A Maṇḍala Ritual of the Glorious Guhyasamāja

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་གུ་ཧྱ་ས་མཱ་ཛ་མཎྜ་ལ་ནོ་པི་ཀ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག། ཨོཾ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་འདི་ཡོན་ཏན་གྱི། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ལ་བཏུད་ནས། ། མན་ངག་ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཞིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བྲི་བར་བྱ། ། དང་པོ་རེ་ཞིག་སློབ་དཔོན་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་རིག་ཅིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་གཅིག་ཏུ་གཞོལ་བ། སྔགས་ཟློས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་སློབ་མས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཕྱིར་ལན་གསུམ་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་སློབ་མའི་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་བགེགས་བསལ་ལ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་སམ་མཚན་གྱི་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་པས་བསྲུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོའི་སྔགས་འབུམ་ཕྲག་བཟླས་པར་བྱས་ལ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཁྲི་ཕྲག་རེ་རེ་བཟླས་པས་སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་མི་ནུས་ན་ཚེས་དང་སྐར་མ་བཟང་པོ་ལ་ཁྲུས་བྱས་ལ་གོས་སར་པ་བསྒོས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་སྤྱན་སྔར་མཎྜལ་བྱས་ནས་མཆོད་པ་ཕུལ་ཏེ། ཨོཾ་མུ་ཙི་ལི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་མོ་ཧཱི་ནི་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་དནྟི་ལི་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཁྲི་ཕྲག་གཅིག་བཟླས་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཉལ་ལོ། ། དེ་ནས་རྨི་ལམ་དགེ་བ་དང་སྡིག་པ་བལྟས་ཏེ། གལ་ཏེ་དགེ་བ་མཐོང་ན་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིའོ། །

In the language of India: Śrī-guhyasamāja-maṇḍala-nopika. In the language of Tibet: dPal gsang ba 'dus pa'i dkyil 'khor gyi cho ga (The Ritual of the Maṇḍala of the Glorious Guhyasamāja). Oṃ, homage to the glorious Vajrasattva! Having bowed to this Vajra-holder, the source of precious qualities, I shall write the ritual of the maṇḍala according to the oral instructions as they were received. First, the disciple should make a request three times to a master who understands the way of mantra, is single-mindedly devoted to the welfare of sentient beings, and is endowed with the recitation of mantra, for the purpose of drawing the maṇḍala. Then, one should clear away the obstacles arising from the disciple's mind with the light rays of the seed-syllable at one's own heart, and provide protection by reciting the mantra of the Amṛtakuṇḍalī garland or the name-mantra seven times. Then, possessing the yoga of the deity oneself, one should perform the preliminary service by reciting one hundred thousand times the mantra of the principal deity of the maṇḍala, and ten thousand times each for the deities of the maṇḍala. If one is unable to do that, then on an auspicious date and under a favorable constellation, having bathed and put on new clothes, one should prepare a maṇḍala before the Blessed One Lokeśvara and present offerings. Then, reciting the mantras "Oṃ mucili svāhā," "Oṃ mohīni svāhā," and "Oṃ dantili svāhā" ten thousand times, one should sleep in the presence of the Blessed One. Then, having observed whether the dreams are auspicious or inauspicious, if auspicious signs are seen, one should draw the maṇḍala.

དེ་ཡང་རི་ལ་སོགས་པ་ཉམས་དགའ་ཞིང་སློབ་མ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གནས་སུ་སོང་སྟེ་བྱང་དང་ཤར་དུ་གཞོལ་བའི་སའི་ཆ་བརྟགས་ལ་ལྕི་བའི་མཎྜལ་བྱས་ཏེ། དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་བསང་གཏོར་བྱས་ལ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་ཟློས་ཤིང་མཐོ་གང་ཙམ་དུ་སའི་དོང་བརྐོས་ལ་ལྕི་བས་བྱུགས་ཏེ་སྔགས་དེ་ཉིད་བཟླས་པའི་ཆུས་དགང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་སྔགས་ཟློས་ཤིང་ཤར་ཕྱོགས་སུ་གོམ་པ་བརྒྱར་ཕྱིན་ནས་སླར་ལོག་ནས་བལྟའོ། ། གལ་ཏེ་ཆུ་སྐམས་པར་གྱུར་ན་དེར་མི་བྱ་སྟེ་གཞན་དུ་སྤོའོ། ། ཅི་སྟེ་གང་བར་གནས་ན་ནི་དགེ་བའི་མཚན་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལས་བྲི་བར་གྱུར་ན་ནི་དེར་གནས་ཏེ་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམས་ལ་གནོད་མཛེས་ལ་བཀའ་བསྒོ་བས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་བཀུག་སྟེ་གཏོར་མ་བྱིན་ནས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་ཕུར་པས་གདབ་པོ། ། དེ་ནས་ཕུར་པ་ལས་བྱུང་བའི་འོད་ཀྱིས་རྡོ་རྗེའི་ས་གཞི་དང་། སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེའི་དྲ་བ་དང་། ཕྱོགས་མཚམས་སུ་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་། ཕྱི་རོལ་དུ་མེ་ལྕེའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བར་བྱས་ལ་སའི་ལྷ་མོ་སྐུ་མདོག་སེར་མོ་ཕྱག་གཉིས་ན་གསེར་གྱི་བུམ་པ་བསྣམས་པ་བློས་བཀུག་ལ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་དེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དབང་དུ་གྱུར། ། རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་འཛིན་པ་ཡིས། ། ས་འདིར་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཞེས་བརྗོད་དེ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་བཏེག་སྟེ་གཞག་གོ། །

Furthermore, having gone to a delightful place such as a mountain that is suitable for the disciple, one should examine a site of ground that slopes toward the north and east. Having prepared a maṇḍala of cow dung and sprinkled it with fragrant water, one should recite the mantra of Amṛtakuṇḍalī and dig a pit in the ground about a span deep. Having smeared it with cow dung, one should fill it with water over which that same mantra has been recited. Then, while reciting the three-syllable mantra, one should walk one hundred paces toward the east and return to look back. If the water has dried up, one should not act there but move elsewhere. If it remains full, it is an auspicious sign. If it has diminished, one should remain there, meditate on the maṇḍala of the wrathful deity, and by commanding Ucchuṣma, summon the guardians of the directions. Having given them the offering cake, one should strike them with the kīla of Amṛtakuṇḍalī according to the visualization. Then, with light arising from the kīla, one should create a vajra ground, a vajra net above, vajra fences in the cardinal and intermediate directions, and a surrounding garland of flames on the outside. One should mentally summon the Earth Goddess, who is yellow in color and holds a golden vase in her two hands, and worship her with flowers and so forth. The master should then make this supplication: "O Goddess, you are the sovereign of all the Buddhas, the Protectors. With your various precious jewels, I shall draw the maṇḍala upon this ground." Having said this, one should mentally lift her and place her in the sky.

དེ་ནས་ལས་བྱེད་པ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པར་བསྒོམས་ལ་དེའི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཆུས་བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་པུས་ནུབ་ཙམ་བརྐོས་ནས་གྱོ་མོ་དང་སོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སའི་ནད་རྣམས་བསལ་ཏེ། དྲི་ཞིམ་པོ་དང་བཅས་པའི་ས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དགང་ངོ་། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། པུས་མོ་ནུབ་ཙམ་བརྐོས་ནས་སུ། ། ས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དགང་བར་བྱས། ། གལ་ཏེ་ལྷག་པར་གྱུར་ན་ནི། ། དེར་ནི་དངོས་གྲུབ་ཡོད་པར་བཤད། ། ཅེས་པའོ། ། དེ་ནས་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པར་བཅགས་ཏེ། དེར་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པ་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ནི་རིག་སྔགས་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ཁང་པ་ཟིན་ནས་དེར་སློབ་དཔོན་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། ཨོཾ་བྷུ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བས་ས་གཞི་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་བྱས་ལ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་ས་གཞི་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒོམས་ལ། ཨོཾ་མེ་དི་ནཱི་བཛྲཱི་བྷ་བ་བཛྲ་བནྡྷ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། འདི་ནི་ས་སྦྱང་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཐོགས་པའི་སློབ་མ་བཞི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་ཕྱོགས་བཞིར་བཞག་ལ་སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་དང་དྲིལ་བུ་ཐོགས་པ་དབུས་སུ་འདུག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་པར་བྱས་ལ་གོས་སར་པ་བགོས་ཤིང་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་ཅོད་པན་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་བཞིས་ཤར་ཕྱོགས་ནས་བརྩམས་ཏེ། རིམ་བཞིན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་བོ། ། དེ་ལ་ཤར་ཕྱོགས་ནས་གསོལ་བ་གདབ་པའི་ཚིག་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པ་ཡི་མཆོག།

Then, having visualized the ritual assistant as Amṛtakuṇḍalī and sprinkled water consecrated by reciting his mantra, one should dig a pit in the maṇḍala site to the depth of the knees. Having removed impurities of the earth such as shards and charcoal, one should fill it with that very same earth mixed with fragrant scents. As it is said: "Having dug to the depth of the knees, One should fill it with that very earth. If there is an excess, It is explained that there will be accomplishment in that place." Then, having leveled it according to the characteristics, one should construct the maṇḍala house there. The master should recite the vidyā-mantra. Once the house is finished, the master, endowed with the yoga of his own deity, should transform the ground into the nature of space with "Oṃ bhūḥ khaṃ," and meditate on the ground as having the nature of a vajra with "Oṃ hūṃ hūṃ hūṃ." Having blessed it with "Oṃ medinī vajrībhava vajrabandha hūṃ," this is the ritual for purifying the ground. Then, four disciples holding vajras and bells should be stationed at the four directions of the maṇḍala site, while the master, holding a vajra and bell, sits in the center. Having perfected the meditative absorption of the maṇḍala wheel, the four disciples—wearing new garments and adorned with flower garlands, crowns, and so forth—should begin from the eastern direction and make their requests in succession. Regarding the words for making the request from the eastern direction: "Peaceful one of all Tathāgatas, Abode of all Tathāgatas, Supreme selflessness of all phenomena..."

དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། གཉིས་པའི་ནི། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་རྫོགས། ། མཚན་མིན་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། གསུམ་པའི་ནི། ཞི་བའི་ཆོས་ནི་མཆོག་ལས་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པས་རྣམ་སྦྱང་བ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་བཤད་དུ་གསོལ། ། བཞི་པའི་ནི། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། རང་བཞིན་དག་པ་དྲི་མ་མེད། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་བཤད་དུ་གསོལ། ། དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་མཐར་ལངས་ཏེ་བསྒོམས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ནམ་མཁའ་ལ་བཏེག་ལ་བདག་ཉིད་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བར་བསྒོམས་ནས། མིག་གཡས་པ་དང་གཡོན་པར་མ་དང་ཊ་ལས་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ཏེ། རྐང་མཐིལ་དུ་ཧཱུཾ་ལས་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་གདེངས་པ་བལྟས་ལ་དབང་ལྡན་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་འགྲོས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ས་གཞི་ཀུན་དུ་བསྐོར་ལས་དེ་ན་གནས་པའི་བགེགས་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོའོ། ། ལུས་ངག་སེམས་ལ་གནས་པ་ཡི། ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ཀུན་ང་ལ་ཉོན། ། ང་ནི་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སྦྱོར་བ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་འབར་བ་འདིས། ། སྐུ་གསུམ་ལས་བྱུང་དགས་པར་བྱ། ། གལ་ཏེ་དམ་ཚིག་ལས་འདས་ན། ། ཚལ་པར་འགས་པར་གདོན་མི་ཟ། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་བགེགས་རྣམས་བསྐྲད་ལ་སླར་ཡང་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་གནོད་མཛེས་ལ་བཀའ་བསྒོ་བས་བགེགས་རྣམས་ལ་ཕུར་བུས་གདབ་པ་དང་། ས་གཞི་དང་ར་བ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་ལ།

Please explain the sublime maṇḍala. Regarding the second [verse]: "Perfectly complete with all characteristics, utterly free from all that is not a characteristic, the supreme body of Samantabhadra—please explain the sublime maṇḍala." Regarding the third: "Arisen from the supreme dharma of peace, purified by the conduct of wisdom, the supreme speech of Samantabhadra—please explain the essence of the maṇḍala." Regarding the fourth: "The great mind of all sentient beings, naturally pure and stainless, the supreme mind of Samantabhadra—please explain the essence of the maṇḍala." Having thus made the supplication, one should rise and lift the visualized maṇḍala wheel into the sky. Meditating on oneself as Amṛtakuṇḍalī, one should visualize a sun maṇḍala from the syllable ma and a moon maṇḍala from the syllable ṭa in the right and left eyes, respectively. Visualizing a crossed vajra (viśvavajra) poised from the syllable hūṃ at the soles of the feet, one should begin from the northeast and circumambulate the entire site of the maṇḍala with the vajra-step while uttering hūṃ. Then, one should command the obstructing spirits dwelling there as follows: "All you hosts of obstructors who dwell in body, speech, and mind, listen to me! I am the glorious Vajradhara. By the application of the wheel of command, I shall strike you with this blazing vajra arisen from the three bodies. If you transgress the samaya, you will undoubtedly be split into pieces!" Having expelled the obstructors with these words, one should again command Ucchuṣma as it appears in the sādhana, drive the obstructors with ritual daggers (kīla), and meditate on the ground, the enclosure, and so forth.

སླར་ཡང་སའི་ལྷ་མོ་བཀུག་སྟེ་མཆོད་པ་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དབང་དུ་གྱུར། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་སྐྱོབ་པ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་སྟོབས་བཅོམ་པ། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བདུད་ལས་ནི། ། རྒྱལ་བར་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་ཆར་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ཏེ། མེ་ཏོག་དྲི་ཞིམ་པོས་གཏོར་བ་འདི་ནི་ས་གཟུང་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སའི་ཆ་སོ་སོའི་གནས་སུ་བདུད་རྩི་ལྔས་མཎྜལ་ཚོམ་བུ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་བྱས་ལ་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པའི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། སོ་སོའི་གནས་སུ་བཞུགས་སུ་གསོལ་བ་ལ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་དེ་བདུག་སྤོས་ཀྱིས་བདུག་ཅིང་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ནས་བསྟོད་པ་འདིས་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མཁའ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། རྡོ་རྗེའི་དབྱིངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རབ་ཏུ་དག། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་བ་ཆེ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་མཆོག་གི་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། ། རང་བཞིན་དག་པས་གོས་པ་མེད། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་དཔག་མེད་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་བྱིན་པ་བརྙེས། །

Once again, the Earth Goddess is summoned and offerings are made; then, one should make this supplication in order to draw the maṇḍala: "O Goddess, you have mastery over the stages and the perfections, The specific modes of conduct of all the Buddhas, the Protectors. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, Vanquished the forces of Māra, So shall I, having triumphed over Māra, Draw the maṇḍala." Then, having smeared the area of the maṇḍala ground with fragrant substances and scattered fragrant flowers, this is the ritual for seizing the site. Next, in each respective location of the maṇḍala ground, one should arrange thirty-two heaps of the five nectars as a maṇḍala. Having invited the circle of deities residing in space and requested them to be seated in their respective places, one should worship them with offerings such as flowers, fumigate with incense, ring the bell, and praise them with this praise: "Akṣobhya is great wisdom; The expanse of phenomena is the great space. To the three supreme vajras, the three maṇḍalas, The vajra expanse, I prostrate and praise. Vairocana is utterly pure; Vajra peace, great bliss. Supreme among the supreme, naturally luminous— To the Teacher, the Vajra, I prostrate and praise. Ratnarāja is profoundly deep; Vajra space, stainless. Untainted by nature’s purity— To the Vajra Body, I prostrate and praise. Vajra Amitāyus is the great king; Non-conceptual space, the Vajra Holder. Having attained the perfection of desire—

རྡོ་རྗེ་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། ། རང་བཞིན་དག་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཅེས་བྱ་བས་བསྟོད་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ས་ལ་བཙུགས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་འོག་ནས་འབྱུང་བ་འདིས་ལྷ་རྣམས་ལ་སྙན་གསན་དབབ་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཆེ་གེ་མོ། ། རིག་པའི་རྒྱལ་པོ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་ནི་མཆོད་པ་དང་། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བའི་ཕྱིར། ། མགོན་པོ་ཐུགས་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་བྲི་བར་འཚལ། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་ནི་གུས་པ་ལ། ། དེ་བས་བཀའ་དྲིན་མཛད་པར་འོས། ། འགྲོ་བའི་འཁོར་ལོ་དོན་མཛད་པའི། ། སངས་རྒྱས་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགྲ་བཅོམ་དང་། ། གང་གཞན་གསང་སྔགས་ལྷ་རྣམས་དང་། ། འཇིག་རྟེན་སྐྱོང་བའི་ལྷ་གང་ཡིན། ། འབྱུང་པོ་གང་དག་མཐུ་ཆེན་དང་། ། བསྟན་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་ནི། ། གང་སུ་རྡོ་རྗེའི་མིག་ལྡན་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་བདག་ཆེ་གེ་མོས། ། ཆེ་གེ་འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། ཡོ་བྱད་ཇི་ལྟར་འབྱོར་པ་ཡིས། ། འགྲོ་བ་དག་ཕྱིར་བདག་འདྲི་ན། ། ཐུགས་རྗེས་ཉེ་བར་དགོངས་ནས་ནི། ། བདག་དང་སློབ་མར་བཅས་པ་ཡི། ། ཚོགས་པ་ཀུན་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་བྱིན་བརླབ་མཛད་པར་འོས། ། ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལན་གསུམ་བརྗོད་དེ། ། འདི་ནི་ལྷ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། །

Homage and praise to the Vajra Speech! Homage and praise to Amoghasiddhi, the perfect Buddha, who fulfills all intentions and arises from the very nature of purity. Thus, having offered praise and prostrated, one should place the right knee on the ground, join the palms in reverence, and address the deities with the following: "O Bhagavan, [Name], King of Vidyās, I prostrate and praise you. For the sake of making offerings to you and out of compassion for the disciples, I, a protector whose nature is compassion, wish to draw this maṇḍala. O Bhagavan, since I am full of devotion, it is right that you grant your grace. O Buddhas who act for the sake of the wheel of beings, please turn your attention toward me. O Bodhisattvas, Arhats, and whatever other deities of Secret Mantra, as well as the gods who protect the world, the powerful spirits, and those beings who delight in the Teaching—whatever beings possess the vajra eye: I, the Vajra-holder [Name], am drawing the maṇḍala of [Name] with whatever ritual materials I have acquired. For the sake of all wandering beings, I am drawing it; therefore, having turned your compassionate attention toward me, it is right that you grant your blessings to the entire assembly, including myself and the disciples, within this maṇḍala." Recite this three times. This is the ritual for the preliminary preparation of the deities.

དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་སྔགས་ཀྱང་ཅི་ནུས་པར་བཟླས་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་བའི་ཕྱིར་སླར་ཡང་མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་ཕུལ་ལ། དྲིའི་མཎྜལ་ལ་བཞུགས་པ་རྣམས་ཡིད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ལ་བཏེག་སྟེ། བཀོད་ནས་རིམ་པ་འདིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཚངས་པའི་ཐིག་གཉིས་བཏབ་ནས་སུ། ། མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གཉིས་བྲི་བར་བྱ། ། གྲུ་བཞི་དང་ནི་སྐུད་པ་བཞི། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཚད་བཞིན་གཞལ་ཏེ་གདབ། ། སྒོ་ནི་འཁོར་ལོའི་བརྒྱད་ཆ་རུ། ། ཚངས་སྐུད་གཉིས་ཀྱི་ངོས་སུ་བྱ། ། སྒོ་ཡི་ངོས་སུ་ཚོན་རྩིའི་ས། ། དེ་ཕྱེད་སྐུད་པ་གཉིས་ཀྱིས་བྲི། ། སྒོ་ཡི་བཞི་ཆར་ཡང་བཏབ་ནས། ། སྒོ་ཕྱེད་གསུམ་ཡང་དེ་ནས་གདབ། ། མཚམས་སུ་སྒོ་ཡི་ཐད་དུ་ནི། ། ལྷ་ཡི་སྣམ་བུའི་ཐིག་གདབ་བྱ། ། རི་མོ་ལྔ་ཡི་ས་ཡི་ཆ། ། སྒོ་ཡི་བཞི་ཆར་གདབ་པར་བྱ། ། ཁ་ཁྱེར་སྒོ་ཡི་ཕྱེད་དུ་སྟེ། ། དེ་ཡི་ཕྱེད་ནི་རིན་ཆེན་ས། ། དྲ་བ་དང་ནི་དྲ་ཕྱེད་གནས། ། ཁ་ཁྱེར་དང་ནི་མཉམ་པར་བྱ། ། དེ་ཕྱེད་བ་གམ་ས་ཡིན་ཏེ། ། འདི་ནི་ཐིག་སྐུད་བྲི་བ་ཡིན། ། སོ་སོའི་གནས་སུ་ཐིག་བྲི་བ། ། སྐྱེ་བོ་རང་གིས་ཤེས་སླ་ཞིང་། ། གཞན་དུ་ལྟ་བར་སླ་བས་ན། ། འདིར་ནི་སྤྲོས་ཏེ་མ་བཤད་དོ། ། དབང་ལྡན་མཚམས་ནས་བརྩམས་ནས་ནི། ། མཚམས་སུ་སོ་སོར་བོར་བ་ལ། ། པདྨ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དག། ཟླུམ་པོར་ཀུན་དུ་བསྐོར་བར་བྱ། ། སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐོར་བའོ། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་དེ་བཞིན་བྱ། ། སྒོ་ཡི་སུམ་འགྱུར་ཏྭ་ར་ཎ། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་བྲི་བྱ་སྟེ། ། སྣམ་བུ་བཅུ་གཅིག་ཕྱེ་བ་ལ། ། ཅི་ལྟར་མཛེས་པར་བརྟག་པར་བྱ། །

Then, having recited the mantras of the principal deity of the maṇḍala and the deities of the maṇḍala as much as possible, one should again present offerings and torma cakes in order to request the deities to depart. Mentally lifting those who are seated upon the fragrant maṇḍala into the sky, and having arranged them, one should strike the lines of the maṇḍala according to this sequence: Having struck the two Brahmā lines, one should draw the two intermediate lines. Measuring according to the dimensions of the maṇḍala, one should strike the four sides and the four cords. The gates should be one-eighth of the wheel, positioned on the two sides of the Brahmā cords. On the sides of the gates, the area for the colored pigments should be drawn with two cords of half that length. Having also struck one-fourth of the gates, one should then strike the three half-gates. At the intermediate points, directly opposite the gates, one should strike the lines for the deity platforms. The area for the five decorative bands should be struck as one-fourth of the gates. The molding should be half the gate, and half of that is the area for the jewels. The lattice and half-lattice should be made equal to the molding. Half of that is the area for the cornices; this is the drawing of the lines. The drawing of the lines in their respective places is easy for people to understand themselves, and since it is easy to observe elsewhere, it is not explained here in detail. Starting from the northeast intermediate point and moving to each intermediate point, one should draw the lotus and vajra garlands in a complete circle. This is the circling of the central maṇḍala. The vajra garland should be made in the same way. The toraṇa (archway) should be three times the size of the gate, to be drawn by the wise. Having divided the platform into eleven parts, one should examine it to ensure it is as beautiful as possible.

དེ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་ཚོན་རྩི་ལྔས་ཁ་བསྒྱུར་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཉིས་འགྱུར་དང་ལྡན་པ་སྣོད་དྲི་ཞིམ་པར་གཞག་སྟེ་འབར་བའི་ལྟ་བས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་སྐུད་དྲངས་ཏེ་དེར་བསྟིམས་ནས་བདུད་རྩི་རྣམ་པ་ལྔས་བྱུགས་ཏེ། ཡི་གེ་གསུམ་མངོན་པར་བཟླས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་བྷ་ག་ཝཱན་པྲ་ཡཙྪ་ཤ་ཤ་ཏ་སཱུ་ཏྲཾ་ས་ཙཀྲ་སཱུ་ཏྲ་ནཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་ནམ་མཁའ་ལ་བཞུགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཐིག་སྐུད་བསླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་ཨ་ནྱོ་ནྱཱ་ནུ་ག་ཏ་སརྦ་དྷརྨ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་ཨ་ནྱོ་ནྱཱ་ནུ་པྲ་བེ་ཤ་སརྦ་དྷརྨ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བས་སློབ་མ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པར་བསྒོམས་པ་དང་། ལན་ཅིག་ཏུ་སྐུད་པ་བསྒྲིལ་ནས་བདག་དང་སློབ་མ་གཉིས་ཀ་ཡི་གེ་ཛྫ་གསུམ་བཟླས་པས་བསྐུལ་ལ་གཡོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་ལྟེ་བར་བཞག་ལ་སྐུད་པ་བཟུང་སྟེ། སློབ་དཔོན་ནུབ་སྒོར་གནས་ལ། སློབ་མ་ཤར་སྒོར་གནས་པ་དང་། ཨོཾ་བཛྲ་སཱུ་ཏྲ་ས་མ་ཡ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ་གནམ་ཐིག་དང་ས་ཐིག་གདབ་བོ། ། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་དུས་སུ་ནི། ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཐིག་སྐུད་སྒྲ་ཡིས་བསྐུལ་ནས་སུ། ། དེ་དག་འདིར་ནི་གཤེགས་པར་མཛད། ། དེ་ནས་སྐོར་ཕྱོགས་ཀྱིས་གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་སུ་སོང་སྟེ་བྱང་ཕྱོགས་ན་གནས་པའི་སློབ་མ་དེ་བཞིན་དུ་ཐིག་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་མེའི་མཚམས་སུ་སོང་སྟེ་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ན་གནས་པ་དང་། ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཡང་རླུང་མཚམས་སུ་སོང་སྟེ་བདེན་བྲལ་གྱི་མཚམས་ན་གནས་པ་དང་།

Then, the wisdom thread, dyed with the five colors and twice the length of the maṇḍala, is placed in a fragrant vessel. With the "blazing gaze," the wisdom thread is drawn from the hearts of all the tathāgatas and dissolved into it. It is then anointed with the five nectars and consecrated by reciting the three syllables. Then, with the mantra: oṃ ehyehi bhagavān prayaccha śāśvatasūtraṃ sacakrasūtraṇāya svāhā hūṃ, the thread is raised toward the maṇḍala residing in space. Then, with the mantras: oṃ anyonyānugata sarvadharmā hūṃ and oṃ anyonyānupraveśa sarvadharmā hūṃ, the disciple is visualized as Amṛtakuṇḍalī. The thread is twisted once, and both the master and the disciple are exhorted by reciting the three syllables jaḥ. Holding the thread with the left hand in a vajra-fist at the navel, the master stands at the western gate and the disciple at the eastern gate. Reciting oṃ vajrasūtra samayam ātikrama hūṃ, they strike the celestial and terrestrial lines. Furthermore, at the time of sentient beings: "By the sound of the thread, the tathāgatas Who pervade space are exhorted, And they are invited to come here." Then, proceeding in a clockwise direction, one goes to the direction of Yama and strikes the line with the disciple stationed in the north. Then, going to the fire corner, one strikes the eastern line with the disciple stationed in the Ishāna corner. Again, going to the wind corner, one strikes the line with the disciple stationed in the Nairṛti corner.

ནུབ་ལོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་དུ་བསྒྱུར་ཏེ་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ན་གནས་པ་དང་བྱང་ལོགས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་བོ། ། ཡང་མེའི་མཚམས་སུ་སོང་སྟེ་བདེན་བྲལ་གྱི་མཚམས་ན་གནས་པ་དང་ལྷོ་ངོས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་བོ། ། དེ་ཉིད་དུ་གནས་ནས་རླུང་མཚམས་སུ་གནས་པ་དང་མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་བོ། ། བདེན་བྲལ་གྱི་མཚམས་སུ་སོང་སྟེ་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ན་གནས་པ་དང་། མཚམས་ཀྱི་ཐིག་གཉིས་པ་གདབ་བོ། ། དེ་ནས་ཐིག་སྐུད་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱས་ཏེ་སློབ་དཔོན་དབུས་སུ་འདུག་ནས་སློབ་མས་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ནས་ཕྱི་ནང་གི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་བཏབ་ནས་བདག་ཉིད་ཁྲོ་ཞིང་བསྒྱིངས་པ་དང་བཅས་པས་སྨིན་མ་བཅུམ་པའི་ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་བལྟས་ཏེ་སྒོ་ཕྱེ་ལ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཕྱུང་སྟེ། ཨོཾ་ཨཱཿམུཿཞེས་བྱ་བས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐིག་གདབ་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་ཁ་དོག་ཏུ་བཙོས་པའི་ཚོན་རྩི་སྔ་མ་ལྟར་སྣོད་བཟང་པོར་བཞག་ལ་འབར་བའི་ལྟ་བས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལས་ཚོན་རྩི་བཀུག་སྟེ། སོ་སོའི་ཁ་དོག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྟིམས་ལ་ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ། ཞེས་བྱ་བས་མངོན་པར་བསྔགས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་བེ་ག་ཞེས་བྱ་བས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུད་པ་ཡིད་ཀྱིས་བཏེག་སྟེ། ཚོན་རྩི་རྣམས་བཟུང་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཆོས་དབྱིངས་འདི་ནི་རྣམ་པར་དག། སེམས་ཅན་ཁམས་ནི་རབ་སྒྲོལ་བ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་རང་གིས་བྲི་བར་བྱ། །

One should strike the western line. Then, turning to that same position and remaining in the northeast corner, one should strike the northern line. Again, going to the southeast corner and remaining in the southwest corner, one should strike the southern line. Remaining in that same position and moving to the northwest corner, one should strike the intermediate line. Going to the southwest corner and remaining in the northeast corner, one should strike the second intermediate line. Then, having doubled the length of the wisdom-thread, the master should sit in the center while the disciple, starting from the northeast corner, should rotate the outer and inner wheels. Having thus laid the wisdom-lines, one should look with a wrathful gaze, knitting the brows with a fierce and haughty expression, open the gates, and go outside. With the mantra "Oṃ Āḥ Muḥ," one should request the wisdom-thread to depart. This is the ritual for laying the wisdom-lines. Then, the pigments, dyed in the colors of the five Tathāgatas, should be placed in a fine vessel as before. With a blazing gaze, one should summon the pigments from the Tathāgatas and dissolve them into their respective colors. One should then consecrate them by reciting "Oṃ Vajracitra Samaya Hūṃ." Then, mentally lifting the wisdom-thread with the mantra "Oṃ Vajravega," one should take up the pigments and say: "This dharmadhātu is utterly pure; It completely liberates the realm of sentient beings. As the great king Vajrasattva, I shall myself draw the maṇḍala."

དེ་ནས་ཚོན་རྩི་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པས་བཟུང་སྟེ། དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་ནས་བརྩམས་ཏེ་རི་མོ་རྣམས་མ་འབྱར་ཞིང་དྲང་ལ་མཐོ་བ་གཡས་སྐོར་དུ་བྲིའོ། ། རིམ་པ་ནི་སྔོན་པོ་དང་། དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། ལྗང་གུ་རྣམས་ཏེ་སློབ་དཔོན་རང་གིས་དེ་ལྟར་བྲིས་ལ་ཁམ་ཕོར་ལ་སོགས་པས་བཀབ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་ཤུགས་ཀྱིས་འཇུག་པ་དང་འབྱུང་བ་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་གཞན་གྱིས་ཅི་དགའ་བར་བྲིའོ། ། འདི་ནི་ཚོན་བྲི་བའི་དམ་ཚིག་གོ། ། དེ་ལ་མི་བསྐྱོད་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་ནང་གི་ས་གཞི་སྔོན་པོར་བྱས་ལ། ཤར་གྱི་ཆར་ནི་དཀར་པོའོ། ། ལྷོར་ནི་སེར་པོའོ། ། ནུབ་ནི་དམར་པོའོ། ། བྱང་ནི་ལྗང་གུའོ། ། སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་ནི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེའི་གདན་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་སྔོན་པོ་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པས་བྲིའོ། ། ཤར་དུ་ནི་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པའི་པདྨ་ལ་འཁོར་ལོ་དཀར་པོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ལྷོར་ནི་རིན་པོ་ཆེ་ལ་གནས་པའི་རིན་པོ་ཆེ་སེར་པོའོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་པདྨ་ལ་གནས་པའི་པདྨ་དམར་པོའོ། ། བྱང་དུ་ནི་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལ་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལྗང་གུའོ། ། མཚམས་རྣམས་སུ་ནི་གདན་དེ་དག་ཉིད་ལ་འཁོར་ལོ་དང་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་རྣམས་སོ། ། རིམ་པ་གཉིས་པར་གདན་དེ་དག་ཉིད་ལ་མེ་མཚམས་ལ་སོགས་པར་མེ་ལོང་དང་། པི་ཝང་དང་དྲིའི་དུང་ཆོས་དང་རོ་སྣོད་རྣམས་སོ། ། ཁ་དོག་རྣམས་ཀྱང་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། དེའི་སྣམ་བུའི་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་ངོས་གཉིས་སུ་ནི་གདན་དེ་ཉིད་ལ་ནཱ་ག་པུཥྤ་དཀར་པོ་དང་། འཁོར་ལོ་དཀར་པོའོ།

Then, holding the pigment with the left fist, one should draw the lines starting from the northeast corner, ensuring they are not joined, straight, and elevated, proceeding clockwise. The sequence of colors is blue, white, yellow, red, and green. The master himself should draw in this manner, then cover it with a clay bowl or similar object, and perform the entry and exit with the Vajravega. After that, others may draw as they please. This is the samaya of drawing the colors. Regarding that, for the maṇḍala in which Akṣobhya is the principal deity, the ground within the vajra garland should be made blue; the eastern section is white; the south is yellow; the west is red; and the north is green. In the center of the heart maṇḍala, upon a multicolored lotus and a vajra seat, one should draw a blue five-pronged vajra together with its mudrā. In the east, upon a lotus with a wheel, is a white wheel. Likewise, in the south, upon a jewel, is a yellow jewel. In the west, upon a lotus, is a red lotus. In the north, upon a crossed vajra, is a green vajra. In the intermediate directions, upon those very seats, are a wheel, a vajra, a lotus, and a crossed vajra. In the second tier, upon those same seats in the southeast and so forth, are a mirror, a lute, a perfume conch, and a vessel of flavors. The colors are also as previously explained. On both sides of the eastern side of its ledge, upon those very seats, are a white nagapuṣpa flower and a white wheel.

། ལྷོར་ནི་རིན་པོ་ཆེ་སེར་པོ་གཉིས་སོ། ། ནུབ་ཏུ་ནི་པདྨ་དམར་པོ་གཉིས་སོ། ། བྱང་དུ་ནི་རལ་གྲི་ལྗང་གུ་གཉིས་སོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་བཞིར་ནི་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་སྔོན་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་དབྱིག་པ་དཀར་པོ་དང་། སྡོང་བུ་དང་བཅས་པའི་པདྨ་དམར་པོ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ལྗང་གུའོ། ། དབང་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་སུ་ནི་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་རལ་གྲི་སྔོན་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྔོན་པོས་མཚན་པའི་དབྱིག་པ་དང་། ཡང་དབྱིག་པའོ། ། སྟེང་འོག་ཏུ་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་དང་སྔོན་པོའོ། ། དེ་ནས་བུམ་པ་མགྲིན་པ་རིང་ཞིང་མཆུ་འཕྱང་པ་ལྟོ་བ་ཡངས་པ་རྣམས་ནས་དང་གྲོ་དང་མོན་སྲན་གྲེའུ་དང་། འབྲས་ཀྱི་སོ་བ་དང་། ཏིལ་ཏེ་འབྲུ་ལྔ་དང་། བྲྀ་ཧ་ཏི་དང་། ཀཎྜ་ཀ་རི་དང་། ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་དཀར་པོ་དང་། ཧ་ས་དང་། ཧ་ས་དེ་བ་སྟེ་སྨན་ལྔ་དང་། གསེར་དང་། དངུལ་དང་། བྱི་རུ་དང་། མུ་ཏིག་དང་མུ་མེན་ཏེ་རིན་པོ་ཆེ་ལྔ་རྣམས་དེའི་ནང་དུ་བླུགས་ལ་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་བཀང་སྟེ། སྣམ་བུ་སར་པས་མགྲིན་པ་བཅིངས་ལ་ཤིང་ལོས་ཁ་བརྒྱན་པའི་བུམ་པ་རིམ་པ་འདིས་སྟ་གོན་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གནས་ནས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་ནང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་ལ། བུམ་པ་གཞན་རྣམས་སུ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་རྣམས་སོ་སོའི་ས་བོན་ལས་བསྐྱེད་དེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ནས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱས་ལ།

In the south are two yellow jewels; in the west, two red lotuses; and in the north, two green swords. In the four gates, starting from the east, upon lotus and sun seats, are a blue vajra-hammer, a white vajra-staff, a red lotus with its stalk, and a green crossed-vajra. In the intermediate directions, starting from the northeast, upon lotus and sun seats, are a blue sword, a vajra, a staff marked with a blue vajra, and another staff. Above and below, upon lotus and sun seats, are a black and a blue vajra. Then, into vases that have long necks, drooping lips, and broad bellies, one should pour the five grains—barley, wheat, mung beans, rice, and sesame; the five medicines—vṛhatī, kaṇṭakārī, white aparājitā, hasa, and hasadeva; and the five precious gems—gold, silver, coral, pearl, and lapis lazuli. Having filled them with fragrant water, bound their necks with new cloth, and adorned their mouths with tree leaves, one should prepare the vases according to this sequence. Abiding in the yoga of the maṇḍala, one should generate the Lord of the Maṇḍala from his seed-syllable within the victory vase (vijaya-kalaśa). In the other vases, one should likewise generate the individual deities of the maṇḍala from their respective seed-syllables. Then, having invited the wisdom wheel (jñāna-cakra) and made it non-dual with the visualized deities, one should proceed.

མཆོད་ཡོན་དང་ཞབས་བཀྲུ་དང་ཞལ་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ལ་སོ་སོའི་སྔགས་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་བ་ཅི་ནུས་སུ་བཟླས་སོ། ། གཞན་ཡང་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་བསང་གཏོར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱི་སྔགས་ཡི་གེ་གསུམ་དང་སྤེལ་བ་ལན་མང་དུ་བཟླས་པའི་བུམ་པ་རྩ་བའི་སྒོ་དྲུང་དུ་གཞག་གོ། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ནི་མདུན་ལོགས་སུ་བཞག་ལ། ལྷག་མ་ནི་ཅི་རིགས་པར་གཞག་སྟེ་བུམ་པ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་སློབ་མ་མེ་ཏོག་འཛིན་ཅིང་ཕན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལ་དགའ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པའི་སྒོར་མཎྜལ་བྱས་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་དོན་གཉེར་གང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། བསོད་ནམས་འདོད་པས་དེ་ལས་གཞན། ། གཞན་དག་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གཉེར། ། དད་པ་ཆེན་པོ་ལྡན་པ་དག། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་དམིགས་ནས། ། བློ་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུག་བྱ་སྟེ། ། འདི་ཡི་འབྲས་བུ་གཉེར་མི་བྱ། ། གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་དོན་གཉེར་ན། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མི་འགྲུབ་འགྱུར། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་དམིགས་ན། ། འབད་པ་མེད་པར་འདི་འབྲས་འགྲུབ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་བས། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་སྩལ་དུ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་སྩོལ། །

Having offered the drinking water, water for washing the feet, water for rinsing the mouth, and so forth, one should recite the respective mantras interspersed with the three syllables as much as possible. Furthermore, in order to perform the purification by sprinkling for all beings, one should place a vase in front of the main entrance, into which the mantra of Vighnāntaka has been recited many times interspersed with the three syllables. The Victory Vase (vijaya-kalaśa) is placed in front, and the remaining vases are placed as appropriate; this is the ritual for the preliminary preparation of the vases. Following that, the disciples, holding flowers and seeking benefit, with devotion to the teaching of the Sugata, should perform a maṇḍala at the door of the maṇḍala hall. The preceptor should then say: "Whoever seeks the siddhi of mantra should enter this maṇḍala. Those who desire merit should do so otherwise; others seek the world beyond. Those endowed with great faith, focusing on the world beyond, the wise should enter the maṇḍala; they should not seek the fruits of this life. If one seeks the fruits of this life, the world beyond will not be accomplished. If one focuses on the world beyond, the fruits of this life will be accomplished without effort." Then the disciples should make this request in verse: "O Great Joy, you are my teacher; O Preceptor, please attend to me. I seek the Great Protector who reveals the way of the Bodhisattvas. Please grant me the reality of the samaya. Grant me also the bodhicitta. Grant me the Three Refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha."

ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་འཇུག་པར་འཚལ། ། དེ་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མའི་གཙོ་བོ་ལ་དམིགས་ཏེ། འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཁྱོད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་པས། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བསྟན་པར་བྱ། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་རྣམས། ། གསང་སྔགས་རྡོ་རྗེའི་མཐུ་ཡིས་ནི། ། ཡེ་ཤེས་མཉམ་མེད་ཡང་དག་བརྙེས། ། གསང་སྔགས་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་པ། ། ཤཱཀྱ་སེང་སོགས་མཆོག་གིས་ནི། ། དྲག་པོ་ཆེན་པོ་བདུད་ཀྱི་སྡེ། ། སྟོབས་ཆེན་དག་ཀྱང་དེས་བཅོམ་མོ། ། འཇིག་རྟེན་མཐུན་པར་གཤེགས་ནས་སུ། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་ནས་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། དེ་ནས་སློབ་མ་རྣམས་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་ལ་རང་གི་འོད་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨར་ཞུགས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བསྒོམས་ལ་ཕྱུང་ནས་སློབ་དཔོན་རང་ཉིད་ཀྱིས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། འགྲོ་བའི་དགེ་ལ་ཡི་རང་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་། ། ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ལ། དེ་ནས་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་མགོ་བོར་ལག་པ་བཞག་སྟེ། བདུད་རྩི་འཁྱིལ་བའི་སྔགས་ལན་བདུན་བཟླས་པས་བསྲུངས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་ག་དང་མགྲིན་པ་དང་མགོ་བོ་རྣམས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང་འཁོར་ལོ་བསམས་ཏེ། དེ་དག་གི་ལྟེ་བ་ལ་ཧཱུཾ་ཨཱཿཨོཾ་ཞེས་བྱ་བར་བསྒོམས་ཏེ། སྤྱི་བོར་མེ་ཏོག།

"Into the supreme city of great liberation, O Protector, I wish to enter." Then the master, focusing on the principal disciple, should say: "Since you are a vessel for the great way, I shall teach you the authentic [path]. By the power of the secret mantra-vajra, the buddhas of the three times who possess the vajra of body, speech, and mind, have perfectly attained incomparable wisdom. Through the peerless application of secret mantra, the Lion of the Śākyas and other supreme ones conquered even the great and powerful hosts of Māra. Having conformed to the world, they turned the wheel [of Dharma] and passed into nirvāṇa. Therefore, my son, apply your intellect to this in order to attain omniscience." Then, the disciples are summoned by the light rays of the seed-syllable at the heart; they enter the lotus of wisdom through their own light. Visualizing that all the Tathāgatas are conferring empowerment, they are brought forth. The master himself then says three times: "I take refuge in the Three Jewels. I individually confess all misdeeds. I rejoice in the virtue of beings. I mentally embrace the awakening of the buddhas." Then, placing his hand on the heads of the disciples, he protects them by reciting the Amṛtakuṇḍalī mantra seven times. He visualizes a vajra, a lotus, and a wheel at their hearts, throats, and heads, and meditates on the syllables HŪṂ, ĀḤ, and OṂ at their centers. Upon their crowns, he places a flower.

མདུན་དུ་སྤོས་དང་མར་མེ་དང་སྙིང་གར་དྲི་བྱིན་ལ་སོ་ཤིང་སོར་བཅུ་གཉིས་པ་རྩེ་མོར་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཏགས་ལ་དྲི་ཞིམ་པོས་བྱུགས་ཏེ་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱི་སྔགས་བརྗོད་ལ་བྱིན་ནོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཁ་ཤར་རམ་བྱང་དུ་བལྟས་ཏེ་ཟོས་ལ་ལྕི་བས་མཎྜལ་བའི་ཀོ་བ་ཙམ་བྱུགས་ཏེ་དེར་བོར་རོ། ། དེ་ལ་ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་དང་བྱང་དུ་རྩེ་མོ་བལྟས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དང་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་སྣོད་ཡིན་པར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་འདི་བཟླས་པའི་ཆུས་ཁ་བཀྲུ་བ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿབི་ཤུདྡྷ་དྷརྨ་སརྦ་པཱ་པཾ་ནིཤྩ་ཤོ་དྷ་ཡ། སརྦ་བི་ཀལྤ་ན་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྔགས་སོ། ། དེ་ནས་སྐུད་པ་མདུད་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ལ་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱི་སྔགས་བཟླས་པས་དཔུང་པ་གཡས་པར་བཅིངས་ནས་དེ་ཉིད་བཟླས་པའི་ཀུ་ཤ་སྟན་དང་སྔས་ཀྱི་ཕྱིར་ལག་པ་གཡོན་པར་བྱིན་ལ་ཆོས་ཉན་དུ་གཞུག་པར་བྱ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་པ། ། ཨུ་དུམྺཱ་རའི་མེ་ཏོག་བཞིན། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་རེས་འགའ་ཞིག། འབྱུང་འགྱུར་ཡང་ན་མི་འབྱུང་ངོ་། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འབྱུང་བ། ། དེ་བས་ཀྱང་ནི་དཀོན་པ་སྟེ། ། གང་གིས་སེམས་ཅན་མཉམ་མེད་དོན། ། བླ་མེད་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཡིན། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་དུ་མ་རུ། ། སྔོན་དུ་སྡིག་པ་བྱས་པ་གང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་འདྲ་མཐོང་མ་ཐག། དེ་དག་ཟད་པར་འགྱུར་ཡིན་ན། ། གྲགས་པ་མཐའ་ཡས་སྔགས་སྤྱོད་པའི། ། ཚུལ་ལ་གནས་ན་སྨོས་ཅི་དགོས། ། སྐྱོབ་པའི་གསང་སྔགས་བཟླས་ནས་ནི། ། གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པར་འགྱུར། །

In front of them, incense and a lamp should be placed, and perfume should be applied to the heart. A tooth-stick twelve finger-widths long, with a garland of flowers tied to its tip and smeared with fragrant substances, is given while reciting the mantra of Vighnantaka. They, in turn, eat it while facing either east or north, and then discard it on a maṇḍala smeared with cow dung to the size of a hide. Depending on whether the tip of the stick points toward the east, south, west, or north, they should be identified as vessels for the rites of pacification, enrichment, magnetizing, or wrathful activity, respectively. Then, they should be given water for rinsing the mouth, over which this mantra has been recited: OṂ HRĪḤ VIŚUDDHA DHARMA SARVA PĀPAṂ NIḤCCHA ŚODHAYA SARVA VIKALPĀN APANAYA HŪṂ. This is the mantra. Next, a thread with three knots, over which the mantra of Vighnantaka has been recited, is tied around the right arm. Then, kuśa grass over which that same mantra has been recited is given into the left hand to serve as a seat and a pillow, and they are to be made to listen to the Dharma: "In this world, an omniscient one Is like the udumbara flower: Only once in a great while, Or perhaps not at all, does one appear. The way of the secret mantra's practice Is even rarer than that; For it is capable of accomplishing The peerless benefit of sentient beings. Whatever sins were committed in the past Throughout many tens of millions of eons, Will be exhausted the very moment One sees a maṇḍala such as this. What need is there to mention those who abide In the way of the mantra practice of infinite renown? By reciting the secret mantra of the Protector, The unsurpassed state will be attained."

གང་གི་སྤྱོད་པ་མཆོག་འདི་ལ། ། བློ་གྲོས་ཤིན་དུ་དྲི་མེད་ན། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ཡི། ། ངན་འགྲོ་དེ་ཡིས་གཅོད་པར་འགྱུར། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། རྙེད་པ་མཉམ་མེད་དེ་རིང་རྙེད། ། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་པའི། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ་སྐྱེ་བཞིན་པ། ། དེ་ཕྱིར་ཁྱེད་རྣམས་ཐེག་ཆེན་དུ། ། ལེགས་པ་ཉིད་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་འདིར་ནི་འདོད་པས་ན། ། རང་བྱུང་སྐལ་བ་ཆེན་པོ་པ། ། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། ། ཞེས་བརྗོད་དེ། བཞིན་བཟང་དག་སོང་ལ་རྨི་ལམ་ཅི་བྱུང་བ་ནང་པར་ང་ལ་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་ནས་ཁྱད་པར་གྱི་སྡོམ་པ་འཛིན་དུ་གཞུག་སྟེ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། བྱིན་ནས་མགོན་པོ་བདག་ལ་གསུངས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལྷ་ཡི་དེ་ཉིད་དང་། ། སློབ་དཔོན་ཡོངས་སུ་ཕྲིན་ལས་རྣམས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དམ་ཚིག་དང་། ། གསང་བའི་སྡོམ་པ་བླ་ན་མེད། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། རྟག་ཏུ་བདག་ཉིད་སློབ་དཔོན་གྱུར། ། ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་སློབ་མ་སྟ་གོན་ལ་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཁང་པར་ཞུགས་ཏེ་སློབ་མ་ལ་སོགས་པ་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་བཟླས་སོ། ། ནང་པར་སློབ་མ་རྣམས་བོས་ལ། དགེ་བ་དང་སྡིག་པའི་མཚན་མ་རྣམས་བལྟས་ཏེ།

If one’s intellect is utterly stainless regarding this supreme conduct, one will sever the lower realms from which all suffering arises. O great beings, today you have obtained an incomparable gain, for you have all been fully embraced within this teaching by all the great beings, the Victors and their Sons. Therefore, you will proceed excellently upon the Mahāyāna. This supreme path, which brings forth the great Mahāyāna, is glorious. Since you desire it here, you will become self-arisen ones of great fortune, Tathāgatas who are omniscient of all worlds. Having spoken thus, he says: "O fair-faced ones, go and tell me in the morning whatever dreams you have had." Then, having caused them to take the special vows: "O Protector, grant me the maṇḍala of non-retrogression. Grant me the reality of the maṇḍala deities and the activities of the preceptor. Grant me the samaya of all the Buddhas and the unsurpassed secret vow. For the sake of all sentient beings, may I always become a preceptor." This is the ritual for the preliminary preparation of the disciples. Then, having entered the maṇḍala house, one recites the mantra of Amṛtakuṇḍalī for the protection of the disciples and others. In the morning, the disciples are summoned, and the signs of virtue and non-virtue are examined.

གལ་ཏེ་སྡིག་པ་མཐོང་ན་སྔགས་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ་རྡུལ་ཚོན་བྲི་བར་ཟིན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་བྱུགས་ལ་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་བཀྲམ་སྟེ། རྡུལ་ཚོན་ལྷག་མ་རྣམས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་མཐར་མུཿབཟླས་པས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལ་གནས་གཙང་མར་གཞག་གོ། ། དེ་ནས་མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་བཤམས་ཏེ་མངོན་པར་འདུ་བྱས་ཏེ་བུམ་པ་རྣམས་བཤམས་པའི་གནས་རྣམས་སུ་གཞག་སྟེ་སློབ་དཔོན་བདག་ཉིད་སྒོ་སྐྱོང་གི་སྔགས་ཀྱིས་ལུས་ཁྲུས་བྱས་ལ་གོས་སར་པ་བགོས་ཏེ། བ་དན་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ་དང་། ཙནྡན་ལ་སོགས་པས་ལུས་བྱུགས་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དང་དབུ་རྒྱན་བཅིངས་ཏེ་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་དགའ་བའི་སྒྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་ཁའི་ལམ་ནས་ཞུགས་ཏེ་ཞུ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་པདྨར་ཕབ་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་ཚུལ་དུ་སྤྲོས་ནས་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྟིམས་ཏེ། ཨརྒྷ་དང་ཞབས་བཀྲུ་དང་། ཞལ་བསིལ་དང་། བདུག་སྤོས་ཕུལ་ཏེ། དྲིལ་བུ་གསིལ་ཞིང་། མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ལྔའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཏོར་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱང་མྱང་ངོ་། ། སྒྲུབ་པའི་གྲོགས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞག་སྟེ་བདག་ཉིད་ཕྱིར་བྱུང་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས་ལ་གཏོར་མ་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་སོ། ། དེ་ནས་སླར་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ཏེ། དྲིལ་བུ་གསིལ་ཞིང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བསྐོར་བ་བྱས་ལ་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར།

If any faults are perceived, one should perform mantra recitations and so forth. Once the drawing of the colored powders is finished, the exterior of the maṇḍala should be smeared with fragrant water and strewn with flowers and the like. The remaining colored powders should be dismissed by reciting the three syllables followed by muḥ, and then placed in a clean location. Next, the offering materials should be arranged and prepared. The vases should be placed in their designated positions. The master himself should perform a ritual bath using the mantra of the gatekeeper, put on new clothes, and be adorned with banners and the like. Having anointed his body with sandalwood and other substances, and having bound a flower garland and a crown, he should sit upon a comfortable seat. Possessing the yoga of the maṇḍala circle, he should invite all the tathāgatas with the sound of joy. They enter through the path of the mouth, melt, and descend into the lotus of insight. Emanated in the form of the maṇḍala circle, they are absorbed into the colored powder maṇḍala. One should then offer argha, water for the feet, water for rinsing the mouth, and incense. Ringing the bell, one should offer praise with the words beginning "Akṣobhya" and so forth. Then, having sprinkled the five nectars into the maṇḍala, one should taste them oneself. Having placed the practice companions within the maṇḍala, one should go outside and offer a vast bali offering to the guardians of the directions. This is the method for accomplishing the maṇḍala. Then, entering the maṇḍala once again, one should ring the bell and circumambulate the maṇḍala. In order to enter the maṇḍala oneself:

བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འོག་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ་ཡོལ་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་བྱུང་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་པ་ནས་རྗེས་སུ་གནང་བའི་དབང་བསྐུར་བ་བྱིན་པར་བསྒོམས་ཏེ། ཆགས་ཆེན་ལས་བྱུང་དེ་ཉིད་ནི། ། འཁོར་ལོ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། ཞེས་བྱ་བས་དཀྱིལ་འཁོར་གཟུགས་བརྙན་དང་འདྲ་བར་བལྟས་ལ། སློབ་མ་རྣམས་གཞུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་མཚན་མའི་ཕྱིར། ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་མཆོག། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཆེ་རང་བཞིན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་སྒྲུབས་ཤིག། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ལྷག་པའི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ཏུ་བདག་སྒྲུབས་ཤིག། ཉེས་པ་མི་འདའ་རྟག་པ་སྟེ། ། འདོད་ཆགས་ཀུན་གྱི་རྗེས་སུ་ཆགས། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དགའ་བ་ཆེ། ། བཅོམ་ལྡན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲུབས་ཤིག། ཤིན་ཏུ་དག་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག། གདོད་ནས་གྲོལ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་སྒྲུབས་ཤིག། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྱི་མཆོག། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཕྱག་རྒྱའི་མཆོག། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཆེར་བསྟོད་པ། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་བདག་བདག་པོའི་བདག། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཁྱབ་པ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་གནས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡབ་ཉིད་དེ། ། འདོད་ཆགས་མཉམ་པའི་དམ་ཚིག་མཆོག།

With the verses that follow, beginning with "Bodhivajra," one should supplicate the Lord of the Maṇḍala. Then, having gone outside the curtain, one should visualize that the Lord of the Maṇḍala has entered the maṇḍala and bestowed the empowerment of the subsequent authorization. One should view the maṇḍala as being like a reflection, reciting: "That reality arising from great passion is like the reflection of a wheel." Then, in order to admit the disciples, one should make this supplication with the following verse: "Arising from space, the sign, The supreme without beginning or end, The nature of the Great Being Vajra— Vajrasattva, please accomplish me! Supreme among all great siddhis, Great Lord, the supreme deity, King of all Vajra-holders— Unchanging supreme, please accomplish me! Faultless, non-transgressing, and eternal, Passionate in accordance with all passions, Great passion, great joy— Bhagavān, please accomplish that very reality! Supreme among all the utterly pure, Primordially liberated Tathāgata, Samantabhadra, the self of all— Bodhisattva, please accomplish me! Supreme among all great siddhis, Great Lord, supreme of mudrās, Greatly praised as the accomplished Vajra, Lord of the Vajra-pride, the master of masters, Pervading the minds of all sentient beings, Dwelling in the hearts of all sentient beings, The very father of all sentient beings, Supreme samaya of equal passion."

ཅེས་བྱ་བའི་དམ་ཚིག་གི་གླུ་བླངས་ནས་བདེན་པའི་ཚིག་འདི་བསྒྲགས་པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། ། བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་གང་ཡིན་པ། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་མགོན་ཁྱོད་ཀྱིས། ། བདག་གི་འདོད་པ་སྐོང་བྱེད་ཤོག། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གསལ་ཞིང་དག་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་བྱུང་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ལས་བྱུང་། ། བདེན་པ་དེ་ཡིས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། གཟུགས་བརྙན་གསལ་བར་སེམས་ཅན་རྣམས། ། དྲི་མེད་ཐམས་ཅད་མཐོང་བར་ཤོག། ཅེས་བརྗོད་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ། དྲིལ་བུ་གསིལ་ལོ། ། འདི་ནི་སློབ་དཔོན་འཇུག་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་གོས་སར་པ་བགོས་ལ་བཀུག་ལ། ཚིག་འདིས་གསོལ་བ་འདེབས་སུ་གཞུག་སྟེ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ལ། ། མཆོད་ཆེན་ཇི་ལྟར་བགྱིས་པ་བཞིན། ། བདག་ཀྱང་བསྒྲལ་བའི་དོན་དུ་ནི། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་བརྗོད་ནས་མཎྜལ་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ། ཡོན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཀྱི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཆུས་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། ཡི་གེ་གསུམ་བཟླས་པའི་སྣམ་བུས་གདོང་གཡོགས། དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པའི་ཕྱིར། འདོད་པར་དགའ་བ་གང་ཡིན་སྨྲོས། ། ཞེས་དྲིའོ། ། དེས་ཀྱང་། སྐལ་བ་བཟང་པོ་ལ་དགའོ། ། ཞེས་སྨྲའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཨཱ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བྱིན་ལ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་གར་བཞག་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཡོ་ག་ཙིཏྟོཏྤཱ་ད་ཡཱ་མི། ཞེས་བྱ་བས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ལ། ཨོཾ་སུ་ར་ཏེ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཧོ། བཛྲ་སིདྡྷི་ཡ་ཐཱ་སུ་ཁཾ།

Having sung this song of the samaya, one should proclaim these words of truth: "By the blessing of the truth of the maṇḍala, Which is the nature of insight and method, By that truth, O Protector, May you fulfill my desires! All phenomena are like reflections, Clear, pure, and untroubled; Ungraspable and inexpressible, Arisen from causes and karma, And likewise arisen from suchness. By that truth, may all sentient beings Clearly see the maṇḍala as a reflection, Perceiving it all without stain." Having spoken thus, one should prostrate and ring the bell. This is the ritual for the entry of the master. Then, the disciples, having bathed and put on new clothes, are summoned and made to offer this prayer: "Just as the great offering was made To the Buddha, the Vajra of Awakening, So, for the sake of my liberation, Grant me the Vajra of Space!" Having spoken thus, they are made to perform a maṇḍala and offer a gift. Then, they are sprinkled with water consecrated by reciting the mantra of Vighnāntaka, and their faces are veiled with a cloth over which the three syllables have been recited. In order to enter the maṇḍala, the master asks: "Tell me, what is your desire?" The disciple replies: "I delight in good fortune." Following that, the master gives them a flower garland while reciting "Āḥ khaṃ vīra hūṃ," places a vajra at the disciple's heart, and generates the mind of awakening with "Oṃ vajrayogacittotpādayāmi." Then, "Oṃ surate samayas tvaṃ hoḥ vajrasiddhi yathā sukhaṃ."

ཞེས་བརྗོད་ལ། དེ་རིང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་གྱུར་གྱིས་གསང་ཆེན་དམ་པ་འདི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་སྨྲ་བར་མི་བྱ་ཞིང་མ་དད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒོ་ནས། ཨཱ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བས་ཡོལ་བའི་ནང་དུ་བཅུག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་རིང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཏེ། གཞན་ཡང་ཁྱོད་ལ་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན་དངོས་གྲུབ་གཞན་འགྲུབ་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའི། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་སྨྲ་བར་མི་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། དེ་ནས་སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་བཞག་ལ་འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སུ་ཡང་རུང་བ་ལ་སྨྲས་ན་འདིས་ཁྱོད་ཀྱི་མགོ་འགེམས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ལ་སླར་ཡང་སྙིང་གར་རྡོ་རྗེ་བཞག་སྟེ། ཨོཾ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་དེ་རིང་ཡང་དག་ཞུགས། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། ཞེས་བརྗོད་ནས་མནའ་བསྒག་པར་བྱ་སྟེ། ། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པའི་སྟེང་ན་གནས་པའི་པདྨའི་ནང་དུ་སོང་བའི་བདུད་རྩི་ལྔ་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་མྲྀ་ཏོ་ད་ཀ་ཋ། ཞེས་བྱ་བ་མངོན་པར་བཟླས་ལ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་འཐོབ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འཐུང་ཤིག།

Having spoken thus, one should instruct: "Today you have been blessed by all the tathāgatas. Therefore, you must not speak of this supreme great secret to those who have not entered the maṇḍala of all the tathāgatas, nor to those who lack faith." Then, with the mantra āḥ khaṃ vīra hūṃ, the candidate is led inside the curtain and addressed as follows: "Today you have entered the family of all the tathāgatas. Furthermore, if by this wisdom you shall attain even the siddhis of all the tathāgatas, what need is there to mention the attainment of other siddhis? You must generate such wisdom. You must not speak of this in the presence of those who have not seen the maṇḍala, lest your samaya be impaired." Then, placing a vajra upon the crown of the head, one says: "This is your samaya-vajra. If you speak of this way to anyone whatsoever, it will split your head." Then, placing the vajra at the heart, one says: Oṃ, today Vajrasattva truly enters your heart. If you speak of this way, he will immediately tear it apart and depart. Having spoken thus, the oath is sworn. One recites oṃ vajrāmṛtoda kaṭha over the five nectars contained within the lotus situated atop the Victory Vase. Then one says: "This is your hell-water. If you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, you will attain siddhi. Drink this water of vajra nectar!"

ཅེས་བརྗོད་དེ་བླུད་ལ་དེ་རིང་ཕྱིན་ཆད་ཁྱོད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ང་ཡིན་གྱིས། ངས་དེ་རིང་ཕན་ཆད་འདི་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་རྣམས་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱ་དགོས་སོ། ། ང་ལ་བརྙས་པ་མ་བྱེད་ཅིག། བྱས་ན་ཡང་བ་མ་སྤངས་པར་འཆི་བའི་དུས་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་ལྷུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རུ་ནི། ། བདག་གིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བྱ། ། ལྷ་ཡི་རིགས་ཀྱི་རིམ་པ་དག། བསོད་ནམས་ཇི་བཞིན་དེ་བཞིན་ཤོག། འདིས་ནི་དངོས་གྲུབ་གང་འགྲུབ་དང་། ། རིགས་ནི་གང་གི་སྣོད་དུ་གྱུར། ། འདི་ནི་བསོད་ནམས་ཅི་ཡོད་ལས། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་དེ་བཞིན་ཤོག། ཅེས་པས་བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཕྱག་བྱས་ལ་མིག་ཏུ་ཅི་ཞིག་སྣང་ཞེས་དྲིས་ལ། དེས་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། སྔོན་པོའི་ཁ་དོག་རྣམས་བསྟན་པ་ལས། ཞི་བ་དང་། རྒྱས་པ་དང་། དབང་དང་། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་རྣམས་སོ་སོར་བསྟན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་བཛྲ་ཧོ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སློབ་མས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་མེ་ཏོག་ཕུལ་ཏེ། གང་ལ་བབ་པ་དེའི་རིགས་སོ། ། ཅི་སྟེ་ལྷ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ལྷུང་ན་གང་ལ་ཉེ་བ་དེའི་རིགས་སོ། ། གལ་ཏེ་རི་མོ་ལ་བབ་ན་སླར་བསྐྱར་ཏེ་དོར་རོ། ། ལན་གསུམ་དུ་བསྐྱར་ཏེ་དོར་ཡང་རི་མོ་ལ་ཕོག་ན་ནི་དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་མེད་དོ། ། རྡོ་རྗེ་ར་བའི་ཕྱི་རོལ་དུ་ལྷུང་ན་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་གཙོ་བོ་ལ་ཕོག་ན། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་སྟེ། མེ་ཏོག་དོར་བའི་ཆོ་གའོ། །

Having spoken thus, one should make [the disciple] drink [the water] and say: "From this day forward, I am your Vajrasattva. Whatever I command you to do from this day forth, you, my son, must perform. Do not show me contempt! If you do, you will not escape a miserable death and will surely fall into the great hells of sentient beings." Then, one should utter the blessing of truth: "In this maṇḍala of the essence, I shall initiate the disciple. According to the sequence of the deity families, May it be so, in accordance with their merit. Whatever siddhi is to be achieved, And whichever family is their vessel, According to whatever merit they possess, May it be so in this maṇḍala." Having performed the blessing of truth with these words, one should then prostrate and ask, "What appears to your eyes?" If the disciple indicates the colors white, yellow, red, or blue, one should explain that these correspond respectively to the activities of pacifying, enriching, magnetizing, and wrathful subjugation. Then, with the mantra oṃ pratīccha vajra hoḥ, the disciple offers a flower into the maṇḍala. Whichever [deity] it falls upon is their family. If it falls between two deities, it belongs to whichever is closer. If it falls on a line, it should be cast again. If it falls on a line even after being cast three times, there will be no siddhi. If it falls outside the vajra fence, it is the same. If it falls on the central deity, the siddhi of Mahāmudrā is attained. This is the ritual of casting the flower.

དེ་ནས་དབང་ནོད་པའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ལ་ཡོན་ཕུལ་ལ་བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ་ཕྱག་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་སློབ་མ་དེ་དབང་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་རྩ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕྱི་རོལ་དུ་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཚད་ཙམ་པའི་གྲུ་བཞི་སྒོ་བཞི་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲིས་ལ། དེའི་དབུས་སུ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་བྲིས་ཏེ། སྒོ་དང་མཚམས་རྣམས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་དང་། ལྷ་མོའི་མཚན་མས་མཚན་པར་བྱའོ། ། སློབ་མ་ལ་ཁྲུས་བྱས་ཤིང་གོས་སར་པ་བགོས་པ་བཞག་ལ་ཤིས་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ཏེ། ཉུངས་ཀར་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་བཟླས་པ། ལག་པ་གཡས་གཡོན་གྱིས་ལན་གཉིས་གཉིས་བསྐོར་ཏེ། ཁོམ་ཕོར་གྱི་མེའི་ནང་དུ་བླུགས་སོ། ། དེ་ལྟར་ལན་གསུམ་དུ་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཆུའི་ཤིས་པ་ཡང་དེ་ལྟར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་དེ་ཉིད་བཟླས་པས་བསྲུངས་ཏེ། ཉེ་རེག་བྱས་ལ། ཡང་དྲི་ཞིམ་པོ་སྔགས་བཟླས་པས་བྱུགས་ལ། སྔགས་བཟླས་པའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་མགོ་ལ་བཅིངས་ཏེ། མར་མེ་མདུན་དུ་བཀོར་ཞིང་བདུག་སྤོས་ཀྱིས་ཀྱང་བདུགས་ཏེ། ཤིས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་དབང་བསྐུར་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྐུར་བསྒོམས་ནས་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ། སྟེང་དུ་བླ་རེ་བྲེས་ལ་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་གསེར་གྱི་ཡུ་བ་ཅན་གྱི་གདུགས་དཀར་པོ་སྟེང་དུ་བཟུང་ནས་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་བ་དན་དང་རྒྱལ་མཚན་བྲེས་ཏེ་དུང་དང་། ཟངས་དུང་དང་རྔ་བོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནམ་མཁའ་གང་བར་བསམས་ལ་དྲིལ་བུ་གསིལ་ཞིང་ཁྲུས་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་། །

Then, in order to receive the empowerment, one should offer a gift to the preceptor, make a request with the verse beginning "Bodhivajra," and prostrate. The preceptor, for the sake of conferring the empowerment upon the disciple, should draw a square maṇḍala with four doors outside the root maṇḍala, the size of the essential maṇḍala. In its center, one should draw an eight-petaled lotus, and the doors and intermediate directions should be marked with the symbols of the tathāgatas and goddesses. Having bathed the disciple and dressed them in new clothes, they are seated and the rite of auspiciousness is performed. One recites the mantra of Amṛtakuṇḍalī over white mustard seeds, circling them twice with the right and left hands, and then casts them into the fire in an iron vessel. This is done three times, and then the auspicious rite of water is performed in the same manner. Then, having protected the disciple by reciting that same mantra, one performs the ritual touching. Again, one anoints them with fragrant substances while reciting the mantra, binds a garland of flowers consecrated by mantra upon their head, and performs the rite of auspiciousness by circling a lamp in front and burning incense. Then, having conferred the empowerment with the flower garland and visualized the disciple in the form of Vajradhara, one consecrates the eyes and so forth. A white canopy with a golden handle arising from the syllable HŪṂ is held above, banners and victory standards are displayed to the left, and one imagines the sky filled with the sounds of conchs, brass trumpets, large drums, and so forth. Ringing a bell, one performs the ritual bathing with the verse: "Just as [the Buddha] was born..."

དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་ཁྲུས་གསོལ་བ། ། ལྷ་ཡི་ཆུ་ནི་དག་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་ཁྲུས་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏེ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ། དང་པོ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པས་བཀྲུས་ལ་དེའི་འོག་ཏུ་གཞན་གྱིས་བཀྲུའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དུ་དབང་བསྐུར་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱོགས་ནས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འོད་ཟེར་ལས་བྱུང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བསྒོམས་ལ། བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་། ཨོཾ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་གསང་བ་གསུམ་ལས་བྱུང་། ། ཁམས་གསུམ་ཀུན་གྱིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་ཆེན་པོ་སྦྱིན། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆུའི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་གསེར་ལ་སོགས་པ་ལས་བརྡུངས་པའམ་དེ་མེད་ན་རས་ལ་སོགས་པ་ལས་བྱས་པའང་རུང་སྟེ། སྔར་བསྟན་པའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་བཅིངས་ལ་ནམ་མཁའི་དབུས་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་གཟུགས་ཀྱིས་དེར་ཐིམ་སྟེ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཅོད་པན་གྱི་དབང་ངམ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དབང་ངོ་། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཧཱུཾ་ལས་བསྐྱེད་པའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་བཟུང་སྟེ། སློབ་མའི་སྙིང་གལ་སོགས་པར་གཏུགས་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབང་། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་བསྐུར་བར་བྱ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རབ་ཏུ་གྲུབ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཟུང་། །

Just as all the Tathāgatas are bathed with the pure water of the gods, so too shall I perform the bath. OṂ SARVA TATHĀGATA ABHIṢEKATE SAMAYA ŚRIYE HŪṂ. First, one is bathed with the Victorious Vase (vijaya-ghaṭa), and thereafter with the others. Having thus conferred the outer empowerment, one should meditate that the light rays from the seed syllable at one’s own heart invite the Cakravartin Tathāgatas from the infinite directions. One should then visualize that one is empowered by all the implements of empowerment arising from their light rays, while oneself also recites: OṂ, from the three vajra secrets of all the Buddhas, Arising from the three vajras, Venerated by all the three realms, I bestow the great vajra empowerment. This is the water empowerment of the nature of Akṣobhya. Then, having fashioned a crown from gold or the like, or if that is unavailable, even one made of cotton cloth or similar materials, it should be bound upon the crown of the disciple's head with the previously taught verses. All the Tathāgatas residing in the center of space dissolve into that [crown] in the form of Ratnasambhava and bestow their blessings. This is the crown empowerment of the nature of Ratnasambhava, or the empowerment of the Perfect Buddha. Following that, holding a five-pronged vajra generated from the syllable HŪṂ, touch it to the disciple's heart and so forth, and say: "The vajra empowerment of the Buddhas, I shall bestow upon you today. This is the very essence of all the Buddhas; hold this vajra for the sake of supreme accomplishment."

ཞེས་པས་སློབ་མའི་ལག་པ་གཡས་པར་རྡོ་རྗེ་སྦྱིན་ཏེ། སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྡོ་རྗེའི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་དྲིལ་བུ་ལག་པ་གཡོན་པར་བྱིན་ལ། ལག་པ་གཡས་གཡོན་གཉིས་ཀ་བསྣོལ་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་དྷི་སྟྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་བདག་པོའི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་མེ་ལོང་ལ། ཨོཾ་ཨ་བཛྲ་སཏྭ་ཞེས་བཟླས་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མེ་ལོང་ལྟར། ། གསལ་ཞིང་དག་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱི་ནི་སྙིང་ལ་གནས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་རང་ཉིད་ཡིན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་བདག་གང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འདི་ཤེས་པར་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་གྱི་མེ་ལོང་གི་དབང་ངོ་། ། དེའི་རྗེས་ལ་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་བཞག་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་སྟྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་བཛྲ་ནཱ་མཱ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ་ཀྱེ་དཔལ་ཆེ་གེ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་རིགས་མཐུན་པའི་མིང་བཏགས་ལ། གང་གང་སྣང་བ་དེ་དང་དེ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རང་ཉིད་གཙོ། ། གང་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་རྣམ་དག་པས། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་ཡིན། ། ཞེས་བསྒྲགས་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་མིང་གི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་སླར་ཡང་སློབ་མས། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དབང་བསྐུར་བ། ། ཐུགས་རྗེ་ཅན་ཁྱོད་བཀའ་དྲིན་གྱིས། ། བདག་ལ་དེ་རིང་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་ནམ་མཁའ་ཁྱབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བར་བསྒོམས་ལ། རྡོ་རྗེ་ཆེ་དང་དྲིལ་བུ་ཆེ། །

With these words, the vajra is placed in the student’s right hand; this is the vajra empowerment, the nature of Amitābha. Then, the bell generated from the syllable A is given into the left hand. Crossing both hands, one recites: Oṃ vajrādhipati tvaṃ abhiṣiñcāmi vajrasamayas tvaṃ. This is the master empowerment, the nature of the samaya-vajra. Next, regarding the mirror, one recites Oṃ vajrasattva and should teach with this verse: "Just as Vajrasattva is like a mirror, Clear, pure, and without turbidity, So he dwells within your heart, my son; He is the very self of all Buddhas. Know that this bodhicitta, Which is the self of all Tathāgatas, Is the nature of Vajrasattva." This is the mirror empowerment, the nature of Vairocana. Following that, the vajra and bell are placed upon the student’s crown. Reciting Oṃ vajrasattva tvaṃ abhiṣiñcāmi vajranāma abhiṣekata, one bestows a name appropriate to the family, such as "Glorious [Name] Vajra." Then one proclaims: "Whatever appears, that very thing Is the Lord Vajradhara himself. Because all phenomena are utterly pure, They are the nature of Buddha-wisdom." This is the name empowerment, the nature of Vairocana. Then, the student again makes this supplication: "For the sake of the benefit of myself and others, O Compassionate One, through your kindness, Please bestow upon me today The empowerment of the Vajra Master." Having thus supplicated, one should meditate that the Tathāgatas and goddesses pervading space confer the empowerment. Then: "The great vajra and the great bell..."

ཟུང་ཤིག་རྡོ་རྗེར་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། (དི་,དེ་)རིང་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱུར། ། སློབ་མ་རྣམས་ནི་བསྡུ་བར་གྱིས། ། ཞེས་པས་སློབ་མ་བསྐུལ་ལ། དམ་ཚིག་གསུམ་པོ་འཛིན་དུ་གཞུག་སྟེ་ཧཱུཾ་གིས་རྡོ་རྗེ་བསྒོམས་ལ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ན་གནས། ། རྟག་ཏུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་གཟུང་སྟེ། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྛ་ཨེ་ཤ་སྟྭཾ་དྷ་ར་ཡ་མི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧེ་ཞེས་པ་སྟེ་འདིས་སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་བརྗོད་དེ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་བདག། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་བདག་པོའི་གཙོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་མཆོག་དང་པོའི་སྐྱེས་བུའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བཛྲ་ཧཱུཾ། དེ་ནས་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་དྲིལ་བུ་བཟུང་ལ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོར་བརྗོད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེད། ། ཅེས་པ་འདིར་དྲིལ་བུ་བྱིན་ལ། ། སྲིད་པའི་རང་བཞིན་དག་པའི་ཕྱིར། ། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དངོས་མེད་བྱས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་ལྡན་པས། ། སྲིད་པ་དམ་པ་མཆོག་ཏུ་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་དཀྲོལ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷཎྚེ་ཨ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་ལུས་ནི་བརྟན་པའི་ཕྱིར། ། དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱ་ཤེས་རབ་བརྗོད། ། གང་གི་ལུས་ཀུན་རྟེན་བྱེད་པ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་རབ་ཏུ་གྲགས། ། ཞེས་བྱ་བའི་མངོན་པར་རྟོགས་པས་བསྐྱེད་ལ།

"Grasp it, and be blessed as a vajra. Today you have become a Vajra Master; gather the disciples!" With these words, the disciple is exhorted. Then, having caused them to uphold the three samayas, they should meditate on the vajra with the syllable HŪṂ. "This is the very nature of all Buddhas, Residing in the hand of Vajrasattva. You too must always hold it; This is the firm conduct of Vajrapāṇi." Reciting "OṂ SARVA-TATHĀGATA-SIDDHI-VAJRA-SAMAYA TIṢṬHA EṢA STVAṂ DHĀRAYĀMI HI HI HI HI HE," the disciple should grasp the vajra and recite this suchness: "The Being without beginning or end, Vajrasattva, the Great Joy, Samantabhadra, the Self of all, Vajragarbha, the Lord of Lords, The Blessed One, the Glorious Primordial Being." OṂ MAHĀVAJRA HŪṂ. Then, grasping the bell generated from the syllable A, they should give the bell and say: "This is the melody of the insight Of all the Buddhas. You too must always hold it; The Victors desire it for supreme enlightenment." Then, they should ring the bell with this Dharma: "Because the nature of existence is pure, It is by nature made without entity. Possessing a mind of natural purity, One makes existence the supreme excellence." OṂ VAJRA-GHAṆṬE A. Furthermore, one should generate it through the clear realization: "The wisdom mudrā is taught for the sake Of stabilizing the mental body. That which serves as the support for the entire body Is then known as the mudrā."

རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་རྣམ་པར་བལྟས་ཏེ། མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་ཅིང་ཀུན་དུ་བསྟོད་པར་བྱས་ཏེ། སྙེམས་པ་དང་བཅས་པས་མེ་ཏོག་ཅིག་སློབ་མ་ལ་བསྣུན་ལ། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། སྲས་དང་བཅས་པས་རྣམ་རོལ་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་པས་རབ་སྦྱོར་གྱིས། ། དགའ་སྟོན་བདེ་བ་མཆོད་པ་གྱིས། ཨ། སྒེག་དང་བཅས་པས་ཕྲེང་བ་འཕང་། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་མཆོད་པར་བྱ། ། དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འབྲལ་མི་འགྱུར། ། ཕྲེང་བ་དེ་ནི་རྒྱན་ཡིན་ནོ། ། ཨོཾ། ལུས་ཅན་ཀུན་ལ་དམ་ཆོས་ཀྱི། ། ཁྱོད་ཀྱིས་གླུ་ནི་བླང་བར་བྱ། དེ་ཡི་བདེར་གཤེགས་དངོས་གྲུབ་ནི། མྱུར་དུ་བདེ་བ་མྱོང་བར་འགྱུར། ། གི། དེ་ཉིད་ཐལ་མོའི་གར་གྱིས་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཆགས་པར་བྱོས། ། སངས་རྒྱས་འདུལ་བའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས། ། གར་མཁན་ཚུལ་དུ་བསྒྱུར་བར་གྱིས། ། ཧོཿརྫོགས་སངས་རྒྱས་ལ་སྤོས་ཕུལ་བས། ། བརྟུལ་ཞུགས་བཟང་པོས་ལེགས་ཚིམ་གྱིས། ། ལུས་ཅན་བདེ་གཤེགས་ཆ་ལུགས་སུ། ། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཚིམ་པར་གྱིས། ། ཨཿསངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་མེ་ཏོག་གཏོར། ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་ཚོགས་འགྱུར་བས། ། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ལྡན་པ་ཡི། ། བདེ་གཤེགས་སྐུ་ནི་ཐོབ་པར་གྱིས། ། བྷྲཱུཾ་ཆོས་ཀྱི་མེ་ནི་ལེགས་སྦར་བས། ། རྡོ་རྗེ་ཆོས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར། ། སེམས་ཅན་མ་རིག་མདོངས་པ་ལ། ། ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་སྦར་བར་གྱིས། ། པྲ། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་དྲི་ཕུལ་ལ། ། ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་བཞིན་ཤེས་རབ་དང་། ། རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ཡི། ། བྱང་ཆུབ་ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་བསྒོ། ། གྷཿདེའི་འོག་ཏུ་གསེར་གྱི་ཐུར་མ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་རྩ་བའི་སྔགས་བཟླས།

Visualizing oneself as Vajrasattva, make offerings of flowers and so forth and offer praise. Then, with a sense of pride, strike the disciple with a flower and say: "From this day forth, as a manifestation of the perfect Buddhas and their heirs, through the application of Vajra-pride, perform the offering of the festival of bliss. Aḥ! With graceful charm, cast the garland; make offerings to all the Buddhas. That is the inseparable Blessed One; that garland is the ornament. Oṃ! For all embodied beings, you must sing the sublime Dharma. Through that, the siddhi of the Sugatas will be swiftly experienced as bliss. Gi! Through the dance of the palms of the hands, make all the Buddhas impassioned. Through the activity of taming the Buddhas, transform yourself into the manner of a dancer. Hoḥ! By offering incense to the perfect Buddhas, satisfy them well with excellent conduct. Through wisdom, satisfy embodied beings in the attire of the Sugatas. Aḥ! Scatter flowers upon the Buddhas. By becoming the collection of the branches of enlightenment, may you attain the body of a Sugata endowed with the major and minor marks. Bhrūṃ! By properly kindling the fire of Dharma, you will become like Vajradharma. For sentient beings blinded by ignorance, light the lamp of wisdom. Pra! By offering fragrance to the Victors, infuse embodied beings with the body of enlightenment—discipline, as well as insight, liberation, and the vision of wisdom. Ghaḥ!" Following that, recite the root mantra of the Blessed One over a golden probe.

ཇི་ལྟར་མིག་མཁན་རྒྱལ་པོ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་ལིང་ཏོག་བསལ་བ་ལྟར། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱི་ནི་མི་ཤེས་པའི། ། ལིང་ཏོག་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསལ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་ཏྲ་ཨ་པ་ཧ་ར་པ་ཊ་ལཾ་ཧྲཱིཿཞེས་པས་མིག་ལ་བྱུགས་ཏེ་དག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་ལོང་བསྟན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གསལ་ཞིང་དག་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་བྱུང་། ། རང་བཞིན་དག་ཅིང་བདག་མེད་པ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་འདི་ཤེས་བྱས་ནས། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་མཉམ་མེད་བྱོས། ། འོན་ཀྱང་སྐྱོབ་པའི་སྲས་སུ་སྐྱེ། ། དེ་ནས་ཨ་ལས་བསྐྱེད་པའི་དྲིལ་བུ་བྱིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་དེ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད། ། ནམ་མཁའ་དང་ནི་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། ཀུན་མཆོག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གསལ། ། ཞེས་པས་དཀྲོལ་བར་བྱའོ། ། ཡང་ཧོཿཞེས་བྱ་བས་མདའ་གཞུ་བྱིན་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་ལ། ཕྱོགས་བཞིར་མདའ་བཞི་འཕང་བ་དང་། སྟེང་དང་འོག་ཏུ་ཡང་རེ་རེ་འཕེན་དུ་གཞུག་གོ། ། ཨོཾ་ཨ་བཛྲ་སཏྭ་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་མེ་ལོང་བསྟན་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མེ་ལོང་ལྟར། ། གསལ་ཞིང་དག་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱི་ནི་སྙིང་ལ་ཞུགས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རང་ཉིད་གཙོ། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། གང་ཡང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧེ་ཏུ་ཞེས་བྱ་བས་འཁོར་ལོ་རྐང་པའི་བར་དུ་བཅུག་ལ། ཨོཾ་བཛྲ་བྷ་ཥ་རཾ་ཞེས་བྱ་བས་ལག་པ་གཡས་སུ་དུང་བྱིན་ལ།

Just as the King, the physician of the eyes, Removed the cataracts of the world, So too, O son, the Victors have removed The cataracts of your ignorance. Reciting "Oṃ vajranetra apahara paṭalaṃ hrīḥ," one should apply [the ointment] to the eyes and purify them. Then, showing the mirror: "Phenomena are like reflections: Clear, pure, and untroubled; Ingraspable and inexpressible, Arisen entirely from causes and karma. Pure by nature and selfless— Having understood phenomena in this way, Act for the incomparable benefit of sentient beings. Yet, you are born as a son of the Protector." Then, giving the bell generated from the syllable A, one should ring it while reciting: "Everything has the characteristic of space, And space itself has no characteristics. Through union with space, The supreme equality of all is revealed." Then, with the syllable Hoḥ, one gives the bow and arrow and commands: "Bring all the Tathāgatas into a state of passion!" One should then have the student shoot four arrows in the four directions, and one each upward and downward. Showing the mirror again with "Oṃ vajrasattva," one says: "Vajrasattva is like a mirror: Clear, pure, and untroubled. He has entered into your heart; Vajrasattva himself is the Lord." One should say, "Understand that this very bodhicitta is the master of all the Buddhas." With "Oṃ vajrahetu," one places the wheel between the feet, and with "Oṃ vajrabhāṣa raṃ," one gives the conch into the right hand.

གཡོན་པར་ཡི་གེ་ཨ་ལས་གསང་བ་འདུས་པའི་པོ་ཏི་བྱིན་ལ། དྲིལ་བུ་ཡང་དཀྲོལ་ཞིང་། དེང་ནས་བརྩམས་ཏེ་སེམས་བསྐྱེད་པ། ། ཙམ་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐེ་ཚོམ་དོགས་མེད་པར། ། ཡིད་གཉིས་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། ཆོས་ཀྱི་དུང་ནི་བླ་མེད་པ། ། དྲི་མེད་ཀུན་དུ་གང་བར་གྱིས། ། སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་ཆོ་ག་རྣམས། ། སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་ཤོད། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་ལ། ། ཕན་འདོགས་དྲིན་དུ་གཟོ་ཞེས་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དེ་ཀུན་ཡང་། ། ཁྱོད་ལ་རྟག་ཏུ་སྲུང་བར་མཛད། ། དེ་ནས་སོ་སོའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ལ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། སེམས་ཅན་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཇི་ལྟར་འདུལ་བ་སྣ་ཚོགས་པའི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཆོས་ཀྱི་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། ལས་ཀྱི་ཚིག་བཅུག་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔས་རྗེས་སུ་གནང་བ་བྱིན་ལ་བདག་ཉིད་ལངས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སུ་དམིགས་ལ་གཡོན་པ་སྙིང་གར་ཆོས་གོས་འཛིན་པའི་ཚུལ་དུ་བྱས་ཏེ། གཡས་པ་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པའི་ཕྱག་རྒྱར་བྱས་ལ། རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བས་ལུང་བསྟན་ཏོ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ལ་ངས་ལུང་བསྟན། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པས་ན། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་རྣམས་ལས་བཏོན། ། ཀྱེ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿ།

In the left hand, place a volume of the Guhyasamāja arising from the syllable A, and ring the bell. Then say: "From this day forward, by the mere generation of the mind of awakening, turn the wheel of Dharma. Without doubt or hesitation, and with a mind free of duality, blow the unsurpassed, stainless conch of the Dharma in all directions. Constantly teach the rituals of the mantra way to all beings. By doing so, you will be said to benefit the Buddhas and repay their kindness. All those Vajra-holders will also constantly protect you." Then, having performed the respective yoga of a Universal Monarch, say: "For the sake of benefiting all sentient beings, turn the wheel of Dharma in various ways to discipline all beings without exception." Substitute the words "Vajra," "Ratna," "Padma," and "Karma" in place of "Dharma" in the verse, and grant the authorization with these five verses. Then, rising and visualizing oneself in the form of a Buddha, hold the Dharma robe in the left hand at the heart and make the gesture of granting fearlessness with the right hand. Grant the prophecy through the Vajra-name empowerment: "This is the prophecy I grant to you: You are a Vajra Master, a Tathāgata. Because existence is utterly pure, you have been extracted from the miserable realms of existence. O, [Name], Tathāgata Bhūr-bhūva-svaḥ!"

གང་ལ་འདི་ལྟར་ལུང་བསྟན་པ་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་དེ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་སྔགས་འདིའི་མཐུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དད་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གསང་བ་བསྒྲགས་ཏེ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟ་བུ་ཡི། ། ཁམས་གསུམ་ན་ནི་སྡིག་མེད་དེ། ། དེ་བས་འདོད་ལ་ཆགས་བྲལ་བ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ནམ་ཡང་མི་བྱའོ། ། མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་ཧ་ན་ཧ་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་ནས་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་གདུགས་བཟུང་ལ་བསྐོར་བ་བྱས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། གདུགས་དང་བཅས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོ་དྲུང་དུ་ས་ལ་འདུག་ལ། སྔགས་རྣམས་འཛིན་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། སློབ་མ་འདི་ནི་ཕུལ་བ་ལགས། ། དེ་ནས་གདུགས་གཞན་དུ་བཞག་ལ། སློབ་མའི་སྙིང་ལ་གདབ་པའི་ཚིག་འདི་དག་བརྗོད་དོ། ། དེ་རིང་དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་གྱུར། ། གསང་སྔགས་རྒྱུད་རྣམས་འཛིན་གྱུར་པས། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀུན་ཀྱིས་མཐུན་པར་གསུངས། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སེམས་བརྩེ་བས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བྲི། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ནན་ཏན་བསྐྱེད་ནས་སུ། ། སྒྲུབ་པ་པོ་རྣམས་སྔགས་ལ་སྦྱོར། ། དེ་ནས་སླར་ཡང་བསྟོད་པར་བྱ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར། ། བཅུག་པ་དང་ནི་མཐོང་བ་ཡིས། ། དེ་རིང་སྡིག་ལས་རྣམ་གྲོལ་ནས། ། དེ་རིང་ཁྱེད་རྣམས་དགེ་བར་གནས། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི། ། ཕྱིན་ཆད་འཆི་བ་ཡོད་མིན་ཞིང་། ། ཐུབ་པ་ཚུགས་པ་ཡོད་མིན་པས། ། ཅིས་ཀྱང་མི་འཇིགས་དགའ་བར་གྱིས། ། སྡིག་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པས་ན། །

To whoever is thus prophesied, the buddhas and bodhisattvas, together with the circles of the maṇḍala, shall grant the prophecy of great enlightenment with one voice. One should then generate faith, thinking, "This is the power of the Mahāmudrā and this mantra." Then, the secret is proclaimed: "There is no sin in the three realms Like that of being free from passion. Therefore, you must never Be free from passion for desire." Mahāsamaya hana hana hūṃ phaṭ. Then, holding a parasol over the disciple's head, one should circumambulate and join the palms. With the parasol, one should sit on the ground before the entrance of the maṇḍala and say: "This disciple, who has come to uphold The mantras, is now offered to you." Then, setting the parasol aside, one should speak these words to be struck into the disciple's heart: "Today you have become a master of the maṇḍala; Since you have come to uphold the tantras of Secret Mantra, The buddhas, bodhisattvas, and all the gods Have spoken in unison. With a heart of compassion for all sentient beings, Draw the maṇḍala according to the ritual. Exerting yourself with diligence, Engage practitioners in the mantras." Then, one should offer praise once more: "By entering and seeing this Supremely secret maṇḍala, Today you are liberated from sin; Today you abide in virtue. In this vehicle of Great Bliss, Henceforth there is no death, And no one can harm you; Be joyful, for you have nothing to fear. Since your sins are utterly purified..."

སྲིད་པའི་སྡིག་པ་ལས་འདས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ཡོངས་མི་སྤོང་། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའི་ཕྱག་རྒྱ་དེ། ། གང་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་འགྱུར་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དམ་པའི་ཆོས་ནི་སྨད་མི་བྱ། ། ནམ་ཡང་བོར་བར་ཡང་མི་རུང་། ། མི་ཤེས་པའམ་རྨོངས་པ་ལ། ། དེ་ནི་བསྟན་པར་མི་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མི་སྤང་སྟེ། ། སློབ་དཔོན་ནམ་ཡང་སྨད་མི་བྱ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཚུངས་པ་ཡིན། ། རང་བདག་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སུ། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ནི་གདུང་མི་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བ་བདེ་བཟུང་ནས། ། འདི་ནི་མ་འོངས་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། ཞེས་བྱ་བས་དབུགས་དབྱུང་ངོ་། ། སློབ་མས་ཀྱང་ཕྱག་བྱས་ཏེ། གཙོ་བོས་ཅི་ལྟར་བཀའ་སྩལ་པ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་བགྱི། ། ཞེས་ཁས་བླང་ངོ་། ། སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སློབ་མ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་གནས་དབེན་པར་ཡོལ་བ་ལ་སོགས་པས་བྲེས་ལ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་དམ་ཚིག་ཅན་གྱི་བུ་མོ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་ཕུལ་ཏེ། བཟའ་དང་བཅའ་བ་དང་བཏུང་བ་ཞིམ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱས་ལ་མཎྜལ་བྱས་ཏེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་གསང་བ་ནོད་པའི་དོན་དུ་གསོལ་བ་གདབ་པོ། ། ཁྱོད་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་གང་གིས་བདག། བདག་དང་གཞན་དོན་བྱེད་ནུས་པ། ། ཡང་དག་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་ནི། ། སྙིང་རྗེའི་གཏེར་གྱིས་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་བྱའོ། །

One transcends the evils of cyclic existence. One must never abandon the bodhicitta. That mudrā called "Vajra"—by merely generating it, one will undoubtedly become a buddha. One must not disparage the sublime Dharma, nor should one ever forsake it. It should not be revealed to those who are ignorant or deluded. One must not abandon the vajra and bell, nor should one ever disparage the master, for he is equal to all the buddhas. Having completely relinquished the notion of a self, one should not torment oneself with asceticism. "Holding to bliss as it is bliss, this is the future perfect buddha"—with these words, one should grant encouragement. The disciple should also prostrate and pledge: "Whatever the Lord has commanded, I shall do all of that." This is the ritual for the master empowerment. Following that, the disciple should prepare a pleasant, secluded place, draped with curtains and the like. Having offered a girl who possesses qualities such as beauty and who maintains the samaya to the Vajra Master, and having pleased the guru with delicious foods, snacks, and drinks, and having performed a maṇḍala, one should make a request for the secret empowerment with this verse: "By your kindness, I am able to act for the benefit of myself and others. O treasury of compassion, please grant me the authentic secret empowerment." Thus it is said.

དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་མཐར་བླ་མས་སློབ་མ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་དེ་སྒྲུབ་ཐབས་ལས་འབྱུང་བའི་རིམ་པ་བཞིན་བདག་ཉིད་དང་ཤེས་རབ་གསུང་རྡོ་རྗེའི་གཟུགས་སུ་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བདུད་རྩི་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་བསྲེས་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་སློབ་མའི་ཁར་སྦྱིན་ནོ། ། ཇི་ལྟར་འཕགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། ། བྱང་ཆུབ་སྲས་ལ་དབང་བསྐུར་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དབང་བསྐུར་ནི། ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེས་ཀྱང་ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་ཞེས་བརྗོད་དེ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་རྒྱུན་དུ་གཞུག་གོ། ། དེ་ནས་དེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སུ་དམིགས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བར་བསྒོམ་མོ། ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཁྱེད་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་གང་གིས་བདག། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་པས། ། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དབང་བསྐུར་ནི། ། སྙིང་རྗེའི་གཏེར་གྱིས་བདག་ལ་སྩོལ། ། ཞེས་སློབ་མས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་དང་། སློབ་མའི་ལག་པར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལག་པ་བྱིན་ལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་བསྒོམས་ཏེ། གཟུངས་མ་འདི་ནི་ཡིད་འོང་མ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསྟེན་པར་གནང་། ། འཁོར་ལོ་རིམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། བདེ་བ་དམ་པ་མྱང་བར་གྱིས། ། ཐབས་གཞན་གྱིས་ནི་འཚང་མི་རྒྱ། ། འགྲོ་བ་གསུམ་པོ་འདི་ཡིས་བདག། དེ་བས་འདི་དང་བྲལ་བར་ནི། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ནམ་ཡང་མི་བྱའོ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་བླ་ན་མེད། ། བླུན་པོ་གང་ཞིག་འདི་སྤོང་བ། ། དེ་ལ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་མེད།

At the conclusion of that supplication, the guru generates great compassion for the disciple and, following the sequence arising in the sādhana, should manifest himself and the consort in the form of the Speech Vajra and enter into union. The nectar arising from that, mixed with the five nectars, is then placed in the disciple’s mouth with this verse: "Just as the Noble Buddhas Bestowed empowerment upon the Sons of Enlightenment, So too, this empowerment of the Tathāgatas Is bestowed through the stream of the mind." The disciple then utters "Aho sukha" and enters into the stream of the saṃbhogakāya. Then, visualizing the disciple as Amitābha, one meditates on the bestowal of the secret empowerment of all the Tathāgatas. This is the ritual for the secret empowerment. Following that, the disciple supplicates: "By whose kindness I may act For the benefit of myself and others, O Treasure of Compassion, Please bestow upon me the empowerment of insight-wisdom." Having thus supplicated, the guru places the hand of the consort into the disciple’s hand. Visualizing [the disciple] in the form of Vajrasattva, [the guru says]: "This consort is delightful, Permitted to be relied upon by the Buddhas. Through the application of the stages of the wheels, Experience the supreme bliss. By no other means is enlightenment attained; By this, the three worlds are mastered. Therefore, you must never be separated from her. This is the unsurpassed conduct of knowledge Of all the Buddhas. Any fool who abandons this Will not attain the supreme siddhi."

། ཅེས་བརྗོད་ལ་སྦྱིན་ནོ། ། དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བཤང་དང་གཅི་བ་བཟའ་བ་དང་། ། ཤ་དང་ཁུ་ཁྲག་དེ་བཞིན་ནོ། ། བུ་ཁྱོད་ཅི་དགར་སྤྲོ་གྱུར་ཏམ། ། བུད་མེད་རྟག་ཏུ་གུས་པ་དང་། བྷ་གའི་པདྨར་འོ་བྱེད་པ། ། བུ་ཁྱོད་ཅི་བཞེད་བདེན་པར་སྨྲོས། ། སློབ་མས་ཀྱང་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ། ཁུ་ཁྲག་ལ་སོགས་བཟའ་བ་དང་། ། བུད་མེད་རྣམས་ལ་རྟག་གུས་པས། ། བྷ་གའི་པདྨར་འོ་བྱེད་པ། ། ལྷ་མོ་ཅི་ཕྱིར་བདག་མི་སྤྲོ། ། ཞེས་བརྗོད་པ་དང་། སླར་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ། ཨེ་མ་ང་ཡི་པདྨ་འདི། ། བདེ་བ་ཀུན་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། བླུན་པོ་གང་ཞིག་འདའ་བྱེད་པ། ། དེ་ལ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་མེད། ། བདེ་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རང་ཉིད་ནི། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་རྟག་ཏུ་གནས། ། བྷཉྫ་མོ་ཀྵ་ཧོ་ཞེས་བྱའོ། ། དེའི་འོག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་ཀ་ར་ནས་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བྱས་ལ་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་དེའི་སྐད་ཅིག་མ་མཚོན་པར་བྱའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་སེམས་ཕྱུང་ནས་རོ་འཛིན་གྱིས་བླང་བར་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བར། ། ཇི་བཞིན་དུ་ནི་བྱས་པ་ལས། ། བསོད་ནམས་གང་ཞིག་ཐོབ་པ་དེས། ། འགྲོ་ཀུན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱུར་ཅིག། སློབ་དཔོན་ནག་པོ་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་བླ་མའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ཏེ་མཛད་པའི་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ནག་པོ་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་འགོས་ལྷས་བཙས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་པ་རྫོགས་སོ། །

Having said this, it is given. Then the Wisdom Consort (prajñā) should speak as follows: "Eating excrement and urine, and likewise meat, semen, and blood—my son, are you joyful in this? Always honoring women and kissing the lotus of the bhaga—my son, tell me the truth, what do you desire?" The disciple should also speak as follows: "Eating semen and so forth, and always honoring women, and kissing the lotus of the bhaga—O Goddess, why would I not be joyful?" Having said this, the Wisdom Consort should speak again: "Emaho! This lotus of mine is perfectly endowed with all bliss. Any fool who transgresses it will not attain the supreme siddhi. The King of Great Bliss himself dwells eternally within this very place. Bhañja mokṣa ho!" Thereafter, one should enter into union through the karaṇa as previously taught, and by means of the guru’s oral instructions, one should point out that moment. Having emitted the bodhicitta, it should be taken with the tongue. This is the ritual for the conferral of the Wisdom-Gnosis Empowerment (prajñājñānābhiṣeka). By whatever merit is obtained from performing the maṇḍala ritual exactly as it is taught, may all wandering beings become Vajradharas. This concludes the Glorious Guhyasamāja Maṇḍala Ritual, composed by the master Kṛṣṇācārya based on the guru’s oral instructions, translated and edited by the Indian abbot Kṛṣṇācārya and the great Tibetan translator ’Gos Lhas btsas.