A Fire Offering Ritual

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཧོ་མ་བི་དྷིཿ། བོད་སྐད་དུ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། མགོན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དངོས། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་གཙོ་ལ། ། ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་གསང་འདུས་པའི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་གསལ་བར་བྱ། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་བསྲེག་ཕྱིར་དང་། ། སྔགས་རྣམས་གཟི་བྱིན་བསྐྱེད་པ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཚིམ་པར་བྱ་བ་ལ། ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྦྱིན་སྲེག་བསྔགས། ། གང་ཕྱིར་ལྷ་རྣམས་ཚིམ་འགྱུར་བས། ། བཟླས་བརྗོད་པས་ཀྱང་སྦྱིན་སྲེག་ཤིས། ། བཟླས་པའི་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པ་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། ། བཟླས་དང་བསྒོམ་པ་བྱས་ནས་ནི། ། དེ་འོག་སྦྱིན་སྲེག་གནས་སོང་སྟེ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་སུ་ལྡན་པ་ཡི། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་བྱ་བ་ཡིན། ། སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསྒོམ། ། ཅོད་པན་ལ་ནི་རང་བདག་དགོད། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་བསྲུང་བྱས་ཏེ། ། ས་ཡི་ཆ་ནི་རྣམ་པར་སྦྱང་། ། གནས་བསྲུང་བ་ནི་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། དེ་འོག་སྦྱིན་སྲེག་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རབ་ཏུ་འབར་བའི་ཕྲེང་བ་ཅན། ། ཕྲག་པ་དག་ནས་རྐང་པའི་བར། ། བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ནི་འདི་བསམ་མོ། ། ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོ་ག་ནི། ། ཁྲོ་བོ་བཅུ་ཡི་བདག་ཉིད་ཅན། ། རབ་འབར་འཇིགས་པའི་འོད་ལྡན་པ། ། བསྲུང་བའི་ཕྱིར་ནི་སྔགས་པས་བསམ། ། བསྲུང་བ་འདི་ཉིད་བྱས་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མཆོག་བཞིན་དུ། ། ལས་རྣམས་གང་དག་བྱས་པ་དག། དེ་ནི་བགེགས་ཀྱིས་ཟིལ་མི་ནོན། ། བསྲུང་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེར་ནི་དུས་མཐའི་མེ་འདྲ་ཡིས། །

In the language of India: Homavidhiḥ. In the language of Tibet: Sbyin sreg gi cho ga (The Ritual of the Fire Offering). Homage to Mañjuśrī Kumārabhūta! I prostrate to the Lord, the embodiment of all Buddhas, the Sovereign King, Dveṣavajra. Having prostrated, I shall clarify the fire offering ritual of the Guhyasamāja. To burn away all misdeeds, to generate the majestic power of mantras, and to satisfy the deities, the Perfect Buddhas have praised the fire offering. Because the deities are thereby satisfied, the fire offering is more auspicious than even the recitation of mantras. For all activities of recitation, the performance of the fire offering becomes supreme. Having performed the recitation and meditation, one should thereafter proceed to the site of the fire offering. One should perform the yoga of the deity, endowed with wisdom and skillful means. One should meditate on the Jñānasattva at the heart and place the self-deity upon the crown. Then, having performed the protection of oneself, one should thoroughly purify the site. Having also protected the location, one should thereafter commence the fire offering. One should visualize this for the sake of protection: a being born from OṂ, possessing a garland of intense flames, from the shoulders down to the feet. The practitioner should visualize the ritual arising from HŪṂ, the nature of the ten wrathful deities, possessing blazing and terrifying light, for the sake of protection. Having performed this very protection, whatever activities are performed will not be overwhelmed by obstacles, just like the supreme Vajrasattva. This is the ritual of protection. There, with a fire like that at the end of an eon...

ཡི་གེ་མཆོག་གྱུར་ཧཱུཾ་བསམས་ཏེ། ། དེ་ཡིས་ས་ཡི་ཆ་བསྲེགས་པ། ། ཉེས་བྲལ་བགེགས་ནི་རྣམ་པར་སྤངས། ། ས་སྦྱང་བའོ། ། བདུད་རྩི་རྒྱལ་པོར་རང་བཞིན་གྱི། ། ཕུར་བུ་བགེགས་རྣམས་འཇོམས་པ་ཡི། ། ཕྱོགས་སྐྱོང་ཕུར་བུས་བཏབ་ནས་ནི། ། མཁས་པས་གནོད་མཛེས་བཀའ་ལུང་བསྒོ། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་འཛིན་གནས། ། སྦྱིན་སྲེག་ཁང་པ་བསྲུང་བར་བྱ། ། གནས་བསྲུང་བའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཏུ་མ་ཞུགས་དང་། ། གང་ཡང་དམ་ཚིག་མི་ཤེས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་བཤད་མི་བྱ། ། དབང་བསྐུར་གནང་བ་ཐོབ་པ་དང་། ། བཟླས་དང་བསྒོམས་ལ་དགའ་བ་དང་། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཤེས། ། དེ་ནི་ཀུན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དེ་ཡིས་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། ། འགྲུབ་པར་འགྱུར་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། གཞན་དུ་ཆོ་ག་ཉམས་པ་ཡིས། ། སྦྱིན་སྲེག་འབྲས་བུ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། ཞི་དང་རྒྱས་དང་དབང་དང་ནི། ། གསད་དང་བསྐྲད་པའི་ལས་རྣམས་ལ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་ཡིས། ། དངོས་གྲུབ་མྱུར་བར་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། སྔགས་ལས་དོན་ཀུན་གྲུབ་པ་ལ། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་རྟེན་གནས། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་ཐབ་ཁུང་དགོད། ། ཐབ་ཁུང་ཁྲུ་གང་ཚད་ཙམ་ལ། ། ཟབས་སུ་ཁྲུ་ནི་ཕྱེད་པ་སྟེ། ། སོར་བཞི་དོར་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ། ། མཁས་པས་ཁ་ཁྱེར་བྱ་བ་ནི། ། དཔངས་སུ་སོར་ནི་བཞི་པ་ལ། ། རྒྱར་ཡང་སོར་བཞིར་མཛེས་བྱ་བ། ། ཤིན་ཏུ་མཉམ་ཞིང་ཚད་ཉིད་ལྡན། ། ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་ཟླུམ་པོར་བྱ། ། ཞི་བ་ཟླུམ་པོར་ཤེས་པར་བྱ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་གྲུ་བཞི་པའོ། །

Having visualized the supreme syllable HŪṂ, it burns the portion of the earth; free from faults and utterly abandoned by obstructors, this is the purification of the site. With the nature of the king of nectar, the stakes that destroy obstructors are driven into the directions; the wise one then issues the command to Sumbharāja. Abiding in the samādhi of Dveṣavajra, one should protect the fire-hall; this is the protection of the site. The Vajra Master, the protector, must not explain the fire-offering ritual to those who have not entered the maṇḍala or who do not know the samaya. To those who have received the empowerment, who delight in recitation and meditation, and who understand the ritual procedures of the fire-offering, one should perform the fire-offering in every way. Through this, all activities will undoubtedly be accomplished. Otherwise, through the impairment of the ritual, the fruit of the fire-offering will not be obtained. For the activities of pacifying, enriching, magnetizing, slaying, and expelling, one will swiftly attain the siddhis through the ritual of wisdom and method. For the accomplishment of all aims through mantra, one should place a stūpa arising from HŪṂ in the center of the expanse of space. In its center, one should arrange the hearth. The hearth should be one cubit in measure, with a depth of half a cubit. On the outside, leaving a space of four finger-widths, the wise one should fashion a rim; four finger-widths in height and four finger-widths in width, it should be made beautiful, perfectly level, and of the correct proportions, entirely circular. One should know that for pacifying it is circular, while for enriching it is square.

དབང་ནི་གཞུ་ཡི་དབྱིབས་ཅན་ཏེ། ། མངོན་སྤྱོད་ཟུར་གསུམ་དག་ཏུ་བྱ། ། ཞི་བའི་ལས་ནི་དཀར་པོས་བྱུག། ཁ་དོག་སེར་པོ་རྒྱས་པ་ལ། ། དབང་ལ་དམར་པོར་བཤད་པ་སྟེ། ། གསོད་ལ་ས་གཞི་ནག་པོ་ཡིན། ། མདོག་ལྡན་ཐབ་ཀུན་བྱས་པ་ལ། ། བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔས་བསྲེའོ། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་རྣམ་པ་བཞིས། ། ཅི་འདོད་པར་ནི་ལས་རྣམས་བྱ། ། མན་ངག་ཇི་ལྟའི་རིམ་གྱིས་ནི། ། གསལ་བའི་སྒོ་ནས་བཤད་པར་བྱ། ། འཁོར་ལོ་རིན་ཆེན་ལྕགས་ཀྱུ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཁྲོ་བོ་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། རེ་རེའང་སོར་བརྒྱད་ཚད་ཙམ་ལ། ། དཔངས་སུ་སོར་ནི་བཞི་པར་བྱ། ། དཀར་དང་སེར་དང་དམར་བ་དང་། ། ནག་པོ་དག་ནི་དཀྱིལ་བཞག་སྟེ། ། སྦྱིན་སྲེག་ལས་ཀྱི་རྗེས་མཐུན་པར། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་བསམ་པར་བྱ། ། ཞི་ལ་འཁོར་ལོའི་ཕྲེང་བ་སྟེ། ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་རྒྱས་པ་ལ། ། ལྕགས་ཀྱུའི་ཕྲེང་བ་དབང་ལ་སྟེ། ། ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེ་མངོན་སྤྱོད་ལ། ། དཔངས་སུ་སོར་ནི་གཅིག་ཡོད་པ། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་ཤེས་པས་དགོད། ། གཞན་དུ་ཆོ་ག་ཉམས་པ་ཡིས། ། ལས་རྣམས་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་ཐབ་ཁུང་ནི། ། པདྨ་འདྲ་བར་ཤེས་བྱ་སྟེ། ། ཡང་ན་ལས་ཀུན་བྱེད་པ་ནི། ། ཟུར་བཞི་པར་ནི་བྱ་བར་བཤད། ། དེ་ཡི་ཁ་ཁྱེར་ཕྱོགས་སུ་ནི། ། རབ་མཛེས་རྡོ་རྗེ་བརྒྱད་བཀོད་ཅིང་། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་པདྨ་ནི། ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་བརྒྱན་བཀོད། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་གཞག། ཐབ་ཁུང་ཀུན་གྱི་ཕྱི་རོལ་ནི། ། ཟུར་བཞི་དཔངས་ནི་སོར་བཞི་པ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་དང་ལྡན་ལ། །

The fire pit for magnetizing should be shaped like a bow, while for wrathful activities it should be triangular. For pacifying rites, it should be smeared with white; for enriching, yellow; for magnetizing, it is explained as red; and for killing, the ground should be black. Once all the fire pits have been prepared with their respective colors, they should be mixed with the five nectars. Through the four types of perfumes and flowers, one should perform the activities as desired. I shall explain this clearly according to the sequence of the oral instructions. The wheel, the jewel, the hook, and likewise the wrathful vajra—each should be eight finger-widths in length and four finger-widths in height. White, yellow, red, and black should be placed in the center, and the Great Being should visualize them in accordance with the fire offering rites. For pacifying, there is a garland of wheels; for enriching, a garland of jewels; for magnetizing, a garland of hooks; and for wrathful activities, a garland of wrathful vajras. One who knows the fire offering ritual should arrange these with a height of one finger-width. Otherwise, through the failure of the ritual, the activities will not be accomplished. The fire pit for performing all activities should be known to be like a lotus; alternatively, it is explained that the pit for all activities should be made with four corners. On its rim, in the cardinal directions, eight beautiful vajras should be arranged, and in its center, a lotus adorned with a moon maṇḍala should be placed. In the center of that, a vajra possessing all the defining characteristics should be set. Outside of all the fire pits, there should be four corners with a height of four finger-widths, complete with the four mudrās.

ཟླ་ཕྱེད་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེས་བརྒྱན། ། མེ་ཐབ་ཀྱི་ནི་མཚན་ཉིད་དོ། ། གསང་སྔགས་དག་གི་ཚུལ་ལ་ནི། ། རྒྱལ་བས་དགང་གཟར་བཞི་གསུངས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་ལྟ་བུ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཁྭ་ཡི་སྒྲོ་གཤོག་འདྲ། ། ཨ་ཤྭདྠ་ཡི་ལོ་འདྲ་དང་། ། གཞན་ཡང་པདྨའི་འདབ་འདྲའོ། ། དེ་དག་ནང་ན་རྩེ་གསུམ་པའི། ། མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་སྟེ། ། མཆུ་རུ་སོར་ནི་བཞི་པ་ལ། ། རྒྱར་ཡང་དེ་དང་མཉམ་པ་སྟེ། ། སོར་གཉིས་ཚད་དུ་བརྐོ་བར་བྱ། ། དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མཚན། ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་སོར་བརྒྱད་པ། ། དཀྱིལ་དུ་སོར་ཚད་བུ་ག་ཅན། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་འོག་ལོགས་ནས། ། ཆུ་རུ་སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། ཡུ་བ་གླང་མཇུག་ཆང་པའི་ཚད། ། ཆང་པ་ལྔ་ཡི་ཚུལ་དུ་བྱ། ། དེ་ཡི་ངོས་སུ་བྱ་བ་ནི། ། ནས་གང་ཙམ་གྱི་ཚད་བྱ་བ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། དགང་གཟར་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས། ། དགང་གཟར་ལྷག་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་། ། མཁས་པས་དེ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། ། བླུགས་གཟར་རྣམ་པ་བཞི་དག་ཏུ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་རྒྱུད་ལས་གསུངས། ། དཔལ་བེའུ་རྣམ་པ་འདྲ་བ་དང་། ། གླང་པོ་ཆེ་ཡི་མཆུ་དང་འདྲ། ། དེ་བཞིན་པདྨ་འདབ་མའི་དབྱིབས། ། རིན་ཆེན་འདྲ་བ་དག་ཏུ་གསུངས། ། དེ་ལས་པདྨའི་འདབ་འདྲ་བ། ། མཚན་ཉིད་རབ་ཏུ་བཤད་བྱ་སྟེ། ། བླུགས་གཟར་པདྨའི་འདབ་འདྲ་ལ། ། ཁ་ཡི་རྒྱར་ནི་སོར་གཉིས་པ། ། འོག་ཏུ་སོར་ནི་གཅིག་བརྐོས་ལ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་བརྒྱན་པའོ། ། ཡུ་བའི་ཚད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ། མཐེའུ་ཆུང་ཕྱིན་པའི་ཁྲུ་གང་སྟེ། ། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ནི་ཤིང་རྣམས་ལ། །

Adorned with a half-moon and a jewel-vajra, such is the characteristic of the fire-hearth. Regarding the system of secret mantras, the Victorious One taught four types of pouring ladles (darvī): those resembling a three-pronged vajra, those like the wing of a crow, those like the leaf of the aśvattha tree, and others like the petals of a lotus. Among these, the characteristics of the three-pronged one shall be explained: its beak is four finger-widths (aṅgula) in length, and its width is equal to that; it should be hollowed out to a depth of two finger-widths. In the center, it is marked with a crossed vajra (viśvavajra). The three-pronged vajra is eight finger-widths long, with a hole in its center of one finger-width. From the underside of the crossed vajra, it is twelve finger-widths in length. The handle is the size of an elephant’s tail, or five finger-widths in the manner of a fist. On its side, a measurement of about one barley-corn should be made. The Protector, the Lion of the Śākyas, taught this to be the characteristic of the pouring ladle. The wise should likewise understand the characteristics of the remaining pouring ladles. The Buddha taught four types of dipping ladles (sruva) in the tantras: those resembling a lucky knot (śrīvatsa), those like the trunk of an elephant, those with the shape of a lotus petal, and those like a jewel. Among these, the characteristics of the one like a lotus petal shall be explained: the lotus-petal dipping ladle has a mouth two finger-widths wide, with a hollow of one finger-width below, adorned with a crossed vajra. As for the characteristics of the handle’s measurement, it is one cubit (hasta) to the little finger. Regarding the sacrificial woods:

བླུགས་གཟར་དགང་གཟར་འབད་དེ་བྱ། ། བླུགས་གཟར་གཞན་དག་གང་ཡིན་པ། ། མཚན་ཉིད་དེ་བཞིན་བཤད་པར་བྱ། ། དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། ཇི་ལྟར་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་པ་ཡིས། ། ལས་རྣམས་བླ་མེད་འགྲུབ་འགྱུར་བ། ། དེ་ལྟར་སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱ་ཡིས། ། ལས་རྣམས་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཞི་བ་དང་ནི་རྒྱས་པ་ལ། ། བླག་ཤ་ནྱ་གྲོ་པ་ལ་ཤ། ཨ་ཤྭདྠ་དང་ཤ་མི་དྲི་བཟང་རྣམས། ། འོ་མ་སྦྲང་རྩིར་ལྡན་པས་བུད་ཤིང་བྱ། ། དྲག་པོའི་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཚེར་མ་ཅན་དང་ཁ་བ་དང་། ། དྲི་ངན་ཤིང་ལས་བུད་ཤིང་བྱ། ། དུར་ཁྲོད་ལས་བྱུང་གང་ཅིའང་རུང་། ། དགུག་པ་ལ་ནི་ཚེར་མར་བཅས། ། དབང་ལ་མེ་ཏོག་ལྡན་པ་སྟེ། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱ་བ་ལ། ། དམར་པོ་དག་ནི་བྱ་བར་བཤད། ། བུད་ཤིང་དག་གི་མཚན་ཉིད་དོ། ། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ནི་ཤིང་རྣམས་ལ། ། ལོན་ཞིང་འདབ་བཅས་རྩེ་ལས་བྱུང་། ། མཛུབ་གང་ཙམ་གྱི་ཚད་ཙམ་ལ། ། སྦྲང་(རྩིའོ་,རྩི་འོ་)མ་མར་ལ་བཏགས། ། ཙནྡན་དཀར་པོའི་ཆུ་ལ་སྦངས། ། རྩེ་གཅིག་ཞི་བའི་ལས་ལ་དབུལ། ། ཞོ་དང་འབྲས་ཆན་འབྲུ་ཀུན་དང་། ། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ནི་ཡམ་ཤིང་དང་། ། རྫས་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དབུལ། ། རྒྱས་པ་ལ་ཡང་དེ་ལ་སོགས། ། ཡམ་ཤིང་སྦམས་ནི་ཆག་པ་གང་། ། སྲིད་དུ་ཁྲུ་གང་ཚད་ཙམ་དུ། ། ཡལ་ག་དབུས་ཀྱི་ཆ་ལས་བྱུང་། ། ཞོ་དང་འོ་མ་མར་ལ་བཏགས། ། སེར་པོའི་དྲི་ལ་སྦངས་ནས་ནི། ། རྒྱས་པའི་ཆོ་ག་དག་ལ་དབུལ། ། སོར་ལྔ་པ་ཡི་ཚད་ཙམ་ལ། ། འདབ་བཅས་དབང་གི་ལས་ལའོ། ། སྡང་ལ་ཡུངས་མར་ལ་བཏགས་པ། ། སོར་དྲུག་འདབ་མ་མེད་པའོ། ། ཡམ་ཤིང་འདབ་མ་དང་བསྲེས་པ། །

One should diligently prepare the sruva and darvi ladles. I shall likewise explain the characteristics of whatever other sruva ladles there may be. This is the definition of the darvi and sruva ladles. Just as the activities are accomplished as unsurpassed through the performance of fire offerings (homa), so too are activities not accomplished through mantras and mudrās alone. For pacifying and enriching rites, one should use fuel wood from the plakṣa, nyagrodha, pāṭala, aśvattha, and śamī trees, which are fragrant and mixed with milk and honey. For all wrathful activities, one should use fuel wood from thorny, bitter, and foul-smelling trees, or whatever material originates from a charnel ground. For summoning, use wood with thorns; for magnetizing, use wood with flowers; and for subjugation, it is explained that red wood should be used. This is the definition of the fuel wood. Regarding the sacrificial woods, they should be taken from the tips of branches that are leafy and full of sap. Measuring about one finger-breadth in thickness, they should be anointed with honey or ghee and soaked in white sandalwood water; these are to be offered with one-pointed focus for pacifying rites. For enriching rites, one should offer curd, cooked rice, all kinds of grains, sacrificial fuel wood, and various other substances. For enriching, the fuel wood should be bundled, one cubit in length, taken from the middle part of the branch, anointed with curd, milk, and ghee, and soaked in yellow fragrant water before being offered in the enriching ritual. For magnetizing, the size should be five finger-breadths, leafy. For causing enmity, it should be anointed with mustard oil, six finger-breadths long, and without leaves. The fuel wood should be mixed with leaves.

རྩ་བ་ལས་བྱས་སོར་བཞིའི་ཚད། ། ཚེར་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ལས་བྱུང་། ། གསོད་པའི་ཕྱིར་ནི་རབ་ཏུ་བསྔགས། ། མི་རུས་དུར་ཁྲོད་ཐལ་བ་དང་། ། ལན་ཚྭ་ཁ་ཚ་ཚ་བ་དག། འདི་ཡིས་ཡམ་ཤིང་བསྒོས་པ་ནི། ། ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མངོན་སྤྱོད་ལའོ། ། པ་ལ་ཤ་དང་ཨུ་དུམ་དང་། ། བླག་ཤ་དང་ནི་ནྱ་གྲོ་དང་། ། ཨརྒ་དང་ནི་སེང་ལྡེང་དང་། ། ཨ་མྲ་བྲེད་དང་ཀང་ཀ་དང་། ། ཀར་མ་རི་དང་ཤ་མི་དང་། ། ཨ་བ་མརྒ་ལས་བྱུང་བ། ། ཨ་ཤྭདྠ་དང་བཅས་པ་ནི། ། ཡམ་ཤིང་བཅུ་གཉིས་དག་ཏུ་བཤད། ། སར་པ་ལས་ནི་མཛུབ་གང་ཙམ། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། ཐོར་ཏོ་གཉིས་ལས་རབ་བསྐུས་ནས། ། རྩེ་གཅིག་ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་དབུལ། ། བཟང་ཞིང་དྲང་ལ་སར་པ་སྟེ། ། དྲི་ཞིམ་ཆུ་ཡིས་བྲན་པའོ། ། རྣམ་པར་རྙིངས་དང་ལོ་མ་མེད། ། ཐུང་དང་ཡོ་དང་གས་དང་ཕྲ། ། སྦོམ་དང་རིང་དང་ཡམ་ཤིང་ནི། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་རབ་འཇིག་པ། ། རྙིངས་པས་ཚེ་ནི་ཟད་པར་བྱེད། ། འདབ་མ་མེད་པས་ནད་སྐྱེད་ལ། ། རིག་པའི་དབུས་དང་ཐོག་མཐའ་རུ། ། ཐུང་པས་མངོན་དུ་ཟློག་པར་བྱེད། ། ཡོན་པོ་ཡིས་ནི་སྐལ་ངན་བྱེད། ། རྩེ་མོ་གས་པས་གནས་ནས་ཉམས། ། ཕྲ་བས་ཐམས་ཅད་རྣམ་འཇིག་ལ། ། རིང་པོས་དཔལ་ནི་ཉམས་པར་བྱེད། ། སྔགས་པས་ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ། ། སྦོམ་པོས་བགེགས་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད། ། དེ་ལྟར་སྔགས་པས་ཡམ་ཤིང་གི། མཚན་ཉིད་བཟང་པོར་ཤེས་པར་བྱེད། ། ཞི་བའི་སྲེག་རྫས་གང་ཡིན་དང་། ། རྒྱས་པའི་སྲེག་རྫས་གང་ཡིན་དང་། ། གང་ཡང་རྒྱས་པའི་ཁ་ཟས་རྣམས། ། ལས་རྣམས་ཀུན་ལ་དབུལ་བ་དང་། ། ཡལ་གའི་རྩེ་མོ་ལས་སྐྱེས་པའི། ། ཡམ་ཤིང་ཞི་བའི་ལས་ལ་འདོད། །

The root [staff] is four finger-widths in length, made from thorny wood; it is highly praised for the purpose of killing. Human bone, charnel ground ash, salt, pungent spices, and hot seasonings—these are used to anoint the fuel wood for all rites of sorcery (abhicāra). The palāśa, udumbara, plakṣa, nyagrodha, arka, khadira, āmra, bṛhatī, kaṅka, karmari, śamī, avamarga, and aśvattha—these are explained as the twelve types of fuel wood. Fresh wood, about the length of a finger, should be offered in all rites. Having thoroughly anointed both ends, one should offer the single-pointed [wood] in all rites. It should be excellent, straight, and fresh, sprinkled with fragrant water. Wood that is decayed, leafless, short, crooked, cracked, or thin; or wood that is thick or long—such fuel wood utterly destroys the accomplishment of the mantra. Decayed wood causes the exhaustion of life; leafless wood produces disease. If the mantra is placed in the middle or at the beginning and end of a short [piece], it causes immediate reversal. Crooked wood brings ill fortune; wood with a cracked tip causes one to fall from one's position. Thin wood destroys everything; long wood causes the decline of glory. Thick wood produces obstacles for the practitioner in all rites. Thus, the practitioner should understand the excellent characteristics of the fuel wood. Whatever the substances for the pacifying (śāntika) fire offering, whatever the substances for the enriching (pauṣṭika) fire offering, and whatever foods for the enriching [rite], these should be offered in all rites. Fuel wood grown from the tips of branches is desired for the pacifying rites.

ཡལ་གའི་དབུས་ལས་བྱུང་བ་ནི། ། འབྱོར་པའི་དོན་དུ་སྦྱར་བར་བྱ། ། ཡལ་གའི་རྩ་བའི་ཆ་ལས་བྱུང་། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། འབྱོར་པའི་དོན་དུ་སོར་བརྒྱད་དོ། ། གཅོད་ལ་སོར་བཞི་དག་ཏུ་འདོད། ། ཡམ་ཤིང་གི་མཚན་ཉིད་ངེས་པའོ། ། ཞི་དང་རྒྱས་དང་དབང་ལ་ནི། ། མཉམ་པོར་གཅད་པར་གསུངས་པ་ཡི། ། ཀུ་ཤ་དྲུངས་ཕྱུང་སྔོ་བ་དང་། ། རློན་ཞིང་བཅུད་བཅས་ཁུ་བ་ཡིས། ། ཁྱབ་པར་སྔགས་པས་མེ་ཐབ་གཡོགས། ། མེ་ཏོག་ཀྱང་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཡི་རིམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ། ཤར་དུ་རྩེ་བསྟན་དང་པོ་དགྲམ། ། གཉིས་པར་ལྷོ་རུ་ཁ་བལྟས་པ། ། གསུམ་པར་རྩེ་མོ་ནུབ་ཏུ་སྟེ། ། བཞི་པར་རྩེ་མོ་བྱང་དུའོ། ། ཨོཾ་ཨ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཀུཎྜ་ལི་སརྦ་བིགྷྣཱཾན་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་ཀུ་ཤ་བླངས་པ་དང་། ཀུ་ཤ་དགྲམ་པ་དང་། བསང་གཏོར་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ལན་བདུན་བཏབ་ན་བགེགས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལས་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་ནི་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་ཏེ། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་སྔགས་ཀྱིས་བྱའོ། ། དེ་ནས་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་དུ་བླང་བར་བྱ་སྟེ། ཞི་བ་ལ་ནི་དངུལ་ལས་བྱས་པའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་གསེར་ལས་བྱས་པའོ། ། དབང་ལ་ནི་ཟངས་ལས་བྱས་པའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་ལྕགས་ལས་བྱས་པའོ། ། དེ་མ་རྙེད་(ནས་,ན་ས་)ལས་བྱས་པས་ཀྱང་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་བུད་ཤིང་དང་ཡམ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་ལས་བཤད་པའི་རྫས་ཐམས་ཅད་ནི་གཡས་སུ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཆུའི་སྣོད་ནི་གཡོན་དུའོ། ། དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་དང་། མར་བཞུས་པ་ནི་མདུན་དུ་བཞག་ལ།

That which arises from the center of the branch should be employed for the purpose of enrichment. That which arises from the root portion of the branch bestows the siddhi of wrathful activity. For the purpose of enrichment, it should be eight finger-widths long; for cutting [the branch], it is held to be four finger-widths. This is the definitive characteristic of the sacrificial fuel (samidh). For the rites of pacifying, enriching, and magnetizing, it is taught that they should be cut evenly. The practitioner should cover the fire hearth with kuśa grass that has been uprooted while green, moist, and full of sap, and saturated with liquid. The flowers should be arranged in the same manner. The sequence for this is as follows: first, spread them with the tips pointing east; second, facing south; third, with the tips pointing west; and fourth, with the tips pointing north. With the mantra: Oṃ a amṛtakuṇḍali sarvavighnān śamaya hūṃ phaṭ, one should take the kuśa grass, spread it, and perform the sprinkling of the cleansing water (prokṣaṇa) seven times. By doing so, obstacles will be eliminated. Whatever the activity may be, it is the "all-accomplishing mantra" (sarvakarmika-mantra); it should be performed with the mantra of Amṛtakuṇḍali. Then, the vessel for the offering water (arghya) should be taken according to what has been explained: for pacifying, it should be made of silver; for enriching, of gold; for magnetizing, of copper; and for wrathful activity, of iron. If these are not available, it may be made of clay. Then, the practitioner should place to the right all the substances for the fire offering (homa) ritual, such as the firewood and sacrificial fuel. The water vessel should be to the left. The pouring ladle (darvī), the dipping ladle (sruk), and the melted butter should be placed in front.

ཤིང་འོ་མ་ཅན་ལས་གཙུབས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མེ་བླང་བའམ། ལས་ཀྱི་དབྱེ་བས་བླངས་ལ་བྱའོ། ། ཞི་བ་ལ་ཐབ་ཁུང་ཙནྡན་དཀར་པོས་བྱུགས་ལ་བྱའོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ནི་ཙནྡན་གུར་གུམ་གྱིས་སོ། ། དབང་ལ་ནི་ཙནྡན་དམར་པོས་སོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བས་བྱུགས་ལ། ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཛེས་པར་བྱས་ནས། ཐབ་ཁུང་གི་ཁུང་བུའི་ཚད་ཙམ་གྱི་ཤིང་བཅུག་ལ། རླུང་ཡབ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གིས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བ་མེད་ཅིང་དུ་བ་མེད་པར་རྒྱ་ཆེར་འབར་བའི་རྩེ་མོའི་ཕྲེང་བས་འཁྱུད་པའི་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་གཡབས་ལ་མེ་སྦར་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལས་དུས་མཐའི་མེ་དང་འདྲ་བའི་འབྱུང་བའི་མེ་འཆད་བཞིན་པར་རྣམ་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་བསམ་སྟེ། དེའི་རིམ་པ་ནི་འདིའོ། ། ཡི་གེ་ར་ལས་མེ་འབྱུང་ཞིང་། ། ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ། ། ཞལ་གསུམ་པ་ལ་ཁ་དོག་དཀར། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཅོད་པན་འཛིན། ། དཀར་ཞིང་ཉེས་བྲལ་ཞི་བ་ལ། ། ཕྱག་དྲུག་གིས་ནི་རྣམ་པར་མཛེས། ། མཆོག་སྦྱིན་ཕྲེང་བ་འཁོར་ལོ་གཡས། ། དབྱིག་པ་དྲིལ་བུ་གུནྡྷེ་གཡོན། ། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་ནི་དཀར་ཐོགས་པའི། ། པ་པ་ཀ་ཡི་མེ་བསམ་མོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་པཱ་པ་ཀ་ཨགྣ་ཡེ་མ་མ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཁ་དོག་སེར་པོ་ར་ལས་བྱུང་། ། ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བྱིན་བརླབས་པ། ། རལ་པ་ཐོར་ཚུགས་ཕྲེང་བ་དང་། ། ཞལ་གསུམ་པ་ལ་སེར་པོ་སྟེ། ། ལུས་ལས་འོད་ཟེར་སེར་པོ་འབར། ། གོས་སེར་དག་ནི་གྱོན་པ་སྟེ། ། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་ནི་སེར་པོ་ཐོགས། ། ཕྱག་དྲུག་དག་གིས་བརྒྱན་པ་ལ། །

One should take fire produced by rubbing wood that exudes milky sap, or take it according to the specific classification of the ritual activity. For pacifying rites, the hearth should be smeared with white sandalwood. For enriching rites, with sandalwood and saffron. For magnetizing rites, with red sandalwood. For rites of wrath, it should be smeared with the ashes of a charnel ground and beautifully adorned with characteristics corresponding to the activity. Having inserted wood into the hearth cavity to the appropriate size, one should fan it with wind from a bellows until it blazes extensively without flickering or smoke, embraced by a garland of flame-tips, and then ignite the fire. Then, the mantra practitioner should visualize the elemental fire arising from the syllable HŪṂ, resembling the fire at the end of an aeon. Following that, one should visualize the wisdom fire; the sequence for this is as follows: From the syllable RA, fire arises, Blessed by the three seed-syllables. Three-faced and white in color, He wears Akṣobhya upon his crown. White, stainless, and peaceful, He is beautifully adorned with six arms. In his right hands: the gesture of supreme generosity, a rosary, and a wheel; In his left hands: a staff, a bell, and a guṇḍī drum. Visualize the fire of the pāvaka deity, Who holds a white sacrificial thread. OṂ ĀḤ HŪṂ PĀVAKĀGNEYE MAMA ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ. Yellow in color, arising from the syllable RA, Blessed by the three seed-syllables. With matted locks and a topknot, a rosary, And three faces that are yellow. Yellow light rays blaze from his body; He is dressed in yellow garments, And holds a yellow sacrificial thread. Adorned with six arms, he is thus visualized.

རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་མཆོད་སྦྱིན་གཡས། ། གུནྡྷེ་དབྱིག་པ་དྲིལ་བུ་གཡོན། ། དབང་ཆེན་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི། ། དབང་ཆེན་གྱི་ནི་མེ་བསམ་མོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་མ་ཧེནྡྲ་ཨགྣ་ཡེ་མ་མ་པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ར་ལས་བྱུང་ཞིང་ཁ་དོག་དམར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམར་པོའི་དབུས་ན་གནས། ། ས་བོན་གསུམ་དང་ཉེར་ལྡན་པའི། ། འདོད་པའི་མེ་ནི་མཁས་པས་བསམ། ། གོས་དམར་དག་ནི་གྱོན་པ་དང་། ། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་ནི་དམར་པོ་ཐོགས། ། ཐོར་ཚུགས་ཅོད་པན་མི་བསྐྱོད་འཆང་། ། མདོག་དམར་ཞལ་ནི་གསུམ་དང་ལྡན། ། ཞགས་པ་ལྕགས་ཀྱུ་རྡོ་རྗེ་གཡས། ། གུནྡྷེ་དབྱིག་པ་དྲིལ་བུ་གཡོན། ། རྒྱ་སྐྱེགས་ཤིང་གི་མེ་ཏོག་འདྲ། ། དབང་གི་ལས་ལ་རྣམ་པར་བསམ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཀ་མ་ཨགྣ་ཡེ་མ་མ་ཨ་མུ་ཀཾ་པ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧྲཱི་སྭཱ་ཧཱ། རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་ཤིང་། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ནི་རྣོན་པོར་འབར། ། ས་བོན་གསུམ་དང་ཉེར་ལྡན་པའོ། ། ཁྲོ་བོའི་མེ་ནི་ལེགས་པར་བསམ། ། མིག་གསུམ་སྐྲ་ནི་གྱེན་དུ་བརྫེས། ། མིག་གཡོ་ཕྱག་ནི་དྲུག་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ཕྲེང་བ་གཡས། ། དྲིལ་བུ་དབྱུག་པ་གུནྡྷེ་གཡོན། ། མདོག་ནག་ཞལ་ནི་གསུམ་དང་ལྡན། ། ཧ་ཧ་ཞེས་བཞད་མཆེ་བ་བཞི། ། མི་བསྐྱོད་པས་ནི་ཅོད་པན་བྱས། ། གོས་ནི་ནག་པོ་གྱོན་པ་དང་། ། འོད་ཟེར་ནག་པོ་རབ་འཕྲོ་ཞིང་། ། མཆོད་ཕྱིར་ཐོགས་ནི་ནག་པོ་ཐོགས། ། ཉི་དཀྱིལ་ལ་གནས་ཁྲོ་གཉེར་ཅན། ། མིག་དམར་བར་ནི་བསམ་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཀྲོ་དྷ་ཨགྣ་ཡེ་མ་མ་སརྦ་ཤ་ཏྲཱུན་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། རྒྱལ་བས་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀུན་དུ། ། མེ་ནི་ཀུན་དག་གསུངས་པ་རྣམས། །

In the right hands, a jewel garland and a sacrificial offering; in the left, a guṇḍī lute, a staff, and a bell. One should visualize the fire of Mahendra, abiding within the maṇḍala of Mahendra. OṂ ĀḤ HŪṂ MAHENDRĀGNEYE MAMA PUṢṬIṂ KURU SVĀHĀ. Arising from the syllable RA, red in color, abiding in the center of a red maṇḍala, the wise should visualize the fire of Desire, endowed with the three seed syllables. Wearing red garments and holding a red sacrificial thread, with a topknot and crown bearing Akṣobhya, red in color and possessing three faces, with a noose, a hook, and a vajra in the right hands, and a guṇḍī lute, a staff, and a bell in the left, resembling the flower of the lac tree—one should visualize him for the rite of magnetizing. OṂ ĀḤ HŪṂ KĀMĀGNEYE MAMA AMUKAṂ VAŚAṂ KURU HRĪḤ SVĀHĀ. Abiding in the center of a wind maṇḍala, with the syllable HŪṂ blazing fiercely, endowed with the three seed syllables, one should properly visualize the fire of Wrath. With three eyes and hair bristling upward, with flickering eyes and six arms, with a vajra, a sword, and a rosary in the right hands, and a bell, a staff, and a guṇḍī lute in the left, black in color and possessing three faces, laughing "HA HA" with four fangs, with Akṣobhya as his crown, wearing black garments, emitting intense black rays of light, and holding a black sacrificial thread, one should visualize him with a frowning face, abiding upon a sun disk. OṂ ĀḤ HŪṂ KRODHĀGNEYE MAMA SARVAŚATRŪN MĀRAYA HŪṂ PHAṬ. In all the Kriyā Tantras of the Victorious One, these fires are taught as being all-purifying.

མེ་དེ་གསང་བ་འདུས་པ་འདིར། ། མི་གཟུང་བདུད་རྩི་ལྔར་ལྡན་པའོ། ། སློབ་དཔོན་བྱ་དང་སྤྱོད་པའི་མེ། ། གསལ་བའི་སྦྱོར་བ་བྲིས་པ་ནི། ། དེ་འདིར་གསང་འདུས་སྦྱིན་སྲེག་ཏུ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་མ་གསུངས་སོ། ། དེ་བས་གསང་འདུས་རྗེས་འབྲང་བའི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་ཤེས་པ་ཡི། ། རྣལ་འབྱོར་ཉིད་ཀྱི་གནས་འདོད་པས། ། བྱ་བ་རྒྱུད་བཤད་དེ་སྤང་ངོ་། ། དེ་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྣོད་ཀྱི་ཆུ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཆུ་གཡས་སུ་བཞག་ལ། དེས་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཡོ་བྱད་ཀྱི་རྫས་ཐམས་ཅད་བསང་གཏོར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ལྷ་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་བསམས་ལ། ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མཆོད་ཡོན་དང་། ཞལ་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་ཕྱག་རྒྱས་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མར་ལ་སོགས་པ་ཁུ་བའི་རྫས་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་བསྲེས་ཏེ་མདུན་དུ་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་དགང་གཟར་བླངས་ལ་བླུགས་གཟར་གྱིས་ཡོངས་སུ་བཀང་སྟེ། ཕྱིས་དགང་བླུགས་གསུམ་དབུལ་བ་ནི། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་ཐམས་ཅད་དུ་བྱས་ལ་ཕྱིས་བླུགས་གཟར་གྱིས་སྲེག་བླུགས་གསུམ་མམ། བདུན་སོ་སོར་དབུལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཡམ་ཤིང་དང་ཏིལ། དེ་ནས་འབྲས་ཆན་ཏེ། ཆོ་ག་འདི་ནི་མདོར་བསྡུས་པའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་བསང་གཏོར་ལན་གསུམ་ལེགས་པར་བྱ་ཞིང་། མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ལ་གསོལ་བ་གདབ་སྟེ། མེ་ལྷ་དེ་འབར་བའི་གཟུགས་སུ་གྱུར་པར་ཡོངས་སུ་བལྟའོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱི་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་ཐབ་ཁུང་དུ་རྣམ་པར་བཀོད་ལ། དེའི་གསང་སྔགས་ཀྱིས་བགེགས་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་མར་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་དབུལ་ལོ། །

In this Guhyasamāja, that fire is not to be grasped as the five nectars. The fire of the Kriyā and Caryā tantras, as described in the application of clarity, was not taught by the Vajra-holder here in the Guhyasamāja fire offering. Therefore, a yogi who desires to abide in the practice and knows the fire offering ritual following the Guhyasamāja should abandon those explanations of the Kriyā tantras. Then, place to the right the water for the vessel of all activities, containing the five nectars, and sprinkle it over all the substances for the fire offering. Then, visualize the fire deity as if actually present, offer the water for the mouth and the water for rinsing in accordance with the activity, and seal [the deity] with the four mudrās. Then, mix the liquid substances such as ghee with the five nectars and place them in front. Then, take the pouring ladle and fill it completely with the dipping ladle; subsequently, offer three full ladles at the beginning, the end, and in between, and then offer three or seven individual burnt offerings with the dipping ladle. Then [offer] the firewood and sesame, and then the cooked rice; this is the concise ritual. Then, the mantra practitioner should properly perform the sprinkling three times, offer the water for the mouth, and make the supplication, fully visualizing that the fire deity has transformed into the form of a blazing fire. Then, having arranged [the deity] in the hearth according to the instructions for Amṛtakuṇḍalī, offer one hundred burnt offerings of ghee with his secret mantra in order to destroy obstructors.

ཕྱི་ནས་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་འདི་ལྟར། ཛི་ན་ཛིཀ་སྔགས་ལས་བྱུང་བ། ། གཙོ་བོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྐྱེད། ། རལ་པའི་ཐོར་ཚུགས་མི་བསྐྱོད་པ། ། དུང་དང་ཀུནྡ་ལྟ་བུའོ། ། ཤིན་ཏུ་དཀར་བའི་ཞལ་གསུམ་མངའ། ། ན་བཟའ་དག་ནི་དཀར་པོ་གསོལ། ། འོད་ཟེར་དཀར་པོ་རབ་འཕྲོ་བ། ། ཕྱག་དྲུག་པར་ནི་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། འཁོར་ལོ་རྡོ་རྗེ་པདྨ་དཀར། ། ཕྱག་གཡས་སུ་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། དྲིལ་བུ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དང་། ། རལ་གྲི་གཡོན་དུ་བསམ་པར་བྱ། ། ཟླ་བའི་དབུས་སུ་བཞུགས་པར་ནི། ། མགོན་པོ་འདི་ལྟར་བསམས་ནས་ཀྱང་། ། སྔགས་པས་ཤར་དུ་ཁ་བལྟས་ཏེ། ། མཁས་པས་ཞི་བའི་ལས་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཛི་ན་ཛིཀ་མ་མ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ས་བོན་རཏྣ་དྷྲྀཀ་ལས་བྱུང་། ། རིན་ཆེན་ཏོག་ནི་མཁས་པས་བསྐྱེད། ། རལ་པ་ཅོད་པན་མི་བསྐྱོད་པ། ། ཞལ་རས་གསུམ་པོ་སེར་བ་དང་། ། ནམ་བཟའ་སེར་པོ་བསྣམས་པ་དང་། ། འོད་ཟེར་སེར་པོ་འབར་བས་འཁྲུག། ཟླ་བ་སེར་པོ་ལ་བཞུགས་པ། ། སྐུ་སེར་ཕྱག་དྲུག་ལྡན་པ་ལ། ། རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་ནི། ། ཕྱག་གཡས་སུ་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། དྲིལ་བུ་རལ་གྲི་པདྨ་སེར། ། ཕྱག་གཡོན་དུ་ནི་བསམ་བྱས་ལ། ། ནུབ་ཏུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་ནི། ། དགའ་ཞིང་དེ་ལ་ཡིད་གཞོལ་བས། ། གསང་སྔགས་དག་ནི་འདི་ཉིད་དང་། ། མཉམ་པར་བཞག་ནས་རྒྱས་ལས་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་རཏྣ་དྷྲྀཀ་མ་མ་བུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཡང་ན་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་ནི། ། པདྨ་སེར་པོ་ཁ་འབྱེད་པ། ། ཕྱག་དྲུག་སྐུ་མདོག་སེར་པོ་ཅན། ། རིན་ཆེན་ཏོག་འདྲ་བཞུགས་པ་ལས། །

Thereafter, one should accomplish all desired aims. Then, furthermore, in this way: From the mantra Jina-jik, one should generate the principal deity Vairocana. With a topknot of matted hair and Akṣobhya [as his crown ornament], he is like a conch or a kunda flower. He possesses three extremely white faces and wears white garments. Radiating intense white light, one should meditate on him as having six arms. In his right hands, one should visualize a wheel, a vajra, and a white lotus. In his left hands, one should visualize a bell, a wish-fulfilling jewel, and a sword. Having thus visualized the Protector seated in the center of a moon disc, the practitioner, facing east, should perform the activity of pacification. Oṃ āḥ hūṃ jina-jik mama śāntiṃ kuru svāhā. From the seed syllable Ratna-dhṛk, the wise one should generate Ratnaketu. With a topknot and crown of matted hair and Akṣobhya [as his crown ornament], his three faces are yellow. He wears yellow garments and is agitated by blazing yellow light rays. Seated upon a yellow moon, his body is yellow and he possesses six arms. In his right hands, one should visualize a jewel, a vajra, and a wheel. In his left hands, one should visualize a bell, a sword, and a yellow lotus. Facing west, with joy and a mind focused upon him, one should perform the activity of enrichment while remaining in meditative equipoise with this very secret mantra: Oṃ āḥ hūṃ ratna-dhṛk mama puṣṭiṃ kuru svāhā. Alternatively, there is Rāgavajra, who has a yellow lotus in full bloom. He has six arms and a yellow body, and he sits like Ratnaketu.

ཞལ་གསུམ་སྐུ་མདོག་དམར་བ་དང་། ། ཐོར་ཚུགས་ཅོད་པན་གྱིས་བརྒྱན་ཞིང་། ། བནྡུ་ཀ་ཡི་མདོག་འདྲ་བ། ། ན་བཟའ་དམར་བ་བསྣམས་པ་དང་། ། འོད་ཟེར་དམར་པོ་རབ་འཕྲོ་ཞིང་། ། ཕྱག་དྲུག་པ་ནི་རྣམ་བསམས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་འཁོར་ལོ་པདྨ་དམར། ། ཕྱག་གཡས་སུ་ནི་རྣམ་པར་བསམ། ། དྲིལ་བུ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དང་། ། རལ་གྲི་གཡོན་དུ་བསམ་པར་བྱ། ། ས་བོན་གསུམ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་དང་། ། ཟླ་བ་དམར་པོ་ལ་བཞུགས་པ། ། བྱང་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ནས་ནི། ། སྔགས་འདིས་དབང་གི་ལས་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་མ་ཧཱ་བཻ་རོ་ཙ་ན་བཛྲ་ཨ་མོ་ཀཾ་མ་མ་པ་ཤ་མ་ན་ཡེ་ཧྲཱིཿསྭཱ་ཧཱ། ས་བོན་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ལས་བྱུང་། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་བསམ། ། ཁྲོ་ཞིང་རལ་པ་ཅོད་པན་འཆང་། ། མི་བསྐྱོད་པས་ནི་དབུ་བརྒྱན་ཞིང་། ། ཞལ་གསུམ་སྔོ་ལ་དྲག་པ་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཧ་ཧའི་གད་རྒྱངས་སྒྲོགས། ། དབྱར་ཀའི་ཆར་སྤྲིན་འདྲ་བ་དང་། ། ཕྱག་དྲུག་པར་ནི་རྣམ་བསམས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩེ་དགུ་དང་། ། རིན་ཆེན་པད་སྔོན་གཡས་ན་བསྣམས། ། དྲིལ་བུ་རིན་ཆེན་རལ་གྲི་ཡིས། ། ཕྱག་གཡོན་བརྒྱན་པར་རྣམ་པར་བསམ། ། གོས་སྔོན་འཆང་ཞིང་འཇིགས་པ་དང་། ། ཉི་མ་བྱེ་བ་བརྒྱ་ཡི་འོད། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་སྟེ་ཧཱུཾ་མཛད་པར། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གནས་བསྒོམས་ལ། ། ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་མངོན་བལྟས་ནས། ། གསང་སྔགས་འདི་ཡིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་བཛྲ་དྷྲྀཀ་མ་མ་ཤ་ཏྲཱུན་མཱ་ར་ཡ་ཕཊ། བདག་པོའི་སྦྱོར་བ་ལ་གནས་ནས། ། སྔགས་པས་རྟག་ཏུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། དེ་ནས་ལྷའི་སྐུ་ཐབ་ཁུང་དུ་བཀོད་དེ།

With three faces and a red body, adorned with a topknot and a crown, resembling the color of a bandhūka flower, and wearing red garments, one should visualize him emitting intense red light rays and possessing six arms. In his right hands, one should visualize a vajra, a wheel, and a red lotus. In his left hands, one should visualize a bell, a wish-fulfilling jewel, and a sword. Generated from the three seed syllables and seated upon a red moon, facing north, one should perform the activity of magnetizing with this mantra: OṂ ĀḤ HŪṂ MAHĀVAIROCANA VAJRA AMOKAṂ MAMA VAŚAM ĀNAYA HRĪḤ SVĀHĀ. Arising from the seed syllable VAJRA-DHṚK, one should visualize Dveṣavajra (Vajra of Hatred). Fierce, with matted hair and a crown, his head is adorned with Akṣobhya. With three blue faces and a wrathful expression, he utters the vajra laughter of "HA HA." Resembling a summer rain cloud, one should visualize him with six arms. In his right hands, he holds a great nine-pronged vajra, a jewel, and a blue lotus. In his left hands, one should visualize a bell, a jewel, and a sword as ornaments. Wearing blue garments and terrifying, with the radiance of a hundred million suns, one should meditate on the syllable HŪṂ as HŪṂKĀRA, abiding upon a sun maṇḍala. Facing south, one should perform the fire offering with this secret mantra: OṂ ĀḤ HŪṂ VAJRA-DHṚK MAMA ŚATRŪN MĀRAYA PHAṬ. Abiding in the yoga of the Lord, the mantra practitioner should always perform the fire offering. Then, having placed the form of the deity within the hearth,

ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དེའི་ལྗགས་ལ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ། ལྟེ་བའི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་རྡོ་རྗེ་བསམས་ལ། མཆོད་ཡོན་དང་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ཏེ། ཕྱག་རྒྱ་བཞིས་རྒྱས་གདབ་པ་བྱས་ལ། ། དེའི་ཞལ་ཅུང་ཟད་གདངས་པར་བསམས་ཏེ། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་མར་ལ་སོགས་པས་ཡོངས་སུ་བཀང་བའི་དགང་གཟར་བླངས་ལ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་ལག་པ་པུས་མོ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་སྟེ། དགང་བླུགས་དབུལ་ལོ། ། ཕྱི་ནས་ནི་བླུགས་གཟར་གྱིས་དགང་བླུགས་དབུལ་ལོ། ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་ལ་ནི་ཁྲོ་ཞིང་ཞལ་ནི་ཤིན་ཏུ་གདངས་པར་བསམས་ལ། ཡུངས་ཀར་གྱི་མར་གྱི་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དགང་བླུགས་བླུགས་གཟར་གྱིས་བླངས་པའི་ཞུ་བའི་རྫས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཞོ་དང་། འབྲས་ཐུག་དང་། འོ་ཐུག་དང་ལག་པན་ལ་སོགས་པ་ནི་བླུགས་གཟར་གྱི་ཞལ་དུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། འབྲས་དང་། ཏིལ་དང་ནས་ལ་སོགས་པ་ནི་བླུགས་གཟར་རམ། ལག་པས་ཕྱག་ཏུ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཡམ་ཤིང་ནི་འོད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུའོ། ། བདུག་སྤོས་ནི་གསང་བའི་གནས་སུའོ། ། མེ་ཏོག་ནི་དབུ་ལའོ། ། བྱུག་པ་ནི་ཐུགས་ཀར་རོ། ། ཞབས་བསིལ་ནི་ཞབས་ལའོ། ། འཐོར་འཐུང་ནི་ཕྱག་ལའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་ཤིན་ཏུ་འབར་བའི་མེ་ལ། འབར་བའི་མཚན་ཉིད་ལས་བགེགས་དང་བཅས་པ་དང་། བགེགས་མེད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལྟས་སུ་བྱ་བ་དག་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། འཇའ་དང་འདྲ་ཞིང་མདོག་སྡུག་དང་། ། བྱི་རུ་བཅག་པ་ལྟ་བུ་དང་། ། གཡས་སུ་འཁྱིལ་ཞིང་ཤིན་ཏུ་སྣུམ། ། ཨིནྡྲ་ཀུ་པའི་མདོག་འདྲ་དང་། ། སྒྲ་ནི་རྔ་དང་འབྲུག་སྒྲ་དང་། ། ཟབ་ཅིང་དྲི་བཟང་ཡིད་དུ་འོང་། །

In accordance with the specific ritual activity, one should visualize the syllable HŪṂ on the deity’s tongue and a vajra contained within the navel. Having offered the water for the mouth and the water for the feet and so forth, and having performed the sealing with the four mudrās, one should visualize the deity’s mouth slightly open. Taking the pouring ladle (darvī) completely filled with ghee and the five nectars, one should place one’s hands between the knees with the respective mantra and offer the full oblation (pūrṇāhuti). Subsequently, one should offer the oblation with the dipping ladle (sruc). For rites of wrathful activity, one should visualize the deity as wrathful with the mouth wide open, and offer the full oblation of mustard-seed oil. The various substances to be melted, such as curd, rice porridge, milk porridge, and lājā, which are taken in the pouring ladle, should be offered into the mouth of the dipping ladle. Grains such as rice, sesame, and barley should be offered into the hand with the dipping ladle or directly with the hand. The fuel sticks (samidh) are offered into the circle of light. Incense is offered at the secret place. Flowers are offered on the head. Ointment is offered at the heart. Water for the feet is offered at the feet. Water for rinsing the mouth is offered at the hands. Then, the mantra practitioner should examine the characteristics of the blazing fire to determine the signs of success, whether accompanied by obstacles or free from obstacles, as it is said: "Resembling a rainbow, beautiful in color, like broken coral, curling to the right and very glossy, with a color like indrakopa, and sounds like a drum or thunder—deep, fragrant, and pleasing."

གཙང་མའི་གསེར་ལྟར་གདང་དུད་མེད། ། དྲི་མེད་ཉི་མ་ལྟར་འབར་དང་། ། དེ་བཞིན་གཡས་སུ་འབར་བ་དང་། ། བྱི་རུ་བཅག་པ་ལྟ་བུ་དང་། ། གཡས་སུ་འཁྱིལ་ཞིང་འབར་བ་ནི། ། བདེ་བ་མང་པོ་ཐོབ་བྱེད་པའོ། ། ཞི་ལ་ཁ་དོག་དཀར་བ་དང་། ། རྒྱས་ལ་གསེར་གྱི་མདོག་འདྲ་དང་། ། རྗེས་སུ་ཆགས་པ་དམར་བ་དང་། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ནི་སྔོ་ནག་གསུངས། ། སྒྲུབ་པ་པོས་ནི་མདོར་བསྡུས་ན། ། རྩེ་གཅིག་འབར་བ་དམ་པ་སྟེ། ། རྩེ་གཉིས་པ་ནི་འབྲིང་དུ་བཤད། ། རྩེ་གསུམ་པ་ནི་ཐ་ཆད་དོ། ། དུ་བ་མེད་ཅིང་གསེར་གྱི་མདོག་ལྟར་དང་། ། རབ་ཏུ་ཆེ་ལ་མེ་ལྕེ་གཡས་སུ་འཁྱིལ། ། ཁ་དོག་འཇའ་འདྲ་ཡང་ན་དཀར་ཡང་རུང་། ། ཡང་ན་བྱི་རུ་བཅག་པའི་ཁ་དོག་འདྲ། ། ཤིན་ཏུ་སྣུམ་ལ་མེ་ལྕེ་ཐུར་དུ་འཕྲོ། ། རབ་ཏུ་འབར་བ་ཉི་མའི་འོད་དང་འདྲ། ། དབྱིབས་ནི་བུམ་པ་རྒྱལ་མཚན་གདུགས་ཀྱང་འདྲ། ། དཔལ་བེའུ་དུང་དང་པདྨ་བླུགས་གཟར་འདྲ། ། མེ་ལྕེ་དྲིལ་ཤུལ་རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་འདྲ། ། ཡང་ན་ཤིང་རྟ་མཆོག་དང་རྔ་ཡབ་འདྲ། ། ཁ་དོག་དབྱིབས་རྣམས་དང་ནི་མཚན་མ་དག། རབ་ཏུ་བཀྲ་ཤིས་མཚན་མ་ཡིན་པར་བསྟན། ། ད་ནི་ཁ་དོག་མི་ཤིས་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དུ་བ་མེད་ཅིང་མེ་སྟག་རྒོད་པ་དང་། ། འབར་བར་དཀའ་ཞིང་ཅུང་ཟད་འབར་བ་དང་། ། མེ་ལྕེ་རྣམ་པར་ཆད་ཅིང་གཟི་མདངས་མེད། ། རྩུབ་ནག་སྲིན་དང་པ་ལ་ཤ་ཡི་མདོག། གསལ་ཤིང་འདྲ་ཞིང་ཞིབ་མའི་གཟུགས་ཀྱང་འདྲ། ། ཕྱུགས་ཀྱི་མགོ་འདྲ་སྣ་ཡང་རབ་ཏུ་རྩུབ། ། མེ་སྟག་འཕྲོས་པས་སྦྱིན་སྲེག་བྱེད་པ་ཚིག། མི་རོའི་དྲི་རྣམས་དངོས་གྲུབ་མེད་པར་སྟོན། །

Like pure gold, it is free of smoke; it blazes like a stainless sun; likewise, it blazes to the right, or like a broken piece of coral; and that which blazes while curling to the right brings about the attainment of much happiness. For pacifying, the color is white; for enriching, it is like the color of gold; for magnetizing, it is red; and for wrathful activities, it is said to be dark blue. In brief, the practitioner should know that a single-pointed flame is supreme; a two-pointed flame is explained as middling; and a three-pointed flame is the lowest. Smokeless and like the color of gold, very large with flames curling to the right, its color like a rainbow or white, or like the color of broken coral, extremely oily with flames radiating downward, blazing intensely like the light of the sun, its shape like a vase, a victory banner, or a parasol, like a śrīvatsa, a conch, a lotus, or a pouring ladle, its flame like a bell-handle, a vajra, or a sword, or like a supreme chariot or a fly-whisk—these colors, shapes, and signs are taught to be the signs of great auspiciousness. Now, the characteristics of inauspicious colors will be shown: smokeless with violent sparks, difficult to ignite and only slightly burning, with flames that are broken and lack luster, coarse and black like the color of a palāśa flower, like a stake or the shape of a sieve, like the head of a beast with a very coarse nose, sparks that fly out and burn the one performing the fire offering, and the smell of a human corpse—these indicate a lack of accomplishment.

དེ་ལྟར་ཁ་དོག་དང་སྒྲ་དང་མཚན་མ་ལས་མི་ཤིས་པར་ཤེས་ན། བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་གྱིས་བགེགས་རྣམས་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྔགས་འདིས་སྦྱིན་སྲེག་བྱ་སྟེ། ས་བོན་བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ལས་བསྐྱེད་པའི་བདུད་རྩི་ཐབ་སྦྱོར་སྤྲུལ། ། མེ་ཏོག་ཟར་མའི་མདོག་འདྲ་ལ། ། འོད་ཟེར་འཕྲོ་བ་མང་པོ་འཁྲུག། སྐྲ་ཡང་རབ་ཏུ་འབར་བ་དང་། ། ཞལ་གསུམ་ཁྲོ་གཉེར་བསྡུས་པ་དང་། ། མཆེ་བ་གཙིགས་པས་ཧ་ཧར་བཞད། ། མཚོན་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ། རལ་གྲི་གཏུན་ཤིང་དྲིལ་བུ་དང་། ། དགྲ་སྟ་ཞགས་པ་ཕྱག་བསྣམས་པ། ། གཡོན་བརྐྱང་བ་ཡིས་གནས་པ་ལས། ། ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཞུགས་ཤིང་། ། རྒྱན་རྣམས་ཀུན་གྱིས་རབ་ཏུ་བརྒྱན། ། བགེགས་ཀུན་ཆད་པས་གཅོད་མཛད་པའི། ། མགོན་པོ་འདི་འདྲ་བསམ་པར་བྱ། ། བགེགས་རྣམས་ཞི་ཕྱིར་མར་གྱི་ནི། ། སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱང་བྱ། ། བགེགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་འཇིག་འགྱུར་ཏེ། ། སྔགས་འདི་ཡིས་ནི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་མ་མ་སརྦ་བིགྷྣཱན་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་བགེགས་རྣམས་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མར་གྱི་སྦྱིན་སྲེག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཕུལ་ན་བགེགས་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ན་ཕྲེང་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བགེགས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་གཞིག་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྦྱར་རོ། ། དེ་ནས་སྦྱིན་སྲེག་གི་མཐར་སྲེག་བླུགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དབུལ་བ་ཞི་བའི་ཕྱིར། ཨོཾ་རུ་རུ་སྥུ་རུ་ཛྭ་ལ་ཏིཥྛ་སིདྡྷ་ལོ་ཙ་ནེ་སརྦ་ཨརྠ་སཱ་དྷ་ནི། མ་མཱ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བ་སྟོང་རྩ་བརྒྱད་ངེས་པར་བཟླས་པར་བྱའོ། །

Thus, if one recognizes inauspiciousness through color, sound, or signs, one should perform a fire offering with this mantra in order to pacify the obstructing spirits (vighnas) by means of Amṛtakuṇḍalī. Emanate Amṛtakuṇḍalī, generated from the seed syllable Vighnāntakṛt: Resembling the color of a flax flower, Amidst a turbulent mass of many radiating light rays, With hair blazing intensely, Three faces with furrowed brows of wrath, Baring fangs and laughing "Ha Ha," Holding various weapons such as a crossed vajra, A sword, a pestle, a bell, A battle-axe, and a lasso in his hands, Standing with the left leg extended, Seated upon a sun maṇḍala, And perfectly adorned with all ornaments— One should visualize such a Protector who cuts through all obstructing spirits with his blade. To pacify the obstructing spirits, one should also perform one hundred and eight fire offerings of ghee. All obstructing spirits will be destroyed; perform the fire offering with this mantra: OṂ ĀḤ VIGHNĀNTAKṚT MAMA SARVA VIGHNĀN ŚĀYAYA HŪṂ PHAṬ. If one offers one hundred and eight fire offerings of ghee with this mantra to pacify the obstructing spirits, all obstructing spirits will be destroyed. Alternatively, one may apply the garland mantra to utterly annihilate all obstructing spirits. Then, at the conclusion of the fire offering, to pacify [the remainder], one should definitely recite one thousand and eight times: OṂ RURU SPHURU JVALA TIṢṬHA SIDDHALOCANE SARVĀRTHASĀDHANI MAMA ŚĀNTIṂ KURU SVĀHĀ.

དེ་ནས་ལྷ་དང་མེ་སྙིང་གར་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་རྗེས་བརྩེ་དང་། ། གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། བདེ་སྐྱེད་ལེགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིས། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་འདི་བྱས་སོ། ། དད་པ་མེད་ཅིང་ཁེངས་པ་དང་། ། ཁྲོ་དང་སློབ་བུ་མ་ཡིན་དང་། ། གུས་བྲལ་དམ་ཚིག་མེད་པ་ལས། ། ཆོ་གའི་ཐབས་ནི་སྦྱིན་མི་བྱ། ། དཔལ་ལྡན་རབ་འཇིགས་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། བསོད་ནམས་ལེགས་པར་གང་བསྒྲུབས་པ། ། བསོད་ནམས་དེས་ནི་སློབ་དཔོན་རྣམས། ། བདེ་བ་ཅན་དུ་རོལ་པར་ཤོག། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཤྲདྡྷཱ་ཀ་ར་ཝརྨ་དང་། དྷརྨ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། ། ། ། འདི་ལ་ཤླཽ་ཀ་བརྒྱ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གསུམ་ཡོད། ། ། །

Then, the deity and the fire should be dissolved into the heart. Out of compassion for the disciples and for the benefit of others as well, this fire offering ritual, titled "The Source of Bliss," was composed by Śrīghana. This method of the ritual should not be given to those who lack faith, are arrogant, are wrathful, are not disciples, lack respect, or lack the samaya. Whatever merit has been well-achieved by the glorious and most formidable Vajra, by that merit may the masters sport in Sukhāvatī. The fire offering ritual is complete. Translated, edited, and finalized by the Indian abbot Śraddhākaravarman, Dharmashrībhadra, and the translator-monk Rinchen Zangpo. This contains one hundred and eighty-three ślokas.