A Praise called “Proclaiming Faith”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲདྡྷ་པྲ་ལ་ནཱ་མ་སྟ་བ། བོད་སྐད་དུ། དད་པ་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟོད་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཉེས་པའི་དྲི་མ་མ་ལུས་བསལ། ། ཡོངས་དག་ཡོན་ཏན་ཚོགས་བརྙེས་པ། ། རྒྱལ་བ་ཀུན་གནས་ཁྱོད་ཉིད་ཞབས། ། པདྨ་གཉིས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་དཀའི་མེ། ། ཚ་བ་ཉེ་བར་ཞི་མཛད་ཅིང་། ། བསོད་ནམས་ཚོགས་ནི་མ་ལུས་པས། ། ཐུགས་ནི་ཡོངས་སུ་རྒྱས་མཛད་པ། ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཟག་མེད་རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་གི་ཕུལ། ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་དབང་གྱུར་ཀྱང་། ། བདག་འདྲའི་སྤྱོད་ཡུལ་ག་ལ་ལགས། ། འགྲོ་བའི་སྣང་བ་གཞིར་གྱུར་པ། ། ཉི་མ་སྤྲིན་དང་བྲལ་བ་ལ། ། མེ་ཁྱེར་ཉོན་མོངས་དག་གིས་ནི། ། སྣང་བ་བགྱིད་ལྟ་ཅི་ཞིག་འཚལ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་ངག་གི་ཚོགས། ། དམན་པས་ཀྱང་ནི་སྟོད་བགྱིད་པ། ། བདག་གིས་ཅུང་ཞིག་གང་སྨྲས་དེ། ། མགོན་ལ་དད་པས་དྲངས་པ་ལགས། ། ལྟ་བས་མི་ངོམས་ཡིད་འོང་ཞིང་། ། མཆོག་ཏུ་སེམས་དཔའ་སྩོལ་མཛད་པ། ། སྲོག་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཕྱག་འཚལ། ། རབ་ཞི་བདུད་རྩི་འཛག་པའི་སྐུ། ། སུ་ཞིག་ལ་ནི་ཞི་མི་བགྱིད། ། སྲིད་པའི་སྲེད་པས་གདུངས་པ་རྣམས། ། བཅོམ་ལྡན་ཁྱེད་ཀྱིས་རྟག་ཞི་མཛད། ། ཡིད་འོང་མཚོ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། ། བདུད་རྩི་དཀར་པོ་དང་འདྲ་ཞིང་། ། རྟག་ཏུ་དེ་ཉིད་དཔལ་གྱིས་ནི། ། མཚན་མོའི་ཡོན་ཏན་དག་གིས་བརྒྱན། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་པདྨ་ཡིས། ། སེམས་ཅན་བུང་བ་ཚིམ་མཛད་པ། ། ཁྱེད་མཐོང་ན་ནི་རྟག་པ་རུ། །

In the language of India: Śraddhāpralāpanāmastotra. In the language of Tibet: Dad pa smra ba zhes bya ba’i bstod pa (The Praise Entitled "The Utterance of Faith"). Homage to the Blessed One, the glorious Vajrasattva. I prostrate at the two lotus feet of you, the Victor, who have cleared away every stain of fault without exception and have attained a collection of utterly pure qualities; you are the abode of all the Conquerors. You pacify the heat of the fire of the sufferings of existence, which is so difficult to dispel. With an entire collection of merit, you have caused your mind to be fully expanded. Your untainted qualities are the supreme excellence of the Bodhisattvas. Even if one were to be under the power of attachment and the like, how could such qualities ever be within the sphere of experience of someone like me? When the sun, the basis of light for all beings, is free from clouds, what need is there to mention the light that fireflies or afflictions might provide? Nevertheless, even with inferior speech, I offer this praise. Whatever I have spoken here is drawn forth by faith in the Protector. I prostrate to the one whose nature is compassion, who is never satiated by being seen, who is lovely, who bestows the supreme state of a Bodhisattva, and whose very essence is free from the life-force of cyclic existence. To whom would your body, which drips with the nectar of perfect peace, not bring tranquility? O Blessed One, you constantly pacify those tormented by the craving of existence. Like white nectar arisen from a lovely lake, you are always adorned with the qualities of the night and the glory of reality itself. With the lotus of perfect enlightenment, you satisfy the bees that are sentient beings. When one sees you, one is always—

དགའ་མཆོག་སུ་ཞིག་སྐྱེ་མི་འགྱུར། ། ཁྱེད་ལ་མངོན་དད་ཡིད་འོང་བའི། ། བདེ་ལ་གནས་པའི་སེམས་ཅན་ལ། ། ལྷ་ཡུལ་བུད་མེད་བཞིན་གྱི་མདངས། ། ཟླ་འདྲ་འདོད་ཆགས་བདེ་བསྐྱེད་དང་། ། མངོན་འདོད་འབྲས་བུས་ཀུན་སྟེར་བའི། ། དཔག་བསམ་ཤིང་གིས་རྣམ་བརྒྱན་ཞིང་། ། ཡིད་འོང་ཐམས་ཅད་རྙེད་སླ་བའི། ། དགའ་བའི་ཚལ་ལའང་ཆགས་མི་འགྱུར། ། མཆོག་ཏུ་སེམས་དཔའ་སྐྱེད་མཛད་ཅིང་། ། ལྟ་ངན་རབ་རིབ་(སྡུག་,སྟུག་)པོ་ནི། ། ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་འཇོམས་གྱུར་པའི། ། བར་སྣང་ལས་ནི་རྟགས་ཤར་བ། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་གང་གིས་མཐོང་། ། དེས་ནི་གཞན་དག་ལྟ་མི་འགྱུར། ། ལུས་ཅན་ཁམས་གསུམ་འབྲོག་དགོན་ནི། ། ཆེན་པོར་རྟག་ཏུ་འཁྱམས་གྱུར་ཅིང་། ། རྟག་ཏུ་ལམ་མཆོག་ལས་ཉམས་ལ། ། ཁྱེད་ལམ་མངོན་སུམ་སྟོན་པ་མཛད། ། སེམས་ཅན་གྱི་ནི་པདྨའི་ཚལ། ། དམ་ཆོས་འོད་ཟེར་དྲ་བ་ཡིས། ། སད་མཛད་ཉིན་མོར་གྱུར་པས་ན། ། སྔོན་མེད་ཉི་མ་ཁྱོད་ལགས་སོ། ། རབ་དགའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་བྱུང་བའི། ། བདུད་རྩི་གཉིས་པ་ཁྱོད་ལགས་ཏེ། ། རྟག་ཏུ་བདུད་རྩིའི་གནས་བརྙེས་པས། ། འགྲོ་བ་ཉམ་ཐག་སེལ་མཛད་པ། ། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ཡིས། ། དགྲ་བཅོམ་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་གང་། ། ཁྱེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མ་འཚལ་བས། ། དེ་ཡང་མཁས་པ་མ་ལགས་སོ། ། གློག་འགྱུ་ལྟ་བུར་འབྱུང་བ་ཡི། ། སྲོག་ནི་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེད་བྱེད་པས། ། སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་འཁོར་བ་ན། ། སྙིང་པོ་ཁྱེད་སྐུ་དྲན་པ་ལགས། ། རྒྱལ་སྲས་ཁྱེད་ཀྱི་བསམ་གཏན་གྱིས། ། བདུད་རྩིས་རྟག་ཏུ་ཚིམ་བྱེད་པའི། ། ཡིད་ལ་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི། ། མ་ལུས་བརྗེད་དེ་གནས་པ་ལགས། །

Who would not be born into supreme joy? Even for those sentient beings who dwell in happiness and possess a lovely, manifest faith in you, they would not be attached even to the Joyful Grove (Nandana), which is adorned with wish-fulfilling trees that grant all desired fruits and produce the bliss of passion with complexions like the women of the celestial realms and faces like the moon, and where all that is delightful is easily found. Whoever beholds the sign that has arisen from the sky—the Great Being who generates the supreme mind of awakening and utterly destroys the thick cataracts of wrong views—will not look to others. To embodied beings who constantly wander in the great wilderness of the three realms and are perpetually fallen from the supreme path, you act as the one who directly reveals the path. Since you have become the day that awakens the lotus grove of sentient beings with the web of light-rays of the sublime Dharma, you are the unprecedented sun. You are the second nectar arisen from the ocean of supreme joy; having attained the state of nectar, you dispel the suffering of wandering beings. Those who have abandoned all afflictions and attained the rank of Arhat do not know your qualities, and thus they are not wise. Since life, which arises like a flash of lightning, produces suffering and perishes in an instant within saṃsāra, the essence is to remember your body. Through your meditative concentration, O Son of the Conquerors, your mind remains constantly satiated by nectar, having forgotten the sufferings of existence without exception.

སྐུ་གསུང་ཐུགས་སྤྲོ་འོད་ཟེར་གྱིས། ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ཚད་མེད་པའི། ། གཏི་མུག་གི་ནི་མུན་བསལ་བ། ། ཁྱེད་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་མཛད། ། རང་གི་ངོ་བོའི་བདུད་རྩི་ཆེ། ། སྐལ་ལྡན་བདེ་བ་བཏང་ནས་ནི། ། རྣམ་རྟོག་བག་ཆགས་ཤས་ཆེ་ནས། ། འཁྲུལ་བས་འཁོར་བར་གྱུར་པ་ལ། ། ཆོས་དབྱིངས་ངོ་བོ་ཉིད་ལགས་ཀྱང་། ། འཇིག་རྟེན་མི་ཤེས་བསལ་བའི་ཕྱིར། ། ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པའི་སྐུ་ཡིས་ནི། ། བཞུགས་ཀྱི་ཡང་དག་ཉིད་ཀྱིས་མིན། ། ཐུགས་རྗེའི་བདུད་རྩི་བཏུང་མཆོག་གིས། ། ཚིམ་མཛད་བདེ་བ་རབ་སྩོལ་ཞིང་། ། རྟག་ཏུ་ཉམས་ནི་སྣ་ཚོགས་པའི། ། སངས་རྒྱས་རོལ་མོས་གར་མཛད་དོ། ། གཉིས་པར་འཁྲུལ་པ་ལས་ཟློག་ཕྱིར། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ནི་གཉིས་མེད་མཛད། ། ཀུན་དུ་རྨོངས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ། ཤེས་རབ་མཆོག་གི་འོད་རབ་གསལ། ། རྣམ་ཐར་གསུམ་གྱི་བདེ་བརྙེས་པས། ། ཞལ་གསུམ་ཡིད་དུ་འོང་བའང་མངའ། ། སྦྱིན་སོགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག། ལེགས་པར་བརྙེས་པས་ཕྱག་དྲུག་མངའ། ། ཤེས་རབ་རྣོན་པོའི་ངོ་བོ་བས། ། ཕྱག་གཉིས་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག་སྦྱིན་མཛད། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པས། ། རིན་ཆེན་མཆོག་ནི་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱི་ཐུགས་རྗེ་ཡིས། ། རྟག་ཏུ་རྡོ་རྗེ་པདྨར་སྟོན། ། བདེ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་དེ་ཐོབ་ཅེས། ། དེ་ཉིད་དགའ་བདག་ཅན་ལ་སྟོན། ། ཡོན་ཏན་འབྱོར་བ་ཡོངས་རྫོགས་པས། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ལགས། ། དཀའ་བ་ལས་ནི་ཟློག་མཛད་པས། ། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་བདེ་བས་བཞུགས། ། དངོས་པོའི་ཚོགས་ནི་དབྱེར་མེད་པས། ། ཁྱེད་བཞུགས་པ་ལ་ངེས་སྣང་སྟེ། །

Through the light rays emanating from your body, speech, and mind, you dispel the darkness of ignorance throughout immeasurable world systems in a single instant. Having bestowed the great nectar of your own essence upon the fortunate, those who are mired in saṃsāra through the power of delusion and the heavy habitual tendencies of conceptual thought—though you are the very nature of the dharmadhātu—you abide in a body of conventional form in order to dispel the ignorance of the world, yet not in a state of ultimate reality alone. Satiating them with the supreme drink of the nectar of compassion and bestowing sublime bliss, you perform the dance of the Buddha’s play through various constant experiences. To turn them away from the second [extreme] of delusion, you make wisdom and method non-dual. To dispel total confusion, the light of supreme wisdom shines brilliantly. Having attained the bliss of the three doors of liberation, you possess three delightful faces. Having perfectly attained the six perfections, such as generosity, you possess six arms. Because your essence is the sharpness of wisdom, your two hands grant the supreme maṇḍala. Because you fulfill all intentions, you hold a supreme jewel in your hand. O Protector, through your compassion, you constantly display the vajra within the lotus. You teach that reality to those who possess joy, saying, "Attain it through the method of bliss." Because your wealth of qualities is complete, you are adorned with every ornament. Because you turn others away from hardships, you sit in the blissful sattvaparyaṅka posture. Because the collection of phenomena is indivisible, your abiding is perceived with certainty.

སྐུ་ནི་རང་བཞིན་དྲི་མ་མེད། ། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་སྟོན། ། གདུལ་བྱ་སྣ་ཚོགས་སེམས་ཅན་དོན། ། རྣམ་པ་གཅིག་གིས་འགྲུབ་པ་ནི། ། སྣ་ཚོགས་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ཐུགས་རྗེའི་གཏེར་ཆེན་ཁྱེད་རབ་མཛེས། ། བསམ་བྱ་ཁྱེད་ལས་གཞན་མ་མཆིས། ། བསམ་གཏན་མཆོག་ཀྱང་ཁྱེད་ལགས་པས། ། མ་རིག་མཚན་མོའི་མུན་རུམ་ན། ། དཔག་མེད་འོད་ལྡན་སྟོན་ཟླ་ཁྱེད། ། སྲིད་པ་ཉིད་ལ་ཞུགས་གྱུར་ཀྱང་། ། སྲིད་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མཛད། ། སྲིད་པ་སྲིད་མེད་པར་ཞེན་པས། ། འཇིག་རྟེན་ཉིད་དང་འདྲ་བར་མཛད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དགྱེས་ཀྱང་། ། སེམས་ཅན་ཉེར་དམིགས་ཉིད་མི་མངའ། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་གནས་མཛད་ཀྱང་། ། ཁྱེད་ལ་སྒྱུ་མ་མངའ་མ་ལགས། ། ཆགས་སོགས་དྲི་མས་མ་གོས་པར། ། སེམས་ཅན་ཆགས་པ་དབང་དུ་མཛད། ། ཁྱོད་ནི་རང་བཞིན་ཆེར་ཞི་ཡང་། ། བདུད་རྣམས་འཇོམས་པར་མཛད་ལ་དགྱེས། ། རང་རིག་ཉམས་སུ་སྟོང་པ་ཡིས། ། ཉོན་མོངས་བག་ཆགས་བཅས་ལས་རྒྱལ། ། སྲིད་དང་ཐར་པའི་རོ་ལྟར་བས། ། རོ་གཅིག་ཉིད་དུ་ཁྱེད་ཀྱིས་མཛད། ། གང་ཞིག་དག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། ཁྱེད་ནི་རྟག་ཏུ་སྒོམ་བྱེད་པ། ། དེས་ནི་འགྲོ་བ་རྨི་ལམ་དང་། ། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུར་མཐོང་། ། དེས་ན་རྣམ་རྟོག་ཚོགས་ཀྱིས་ནི། ། དྲི་མ་རྣམ་པར་དང་བར་འགྱུར། ། རྣམ་པ་ཀུན་དུ་སྐྱེ་བ་ནི། ། རྒྱུ་ནི་ཉེ་བར་གཅོད་པར་བགྱིད། ། འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཟློག་སྟེ། ། སླར་ཡང་སྨོན་ལམ་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། ། སྣ་ཚོགས་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་གནས་ཤིང་། ། འགྲོ་བ་སྡུག་བསྔལ་ལྡན་རྣམས་སྐྱབས། ། ཐུགས་རྗེའི་བྱིན་གྱིས་རྒྱུད་བརླན་པས། །

Your body is by nature stainless, yet it displays in manifold forms. To accomplish the welfare of diverse sentient beings to be trained, you are perfectly beautiful as a great treasury of compassion through the distinctions of various families. There is nothing else to be contemplated but you; since you are also the supreme meditative concentration, you are the autumn moon of immeasurable light within the thick darkness of the night of ignorance. Although you have entered into cyclic existence itself, you have rendered it into non-existence. Because the world clings to existence as non-existence, you act in a manner similar to the world. Though you delight in benefiting all sentient beings, you have no objective apprehension of sentient beings. Though you abide in a manner like an illusion, you do not possess illusion. Unstained by the impurities of attachment and so forth, you bring the attachment of sentient beings under your power. Although your nature is profoundly peaceful, you delight in subduing the māras. Through the experience of self-aware emptiness, you are victorious over the afflictions along with their habitual tendencies. Like the taste of both cyclic existence and liberation, you have rendered them into a single taste. Those who always meditate upon you with a pure mind will see the world as being like a dream or a city of gandharvas. Thus, the collection of conceptual thoughts will be completely purified of stains. You sever the cause of birth in every way. Having turned beings away from suffering, you remain in various modes through the power of your aspirations to protect those beings who possess suffering. Your mental continuum is moistened by the blessing of compassion.

དངོས་པོ་མེད་ལས་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས། ། བདེ་གཤེགས་སྲས་པོ་ཇི་བཞེད་པའི། ། ཚུལ་ནི་རྣམ་པ་དུ་མས་བཞུགས། ། གཞན་དག་སྟོང་པ་རྟོགས་བྱའི་ཕྱིར། ། རང་རིག་ཉམས་ནི་སྟོན་པར་བརྩོན། ། ངལ་བསོའི་གནས་ནི་མཆོག་བརྙེས་ནས། ། རྟག་ཏུ་བདེ་བས་ཞུགས་པར་མཛད། ། ཁྱེད་ནི་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། ། བཞིན་རས་ཤིན་ཏུ་དང་བ་དང་། ། སྤུ་གཡོ་མཆི་མར་བཅས་པ་དང་། ། ལུས་ནི་སེམས་མེད་ལྟ་བུ་ཉིད། ། ངེས་པ་ཁོ་ནར་འབྱུང་གྱུར་ན། ། གཙོ་བོ་ཁྱེད་ཚུལ་མི་གཡོ་བ། ། བློ་ཡི་མིག་གིས་མཐོང་བ་དག། དེ་ཡི་བདེ་བ་སྨོས་ཅི་འཚལ། ། ཇི་ལྟར་ཁྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཀུན། ། མཐོང་བ་ལས་ནི་བདེར་གྱུར་པ། ། དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་ཙམ་མཐོང་ལས། ། བདེ་བར་གྱུར་པ་ཡོད་མ་ལགས། ། ཀུན་བདག་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པ་དང་། ། ངས་སྤྲུལ་སྐྱེས་བུ་མཆོག་དང་ནི། ། ཚངས་པ་མཆོག་གི་རང་བཞིན་དག། འདུ་ཤེས་ཀུན་དང་རྣམ་བྲལ་ཞེས། ། ཐར་པ་ལས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག། ང་རྒྱལ་ལམ་གྱི་རྗེས་འགྲོ་རྣམས། ། ཁྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་འཚལ་བས། ། སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ན་འཁོར། ། སྲིད་པའི་ས་བོན་ང་རྒྱལ་ཞེས། ། ཡང་དག་གསུང་བ་ཁྱེད་ཀྱི་གསུང་། ། ང་རྒྱལ་ཡོད་ན་སླར་ཡང་ནི། ། དེ་ལས་ལས་དང་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། བདག་ང་ཞེས་བྱ་དང་བྲལ་ཞིང་། ། གཟུང་དང་འཛིན་པ་རྣམ་སྤངས་པ། ། ཁྱེད་ཀྱི་ངོ་བོར་འཛིན་ཤེས་ན། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཡང་དག་སྣང་། ། དང་བ་བསྒོམ་པ་ལ་དགའ་བས། ། རྟག་ཏུ་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་སྙེག། ངན་རྟོག་རབ་རིབ་ཀྱིས་འཐུམ་པས། ། རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཁྱེད་མི་མཐོང་། ། ཟླ་བ་མར་ངོའི་མུན་རུམ་ན། ། དམུས་ལོང་དག་གིས་ནོར་བུ་བཟང་། །

Turning their backs on the non-existent, the sons of the Sugatas abide in various ways according to their inclinations. Others, in order to realize emptiness, strive to demonstrate the experience of self-awareness. Having attained the supreme state of rest, they dwell in perpetual bliss. Yet, by the mere sight of you, a face becomes exceedingly clear, the hair stands on end, tears well up, and the body becomes as if insentient. If such certainty arises, then what need is there to mention the bliss of those who see your unwavering nature with the eye of wisdom? Just as you become a source of bliss from being seen in every aspect, there is no such bliss from seeing [other objects] for even a single moment. The notions of a universal self, a creator Īśvara, the supreme Puruṣa, and the nature of the supreme Brahmā—all these are misconceptions regarding liberation. Those who follow the path of pride do not understand your nature and thus wander on the paths of the three realms of existence. "Pride is the seed of existence"—this is your word, the speech of the Perfect Speaker. If pride exists, then once again, from that, karma and rebirth will arise. If one knows how to grasp your essence—free from the notion of "I" and "mine," and utterly abandoned of subject and object—then your nature will appear in its true reality. Those who delight in meditating on clarity will always pursue it in a single moment. But those shrouded by the cataracts of distorted conceptions will not see you even in their dreams, just as those born blind do not see the excellent jewel in the darkness of the waning moon.

འོད་ཚོགས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མ་མེད། ། ལག་པར་གནས་ཀྱང་མི་མཐོང་ལྟར། ། དེ་བཞིན་རྨོངས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། རྣམ་པར་ཞེན་པས་ཁྱེད་མི་མཐོང་། ། བདེ་བ་ཀུན་གྱི་གཏེར་གྱུར་པ། ། རྨོངས་པའི་བློ་ཡིས་མཐོང་བ་དང་། ། འོད་དང་ལྡན་པས་མཆོག་གྱུར་པ། ། ཁྱོད་ནི་རྟག་ཏུ་མཐོང་མི་འགྱུར། ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་གསལ་བ་ཡིས། ། དྲི་མེད་མདངས་ལྡན་ཁྱོད་མཐོང་འགྱུར། ། གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་སྣ་ཚོགས་ལ། ། ཐུགས་རྗེས་ཡིད་ནི་དྲངས་གྱུར་པ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ། ཁྱེད་ནི་ཚོགས་མཆོག་དག་ཏུ་བསྟན། ། གནས་དང་སྐྱེ་དང་འགག་ལས་འདས། ། སྤྲོས་པ་རྣམས་དང་ཉེར་བྲལ་བས། ། བཅོམ་ལྡན་ཁྱོད་ནི་བསྟོད་པ་མིན། ། ཁྱོད་ནི་སྟོང་ལས་གཞན་མ་ལགས། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྐུ་ནི་འཇའ་འདྲ་ཞིང་། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བྱུང་གྱུར་པ། ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་དེ་བསྔགས་ཀྱི། ། དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། ། ཁྱེད་ནི་དངོས་མིན་དངོས་མེད་མིན། ། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་གོས་པ་མེད། ། ཡོད་དང་མེད་པར་སྤྱོད་པ་ཡིས། ། རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་དག་ལས་འདས། ། ཤེས་རབ་དམ་པ་ལ་དགྱེས་པས། ། མཆོག་ཏུ་ཞི་བའི་བདུད་རྩི་ཅན། ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཞི་བའི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྟག་ཏུ་ཀུན་གྱི་བདུད་རྩི་རིག། ཀུན་མཁྱེན་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བདག། དཔལ་མཆོག་དང་པོར་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཕྱག་འཚལ་ཕྱག་འཚལ་ཁྱེད་ཕྱག་འཚལ། ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱིས། ། མཁའ་དང་མཉམ་པ་ཁྱོད་བསྟོད་ཀྱིས། ། རྣམ་རྟོག་བྲལ་བ་ཁྱོད་ལ་ནི། ། བདག་འདྲས་བསྟོད་པ་བྱེད་མི་རིགས། ། སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་བྱམས་ཤིང་། །

Just as a mass of light, utterly stainless, Is not seen even when it rests in the hand, So too, through various forms of delusion And through clinging, you are not seen. You, who are the treasury of all bliss, Are not seen by the deluded mind; Though endowed with light and supreme, You are not seen at all. Through the clear radiance of primordial wisdom, You, the stainless and radiant one, will be seen. With compassion drawn to the various beings to be trained, The Tathāgatas have revealed you As the supreme assembly. Transcending location, birth, and cessation, And being utterly free from conceptual elaborations, Bhagavān, you cannot be praised. You are not other than emptiness. Your body is like a rainbow, Arising like an illusion; Thus it is praised conventionally, But in the ultimate sense, it does not exist. You are neither an entity nor a non-entity, Neither both, nor unstained. Through the practice of existence and non-existence, You transcend the domain of logicians. Delighting in supreme insight, Possessing the nectar of supreme peace, Unchanging in your very nature, I prostrate to your peaceful body. Always knowing the nectar of all, Omniscient Lord of the Sugatas, To the supreme primordial glory, I bow. Homage, homage, to you I prostrate! Conventionally, through mere terminology, I praise you who are equal to space; But it is not fitting for one like me To praise you who are free from conceptual thought. With love for many sentient beings...

ཐུགས་རྗེས་ཐུགས་ནི་དྲངས་གྱུར་ལ། ། བྱིས་པ་ཉེས་སྨྲ་ལྟ་བུ་ལ། ། གཙོ་བོ་ཁྱོད་ནི་བཟོད་པར་མཛོད། ། དེ་ལྟར་ཐུབ་དབང་གཙོ་ལ་བསྟོད། ། བསོད་ནམས་བདག་གིས་གང་བསགས་པ། ། དེས་ནི་སེམས་ཅན་རང་རིག་པའི། ། བདེ་བ་ཁྱེད་དང་འདྲ་བར་ཤོག། དད་པ་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟོད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་གུཔྟ་དང་། སྒྲ་བསྒྱུར་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་བནྡེ་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། ། །

Your heart has been drawn forth by compassion; O Lord, please be patient with me, Who am like a child speaking in error. Thus I have praised the Lord of Sages. By whatever merit I have gathered, May all sentient beings attain the bliss Of self-knowing awareness, just like you. The praise titled The Speaker of Faith is complete. Translated, edited, and finalized by the Indian abbot Prajñāśrigupta and the translator-monk Rinchen Zangpo.