགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བུད་མེད་གཟུགས། ། སེམས་ཅན་དོན་ཕྱིར་གནས་པ་ཡི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བ་འདུལ་བའི་ཕྱིར་བུད་མེད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བསྟན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ས་མ་ཡོ་ག་ལས། འཇིག་རྟེན་གསུམ་འདིར་བུད་མེད་འདིས། ། གུས་པར་བྱེད་པ་དག་ཏུ་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། ། གླང་པོའི་ཤ་དང་རྟ་ཡི་ཤ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་མཆོད་པ་དང་བཟའ་བའི་རྫས་བསྟན་ཏོ། ། ཉིན་རེ་རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ལ། ། མཁས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྟན་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་སློབ་མས་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་དེ་སྲིད་དུ་བསྟན་པའོ། ། བཤང་གཅི་ཤ་ཡི་བྱ་བ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བའི་ཚིག་དག་གིས། ། སྔགས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཡི་གེ་ཨོཾ། ། བསྒོམས་ན་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འབར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་དམ་རྫས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡིན་ཏེ།

Regarding the phrase "having bestowed the secret empowerment, the wisdom of insight is then shown," this means that non-conceptual wisdom constantly resides in the secret neck of the disciple themselves. "Whether it be semen or even feces, having consecrated it according to the ritual, the one with vajra-intellect should consume it" means that at the time of empowerment, the nectar pill is placed in the secret bhaga, and the disciple receives it with the words "supratiṣṭha vajra ho," just as taught in the first chapter. "These four aspects are the great secret; they are the secret of all Vajra-holders" means that the aforementioned secret speech, the secret bestowal, the secret teaching, and the secret consumption—these four are taught to be the secrets of all Buddhas. "The mantra-wheel in the form of a woman abides for the sake of sentient beings" means that she is shown in the form of a female mudrā in order to discipline wandering beings, as it is said in the Samayoga: "In these three worlds, through this woman, those who act with devotion [will be purified]." "The flesh of elephants and the flesh of horses," and so forth, teaches the substances for offering and consumption. "Every day, the wise one should show the maṇḍala to the vajra-disciple" means it is shown for as long as the disciple has not yet understood it. "Through the activities of feces, urine, and flesh, and by the secret vajra words, if one meditates on the syllable Oṃ of all mantras, it blazes forth immediately" means this is the blessing of the samaya substances taught above.

དེ་ཡན་ཆད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དབང་བསྐུར་བའི་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དབང་དང་ལྡན་པ་དེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་ཏེ་གོང་དུ་བསྟན་པའི་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཕྲིན་ལས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དབང་ཐོབ་ནས་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་དང་། ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་བསྒྲུབ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཉིད་དག་ཀྱང་། ནན་ཏན་དུ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ནི་དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཚུལ་ཏེ་དམ་ཚིག་ཆེན་པོའི་བསྒྲུབ་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། མི་སྣང་སྟོབས་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་པོ། ། བཤང་གཅི་དང་ནི་ཤ་ཆེན་རྣམས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པའི་བནྡྷ་འཛག་པའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པ་ཉིད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་མངག་གཞུག་སྒྲུབ་པ་ནི། ། བདག་ཉིད་རང་གི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པས་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿལས་འོད་འཕྲོས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས་གང་བར་བསྒོམས་ཏེ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྣམས་བདག་གི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་སྔགས་ཨ་ཁཾ་ཐ་ཞེས་བྱ་བས་བསྐུལ་ཏེ། བདག་གི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལ་བསྟིམས་ཏེ་དབང་དུ་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལས་འཕྲོ་བ་དང་དགུག་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་དག་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བའི་སྦྱོར་བས་བྱའོ། ། དེ་ལ། ཧྲཱིཿ་ནི་འབར་བའི་འོད་བཟང་པོ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེའི་དབུས་སུ་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་དབུས་སུ་ཇི་ལྟ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ཏེ།

Up to this point, the activities of the maṇḍala and the conferral of empowerment have been taught. Now, the practice to be accomplished by one who possesses such empowerment is shown; all the practices and activities taught above are to be performed only after having obtained empowerment. Regarding this, it is said: "One should diligently accomplish all siddhis, accomplish the great samaya, and also the very awakening of a buddha." This refers to the general method for all siddhis; the accomplishment of the great samaya is the nature of the body, speech, and mind. "Invisibility, power, and diligence," and so forth, refer to the common siddhis. "Excrement, urine, and the great flesh," and so forth, are the very instructions on the application of the leaking skull-cup taught above. As for the accomplishment of the Vajra Messenger: being endowed with the yoga of one's own deity, one should visualize the syllable HRĪḤ in the sky before oneself, from which light radiates, filling the expanse of space with buddhas. One should then exhort the body, speech, and mind of all those [buddhas] with the secret mantra of one's own body, speech, and mind, "A KHAṂ THA," and dissolve them into one's own body, speech, and mind, thereby bringing them under one's control. From that, the emanations and summonings that appear below should also be performed according to the appropriate application. Regarding that: "Visualize the syllable HRĪḤ, with excellent blazing light, in the center of the vajra of space," means that one should visualize the maṇḍala as it is in the center of the source of phenomena (dharmodaya).

དེའི་ནམ་མཁའ་ལ་ཡི་གེ་ཧྲཱིཿའབར་བའི་འོད་ཅན་བསམ་པའོ། ། ཧྲཱིཿདེ་ལས་འཕྲོས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསྒོམས་ཏེ། དེའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་སུ་བསྐུལ་ལོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཨ་ཁཾ་ཐ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། ལྷའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་བསྐུལ་བའོ། ། དེ་ལ་བདག་གི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ཞེ་ན། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་གཟུགས་ཆེན་དང་། ། ཕྱག་ན་པདྨའི་འོད་ཆེན་དང་། ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་གཟུགས་ཆེན་དག། བསྒོམས་ནས་གསང་བའི་གནས་སུ་བཞག། ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ་དེ་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཕྱག་ན་པདྨོ་དང་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་ཡང་གསུང་དང་སྐུའི་སྤྲུལ་པ་སྟེ། དེ་དག་བསྒོམས་ནས་གསང་བ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་སུ་གཞག་གོ། ། དེ་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་ནི། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པར། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་རབ་ཏུ་བརྟག། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལ། འོད་ཆེན་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། ཐམས་ཅད་སྙིང་པོས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབད་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་སྙིང་པོའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བསྐུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལ་བསྐུལ་བ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཨོཾ་མདུང་རྩེ་ཆེ་དང་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདི་དག་གིས་བསྐུལ་ཏེ་དགུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་གནས་གང་དུ་བསྒྲུབ་ཅེ་ན། ། ཉམས་དགའ་བ་ཡི་རིགས་དག་དང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ།

In the sky above that, one should visualize the syllable HRĪḤ, blazing with light. From that HRĪḤ, one should meditate that all the Buddhas radiate forth, completely filling the expanse of space, and thus invoke their body, speech, and mind. "A KHAṂ THA" is the essence of body, speech, and mind; it is the invocation of the locations of the deity’s body, speech, and mind. If one asks, "How should one meditate on the locations of one’s own body, speech, and mind?" it is said: "The great form of Vajrapāṇi, The great light of Padmapāṇi, And the great forms of Aparājita— Having meditated on these, place them in the secret locations." In this context, Vajrapāṇi is the emanation of the mind. Likewise, Padmapāṇi and Aparājita are the emanations of speech and body, respectively. Having meditated on them, they are placed in the secret locations of body, speech, and mind. Regarding those locations of body, speech, and mind, it is said: "Abiding in the center of a sun maṇḍala, One should thoroughly visualize Akṣobhya," and so forth. In that regard, the phrase "With great light and great suffering, one should invoke all with the essence" means that one should invoke them with the light rays of the essence, possessing great diligence. If one asks, "What is the invocation itself?" it is: "OṂ, great spear-point and great vajra," and so forth. The meaning is that one should summon them by invoking them with these. If one asks, "In what location should one accomplish this?" it is stated: "In delightful types of places," and so forth.

གནས་འདི་དག་ཏུ་བསྒྲུབས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རི་རབ་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་མོ་སྙེད་དང་ལྷན་ཅིག་འཁོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། དེ་བཞིན་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཆེན་བཞག་ནས་ནི། ། མངག་གཞུག་པ་དག་རྟག་ཏུ་བསྐུལ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྡུས་པ་སྟེ། མདོར་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་བསྒོམས་ཏེ་རྡོ་རྗེ་མངག་གཞུག་བསྒྲུབ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལ་འཁོར་ལོ་བཞི་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་དམ་ཚིག་གཏོང་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིའི་དོན་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་ལ་གཞུག་ཅིང་བསྟིམ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་གཏོང་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བའི་ཁྱད་པར་སྤྲོ་བའོ། ། དམ་ཚིག་བསྐུལ་བ་ནི་ཨ་ཁཾ་ཐ་ཞེས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྐུལ་བར་བྱེད་པའོ། ། དམ་ཚིག་སྨྲ་བ་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སྙན་གསན་ཏེ། གཤེགས་ཤིག་གཤེགས་ཤིག་ཅེས་འབོད་པའི་ཚིག་གོ། ། དམ་ཚིག་འཆིང་བ་ནི་ལྷ་དེ་རྣམས་དམ་ཚིག་གིས་བཀུག་སྟེ་བདག་གི་ལུས་ལ་བསྡུས་ནས་གོང་བུའི་ཚུལ་དུ་དབྱེར་མེད་པར་བྱས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་གྱུར་ན། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཆེན་དག་པ་ནི། ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས། ། གོང་བུའི་ཚུལ་བཞིན་བྱེད་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་གཟུགས། ། ཞེས་པ་སྟེ་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་དབྱེར་མེད་པའི་སྐུར་གྱུར་པའོ། ། ད་ནི་དབང་དུ་བྱ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རུང་། །

The meaning is that if one practices in these places, one will attain accomplishments such as dwelling together with as many Tathāgatas as there are atoms in Mount Meru. "Vajrasattva, the great wisdom, likewise the holder of the vajra of speech, having established the great vajra body, constantly exhorts the messengers." This is a summary; in brief, the meaning is that by meditating on the deities of body, speech, and mind, one accomplishes the vajra messengers. Regarding that, the samaya of the mantra called the "fourth wheel" consists of the "giving of samaya" and so forth. Its meaning is the mudrā of entering and dissolving into the deities of body, speech, and mind. In that context, "giving the samaya" is the emanation of the specific vajra hooks. "Exhorting the samaya" is the invocation of the essence of body, speech, and mind by means of the syllables of body, speech, and mind: A KHAṂ THA. "Speaking the samaya" is calling upon the Tathāgatas with the words of secret mantra, saying, "Come, come!" "Binding the samaya" is summoning those deities by means of the samaya, absorbing them into one's own body, and making them indivisible in the manner of a single mass. When one has become of such a nature: "The great pure expanse of space, Completely transcending all phenomena, Acting in the manner of a single mass, Is the form of the marvelous vajra." This means that one has become a body indivisible from the state of total purity. Now, in order to show the method of bringing [others] under control: "Whether it be a Buddha or Vajrasattva..."

གལ་ཏེ་དབང་དུ་བྱེད་འདོད་ན། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིའི་སྦྱོར་བ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཇམ་དཔལ་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བསྒོམས་ཏེ། འབར་བའི་དབུ་རྒྱན་ལྔ་ལ་ཆགས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མདའ་ལྔ་བསམས་ཏེ། ལྕགས་ཀྱུས་ནམ་མཁའ་གང་བའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བཀུག་ནས་མདའ་ལ་བསྟིམས་ཏེ། འདི་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བས་ཁྲོ་བོར་གྱུར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས། གནས་ལྔར་བསྡུ་ཞིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། ཡང་སྡངས་ཤིང་བརྒྱལ་བར་བསྒོམས་ན་གང་ཡང་རུང་སྟེ་དབང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ད་ནི་བདུད་རྩི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་བསྟན་ཏེ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་དག་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་དབུས་བསམ་པ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་བདུད་རྩི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་དུས་སུ་གང་ན་བདུད་རྩི་གནས་པ་དེའི་ནམ་མཁའ་ལ་རྡོ་རྗེ་མེ་ཤེལ་གྱི་ཁ་དོག་འདྲ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འབར་བ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསྒོམས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཚན་ལ་སོགས་པ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འོག་བནྡྷའི་ནང་དུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཨོཾ་ནི་མིག་ཏུ་བསམས་ནས་ནི། ། ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། འོག་ཏུ་ནི་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་བནྡྷ་སྟེ་དེ་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་ཚང་བར་བསྒོམས་པས། འདི་དག་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསྟེན། ། ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། མཚན་མ་ཀུན་གྱི་གཟུགས་དག་ནི། །

"If one wishes to bring [others] under control," and so forth, is taught. The application of this is as follows: having meditated in the samādhi of Vajramañjuśrī and so forth, one visualizes five arrows of the nature of passion upon the five blazing crown ornaments. Having summoned the Buddhas and others who fill the sky with a hook, one dissolves them into the arrows. Through such an application, by means of the samādhi of the wrathful deity, one should gather and accomplish [the goal] at the five locations. Furthermore, the meaning is that if one meditates on [the target] as terrified and fainting, anyone whatsoever will be brought under control. Now, the blessing of the nectar is shown: "The supreme maṇḍalas of the Buddhas, one should visualize in the center of the vajra sky," and so forth. At the time of blessing the nectar, one meditates on the space where the nectar resides as being completely filled with a vajra resembling the color of a sun-crystal, blazing with the light rays of primordial wisdom, and blessed by the syllable HŪṂ. This is the "vajra-mark" and so forth, which is the syllable HŪṂ. "One should meditate on the three vajras and so forth" means that subsequently, within the skull-cup (kapāla), it is blessed by the syllable OṂ. For that very reason, it is said: "Having visualized OṂ in the eye." Below that is the skull-cup lotus arising from the syllable A. Thus, by meditating on the three—body, speech, and mind—in their entirety, it is said: "One should employ these according to the ritual." "The forms of all the signs..." [and so forth].

ཞེས་བྱ་བ་ནི་དང་པོར་རླུང་གི་སྟེང་དུ་མེ་དེའི་སྟེང་དུ་བདུད་རྩི་བནྡྷ་སྟེ་འདི་དག་ཀྱང་ཚུལ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་ལྟར་བརླབས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་བཟའ་ཞེ་ན། བ་ནི་ཁ་ཡི་ནང་དུ་བསམ། ། ཨོཾ་ནི་ལྕེ་ལ་འདུག་པར་བསམ། ། ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་འདི་ལྟ་བུའི་སྦྱོར་བས་བཟའ་འོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་དག་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནས། ཚུལ་གསུམ་རྡོ་རྗེ་ཅན་དུ་མཐོང་། ། ཞེས་བྱ་བའི་བར་ནི་ལྟ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ཏེ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཐུགས་ཀར་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པ་བསམ་པ་ལ་སོགས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་གསུང་དང་སྐུའི་མཚན་མས་མཚན་པར་བསྒོམས་ལ། རྣལ་འབྱོར་པའི་ལྷའི་སྦྱོར་བ་དང་ལྡན་པའི་མིག་ལ་ཡི་གེ་ཨོཾ་བསྒོམས་ཏེ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བལྟས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་མཚན་མས་མཚན་པའི་གཟུགས་དག་དེ་བཞིན་དུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་ཅན་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། ། བཀྲེས་སྐོམ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་མན་ཆད་ནི་ཟ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ནོ། ། ད་ནི་སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་བཟང་པོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཉན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ལ་ཉན་པའི་ཚུལ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདོད་དོ། ། དཔའ་བོ་རླབས་ཀྱི་ཕྲེང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་ཚིག་ཉན་གཞུག་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ། འདི་ནི་སྔ་མ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །

This means that first, upon the wind, there is fire, and upon that, the nectar in the skull-cup; these too should be viewed as the three modes of the vajra body, speech, and mind. If one asks how that which has been thus consecrated is to be consumed, it says: "Visualize vaṃ within the mouth; visualize oṃ residing on the tongue." The meaning is that one should consume it through such an application. Some say that the section from "The supreme maṇḍalas of the buddhas" up to "are seen as possessing the three modes of the vajra" refers to the meditative absorption of viewing. This involves visualizing all the maṇḍalas of the buddhas within the expanse of space, the source of phenomena (dharmodaya), marked at the heart by the vajra hūṃ, and likewise meditating on them as marked by the signs of speech and body. Then, having visualized the syllable oṃ in the eyes of the yogin who possesses the deity yoga, if one looks accordingly, one will see the forms of the buddhas marked by the signs of body, speech, and mind, and thus see them as possessing the nature of the vajra body, speech, and mind. The section from "Hunger, thirst, and so forth" onwards is the meditative absorption of eating. Now, some say that the section beginning with "The maṇḍala of the buddhas, with excellent light" and so forth is the meditative absorption of listening. In that regard, the manner of listening is held to be according to the application of body, speech, and mind. The meditative absorption of the "Hero’s Wave Garland" is the application of engaging in the words of the teaching; this is not the same as the former.

ལྷ་མོ་ཙུན་དེ་མ་སྒྲུབ་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྨོས་པའི་ཆ་ལུགས་ཀྱིས་བསྒོམས་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱང་ལྷ་མོ་ཙུན་དེས་གང་བར་བསྒོམས་ནས་བདག་གི་ལུས་ལ་བསྡུས་ཏེ་དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྙིང་པོ་ཧཱུཾ་བཀོད་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་འདི་ཡང་ནོར་སྒྲུབ་པར་འདོད་དོ། ། ཛམྦྷ་ལ་སྒྲུབ་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཇི་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། འདིར། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་དག་ནི། ། དེ་ཡི་བསམ་གཏན་གནས་ན་འདུག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཛམྦྷ་ལའི་དམ་རྫས་ཆུ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཛམྦྷ་ལའི་བསམ་གཏན་ལ་འདུག་པས་བདུད་རྩི་ཆུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། གྲུབ་ན་རྡོ་རྗེ་ཆུ་ཐོབ་པོ། ། ཞེས་ཟེར་རོ་གནོད་སྦྱིན་མོ་སྒྲུབ་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ་ཁྱད་པར་དུ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་དབུ་རྒྱན་དུ་བསྒོམ་མོ། ། རྣམ་གཅིག་ཏུ་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་གནོད་སྦྱིན་མོ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། གཞན་ནི་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམས། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་བསྒོམ་པ་ནི། ། དེ་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་དོན་དེས་ནི། ། དེ་ཡི་སྐུ་ཉིད་གྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལུས་ངག་སེམས་བསྒོམས་པས་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའོ། ། དེའི་བརྟུལ་ཞུགས་ནི་ཡུམ་སྟེ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཡུམ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུམ་མོ། ། དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཐོར་ཚུགས་དབུ་རྒྱན་ཅན་གྱི་གཟུགས། །

To accomplish the goddess Cundī, one should meditate on her in the attire as previously described. Having meditated that even the expanse of space is filled with the goddess Cundī, one should dissolve her into one’s own body and place the heart-mantra of Vajrasattva, HŪṂ, within it; then, accomplishment will be attained. Some maintain that this is also a method for accomplishing wealth. To accomplish Jambhala, one should proceed exactly as before. In this context, the phrase "the waters of Vajrāmṛta abide in his meditative concentration" refers to the water that is Jambhala’s commitment substance (samaya-dravya). Therefore, while remaining in the meditative concentration of Jambhala, one should offer the water of nectar. Some say: "If accomplished, the Vajra Water is obtained." To accomplish a yakṣiṇī, one should proceed as before, with the specific distinction of meditating on Yamāntaka as the crown ornament. Alternatively, one should accomplish the yakṣiṇī through the application of Yamāntaka. The other qualities of these should be understood accordingly. Now, in order to teach the conduct of awareness (vidyā-vrata), the Blessed One Vajrapāṇi and others spoke as follows: "The vajras of body, speech, and mind, Meditating on body, speech, and mind— By means of that very form, One’s own body will be accomplished." This teaches the practitioner of the conduct. Thus, by meditating on the vajras of body, speech, and mind as body, speech, and mind, one becomes that very reality. The "conduct" (vrata) refers to the consort: the consort for the secret empowerment and the consort for the wisdom-gnosis (prajñājñāna) empowerment. To demonstrate that very point: "The form with the topknot and crown..."

ཆེན་པོ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་འདྲ། ། སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པས་ཀུན་དུ་བསྡམས། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། མཚན་ཉིད་འདི་དག་དང་ལྡན་པའི་རིག་མ་རྙེད་ནས། སྤྱན་གྱི་གོ་འཕང་ལོངས་སྤྱོད་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་མཚན་མས་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་སྟེ་གསང་བའི་དབང་གི་ཡུམ་མོ། ། ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུམ་སྟེ། འདི་ནི་མན་ངག་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་བསླབས་པ་དེས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སྦྱིན་པའི་ཕྱིར་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཟླ་བ་དྲུག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་རྟག་པ་སྟེ་ཡུམ་དེ་ལས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྙེད་ནས་ཟླ་བ་དྲུག་ཏུ་གནས་ན་འདུག་པའི་དོན་ཏོ། ། རྟག་ཏུ་གཞན་གྱི་ནོར་བརྐུ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྟེ་དེ་ལ་ནོར་བརྐུ་བ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཟའ་བའོ། ། གསོད་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ནི་ཟོས་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྙེད་པའོ། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་གནས་སྤྱད་པ་ནི་རིག་མ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྡོམ་པ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་པ་ནི་སྡོམ་པས་བསྡམས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་མོ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡུམ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཀྱོ་བ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐུའི་སྟེ་གསང་བའི་དབང་གི་ཡུམ་མོ། ། ཡོན་ཏན་ལུག་རྒྱུད་མཱ་མ་ཀཱི། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་གིའོ། ། ལུ་གུ་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་བའི་དོན་ཏེ།

"Great, like the color white, / Fully restrained by the mantra vows," and so forth. Having found a consort (vidyā) endowed with these characteristics, it says: "Enjoying the state of Locanā, / One should meditate with the vajra sign." This refers to the blessing, the consort of the secret empowerment. Regarding the phrase "the mudrā and the mantra ritual" and so forth, this refers to the consort of the wisdom-gnosis empowerment; it is stated in that way because she has been well-trained in all the pith instructions and thus bestows the wisdom-gnosis. "In six months" refers to the permanence of gnosis; the meaning is that having found the authentic gnosis from that consort, one should remain for six months. "Constantly stealing the wealth of others" and so forth refers to the vows of body, speech, and mind. In this context, "stealing wealth" means consuming the bodhicitta. "The marvelous killing" means that by consuming it, one finds non-conceptual gnosis. "Dwelling in the passion-vajra" means abiding non-dually with the consort. Such is the vow; to abide in that is called "restrained by the vow." With the words "Passion-vajra Hook-Maiden" and so forth, the consorts of body, speech, and mind are shown. Therein, "Vajra Hook-Maiden" refers to the body, the consort of the secret empowerment. "Qualities, the Chain-Māmakī" refers to the nature of the mind, the consort of the wisdom empowerment. "Chain" (lugu rgyud) means "connected."

གསང་བའི་དབང་གི་ཡུམ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཟོས་ཏེ་མི་རྟོག་པ་སྐྱེས་པ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་སྟེ། མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པའང་ངོ་བོ་ཉིད་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ངག་གི་རྡོ་རྗེ་མཆོག་སེམས་ལ། ། ཞེས་པ་ནི་གསུང་གི་ཡུམ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའོ། ། དེ་རྣམས་ལ། འདི་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་རིག་མ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྟོག་པ་སྐྱེ་བའི་ཡུམ་དུ་གྱུར་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་མི་འགྱུར་གསུམ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་དེ་དག་ཀྱང་རང་གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་བཙལ་བའམ། མ་རྙེད་ན་སེམས་ཀྱིས་བསམ་པར་བྱ་སྟེ་དེ་ལྟར་བྱས་ན་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་བསོད་སྙོམས་བླང་བ་ལ་སོགས་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱད་པར་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། ། ལེའུ་བཅུ་དྲུག་པའོ། ། ། ། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ལས་བསྟོད་པ་བསྟན་པ་འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པ་དག་ཏུ་ཡང་ཀུན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདིའི་རང་བཞིན་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་རིགས་ལྔའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ལ། རིགས་དེ་དག་ཀྱང་རིགས་དང་ཡེ་ཤེས་དང་རང་བཞིན་དང་ཕྱག་རྒྱ་དང་མི་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ། ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །

By consuming the bodhicitta from the consort of the secret empowerment, non-conceptuality arises; and by the wisdom empowerment, one experiences the bliss of bodhicitta, whereby the non-conceptual wisdom also arises. This is because their essential nature is the same. Regarding the phrase "the supreme Vajra of Speech in the mind," this refers to the consort of Speech, who is also the very essence of the wisdom empowerment. Regarding those, the phrase "this is the Mother who cognizes all aspects" means she is the consort from whom non-conceptuality arises. Thus, it is said: "The three unchanging [states] of the Vajra-holder." The meaning is that one should seek a consort who is spontaneously accomplished, or if not found, one should visualize her with the mind; by doing so, one will attain the siddhi. Furthermore, the meaning is that one should practice ascetic disciplines such as begging for alms. All of these cause one to enter into the very state of perfectly complete enlightenment, the maṇḍala arising from the Vajra Body, Speech, and Mind. This is the sixteenth chapter. In the seventeenth chapter, the praise is taught, which should also be applied during the maṇḍala or the meditation on samādhi. Regarding that, its nature is the Blessed One, the Great Vajra-holder himself, who abides as the essence of the five families. One should understand that those families are praised by way of their family, wisdom, nature, mudrā, and the [human] beings. Regarding that: "Ema! Of all the Buddhas..."

ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་ལས་སོ་སོའི་དམ་ཚིག་བསྲུང་བ་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་སྐུའི་དམ་ཚིག་ནི། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་བཞི་ནི་བསྲུང་བར་བྱ། ། ཤ་ཆེན་རྟག་ཏུ་བཟའ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་དམ་ཚིག་བཞི་ནི་སྲོག་གཅོད་པ་དང་མ་བྱིན་པར་བླང་བ་དང་རྫུན་དང་འདོད་པ་སྤྱོད་པ་སྟེ་བཞིའོ། ། དེ་དག་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བའི་མན་ངག་བཞིན་དུ་བསྲུང་བའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འོག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་སྦྱར་རོ། ། འདི་གསུམ་ནི་ཟས་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་སྟེ། ཤ་ཆེན་ཟ་བ་དང་བཤང་གཅི་ཟ་བ་དང་ཁུ་ཁྲག་ཟ་བ་སྟེ་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་སྤྱད་པ་ཡིན་ཏེ། དམ་ཚིག་འདི་དག་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་འདི་དག་ལ་བྱའོ། ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི། ། དེ་དག་ལུས་ཀྱིས་སྟོན་པ་ཡིན། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། རང་སངས་རྒྱས་ནི་ལུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་སྟོན་གྱི་ངག་གིས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་དམ་ཚིག་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེ་གནས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུས་སེམས་ཅན་འདྲེན་པའོ། ། དམ་ཚིག་འདི་དག་ཀྱང་རང་རང་གི་དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སྨོས་པ་དེ་བཞིན་ཡིན་ཏེ། སྟོན་པས་ཀྱང་དེ་དག་དང་མཐུན་པར་སྟོན་ཞིང་དོན་མཛད་དོ་ཞེས་སྤྱིར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི། ། དགེ་བ་བཅུ་ཡི་ཆོས་རྣམས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ།

The phrase "and so forth" indicates the teaching on the preservation of the respective samayas (vows) based on the nature of the complete purity of all dharmas. Regarding that, the samaya of the Body is as stated: "The ocean of the Buddha's wisdom / Should preserve the four samayas: / Always consume the great flesh." Here, the four samayas are killing, taking what is not given, lying, and sexual misconduct. These are to be preserved according to the oral instructions. The same should be applied to the subsequent ones. These three are distinguished by food: consuming the great flesh, consuming excrement and urine, and consuming semen and blood; these are the five nectars to be utilized as Body, Speech, and Mind. A yogi should perform these during the time of accomplishing the siddhis of Body, Speech, and Mind. Regarding the samaya of the Pratyekabuddhas: "They teach through the body," and so forth. Pratyekabuddhas teach the Dharma through the door of the body and not through speech; such a samaya is the abiding of the Vajra Body, and by such means they lead sentient beings. It should be understood in general that these samayas are also exactly as they were mentioned for their respective [lineages], and that the Teacher also teaches and acts for the benefit of beings in accordance with them. Regarding the samaya of the Śrāvakas: "The dharmas of the ten virtues," and so forth.

འདི་ལྟར་དགེ་བ་བཅུའི་ཆོས་རྣམས་ནི་བྱེད་ཅིང་སྤྱོད་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མ་རིག་པའི་ས་ལ་གནས་པ་ཡེ་ཤེས་སྤངས་པ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་ལ་མ་མོས་པས་མོས་པ་དམན་པའོ། ། ཚངས་པའི་དམ་ཚིག་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པས་ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་གཏི་མུག་གི་ལས་ཀྱི་ལམ་རྣམ་པ་གང་རྣམས་བྱེད་པའོ། ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་དགྲ་དང་ཟུག་རྔུར་ལྟ་བས་འཇིགས་ཤིང་མི་སྡུག་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཐབས་ཀྱིས་འདྲེན་པས་བྱང་ཆུབ་སྟོན་པས་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་སྐུ་རྡོ་རྗེའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཚངས་པ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྦྱོར་བས་ཉན་ཐོས་ཞི་བ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་གནས་པ་འཁོར་བ་དགྲ་དང་ཚེར་མར་ལྟ་བ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྦྱོར་བས་བསྐུལ་ནས་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྟོན་པས་ཏེ་འོག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དོ། ། དྲང་བའི་དམ་ཚིག་ནི། ཁམས་གསུམ་གྱི་བུད་མེད་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་གནས་ཤིང་བྱུང་བ་རྣམས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། བིཥྞུའི་དམ་ཚིག་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྒྲོལ་བའོ། ། མདོར་ན་འདི་གསུམ་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པའི་ཚུལ་ལོ། ། གནོད་སྦྱིན་དང་གནོད་སྦྱིན་མོའི་དམ་ཚིག་ནི་ཤ་དང་བུད་མེད་ལ་དགའ་བ་སྟེ། འདི་ནི་སྒྲུབ་པ་འམ་དེ་དག་གི་དོན་བྱ་ན་ཡང་དེ་ལྟར་བྱ་སྟེ་འོག་མ་ཀུན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། གླུ་ཡི་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་ལ། །

In this way, the ten virtuous dharmas are practiced while abiding on the level of non-afflicted ignorance, yet because one lacks interest in the vast conduct of method and insight and has abandoned primordial wisdom, one’s inclination is inferior. The samaya of Brahmā is to abide in the meditative absorption of dhyāna while being devoid of the insight of vipaśyanā; thus, one performs whichever paths of action of delusion there may be. Regarding the qualities of desire, one views them as enemies and thorns, and thus fears and finds them unattractive. By leading through such means, one reveals awakening; such is the Vajra Body. Some say that the mention of "Brahmā" is a synonym for the Vajra Body; they hold that through the application of Vairocana, those Śrāvakas who abide in a one-sided peace and view saṃsāra as an enemy and a thorn are exhorted by the application of the Buddha to reveal perfect awakening, and this should be applied similarly to the subsequent ones as well. The samaya of the "Guiding" is to apply the women of the three realms—who abide in and arise from the three of body, speech, and mind—to the essence of Body, Speech, and Mind. The samaya of Viṣṇu is to liberate sentient beings into the essence of Body, Speech, and Mind. In brief, these three are the ways of acting for the benefit of beings by means of Body, Speech, and Mind. The samaya of the yakṣas and yakṣiṇīs is to delight in meat and women; if one is to accomplish [the practice] or act for their benefit, one should do so in that way, and this should be applied similarly to all the subsequent ones. Regarding the teaching on the samaya of the gāyatrī:

གཞན་དུ་ངེས་པར་ཉོན་མོངས་འགྱུར། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་ཚིག་ལྟར་མ་བྱས་ན་འདུལ་བར་མི་འགྱུར་བ་སྟེ་ཀུན་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་རོ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་འདོད་པའི། ། དམ་ཚིག་མ་ལུས་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགྲོ་བ་དྲང་བའི་ཐབས་སུ་སོ་སོའི་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་སྟེ་འདི་དག་གིས་དྲང་ཞིང་གདུལ་བར་བྱ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། དེ་དག་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དག་དགའ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་འབྱུང་བ། ཁམས་གསུམ་དག་ན་རྣམ་པར་སྤྱོད། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་རེ་རེ་ལ་ཡང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་ལྡན་པར་སྟོན་ཏེ། ལུས་ཀྱི་རྣམ་གསུམ་ཐམས་ཅད་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འདྲ་བར་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ལུས་ཀྱི་ལས་སམ་བདག་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་ནི་དུག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་སྐུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཏེ། ངག་དང་ཡིད་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། ད་ནི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པ་དེས་གང་ལ་ཡང་ཕྱག་མི་བཙལ་བར་བསྟན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། རང་རྒྱལ་ཉན་ཐོས་དེ་བཞིན་ཏེ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་སྦྱོར་བ་ན། ། ཕྱག་འཚལ་ན་ནི་མ་རུངས་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་བསམ་གཏན་གྱི་སྦྱོར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་ནས་གསང་སྔགས་བཟླས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། ། གསང་སྔགས་དེ་ཡང་གང་གིས་ཇི་ལྟར་བྱ་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་ཁམས་རྣམས་མདོ་རུ་ནི། །

"Otherwise, one will certainly become afflicted" means that if one does not act according to the samaya, one will not be tamed; this should be applied to all cases in the same way. "One should practice all samayas without exception, desiring the benefit of all sentient beings" means that the individual samayas are taught as the means to lead beings; the meaning is that one should lead and tame them by means of these. Why is that? Because by their very nature, they are joyful. Therefore, it is said: "Arising by their very nature, they range throughout the three realms." Now, it is shown that each of the samayas of body, speech, and mind also possesses the divisions of body, speech, and mind: "All three types of physical actions should be made like the vajra," and so forth. Just as the three types of physical actions or the self are of the nature of the three poisons, and since those are the essence of body, speech, and mind, they are the body, speech, and mind of the nature of the body; the same should be applied to speech and mind. Now, it is shown that one who possesses the vows of body, speech, and mind should not prostrate to anything: "To the Buddhas and Bodhisattvas, and likewise to the Pratyekabuddhas and Śrāvakas, when one is engaged in the union of body, speech, and mind, if one prostrates, it will become ruinous." This is what was said. The application of vajra-meditation means that having meditated on the vajra of the body, speech, and mind of Vajrasattva, one recites the secret mantra. If one asks, "By whom and how should that secret mantra be performed?" [it is said]: "In brief, the realms of sentient beings..."

བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་ཕྱག་འཚལ་མཆོག། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་ལ་གང་བསྐུལ་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་རྣམས་ཞེས་སྨོས་ཏེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། གང་གིས་ཤེ་ན། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གོང་དུ་བསྟན་པའི་བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། གསང་སྔགས་གང་གིས་ཤེ་ན། རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་ཕྱག་འཚལ་མཆོག། ཅེས་བྱ་སྟེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡི་གེ་ཨོཾ་གྱིས་བསྐུལ་ཏེ། དེའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱུང་བའོ་ཞེས་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། བསྙེན་སྒྲུབ་བཞི་ཡི་སྡོམ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་བཤང་གཅིས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཏེ། འདིའི་དོན་ནི་བསྙེན་སྒྲུབ་བཞིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པ་ན་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པས་མཆོད་པའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ། ། མི་སྣང་བ་ཡི་དམ་ཚིག་ནི། ། དུས་བཞིར་ཇི་ལྟར་ཆོ་ག་བཞིན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཤེས་རབ་མ་བསྐྱེད་ནས་དེ་དང་རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྫས་འཕྲོག་པའོ། ། དེ་ལ་མི་སྣང་བ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་སྦ་བར་བྱ་བའི་བརྡ་ཚིག་སྟེ་ལྷ་མོ་ཉིད་ལ་བྱའོ། ། རྣམ་གཅིག་ཏུ། ཡང་ན་རྫས་ཀྱང་རྟག་ཏུ་དབྲོག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ལས་གཞན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱག་རྒྱ་དངོས་བཙལ་བའོ། ། ནམ་མཁའི་རིག་འཛིན་གྱི་དམ་ཚིག་ནི་དབུ་རྒྱན་བསམ་པ་སྟེ། རྒྱས་བཏབ་པ་ནི་རིག་པ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །

"One should be exhorted by the Vajra of Meditative Concentration; the supreme homage of the three vajras arises from the Samaya Vajra." Thus it is said. If one asks what is to be exhorted, it says "sentient beings," meaning that all who are the nature of body, speech, and mind should be exhorted. If one asks by what means, it says "by the Vajra of Meditative Concentration," meaning by the very Vajra of Meditative Concentration taught above. If one asks by which mantra, it says "the supreme homage of the three vajras," meaning one exhorts by means of the syllable OṂ, the nature of body, speech, and mind; because it arises from that very body, speech, and mind, it is said to "arise from the Samaya Vajra." Regarding the summary of the four branches of approach and accomplishment, it says: "The vajra of excrement and urine in the expanse of space," and so forth. The meaning of this is that when one possesses the meditative absorption of the four branches of approach and accomplishment, one should possess the vow of offering by means of the five nectars. Regarding the samaya of invisibility, it says: "At the four times, according to the ritual," and so forth. Here, having generated the wisdom consort through meditative absorption, one engages in the conduct of the awareness-discipline and seizes the substance of bodhicitta. In this context, the term "invisibility" is a symbolic expression for that which is to be concealed, referring to the goddess herself. Alternatively, the phrase "or else one should always seize the substance" refers to seeking an actual mudrā established by nature, other than the wisdom consort generated through meditative absorption. Regarding the samaya of the Vidyādhara of Space, it is the visualization of the crown ornament; it is "sealed" because one is a Vidyādhara.

སྔགས་འཆང་ལས་དང་པོ་པའི་དམ་ཚིག་ནི། ལུས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཟས་དང་། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་རྟག་པར་ནི། ། སྔགས་སྟོན་ཆོ་ག་སྤྱད་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ལ་ལུས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཟས་ལ་སྤྱད་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལ་སྤྱད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་ནི་རྟག་ཏུ་སྔགས་སྟོན་པའི་ཆོ་ག་བྱའོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། དེ་ལ་ལུས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཟས་ནི་ཟས་ཏེ་འདི་དག་ལ་བདུད་རྩིའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཆོ་གས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷར་བརྟགས་ཏེ་སྤྱད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟ་བའི་ཆོ་གས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཅིང་སྤྱད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་གོམས་པར་བྱ་བ་ནི་ལས་དང་པོ་པའི་དམ་ཚིག་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ལུས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཁ་ཟས་ནི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཟས་དངོས་སོ། ། ཕྱི་རོལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བནྡྷའི་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པའི་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བནྡྷའི་འོག་ན་གནས་པའི་ཨ་དང་མེ་དང་རླུང་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་རླུང་གིས་མེ་སྦར་དེས་བནྡྷའི་བདུད་རྩི་དངོས་གཞི་བསྲེགས་ཧཱུཾ་གིས་རྡོ་རྗེ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བྱུང་བ་ཨོཾ་དུ་བསྡུས་ཏེ་བནྡྷར་ཐིམ་པས་བདུད་རྩིར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ་ནི། སྔགས་སྟོན་ཆོ་ག་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། ཞེས་ཟེར་རོ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས་ཅང་མི་གསུང་བར་གྱུར་པ་དང་།

Regarding the samaya of a beginner mantra practitioner, it is said: "One should always engage in the ritual of teaching mantra with the vajra of the body and food, with the external vajra-holder, and with the vajra-dharma." The meaning of this is that one should always perform the ritual of teaching mantra while engaging with the vajra of the body and food, engaging with the external vajra-holder, and engaging with the vajra-dharma. In this context, "the vajra of the body and food" refers to food, which should be consumed through the ritual of the samādhi of nectar. "The external vajra-holder" refers to engaging with the five external sensory qualities by visualizing them as deities whose nature is the vajra-holder. "The vajra-dharma" refers to the essence of insight, which is to be blessed and engaged with according to the ritual of the way things are. Thus, training in the body, speech, and mind in this manner is the samaya of a beginner. Some say that "the vajra of the body and food" refers to the actual blessed food. "The external vajra-holder" refers to the vajra marked with the syllable HŪṂ located outside the skull-cup (kapāla). "The vajra-dharma" refers to the syllable A, fire, wind, and so forth, which reside beneath the skull-cup. In such a nature, the wind ignites the fire, which burns the actual nectar within the skull-cup. From the vajra, the bodhicitta arises as the syllable OṂ, which is gathered and dissolves into the skull-cup, thereby blessing it as nectar; this is what is meant by "one should engage in the ritual of teaching mantra." After he had spoken thus, he remained silent.

བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཅང་མི་གསུང་བའི་དོན་ཞུས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ། སྟོན་པ་ཅང་མི་གསུང་བའི་དགོངས་པ་བཀའ་སྩལ་ཏེ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན་ལ་བརྗོད་ན་ལོག་པར་རྟོག་པ་འཛིན་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་མི་གསུང་བ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་ཏོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ་དོན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་པར་དོགས་པ་མི་མཛད་པར་བཀའ་སྩལ་ཏུ་གསོལ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། ཚིག་འདི་ནི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བཀའ་སྩལ་པ་ཡང་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། ཚངས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ནི་ལྡན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་ནི་མི་ཤེས་པ་རྣམས་འདི་སྙམ་དུ་རྟོག་སྟེ་ཅི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མངོན་པར་མཁྱེན་ནས་བཀའ་སྩལ་ལམ། འོན་ཏེ་མི་མཁྱེན་ན་བཀའ་མི་སྩལ་སྙམ་དུ་རྟོག་པ་སྲིད་པས་དེའི་ཕྱིར་བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ་ཞེས་ཞུས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གསང་བའི་ཡི་གེ་ནི་མི་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ཤེས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ཤེས་ནས་གསང་བའི་ཡི་གེ་ངོ་བོ་ཡོད་པར་འཆད་དམ་མེད་པར་འཆད་ཅེས་རྟོག་པར་འགྱུར་བས་ངོ་བོ་ཉིད་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཤེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་ཞུས་པ་ལ། དེ་དག་ནི་ངེད་ཀྱིས་ཀྱང་མི་ཤེས་ཏེ། ཤེས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། དེ་ནས་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་ནས། །

When the bodhisattvas requested the meaning of the Teacher’s silence, all the tathāgatas addressed the bodhisattvas, intending to explain the purpose of the Teacher’s silence: they thought that if the inexpressible meaning were expressed in words, it would become a basis for grasping at misconceptions; therefore, they taught by means of silence itself. Then the bodhisattvas said: "Please grant your command without fearing that we might misconceive the meaning. Why is that? Because these words follow after the meaning. Furthermore, why do you grant your command? [We ask this because] Brahmā and others possess the wisdom of superknowledge, yet they do not know the actual nature of all phenomena. They might think: 'Did the Tathāgata grant his command after directly knowing the nature of all phenomena, or did he grant it without knowing it?' Since such misconceptions are possible, we request that you grant your command." In response, the tathāgatas said: "The secret syllables are 'not knowing' itself, because they are not something to be known." Some say: "If one knows them, one might then speculate whether the secret syllables have an essence or do not have an essence. Therefore, since their nature is not known, we request that you make this nature known." To this they replied: "We do not know them either, because they are not something to be known." Then the Teacher Vajradhara, having been prostrated to by all the buddhas, [spoke].

ཞེས་བྱ་བས་ནི་གསང་སྔགས་ཀྱི་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་བསྒོམ་པར་ཞུ་བ་ཕུལ་བའོ། ། དེ་ནས་བཀའ་སྩལ་པ་ནི། མཁའ་དབྱིངས་འཁོར་ལོའི་དབུས་གནས་པར། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་སྟེ། འདི་ནི་རྒྱས་བཏབ་པའི་སྦྱོར་བ་སྟེ་བསྒོམས་ན་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འདིའི་ཚུལ་ནི་ནམ་མཁའི་དབུས་སུ་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པར་བསྒོམས་ཏེ། བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་སྐུ་རྡོ་རྗེ་ཞལ་གསུམ་རྣམ་པར་གཡོ་བ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་རལ་གྲི་དང་དྲིལ་བུ་བསྣམས་པ་བསྒོམས་ཏེ། སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་དབུ་རྒྱན་གྱིས་རྒྱས་བཏབ་པར་བསྒོམས་ན་བྱང་ཆུབ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་རང་གི་རིགས་ཀྱི་དབུ་རྒྱན་གྱིས་མཚན་པར་བསྒོམས་ན་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་གྱི་རྒྱས་མ་བཏབ་ན་ནི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་དོན་ཏོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྦྱོར་བས་རྒྱལ་པོ་མཉེས་པར་བྱས་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་མཚན་པའི་རྒྱལ་བ་ཁྱུ་མཆོག་རྣམས་མཉེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་སྦྱོར་བའི་མཆོད་པའོ། ། རང་གི་ལུས་ངག་སེམས་རྡོ་རྗེ་ལ་ལྷའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཕྱག་རྒྱའི་དོན་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བརྟགས་ཤིང་བསྒོམས་ན། དེའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་གསང་བ་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ། ། བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་གཉེར་བར་འདོད་ན་ལག་པའི་ཕྱག་རྒྱ་སྤངས་ཏེ།

With these words, the request was made to meditate upon the vidyā-puruṣa of Secret Mantra. Then, the following was taught: "Abiding in the center of the wheel of the expanse of space, one should meditate upon the maṇḍala of the Buddhas," and so forth. This is the application of the seal; it is taught that if one meditates in this way, siddhis will be accomplished. Regarding the method: having meditated on the complete maṇḍala in the center of space, one should meditate on oneself as the principal deity of the maṇḍala, Vajrakāya, with three faces, moving, and holding a vajra, a wheel, a lotus, a jewel, a sword, and a bell. If one meditates on the crown being sealed with a vajra head-ornament, enlightenment will be swiftly attained. Likewise, if all the deities are meditated upon as being marked by the head-ornaments of their respective families, siddhis will be achieved; however, if they are not sealed, siddhis will not be achieved—this is the meaning. By pleasing the King through the union of method and insight, the Victorious Bulls, who are marked by body, speech, and mind, will be pleased; this is the offering of union. If one examines and meditates upon one's own body, speech, and mind as the vajras of the deity’s body, speech, and mind according to the ritual of the mudrās, one will attain Buddhahood through the nature of those phenomena (dharmatā); this is the logical reason for accomplishing the vajra secret. If one desires to seek enlightenment, one should abandon the mudrās of the hands.

སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ལས་ནི་སངས་རྒྱས་མི་འདའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉིད་བསྔགས་པར་བསྟན་པའོ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་མི་སྨད་པར་བསྟན་པ་ནི་ཇི་སྐད་སྨོས་པ་བཞིན་དུ་དང་དུ་བླང་ཞིང་ཚིག་ཙམ་དུ་ཡང་མི་སྨད་པར་བསྟན་ཏེ་ཚུལ་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་མགུ་ཞིང་ཚིམ་པ་ཉིད་དུ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསད་པ་ཉིད་དུའོ། ། མདོར་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་རུ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ། མཁའ་དབྱིངས་རྡོ་རྗེའི་དམ་ཚིག་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ཡིན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་སྟེ། འདིར་ལེའུ་དང་པོ་ནས། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་འཁོར་དུ་བསྟན་པ་ནི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལེའུ་དང་པོའི་སྐབས་སུ་ནི་ཀུན་དུ་བཟང་མོ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་འཁོར་དུ་སྨོས་པ་ནི་འགལ་བ་མེད་ལ། དེ་ནམ་མཁའ་གནས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ཕྱག་རྒྱར་བཀོད་པ་ནི་མེད་དོ། ། འདིར་ནི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ལ་ཆོས་ཅན་གཅིག་པའི་རྟོག་པ་མི་བྱ་སྟེ། གང་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྫས་ཀྱི་ཆོས་ཁོ་ན་ལ་ངེས་པར་གནས་པ་ནི་མེད་དེ་ཕུང་པོའི་ལྷ་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ལྷ་དང་འབྱུང་བའི་ལྷ་དག་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་དུ་བཏགས་ནས་དབྱེ་བ་བྱས་ཏེ་འདི་ཉིད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །

The statement, "One does not transcend the Buddha through the accomplishment of the meditative absorptions of body, speech, and mind," is a teaching that praises meditative absorption itself. The instruction not to disparage the samayas of body, speech, and mind means that one should accept them exactly as they have been explained and not disparage them even in words; the manner of this is as previously described. The phrase, "One should make the samaya of the mind pleased and satisfied," refers to the act of slaying. In brief, the passage beginning with, "The five aggregates are renowned as the five Buddhas," teaches the nature of the complete purity of the aggregates, elements, and sense bases. Regarding that, the statement, "The samaya of the vajra expanse is the Vajra Holder himself," teaches that space is the Vajra Holder himself. If one asks, "Does this not contradict the first chapter, where space is taught as a member of the retinue as the Bodhisattva Vajra?" there is no contradiction. In the context of the first chapter, because Samantabhadrī is the nature of space, she is mentioned as a member of the retinue without contradiction; however, she is not established as a mudrā because she is the very essence of the abiding space. Here, teaching her as the nature of the Vajra Holder is also her very nature. One should not conceptualize these as a single subject; for a Tathāgata does not abide exclusively in substantial phenomena, but is the deity of the aggregates, the deity of the sense bases, and the deity of the elements. Some say that even space is divided by designating it as both the subject and the nature of phenomena, and that this very distinction exists here.

དོན་དུ་ནི་བཏགས་ནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱས་པ་ལ་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དག་མན་ཆད་ནི་གོ་སླ་བས་མ་བཤད་དོ། ། ཀུན་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉོན་ཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བའི་ཐབས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་གང་ཟག་ཤིན་ཏུ་དམན་པ་ནི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུ་ཡོད་པ་རྣམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ཏེ་དབང་ནོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ། ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་བསམ་པ། ། གྲུ་བཞི་ལྷམ་པ་རབ་ཏུ་བཟང་། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་བསྐུར་བའི་གནས་ཏེ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་དབུས་སུ་གྲུ་བཞི་ལྷམ་པའི་གཞལ་ཡས་ཁང་རྫོགས་པར་བསྒོམ་པའོ། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པ་ཡིས། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་རྫོགས་པར་བསྒོམས་པས་སོ། ། དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་སྔོན་དུ་བསྟན་པའི་བསམ་གཏན་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ལྷ་རྣམས་བསྐུལ་ཏེ་སྤྱན་དྲང་ངོ་། ། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པ་ཡང་ལྷ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བསྒོམས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་གཏན་གྱིས་འཁོར་ལོ་ཅན་ཀུན་དུ་གཞུག་པར་བྱ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། མཆོད་པ་བྱ་བ་ཡང་། མཆོད་པའི་ཆོ་ག་དེ་ཉིད་ཀྱིས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་རྟག་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡང་།

In reality, that which is established as a functional entity through the distinctions made by imputation does not exist by way of its own essence. The sections following that are easy to understand and thus have not been explained. Regarding the passage beginning with, "Listen to the maṇḍala of the samādhi called 'Source of All'": this teaches the method for conferring empowerment upon the disciple within the maṇḍala of samādhi. In that regard, individuals of the lowest capacity rely upon a maṇḍala of reflected images, whereas those possessing the power of samādhi receive empowerment by relying upon samādhi itself. Regarding that, the lines, "Visualize the center of the expanse of space, a square, perfectly excellent," refer to the place of empowerment; it means to meditate on the completion of a square celestial palace in the center of the expanse of space, the source of phenomena (dharmodaya). The phrase, "By meditating on the maṇḍala of the Buddha," means by meditating on the completion of the great maṇḍala, which is the nature of the three samādhis. If one asks what is to be done by that, it is said: "One should exhort with the vajra of meditative concentration." This means that by means of the previously taught samādhi of the vajra of meditative concentration, one exhorts the deities and invites them. Furthermore, regarding the entry into the maṇḍala, because one meditates in the samādhi of inseparability from the deity, in order to enter the maṇḍala, it is said: "By the meditative concentration of the vajra maṇḍala, one should cause all the wheel-holders to enter." Regarding the performance of offerings, it is said: "The wise should always perform the ritual of offerings by means of that very [method]." Regarding the conferring of empowerment as well:

སློབ་དཔོན་སྙིང་གར་བསྒོམས་ནས་ནི། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་སློབ་དཔོན་ལྷའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་གསལ་བར་བསྒོམས་པའི་སྙིང་གར་སློབ་མ་ཞུགས་ཏེ་ལྷ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་བྱས་ཏེ་གནས་པ་ལ་དབང་བསྐུར་བ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དབང་ཇི་ལྟར་བསྐུར་ཞེ་ན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས། ། ཡོངས་སུ་གང་བར་རྣམ་པར་བསམ། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་གནས་གསུམ་གྱིས། ། ཐམས་ཅད་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་དབང་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡུམ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་ཞིང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གནས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་དབབ་ཅིང་བསྟིམས་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབང་ཐོབ་པར་བསམ་མོ། ། དེའི་ཡོན་ཏན་ཡང་། དེ་ཡིས་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པ་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་སོ། ། བསམ་གཏན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའོ། ། ། ། ད་ནི་དྲག་པོའི་ལས་ཀྱི་ལྷག་མ་ཁྲག་འདྲ་བ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿཁཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དྲག་པོའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ལྡན་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། འདིས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོ་གང་ཡང་རུང་བའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་རབ་ཏུ་ཁྲོས་པ་དང་ལྡན་པ་ཅན་རབ་ཏུ་བསྐྱེད་དོ། ། གནས་སྐབས་གང་དུ་ཞེ་ན། ཤ་རུས་ལ་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཀྱི་དབུས་སུ་བསམ། །

"Having meditated on the master at the heart, one should then begin the empowerment," it is said. This means that once the student has entered the heart of the master—who has clearly meditated on the great maṇḍala of the deity’s samādhi—and remains in a state of samādhi inseparable from the deity, one should begin the empowerment. How is the empowerment conferred? It is said: "One should visualize the expanse of space completely filled with all the Buddhas. Through the three places of the empowerment, confer the empowerment upon all according to the ritual." This means that the entire realm of space is completely filled with Tathāgatas together with their consorts. They confer the empowerment with vases completely filled with the nectar of primordial wisdom (jñāna). By causing the wisdom deities to descend and dissolve into the places of the body, speech, and mind, one should imagine that the empowerments of body, speech, and mind are obtained. Regarding its qualities, it is said: "By that, the qualities are obtained," and so forth. This concludes the seventeenth chapter, titled "The Completion of the Maṇḍala of Meditative Concentration." Now, the remainder of the wrathful activity, which is like blood, is taught. In this regard, the syllables HŪṂ HRĪḤ KHAṂ are the essence mantra possessing the wrathful body, speech, and mind. By means of these, one thoroughly generates the intensely wrathful deities of the body, speech, and mind of any of the wrathful ones, such as Dveṣavajra. At what stage? It is said: "Visualize the maṇḍala of flesh, bone, and so forth, in the center of the expanse of space."

ཞེས་གསུངས་ཏེ་རཀྟའི་རྒྱ་མཚོའི་སྟེང་ན་མཱཾ་སའི་ས་གཞི་ཆེན་པོ་གནས་པ་ལས་ཀེང་རུས་ཀྱི་རི་རབ་ཀྱི་སྟེང་ཐོད་རུས་ཀྱི་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་གྱུར་པའི་ནང་ན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དྲག་པོ་ཁྲོས་པ་ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་མདོག་ཅན་ཞལ་གཡས་དཀར་གཡོན་དམར་བ་ཕྱག་དྲུག་པ་མཚན་གཞན་མཐུན། གཡས་ན་ཐོད་པ་ཞགས་པ་བསྣམས་པ། ལྕེ་ལ་ཧཱུཾ་ཧྲཱིཿཁཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་མེ་ལྟར་འབར་བ་བཀོད་པ། ལུས་ལ་ཡི་གེ་གསུམ་ལས་བསྐྱེད་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་ཁྲོས་པས་བརྒྱན་པ་བསྒོམས་ཏེ། གསང་སྔགས་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཧྲཱིཿཁཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷའི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཀྱོ་བ་རྣམ་གསུམ་སྤྲོས་ཏེ། དེས་དགྲའི་ཁྲག་ཐམས་ཅད་དྲངས་ནས་ཐོད་པའི་ནང་དུ་དགང་བ་བདག་གི་འབར་བའི་ལྕེས་རྔུབ་ཅིང་འཐུང་བར་བསྒོམས་ལ་ཏྲི་ཤཱུ་ལ་དང་ཕུར་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དག་གིས་ཀྱང་གདབ་པར་བྱས་ན་གང་ཡང་རུང་སྟེ་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། ཁ་ཟས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་བཟའ་བའམ་ཡང་ན་བཏུང་བའང་རུང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་ཏེ། ཟས་ཐམས་ཅད་ལ་བདུད་རྩིའི་ངོ་བོར་བརྟགས་ཏེ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བཟའ་བའོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་བདུད་རྩི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཉིད་ཟས་ལ་གདབ་ཅེས་སོ། ། མཆོད་པའི་མཆོག་གིས་མཆོད་པ་ནི་འདོད་པ་ལྔའོ། ། དབང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་བའི་མཆོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔའོ། ། ལུས་ངག་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི། ། བུད་མེད་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ།

Thus it is said. Upon an ocean of rakta rests a great ground of māṃsa, upon which stands the Mount Meru of skeletons. Within a celestial palace made of skulls, there is Vajrasattva, the nature of Dveṣavajra, fierce and wrathful, with the color of a blue utpala. His right face is white and his left is red; he has six arms, and his other characteristics are the same. In his right hands, he holds a skull-cup and a noose. On his tongue, the syllables HŪṂ HRĪḤ KHAṂ are arranged, blazing like fire. One should meditate on the body adorned by the wrathful deities of body, speech, and mind generated from the three syllables. By reciting the secret mantra OṂ ĀḤ HŪṂ HRĪḤ KHAṂ HŪṂ, three types of hooks are emanated from the hearts of the deities of body, speech, and mind. These draw in all the blood of the enemy and fill the skull-cup. Meditate that one inhales and drinks it with one’s own blazing tongue. If one then strikes with a trident and a kīla that have been consecrated, whoever is the target will die. Regarding the samaya of food, it is said: "Whether it be food or even drink," and so forth. This means that all food should be visualized as the essence of nectar and then consumed after being consecrated. Some say that the consecrated nectar itself should be applied to the food. The supreme offering is the five objects of desire. The offering of the union of the two organs is the five nectars, such as bodhicitta and so forth. Regarding the vows of body, speech, and mind: all women are to be consecrated by the three vajras.

སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་རང་གི་ལུས་ངག་སེམས་གསུམ་གསང་བ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་བསྒོམ་པའི་དྲག་པོ་དེ་བསྒྲུབས་ན་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འགྱུར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི། རྣལ་འབྱོར་པ་ཁྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དུབ་སྟེ་ལུས་ཉམ་ཆུང་ན་སྤྱི་བོའི་སྟེང་མཐོ་གང་ཙམ་སྤག་པར་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཨོཾ་དཀར་པོ་བསྒོམས་ཏེ། དེ་འོད་དུ་ཞུ་བ་ལས་སྤྱི་བོ་ནས་ཐིམ་སྟེ་གཟི་བརྗིད་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། གསང་སྔགས་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པས་མཆོད་རྟེན་བརྩིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ལས་མི་བྱ་བའོ། ། དུག་གསོ་བའི་ལས་ནི་བདག་གི་ཐུགས་ཀར་ཡི་གེ་གསུམ་བསྒོམས་ཏེ། འཁོར་ལོའི་དབུས་སུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་དཀར་པོ་བཞག། ཁ་ཟས་ཆེན་པོ་སེར་པོར་བསྒོམ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་དུག་དྲངས་པར་བསྒོམས་ན་དུག་འབྱིན་པ་ལ་སོགས་པར་འགྱུར་རོ། ། སྲུང་བའི་འཁོར་ལོའི་སྦྱོར་བ་ནི་གྲོ་གའམ་ཤོག་བུ་ལ་སོགས་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་གྱི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ཏེ་དབུས་སུ་ཧ་དང་མིང་བྲི། མཐའ་སྐོར་དུ་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བྲིས་ཏེ། ད་ཧ་དང་ཨ་མྲྀ་ཏའི་བར་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བཅུག་སྟེ། གསང་སྔགས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་བཟླས་ནས་ལུས་ལ་བཏགས་ན་བསྲུང་བར་འགྱུར་རོ། ། རྡོ་རྗེ་ཨཉྫཱ་ན་སྒྲུབ་པ་ན་ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་གནས་སུ་སོང་སྟེ། ཐོད་པ་འཛག་པ་ཞིག་གི་ནང་དུ་ཚིལ་ཆེན་དང་ཁྲག་དང་བཤང་བ་སྦྱར་བ་ཐོད་པ་བཟང་པོ་ཞིག་གི་ནང་དུ་ཕབ་ནས།

The summary of all accomplishments is that if one practices the fierce meditation of one’s own body, speech, and mind as the secret body, speech, and mind, all misconceptions will be destroyed. Regarding the summary of the suchness of the vajra: if a yogi becomes exhausted by the samādhi of wrath and the body is weak, one should visualize a white syllable OṂ upon a moon maṇḍala about a span’s height above the crown of the head. As that melts into light, it dissolves into the crown of the head, thereby generating brilliance. Regarding the samaya of all holders of secret mantra: one who possesses samādhi should not perform activities such as building stūpas. Regarding the activity of healing poison: visualize the three syllables at one’s heart; place the white syllables of body, speech, and mind in the center of the wheel. Visualize the great food as yellow, and by visualizing the light rays of body, speech, and mind drawing out the poison, the poison will be expelled and so forth. Regarding the application of the protection wheel: draw a crossed-vajra wheel on birch bark, paper, or the like, and write the letter HA and the name in the center. Write the mantra syllables around the perimeter exactly as they are, inserting the name of the person to be protected between DA HA and AMṚTA. If one recites the mantra accordingly and wears it on the body, protection will be achieved. Regarding the accomplishment of the Vajra-añjana: go to a place such as a crossroads as described, and place a mixture of great fat, blood, and excrement into a leaking skull-cup, which is then poured into a fine skull-cup.

དེ་ལས་མར་མེ་བྱས་ཏེ་སྡོང་བུའི་རྒྱུ་པདྨའི་སྐུད་པའམ། རས་ཀྱི་སྐུད་པས་བྱས་པ་ཐོད་པ་ཁ་སྦྱོར་དུ་མར་མེ་གཏང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དུ་བའི་དྲག་པ་དེ་དག་རྒོད་ཀྱི་ཐེའུ་གཤོག་གི་རྒྱབ་ཕྱི་ཟུར་གྱིས་བྲུད་ནས། དེ་ལ་གསང་སྔགས་ཨོཾ་ཨཱཿཨཉྫཱ་ལི་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཤིང་མིག་ལ་བསྐུས་ཏེ། དུས་ནི་ཚེས་ཉི་ཤུ་དགུའི་ནམ་ཕྱེད་ནས་བཟུང་སྟེ། ཇི་སྲིད་དུ་མ་གྲུབ་པ་དེ་སྲིད་དུ་སྒྲུབ་པ་བྱས་ན་མིག་གི་མངོན་པར་ཤེས་པ་འཐོབ་པོ། ། གཞན་ཡང་སྐྱེ་བ་བདུན་པའི་རྫས་ཤེས་པར་བྱེད་དོ། ། གཞན་ནི་གོ་སླའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལ་བཞུགས་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་ཡང་སྟོན་པ་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་བཞུགས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལ་བཅུག་པ་ནི་ཆགས་པ་ཆེན་པོའི་ཧོས་ཡོངས་སུ་ཞུ་ནས་བཞུགས་པའོ། ། དེ་ལ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་གླུའི་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་བསྐུལ་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཁྱོད་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་གཟིགས་པ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་རྗེས་བདག་ལ་གཟིགས་ཤིང་བདག་ལ་གསོན་པར་མཆིས་པར་མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་གནང་བ་ལགས་ན་བཞེངས་ལ་བདག་དམ་ཚིག་གི་དགྱེས་པ་སྤྱད་པར་མཛད་དུ་གསོལ་ཞེས་ལྷ་མོ་བཞིས་བསྐུལ་ལོ། ། དེ་སྐད་ཅེས་བསྐུལ་བས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དག་ཇི་ལྟ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཞེངས་ཏེ་དམ་ཚིག་གི་བཙུན་མོ་ལ་འདོད་པ་སྤྱོད་པར་འགྱུར་ཏེ།

From that, having prepared a lamp with a wick made of lotus fiber or cotton thread, one should light the lamp within a joined skull-cup. Then, having rubbed those intense streaks of smoke with the back of a vulture’s wing-feather, one should recite the secret mantra oṃ āḥ añjali hūṃ one hundred and eight times and apply it to the eyes. If one practices from midnight on the twenty-ninth day until the accomplishment is attained, one will obtain the clairvoyance of the eyes. Furthermore, one will come to know the substances of those born seven times as a human. The rest is easy to understand. Then, regarding the phrase "the Blessed One, all those Tathāgatas, dwelt in the bhaga of the Vajra Consort of Body, Speech, and Mind": just as the entities themselves dwell in the essence of bodhicitta within the bhaga of the Consort, so too here, being placed in the bhaga of the Consort, they dwell having been completely melted by the fire of great passion. There, the goddesses exhort him by means of song: "O Lord, the essence of the Vajra of Body, Speech, and Mind, you look upon all with great compassion. If, through your compassion, you look upon me and grant me your protection so that I may live, please arise and enjoy the delight of the samaya with me." Thus the four goddesses exhort him. Being thus exhorted, the Blessed Ones arise in their respective forms and engage in desire with the Consort of Samaya.

འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་འདོན་པའི་སྦྱོར་བའི་བདག་ཉིད་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་འདི་ཐམས་ཅད་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་དམ་ཚིག་གི་ཁུ་བས་ཡོངས་སུ་གང་སྟེ་བུམ་པ་རྡོ་རྗེ་ཆུས་གང་བ་ལྟར་གནས་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལེའུ་དང་པོར་སྟོན་པ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གསང་བའི་མཁའ་ལ་བསྡུས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་བབས་པས་ཐམས་ཅད་བུམ་པ་ཆུས་བཀང་བ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་འདིར་སེམས་ཅན་གང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དཔལ་གྱིས་རེག་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ཏེ་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཞེས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེས་དབང་བསྐུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་གི་འབྲས་བུའོ། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་མཐོང་ངམ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ལགས་སོ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པ་མཐོང་ལགས་སོ་ཞེས་གསོལ་བ་ནི་ལེའུ་དང་པོར་རིགས་ལྔ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསང་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དབང་ལ་ངོ་མཚར་བ་བསྟོད་པ་དང་སྦྱར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཙུན་མོའི་ལས་འདས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དབང་བསྐུར་ཟིན་ཏེ། བཙུན་མོ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་མཛད་པ་ལས་བཞེངས་པའོ། ། ཚུལ་འདི་ནི་དབང་ཐོབ་ཕན་ཆད་བུད་མེད་མི་དགོས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །

This should be applied to the nature of the preparatory ritual for reciting the maṇḍala. Then, the phrase "this entire expanse of space became completely filled with the vajra-essence of the samaya of the body, speech, and mind of all the tathāgatas, remaining like a vase filled with vajra-water" refers to the first chapter, where the Teacher, having entered the meditative absorption of great passion, gathered all sentient beings into the secret space; by the descent of the bodhicitta, they all became like vases filled with water. Then, the phrase "therefore, all sentient beings in this expanse of space who were touched by the glory of the vajra body, speech, and mind became the perfectly complete buddhas, the vajra body, speech, and mind, and were empowered as Samantabhadra by the vajra body, speech, and mind" refers to the result of the empowerment. Then, when the Blessed One asked all the buddhas, "Do you see the equality of phenomena?" the tathāgatas replied, "Blessed One, we see it! Sugata, we see it!" This should be applied to the praise of the wonder of the empowerment of the secret bodhicitta of the five buddha families in the first chapter. Then, the phrase "all the tathāgatas transcended the activity of the consort" means that the empowerment having been completed, they arose from the non-dual union with the consort. Regarding this method, some say that once the empowerment is obtained, a woman is no longer required.

འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཡི་གེའི་ཚིག་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་རྗེས་སུ་ཆུད་པ་ངོ་མཚར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསང་བ་དང་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གི་ངོ་བོ་བུད་མེད་དང་ཆགས་པ་སྤྱོད་པ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁོང་དུ་ཆུད་དེ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཆེན་པོར་འགྱུར་བ་ངོ་མཚར་ཏོ་ཞེས་སོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་སྐད་མ་གསུང་ཤིག་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་ངོ་མཚར་མི་ཆེ་བ་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་ཏེ། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཞིང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དེའི་ཕྱིར་འདོད་ཆགས་ཀྱི་ཚིག་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་མེད་དོ། ། དེ་ཡན་ཆད་ནི་དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ནས། དེ་ནི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་གཏད་པའི་ཕྱིར། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་ལ་བོས་ཏེ་གསུངས་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་དུ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་འདི་སྒོར་གསོལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་མི་ནུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་སྒྲོགས་ཤིག་པའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོས་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་བོས་ཏེ་གསུངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཁྱད་པར་དུ་གསུང་གི་དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ལ་བོས་ཏེ་གཏད་པའོ། །

Regarding the statement, "It is marvelous that the awakening of a buddha is realized through the words of desire," this means that through the nature of the secret empowerment and the wisdom-knowledge empowerment—by engaging in passion with a woman—one realizes the non-conceptual wisdom of a buddha’s awakening and becomes a Great Vajra Holder; thus, it is marvelous. "Blessed One, do not speak thus," and so forth, teaches that there is no marvel because all phenomena are equal to space. In this way, all phenomena are equal to space; they are not the nature of the aggregates, elements, or sense bases, nor are they phenomena such as desire. Since there is no such thing as a non-phenomenon, there is no realization of a buddha’s awakening through the words of desire. Up to that point, the actual subject matter is complete. Now, in order to entrust the tantra, the Blessed One Vajrapāṇi then addressed all the Tathāgatas and Bodhisattvas, saying, "Proclaim this Vajra of Body, Speech, and Mind throughout all world systems." This means that in order to prevent the sublime Dharma from declining, one should proclaim it to all beings. Then, the statement beginning with "Then Vajrapāṇi, the Lord of all Tathāgatas, addressed Vajradharma and said" refers to specifically addressing and entrusting the tantra to Vajradharma, the Sovereign of Speech.

དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་སེམས་དཔའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ལ་སེམས་ཅན་རྣམས་བཙུད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་རྒྱུད་བཤད་པ་རྫོགས་ནས་ཡོངས་སུ་གཏད་པ་མཛད་དེ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལ་དམིགས་ནས་ཅང་མི་གསུང་སྟེ་འདི་ནི་ཞི་བ་ཆེན་པོའི་གནས་ཉིད་ལ་བཞུགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ལེའུ་བཅོ་བརྒྱད་པའི་ཕྱེད་ཀྱིས་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་སྦས་པའི་མན་ངག་ཏུ་ཕྱུངས་པ་རྣམས་མདོར་བསྡུས་པ་བསྟན་པ་སློབ་མ་ལ་ཕན་པ་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། དམ་ཆོས་ཟབ་མོའི་ཚིག་ལས་རྟོགས་དཀའ་ཡང་། ། བསམ་པ་བཟང་པོའི་ས་བོན་རྒྱུར་བཞག་ནས། ། གང་གིས་གཞན་ལ་ཕན་ཕྱིར་ཞུས་པ་ཡིས། ། ཅི་ནུས་བསྒྱུར་བ་འདི་ཡིས་ལམ་རྙེད་ཤོག། འགྲོ་བའི་དཔལ་མགོན་གྱུར་པ་འཇམ་པའི་དཔལ། ། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ཡིས། ། ཀུན་ལ་སྐྱབས་མཛད་བཀའ་དྲིན་ཆེན་པོ་འདི། ། སྣོད་དང་ལྡན་པ་ངེས་པར་རྟོགས་ལ་བྱིན། །

Then, the Blessed One, the Tathāgata of all [the Buddhas], caused sentient beings to enter the syllables of the body, speech, and mind of the Vajrasattva of the three vajras. This and the following passages indicate that, having completed the explanation of the tantra, he performed the act of entrustment. Focusing on the state of the equality of body, speech, and mind, he remained silent; this is the meaning of the phrase "abiding in the state of great peace." The root tantra is fully completed with the first half of the eighteenth chapter. This concludes "The Benefit for Disciples: A Concise Presentation of the Hidden Pith Instructions of the Glorious Guhyasamāja," composed by the master Praśāntajñāna. Although the words of the profound, sublime Dharma are difficult to realize, I have set aside the seed of a noble intention as the cause. By this translation, made to the best of my ability for the sake of benefiting others, may the path be found. Through the compassion of the omniscient wisdom of Mañjuśrī, the glorious protector of beings, who grants refuge to all with great kindness, may this be granted to those who are certain vessels for realization.