An Empowerment Procedure called “Clear Union”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཡུ་ག་ཏ་ན་དྷ་པྲ་ཀཱ་ཤ་ནཱ་མ་ཥེ་ཀ་པྲ་ཀྲི་ཡ། བོད་སྐད་དུ། ཟུང་དུ་འཇུག་པ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དབང་གི་བྱ་བ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཀུན་དུ་སྟོང་པའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་བཏུད་དེ། ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པའི། ། དབང་གི་ཆོ་ག་གསལ་བར་བཤད། ། དེ་ལ་འདི་ཡི་རིམ་པ་ནི། ། ཚེས་དང་རྒྱུ་སྐར་སོགས་དགའི་ཚེ། ། སློབ་མས་ཐལ་སྦྱར་བཏུད་པ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་བཤགས་བྱ་སྟེ། ། སྐྱབས་གསུམ་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་བྱ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ལེགས་བསྟན་ཏེ། ། དགེ་བསྙེན་སྡོམ་པ་ཉིད་དང་ཡང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་དང་། ། དེ་ནས་གསོ་སྦྱོང་ཉིད་ཀྱང་བླང་། ། འདི་ཡི་རྗེས་མཐུན་རིམ་པ་ཡང་། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ཚུལ་དམ་པར། ། བསྟེན་ཏེ་འདིར་ནི་(གཞུངས་,གཞུང་)མངས་པས། ། འཇིགས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་བྲིས་སོ། ། དེ་ལྟར་བྱས་ནས་བླ་མ་ལ། ། བདག་ལ་དབང་བསྐུར་སྩོལ་ཞེས་གསོལ། དེ་ལ་དབང་གི་མདོར་བྱ་བའམ། དཔལ་འདུས་ཕྱི་མ་ཇི་བཞིན་ཏེ། ། དབང་ནི་རྣམ་གསུམ་ཐ་དད་དུ། ། རྒྱུ་འདི་རུ་ནི་རབ་ཏུ་བརྟག། དང་པོ་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། གཉིས་པ་ལ་ནི་གསང་བའི་དབང་། ། གསུམ་པར་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཏེ། ། བཞི་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལ་ཕྲེང་བ་དང་། ཆུ་དང་། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། མེ་ལོང་དང་། མིང་དང་། སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་ནི་བུམ་པའི་དབང་སྟེ་དང་པོའོ། ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱིན་པ་ནི་གསང་བའི་དབང་སྟེ་གཉིས་པའོ། །

In the language of India: Yuganaddhaprakāśanāma-eka-prakriyā. In the language of Tibet: Zung du 'jug pa gsal ba zhes bya ba'i dbang gi bya ba (The Ritual of Empowerment Known as the Clarification of Union). Homage to the noble Mañjuśrī Kumārabhūta! Bowing to Vajrasattva, the very essence of universal emptiness, I shall clearly explain the ritual of empowerment composed by the noble Nāgārjuna. Regarding the sequence of this [ritual]: on an auspicious day, under a favorable constellation, and so forth, the disciple should join their palms in reverence and confess all misdeeds. They should then take up the three refuges, properly cultivate the bodhicitta, and likewise receive the lay practitioner's vows (upāsaka-saṃvara), the bodhisattva vows, and then the poṣadha vows. The subsequent stages of this process, such as relying on the Vajra Master in the sublime manner, are not written here for fear of excessive length. Having done so, one should request the guru, saying, "Please bestow the empowerment upon me." Regarding the procedure for the empowerment, it is as described in the Glorious Later Assembly (Śrī-guhyasamāja-uttara); the empowerment is to be analyzed here as three distinct types. First is the vase empowerment (kalaśābhiṣeka); second is the secret empowerment (guhyābhiṣeka); third is the wisdom-gnosis empowerment (prajñājñānābhiṣeka); and the fourth is likewise. Among these, the conferral of the garland, water, perfect Buddha, vajra, bell, mirror, name, and the master's empowerment constitutes the first, the vase empowerment. The bestowing of the conventional bodhicitta is the second, the secret empowerment.

རང་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མཚོན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་མཚོན་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་སྟེ་གསུམ་པའོ། ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པར་ཕྲེང་བ་དང་། ཆུ་དང་། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། མེ་ལོང་དང་། མིང་དང་། སློབ་དཔོན་དང་། རྗེས་སུ་གནང་བ་སྟེ་འདི་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་གསང་བའི་དབང་ཐོབ་ནས། བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བླང་བར་བྱའོ། ། འོད་གསལ་བ་མཚོན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སླར་ཡང་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་གཏད་པའི་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ནི་བཞི་པའོ། ། དེ་དག་ཉིད་སློབ་དཔོན་གྱིས་སླར་ཡང་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་རིམ་པར། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རབ་འབད་པས། ། བུམ་པ་ལ་སོགས་སུ་གཞག་སྟེ། ། བླ་མས་སློབ་མ་མཆོག་ལ་དབང་། ། མཚན་མོ་ཕྱེད་ནས་བརྩེ་བས་སྦྱིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དབང་བསྐུར་བ་འདི་རྣམས་ཀྱང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཅུག་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚུལ་དམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་གའི་རིམ་པས་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རམ་བྲིས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རུང་སྟེ། སློབ་དཔོན་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པས་སློབ་མ་དམ་པ་གཞུག་པར་འདོད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་ལ་གནས་ཏེ་ཕྱི་འཕྲེད་ཀྱི་དུས་སུ་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གསེར་རམ་ཡང་ན་དངུལ། ། ཟངས་སམ་འཇིམ་པའི་ངོ་བོའང་རུང་། ། ཇི་ལྟར་རྙེད་པའི་བུམ་པ་ཞིག། བླངས་ཏེ་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་གཞག། བུམ་པ་དེ་དག་ནང་ནས་ནི། ། རྣམ་རྒྱལ་མཚན་ཉིད་ལྡན་པར་བྱ། ། སོར་མོ་བརྒྱད་ཀྱི་ཚད་ཀྱིས་ནི། །

To symbolize self-consecration, the symbolization of insight is the third empowerment, the wisdom-gnosis empowerment. From the presence of the noble Nāgārjuna, in the Stages of Self-Consecration, it is said: "Having received the secret empowerment together with these—the garland, water, the perfect Buddha, the vajra, the bell, the mirror, the name, the master, and the authorization—one should take the third, the wisdom-gnosis empowerment, in order to demonstrate self-consecration. To symbolize the clear light, the wisdom-gnosis empowerment of entrusting that very same insight is the fourth." Regarding these very empowerments, the master, in the Stages of Manifest Enlightenment, further stated: "With great effort, the bodhicitta should be placed in the vase and so forth; the master, out of compassion, should bestow the empowerment upon the supreme disciple from midnight onwards." These empowerments should also be bestowed after the disciple has been introduced into the maṇḍala. According to the ritual sequence of the sublime maṇḍala of the Vajra Master, whether it be a colored-powder maṇḍala or a painted image and so forth, the compassionate master, desiring to initiate the sublime disciple, should abide in the three meditative stabilizations and perform the preliminary consecration of the vase in the afternoon. In that regard: "Whether of gold or silver, or even of copper or clay, one should take whatever vase is available and place it there. From among those vases, one should make the 'Victorious' (Vijaya) one possess the proper characteristics. It should be eight finger-widths in measure..."

མགྲིན་པ་མཐོ་ཞིང་རྣམ་པར་མཛེས། ། སོར་མོ་གཉིས་ཀྱིས་མཆུ་འཕྱང་བ། ། ལྟོ་བའི་རྒྱར་ནི་སོར་ལྔའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལས་ཚད་གཞན་ན། ། ཡོན་བདག་དགེ་བར་འགྱུར་མ་ཡིན། ། ནག་པོ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དང་། ། རྩ་བ་དོར་ཞིང་མ་འབྱར་བ། ། བུ་ག་རྣམ་པར་སྤངས་པ་དང་། ། དེ་བཞིན་གས་པ་མེད་པ་གཟུང་། ། བཾ་གྱི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བ། ། རིན་ཆེན་རྣམ་པ་ཆེར་འབར་བའོ། ། གཞན་པ་རྣམས་ལ་ངེས་མེད་དེ། ། ཇི་ལྟར་མཛེས་པ་རབ་ཏུ་བརྟག། རྡུལ་ཚོན་ལ་ནི་ལྷ་གྲངས་སམ། ། ཡང་ན་བུམ་པ་ལྔ་བརྒྱད་དགུ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་རབ་ཏུ་གནས་པའི་རྒྱུད་ལས། བུམ་པ་ལྔའམ་ཡང་ན་བརྒྱད་དགུ་སྟེ། ། ཙནྡན་སོགས་ཀྱིས་མངོན་པར་བྱུགས་ནས་ནི། ། སྣ་ཚོགས་དྲི་ཡི་ཆུ་ཡིས་གཏམས་པ་ལ། ། ཟླུམ་པོར་བྱས་ཏེ་མངོན་པར་བསྔགས་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། བྲིས་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་བུམ་པ་གཅིག་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཟུང་སྟེ། དེའི་གདོང་ལ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་ཀྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་བྲི་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ངོས་བཞི་པོ་རྣམས་སུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་འཁོར་ལོ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་སྟེང་དུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དམར་པོའི་སྟེང་དུ་པདྨ་དམར་པོ་དང་། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་སྟེང་དུ་རལ་གྲི་རྣམས་སོ། ། ཡང་ན་བགེགས་དགྲ་ལ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བྲི་བར་བྱའོ། ། བུམ་པ་ལྔའམ་བརྒྱད་དམ་དགུ་པོ་རྣམས་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གར་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མཚན་པར་བྱའོ། ། བྱི་རུ་དང་ནི་དངུལ་དང་གསེར། །

The neck is high and beautifully shaped, with the lips hanging down by two finger-widths. The circumference of the belly is five finger-widths. If it is of a different measure than this, it will not be auspicious for the patron. One should take [a vessel] that is free from blackness, with the base discarded and not adhering [to anything], free from holes, and likewise without cracks. Arising from the syllable Baṃ, it is a great blazing form of precious jewel. For others, there is no fixed rule; one should examine it according to what is beautiful. Regarding the colored powder [maṇḍala], there may be as many vases as there are deities, or otherwise five, eight, or nine. As it is said in the Sarvabuddhasamayasamvaravyavasthāna Tantra: "There are five, or else eight or nine vases; having anointed them with sandalwood and the like, and filled them with various scented waters, make them round and consecrate them with mantras." Thus it is said. For a painted image maṇḍala, one should take only a single vase. On its face, upon a sun maṇḍala, one should draw the vajra of the Lord of the Akṣobhya family. Likewise, on the four sides, upon moon maṇḍalas, there are a wheel, a jewel upon a jewel, a red lotus upon a red lotus, and a sword upon a crossed vajra. Alternatively, for the Enemy of Obstacles (Vighnāntaka), one should draw a crossed vajra upon a sun maṇḍala. The five, eight, or nine vases should be marked with the characteristics explained in the maṇḍala ritual in their respective order. Coral, silver, and gold...

པདྨ་རཱ་ག་ཉ་ཕྱིས་སྐྱེས། ། བསྔགས་པའི་རིན་ཆེན་རྣམ་པ་ལྔ། ། བུམ་པའི་ལྟོ་བར་རབ་ཏུ་གཞུག། ནས་གྲོ་མ་ཤའི་སྲན་མ་དང་། ། དེ་བཞིན་ཏིལ་དང་མུདྒ་རྣམས། ། སོ་བ་ལྔ་པོར་བསྔགས་པ་སྟེ། ། བུམ་པའི་ལྟོ་བར་གཞུག་པར་བྱ། བྲྀ་ཧ་ཏི་དང་ཚེར་མ་བྱེད། ། གཞན་གྱི་མི་ཐུབ་ལྷར་བཅས་པ། ། ཨུཏྤལ་སྡོང་བུ་རྩ་བ་ཡི། ། སྨན་ལྔ་རབ་ཏུ་གཞུག་པར་བྱ། ། ཨ་མྲ་ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། མྱ་ངན་འཚང་དང་ཨ་ཤྭདྠ། ། དེ་བཞིན་ཀླུ་སྐྱེས་ལོ་འདབ་ལྔས། ། བུམ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་མཛེས་པའོ། ། བུམ་པ་རྣམས་ཀྱི་མགྲིན་པ་ནི། ། ཆེ་ཞིང་དཀར་བའི་རས་ཀྱིས་དཀྲི། ། ཆོ་ག་མཁས་པས་མགུལ་བཅིངས་ཏེ། ། མཛེས་ཤིང་དཀར་བའི་སྲད་བུ་དགོད། ། དེ་རྗེས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོར་གནས་ཏེ་གཏོར་མ་སྦྱིན། ། ཡེ་ཤེས་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ། བསང་གཏོར་ལ་སོགས་དབུལ་བར་བྱ། ། དགུག་ཅིང་གཞུག་པར་བྱ་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་བཅིང་དང་མཉེས་པར་བྱ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿའི་སྒྲ་བརྗོད་དེ། ། མཚན་མའི་ནང་དུ་ཡོངས་སུ་གཞུག། བུམ་པར་གནས་པའི་རྫ་ཕོར་གྱི། ། སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེ་གཞག་པར་བྱ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་ཡང་དག་ལྡན། ། མཉམ་པར་གཞག་སྟེ་གསང་སྔགས་བཟླ། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དང་བཅས་པའི། ། མཐའ་མར་དྲིལ་བུ་གཟུང་བར་བྱ། ། གཙུག་ཏོར་རྣམ་རྒྱལ་ཞེས་བྱའམ། ། ཡང་ན་ཕྱིར་བཟློག་བློ་གྲོས་བཟང་། ། རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷ་ཡང་རུང་། ། བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་ཡིན་དེ་བཞིན་དུ། ། ལས་ཀུན་བྱེད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། །

Ruby, mother-of-pearl, coral, The five types of praised precious gems Should be placed within the belly of the vase. Barley, wheat, mung beans, Likewise sesame and mudga beans— These five grains, having been consecrated, Should be placed within the belly of the vase. Vr̥hatī, kantakārī, Aparājitā, along with the gods, And the stalks, stems, and roots of utpala— These five medicinal herbs should be placed [within]. Mango, udumbara, Aśvattha, and likewise the five leaves Born of the nāgas, shall beautify the mouths of the vases. The necks of the vases Should be wrapped with large, white cloth. The expert in the ritual, having bound the necks, Should arrange beautiful, white cords. Thereafter, according to the ritual, the yogin, Abiding in the protection wheel, should offer the torma. Having invited the wisdom wheel, One should offer the cleansing sprinkling and so forth. One should summon, cause to enter, Likewise bind, and please them. Uttering the sounds JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, One should fully cause them to enter within the signs. Upon the earthen bowls residing in the vases, One should place a vajra. Perfectly endowed with a garland of flowers, One should recite the secret mantra in meditative equipoise. Together with the garland of flowers, A bell should be held at the end. Whether it be the one called Uṣṇīṣavijayā, Or the one of Excellent Intelligence who Averts [Evil], Or even one’s own chosen deity, One should perform the consecration of the vases With one hundred and eight recitations, And likewise with the mantra that performs all activities.

དེ་སྐད་དུ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་རབ་ཏུ་གནས་པའི་རྒྱུད་ལས། གཙུག་ཏོར་རྣམ་རྒྱལ་ཞེས་བྱ་བའམ། ། ཡང་ན་ཕྱིར་བཟློག་པ་ཡང་རུང་། ། དགེ་ཞིང་ཞི་བར་བྱེད་པའི་སྔགས། ། ཁྲུས་ཀྱི་དོན་དུ་མངོན་པར་བསྔགས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ནི་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ། སློབ་མ་དད་ལྡན་བློ་གྲོས་ཅན། ། དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་རིགས་ལས་བྱུང་། ། ང་རྒྱལ་མེད་ཅིང་འདོད་བྲལ་བ། ། སྔགས་ཀྱི་སྐལ་བར་ལྡན་རྣམས་ལ། ། ལག་ཏུ་མེ་ཏོག་ཕྲེང་གཏད་དེ། ། པུས་མོའི་ལྷ་ང་བཙུགས་ནས་སུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་མངོན་དུ་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་ལྷག་གནས་བྱ། ། གསོལ་བ་གདབ་པ་བྱས་ནས་ཀྱང་། ། ལེགས་པར་བཤད་པ་ཉན་དུ་གཞུག། ། སློབ་དཔོན་སྦྱོར་བ་རབ་མཁས་པས། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཤད་པར་བྱ། ། དེ་ལ་འདིས་གསོལ་བ་གདབ་སྟེ། མཱ་མ་ཀཱི་དང་རབ་སྦྱོར་བའི། ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་སྟེ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བསྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བདག་ལ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་དག་ཀྱང་བདག་ལ་གསོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོ་བདག་ནི་གཞུག་ཏུ་གསོལ། ། དེ་སྐད་གསོལ་ཏེ་སློབ་མ་ལ། ། ལེགས་བཤད་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། སྔགས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་དོན་གཉེར་གང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་གཞུག་བྱ་སྟེ། ། བསོད་ནམས་འདོད་པས་དེ་ལས་གཞན། ། གཞན་དག་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་གཉེར། ། དད་པ་ཆེན་པོ་ལྡན་བྱ་སྟེ། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་གཉེར་ན། །

As it is said in the Bhagavān’s Tantra of the Abiding Samaya of All Buddhas: "Whether it be the one called Uṣṇīṣavijayā or the one that averts [evil], the mantra that brings about virtue and peace is highly praised for the purpose of ritual bathing." This is the ritual for the consecration of the vase. Following that: "To the faithful and intelligent disciples, who are earnest seekers born of noble lineage, who are free from pride and devoid of desire, and who possess the fortune for mantra—placing a flower garland in their hands, having them kneel with their knees on the ground, and having them face the maṇḍala, one should perform the consecration as before. Having made the supplication, one should cause them to listen to the excellent explanation. The master, highly skilled in the application, should speak these verses. In this regard, the supplication is made as follows: 'O Great Joy, you who are in union with Māmakī, you are my teacher. You who have shown the way of great awakening, O Great Protector, I seek you. Grant me the reality of the samaya; grant me also the bodhicitta. Grant me the three refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, I pray that you lead me into the supreme city of great liberation.' Having spoken thus, the master should address the disciple with this excellent explanation: 'Whoever seeks the siddhi of mantra should be admitted into this maṇḍala. Those who desire merit should do so, while others seek the world beyond. One should possess great faith; if one seeks the world beyond—'"

བློ་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུག་བྱ་སྟེ། ། འདི་ཡིས་འབྲས་བུ་འདོད་མི་བྱ། ། གལ་ཏེ་འདི་ལ་དམིགས་གྱུར་ན། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འབྱུང་མ་ཡིན། ། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དོན་གཉེར་བའི། ། མི་ལ་འདི་འབྲས་མ་ལུས་འགྲུབ། ། ཅེས་བརྗོད་ལ་དེའི་རྗེས་སུ། ། སྔགས་པས་མི་བསྐྱོད་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། ཏིང་འཛིན་སེམས་དཔའི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། སློབ་མ་བཀུག་སྟེ་དེ་ཉིད་ལ། ། བློ་གྲོས་ལྡན་པས་བཅུག་ནས་ནི། ། རྡོ་རྗེའི་ལམ་ནས་ཕྱུང་ནས་སུ། ། ལྷ་མོའི་པད་ནང་བྱང་སེམས་ཀྱི། ། ཞུ་བ་ཡིས་ནི་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ཤར་གྱི་སྒོ་རུའང་གཞག་པར་བྱ། ། སློབ་མ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་པ་ལ། ། སློབ་མ་གཅིག་ནི་གཙོར་བྱས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཡིས། ། སླར་ཡང་ཚིག་འདི་བསྒྲག་པར་བྱ། ། བུ་ཚུར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ། ། ཁྱེད་ནི་ཚུལ་ཆེན་སྣོད་ཡིན་ཏེ། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་ཚུལ་ཆོ་ག་ནི། ། ཁྱོད་ལ་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། ། དུས་གསུམ་དུ་ནི་ལེགས་འབྱུང་བའི། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་མཉམ་མེད་པ། ། རྡོ་རྗེ་སྔགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ། ། སྔགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་མཉམ་མེད་པ། ། དྲེགས་པ་ཆེན་པོ་བདུད་ཀྱི་སྡེ། ། སྟོབས་ཆེན་དག་ཀྱང་དེ་ཡིས་བཅོམ། ། ཤཱཀྱ་སེང་གེ་མཆོག་ལ་སོགས། ། འཇིག་རྟེན་མཐུན་པར་གཤེགས་ནས་ཀྱང་། ། འཁོར་ལོ་བསྐོར་ནས་མྱ་ངན་འདས། ། དེ་བས་ཀུན་མཁྱེན་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། ། བུ་ཡིས་བློ་གྲོས་འདི་གྱིས་ཤིག། དེ་ནས་བློ་གྲོས་ལྡན་པ་ཡིས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སོགས་སློབ་མ་ལ། ། དེ་ཚེ་རིམ་པ་འདི་ཉིད་ནི། ། ལན་གསུམ་བརྗོད་དེ་སྦྱིན་པར་བྱ། །

The wise one should be introduced into the maṇḍala; one should not desire the results of this. If one were to focus on this, the next world would not arise. For the person who strives for the sake of the next world, all these results will be accomplished without exception. Having spoken thus, the mantra practitioner, endowed with the union of Akṣobhya, should summon the disciple with the light rays of the samādhisattva. Having led the wise one into that very [maṇḍala] and drawn him out through the vajra path, he should confer empowerment by means of the melting of the bodhicitta within the lotus of the goddess, and then place him at the eastern gate. While all the disciples are facing [the maṇḍala], the learned Vajrācārya, taking one disciple as the principal, should again proclaim these words: "Come, child! You are a vessel for the great way of the Mahāyāna. I shall correctly explain to you the ritual of the conduct of Secret Mantra. Through the power of the Vajra Mantra, one attains the peerless wisdom of the Buddha, the Vajra of Body, Speech, and Mind, which perfectly arises throughout the three times. By the peerless application of Mantra, even the hosts of great, arrogant Māras and those of great power are conquered. Śākyasiṃha and the others, having conformed to the world, turned the wheel and passed into nirvāṇa. Therefore, in order to attain omniscience, child, apply your intelligence to this!" Then, the wise one should recite this very sequence three times and bestow it upon the disciples, such as those of the bodhicitta.

སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན། ། བདག་ལ་དགོངས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། བདག་མིང་འདི་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ། དུས་འདི་ནས་ནི་བཟུང་ནས་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་མཆིས་ཀྱི་བར། ། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་མགོན་པོ་རྣམས། ། བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་ངེས་མཛད་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ནི་བསླབ་པ་དང་། ། དགེ་བའི་ཆོས་ནི་སྡུད་པ་དང་། ། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ། ། སོ་སོར་བརྟན་པོར་བདག་གིས་གཟུང་། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། བླ་ན་མེད་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་ལས་སྐྱེས་པའི། ། སྡོམ་པ་དེང་ནས་བདག་གིས་གཟུང་། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉིན་རེ་ཞིང་ནི་དུས་དྲུག་ཏུ། ། ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་དམ་ཆོས་དང་། ། བྱམས་པ་རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་གི། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རྟག་ཏུ་སྦྱིན། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་བའི། ། པདྨའི་རིགས་ཆེན་དག་པ་ལ། ། ཕྱི་ནང་གསང་བ་ཐེག་པ་གསུམ། ། དམ་ཆོས་སོ་སོར་གཟུང་བར་བགྱི། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་སོ་སོར་གཟུང་། ། མཆོད་པའི་ལས་ནི་ཅི་ནུས་བགྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་སྡོམ་པ་མ་ལུས་གཟུང་། །

All Buddhas and Bodhisattvas, please turn your attention toward me. I, who am called [name], from this time forth until I reach the heart of enlightenment, shall generate the supreme, holy, and unsurpassed bodhicitta, just as the Protectors of the three times have resolved upon enlightenment. I shall firmly and individually uphold the three types of ethical discipline: the discipline of restraint, the discipline of gathering virtuous dharmas, and the discipline of acting for the benefit of sentient beings. I shall uphold from this day forward the vows born of the yoga of the Buddha, the Dharma, and the Sangha—the unsurpassed Three Jewels. I shall truly uphold the vajra, the bell, and the mudrā of the great and supreme Vajra family, and I shall also uphold the masters. Regarding the delightful samayas of the great and supreme Ratna family, I shall constantly practice the four types of giving—material goods, fearlessness, the sublime Dharma, and love—six times every day. Regarding the pure and great Padma family, which arises from great enlightenment, I shall individually uphold the sublime Dharma of the outer, inner, and secret three vehicles. Regarding the great and supreme Karma family, I shall truly and individually uphold all the vows in their entirety and perform the activities of offering to the best of my ability. I shall generate the supreme, holy, and unsurpassed bodhicitta. For the sake of the benefit of all sentient beings, I shall uphold every single vow without exception.

མ་བསྒྲལ་བ་རྣམས་བདག་གིས་བསྒྲལ། ། མ་གྲོལ་བ་ནི་བདག་གིས་དགྲོལ། ། དབུགས་མ་ཕྱིན་པ་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་། ། སེམས་ཅན་མྱ་ངན་འདས་ལ་དགོད། ། ཅེས་སོ། ། དེ་ནས་བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་བསྲུངས་ལ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་མགོ་བོ་དང་། མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་གནས་པའི་འཁོར་ལོ་དཀར་པོ་དང་། པདྨ་དམར་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་རྣམས་ཀྱི་དབུས་སུ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡི་གེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལས་ལངས་ཏེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་དེའི་མགོ་བོ་དང་། མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་གའི་ཕྱོགས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཡོངས་སུ་གཏུགས་ཏེ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་བརྗོད་ལ་སྤྱི་བོར་མེ་ཏོག་དང་མདུན་དུ་བདུག་སྤོས་དང་མར་མེའོ། ། སྙིང་གར་དྲི་ཡིས་བྱུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་ཆུ་རུ་སོར་མོ་བཅུ་གཉིས་ལ་འོ་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ལས་བྱུང་བ། མ་གས་རྩེ་མོ་མེ་ཏོག་བཟང་། ། སར་པ་སྔགས་འདིས་བཟའ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཧཱ་ས་ཧཱཿ། དང་པོར་བྱང་དུ་མངོན་ཕྱོགས་ལ། ། ས་ལ་བགེགས་དགྲས་མངོན་བསྔགས་ནས། ། བ་ལང་ཀོ་ལྤགས་ཙམ་བྱུགས་ཏེ། ། དེ་ནས་སོ་ཤིང་རྨ་མེད་པར། ། ཟོས་ཏེ་ཕྱི་ནས་དོར་བར་བྱ། ། བླ་མས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་དབྱེ་བས། ། ཞི་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་བསྟན། ། གལ་ཏེ་དེ་ནི་སྟེང་ཕྱོགས་ཏེ། ། གནས་ན་རིག་འཛིན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ལ་བླ་མས་ཡང་དག་བསྟན། ། གལ་ཏེ་མངོན་པར་ཕྱོགས་ལྷུང་ན། ། མཆོག་འགྲུབ་པར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། ། སོ་ཤིང་དོར་བ་བརྒྱ་ལམ་ན། ། གལ་ཏེ་ཐུར་དུ་བལྟས་ལྷུང་ན། ། དེ་ནི་ངེས་པར་ས་འོག་གི། དངོས་གྲུབ་འབྱུང་ལ་བརྟག་མི་དགོས། །

"I shall liberate those not yet liberated; I shall release those not yet released; I shall give breath to those who have not found breath, and I shall establish all sentient beings in nirvāṇa." Thus it is said. Then, having protected them with the mantra Vighnāntakṛt, one should meditate on the syllables OṂ ĀḤ HŪṂ in the centers of a white wheel, a red lotus, and a black vajra, which are situated at their heads, throats, and hearts. Rising from that, the master should touch their heads, throats, and hearts with a vajra while reciting OṂ ĀḤ HŪṂ. He should place a flower on the crown of the head, incense and a lamp in front, and apply fragrant ointment to the heart. Following that, they should eat a tooth-stick made from milky wood, twelve finger-widths long, uncracked, with a fine tip and flower, while fresh, with this mantra: OṂ VAJRA HĀSA HĀḤ. First, facing north, the master should consecrate the ground with the mantra of the Enemy of Obstacles (Vighnāntaka). Having smeared an area the size of an ox-hide, they should then chew the flawless tooth-stick and afterwards cast it away. By the master's division of the directions, the pacifying and other rites are indicated. If it falls toward the upper direction, one will achieve the state of a Vidyādhara. The master should then correctly instruct them: if it falls toward the cardinal directions, one should know that the supreme siddhi will be achieved. If, in the rare event that the tooth-stick is cast, it falls facing downward, one need not even examine it, for the siddhi of the subterranean realm will certainly arise.

དེ་ནས་བཾ་གྱི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བའི་ཆུས་སྔགས་འདིས་འཐོར་འཐུང་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿསུ་བི་ཤུདྡྷ་དྷརྨཱཿསརྦ་པཱ་པ་ནིཤྩཱ་སྱ་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་སརྦ་བི་ཀལྤཱན་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ། དེ་ནས་ཀུ་ཤ་ཁ་བ་ཅན། ། ཉེས་པ་སྤངས་པ་བླངས་ནས་སུ། ། མལ་སྟན་དང་ནི་སྔས་ཀྱི་ཕྱིར། ། སློབ་མ་ལ་ནི་སྔགས་འདིས་སྦྱིན། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཏིཀྵྞ་བཾ། བུ་མོས་བཀལ་བའི་སྐུད་པ་ནི། ། གསུམ་སྒྲིལ་མདུད་པ་གསུམ་པ་ལ། ། སྔགས་འདིས་མངོན་པར་བསྔགས་ནས་སུ། ། རང་གི་དཔུང་པ་གཡས་པར་བཅིང་། ། ཨོཾ་བུདྡྷ་མཻ་ཏྲི་རཀྵ་རཀྵ་སརྦན་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་དེ་ཡི་སྙིང་ག་མགྲིན། ། མགོ་ལ་རིམ་བཞིན་བླ་མ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་ཆུ་སྐྱེས་འཁོར་ལོ་རྣམས། ། ཡི་གེ་གསུམ་ལས་བྱུང་བ་བསྒོམ། ། སླར་ཡང་ཡི་གེ་གསུམ་བཟླས་པའི། ། དྲི་ཡི་ཆུ་ནི་ལེགས་སྦྱངས་པ། ། དེ་ཉིད་རིག་པས་སྔགས་འདི་ཡིས། ། སྡིག་པ་སྦྱང་ཕྱིར་བླུད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿསུ་བི་ཤུདྡྷ་དྷརྨཱཿསརྦ་པཱ་པ་ནིཤྩཱ་སྱ་བི་ཤུནྡྷ་སརྦ་བི་ཀལྤཱན་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་རིག་པ་ཡིས། ། དེ་ཉིད་དོན་ནི་དྲན་པ་དང་། ། སེམས་ཀྱི་གཡེང་བ་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། སློབ་མ་ལ་ནི་དམ་ཆོས་བཤད། ། འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཀུན་མཁྱེན་དག། ཨུ་དུམྺཱ་རའི་མེ་ཏོག་ལྟར། ། བརྒྱ་ལམ་ན་ནི་རེས་འགའ་ཞིག། འབྱུང་འགྱུར་ཡང་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་འབྱུང་བ། ། དེ་བས་ཀྱང་ནི་དཀོན་པ་སྟེ། ། གང་གིས་མཉམ་མེད་སེམས་ཅན་དོན། ། མྱ་ངན་མི་འདའ་བྱེད་པར་ནུས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །

Then, with water arising from the syllable baṃ, one should perform the sprinkling and drinking with this mantra: oṃ hrīḥ suviśuddhadharmāḥ sarvapāpāniścayasya viśodhaya sarvavikalpānapanaya hūṃ. Then, having taken kuśa grass that is white and free from defects, one should give it to the disciple for the sake of a mattress and a pillow with this mantra: oṃ vajratīkṣṇa vaṃ. A thread spun by a maiden, triple-stranded and with three knots, should be consecrated with this mantra and tied to the disciple’s right arm: oṃ buddhamaitri rakṣa rakṣa sarvān svāhā. Then, at the disciple’s heart, throat, and head, the guru should sequentially visualize a vajra, a lotus, and a wheel arising from the three syllables. Furthermore, having thoroughly purified scented water by reciting the three syllables, the knower of reality should make the disciple drink it with this mantra to purify misdeeds: oṃ hrīḥ suviśuddhadharmāḥ sarvapāpāniścayasya viśuddha sarvavikalpānapanaya hūṃ. Then, the knower of reality, in order to make the disciple remember the meaning of reality and to pacify mental distraction, should explain the sublime Dharma to the disciple: "In the world, the Omniscient Ones appear like the udumbara flower; they appear only once in a great while, or perhaps not at all. The way of the Secret Mantra practice is even rarer than that; it is that by which one is able to accomplish the peerless benefit of sentient beings without passing into nirvāṇa. The Dharma taught by the Buddhas is perfectly based upon the two truths: the worldly relative truth and..."

དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པའོ། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་ཞེས་བཤད་པ། ། རྣམ་པར་རྟོག་མེད་ཟབ་པ་སྟེ། ། རྒྱ་ཆེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ། ། འདི་ནི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་བཤད། ། ཀུན་རྫོབ་དང་ནི་དམ་པའི་དོན། ། ཕྱེ་སྟེ་སོ་སོར་ཤེས་ནས་སུ། ། དེ་ནས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་བྱས་པའི། ། ཟག་མེད་གོ་འཕང་བསྒོམ་པར་བྱ། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་དུ་མ་རུ། ། སྔོན་དུ་སྡིག་པ་བྱས་པ་གང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་འདྲ་མཐོང་མ་ཐག། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་འགྱུར། ། གང་གིས་སྤྱོད་པའི་མཆོག་འདི་ལ། ། བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་ན། ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ཡི། ། ངན་འགྲོ་དེ་ཡིས་གཅོད་པར་འགྱུར། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས། ། རྙེད་པ་བླ་མེད་དེ་རིང་རྙེད། ། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་པས། ། བསྟན་པ་འདི་ལ་ཁྱེད་རྣམས་ཀུན། ། ཡོངས་སུ་བཟུང་སྟེ་སྐྱེ་བཞིན་པར། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཁྱེད་གནས་ཏེ། ། གང་གིས་ཁྱེད་རྣམས་ཐེག་ཆེན་དུ། ། སང་ནི་རབ་ཏུ་སྐྱེ་འགྱུར་བ། ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆེར་འབྱུང་བའི། ། ལམ་མཆོག་འདི་ནི་དཔལ་དང་ལྡན། ། ཁྱེད་རྣམས་དེར་ནི་དོང་བས་ན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སུ་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་བསྟན་བྱས་ནས། ། ཀུ་ཤ་བཀྲམ་ལ་ཉལ་དུ་གཞུག། མཚན་མ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ། ། དེ་ཀུན་སྔ་དྲོ་ང་ལ་སྨྲོས། ། འདི་ནི་སློབ་མ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། སྔ་དྲོ་དགེ་མི་དགེ་ཐོས་ཏེ། ། དགེ་བར་གྱུར་ན་དགའ་བ་སྤེལ། ། རྨི་ལམ་དགེ་བ་མ་ཡིན་པ། ། བདག་མེད་བཤད་དེ་རྣམ་པར་སྦྱང་། །

This is the ultimate truth. It is explained as being profound and vast: the profound is non-conceptual, and the vast is the body of the buddhas. These are explained as the two truths: the conventional and the ultimate. Having distinguished and understood them individually, one should then meditate on the uncontaminated state in which they are blended into one. Whatever negative actions were committed previously over many tens of millions of eons will all be exhausted the moment one sees a maṇḍala such as this. If one possesses an utterly stainless intellect regarding this supreme conduct, one will sever the lower realms from which all suffering arises. O great beings, today you have obtained an unsurpassed gain, for you have all been taken into the fold of this teaching by the Victors and their heirs. Abiding here, O great beings, you will be born tomorrow into the Great Vehicle. This supreme path, which brings about the emergence of the Great Vehicle, is glorious. Since you have entered therein, you will become tathāgatas. Having thus given the authentic instruction, have them lie down upon a spread of kuśa grass. Whatever signs they see, report them all to me in the morning. This is the ritual for the students' preliminary abiding. In the morning, having heard of their auspicious or inauspicious dreams, if they are auspicious, increase their joy. If the dreams are not auspicious, purify them by explaining selflessness.

དེ་ནས་སློབ་དཔོན་རང་གི་ལྷག་པའི་ལྷའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་གཏོར་མ་བྱིན་ལ་བིགྷྣཱནྟ་ཀྲྀཏ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སློབ་མ་བསྲུངས་ཏེ། རས་རིས་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བགེགས་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དོན་དུ་རྒྱ་ཆེན་པོའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ལ། རང་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཆོ་གས་ཞུགས་ཏེ། འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྲེང་བ་དང་། ཆུ་ལ་སོགས་པའི་དབང་བསྐུར་བ་རྣམས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་ལས་བླང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་གཞུག་དོན་དུ། ། རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐལ་སྦྱར་ཏེ། ། བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་སྔོན་འགྲོ་བས། ། འཁོར་ལོ་ཆེ་ལ་མཁྱེན་པར་གསོལ། ། འོད་གསལ་བ་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་ཆེན་པོ། ། གཟུགས་བརྙན་གྱིས་ནི་དཔེ་ཡང་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ནི་དེ་དང་མཚུངས། ། བདེན་པ་འདི་ཡིས་སློབ་མ་རྣམས། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དག་ཏུ་གཞུག། འཁོར་ལོ་རྫུ་འཕྲུལ་མ་ལུས་པ། ། མཐོང་ན་སྡིག་པ་མཐའ་དག་སྤོང་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རུ་ནི། ། བདག་གིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བགྱི། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་དང་། ། དམ་ཚིག་དྲན་པར་བྱས་པ་ལས། ། ཞུགས་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་གསོལ། ། སློབ་མ་ཤར་སྒོར་བཀུག་ནས་ཀྱང་། ། བུམ་པའི་ཆུ་ཡིས་བཀང་ནས་སུ། ། གདོང་དར་བླངས་ཏེ་སྔགས་འདི་ཡིས། ། དེ་ལ་བཅིང་བ་ཉིད་དུ་བྱ། ། ཨོཾ་ཙཀྵུར་བནྡྷ་བ་ར་མཱ་ན་ཡེ་ཧཱུཾ།

Then, the master, possessing the divine pride of his own chosen deity, should offer the torma and protect the disciples with the mantra Vighnāntakṛt. Having made extensive offerings to the maṇḍala, such as the painted cloth, in order to pacify obstructing spirits, he should enter the maṇḍala according to the ritual for entering oneself. He should then receive from the Blessed One, the Lord of the Maṇḍala, the empowerments of the garland, water, and so forth, which will be explained. Then, for the purpose of admitting the disciples, he himself should join his palms and, preceded by the blessing of truth, request the Great Wheel to take notice: "Perfectly arisen from luminosity, Vajrasattva, the Great Bliss, Even the reflected image is an example; The maṇḍala is likewise the same. By this truth, may the disciples Be admitted into the maṇḍala of the Mind. When the entire miraculous wheel is seen, All misdeeds are completely abandoned. The abode of all the Tathāgatas, The achiever of vajra wisdom— Into this essential maṇḍala, I shall admit the disciples. Through the blessing of the Dharmadhātu And the recollection of the samaya, May all the Tathāgatas, upon their entry, Grant all forms of excellence!" Having led the disciples to the eastern gate and filled the vases with water, he should take the face-cloth and bind them with this mantra: Oṃ cakṣurbandha varamānaye hūṃ.

ཨོཾ་པྲ་བི་ཤ་བྷ་ག་ཝཱན་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་མོ་ཀྵ་སུ་རཾ་སརྦ་སིདྡྷི་སུ་ཁཾ་པྲ་དཾ་པ་ར་མ་སུ་ཁཾ་ཨུདྡྷ་མ་སིདྡྷྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཔྲ་སིདྡྷྱ་སྭ། ། ཕྱི་རོལ་ཡོལ་བས་གཡོགས་པ་ལ། ། སློབ་མ་ཡིས་ནི་ཡོན་ཕུལ་ཏེ། ། བླ་མས་རབ་ཏུ་དང་སེམས་ཀྱིས། ། རྟག་པའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསམ། ། དེ་ལ་ཨཱཿཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་སྔགས་ཀྱིས། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་རབ་བཟང་པོ། ། གུས་པས་མེ་ཏོག་དོར་དོན་དུ། ། འབད་པས་བློ་ལྡན་འཛིན་དུ་གཞུག། དེ་ནས་སློབ་མ་བཟང་པོ་ལ། ། ཁྱོད་སུ་ཅི་ལ་དགའ་ཞེས་དྲི། ། སློབ་མ་ཡིས་ཀྱང་དེ་རྗེས་སུ། ། སྐལ་བཟང་བདག་ཡིན་བདེ་ཆེན་ལའོ། ། ཞེས་སྨྲས་སློབ་མས་ཐལ་སྦྱར་ཏེ། ། མཉམ་པའི་རྐང་པས་གནས་པ་ལ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་བརྗོད་པས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སླར་ཡང་སྦྱིན། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བདག་སྐྱབས་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། འགྲོ་བའི་དགེ་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ཀྱིས་གཟུང་། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དེ་ཉིད་ནི། ། སྔོན་དུ་མི་བསྐྱོད་པར་མོས་ཏེ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་སྦྱར་དགེ་བ་ཡིས། ། ལག་པ་བརྐྱང་སྟེ་གསང་སྔགས་འདི། ། བརྗོད་དེ་རབ་ཏུ་འདུད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛོ་པསྠ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་སཏྭ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ། རིན་ཆེན་འབྱུང་བར་བསམ་ནས་ནི། ། སླར་ཡང་ཐལ་མོ་སྙིང་གར་དགུག། གསང་སྔགས་འདི་ནི་འདོན་པ་ཡིས། ། སྔགས་ལས་འདུད་པ་བྱེད་དུ་གཞུག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནི་རྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་རཏྣ་ཨཾ་བྷི་ཥིཉྩ་མཱཾ། དེ་ནས་འོད་དཔག་མེད་བསམས་ཏེ།

Oṃ praviśa bhagavān mahāsukha mokṣa suraṃ sarvasiddhi sukhaṃ pradampara masukhaṃ uddhama siddhya jaḥ hūṃ vaṃ hoḥ prasiddhya svā. Outside, behind a curtain, the disciples offer a fee. With a mind of supreme faith, the guru should visualize them in the form of the Permanent One (Akṣobhya). Then, with the mantra Āḥ khaṃ vīra hūṃ, the wise one should diligently cause them to hold a very fine flower garland in order to cast it with devotion. Then, the excellent disciple is asked: "Who are you? What do you delight in?" The disciple then replies: "I am fortunate; I delight in Great Bliss." Having spoken thus, the disciple joins their palms and, standing with feet together, recites this verse, whereby the bodhicitta is bestowed once again: "I take refuge in the Three Jewels. I confess each and every sin. I rejoice in the virtue of beings. I hold the Buddha’s enlightenment in my mind." Then, that very disciple, having first visualized themselves as Akṣobhya, should extend their hands in the virtuous vajra-palms gesture and, reciting this secret mantra, bow deeply: Oṃ sarvatathāgata pūjopasthānāya ātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgata vajrasattva adhiṣṭhasva māṃ. Visualizing themselves as Ratnasambhava, they should again draw their palms to the heart and, by reciting this secret mantra, be made to bow to the mantra: Oṃ sarvatathāgata pūjābhiṣekāya ātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgata vajraratna abhiṣiñca māṃ. Then, visualizing themselves as Amitābha...

། ཐལ་མོ་དཔྲལ་བར་སྦྱར་ནས་སུ། ། སྔགས་བརྗོད་བླ་མས་སློབ་མ་ནི། ། ཕྱག་འཚལ་གསུམ་པ་བྱེད་དུ་གཞུག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛཱ་པྲ་བརྟཱ་ན་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་དྷརྨཱ་པྲ་བརྟ་ཡ་མཾ། དེ་ནས་དོན་ཡོད་བསམ་པ་ཡིས། ། བཏུད་དེ་སྙིང་གར་ཐལ་སྦྱར་ཏེ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་གསང་སྔགས་འདིས། ། ཕྱག་འཚལ་བཞི་པ་བྱེད་དུ་གཞུག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཀརྨ་ཎ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནི་རྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི། སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་ཀརྨ་ཀུ་རུ་མཱཾ། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ཡིས། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་མཆོག་བཟུང་ནས། ། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་དེ། ། བརྟན་པའི་མནའ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱིན། ། རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པ་ལས་དབུ་མ་གཙོ་མོར་སྦྱར་བ་ནི་སེམས་མ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། ཨོཾ་སཏྭ་བཛྲི་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སྭ་མཱཾ་ཧཱུཾ། དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱིས། ཡེ་ཤེས་གང་གིས་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། དེ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ངས་ཁྱོད་ལ་བསྐྱེད་པར་བྱས། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་སྨྲ་བར་མ་བྱེད་ཅིག། ཁྱོད་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཡང་བླ་མས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་གཏུགས་ཏེ། སླར་ཡང་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་ལ་རྡོ་རྗེའི་མནའ་བརྟན་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སུ་འང་རུང་བ་ལ་སྨྲས་ན་འདིས་ཁྱོད་ཀྱི་མགོ་བོ་འགེམས་པར་འགྱུར་རོ། ། སླར་ཡང་བླ་མས་སློབ་མ་ཡི།

Placing the palms together at the forehead, the guru should have the disciple perform the third homage while reciting the mantra: oṃ sarvatathāgatapūjāpravartanāyātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatavajradharmapravartaya māṃ. Then, with the thought of meaningfulness, bowing and joining the palms at the heart, the wise one should have them perform the fourth homage with this secret mantra: oṃ sarvatathāgatapūjākarmaṇātmānaṃ niryātayāmi | sarvatathāgatavajrakarma kuru māṃ. With the Vajra-Bodhisattva mudrā, holding the supreme garland of flowers, and saying samayas tvam, the firm oath is bestowed. The Vajra-Bodhisattva mudrā is formed by joining the middle fingers as the principal ones from the Vajra-Bound mudrā. oṃ sattvavajri adhiṣṭhasva māṃ hūṃ. "Today you have entered the family of all the Tathāgatas. If you obtain even the siddhi of all the Tathāgatas through this wisdom, what need is there to mention other siddhis? I shall generate such vajra-wisdom in you. Do not speak of this in the presence of those who have not seen the great maṇḍala, lest your samaya be impaired." Thus he says. Furthermore, the guru touches that very mudrā to the crown of the disciple's head and again speaks these words to make the vajra oath firm: "This is your samaya-vajra. If you speak of this way to anyone whatsoever, it will shatter your head." Again, the guru [addresses] the disciple...

། སྙིང་གར་ཕྱག་རྒྱ་བཞག་ནས་ནི། ། ད་དུང་དུ་ཡང་རྡོ་རྗེའི་མནའ། ། གསང་སྔགས་འདི་ཡིས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། སྙིང་ལ་ཡང་དག་གནས་པར་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་ན་ནི། ། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲལ་ཏེ་གཤེགས། ། དེ་ནས་དུང་ཆེན་པོར་བཞག་པ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་རྡོ་རྗེའི་ཆུ། ། མངོན་པར་བསྔགས་ཏེ་བྱིན་ནས་ནི། ། མནའ་ཡི་བཏུང་བ་ཉིད་དུ་བྱ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་འདས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་འགྲུབ་པ་ཡི། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩིའི་ཆུ་འཐུང་ཤིག། ཨོཾ་བཛྲོད་ཋཿ། སློབ་མས་རྡོ་རྗེའི་ཆུ་འཐུངས་ཏེ། ། གུས་བཅས་ལག་པ་བཟུང་ནས་ནི། ། དབྱངས་འདི་གསལ་བར་བརྗོད་པ་ཡིས། ། མནའ་ཡི་དམ་པ་ཉན་དུ་གཞུག། དེང་ཕྱིན་ཆད་ཁྱེད་ཀྱི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ང་ཡིན་གྱིས་ངས་འདི་བྱོས་ཤིག་བྱ་བ་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་པར་མ་བྱེད་ཅིག། བྱས་ན་ཁྱོད་ཡ་ང་བ་མ་སྤངས་པར་འཆི་བའི་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། འདི་ནི་དམ་ཚིག་གི་ཆུ་སྦྱིན་པའོ། ། དེ་ནས་གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་འབེབས་པའི་ཆོ་གའི་ནུས་པ་ཐོབ་པར་གྱུར་ན། དེ་ལྟ་ན་གྲུབ་པའི་སློབ་དཔོན་ཀླུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྤེལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གས་དབབ་སྟེ། དེ་ནས་འདིར་ནི་མ་སྨྲས་སོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་པར་འདོད་པས། ཁྱོད་ཀྱི་མིག་ལམ་ན་སྣང་བ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་དྲིས་ཏེ། དེས་དཀར་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་ནག་པོར་སྣང་ངོ་ཞེས་སྨྲ་ན།

Placing the mudrā at the heart, one should further invoke the vajra oath with this secret mantra: "Vajrasattva shall now truly abide within your heart. If you speak of this method, he will immediately tear [your heart] and depart." Then, having placed [the water] in a large conch shell, one should empower the vajra water with the three syllables and, having given it, make it a drink of the oath: "This is your hell-water; if you transgress the samaya, it will burn you. If you guard the samaya, drink this vajra nectar-water that brings accomplishment!" OṂ VAJRODHAḤ. The disciple drinks the vajra water and, holding the master’s hand with devotion, should be made to listen to the supreme oath by clearly reciting this melody: "From this day forward, I am your Vajrapāṇi. Whatever I say, 'Do this,' you must do. Do not treat me with contempt! If you do, you will die without having escaped your misfortune and fall into hell." This is the bestowing of the samaya water. Then, if the master has attained the power of the descent ritual, he should perform the descent according to the maṇḍala ritual elaborated by the accomplished master Nāgabodhi; that is not explained here. Then, wishing to lead [the disciple] into the maṇḍala, one asks: "What appears before your eyes?" If they say, "It appears white, yellow, red, or black," [one should proceed accordingly].

ཞི་བ་ལ་སོགས་པ་འགྲུབ་པའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པར་བཤད་དེ། གཡས་ནས་བསྐོར་བ་ཡང་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ་བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཡང་དག་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་རུ་ནི། ། བདག་གི་སློབ་མ་གཞུག་པར་བགྱི། ། བསོད་ནམས་ཇི་བཞིན་ལྷ་རྣམས་ཀྱི། ། རིགས་ཀྱི་རིམ་པའང་དེ་བཞིན་ཤོག། ཇི་ལྟར་འདིར་ནི་འགྲུབ་འགྱུར་བའི། ། གང་གི་རིགས་ཀྱི་སྣོད་གྱུར་དང་། ། ཇི་ལྟའི་བསོད་ནམས་མཐུ་ཡོད་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདིར་ནི་དེ་བཞིན་ཤོག། ཅེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ནས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་སྔགས་འདིས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དོར་བར་བྱ་སྟེ། ཏིཥྛ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷཱ་བ་ཤཱ་ཤྭ་ཏོ་མེ་བྷཱ་བ་ཧྲྀ་ད་ཡཾ་མེ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སརྦ་སིདྡྷིམྨེ་པྲ་ཡཙྪ་ཧཱུཾ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿ། ། ཨོཾ་ཨཱ་ཁཾ་བཱི་ར་ཧཱུཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་གུ་སུ་མཱཉྫ་ལ་ནཱི་ཐ་ཧོ། ། མེ་ཏོག་དོར་ནས་མཆོག་དང་ཐ་མའི་དངོས་གྲུབ་མཚོན་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གང་གི་ཚེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དབུའམ་མཛོད་སྤུའི་གཙུག་ཏོར་ལ་ལྷུང་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་འགྲུབ་པོ། ། གང་གི་ཚེ་སྤྱན་ནམ་ཞལ་ལ་ལྷུང་ན་དེའི་ཚེ་གསང་སྔགས་འགྲུབ་པོ། ། སྐུའི་སྟོད་ཀྱིས་མཆོག་དང་། སྐུའི་དབུས་ཀྱིས་འབྲིང་དང་། སྐུའི་སྨད་ཀྱིས་ཐ་མ་དང་། གཟུགས་བརྙན་ལས་འགྱངས་ན་རིང་ལ། ཉེ་ན་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པ་རྣམས་དང་། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་གནས་དང་རེ་མིག་ལ་སོགས་པར་རྣམ་པར་བཅད་དེ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གང་གི་ཚེ་ལྷ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ལྷུང་ན་དེའི་ཚེ་གང་ལ་ཉེ་བ་དེའི་རིགས་སུ་འགྱུར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཕ་རོལ་དུ་ལྷུང་ན་དངོས་གྲུབ་ཕྲ་མོ་འགྲུབ་བོ། །

It is explained that they will possess the fortune to accomplish pacification and so forth. One should also have them perform a circumambulation from the right and recite the blessing of truth: "In this authentic maṇḍala, I shall initiate my disciples. May the deities, according to their merit, likewise [reveal] the sequence of their families. Whatever family vessel may be successful here, and whatever power of merit exists, may it be so in this maṇḍala." Thus he says. Then, the flower garland should be cast into the maṇḍala with this mantra: tiṣṭha vajra dṛḍho me bhava śāśvato me bhava hṛdayaṃ me adhiṣṭha sarvasiddhim me prayaccha hūṃ ha ha ha ha hoḥ | oṃ āḥ khaṃ vīra hūṃ pratīccha kusumāñjaliṃ tha hoḥ | After casting the flower, the supreme and inferior siddhis are to be indicated. In that regard, if it falls on the heads or the ūrṇā-kośa (hair-treasure) of the Buddhas, then at that time the Mahāmudrā is accomplished. If it falls on the eyes or the faces, then at that time the Secret Mantra is accomplished. If it falls on the upper part of the body, it is supreme; if on the middle of the body, it is middling; if on the lower part of the body, it is inferior. If it is far from the image, accomplishment is distant; if near, it is swift. One should understand this by distinguishing the respective abodes and grid squares of the deities. If it falls between two deities, then at that time it will belong to whichever one it is closer to. If it falls outside the maṇḍala, minor siddhis are accomplished.

གང་གི་ཚེ་རྩིག་པ་ལ་ལྷུང་ན་སླར་ཡང་དོར་བར་བྱའོ། ། ལན་གསུམ་གྱི་བར་དུ་དོར་ཀྱང་དེ་ཉིད་དུ་ལྷུང་ན་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་རྡོ་རྗེའི་ར་བའི་ཕ་རོལ་དུ་ལྷུང་ན་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། ། ལྟེ་བ་ལ་ལྷུང་ན་ཤིན་ཏུ་དགའ་བས་འགྲུབ་པའོ། ། འདི་ནི་མེ་ཏོག་དོར་བའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ནས་དེའི་མིག་ལ་ཕྲེང་བ་སྔགས་འདིས་བཅིང་བར་བྱ་སྟེ། ། པྲ་ཏི་གྲྀཧྞ་ཏྭ་མི་མཾ་སཏྭ་མ་ཧཱ་བ་ལཾ། འདི་ནི་ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་རོ། ། དེ་སྐད་དུའང་གྲུབ་པའི་སློབ་དཔོན་ཀླུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱིས། མཁས་པས་རིགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་དག། མེ་ཏོག་དོར་ལ་ཤེས་པར་བྱ། ། སྔགས་དང་བཅས་པས་ཕྲེང་བ་ཡི། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་སྤྱི་བོར་སྦྱིན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། སློབ་མ་སྡིག་པ་རྣམ་སྤངས་པའི། ། མིག་གཉིས་ཨོཾ་ཡིག་གིས་མནན་ཏེ། བརྟུལ་ཞུགས་བཟང་པོས་སྔགས་འདི་ཡིས། ། གདོང་གཡོགས་རབ་ཏུ་དགྲོལ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་ཁྱོད་ཀྱི། ། མིག་འབྱེད་པར་ནི་བརྩོན་པར་མཛད། ། ཕྱེ་བས་ཐམས་ཅད་མཐོང་འགྱུར་བ། ། རྡོ་རྗེའི་མིག་ནི་བླ་ན་མེད། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལ་ལྟོས་ཤིག་དང་། ། ད་ནི་དད་པ་རབ་ཏུ་བསྐྱེད། ། ཁྱེད་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་སྐྱེས། ། སྔགས་དང་ཕྱག་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཧེ་བཛྲ་པཱ་ཤྱ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་གོ་རིམ་བཞིན། ། དེ་ནས་དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་བཤད། ། དེ་ནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི། ། རང་གི་ངོ་བོའང་ཉེ་བར་བསྟན། ། ལོགས་བཞི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་སྟེ། ། ཚངས་པའི་གནས་པ་གྲུ་བཞིའོ། ། སྒོ་རྣམས་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་སྟེ། །

If it falls against the wall, it should be thrown again. If it falls in that very same spot even after being thrown three times, success will not be achieved. If it falls outside the outer vajra fence, the siddhi will not be achieved. If it falls on the hub, it is achieved with great joy. This is the ritual for casting the flower. Then, the garland should be bound to the disciple's eyes with this mantra: pratigṛhṇa tvaṃ me imaṃ sattva mahābalam. This is the empowerment of the garland. As the accomplished master Nāgabodhi said: "The wise should understand the distinctions of the families by casting the flower. The empowerment of the garland, together with the mantra, should be bestowed upon the crown of the head." Having cleared away the disciple's misdeeds, the two eyes should be pressed with the syllable Oṃ. With excellent conduct, one should remove the blindfold with this mantra: "Vajrasattva now strives to open your eyes. By opening them, you shall see all; the vajra eye is unsurpassed. Behold this maṇḍala and now generate supreme faith. You are born into the family of the Buddhas, blessed by mantra and mudrā. He vajra paśya (Behold the vajra!)." Then, according to the sequence of the maṇḍala, the reality itself should be explained. Then, the nature of the thirty-two [deities] should be pointed out. The four sides are the Noble Truths; the four corners are the Brahma-abodes. The gates are the means of attraction.

རེ་རེའང་རྣམ་པ་བཞིར་ཤེས་བྱ། ། དད་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་སེམས། ། རྩིག་པ་ལྔར་ནི་འགྱུར་བའོ། ། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་བཞི་པོ་ནི། ། སྒོ་ཁྱུད་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ནོ། ། དེ་ཡི་དབུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་སྒྲུབ་བྱེད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཁང་ཆེན་གྱི། ། ཀ་བར་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་དུ། ། འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། ། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དོན་གྱི་བརྡ། ། འཁོར་ལོའི་ནང་གི་དོན་གྱིའོ། ། སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གང་ཡིན་ཉིད། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག། ཅེས་བྱ་བ་དང་། དེ་ནས་འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོ་ནས། ། བརྩམས་ཏེ་གནོད་མཛེས་བར་གྱི་ལྷ། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་སློབ་མ་ལ། ། དེ་ཉིད་རྣམ་བཞི་ཇི་བཞིན་བསྟན། ། དེ་ལ་དབུས་ཀྱི་མི་བསྐྱོད་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོའོ། ། ཤར་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། ཚོར་བ་ནི་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་ནོ། ། འདུ་ཤེས་ནི་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའོ། ། འདུ་བྱེད་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་ནི་སའི་ཁམས་ནི་སྤྱན་ནོ། ། ཆུ་ནི་མཱ་མ་ཀཱིའོ། ། མེ་ནི་གོས་དཀར་མོའོ། ། རླུང་ནི་སྒྲོལ་མའོ། ། འཕར་མ་གཉིས་པའི་མེ་ལ་སོགས་པའི་མཚམས་རྣམས་སུ་ཡུལ་གཟུགས་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། སྒྲ་ནི་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། དྲི་ནི་དྲི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། རོ་ནི་རོ་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། རེག་ནི་རེག་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། འཕར་མ་གསུམ་པ་ལ་མིག་སའི་སྙིང་པོའོ། །

Each of these should be known to have four aspects. The mind of the faculty of faith and so forth becomes the five walls. The four bases of miraculous power are the four types of door-surrounds. The wheel in its center is like an eight-spoked maṇḍala; it is the eight liberations that thoroughly accomplish all siddhis. In the great palace of all the buddhas, the eight branches of the noble path are explained as the eight pillars. The symbolic meaning of the reality of phenomena is the meaning within the wheel. That which is the maṇḍala of the mind is the supreme city of great liberation. Thus it is said. Then, starting from the principal deity of the wheel down to Sumbharāja, the Vajra-holder taught the four realities exactly as they are to the disciple. In that regard, Akṣobhya in the center is the aggregate of consciousness. In the directions of the east and so forth, the aggregate of form is Vairocana; feeling is Ratnasambhava; perception is Amitābha; and formations are Amoghasiddhi. In the intermediate directions of fire and so forth, the earth element is Locanā; water is Māmakī; fire is Pāṇḍaravāsinī; and wind is Tārā. In the intermediate directions of fire and so forth in the second enclosure, the object of form is Rūpavajrā; sound is Śabdavajrā; smell is Gandhavajrā; taste is Rasavajrā; and touch is Sparśavajrā. In the third enclosure, the eye is Kṣitigarbha.

རྣ་བ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའོ། ། སྣ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའོ། ། ལྕེ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གོ། ། ཡིད་འཇམ་པའི་དབྱངས་སོ། ། ལུས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བའོ། ། མགོ་བྱམས་པའོ། ། ཚིགས་ཐམས་ཅད་ཀུན་དུ་བཟང་པོའོ། ། ལག་པ་གཡས་པ་གཤིན་རྗེའི་གཤེད་དོ། ། གཡོན་པ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའོ། ། ཁ་རྟ་མགྲིན་ནོ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པའོ། ། དཔུང་པ་གཡས་པ་མི་གཡོ་བའོ། ། གཡོན་པ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའོ། ། རྗེ་ངར་གཡས་པ་དབྱིག་སྔོན་ཅན་ནོ། ། གཡོན་པ་སྟོབས་པོ་ཆེའོ། ། སྤྱི་གཙུག་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའོ། ། རྐང་པའི་མཐའ་ནི་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོའོ། ། མི་བསྐྱོད་ལ་སོགས་གོ་རིམ་བཞིན། ། ལུས་ཀྱི་འཁོར་ལོར་སོན་པ་སྟེ། ། དེ་ནས་ཕྱི་ཡི་འཁོར་ལོ་ནི། ། སློབ་མ་གཅིག་ནས་བརྩམས་ཏེ་བསྟན། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་འཇུག་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། ཆུའི་དབང་ནི་རབ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། སྔགས་པ་ཡིས་ནི་ཤར་ཕྱོགས་སམ། ། དབང་ལྡན་དུ་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། གྲུ་བཞི་པ་དང་སྒོ་བཞི་པ། ། ཁྲུ་དོ་བ་དང་འཕར་མ་གཉིས། ། དེ་དབུས་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ནི། ། རྡུལ་ཚོན་དཀར་པོ་དམར་པོ་དང་། ། དེ་བཞིན་ནག་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བྱ། ། ར་བ་རྣམ་པ་གསུམ་བྱས་ཏེ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་དགོད་པར་བྱ། ། ཤར་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྷོར་རིན་ཆེན། ། ནུབ་ཏུ་ཆུ་སྐྱེས་གེ་སར་བཟང་། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་ནོར་སྦྱིན་དུ། ། ལེགས་པར་བཀོད་དེ་བུམ་པ་གཞག། འདི་ནི་ཁྲུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཆུ་ཡི་དབང་བསྐུར་ཕྱིར། ། པུས་མོ་གཡས་པའི་ལྷ་ང་ནི། ། ས་ལ་ལེགས་པར་བཙུགས་ནས་ཀྱང་། །

The ears are Vajrapāṇi. The nose is Ākāśagarbha. The tongue is Lokeśvara. The mind is Mañjughoṣa. The body is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin. The head is Maitreya. All the joints are Samantabhadra. The right hand is Yamāntaka. The left is Aparājita. The mouth is Hayagrīva. The vajra is Amṛtakuṇḍalī. The right shoulder is Acala. The left is Takkirāja. The right shin is Nīladaṇḍa. The left is Mahābala. The crown of the head is Uṣṇīṣacakravartin. The soles of the feet are Sumbharāja. In this sequence, beginning with Akṣobhya and the others, they reside in the wheel of the body. Then, as for the outer wheel, it is taught starting from a single disciple. This is the ritual for entering the maṇḍala. In order to perfectly accomplish the water empowerment, the mantra practitioner should draw the maṇḍala in the eastern direction or in the northeast. It should be square with four doors, two cubits in size, and have two tiers. In its center, a multicolored lotus should be made with white, red, and black colored powders. Having constructed three types of enclosures, the four mudrās should be arranged. In the east is a vajra, in the south a jewel, in the west a lotus with a beautiful stamen, and in the north a crossed vajra. Having properly arranged these, the vases should be placed. This is the ritual for the bathing maṇḍala. Then, for the purpose of conferring the water empowerment, having firmly placed the right knee upon the ground...

མེ་ཏོག་སྙིམ་པ་དང་བཅས་ཏེ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་ཡིས་ནི། ། བླ་མ་རྡོ་རྗེ་གསོལ་བ་གདབ། ། བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེས་སངས་རྒྱས་ལ། ། མཆོད་ཆེན་ཇི་ལྟར་གསོལ་བ་ལྟར། ། བདག་ཀྱང་བསྐྱབ་པའི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་དེང་བདག་གསོལ། ། ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་བྱས་པ་ཡི། ། སློབ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བཀུག་སྟེ། ། རྟག་པའི་ང་རྒྱལ་འཛིན་པ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་སུ་བཞག་ནས་ནི། ། སློབ་དཔོན་ཚོགས་པ་དང་བཅས་པས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། བུམ་པ་བཟུང་སྟེ་བཀྲ་ཤིས་པའི། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཐོག་མར་བཀླག། ཏིལ་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་གང་བའི། ། རྒྱལ་བ་བུམ་པ་འཛིན་པ་ཡིས། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་རབ་བསྐུར། ། དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་ཡིད་བདེར་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་དང་བཅས་པའི། ། ལོ་འདབ་བུམ་པའི་ཆུ་ཡིས་བླུགས། ། དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་གསུམ་པའི། ། གནས་ལས་བྱུང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་སཏྭ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀེ་ཎ་ཏྭཱཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭེ་ནོ་པ་དྲྀ་ཌྷོ་བྷ་བ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་གནས། ། ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དམ་པའི་རིགས་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྗེ། ། མ་ལུས་སེམས་ཅན་སྐྱེད་བྱེད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་(དི་,དེ་)རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་རབ་བསྐུར། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་མ་ལུས་རྡོ་རྗེའི་རིགས་དང་ལྡན། ། སྡང་བས་ཟིལ་མནན་སྐྱེ་བོ་རྣམ་པར་སྦྱོང་བྱེད་པ། ། མི་བསྐྱོད་མགོན་པོ་ཞེས་བྱར་མཚན་གསོལ་དེ་ཡི་ནི། །

With hands joined in the gesture of offering flowers, one should supplicate the Guru Vajra with this verse: "Just as Bodhivajra supplicated the Buddhas for the great empowerment, so too, for the sake of my protection, I now supplicate you, the Space-Vajra." Having summoned the disciple who has received the garland empowerment into the maṇḍala, the master, together with the assembly, should place the disciple in the center of the maṇḍala while maintaining the pride of the Permanent One (Śāśvata). Then, the vajra master should confer the empowerment. Holding the vase, one should first recite the auspicious verses: "Like the form of sesame seeds, the Victors fill the vase; today they confer the supreme empowerment upon you. Knowing this, be joyful! With vajra fists, pour the water of the leaf-adorned vase. This is the great vajra empowerment, venerated by the inhabitants of the three realms. Arising from the source of the three secrets of all the Buddhas, it is bestowed." OṂ MAHĀSUKHA VAJRASATTVA ABHIṢEKENA TVĀM ABHIṢIÑCĀMI SARVATATHĀGATĀDHIPATITVENOPADṚḌHO BHAVA. "Auspiciousness that dwells in the hearts of all sentient beings, the lord of the noble families who are the essence of all, the Great Bliss that gives birth to all beings without exception—by that auspiciousness, may the supreme empowerment be conferred upon you today. Auspiciousness that possesses the entire Vajra family, which completely purifies beings oppressed by hatred, the one known by the name of the Protector Akṣobhya—"

བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་(དི་,དེ་)རིང་ཁྱེད་ལ་དབང་རབ་བསྐུར། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་མཐའ་དག་འཁོར་ལོའི་རིགས་དང་ལྡན། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྟག་འཕྲོག་ཅིང་། ། རྨོངས་པས་ཟིལ་མནན་སྐྱེ་བོ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་མཛད་པ། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་(དི་,དེ་)རིང་ཁྱེད་ལ་དབང་རབ་བསྐུར། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་མ་ལུས་རིན་ཆེན་རིགས་དང་ལྡན། ། ཕོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་འགྲོལ་བར་ཡོངས་སུ་རབ་བརྩོན་ཞིང་། ། ཁེངས་པས་ཟིལ་མནན་འགྲོ་བ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་མཛད་པ། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་(དི་,དེ་)རིང་ཁྱེད་ལ་དབང་རབ་བསྐུར། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་མ་ལུས་པདྨའི་རིགས་དང་ལྡན། ། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྲིད་པའི་དྲ་བ་འཇོམས་པ་པོ། ། ཆགས་པས་ཟིལ་མནན་འགྲོ་བ་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་མཛད་པ། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་དེ་རིང་ཁྱེད་ལ་དབང་རབ་བསྐུར། ། བཀྲ་ཤིས་གང་ཞིག་མ་ལུས་ལས་ཀྱི་རིགས་དང་ལྡན། ། བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་ལོག་པར་ལྟ་བ་ངེས་པར་སྤོང་། ། དེ་སྦྱོང་ཐབས་སྟོན་དེ་ནི་ཀུན་ནས་སེལ་མཛད་པ། ། བཀྲ་ཤིས་དེས་ནི་(དི་,དེ་)རིང་ཁྱེད་ལ་དབང་རབ་བསྐུར། ། སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བས། ། (དི་,དེ་)རིང་ཁྱེད་ལ་དབང་བསྐུར་རོ། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུཾ་སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ་ཨ་ཧཾ། ། འདི་ནི་ཆུའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། ཆུ་ཡི་དབང་བསྐུར་ཐོབ་པ་ཡིས། ། ཁྲུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བརྒལ་ཏེ། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་རབ་བཟུང་བས། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་འགྲམ་ཉིད་དུ། ། རྒྱལ་པོའི་རྒྱན་གྱིས་རྣམ་བརྒྱན་ཏེ། ། གདུགས་དཀར་པོ་ནི་བཟུང་བ་ལ། ། དབྱངས་འདི་ཡིས་ནི་དགའ་བར་བྱ། །

By this auspiciousness, may you be thoroughly empowered today. That auspiciousness which possesses the entire family of the Wheel, Vairocana, who constantly robs the suffering of saṃsāra, And who completely purifies beings overwhelmed by delusion— By this auspiciousness, may you be thoroughly empowered today. That auspiciousness which possesses the entire family of the Jewel, Who is fully dedicated to liberating beings from the suffering of poverty, And who completely purifies beings overwhelmed by pride— By this auspiciousness, may you be thoroughly empowered today. That auspiciousness which possesses the entire family of the Lotus, Lokeshvara, the destroyer of the net of existence, And who completely purifies beings overwhelmed by attachment— By this auspiciousness, may you be thoroughly empowered today. That auspiciousness which possesses the entire family of the Action, The embodiment of compassion who definitively abandons wrong views, Who teaches the methods for purifying them and dispels them entirely— By this auspiciousness, may you be thoroughly empowered today. Through the empowerment of the Buddha-Vajra, You are empowered today. OṂ ĀḤ VAJRA ABHIṢIÑCA HŪṂ SURATA STVAṂ AHAṂ. This is the water empowerment, the mirror-like wisdom. Having obtained the water empowerment, Having crossed over the bathing maṇḍala, And having fully assumed all the ornaments, Right at the edge of the great maṇḍala, Adorned with the ornaments of a king, And holding a white parasol, One should be made joyful by this melody.

བདེ་བ་ཆེན་པོ་འདོད་ཆགས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནོར་ཆེ་བ། ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེང་བདག་བསྒྲུབས། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་བདེ་སྟེར་བ། ། ཀུན་གྱི་དབང་ནི་བསྐུར་དོན་དུ། ། རྡོ་རྗེ་དབང་ཕྱུག་བླ་ན་མེད། ། ཛ་ཨ་ཨཱ་ཨི་བུདྡྷ་པར་མརྠ་དེ་ཧ་ཨོ། ། ཛ་ཨ་ཀཱ་མ་མོ་ཀྵ་དྷརྨཱ་དྷ་ཨ་ཨོ། ། ཛ་ཨ་པཉྩ་ཛྙཱ་ན་སུ་ར་ཨ་ས་མཱ་ཧ་ཨ་ཨོ། ། ཛ་ཨ་བཛྫ་པཱ་ཎི་མ་ཧཱ་སུ་ཧ་ཎ་ཧ་ཨོ། ། ཕྱི་ནས་བླ་མ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། འདིར་ནི་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱ། ། གསེར་སོགས་ལས་ནི་བསྒྲུབས་པ་ཡི། ། ཅོད་པན་གཙོ་བོ་ལ་བཞག་སྟེ། ། དེ་ཡི་ཕྱག་རྒྱའི་གོས་ཀྱིས་ཀྱང་། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་བའི་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། དེ་ནས་ཤར་གྱི་སྒོ་དྲུང་དུ། ། འཇམ་པའི་སྟན་ལ་རབ་བསྡད་དེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་དབང་བསྐུར་བས། ། བླ་མས་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་བྱ། ། མགོ་བོའི་དབུས་དང་དཔྲལ་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་མགོ་བོའི་ལོགས་གཉིས་དང་། ། རྒྱབ་ཏུ་འང་ཕྱག་རྒྱ་བཞག་ནས་ནི། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་སྦྱར་མཐེ་བོ་དག། དཔའ་བོའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཉིད་དུ་བསྐུམ། ། རྩེ་མོ་རྩེ་མོ་མཉམ་པར་སྦྱར། ། བར་མ་མཆོག་གི་ཡན་ལག་ཀྱང་། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱར་བཤད། ། དེའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་བཛྲོད་དྷཱ་ཏྭཱི་ཤྭ་རི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨཿ། རྡོ་རྗེ་ཁུ་ཚུར་གཉིས་བཅིངས་ཏེ། ། ལག་གཉིས་རྡོ་རྗེ་བསྡམས་པའི་རྒྱ། ། དེ་ཡི་དབུས་མ་རྩེ་སྦྱར་བྱ། ། སེམས་མ་རྡོ་རྗེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། ། དེའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་སཏྭ་བཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུཾ།

Great bliss, great passion, Great vajra, great wealth, Great wisdom, great primordial wisdom— May I today accomplish Vajrasattva. Great vajra of all buddhas, Bestower of the bliss of all accomplishments, For the purpose of conferring the empowerment of all, The unsurpassed Vajra Lord. JA Ā Ā I BUDDHA PARAMARTHA DEHA O. JA Ā KĀMA MOKṢA DHARMĀDHA Ā O. JA Ā PAÑCA JÑĀNA SURĀ SAMĀHA Ā O. JA Ā VAJRAPĀṆI MAHĀ SUHAṆA HA O. Thereafter, one should circumambulate the guru’s maṇḍala three times. Having placed a crown made of gold or other materials upon the principal deity, and having also covered it with the cloth of that mudrā, while endowed with the application of Ratnasambhava, one should then sit upon a soft cushion in front of the eastern door. The guru should then confer the empowerment upon the disciple, just as all the buddhas confer empowerment. Having placed the mudrā upon the center of the head, the forehead, the two sides of the head, and likewise upon the back, one should recite this secret mantra. With vajra palms joined, the thumbs are tucked into the hero’s cross-legged posture itself; the tips joined to the tips, and the middle supreme limbs also joined— this is explained as the Vajradhātu mudrā. Its mantra is: OṂ VAJRODĀTĪŚVARĪ ABHIṢIÑCA AḤ. Having bound the two vajra fists, the two hands form the vajra-binding mudrā; joining the tips of the middle fingers is the Sattvavajrī mudrā. Its mantra is: OṂ SATTVAVAJRA ABHIṢIÑCA HŪṂ.

དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོའི་ཚིགས་དབུས་མ་བཅག་པ་ནི་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་རཏྣ་བཛྲི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ། དེ་ཉིད་ལས་གུང་མོ་པདྨའི་རྣམ་པ་ལྟར་བྱས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་དྷརྨཱ་བཛྲི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧྲཱིཿ། དེ་ཉིད་ལས་དབུས་མའི་རྩེ་མོ་བཅག་པ་རལ་གྲི་སྟེ། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མའི་ཕྱག་རྒྱའོ། ། དེའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཀརྨ་བཛྲི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏཾ། དབང་བསྐུར་བ་ཡི་རིམ་འདི་ཡིས། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་ཡི་ཅོད་པན་ལ། ། དར་དཔྱངས་མངོན་པར་དཔྱངས་ནས་སུ། ། མཉམ་པའི་ཐལ་མོས་མཉེས་པར་བྱ། ། བཛྲ་ཏུ་ཥྱ་ཧོཿ། ། འདི་ནི་ཅོད་པན་གྱི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེ་རྗེས་འོད་དཔག་མེད་བདག་ཏུ། ། དམིགས་ཏེ་སློབ་མའི་སྙིང་ག་རུ། ། རྡོ་རྗེ་གཏད་དེ་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། མགྲིན་གཙུག་གཏུགས་ཏེ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་རྡོ་རྗེའི་དབང་། ། (དི་,དེ་)རིང་ཁྱོད་ལ་བསྐུར་བར་བྱ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། ལེགས་པར་གྲུབ་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཟུང་། ། རྡོ་རྗེ་ལག་པ་གཡས་པར་སྦྱིན། ། བླ་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བདག་གི། དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཞེས་སོགས་བརྗོད་པ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། ལྷ་ཡི་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པའི། ། སློབ་མས་རྡོ་རྗེ་བསྒྱིངས་ཏེ་གཟུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་གསོར་བར་བྱ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་དབང་སྟེ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་གཟུགས་སུ་ནི། ། སློབ་མ་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་བསམ། །

From that same [mudrā], bending the middle joint of the middle fingers is the mudrā of Ratnavajrī. Its mantra is: OṂ RATNAVAJRI ABHIṢIÑCATRAṂ. From that same [mudrā], making the middle fingers like the shape of a lotus is the mudrā of Dharmavajrī. Its mantra is: OṂ DHARMĀVAJRI ABHIṢIÑCA HRĪḤ. From that same [mudrā], bending the tips of the middle fingers like a sword is the mudrā of Karmavajrī. Its mantra is: OṂ KARMĀVAJRI ABHIṢIÑCATAM. By this sequence of conferring empowerment, having suspended the silk streamers upon the crowns of the five buddhas, one should please them with palms joined in equanimity: VAJRA TUṢYA HOḤ. This is the crown empowerment, the wisdom of equality. Thereafter, visualizing oneself as Amitābha, one places the vajra at the disciple’s heart. Touching the throat and the crown with the vajra, one says: "Today I shall confer upon you the vajra empowerment of all buddhas. To ensure the perfect accomplishment of all buddhahood, hold this vajra." Giving the vajra into the right hand of the disciple, preceded by the recitation of "The great vajra empowerment of the Guru, the Vajra Holder," and so forth, the disciple, possessing the divine pride, should grasp the vajra with a majestic bearing. With the samādhi of Vajrasattva, one should brandish that very vajra. This is the vajra empowerment, the wisdom of individual discernment. One should visualize the disciple in the form of Amoghasiddhi according to the ritual.

ཨཱཿཡིག་ལས་བྱུང་དྲིལ་བུ་སླར། ། སློབ་མ་ལ་ནི་འབད་པས་སྦྱིན། ། དེ་ནས་བླ་མས་བྱིན་བརླབས་པའི། ། དྲིལ་བུ་བླངས་ནས་དང་པོར་ནི། ། རང་གི་ལག་ཉིད་ཀྱིས་དཀྲོལ་ཏེ། ། ཚིགས་བཅད་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཟླ་བའི་འོད་ཅན་ཡེ་ཤེས་སྐུ་མངའ་རྒྱལ་བའི་ཅོད་པན་འཛིན་པ་པད་ཟླའི་གདན་ལ་བཞུགས། ། གདུག་པ་རྣམས་ནི་འདུལ་བའི་དོན་དུ་སྲིད་གསུམ་འདུལ་མཛད་བསྡིགས་པའི་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བསྐུལ་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སོ་སོར་སྒྲོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་དྲིལ་བུ་འཁྲོལ། ། དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་མ་ལུས་སྟོང་པའི་བཅོམ་ལྡན་གང་ཡིན་དེ་ནི་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། དེ་ནས་སླར་ཡང་ཕབ་ནས་སུ། ། རྐེད་པའི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་གཞག་སྟེ། ། སྙེམས་པས་རྡོ་རྗེ་བཟུང་ནས་ཀྱང་། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་བརྗོད་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ་མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། ། བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་བ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་བ། ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་བ། སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ། སརྦ་རྐརྨ་སུ་ཙ་མེ། ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿབྷ་ག་ཝཱན་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ་བཛྲཱི་བྷ་བ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་སཏྭ་ཨཱཿ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷཎྜེ་ཨཿ། བདག་གིས་བཅོམ་ལྡན་བཟུང་ལགས་ཀྱིས། ། བཅོམ་ལྡན་བདག་ལ་ཉེ་བར་གྱུར། ། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་ཏིཥྛ་བཛྲ་ཧཱི། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་དྲིལ་བུའི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། དེའི་རྗེས་ལ། གསེར་རམ་ཡང་ན་དངུལ་གྱི་ནི། ། སྣོད་དུ་མིག་སྨན་བཞག་པ་ལ། །

From the syllable ĀḤ, the bell arises; it should then be diligently given to the disciple. Then, having taken the bell blessed by the guru, the master should first ring it with his own hand and recite this verse: "Victorious one who possesses the wisdom body of moonlight, wearing the crown of the Conquerors, seated upon a lotus and moon throne; you who tame the three realms for the sake of subduing the wicked, the Vajra-holder who embodies the reality of the threat; you who ring the bell of the nature of phenomena, proclaiming the suchness that exhorts the Buddhas; may that Blessed One, the essence of all things without exception, who is emptiness, be victorious!" Then, having lowered it again and placed it at the waist, while holding the vajra with pride, one should recite this verse: OṂ VAJRA SATVA SAMAYA MANUPĀLAYA | VAJRA SATVA TVENOPATIṢṬHA DṚḌHO ME BHAVA | SUTOṢYO ME BHAVA | ANURAKTO ME BHAVA | SUPOṢYO ME BHAVA | SARVA SIDDHIṂ ME PRAYACCHA | SARVA KARMĀṂ SUCA ME | CITTAṂ ŚREYAḤ KURU HŪṂ | HA HA HA HA HOḤ BHAGAVĀN SARVA TATHĀGATA VAJRA MĀ ME MUÑCA VAJRĪ BHAVA MAHĀ SAMAYA SATVA ĀḤ | OṂ VAJRA GHAṆṬE ĀḤ | "I have taken hold of the Blessed One; may the Blessed One be near to me." The preceptor should then say: OṂ VAJRA ADHIPATI TVAṂ ABHIṢIÑCĀMI TIṢṬHA VAJRA HĪ | SAMAYA STVAṂ. This is the empowerment of the bell, the wisdom of all-accomplishing action. Following that, in a vessel of gold or silver, eye medicine is placed.

ཐུར་མའང་དེ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས། ། དེ་ཉིད་རིག་པས་སྔགས་འདི་བརྗོད། ། བཛྲ་ནེ་ཏྲ་ཨ་པ་ཧ་ར་པ་ཊ་ལཾ་ཧྲཱིཿ། ཇི་ལྟར་སྨན་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡིས། ། ཐུར་མས་འཇིག་རྟེན་ལིང་ཏོག་ལྟར། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་མི་ཤེས་པའི། ། སྒྲིབ་གཡོགས་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསལ། ། དེ་ནས་ཨཿཡི་ཡི་གེ་ཡིས། ། མངོན་པར་བསྔགས་པའི་མེ་ལོང་བླངས། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་བརྗོད་དེ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ལ་བསྟན་བྱ། ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གསལ་ཞིང་དག་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཀུན་དུ་འབྱུང་། ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་གནས་མེད་པ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཤེས་གྱིས་ལ། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་བླ་མེད་བྱོས། ། འོན་ཀྱང་སྐྱོབ་པའི་སྲས་སུ་སྐྱེས། ། འདི་ནི་མེ་ལོང་གི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། མི་བསྐྱོད་གཟུགས་སུ་དམིགས་ནས་སུ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་སྦྱིན། ། དེ་ཡི་མགོ་ལ་གཏུགས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་མིང་གི་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏ། ཀྱེ་དཔལ་ཆེ་གེ་མོ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ས་མ་ཡ་སིདྡྷི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿཨཿ། དེ་ལ་རིགས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་མིང་དུ་བྱ་སྟེ། མི་བསྐྱོད་པའི་རྣམས་ནི་བཞད་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། སྒེག་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་། གཉིས་མེད་རྡོ་རྗེ་དང་། མི་ཕྱེད་རྡོ་རྗེ་དང་། དགའ་རབ་རྡོ་རྗེ་དང་། རོལ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་མིང་རྣམས་ནི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་དང་། ཨོཾ་མཛད་རྡོ་རྗེ་དང་། རྟག་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་།

With the nature of that very probe, the knower of reality recites this mantra: vajranetra apahara paṭalaṃ hrīḥ. Just as the King of Physicians removes the cataracts of the world with a probe, so too, O son, the Victors have removed the obscuration of your ignorance. Then, having taken a mirror consecrated with the syllable Aḥ, one should recite this verse and show it to the Vajra disciple: "Phenomena are like reflections: clear, pure, and unclouded. They are ungraspable and inexpressible, arising entirely from causes and karma. They are without intrinsic nature and without abode. Knowing phenomena to be thus, perform the unsurpassed benefit of sentient beings. Yet, you are born as a son of the Protectors." This is the mirror empowerment. Then, visualizing [the disciple] in the form of Akṣobhya, the vajra and bell are given. Touching them to his head, the vajra-name empowerment is conferred: oṃ vajrasattva tvām abhiṣiñcāmi vajranāmābhiṣekataḥ. He [is named] the Tathāgata Śrī-[Name] Vajra. Samayasiddhi samayas tvam bhūr bhuvaḥ svaḥ aḥ. In that regard, names should be given in accordance with the family. For those of the Akṣobhya family, they are: Hasavajra, Līlāvajra, Advayavajra, Abhedavajra, Pramodavajra, Vilāsavajra, and so forth. For those of the Vairocana family, the names are: Mohavajra, Oṃkāravajra, Śāśvatavajra, and so forth.

སྒྱུ་འཕྲུལ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་མིང་རྣམས་ནི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་རྡོ་རྗེ་དང་། མཁའ་རྡོ་རྗེ་དང་། གཟི་བརྗིད་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་མིང་རྣམས་ནི་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་དང་། སྤྱན་རས་གཟིགས་རྡོ་རྗེ་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དང་། པདྨ་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་མིང་རྣམས་ནི་རྟ་མཆོག་རྡོ་རྗེ་དང་། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་དང་། ལས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོའི་མིང་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་བདག་མེད་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལག་པ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་འབྱུང་གནས་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་མིང་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒེག་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། རིན་པོ་ཆེའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་མིང་ནི་རྡོ་རྗེ་དོ་ཤལ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་དབུགས་དབྱུང་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་འབར་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆགས་པ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་དབྱངས་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་བློ་གྲོས་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་གོས་དཀར་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྙེམས་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒྱུ་འཕྲུལ་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་དགོད་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་གྲོལ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། ། འདི་ནི་མིང་གི་དབང་བསྐུར་བ་སྟེ།

These are the names such as Vajramāyā and so forth. The names of Ratnasambhava are Cintāmaṇivajra, Khavajra, Tejavajra, and so forth. The names of Amitābha are Rāgavajra, Avalokiteśvaravajra, Dharmavajra, Padmavajra, and so forth. The names of Amoghasiddhi are Hayagrīvavajra, Samayavajra, Karmavajra, and so forth. The names of the goddesses of the Akṣobhya family are Vajranairātmyā, Vajrahastā, Vajramālā, Vajrasambhavā, and so forth. The names of the goddesses of Vairocana are Vajraḍākinī, Vajralāsyā, and so forth. The names of the goddesses of the Ratna family are Vajrahārā, Vajrasāntā, Vajrajvālā, Vajramālā, and so forth. The goddesses of the Amitābha family are Vajrarāgā, Vajragītā, Vajrabuddhi, Vajrapāṇḍarā, and so forth. The goddesses of the Amoghasiddhi family are Vajragarvā, Vajramāyā, Vajrahāsā, Vajramuktā, and so forth. This is the empowerment of names.

ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། འཁོར་ལོ་དང་ནི་རིན་ཆེན་དང་། ། དེ་བཞིན་པདྨ་རྡོ་རྗེ་རྣམས། ། ཚིགས་བཅད་འདི་དག་བརྗོད་པ་ཡིས། ། མཚན་མའི་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་འགྱུར་བའི། ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་ཅིག། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་བ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་རབ་ཏུ་སྟོན། ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ་སརྦ་དྷརྨཱ་བི་ཤུདྡྷ་ཛྙཱ་ན་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་པྲཱཔྟ་ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་བ་ཡི། ། འདོད་ཆགས་དག་པ་རབ་ཏུ་སྟོན། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷརྨཱ་སརྦ་དྷརྨཱ་བི་ཤུདྡྷ་ཛྙཱ་ན་རཱ་ག་པདྨ་ད་ལ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཧྲཱིཿཨཿ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་ལ་ཐམས་ཅད་དུ། ། ཇི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་འདུལ་འགྱུར་བའི། ། རྡོ་རྗེ་མཆོད་པ་རབ་ཏུ་བསྐོར། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀརྨ་སརྦ་དྷརྨཱ་བི་ཤུདྡྷ་ཛྙཱ་ན་སརྦ་པཱུ་ཛ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཿ། དེའི་རྗེས་སུ་སློབ་དཔོན་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་ལས་བྱུང་བའི་ལྷའི་ཚོགས་ནམ་མཁའ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀླུབས་ཏེ། གདུགས་དང་། རྒྱལ་མཚན་དང་། བ་དན་བསྒྲེང་བས་བརྒྱན་ལ་ཤར་གྱི་སྒོར་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་བཞག་སྟེ།

This is the wisdom of the utterly pure dharmadhātu. By reciting these verses: "The wheel, the jewel, and likewise the lotus and the vajra—by uttering these verses, one should bestow the empowerment of the signs. For the benefit of all sentient beings, throughout all worlds, turn the wheel of Dharma in whatever way will discipline the various [beings]. Be victorious! Be victorious! Lord of all Tathāgatas, turn the wheel of Dharma! For the benefit of all sentient beings, throughout all worlds, manifest the Buddha-jewel in whatever way will discipline the various [beings]. OṂ VAJRA RATNA SARVA DHARMĀ VIŚUDDHA JÑĀNA ABHIṢEKAPRĀPTA OṂ OṂ OṂ. For the benefit of all sentient beings, throughout all worlds, manifest the purity of desire in whatever way will discipline the various [beings]. OṂ VAJRA DHARMA SARVA DHARMĀ VIŚUDDHA JÑĀNA RĀGA PADMA DALA SVABHĀVA HRĪḤ ĀḤ. For the benefit of all sentient beings, throughout all worlds, perform the vajra offering in whatever way will discipline the various [beings]. OṂ VAJRA KARMA SARVA DHARMĀ VIŚUDDHA JÑĀNA SARVA PŪJA SVABHĀVA ĀḤ." Following that, the master, from the seed syllable at his own heart, causes the assembly of deities residing in the sky to empower the disciple. The disciple is adorned with all ornaments and, with parasols, victory banners, and flags raised, is placed upon a lion throne at the eastern door.

སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་སྟེང་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་གཟུགས་སུ་རྣམ་པར་བསམས་ལ། རྡོ་རྗེའང་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བར་བསྒོམས་ཏེ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའ་ནི། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་པའི་བདག་པོའི་བདག། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་པོ་མཆོག་གི་སྐྱེས་བུའོ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ཨཿའི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བའི་དྲིལ་བུ་ལག་པ་གཡོན་པར་བྱིན་ཏེ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། ཤེས་རབ་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོར་བཤད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་གཟུང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བ་བཞེས། ། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་བྲལ་བྱས། ། རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་ལྡན་བའི། ། སྲིད་པ་དམ་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བརྗོད་ལ་སློབ་མས་ཀྱང་དཀྲོལ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ཡིད་ཀྱི་ལུས་ནི་བརྟན་བྱའི་ཕྱིར། ཕྱག་རྒྱ་དམ་ཚིག་ཞེས་སུ་བཤད། ། ལུས་ཀུན་བརྟན་པར་བྱེད་པས་ན། ། དེ་ཕྱིར་ཕྱག་རྒྱ་ཞེས་སུ་བསྒྲགས། ། ཞེས་བྱ་བ་འདིས་རང་འདོད་པའི་ལྷའི་གཟུགས་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མས་འཁྱུད་པར་བསམས་ལ། དབང་བསྐུར་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་གསུམ་གྱི། ། གནས་ལས་བྱུང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། ཤེས་རབ་བཅུ་དྲུག་ལོན་པ་ལ། ། ལག་ལ་དག་གིས་ཡང་དག་འཁྱུད། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མཉམ་སྦྱོར་བ། ། སློབ་དཔོན་དབང་དུ་ཡང་དག་འདོད། །

Upon a multicolored eight-petaled lotus, one should visualize oneself in the form of Vajrasattva. Meditating that the vajra also arises from the syllable HŪṂ, one should grasp it with the suchness that says: "The being without beginning or end is Vajrasattva, the Great Joy, Samantabhadra, the self of all, the self of the Lord of Vajra-Pride, the Blessed One, the primordial supreme person." Following that, the bell arising from the syllable AḤ is placed in the left hand, and one says: "This is explained as the melody of insight of all the Buddhas; you too must always hold it. The Victors have taken it for supreme enlightenment. Existence is pure by its very nature; by its very nature, it is made free from existence. Possessing a mind that is pure by nature, one will bring about the sublime existence." Having said this, the disciple should ring it. Following that, in order to stabilize the mental body, it is said: "The mudrā is explained as the samaya; because it stabilizes the entire body, it is therefore proclaimed as a 'mudrā'." With this, one should visualize oneself in the form of one's chosen deity, embraced by the Great Seal (Mahāmudrā), the Lady of the Vajra Expanse (Vajradhātvīśvarī). Then one says: "The great vajra empowerment, which is venerated by those of the three realms, arising from the source of the three secrets of all the Buddhas, is now bestowed." As it is also said: "Embracing with the hands a sixteen-year-old woman of wisdom, the union of the vajra and bell is correctly held to be the Master Empowerment."

ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་གི་མཐར་ཐུག་པ་ནི། ཐམས་ཅད་དུ་བུམ་པའི་བྱ་བ་ཁོ་ན་འཇུག་པས་ན་བུམ་པའི་དབང་ཞེས་བྱ་སྟེ་དང་པོའོ། ། ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་དབང་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་དོ། ། དབང་བསྐུར་བ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྔགས་དང་རྒྱུད་ཉན་པ་དང་། བཤད་པ་དང་། གསང་སྔགས་སྒྲུབ་པ་ལ་དབང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་རྗེས་བླ་མས་རྟག་པ་ཡི། ། གཟུགས་སུ་ལེགས་པར་རབ་དམིགས་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མངོན་མཆོད་པའི། ། རྗེས་སུ་གནང་བ་སློབ་མར་སྦྱིན། ། ཕྲེང་བ་ལ་སོགས་དབང་རྣམས་ཀྱི། ། དབང་བསྐུར་ང་ཡིས་བྱིན་པ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་སྤངས་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མདུན་ན་གནས། ། ད་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་སློབ་དཔོན་ཏེ། ། སྔགས་དང་རྒྱུད་རྣམས་འཛིན་པར་འགྱུར། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མཐུན་པར་བསམ། ། ཁྱོད་ནི་བདུད་རྣམས་ལས་རྒྱལ་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། སེང་གེའི་སྤྱོད་པ་ལེགས་སྤྱད་པས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དོན་རྣམས་བྱོས། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་སེར་སྣ་དང་། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མི་ཕན་གང་། ། ཉམ་ང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ན་ཡང་། ། བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་དེ་མི་བྱ། ། འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་བྱ་སྟེ། ། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་གྱི་མཆོག། མཉམ་མེད་ཁྱེད་ཀྱིས་བསྒྲག་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལེགས་པར་བྲི་བྱ་སྟེ། ། སློབ་མ་ཡོངས་སུ་བསྡུ་བར་གྱིས། ། དོགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། ། སློབ་མ་རྣམས་ལ་དབང་བསྐུར་ཡང་། ། བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པས་འཇིག་རྟེན་དང་། །

Thus it is said. In that way, because the activity of the vase alone is applied throughout the culmination of the Vajra Master empowerment, it is called the "Vase Empowerment," and it is the first. The Vajra Master empowerment is also referred to as the "Empowerment of Non-Retrogression." Through those empowerments, one becomes authorized to listen to and explain the mantras and tantras, and to practice the secret mantra. Thereafter, the guru, having clearly visualized the disciple in the form of the eternal [deity], should bestow the authorization that is worshipped by all the Buddhas: "By the empowerment I have bestowed upon you, such as the garland and the others, may you abandon all misdeeds and abide in the presence of all the Buddhas. Now you are a master of the maṇḍala and shall uphold the mantras and tantras. The Buddhas, Bodhisattvas, and deities shall also think of you with favor. You have triumphed over the māras and shall attain all the states of Buddhahood. By practicing the conduct of a lion, you must act for the benefit of sentient beings. Toward all phenomena, you must not be stingy, nor should you do anything that is not beneficial to sentient beings, even if it involves great hardship. My son, you must not do such things. Do not entertain doubt in this, for you must proclaim the supreme way of practicing the secret mantra, which is peerless. You must draw the maṇḍala well and gather disciples. With a mind free of hesitation, you should bestow empowerments upon the disciples. With firm ascetic discipline, [you shall serve] the world..."

འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབས། ། དེ་ཉིད་རིག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། དངོས་གྲུབ་དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་དང་། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ཀྱང་བསྐྱངས་པ་དང་། ། ཁྱོད་རྟག་བླ་མ་ལ་གུས་པས། ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་ལ། ། ཕན་འདོགས་དྲིན་དུ་གཟོ་ཞེས་བརྗོད། ། དེས་ན་བྱས་པ་གཟོ་བ་ཡིན། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་ཁྱོད་ལ་བསྲུང་། ། དེ་ནས་སློབ་མས་བླ་མ་ལ། ། ལུས་བཏུད་ནས་ནི་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། སྙིང་གར་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ཡིས། ། དེ་ཀུན་བགྱི་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ། ། སློབ་མ་རྗེས་སུ་གནང་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་མི་བསྐྱོད་པའི་གཟུགས་སུ་ལྷག་པར་མོས་ལ། ། རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ན་བསྣམས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་ཟུང་། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི། འདིས་ཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་བྱིན་ལ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་ཨེ་ཥ་ཏྭཾ་དྷ་ར་ཡཱ་མི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ། ཞེས་བརྗོད་དེ་སློབ་མ་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་འཛིན་དུ་གཞུག་གོ། ། འདི་ནི་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན་པའོ། ། དེ་ནས་བླ་མས་མཆོག་སྦྱིན་པས། ། སློབ་མ་སྤྲོ་བས་ལུང་བསྟན་བྱ། ། རང་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་འགྱུར། ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་བདག། གཡོན་པ་ཡིས་ནི་ཆོས་གོས་གཟུང་། ། གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་ལྡན་པ་ཡིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ། ལྷན་ཅིག་ཚིགས་བཅད་འདི་བརྗོད་པས། ། འདིར་ནི་ཁྱོད་ལ་ངས་ལུང་བསྟན།

Accomplish the supramundane siddhis. Through the mind that knows suchness, all those siddhis will arise. Through the blessing of the dharmadhātu, the maintenance of the samayas, and your constant devotion to the guru—if you act in this way, it is said that you are benefiting and repaying the kindness of the Buddhas. Therefore, you are one who is grateful, and the Buddhas will protect you. Then, the disciple should bow the body and prostrate to the guru, joining the palms at the heart and saying, "I shall do all of that." This is the ritual for the disciple's authorization. Then, the disciple should visualize themselves in the form of Akṣobhya, and the vajra-vow should be bestowed: "This is the very nature of all Buddhas, held in the hand of Vajrasattva. You too must always hold it; be firm in the vow of Vajrapāṇi." With these words, the vajra produced from HŪṂ is given, and the disciple is made to take the vajra-vow while reciting: OṂ SARVA-TATHĀGATA-SIDDHI-VAJRA-SAMAYA-ADHIṢṬHA EṢA TVAM DHĀRAYĀMI HI HI HI HI HŪṂ. This is the bestowing of the vajra-vow. Then, the guru, through the supreme gift, should joyfully grant the prophecy to the disciple: "You yourself shall become a Tathāgata, a master of the Vajra-holders." Holding the religious robe with the left hand and with the right hand in the gesture of supreme generosity, the guru recites this verse together with all the Tathāgatas: "Here, I grant you the prophecy."

། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པས་ན། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་རྣམས་ལས་བཏོན། ། ཀྱེ་དཔལ་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སིདྡྷི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་བྷུར་བྷུ་ཝ་སྭཿ། ཞེས་ལུང་བསྟན་ཏོ། ། གང་ལ་ཕྱག་རྒྱ་འདིས་ལུང་བསྟན་པར་བྱས་པ་དེ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་བསྟན་པར་མཛད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་འདི་ཉིད་ཀྱི་མཐུ་དང་སྔགས་འདིའི་སྟོབས་ཡིན་ནོ་ཞེས་སློབ་མ་ལ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདི་ནི་ལུང་བསྟན་པའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་མི་འཇིགས་པའི་ཕྱག་རྒྱས། མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་ཧ་ན་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བརྗོད་ལ་དབུགས་དབྱུང་བར་བྱ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་གསང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདིར། ། ཞུགས་པ་དང་ནི་མཐོང་བ་ཡིས། ། སྡིག་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཏེ། ། དེ་རིང་ཁྱེད་རྣམས་བདེ་བར་གནས། ། བདེ་ཆེན་ཐེག་པ་འདི་ལ་ནི། ། ཕྱི་ནས་འཆི་བ་ཡོད་མ་ཡིན། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་པས་ན། ། སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ལས་གྲོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྣམ་མི་སྤང་། ། རྡོ་རྗེ་ཞེས་བྱའི་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། གང་ཞིག་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ཙམ་གྱིས། ། སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྨད་མི་བྱ། ། ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱ་སྟེ། ། མི་ཤེས་པའམ་གཏི་མུག་གིས། ། རྣམ་པར་བསྟན་པར་བྱ་མ་ཡིན། ། རྡོ་རྗེ་དང་ནི་དྲིལ་བུ་དང་། ། ཕྱག་རྒྱ་འང་ནམ་ཡང་སྨད་མི་བྱ། ། སློབ་དཔོན་སྨད་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། ། རང་གི་བདག་ཉིད་ཡོངས་གཏང་སྟེ། །

Vajrasattva, the Tathāgata, because existence is utterly pure, has delivered you from the lower realms of existence. "O, the Tathāgata named [Name], Siddhi Samaya Stvaṃ Bhurbhūva Svaḥ!" Thus he grants the prophecy. To whoever is thus prophesied by this mudrā, all the Tathāgatas and the entire maṇḍala of Bodhisattvas and their retinues will, with one voice, grant the prophecy of unsurpassed, perfectly complete enlightenment. One should say to the disciple: "This is the power of this very mudrā and the strength of this mantra." This is the prophecy. Following that, with the mudrā of fearlessness, one should grant encouragement by saying: "MAHĀSAMAYA HANA HŪṂ PHAṬ!" "By entering and seeing this most secret maṇḍala, you are completely liberated from all sins. Today you abide in bliss. In this vehicle of great bliss, there is no death hereafter. Because existence is utterly pure, you are freed from the sufferings of existence. Do not abandon the bodhicitta. By the mere generation of the mudrā called 'Vajra,' there is no doubt that one is a Buddha. Do not disparage the sublime Dharma; never cast it aside. It must not be revealed to those who are ignorant or deluded. The vajra, the bell, and the mudrā must never be disparaged. The master must not be disparaged, for he is equal to all the Buddhas. Even at the cost of your own life..."

དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ཀྱང་གདུང་མི་བྱ། ། ཇི་ལྟར་བདེ་བས་བདེ་བཟུང་ན། ། འདི་ནི་མ་འོངས་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། འདི་ནི་དབུགས་དབྱུང་སྦྱིན་པའོ། ། འདིར་ཕྲེང་བ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་གི་བར་བྱ་བའི་རྒྱུད་རྣམས་སུ་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། འཇམ་དཔལ་གྱི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དག་ཀྱང་རྗེས་སུ་གནང་བ་ལ་སོགས་པ་བཞི་པོ་སློབ་དཔོན་གྱི་དབང་གི་དོན་དུ་སྔོན་ནམ། ཕྱི་ནས་ཀྱང་སྦྱིན་དུ་རུང་སྟེ། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་མིའི་རྒྱུད་རྣམས་ལ་མི་འགལ་ལོ། ། དེ་ལྟ་བུ་བུམ་པའི་དབང་བསྐུར་བས། སྐུ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་སྦྱངས་ནས། དེའི་རྗེས་སུ་དབང་བསྐུར་བ་གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་དང་། བཞི་པའི་རིམ་པ་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། ། རྨོངས་པ་ལ་མིན་མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་མིན། ། རྒྱལ་པོ་ལ་མིན་གཞོན་ནུ་རྣམས་ལའང་མིན། ། མ་ནིང་ལ་མིན་རྒན་པོ་རྣམས་ལ་མིན། ། གཅིག་ཏུ་རྟོག་གེ་ལ་དགའ་རྣམས་ལ་མིན། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བུ་ལ་མ་ཡིན་ཏེ། ། དད་པ་མེད་པ་རྣམས་ལའང་དེ་མ་ཡིན། ། ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྦྱོང་བྱེད་པ། ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་སྦྱིན་པར་བྱ་མ་ཡིན། ། དེ་ནས་དབེན་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཡོལ་བ་ལ་སོགས་པས་བསྒྲིབས་ཏེ། སློབ་མ་དང་བཅས་པའི་བླ་མ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་གཟུགས་དང་། སྒྲ་དང་། དྲི་དང་། རོ་རྣམས་དབུལ་ཞིང་། ལྔ་པ་རེག་བྱའི་ཡུལ་ཡང་དབུལ་བར་བྱའོ། ། སློབ་མ་རང་གི་ཡིད་དགའ་བ། ། གཟུགས་ལ་ལང་ཚོས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པའི་སྐལ་ལྡན་པའི། ། ཤེས་རབ་དེ་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། གསང་བའི་དབང་གི་དོན་དུའོ། །

One should not torment oneself with asceticism. If one holds to bliss through bliss, this is the future perfect Buddha; this is the granting of relief. Here, this is not contradictory even in the Kriya Tantras, from the initiation of the rosary up to the Vajra Master initiation, because it was spoken by the Perfectly Complete Buddha in the Mañjuśrī Tantra and others. These four, such as the permission and so forth, may be granted either before or after the Vajra Master initiation; this is also not contradictory in the Yoga Tantras. Having thus conferred the vase initiation and purified the Vajra Body, the sequence of the second, third, and fourth initiations shall be explained: It is not for the deluded, nor for the non-Buddhists; Not for kings, nor for the young; Not for the impotent, nor for the elderly; Not for those who exclusively delight in logic. The Bodhicitta is not for a son, Nor is it for those who lack faith. It purifies the Vajra of speech and mind; It is not to be given to the Śrāvakas. Then, in a secluded place, having screened it with a curtain or the like, the Great Vajra Guru, together with the disciples, should offer forms, sounds, smells, and tastes, and also offer the fifth object, the tangible. A disciple who is personally pleasing, Adorned with youth in form, And fortunate in the vows of samaya— To that one, the Wisdom Consort should be offered. This is for the sake of the Secret Initiation.

བླ་མས་ཀྱང་སེམས་དཔའ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་བསྐྱེད་ལ། དེའང་རིགས་ལྔའི་ཚོགས་སུ་བྱས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་འདུ་བྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་དོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེའི་དབྱངས་ཀྱིས། ནི་ར་ཏཿས་མ་པཏྟི་བྱས་ལ་ཀུན་དུ་བསྐྱོད་པས་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་པོ་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་ཕཊ་ཅེས་བྱ་བའི་གསང་སྔགས་བརྗོད་དེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་བཏོན་ཏེ་རྒན་པོ་དང་མིང་མེད་དག་གིས་སློབ་མའི་ཁར་ལྟུང་བར་བྱའོ། ། སློབ་མ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་བསམས་ཏེ། རང་གི་ལུས་ལ་གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་མཉེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཨ་ཧོ་སུ་ཁ་ཞེས་བརྗོད་ལ་ལོངས་སྤྱད་པར་བྱའོ། ། སླར་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དུང་ཆོས་ལ་སོགས་པར་བཞག་ནས་དྲིའི་ཆུས་སྦངས་ཏེ། བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་རྡོ་རྗེ་བླ་མས་སློབ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བར་བྱའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཟླ་གསང་ཐིག་ལེ་ལས། པདྨའི་དབུས་ནས་རིན་ཆེན་འབར་བ་རབ་ཕྱུང་ཏེ། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དབུ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྐམས་པ་ལ། ། རྣམ་དག་རྡོ་རྗེ་ལས་ནི་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཆུ། ། དྲི་མེད་ཆར་གྱིས་སྤྱི་བོར་དབང་བསྐུར་ཅིག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བས་གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་དང་། ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་དག་རྣམ་པར་སྦྱངས་སྟེ། དེའང་།

The guru also generates himself in the essence of the Great Vajradhara, the nature of the three sattvas. Having arranged him as the assembly of the five families, preceded by the preparation of the vajra and lotus, he recites the mantra: oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Possessing the divine pride of Ratnasambhava, with the melodic tone of the syllable hūṃ, he performs the nirartasamāpatti and, by means of universal movement, experiences the three wisdoms—emptiness and so forth—as the essence of the wisdom of clear light, the nature of supreme joy. Then, reciting the secret mantra phaṭ, he should bestow the water of insight, the bodhicitta. Having drawn it out, it should be placed in the mouth of the disciple by the thumb and ring finger. The disciple should be visualized as the nature of Vairocana; in order to please all the Tathāgatas residing within his own body, he should say aho sukha and partake of it. Furthermore, having placed the bodhicitta in a conch or similar vessel and moistened it with scented water, the Vajra Guru should confer the empowerment upon the disciple, preceded by verses of auspiciousness. As the Blessed One said in the Candraguhyatilaka: "Having drawn forth the blazing jewel from the center of the lotus, Upon the heads of the Victors, which are exceedingly parched, May the water of wisdom arising from the pure vajra Confer empowerment upon the crown of the head with stainless rain." Through the conferral of the secret empowerment, the vajra of speech and the vajra of mind are thoroughly purified. Furthermore:

རླུང་རྣམས་ཕྲ་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། སེམས་དང་ཡང་དག་འདྲེས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི་ནི་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་བར་གྱིས་རྡོ་རྗེ་སློབ་མས་ལུས་དང་། ངག་དང་། སེམས་དབེན་པ་ཐོབ་ནས་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ། དམ་ཚིག་སྡོམ་པའི་སྐལ་ལྡན་པ། ། ན་ཚོད་བཅུ་གཉིས་ལོན་པའམ། ། ཡང་ན་ལོ་ནི་བཅུ་དྲུག་སྟེ། ། ཉི་ཤུ་ལོན་ཡང་མཛེས་པ་ནི། ། ཤེས་རབ་སྒྲུབ་པོ་ལ་དགའ་སྟེ། ། གསོལ་བ་བཏབ་ནས་གཏད་པར་བྱ། ། སློབ་མ་རིན་ཆེན་གང་ཟག་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སྔར་བཤད་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས། ། དེ་ཡི་ལག་ཏུ་བླ་མ་ཡི། ། ལག་པས་འབད་དེ་གཏད་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཡིས། ། དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་རབ་ཏུ་སྦྱིན། ། སྤྱི་བོར་རྡོ་རྗེ་ལེགས་བཞག་སྟེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་དཔང་དུ་གཟུགས། ། དེ་བཞིན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཡང་། ། བླ་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱིས་བརྗོད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དགའ་མ་འདི་ཟུང་ཤིག། བསྟེན་པར་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་དགོངས། ། འཁོར་ལོའི་རིམ་པའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། སྲིད་པ་གསུམ་ན་དགའ་འདི་ལས། ། གཞན་པའི་ཐབས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་མིན། ། དེས་ན་འདི་དང་ནམ་དུ་ཡང་། ། ཁྱོད་ཀྱིས་འབྲལ་བར་མ་བྱེད་ཅིག། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། ། རིག་མའི་བརྟུལ་ཞུགས་བླ་ན་མེད། ། རྨོངས་པ་གང་ཞིག་འདའ་བྱེད་པ། ། དེ་ལ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་མེད། ། ཅེས་བརྗོད་ལ་རེག་རྡོ་རྗེ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །

"The winds, in the form of subtle bodies, Become perfectly blended with the mind." Thus it is said. This is the ritual for the conferral of the secret empowerment. In this way, through the sequence up to the secret empowerment, the vajra disciple attains the isolation of body, speech, and mind. Then, for the purpose of realizing the self-consecration, which is the nature of bliss that does not arise without the three vajras, one should enter the third, the wisdom-gnosis empowerment. Regarding that: "To the fortunate one who holds the vows and samaya, Whether twelve years of age, Or sixteen, or even twenty, Who is beautiful and delights in the practitioner of wisdom, Having been requested, she should be entrusted. To the disciple, a jewel-like person, With the vajra and the previously explained verses, The guru, with his own hands, Should diligently entrust her into their hands. The learned vajra master Should bestow the samaya-vajra. Placing the vajra firmly upon the crown of the head, He should take the Tathāgatas as witnesses. Likewise, the Vajradhara The guru, the Vajradhara, should say: 'Hold this consort! The Buddhas intend for you to rely upon her. Through the application of the stages of the wheels, There is no other means in the three realms of existence Than this joy to attain Buddhahood. Therefore, never at any time Should you be separated from her. This is the unsurpassed Vidyā-vow of all the Buddhas. Any fool who transgresses this Will not attain the supreme siddhi.'" Having spoken thus, the touch-vajra should be given.

དེའང་གུར་ཀུམ་དང་ཙནྡན་ལ་སོགས་པས་བྱུགས་ཏེ། དྲི་ཞིམ་པོའི་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བས་ཉེ་བར་སྤུད་ལ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཀྱིས་རང་གི་ཆུ་སྐྱེས་གསལ་བར་བྱས་སྟེ་འདི་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། ཨེ་མ་ང་ཡི་པདྨ་འདི། ། བདེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ལྡན། ། གང་ཞིག་ཆོ་ག་བཞིན་བསྟེན་ན། ། དེ་ཡི་མདུན་ན་ང་འདུག་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་བསྙེན་ལ་སོགས་པ་ཡི། ། བྱ་བ་པདྨར་ཇི་བཞིན་བྱེད། ། བདེ་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རང་ཉིད་དེ། ། འདི་ཉིད་དུ་ནི་ཡང་དག་གནས། ། དེ་ནས་ཏྭཾ་བྷཉྫ་མོཀྵ་ཧོཿ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་འདིས་དེའང་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་རིགས་ལྔའི་ཚོགས་སུ་བྱ་སྟེ། ཧཱུཾ་གི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལྔ་པ་ལ་དབུ་མའི་རྩེ་མོར་ཨོཾ་གྱི་ཡི་གེ་བསམས་ལ། དེའི་ཨའི་ཡི་གེ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་འོད་ཟེར་ལྔས་ཀུན་དུ་དཀྲིགས་པའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མའི་རྩ་གཡོན་གྱི་ཆ་ལ་གནས་པ་སོར་མོས་བསྐུལ་ཏེ། དེ་ལས་ཅུང་ཟད་མྱོང་བའི་བདེ་བ་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བས། ཧཱུཾ་ཞེས་བྱ་བའི་དབྱངས་ཀྱིས་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བླ་མའི་ཞལ་ནས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་མཚན་ཉིད་གསུམ་པ་དགའ་བྲལ་སྣང་བ་ཉེ་བར་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་རང་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། རྡོ་རྗེ་པདྨར་རབ་གནས་ཏེ། །

Then, having anointed [the area] with saffron, sandalwood, and so forth, and having adorned it with garlands of fragrant flowers, one should clearly manifest one’s own lotus with the garment of the directions and speak these words: "O, this lotus of mine Is perfectly endowed with all bliss. Whoever relies upon it according to the ritual, I abide before them; The activities of serving the Buddhas and so forth Are performed within the lotus just as they are. The King of Great Bliss himself Abides perfectly right here." Then, one should bestow [the lotus] with the mantra: tvaṃ bhañja mokṣa hoḥ. Then, with the mantra oṃ sarvatathāgatānurāgaṇavajrasvabhāvātmako ’haṃ, and possessing the divine pride of Ratnasambhava, one should transform [the organs] into the assembly of the five families of insight with the mantra oṃ āḥ hūṃ svāhā. One should visualize the syllable oṃ at the tip of the central prong of a five-pronged vajra arising from the syllable hūṃ, and a red eight-petaled lotus arising from the syllable āḥ, completely enveloped in five-colored light rays. Then, stimulating the channel of Vajradhātvīśvarī located on the left side with the fingers, and through the activity of desire and so forth that experiences a slight bliss from that, one should begin to accomplish bliss with the melodic sound of hūṃ. Then, from the mouth of the guru, one should personally experience the third [joy], the "near-attainment of appearance," characterized by the complete filling of the bodhicitta in the vajra-jewel, known as the "joy beyond joy." As it is said: "Abiding perfectly in the vajra-lotus..."

བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་སྤང་མི་བྱ། ། བསྐྱོད་བྱ་དེ་ཡི་དགའ་བ་ཡིས། ། སེམས་ནི་ཀུན་དུ་གང་བར་བསྒོམ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། ཇི་སྲིད་མ་དོར་དེ་སྲིད་དུ། ། རྒྱུན་མི་འཆད་པར་དགའ་བ་ལས། ། བྱུང་བའི་བདེ་བ་ཅིས་མི་ཐོབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡང་དག་པར་བཏོན་ལ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ཡང་དེ་ཉིད་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་སྔགས་འདིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛཱ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་དོ། ། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གི་དཔེས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་རྟོགས་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། བཞི་པ་ཡང་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། ། ཞེས་གསུངས་པས། གང་གི་ཚེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བ་དེའི་ཚེ། དེ་བཞིན་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲས་སྔ་མའི་དངོས་པོ་ལ་དཔྱོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བཞི་པར་འགྱུར་རོ། ། ཇི་ལྟར་སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་པའི་གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་ལ་དེ་ཉིད་ཡིན་ན་གསུམ་པ་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་དུ་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་དབང་བཞི་པ་མཚོན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ནི་བཞི་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་དཔེས་རྡོ་རྗེ་བླ་མའི་ཞལ་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱའོ། །

One should not abandon the bodhicitta; through the joy of that movement, one should meditate on the mind as being completely filled. As long as the yogi does not discard the bodhicitta, why should they not obtain the bliss arising from uninterrupted joy? Thus it is said. Following that, one should recite the mantra phaṭ and properly extract the bodhicitta. Then, possessing the pride of Amoghasiddhi, one should perfectly offer that very [bodhicitta] to all the Buddhas residing in the ten directions with this mantra: oṃ sarvatathāgata-pūjā-vajra-svabhāva-ātmako ’haṃ. Thus it is said. Third, through the example of the wisdom-knowledge empowerment (prajñājñānābhiṣeka), one should realize the nature of great bliss as the saṃbhogakāya. Now, the dharmakāya is to be realized: "The fourth is also like that." Because it is so stated, when the characteristic of the emptiness of all nirvāṇa, which is to be personally realized, is realized, then by the word "like that" (tathā), because it examines the previous entity, that which was the third, the wisdom-knowledge empowerment, becomes the fourth. If the third, the wisdom empowerment, is the realization of the characteristic previously described, then it becomes the third, the wisdom-knowledge empowerment. Likewise, here too, in order to illustrate the fourth empowerment, the wisdom becomes the fourth; that itself is the wisdom-knowledge. Therefore, through the example of wisdom, the meaning of the dharmakāya is to be realized from the mouth of the Vajra Guru.

དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྡོ་རྗེ་སློབ་མའི་ངག་གིས་དྲིས་ལ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་གཏེར་གྱུར་པའི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་ལྟུང་གྱུར་ན། ། རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོ་བརྒྱལ་འགྱུར་བས། ། མ་སྨད་དངོས་གྲུབ་ག་ལ་ཡོད། ། མཁའ་དབྱིངས་རྡོ་རྗེའི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རེག་པ་ལས་ཀྱང་ཆེས་མཚར་བའི། ། བདེ་བ་སྐྱེ་འགྱུར་གང་ཡིན་ཏེ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བར་བྱེད་པའོ། ། ཁྱབ་པ་གཟུང་བྱས་དུས་སུ་ཡང་། ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བརྒྱལ་འགྱུར་བས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་བདག་དངོས་གྲུབ་ནི། ། གང་ལས་དེ་ཉིད་འབྱུང་བ་ལགས། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་དང་འོད་གསལ་ལས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གང་གི་ཚེ་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པའི་རིམ་པས་འོད་གསལ་བ་ཐོབ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་འོད་གསལ་བ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཇི་སྲིད་ཕུང་པོ་དང་བྲལ་བའི་མཆོག་ཏུ་བདེ་བར་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་། ཕུང་པོ་མེད་པའི་བདེ་བའི་མཆོག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཡང་བཞི་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའོ། ། དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་ཕ་ལས་བདེ་ཐོབ་པ། ། དེ་ཡི་བདེ་བ་རང་གིས་བཟའ། ། བདེ་བ་གང་གིས་འཆིང་བ་འདིར། ། དེ་ཡི་བདེ་བ་བསམ་གཏན་བརྗོད། ། དང་པོ་དགའ་བ་ཙམ་ཉིད་དེ། ། གཉིས་པའི་གྲངས་ལ་མཆོག་དགའ་ཉིད། ། གསུམ་པ་ལ་ནི་དགའ་བྲལ་བཤད། ། བཞི་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པར་བརྗོད། ། དགའ་བ་བདེ་བ་ཅུང་ཟད་དེ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་དེ་བས་ལྷག། དགའ་བྲལ་དགའ་བས་ཆགས་བྲལ་འགྱུར། ། ལྷག་མས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའ་སྟེ། །

For that very reason, the Vajra Disciple asked: "If the bodhicitta, which is the treasury of all accomplishments, should fall, the aggregate of consciousness will faint; how then could there be any irreproachable accomplishment? Through the vajra union in the expanse of space, a bliss arises that is even more wondrous than mere touch; it is that which brings supreme joy. Even when the pervasive [bliss] is grasped, the aggregates and so forth faint; from what, then, does the accomplishment of the Great Seal (Mahāmudrā) arise?" Thus it was said: "From supreme joy and the clear light..." When one attains the clear light through the stage of self-consecration, by the power of meditating on the clear light that is inseparable from the three wisdoms, the yogi does not manifest the accomplishment of the nature of union as long as the supreme bliss that is free from the aggregates has not been attained. The Blessed One also said: "The supreme bliss is without aggregates." That, moreover, is the fourth, the coemergent. Also from the Hevajra Tantra: "Just as bliss is obtained from the father, one should enjoy that bliss oneself. That bliss by which one is bound here is described as meditative concentration (dhyāna). The first is mere joy; the second in number is supreme joy. The third is explained as the joy of separation; the fourth is described as the coemergent. Joy is a slight bliss; supreme joy is greater than that. Through the joy of separation, one becomes free from attachment; the remainder is the coemergent joy."

འདོད་ཆགས་མེད་ཅིང་ཆགས་བྲལ་མེད། ། དབུ་མར་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ། གསུམ་པོ་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་བྱང་ཆུབ་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས་ལ། རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས་ཀྱང་། མ་དག་པ་ཡི་བསམ་གཏན་འདི། ། འདོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའང་མིན། ། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་འདྲ་བའི་མཆོག། འོད་གསལ་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་ནི། ། འོད་གསལ་གོ་འཕང་ཐོབ་ནས་སུ། ། རང་འདོད་པ་ཡི་གཟུགས་སུ་འགྱུར། ། དེ་ཚེ་འབྱོར་པ་ཀུན་ཐོབ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེའི་སྐུ་ནི་རབ་དགར་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ལས་ཀྱང་། སྟོང་ཉིད་གསུམ་པོ་རྣམ་དག་གང་། ། དེ་ཉིད་འོད་གསལ་པ་ཞེས་བཤད། ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་གོ་འཕང་ཡང་། ། ཡེ་ཤེས་གསུམ་པོ་རྣམ་དག་ལས། ། ཡེ་ཤེས་དགའ་བཞི་དེ་ཁོ་ན། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་བླ་ན་མེད། ། རྣམ་འགྱུར་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད། ། གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་མཆོག་ཏུ་ཞི། ། ཡོད་དང་མེད་པ་མ་ཡིན་ལ། ། དེ་ནི་ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། ། དེས་ན་འོད་གསལ་དག་པ་ལས། ། འདུ་ཤེས་གསུམ་པོ་ཡང་དག་བྱུང་། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན་འཛིན་ཅིང་། ། དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་དག་དང་ལྡན། ། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་དེ་ནས་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་ལ། འཕགས་པ་ལྷའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། འོད་གསལ་བ་དང་སྟོང་པ་ཆེ། ། ཞེས་གསུངས་པས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་གྲུབ་བོ། ། དགོངས་པ་བླ་ན་མེད་པ་ལས་ཀྱང་། ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཤིན་ཏུ་སྟོང་། ། གསུམ་པ་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། བཞི་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡང་། ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་རབ་ཏུ་དབྱེ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཡིས། །

"Without attachment and without detachment, One does not perceive a middle; Because these three are abandoned, The coemergent is called awakening." Thus it is said. Also, from the Lalitavistara: "This impure meditative concentration Does not even accomplish desires. By focusing on the supreme luminosity, Which is like the expanse of space, And having attained the state of luminosity, One becomes whatever form one desires. At that time, all riches are obtained, And the vajra body becomes most joyful." Thus it is said. Also, from the Anuttarasandhi: "That which is the purity of the three emptinesses Is explained as luminosity itself. The state of the emptiness of all Arises from the purity of the three wisdoms. That very wisdom of the four joys Is the unsurpassed omniscience. Without transformation and without appearance, Non-dual and supremely peaceful, Neither existent nor non-existent, It is not the domain of speech. Therefore, from pure luminosity, The three perceptions truly arise. Bearing the thirty-two marks And endowed with the eighty minor signs, Possessing the excellence of all aspects, One then becomes the omniscient one." Thus it is said. Also, the noble Āryadeva stated: "Luminosity and great emptiness," By which the definition of their union is established. Furthermore, from the Anuttarasandhi: "Emptiness, very emptiness, The third is great emptiness, And the fourth is the emptiness of all— These are distinguished as cause and result. Through the union of wisdom and method..."

རྫོགས་པ་ཉེ་བར་ཐོབ་པ་ལས། ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་འོད་གསལ་ཡིན། ། རྒྱུ་ཡི་གོ་རིམ་དག་པ་ཡང་། ། རྣམ་ཤེས་རིམ་པའི་སྦྱོར་བས་སོ། ། སྟོང་ཉིད་གསུམ་པོ་རབ་སྦྱོར་ལས། གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པ་འཐོབ། ། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དགྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ལས་ཀྱང་། སྟོན་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན། ། གཙོ་བོར་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུར་ལྡན། ། བཙུན་མོའི་བྷ་ག་བདེ་ཅན་དུ། ། ཁུ་བ་ཞེས་བྱས་རྣམ་པར་གནས། ། དེ་མེད་པས་ན་བདེ་མེད་འགྱུར། ། ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་ལྟོས་དང་བཅས། ། ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་བདེ་བ་ལས། ། དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དངོས་པོ་མིན། ། དེ་ཉིད་དངོས་མེད་ཚུལ་ཡང་མིན། ། ཞལ་ཕྱག་རྣམ་པའི་གཟུགས་ཅན་དང་། ། མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་གཟུགས་མེད་པ། ། དེ་ཕྱིར་འགྲོ་ཀུན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། ། རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཞེས་བརྗོད། ། རྣམ་དག་དམ་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། རང་བཞིན་མྱ་ངན་འདས་པ་ཉིད། ། ལྷ་ཡི་རྣམ་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ནི། ། བཞིན་དང་ཁ་དོག་གནས་པ་ནི། ། སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པར་གནས། ། འོན་ཀྱང་བག་ཆགས་ཕལ་པས་སོ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གལ་ཏེ་གཉིས་པ་གསང་བའི་དབང་བསྐུར་བའི་རྗེས་ཐོགས་ཁོ་ན་ལ། གསུམ་པ་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གིས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མཚོན་པ་ཡིན་གྱི། བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་གིས་དེ་ལྟར་བརྟགས་པ་དེ་བརྟགས་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་རིམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་རང་བཞིན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་དཔེས་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་སུ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །

From the attainment of the completion stage, everything is the luminosity of emptiness. The purification of the causal sequence also occurs through the application of the stages of consciousness. By thoroughly applying the three types of emptiness, the unsurpassed state is attained. Thus it is said. Likewise, from the Hevajra Tantra: The Teacher possesses the thirty-two marks, And is primarily endowed with the eighty minor signs. In the bhaga of the consort, the blissful, That which is called "semen" abides. Without that, there is no bliss; Because it lacks power, it is dependent. From the bliss of the deity yoga, Therefore, the Buddha is not a material entity, Nor is he a non-entity in nature. Having a form with faces and hands, Yet being the supreme bliss that is formless, Therefore, all beings are coemergent; This is called "natural coemergence." By means of the utterly pure, sublime mind, The nature itself is nirvana. Through the form of the deity’s appearance, With its features and colors, It abides from the very moment of birth, Yet it is obscured by ordinary habitual tendencies. Thus it is said. If one were to argue: "The third empowerment, the wisdom-gnosis empowerment, indicates the dharmakāya immediately following the second secret empowerment, and not through self-consecration," such an analysis is not valid, because the stage of self-consecration is indispensable. Therefore, the wisdom-gnosis empowerment should be understood through the analogy of the consecration of the nature of the vajra-jewel.

དེའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་ནུས་ཏེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། བདག་བྱིན་བརླབ་པའི་རིམ་པ་ཡིས། ། འོད་གསལ་བ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བླ་མ་ཡིས། ། ཐོག་མར་བདག་བྱིན་བརླབ་པ་བསྟན། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གསུམ་པ་དང་བཞི་པའི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབང་གིས་རྟོགས་པའི་དོན་ཉིད་ཚིག་གིས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། སློབ་མའི་མོས་པ་ཡིད་ཀྱིས་ལེགས་བརྟགས་ནས། ། ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཆོ་གས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་ཚུལ་ལ་མོས་པ་ལ། ། རིན་ཆེན་ཚིག་གི་དབང་ཉིད་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། གལ་ཏེ་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཚུལ་ལ་མོས་པ་ཉིད་དུ་གང་ལས་ཤེས་ཤེ་ན། མཚན་མ་ལས་ཏེ། དེ་སྐད་དུ་ཡང་། དུ་བ་ལས་ནི་མེར་ཤེས་ཏེ། ། ཆུ་སྐྱར་ལས་ནི་ཆུར་ཤེས་བཞིན། ། བློ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡི། ། རིགས་ནི་མཚན་མ་དག་ལས་ཤེས། ། གདོང་གི་ཆུ་སྐྱེས་རབ་དང་ཞིང་། ། དགའ་བས་ལུས་ཀྱི་སྤུ་ལྡང་པའི། ། སློབ་མ་དམ་པ་དེ་ཁོ་ན། ། མཐོང་ནས་མཁས་པས་རྗེས་སུ་གཟུང་། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། དཔལ་ལྡན་འདུས་པར་ཇི་ལྟར་གསུངས་ཉིད་བཞིན། ། དབང་བཞིའི་རིམ་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ལས། ། བདག་གིས་བསོད་ནམས་བསྒྲུབས་པ་གང་ཡོད་དེས། ། འགྲོ་ཀུན་རྟག་ཏུ་དབང་དོན་ལྡན་པར་ཤོག། ཇི་ལྟར་མཁས་པ་དུ་མ་དག་གིས་མཛད་པ་ཡི། ། དབང་གི་དོན་འབྱེད་ཆོ་ག་ཡོད་མོད་དེ་ལྟ་ནའང་། ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་པདྨོའི་སྦྲང་རྩི་ཐོབ་པས་ན། ། དེ་ཡི་དགོངས་པ་འདིར་ནི་བདག་གིས་གསལ་བར་སྤེལ། །

Immediately following that, one is able to easily realize the dharmakāya, which is characterized by the emptiness of all things. As the noble Nāgārjuna said: "Through the stage of self-consecration, One will attain the clear light itself. Then, the Vajra Guru First taught the self-consecration." Likewise, the very meaning realized through the third and fourth empowerments of insight and wisdom should be expressed in words. As it is said: "Having carefully examined the student's inclination with the mind, And having conferred the empowerment through the ritual as it was taught, To one who is devoted to the profound and vast way, One should bestow the empowerment of the precious words." If one asks, "From what is it known that they are indeed devoted to the profound and vast way?" it is known from signs. As it is said: "Just as fire is known from smoke, And water is known from water-fowl, The lineage of the wise Bodhisattvas Is known from their signs. Seeing that sublime student whose lotus-face is radiant And whose body hairs stand on end with joy, The wise one should then take them under their care." Just as it was taught in the glorious Guhyasamāja, through this detailed analysis of the sequence of the four empowerments, whatever merit I have accumulated, may all beings always possess the meaning of empowerment. Although there are indeed rituals for analyzing the meaning of empowerment composed by many scholars, since I have obtained the honey from the lotus feet of the venerable Nāgārjuna, I have clearly propagated his intended meaning here.

ཟུང་དུ་འཇུག་པ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དབང་གི་ཆོ་ག། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བརྙེས་པའི་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སྒྲ་གཅན་འཛིན་དཔལ་བཤེས་གཉེན་གྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། མཁས་པ་ཆེན་པོ་བསོད་སྙོམས་པ། ཤཱཀྱ་ཤྲཱི་བྷ་དྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། ཤཱཀྱའི་དགེ་སློང་ཀུན་དགའ་རྒྱལ་མཚན་དཔལ་བཟང་པོས་ཐོབ་སྟེ། ཐོས་ནས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། ། འདི་ལ་ཤློ་ཀ་ཕྱེད་དང་བརྒྱད་བརྒྱའོ། ། ། །

The Ritual of Empowerment entitled Clarifying the Union is completed. It was composed by the great scholar Rāhulashrīmitra, who attained the siddhi of the great maṇḍala. It was received from the presence of the great scholar, the mendicant Śākyaśrībhadra, and then translated, edited, and finalized by the Śākya monk Kunga Gyaltsen Palzangpo. This contains seven hundred and fifty verses.