A Vajrasattva Sādhana

#༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བཛྲ་སཏྭ་སཱ་དྷ་ནཾ་#ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། ། དཔལ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིགས་ཅན། གསུང་རབ་འཆད་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དང་ཕྲད་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པར་ཞུགས་ནས། རྟོགས་#པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་། མཐའ་དྲུག་གི་བཤད་པ་ལས་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་པའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་གྱི་སྒོ་ནས། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ཐོས་ནས་བྱིས་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་རྒྱུད་ནས་བཏུས་ནས། ཇི་ལྟར་ཐོབ་པའི་མན་ངག་གི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྟོག་པ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ལ་སོགས་པ་སྒྲ་སྣ་ཚོགས་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་#ལུང་གི་#རྗེས་སུ་བྱེད་དོ། ། དེ་ལ་སློབ་དཔོན་ཁ་ཅིག་ཟླ་བ་དང་རྡོ་རྗེའི་རིམ་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྫོགས་པར་རྟོག་གོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་#སྲིད་པ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ལྔའི་རིམ་པས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་#སྐད་ཅིག་བཞིའི་རིམ་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྫོགས་པར་#རྟོག་གོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་པའི་ལྷ་ཡང་ཁ་ཅིག་ནི་བཅུ་གསུམ་པར་འདོད་དོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་བཅུ་དགུར་འདོད་དོ། ། ཁ་ཅིག་ནི་ལྷ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་དགོད་པར་འདོད་དོ། ། དེ་ལྟར་རྒྱུད་འདིར་རྒྱུད་#སྣ་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་སོགས་པ་ལྷའི་སྐུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཡང་འགྲེལ་བཤད་དང་།

In the language of India: Vajrasattvasādhanam-nāma. In the language of Tibet: rDo rje sems dpa’i sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of Vajrasattva). Homage to the glorious Mañjuvajra. Those of the lineage who have realized the Buddha Vehicle, having met with a spiritual friend who explains the scriptures, enter the Vajra Vehicle. They enter into the meditative absorption of the yoga of realization and, having served a Vajra Master who has turned away from the explanations of the six parameters, they hear the Śrī Guhyasamāja Mahāyoga Tantra by way of the literal meaning. For the sake of realization by the uninitiated, they extract [the essence] from the tantra and, following the oral instructions as they have received them, follow the scriptural authority of the various arrangements of terms, such as the sādhana of the conceptual deity yoga. Regarding this, some masters conceptualize the completion of Vajrasattva through the sequence of the moon and the vajra. Some do so through the sequence of the arising of existence. Some do so through the sequence of the five manifest enlightenments. Some conceptualize the completion of Vajrasattva through the sequence of the four moments. As for the deities of the maṇḍala, some assert there are thirteen; some assert there are nineteen; and some assert there are twenty-five deities to be arranged. Thus, in this tantra, based on various tantras, the bodies of the deities such as Vajrasattva are brought to completion. Following that, there are also commentaries and...

དཀའ་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་གདུལ་#བར་བྱ་བའི་སྐྱེ་བོའི་དོན་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་མངོན་པར་མོས་པ་དང་དད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བརྒྱུད་པ་ཐོབ་ནས། ཐོས་པ་དང་། བསམ་པ་དང་། བསྒོམ་པའི་རིམ་པས་རྟོག་པའི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་གོམས་པར་བྱེད་དོ། ། དོན་གྱི་དབང་འདི་དག་རྟོགས་ནས་བདག་གིས་འཕགས་པ་དཔལ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱི་བརྒྱུད་པ་ལས་འདུས་པ་བཤད་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་མཐའ་དྲུག་གི་བཤད་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱུད་ཐོས་ཤིང་རིམ་པ་གཉིས་རྟོགས་ནས། སྣ་ཚོགས་པའི་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་ཀྱི་རིམ་པའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད་པ་ནས་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ལ་ཐུག་པ་མདོ་རིམ་པར་བཏུས་ཤིང་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་བསྟན་ཏེ། སྔགས་ཀྱི་ངེས་པ་དང་པོ་སྟེ། ། གཉིས་པ་དགོད་པ་བསྟན་པའོ། ། རྣམ་པར་གཞག་#པ་ཡང་གསུམ་སྟེ། ། བཞི་པ་དེ་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། ཞེས་བྱ་བའི་རིམ་པས་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཐོས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་བླ་མའི་གནང་པ་ཐོབ་ནས་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷའི་མདུན་དུ་ཨརྒ་#ཕུལ་ཏེ། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་པོས་དགོན་པ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་གནས་སུ་ཤར་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པས་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་མཉམ་པར་གནས་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་#ལ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་རིམ་པས་བདག་དང་གཞན་ལ་ཕན་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་#གོ་འཕང་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །

Having composed commentaries such as the Pañjikā, he teaches for the benefit of those to be trained. In that regard, those who follow with devotion and faith in the Vajrayāna, having obtained the lineage of suchness, familiarize themselves with the yoga of the conceptual deity through the stages of hearing, reflection, and meditation. Having realized these essential points, and having heard the tantra through the gateway of the explanation of the six parameters (ṣaṭkoṭi) following the Explanatory Tantra of the Guhyasamāja from the lineage of the noble and glorious Nāgārjuna, and having realized the two stages, I shall now extract and summarize the sequence of chapters from the generation of Vajrasattva up to the seventeenth chapter, in order to eliminate the doubts of those who are attached to the various generation stages regarding the methods of accomplishment. First, the stages of accomplishment are shown: "The first is the certainty of the mantra; the second is the teaching on the arrangement; the third is the formal presentation; and the fourth is the teaching on suchness." Having heard the methods of accomplishment according to this sequence, and having obtained the permission of the Vajra Guru, one should offer argha before one's chosen deity. Then, the practitioner, in a place conducive to the mind such as a great hermitage, should sit in the bodhisattva posture facing east. Having generated a mind of great compassion for all sentient beings, one should accomplish the state of Vajrasattva, which benefits oneself and others, according to the sequence that will be explained.

དེའི་དོན་ནི་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ་ལས། ། དགོན་པ་ཆེན་པོའི་ས་ཕྱོགས་ནི། ། མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་སོགས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། རི་བོ་དབེན་པ་དག་ཏུ་ནི། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་འགྲུབ། ། ཅེས་བྱ་བའོ#། ། དེའི་རྗེས་ལ་སྒྲུབ་པ་པོས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མོས་པས་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་བསལ་ལ་སྐད་ཅིག་གིས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་ཁ་དོག་དཀར་པོར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་གསུམ་པ་ལས། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། འོད་ཟེར་སྤྲིན་གྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ། ། སངས་རྒྱས་འབར་བར་#འདྲ་བའི་འོད། ། ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལེའུ་དང་པོ་ལས་གསུངས་པ། ཡེ་ཤེས་སྒྲོན་མ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་བཛྲ་དྷྲྀཀ་ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་ལ་དེས་མི་བསྐྱོད་པའི་སྐུ་ནག་པོ་ཞལ་གསུམ་པ། ཕྱག་དྲུག་པ། བདག་ཉིད་ཀྱི་མདུན་དུ་གནས་པར་#བལྟས་ནས། བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུས་ལ་ཆུ་དང་འོ་མའི་ཚུལ་གྱིས་རྗེས་སུ་ཞུགས་པས་བདག་ཉིད་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་མདོག་ཅན་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་བསྒོམས་ཏེ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་དང་པོ་ལས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སྦྱོར་བའི་གོ་འཕང་མཆོག་གིས་ནག་པོ་དཀར་པོ་དམར་པོའི་རྣམ་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་། གསུང་དང་ཐུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་བཞུགས་#ཏེ་ཞེས་བྱའོ། །

The meaning of this is stated in the twelfth chapter: "In a region of a great wilderness, adorned with flowers, fruits, and the like, in secluded mountain retreats, the gathering of all accomplishments is achieved." Following that, the practitioner, through the conviction of emptiness, should eliminate ordinary pride and, in an instant, visualize themselves in the form of the Great Vajradhara, white in color. The sūtra for this is in the third chapter: "Abiding in the center of the expanse of space, one should meditate on the maṇḍala of the buddhas, a great mass of clouds of light rays, with a radiance like the blazing of the buddhas." Then, as taught in the first chapter, by means of the vajra-samādhi of the lamp of primordial wisdom, one should recite the mantra vajradhṛk. Visualizing that this brings forth the black body of Akṣobhya with three faces and six arms, one should see him abiding in front of oneself. By merging into one's own body in the manner of water and milk, one meditates on oneself in the form of Dveṣavajra, the color of sapphire. The sūtra for this is in the first chapter: "By the supreme state of union with the great seal of Akṣobhya—the knowledge-being of the body, speech, and mind of all tathāgatas—one abides in the vajra body, speech, and mind of all tathāgatas, appearing in the forms of black, white, and red, and entering into the vajra body, speech, and mind of all tathāgatas."

དེ་བཞིན་དུ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་#འཛིན་ལ་གནས་ནས་སྔགས་པས་ཧཱུཾ་རིང་པོ་བརྗོད་ནས་#དེས་བསྐྱེད་པའི་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པ་ཁྲོ་བོ་བཅུ་ཞལ་གསུམ་པ། ཕྱག་དྲུག་པ། མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་པས་བྲེལ་པའི་ཕྱག་ཅན། ཕྱོགས་བཅུ་ན་རྣམ་པར་གནས་པའི་གདུག་པ་ལ་བསྡིགས་པར་བརྩོན་པའི་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་ལས། ། ཁྲོ་བོ་ཞེ་སྡང་གནས་ལ་#སྐྱེས། ། རྟག་ཏུ་གསོད་ལ་དོན་དུ་གཉེར། ། སྒྲུབ་པ་མཆོག་གི་ཆོས་ཅན་གྱི། ། གསོད་དོན་གཉེར་བས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་འོག་ན་གནས་པའི་གནོད་མཛེས་ལས་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་སྤྲུལ་པ་གཉིས་པ་འོངས་ནས་གནོད་མཛེས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་#མདུན་དུ་གནས་ཏེ་བཀའ་ནོད་པར་བསམས་ནས། ལེའུ་བཅུ་བཞི་#པ་ལས་གསུངས་པའི་ཧཱུྃ་#བཞི་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བཀའ་བསྒོ་སྟེ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞ་#པ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་བཱ་ན་བིདྱཱ་རཱ་ཛཱ་#ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་ནས་གནོད་མཛེས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཕྱོགས་བཅུར་སོང་སྟེ། ལྷ་ལ་སོགས་པའི་བགེགས་ཀྱི་བདག་པོ་རྣམས་ལྕགས་ཀྱུས་བཀུག་སྟེ་སྐེ་ལ་ཞགས་པས་བཅིངས་ནས་འོངས་ནས་ཁྲོ་བོ་བཅུ་ལ་སོ་སོར་གཏང་བར་#བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ་གཉིས་པ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒོར་སྤྲུལ་ཏེ་བཞག་ནས་རང་ཉིད་ཕུར་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ཏེ་བགེགས་ཀྱི་བདག་པོ་བཅུའི་མགོ་བོར་གནས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་ལངས་ནས་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བས་བརྡུང་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ།

Likewise, abiding in the samādhi of Dveṣavajra, the mantra practitioner should utter a long HŪṂ and visualize the ten wrathful deities, such as Yamāntaka, who are generated by it. They have three faces and six arms, their hands are busy with various weapons, and they are intent on threatening the malevolent beings dwelling in the ten directions. The sūtra for this is from the thirteenth chapter: "The wrathful ones are born from the state of hatred; they always seek to slay. For those whose nature is the supreme practice, they will achieve success by seeking to slay." Then, a second emanation of the king Saṃhāra comes from the Saṃhāra residing below and stands before him in the form of Saṃhāra. Visualizing that he is receiving the command, one issues the command with the four-HŪṂ mantra spoken in the fourteenth chapter: OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ | GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ | GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ | ĀNAYA HO BHAGAVĀN VIDYĀRĀJĀYA HŪṂ PHAṬ. Then, the king Saṃhāra goes to the ten directions, hooks the lords of obstacles such as the gods with an iron hook, binds them at the neck with a noose, and returns. One should visualize that he delivers them to each of the ten wrathful deities. Then, a second Amṛtakuṇḍalī is emanated and placed at the northern gate. One should visualize that one emanates ten kīla-stakes in one's own form and places them upon the heads of the ten lords of obstacles. Then, one should visualize the king Saṃhāra standing up, reciting the mantra, and striking with a vajra hammer. The mantra for that is as follows:

ཨོཾ་གྷ་གྷ། གྷཱ་ཏ་ཡ། གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦ་དུཥྚཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ། སརྦ་པཱ་པཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ། བཛྲ་དྷ་ར་ཨཱཛྙཱ་#པ་ཡ་ཏི། སརྦ་དུཥྚཱཾ་བིགྷྣཱཾ#། ཀཱ་ཡ་བཱ་ཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་ལས། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་ཁྲོ་བོ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་རབ་བསྒོམ་བྱ། ། ཤིན་ཏུ་འབར་ཞིང་ལེགས་པའི་འོད། ། ཕྱོགས་བཅུའི་རྩེ་མོར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོའི་སྔགས་ཀྱིས་ལྕགས་དང་། ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་རྣམས་ཀྱི་ར་བ་བཞི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཕྱི་རོལ་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྔགས་འདི་ཡིན་ཏེ། ཊཀྐི་ཧཱུཾ་ཛཿ#། དེ་ནས་ཧཱུཾ་གི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེའི་གུར་མཆོད་རྟེན་ལྟ་བུ་ལྕགས་ཀྱི་ར་བའི་སྟེང་དུ་གནས་པའོ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་གོ་ཆ་ལའོ། ། ཧཱུཾ་གིས་སའི་ཆ་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་མཚམས་བཅིང་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་། གུར་ལ་སོགས་པའི་ཆོ་ག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྲུང་#བའི་འཁོར་ལོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདིའི་ཕན་ཡོན་གྱི་མདོ་ནི་ལེའུ་བཅུ་གསུམ་པ་ལས། བསམ་གཏན་གང་གིས་ཡི་དམ་ནི། ། གནས་གང་དུ་ནི་མཉམ་སྤྱོད་པ། ། བསམ་གཏན་སྦྱོར་བ་འདི་ཡིས་ནི། ། གནས་ནས་སངས་རྒྱས་བྱིན་གྱིས་རློབ། ། ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལེའུ་གཉིས་པ་ལས་གསུངས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས་སྲུང་#བའི་འཁོར་ལོ་དང་། ཁམས་གསུམ་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གཞུག་#པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཚིགས་བཅད་འདི་ཡིན་ཏེ། ། དངོས་པོ་མེད་པ་སྒོམ་དུ་མེད། །

OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ | KĪLAYA KĪLAYA SARVA PĀPAṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ | HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRA KĪLAYA VAJRA DHARA ĀJÑĀPAYATI SARVA DUṢṬĀṂ VIGHNĀṂ KĀYA VĀKA CITTA VAJRA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. The sūtra for this is from the thirteenth chapter: "One should thoroughly meditate upon the great wrathful Vajrāmṛta as a vajra-kīla, blazing intensely with excellent light, and emanating it to the tips of the ten directions." Then, with the mantra of Takkirāja, one should visualize the four successive enclosures of iron, water, fire, and wind on the outside. The mantra for that is: ṬAKKI HŪṂ JAḤ. Then, above the HŪṂ, there is a vajra-canopy like a stūpa resting upon the iron enclosure. The three syllables serve as the armor. With the HŪṂ, one should visualize the ground portion as being of the nature of a crossed vajra. Thus, the binding of the directions and intermediate points is the visualization of the protection wheel, preceded by the ritual of the vajra enclosure, canopy, and so forth. The sūtra regarding the benefits of this is from the thirteenth chapter: "By whichever meditative concentration one practices the yidam in whatever place, through this application of concentration, the Buddhas will bless that place from their abodes." Then, with the verses on bodhicitta spoken in the second chapter, one should enter the protection wheel and the three realms into suchness. The verse for that is: "There is no entity to be meditated upon, and nothing to be meditated."

བསྒོམ་པར་བྱ་བ་བསྒོམ་#པ་མེད། ། དེ་ལྟར་དངོས་དང་དངོས་མེད་པའི། ། བསྒོམ་པ་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། ། ཞེས་བྱའོ། ། འདི་ཡང་དོན་དམ་པའི་སྲུང་བའོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་དབུས་སུ་ཡཾ་ལས་གཞུའི་རྣམ་པའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། ཧཱུཾ་གཉིས་ཀྱི་ལོགས་གཉིས་ལ་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱིས་མཚན་པ་བསམས་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་པ་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱིས་མཚན་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་བཾ་ལས་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱིས་མཚན་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་ལཾ་ལས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པ་རྡོ་རྗེ་གཉིས་ཀྱིས་མཚན་པར་#བསམས་ནས། དཀྱིལ་འཁོར་བཞི་ཆར་བསྡུས་པ་ལས་#སའི་དཀྱིལ་འཁོར་འབབ་པ་#ཞིག་བསམ་མོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་ལས། དཀྱིལ་འཁོར་རྡོ་རྗེ་ཀུན་ལས་སྐྱེས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་དབུས་གནས་བསམ། ། དེར་ནི་བྷྲཱུཾ་#ཡིག་བསྒོམ་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེའི་སྤྲིན་ནི་མཉམ་འཕྲོའོ། ། དེ་ལྟར་རྟེན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་#བསྐྱེད་ནས། བྷྲཱུྃ་#ལས་གཞལ་ཡས་ཁང་པ་སྟེ། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་རབ་བརྒྱན་ནས། ། ཐིག་ལེ་བཞི་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེར་བརྒྱན་པ། ། དྲ་བ་དྲ་བ་ཕྱེད་པས་སྤྲས། ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ཟླ་ཕྱེད་དང་། ། སྒོ་དང་སྒོ་ཁྱུད་མཚམས་རྣམས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན། ། བུམ་པ་ཀ་བ་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། མདའ་ཡབ་དང་ནི་བྱ་ཅན་དང་། ། བ་དན་དྲིལ་བུར་ལྡན་པ་ཡི། ། རྔ་ཡབ་སོགས་ཀྱིས་ཉེར་བརྒྱན་པའོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བརྒྱད་པ་ལས། ། དཔག་ཚད་བརྒྱ་ཡི་ཁྱོན་ཙམ་ལ། །

"There is no meditation on that which is to be meditated upon. Thus, the meditation on both existence and non-existence is non-apprehensible." This is the ultimate protection. Then, in the center of the expanse of space, one should visualize a wind maṇḍala in the shape of a bow arising from the syllable YAṂ, marked on its two sides by two vajras. Above that, from RAṂ, is a triangular fire maṇḍala marked by two vajras. Above that, from VAṂ, is a circular water maṇḍala marked by two vajras. Above that, from LAṂ, is a square earth maṇḍala marked by two vajras. Having visualized these, one should imagine that from the convergence of all four maṇḍalas, a solid earth maṇḍala emerges. The sūtra for this is from the eleventh chapter: "The maṇḍala born from all vajras should be visualized abiding in the center of the expanse of space. There, one should meditate on the syllable BHRŪṂ, from which vajra clouds radiate equally." Having thus generated the supporting maṇḍala, from BHRŪṂ arises the celestial palace: square with four doors, beautifully adorned with four archways, and perfectly endowed with four bindus. It is adorned with eight pillars, decorated with lattices and half-lattices, and at the doors, door-frames, and corners, it is embellished with vajras, jewels, and half-moons. With vases, great vajra pillars, parapets, and finials, and possessing banners and bells, it is further adorned with fly-whisks and the like. The sūtra for this is from the eighth chapter: "In an area of about a hundred yojanas..."

ལེགས་པར་མཛེས་ཤིང་གྲུ་བཞི་པ། ། རིན་ཆེན་བཞི་དངོས་མཆོད་རྟེན་འདྲ། ། གསལ་ཞིང་རང་བཞིན་དྲི་མེད་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ལྷ་དང་མི་ལས་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཁང་བཟང་དམ་པ་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་བསམས་ཤིང་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་གདན་རྣམ་པར་བཀོད་ནས། བདག་གི་རང་བཞིན་གྱིས་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་བསལ་ལ་སྐད་ཅིག་གིས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལའི་#མདོག་ཅན་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པ། གཡས་ཀྱིས་རྡོ་རྗེ་དང་འཁོར་ལོ་དང་པདྨ། ། གཡོན་གྱིས་(དྲལ་,དྲིལ་)བུ་དང་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་དང་རལ་གྲི་འཛིན་པ། ། ཁ་སྦྱོར་གྱི་སྦྱོར་བས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་ཉེ་བར་གནས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་ཤར་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། ལྷོར་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། ནུབ་ཏུ་འོད་དཔག་མེད། བྱང་དུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའོ། ། མེའི་མཚམས་སུ་སྤྱན་མ། བདེན་བྲལ་དུ་མཱ་མ་ཀཱི། རླུང་དུ་གོས་དཀར་མོ། ། དབང་ལྡན་དུ་སྒྲོལ་མ་རྣམས་སྙིང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམས་ནས། རིམ་པ་གཉིས་ལ་མེའི་མཚམས་སུ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ། བདེན་བྲལ་དུ་སྒྲ་རྡོ་རྗེ་མ། རླུང་དུ་དྲི་རྡོ་རྗེ་མ། དབང་ལྡན་དུ་རོ་རྡོ་རྗེ་མ། དབུས་སུ་རེག་རྡོ་རྗེ་མ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་ཡང་དག་པར་འཁྱུད་ནས་གནས་པར་བསམ་མོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རིམ་པ་གསུམ་པའི་ཤར་གྱི་སྣམ་བུ་ལ་བྱམས་པ་དང་སའི་སྙིང་པོ། ལྷོའི་སྣམ་བུ་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ། ནུབ་ཀྱི་སྣམ་བུ་ལ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་དང་འཇམ་པའི་དབྱངས།

It is beautifully adorned and square, resembling a stūpa made of the four precious substances, clear and pure by nature. Having visualized such a sublime palace, superior in qualities to those of gods and humans, upon the maṇḍala of the earth, and having arranged seats of the moon and sun, one should dispel ordinary pride through one's own nature and instantly imagine oneself in the form of the Great Vajradhara, the color of sapphire, with three faces and six arms. The right hands hold a vajra, a wheel, and a lotus; the left hands hold a bell, a wish-fulfilling jewel, and a sword. Through the union of the two, one should imagine oneself residing in the center of the maṇḍala upon a lotus and sun seat in the sattva-paryaṅka posture. Then, in the east is Vairocana, in the south Ratnasambhava, in the west Amitābha, and in the north Amoghasiddhi. In the southeast is Locanā, in the southwest Māmakī, in the northwest Pāṇḍaravāsinī, and in the northeast Tārā. Having visualized the essence maṇḍala, on the second level, in the southeast is Rūpavajrā, in the southwest Śabdavajrā, in the northwest Gandhavajrā, in the northeast Rasavajrā, and in the center Sparśavajrā. One should imagine them residing in perfect embrace with Vajrasattva. Likewise, on the third level, on the eastern ledge are Maitreya and Kṣitigarbha; on the southern ledge are Vajrapāṇi and Ākāśagarbha; and on the western ledge are Lokeśvara and Mañjughoṣa.

བྱང་གི་སྣམ་བུ་ལ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་དང་ཀུན་དུ་བཟང་པོ། ཤར་གྱི་སྒོར་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ། ལྷོའི་སྒོར་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ། ནུབ་ཀྱི་སྒོར་རྟ་མགྲིན། བྱང་གི་སྒོར་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ། མེ་མཚམས་སུ་མི་གཡོ་བ། བདེན་བྲལ་དུ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ། རླུང་དུ་དབྱུག་པ་སྔོན་པོ། དབང་ལྡན་དུ་སྟོབས་པོ་ཆེ། སྟེང་དུ་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་# བ། འོག་ཏུ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་བསམ་མོ། ། འདིའི་མདོ་#ནི་ལེའུ་དང་པོ་ལས། ། གསལ་བ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། ། ཀུན་ནས་སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ལྡན་པར། ། སངས་རྒྱས་སྤྲིན་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། འོད་ཟེར་འབར་ཞིང་འཁྲུགས་#པ་པོ། ། གསལ་བ་ལ་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྷ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སྤྲུལ་པར་མོས་པར་བྱས་ནས། ཡང་འདི་རྣམས་རང་གི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཕུང་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ལྔ་དང་། ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རིག་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་#བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་ཡན་ལག་གི་རང་བཞིན་གྱི་#ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་རྣམ་པར་དགོད་པར་བྱའོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ལས། ། ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་མདོར་བསྡུས་ན། ། སངས་རྒྱས་ལྔར་ནི་རབ་ཏུ་གྲགས། ། རྡོ་རྗེ་སྐྱེ་མཆེད་ཉིད་ཀྱང་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོག། ས་ནི་སྤྱན་མ་ཞེས་སུ་གྲགས། ། ཆུ་ཁམས་མཱ་མ་ཀཱི་རུ་དྲན། ། མེ་ནི་གོས་དཀར་མོ་ཞེས་བྱ། ། རླུང་ནི་སྒྲོལ་མར་རབ་ཏུ་གྲགས། ། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡིས། །

On the northern ledge are Sarvanīvaraṇaviṣkambhin and Samantabhadra. At the eastern gate is Yamāntaka; at the southern gate, Aparājita; at the western gate, Hayagrīva; and at the northern gate, Amṛtakuṇḍalī. In the southeast is Acala; in the southwest, Takkirāja; in the northwest, Nīladaṇḍa; and in the northeast, Mahābala. Above is Uṣṇīṣacakravartin, and below, Sumbharāja—one should visualize them thus. Regarding the sūtra for this, the first chapter states: "The essence of that clarity itself, Possessing various forms in every way, Perfectly endowed with clouds of buddhas, Blazing and surging with rays of light, Possessing the maṇḍala of clarity and so forth, The abode of all the tathāgatas." Having thus cultivated the conviction that the thirty-two deities are emanated in the outer maṇḍala, one should then arrange these within the maṇḍala of one's own body: the five buddhas as the nature of the aggregates, the knowledge goddesses as the nature of the elements, the bodhisattvas as the nature of the sense bases, and the wrathful kings as the nature of the limbs. Regarding the sūtra for this, the seventeenth chapter states: "The five aggregates, in brief, Are renowned as the five buddhas. The vajra sense bases themselves Are the supreme maṇḍala of the bodhisattvas. Earth is renowned as Locanā, The water element is remembered as Māmakī, Fire is called Pāṇḍaravāsinī, And wind is renowned as Tārā. By means of form, sound, and so forth..."

ལྷ་ཉིད་དུ་ནི་རྟག་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དོན་གྱི་དབང་འདི་མཁྱེན་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་མཉམ་པར་སྦྱོར་བ་མཁའ་འགྲོ་མ་དྲ་བ་སྡོམ་པ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ། དེ་ཉིད་མི་སེམས་རྣལ་འབྱོར་བདག། ལྷ་ཉིད་དུ་ནི་དམིགས་པ་ཡི། ། གཟུགས་བརྙན་རང་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་ནི། ། ལུགས་མ་སོགས་ལས་སྐྱེ་འགྱུར་རམ། ། དེ་ཉིད་ལེགས་སེམས་རྣལ་འབྱོར་ལ། ། ལྷ་རུ་དམིགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། བདག་ཉིད་སྦྱོར་པའི་དམ་ཚིག་ལས། ། མི་འགྱུར་མཆོག་ནི་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། ཀུན་གྱི་མཆོག་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། ། དེ་བས་འབད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། བདག་ཉིད་རྟག་ཏུ་མཆོད་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྗེས་སུ་བཅུག་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལས་གྲུབ་པར་བདག་ཉིད་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱས་ནས། ཡང་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་ཐིམ་པས་དོན་དམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཞུག་སྟེ། ལེའུ་གསུམ་པ་ལས་གསུངས་པའི། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཀྱིས་ཆོས་སྐུར་བསྟན་པར་བྱའོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བདུན་པ་ལས། ། དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་ཁུ་བ་ནི། ། འབྲས་བུ་འདོད་པས་ཆོས་བཞིན་བཏུང་། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚོགས་བསད་ན#། ། དངོས་གྲུབ་རབ་མཆོག་འགྲུབ་པར་འགྱུར#། །

"One should always meditate on the deity itself," it is said. Having understood this point, the Blessed One spoke in the Great Yoga Tantra: The Net of Dakinis, the Union of All Buddhas: "For a yogi who does not contemplate reality, The yoga of the nature of a reflected image Arising from cast metal and so forth— What is the use of visualizing as a deity For a yogi who contemplates reality well? Through the samaya of union with oneself, The supreme, unchanging state will be accomplished. One is oneself all the Buddhas, And the supreme of all. Therefore, with every effort, One should always worship oneself." Thus, having integrated the external maṇḍala into the body maṇḍala, and having cultivated the conviction that one's own body maṇḍala is composed of the subtle particles of all the Tathāgatas, the deities of the body maṇḍala are then dissolved into the aggregates, elements, and sense bases in their respective order, thereby entering the ultimate maṇḍala. One should then manifest the dharmakāya with the mantra taught in the third chapter: oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. The sūtra for this is found in the seventh chapter: "The semen arising from the samaya, Should be drunk according to the Dharma by those desiring the fruit. By slaying the assembly of Tathāgatas, The most supreme siddhi will be accomplished."

དེ་ལྟར་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་བསལ་ནས། དེ་ནས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། རིམ་པ་འདིས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་སྟེང་དུ་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་སྟེང་དུ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གོང་ནས་གོང་དུ་དགོད་#དེ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་ལས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གྱུར་#ཏེ། སེམས་ཙམ་དུ་བསམས་ནས་དེ་གཉིས་བརྟན་པ་དང་གཡོ་བའི་འགྲོ་བ་ནང་དུ་འདུས་ཏེ། ལེའུ་གསུམ་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཨོཾ་དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའི་རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་རང་གི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་བརྟན་#པར་བྱའོ་ཞེས་#བྱ་བ་འདི་ནི་དང་པོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། #དོན་འདི་གསལ་བར་འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་ལས་གསུངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཙམ་ལ་སྙོམས་འཇུག་པ། ། རྣལ་འབྱོར་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། ། ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་གསུམ་མོ། ། དེ་ལས་རྡོ་རྗེའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལས་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་སྐུ་ཁ་དོག་དཀར་པོར་#བསམ་མོ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མཚུངས་པའི་འོད། ། ཅེས་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ། གཉིས་པ་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་གསུམ་ཡིག་སྔགས་མཆོག་གིས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་པ་ནི། ། ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་བྱ་བ་སྟེ། ། བྱང་ཆུབ་ཐམས་ཅད་མཉམ་བསྐྱེད་པའི། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

Thus, by focusing on emptiness, all stains of the afflictions are cleared away. Then, one should generate oneself in the form of the Great Seal (mahāmudrā) of Vajrasattva. Through this sequence, from the ultimate truth, there arises a sun maṇḍala; upon that, a moon maṇḍala; and upon that, an eight-petalled red lotus. Upon this, the three syllables Oṃ Āḥ Hūṃ are arranged one above the other. From the total condensation of all these, a complete moon maṇḍala is formed. Contemplating this as mind-only, the stable and moving worlds are gathered within it. Then, by means of one's own mantra as taught in the third chapter—Oṃ dharmadhātu-svabhāva-ātmako ’ham—one should stabilize one's own precious mind. This is the first yoga. This point is clearly stated in the Cakrasaṃvara: "Entering into meditative equipoise in mere wisdom Is what is explicitly called 'yoga'." Then, upon the moon maṇḍala are the three syllables. From those, a vajra arises. From the vajra, one should visualize oneself as the Great Vajradhara, white in color. As it is said in the fifteenth chapter: "The great king Vajrasattva, With light equal to Vairocana." This is the second yoga, the subsequent yoga (anuyoga). The sūtra for this is in the eleventh chapter: "By means of the supreme mantra of the three vajra syllables, The meditation on the Great Seal is the activity of wisdom-vajra, Which generates all enlightenment in equality."

དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་དང་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རིམ་པས་#བདག་ཉིད་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་བསྐྱེད་ནས། སྲིད་པ་ཐ་མལ་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་#རྗེས་སུ་ཞུགས་པའི་རིམ་པ་འདིས་བདག་ཉིད་སྤྲུལ་པའི་སྐུར་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། རིམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཨོཾ་དཀར་པོ་སྤྱི་བོར་བཀོད་ནས། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཨཱཿདམར་པོ་མགྲིན་པར་བཀོད་ནས་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། མི་བསྐྱོད་པའི་རང་བཞིན་ཧཱུཾ་ནག་པོ་སྙིང་གར་བཀོད་ནས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་རང་བཞིན་སྭཱ་སེར་པོ་ལྟེ་བ་ལ་བཀོད་ནས་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཧཱ་ལྗང་གུ་རྐང་པ་གཉིས་ལ་བཀོད་ནས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། མོ་ཧ་རཱ་ཏི་ཞེས་བྱ་བས་སྤྱན་མ་སའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། ། དྭེ་ཥ་#རཱ་ཏི་ཞེས་བྱ་བས་མཱ་མ་ཀཱི་ཆུའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། ། རཱ་ག་རཱ་#ཏི་ཞེས་བྱ་བས་གོས་དཀར་མོ་མེའི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། ། བཛྲ་རཱ་#ཏི་ཞེས་བྱ་བས་སྒྲོལ་མ་རླུང་གི་ཁམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སོ། ། བཀོད་ནས་སྲ་བ་ཉིད་དང་། གཤེར་བ་ཉིད་དང་། དྲོ་བ་ཉིད་དང་གཡོ་བ་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སའི་སྙིང་པོའི་ས་བོན་མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། ཨོཾ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ས་བོན་རྣ་བའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། །

Thus, having generated oneself as the saṃbhogakāya through the stages of yoga and subsequent yoga, one should generate oneself as the nirmāṇakāya for the sake of sentient beings in ordinary existence through this sequence of entering the aggregates, elements, and sense bases. This sequence is as follows: having placed a white OṂ, the nature of Vairocana, at the crown of the head, one should cause it to enter the aggregate of form. Having placed a red ĀḤ, the nature of Amitābha, at the throat, one should cause it to enter the aggregate of perception. Having placed a black HŪṂ, the nature of Akṣobhya, at the heart, one should cause it to enter the aggregate of consciousness. Having placed a yellow SVĀ, the nature of Ratnasambhava, at the navel, one should cause it to enter the aggregate of feeling. Having placed a green HĀ, the nature of Amoghasiddhi, at the two feet, one should cause it to enter the aggregate of formations. With the mantra MOHARĀTI, one should place Locanā, the nature of the earth element; with the mantra DVEṢARĀTI, Māmakī, the nature of the water element; with the mantra RĀGARĀTI, Pāṇḍaravāsinī, the nature of the fire element; and with the mantra VAJRARĀTI, Tārā, the nature of the wind element. Having placed them, one should clearly visualize them as solidity, moisture, heat, and motility. One should place OṂ, the seed syllable of Kṣitigarbha, as the nature of the eye sense base, and OṂ, the seed syllable of Vajrapāṇi, as the nature of the ear sense base.

ཨོཾ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་ས་བོན་སྣའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། ། ཨོཾ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ས་བོན་ལྕེའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་#རང་བཞིན་དང་། ཧཱུཾ་འཇམ་དཔལ་གྱི་ས་བོན་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། ཨོཾ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བའི་ས་བོན་ལུས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་བཀོད་ནས། ལྷའི་མིག་ལ་སོགས་པ་རབ་ཏུ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། བྱམས་པའི་ས་བོན་མེེཾ་རྒྱུས་པའི་རང་བཞིན་ལ་དགོད་པར་བྱའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ས་བོན་སཾ་ལུས་ཀྱི་ཚིགས་#ཐམས་ཅད་ལ་(དགད་,དགོད་)པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྔགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལས་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་བཀང་ནས་ཧཱུཾ་རིང་པོར་#ཁྲོ་བོ་བཅུ་ལག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་རིམ་པ་འདིས་དགོད་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་ལག་པ་གཡས་པར་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ལག་པ་གཡོན་པ་ལ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ། ཁར་རྟ་མགྲིན་གསང་བར་ནི་བདུད་རྩི་འཁྱིལ་པ། རྩིབ་མ་གཡས་པར་མི་གཡོ་བ། ། གཡོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ། ། པུས་མོ་གཡས་པ་ལ་དབྱུག་སྔོན་ཅན#། ། པུས་མོ་གཡོན་པ་ལ་སྟོབས་པོ་ཆེ། ། སྤྱི་བོར་གཙུག་ཏོར་འཁོར་ལོས་#སྒྱུར་བ། ། རྐང་པ་གཉིས་ལ་གནོད་མཛེས་རྒྱལ་པོ་བཀོད་ནས་ཕྱོགས་བཅུར་རྗེས་སུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་དང་པོ་ལས།

One should visualize the seed syllable of Ākāśagarbha, OṂ, as the nature of the nose sense base; the seed syllable of Lokeśvara, OṂ, as the nature of the tongue sense base; the seed syllable of Mañjuśrī, HŪṂ, as the nature of the mind sense base; and the seed syllable of Sarvanīvaraṇaviṣkambhin, OṂ, as the nature of the body sense base. Then, one should thoroughly examine the divine eye and so forth. One should place the seed syllable of Maitreya, MEṂ, as the nature of the sinews. One should place the seed syllable of Samantabhadra, SAṂ, upon all the joints of the body. Having thus filled the aggregates, elements, and sense bases through the blessing of the mantras, one should place the ten wrathful deities upon the limbs, such as the hands, in this sequence using the long HŪṂ: Yamāntaka on the right hand; Aparājita on the left hand; Hayagrīva in the mouth; Amṛtakuṇḍalī in the secret place; Acala on the right rib; Takkirāja on the left rib; Nīladaṇḍa on the right knee; Mahābala on the left knee; Uṣṇīṣacakravartin on the crown of the head; and Sumbharāja on the two feet. Having thus arranged them, they should be projected into the ten directions. The sūtra for this is from the first chapter:

རིག་པའི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་སྐུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔགས་ཀྱིས་#བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཙམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་མཐོང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་#གསུམ་པ་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པ་པོས་རྣལ་འབྱོར་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་བསལ་ཏེ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྐུར་ཡང་བསྐྱེད་ནས། ཡང་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ལྷའི་རྣམ་རྟོག་བསལ་བའི་ཕྱིར་བཞི་པ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཨོཾ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་སྤྱི་བོར་བསམས་ནས་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྤྱན་གྱི་ཚོགས་བདག་པོའི་སྦྱོར་བས་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་སུ་རྣམ་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཚོགས་བདག་པོ་དང་སྦྱོར་བ་བར་སྣང་ལ་བསམས་ནས། ལེའུ་གཉིས་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཀྱིས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཚིགས་བཅད་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་སྐུ་འཆང་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཡིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། དེང་བདག་བྱིན་བརླབས་གོམས་པ་ནི། རྡོ་རྗེ་སྐུས་ནི་མཛད་དུ་གསོལ། །

The body of the great being of awareness, having been blessed by the mantras of all the Tathāgatas, immediately upon that blessing, that very Vajra Bodhicitta was seen in the form of the three faces of the Tathāgatas; this is called the third, the Atiyoga. In that way, the practitioner, having dispelled ordinary pride through the nature of the three yogas and having generated the form of glorious Vajrasattva, should then perform the fourth, the Mahāyoga, in order to dispel the conceptualization of the deity as being fully complete. In that regard, having visualized a white syllable OṂ at the crown of the head, one should visualize a mass of eyes born from it in the expanse of space through the union of the Lord. Then, having visualized in the intermediate space the mass of Vairocana in union with the Lord in an instant, one should offer a supplication with the two verses spoken in the second chapter. Those verses are as follows: "O glorious one who holds the Buddha-body, By meditating on the three inseparable vajras, Having blessed me this very day, Please act with the vajra body. By meditating on the three inseparable vajras, The Buddhas residing in the ten directions, Having blessed me this very day through familiarity, Please act with the vajra body."

གསོལ་བ་བཏབ་མ་ཐག་ཏུ་ལྷའི་ཚོགས་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་#བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་འོད་ཟེར་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཞུགས་ནས་#ཡེ་ཤེས་#ཐོབ་པས་ལུས་ཐམས་ཅད་བཀང་སྟེ་ཚིམ་པར་བསམས་ནས་ལེའུ་བདུན་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་བརྟན་པར་བྱའོ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་གང་གིས། ། ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་རབ་བཀང་བ། ། སངས་རྒྱས་སྐུ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས། ། བདག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཤོག། དེ་ནས་ལེའུ་དྲུག་#པ་ལས་གསུངས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ང་རྒྱལ་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བས་སོ། ། སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་རིམ་པ་འདིས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་རིམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨཱཿ# ཁ་དོག་དམར་པོ་མགྲིན་པའི་པདྨའི་སྟེང་དུ་བཀོད་ནས། དེ་ལས་བྱུང་བའི་གོས་དཀར་མོའི་ཚོགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་བཀང་ནས། སྔར་བཞིན་དུ་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་ཚོགས་བལྟས་ནས་ཚིགས་བཅད་འདིས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་གསུང་ལམ་དཔལ་དང་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་#ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། དེང་བདག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་གིས་མཛད་དུ་གསོལ། དེ་ལྟར་གསོལ་བ་བཏབ་ནས།

Immediately upon making the supplication, the assembly of deities, preceded by mutual passion, experience supreme joy. Through the nature of white light, they enter by way of Vairocana in the form of the wisdom-being (jñānasattva). Having attained wisdom, one should imagine that the entire body is filled and satisfied. Then, one should stabilize this with the verse spoken in the seventh chapter: "By whichever body of all the Buddhas The five aggregates are completely filled, Through the nature of the Buddha's body, May I also become just like that." Then, one should cultivate the pride of non-duality with the mantra spoken in the sixth chapter: oṃ sarvatathāgatakāyavajrasvabhāvātmako ’haṃ. Through this sequence of body, speech, and mind, one should perform the consecration. The sequence is as follows: having placed the syllable ĀḤ, red in color, upon the lotus of the throat, a multitude of Pāṇḍaravāsinīs arising from it fill the sky. As before, one visualizes a multitude of Amitābhas and makes the supplication with this verse: "O glorious path of the Dharma speech, Through meditating on the three indivisible vajras, Having now bestowed your blessing upon me, Please act with vajra speech! O Buddhas residing in the ten directions, Through meditating on the three indivisible vajras, Having now bestowed your blessing upon me, Please act with vajra speech!" Having supplicated in that way, ...

སྔར་བཞིན་དབང་པོ་གཉིས་#མཉམ་པར་སྦྱོར་བས་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་མེས་ཚོགས་གཉིས་ཞུ་བ་ལས་འོད་ཟེར་དམར་པོའི་གཟུགས་ཀྱིས་#ཞལ་དུ་ཞུགས་པ་ལས་ངག་གི་#དབང་ཕྱུག་ཐོབ་པར་བསམས་ནས། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་བརྟན་པར་བྱའོ། ། གང་ཞིག་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་ནི། ། ངེས་ཚིག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་(ངབ,ངག)། ། བདག་གི་ཚིག་ཀྱང་དེ་འདྲ་ཞིང་། ། ཆོས་འཛིན་པ་དང་འདྲ་བར་ཤོག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། སྔགས་འདིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣམ་པའི་ང་རྒྱལ་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཱ་ཀ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡང་རང་གི་སྙིང་གའི་རྡོ་རྗེའི་ལྟེ་བར་ཧཱུཾ་ཁ་དོག་ནག་པོ་བསམས་ནས། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་མཱ་མ་ཀཱིའི་ཚོགས་ནམ་མཁའ་ལ་བསམས་ཏེ། སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་གིས་མི་བསྐྱོད་པའི་ཚོགས་བར་སྣང་ལ་བལྟས་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་འཆང་བ། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་བརླབས་གོམས་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཕྱོགས་བཅུར་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་མི་ཕྱེད་གསུམ་བསྒོམས་པས། ། དེང་བདག་བྱིན་བརླབས་གོམས་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཀྱིས་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་མ་ཐག་ཏུ་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་མེས་ཞུ་བས་འོད་ཟེར་ནག་པོའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཐུགས་ཀར་ཞུགས་པས་ཐུགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཐོབ་པར་བསམས་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས་བརྟན་པར་བྱའོ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ཐུགས་གང་ཡིན། ། གསང་བའི་དབང་པོ་བློ་ལྡན་པ། །

As before, through the union of the two organs, the two accumulations are melted by the fire of great passion. Visualizing that [the melted essence] enters through the mouth in the form of red light rays, one should contemplate the attainment of mastery over speech. Then, one should stabilize this with the following verse: "May my speech also become like that Of Vajradharma, whose definitive expression Is perfect; may I be just like The holder of the Dharma." Thus it is said. With this mantra, one should cultivate the pride of non-duality. The mantra is as follows: oṃ sarvatathāgatavāgvajrasvabhāvātmako ’haṃ. Then, again, one should visualize a black syllable hūṃ at the hub of the vajra at one’s own heart. From that, one visualizes a host of Māmakī in the sky. As before, in an instant, one looks toward the host of Akṣobhya in the intermediate space and should make this supplication with the following verse: "O glorious holder of the vajra mind, Through meditating on the three indivisible vajras, Please grant your blessing today To me, who am practiced in [this] meditation. O Buddhas residing in the ten directions, Through meditating on the three indivisible vajras, Please grant your blessing today To me, who am practiced in [this] meditation." Immediately upon making this supplication, as previously explained, they melt through the fire of non-dual great passion. Visualizing that [the melted essence] enters the heart in the form of black light rays, one should contemplate the attainment of mastery over the mind. Then, one should stabilize this with the following verse: "That which is the mind of Samantabhadra, The secret lord endowed with wisdom..."

བདག་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་གྱུར་#ཏེ། ། ཐུགས་འཛིན་པ་དང་འདྲ་བར་ཤོག། ཅེས་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་འདིས་#གཉིས་སུ་མེད་པའི་རྣམ་པའི་ང་རྒྱལ་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རིགས་གསུམ་བཅུག་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སོ་སོའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། ཡང་རྡོ་རྗེ་གསུམ་མི་ཕྱེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་#པ་འདིས་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཀཱ་ཡ་བཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱའོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་གཉིས་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་སེམས་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། ལུས་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་། སེམས་ངག་གི་བརྗོད་པའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ལེའུ་དང་པོ་ལས་གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་ལས་བྱུང་བ་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་#བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཞལ་གསུམ་ཕྱག་དྲུག་པར་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་བསྐྱེད་ནས། དེའི་སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཕྱག་གཉིས་པ། མདོག་དམར་པོ་ཁ་སྦྱོར་གྱི་#སྦྱོར་བས་ལུས་ཐམས་ཅད་ཚིམ་པར་བསམས་ནས་རང་གི་ཅོད་པན་ལ་བདག་པོ་བསམ་མོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ་ལས། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། ། བདག་ཉིད་སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི། ། དམ་ཚིག་ཐུགས་ཀར་ཡེ་ཤེས་དང་། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་འཛིན་ཅོད་པན་ལའོ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཚིམ་བྱེད་པའི། ། དམ་ཚིག་འདི་ནི་དམ་པའོ། ། དམ་ཚིག་ཀུན་གྱི་བྱ་བ་སྟེ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །

"May I also become just like that, and may I be like the Holder of the Mind." Thus it is said. Then, one should cultivate the pride of non-duality with this mantra: oṃ sarvatathāgatacittavajrasvabhāvātmako ’haṃ. By inserting the three families in that manner, the body, speech, and mind are individually blessed. Furthermore, one should perform the blessing into the state of the Great Vajradhara through the nature of the indivisibility of the three vajras with: oṃ sarvatathāgatakāyavākcittavajrasvabhāvātmako ’haṃ. The sūtra for this is from the second chapter: "The Blessed One said that one should generate the mind in the form of the body, the body in the form of the mind, and the mind in the form of the expression of speech." Because it is generated by way of the vajra samādhi arising from the samaya taught in the first chapter, it is called the "Samaya-sattva." Having thus generated the Samaya-sattva with three faces and six arms, one should visualize the Jñāna-sattva at his heart with two arms, red in color, and in the union of the kha-sbyor (embracing) posture, satisfying the entire body; then, one should visualize the Lord upon one's own crown. The sūtra for this is from the twelfth chapter: "Possessing the excellence of all aspects, the identity of the vajra body, speech, and mind, the samaya at the heart is wisdom, and the supreme vajra is held at the crown. This samaya is the supreme that satisfies the Buddhas; it is the activity of all samayas, the accomplisher of all siddhis." Thus it is said.

དེ་ལྟར་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་བསམས་ནས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀར་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཏིང་ངེ་འཛིན་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ་རྟག་ཏུ་འཆར་བ་མར་མེ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་འཇོམས་པའི་དོན་དུ་སྣང་བའི་ཕུང་པོ་ལྟ་བུ་བསམ་པར་བྱའོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བཅུ་གཅིག་པ་ལས། སངས་རྒྱས་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་པ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་རབ་བསྒོམ་བྱ། ། ཧཱུཾ་ཡིག་སྙིང་གར་བསྒོམས་ནས་ནི། ། སེམས་ནི་ཐིག་ལེར་གནས་པར་བཞག། ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའོ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་བཞིས་བདག་ཉིད་སེམས་དཔའ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བདག་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་མཆོག་བསྐྱེད་ནས། ད་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ཕྱིར་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་པའི་སྐབས་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས་ཐམས་ཅད་མཛད་དེ་དགའ་ལྡན་གྱི་གནས་མཆོག་ནས་བབས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་#མཛད་ནས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་མངོན་པར་སྤྲུལ་ཏེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་ལ་བཀོད་དོ། །

Thus, having visualized the wisdom-being (jñānasattva) in the heart of the commitment-being (samayasattva), one should visualize in the heart of the wisdom-being the syllable HŪṂ, known as the concentration-being (samādhisattva). It is to be contemplated as a mass of light, like a great lamp, which constantly arises for the purpose of destroying the darkness of ignorance. The sūtra for this is from the eleventh chapter: "Abiding in the center of the Buddha-maṇḍala, one should thoroughly meditate on Akṣobhyavajra. Having meditated on the syllable HŪṂ at the heart, the mind is placed within the drop (bindu)." This is the Great Yoga. Having thus, through the four yogas, generated the supreme king of concentrations whose nature is the perfection of one's own welfare—the selfhood of the three beings—one now enters the occasion for teaching the concentration known as the supreme king of maṇḍalas for the sake of the perfection of the welfare of others. The Blessed One Śākyamuni, having performed all deeds, descended from the supreme abode of Tuṣita. Having acted as the Omniscient One, he manifested as one free from passion and established those of the śrāvaka lineage on the level of the śrāvakas.

ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་མཛད་ནས་ཟབ་མོ་ལ་ལྷག་པར་མོས་བ་རྣམས་ལ་འདོད་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདི་བསྟན་པའི་དོན་དུ་དེ་ལས་ལེའུ་དང་པོ་ལས་གསུངས་པའི་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སློབ་བཞིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས་ཀྱང་དང་པོ་སྦྱོར་བ་བྱས་ནས་འདོད་ཆགས་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་འདོད་པས་ཐར་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པ་ལས་གསུངས་པའི་རིམ་པ་#འདིས་འདོད་པ་ཀུན་ལས་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཡིས་གནས་པར་བྱ། དེ་ལ་རིམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིའི་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་དང་རྒྱུད་ལ་ལེགས་པར་བསླབས་པ་རྙེད་ནས་མདུན་དུ་བཞག་སྟེ་རིགས་ལྔ་བརྟག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་པདྨ་འདུས་བྱས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་དབང་པོ་གཉིས་མཉམ་དུ་སྦྱར་བར་བྱས་ནས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ཏེ། དེ་དང་དེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྦྱངས་ནས་ཡང་སླར་བསྡུས་ཏེ། རང་གི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ཏེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བྱས་ནས་སྔགས་ཅིག་སྤྲུལ་པས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱའོ། ། སྙིང་གར་གནས་པའི་ལྷ་མོ་ཆེ། ། རྣལ་འབྱོར་རྣལ་འབྱོར་འབེབས་བྱེད་མ། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་སྐྱེད་མ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་མོར་གྲགས། །

Furthermore, having clarified all the modes of the perfections for those of the Mahāyāna, for the sake of teaching this awakening born of passion to those who have superior devotion to the profound, the Blessed One entered the meditative absorption called the "Mode of Great Passion," as taught in the first chapter. Likewise, a practitioner in training, having first performed the preliminary application, should abide in this meditative absorption of enjoying all desires, according to the sequence taught in the seventeenth chapter, in order to demonstrate that beings who engage in passion are liberated through desire. The sequence is as follows: having found an external mudrā endowed with all the marks and well-trained in mantra and tantra, one should place her before oneself and examine her family. Then, preceded by the union of the vajra and lotus, one should join the two organs. From the bodhicitta, one should manifest the maṇḍala circle of Akṣobhya and the other deities. Through their respective meditative absorptions, one should purify the afflictions of beings, such as hatred, and then withdraw them again, causing them to enter the maṇḍala of one’s own body. Alternatively, one should manifest the wisdom mudrā at the heart and, having entered into union with her, perform the welfare of beings by manifesting a mantra. "The great goddess residing at the heart, She who brings down the yoga of yoga, She who generates the union of the Buddhas, Renowned as the Sovereign of the Vajra Expanse."

ཞེས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་གསང་བའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བདུན་པ་ལས་གསུངས་པ། བཙུན་མོ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་འོང་མ། ། བཅུ་དྲུག་ལོ་ལོན་རྙེད་ནས་ནི། ། བྱིན་བརླབས་གོ་འཕང་གསུམ་གྱིས་ནི། ། དབེན་པར་མཆོད་པ་བརྩམ་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཙུན་མོ་མཆོག། སྤྱན་མ་རྣམ་པར་བསྒོམ་བྱ་སྟེ། ། དབང་པོ་གཉིས་ནི་མཉམ་སྦྱོར་བས། ། སངས་རྒྱས་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་བྱེད། ། ཅེས་བྱ་བ་#དེ་ལྟར་ཕྱི་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལ་ངེས་པར་བྱས་ནས་ད་ནི་#རིགས་ལྔའི་བརྟག་པའི་རིམ་པ་བརྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ནི་སྤྱི་བོར་རོ། ། ཨཱཿནི་ཁ་ལའོ། ། ཧཱུཾ་ནི་སྙིང་གར་རོ། ། སྭཱ་ལྟེ་བར་རོ། ། ཧཱ་རྐང་པ་གཉིས་ལ་དགོད་དོ། ། ཁམས་བཞིའི་རང་བཞིན་གྱི་#སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དགོད་དོ། ། མིག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་དགོད་དོ། ། ཡང་དེའི་ལག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་རྣམས་ལ་ཁྲོ་མོའི་རྒྱལ་མོ་རྣམས་དགོད་དེ། དེའི་ལག་པ་གཡས་པ་ལ་རོ་ལངས་མའོ། ། ལག་པ་གཡོན་པ་ལ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་མའོ། ། ཁར་ནི་ཁྲོ་གཉེར་མའོ། ། གསང་བར་རལ་གཅིག་མའོ། ། ཡང་གཡས་ཀྱི་ཆ་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། གཡོན་གྱི་ཆ་ལ་སྣ་ཚོགས་རིན་ཆེན་མའོ། ། པུས་མོ་གཡས་པར་སྣ་ཚོགས་པདྨའོ། ། པུས་མོ་གཡོན་པར་སྣ་ཚོགས་ལས་མའོ། ། སྤྱི་བོར་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། རྐང་པ་གཉིས་ལས་འཛིན་གྱི་ལྷ་མོ་དགོད་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བརྒྱད་པ་ལས། ནུ་མ་གཉིས་ཀྱི་བར་དང་ཇི་སྲིད་སྤྱི་བོར་ཕྱིན་གྱི་#བར། །

This is because it is taught in the Sarvarahasyatantra. The sūtra for this is taught in the seventh chapter: "Having found a consort who is exceedingly charming and sixteen years of age, one should begin the offering in a secluded place by means of the three stages of consecration. One should meditate on the supreme consort of the Tathāgata as Locanā; by the union of the two organs, the siddhi of Buddhahood is attained." Having thus established the mudrā of both outer and inner nature, one should now stabilize the sequence of the examination of the five families: Oṃ is at the crown; Āḥ is at the mouth; Hūṃ is at the heart; Svā is at the navel; and Hā is to be placed on the two feet. One should place Locanā and the others, who are of the nature of the four elements. One should place Vajrarūpā and the others, who are of the nature of the sense bases such as the eyes. Furthermore, one should place the wrathful queens on the limbs, such as the hands: Vetālī is on the right hand; Aparājitā is on the left hand; Bhṛkuṭī is in the mouth; and Ekajaṭī is in the secret place. Furthermore, on the right side is Viśvavajrā; on the left side is Viśvamaṇi; on the right knee is Viśvapadma; and on the left knee is Viśvakarma. Viśvākāśavajrā is at the crown; and the goddess Dharaṇī is to be placed on the two feet. The sūtra for this is from the eighth chapter: "From between the two breasts up to the crown of the head..."

རྐང་པར་ཐུག་གི་བར་དུ་ཡང་ནི་ཆོ་ག་ཤེས་པས་དགོད། ། རྐེད་པ་ལྟེ་བར་གསང་བའི་རྒྱལ་བའི་སྲས། ། རིགས་ལྔ་རྣམས་ནི་དགོད་པར་རབ་ཏུ་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་མངོན་པར་འདུས་བྱས་ནས་ཐ་མལ་པའི་བུད་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསལ་ཏེ་རིམ་པ་འདིས་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ཧཱུྃ་གིས་རང་གི་རྟགས་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པར་བསམས་ནས། དབུས་ཀྱི་རྩེ་མོ་ལ་ཨོཾ་དགོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འདུས་བྱ་བའོ། ། དེའི་ཆོས་འབྱུང་ཨཱཿ#བསམས་ནས་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པ་དམར་པོ་བསམ་པ་ནི་པདྨ་འདུས་བྱས་པའོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བདུན་པ་ལས། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་དང་ཡི་གེ་ཨོཾ། ། ཡི་གེ་ཕཊ་ཀྱང་རྣམ་བརྟགས་ཏེ། འོད་ཟེར་ལྔ་ནི་རྣམ་འཕྲོ་བའི། ། རྡོ་རྗེ་པདྨ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་འཁྱུད་པ་དང་འོ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ནས་ལེའུ་དྲུག་པ་ལས་གསུངས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་# གཉིས་སུ་མེད་པའི་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། #དེ་ལ་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་#སྭ་བྷཱ་བ་#ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ང་རྒྱལ་གྱིས་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་གི་གླུ་བླངས་པས་ལས་ལ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། ། འཇིག་པའི་གནས་སྐབས་སུ་ཕཊ་ཀྱི་ཡི་གེ་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷ་རྣམས་མཆོག་ཏུ་དགའ་#བའི་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་རྩའི་བུ་གནས་ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ཀྱིས་#པདྨའི་དབུས་སུ་འབབ་པའོ། །

One who knows the ritual should arrange [the deities] down to the feet. One should thoroughly arrange the five families—the sons of the Victorious Ones—at the waist, the navel, and the secret place. Thus it is said. Having thus performed the visualization, one should eliminate the ordinary nature of the woman and, through this sequence, consecrate the vajra and the lotus. Having visualized one's own sign as a five-pronged vajra by means of the syllable HŪṂ, placing the syllable OṂ on the central prong is the "vajra-construction." Having visualized the source of phenomena (dharmodaya) as ĀḤ, and then visualizing an eight-petalled red lotus born from that, is the "lotus-construction." Regarding this, the seventh chapter states: "Having conceptualized the syllable HŪṂ, the syllable OṂ, and also the syllable PHAṬ, one should meditate on the vajra and lotus from which five-colored light rays radiate." In that regard, possessing the pride of Ratnasambhava and preceded by mutual passion, one should perform embracing, kissing, and so forth, and then assume the pride of non-duality through the mantra taught in the sixth chapter. That mantra is as follows: OṂ SARVA-TATHĀGATA-ANURĀGAṆA-SVABHĀVA-ĀTMAKO ’HAṂ. This should be performed with the pride of Ratnasambhava. Then, by singing the song of HŪṂ, one will abide in the activity. At the moment of dissolution, the syllable PHAṬ should be uttered. Then, as the deities of the body maṇḍala experience the bliss of supreme joy, the drops descend into the center of the lotus in the form of bindus through the openings of the channels.

འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་དང་པོ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་། གསུང་དང་། ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བཙུན་མོའི་བྷ་ག་ལ་བཞུགས་#སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་#ལ་ལྷག་པར་མོས་པ་བྱས་ནས་ལེའུ་དྲུག་པ་ལས་གསུངས་པའི་མཆོད་པའི་རིམ་པས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། དེ་ལ་སྔགས་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་#ཀོ྅ཧཾ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའི་རྗེས་སུ་ཞུགས་པས་བདག་ཉིད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་དབང་བསྐུར་#བ་དང་། མཆོད་པ་མཐར་ཐུག་པའི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ང་རྒྱལ་བྱས་ནས། གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་དོན་དུ་སྲིད་པ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྤྲོ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་མི་བསྐྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཞེ་སྡང་གི་ཉོན་མོངས་པ་སྦྱོང་བར་བྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་གཏི་མུག་རྣམ་པར་སྦྱོང་བར་བྱེད་དོ། ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ང་རྒྱལ་རྣམ་པར་སྦྱོང་ངོ་། ། འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་#འདོད་ཆགས་རྣམ་པར་སྦྱོང་ངོ་། ། དོན་ཡོད་གྲུབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཕྲག་དོག་རྣམ་པར་སྦྱོང་ངོ་། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་སྤྱན་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ནད་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་བྱེད་པའོ། ། མཱ་མ་ཀཱིའི་#ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་རྒྱས་པར་བྱེད་པའོ། །

Regarding the sūtra for this, the first chapter states: "He dwells in the bhaga of the consort of the vajra body, speech, and mind of all the tathāgatas." In such a state of bodhicitta, having cultivated intense devotion to the blessing of Amoghasiddhi, one should maintain the pride of non-duality through the sequence of offerings taught in the sixth chapter. The mantra for this is: oṃ sarvatathāgatapūjāvajrasvabhāvātmako ’haṃ. Having blessed oneself by following the five tathāgatas, and having maintained the pride of the identity of all families through the ultimate stages of meditative absorption, empowerment, and offering, one should emanate the maṇḍala wheel through the sequence of taking birth in existence for the sake of the perfect welfare of others. In that regard, through the meditative absorption of Akṣobhya, the affliction of hatred in sentient beings is purified. Likewise, through the meditative absorption of Vairocana, delusion is purified. Through the meditative absorption of Ratnasambhava, pride is purified. Through the meditative absorption of Amitābha, attachment is purified. Through the meditative absorption of Amoghasiddhi, envy is purified. Through the meditative absorption of the Blessed One’s consort Locanā, the illnesses and so forth of sentient beings are pacified. Through the meditative absorption of Māmakī, they are increased.

གོས་དཀར་མོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྲུང་བར་བྱེད་དོ། ། སྒྲོལ་མའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་དབང་དུ་བྱེད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པར་གྱུར་ནས། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེ་#བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་དག་པར་བྱེད་དོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་གཤིན་རྗེ་གཤེད་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་སྡིགས་པར་བྱེད་དོ#། ། བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་ཀུན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། དེ་ཡི་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་ཀུན། ། ཁམས་གསུམ་དག་ནི་མ་ལུས་པའོ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་པའོ། ། དེ་ལྟར་#སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མངོན་པར་སྤྲུལ་ནས་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། ཕྱི་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བཟླས་པ་བྱ་སྟེ། ཡང་སླར་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོ་བཞིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་ན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མ་མཐོང་བས་བྲལ་བས་སྐྱོ་བའི་དབང་གིས་རྡོ་རྗེ་ཐུགས་ཁྱོད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་གླུ་རྣམས་ཀྱིས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སད་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལ་གླུ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཁམས་ན་གནས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཁྱོད་ནི་#རྡོ་རྗེའི་ཐུགས། ། དགའ་བ་ཡིད་འོང་དོན་ཆེན་འདོད་པས་བདག་ལ་བསྐྱབ་ཏུ་གསོལ། །

One protects through the meditative absorption of Pāṇḍaravāsinī. One brings others under control through the meditative absorption of Tārā. The Blessed One himself, having become Rūpavajrā and the others, generates bliss and mental happiness for sentient beings. Likewise, the Blessed One himself, through the meditative absorptions of the bodhisattvas such as Kṣitigarbha and the rest, purifies the sense bases of sentient beings. The Blessed One himself, through the meditative absorptions of the wrathful deities such as Yamāntaka and the rest, threatens the hosts of obstructors in the ten directions. As it is said: "The Blessed One is the Vajra Yoga of all; Vajrasattva, the Tathāgata. All his enjoyments are The three realms without exception." This is the second meditative absorption, called the Supreme King of Maṇḍalas. Having thus manifested the wheel of thirty-two deities, one should perform the subtle yoga and the recitation of the nature of the outer and inner. Then, one should once again dissolve oneself into suchness. Thereafter, because the four goddesses, Locanā and the others, do not see Great Bliss in the center of the maṇḍala and become weary due to separation, they awaken Great Bliss by means of songs such as "O Vajra Mind." The song is as follows: "Lord who dwells in the realm of sentient beings, you are the Vajra Mind. For the sake of great purpose and delightful joy, I pray that you protect me."

མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སེམས་ཅན་ཡབ་ཆེན་གཉེན་མཆོག་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་སྐུ་ཁྱོད་བཀའ་ཡི་འཁོར་ལོ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན། ། སངས་རྒྱས་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་དོན་དམ་རབ་ཏུ་ཕན་པར་གཟིགས། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། འདོད་ཆགས་དམ་ཚིག་ཆགས་པས་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་གསུང་སྟེ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་ཞིང་ཐུགས་བརྩེ་#བ། ། འཇིག་རྟེན་དག་གི་དགོས་པའི་དོན་མཛད་པ་ལ་རྟག་ཏུ་བརྩོན། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། སྤྱོད་པ་དྲི་མེད་ཀུན་དུ་བཟང་པོ་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། ཁྱོད་ནི་རྡོ་རྗེ་འདོད་པ་དམ་ཚིག་མཆོག་གི་ཕན་དོན་ཆེ། ། ཡང་དག་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་#མཆོག་མཉམ་པ་རྗེས་བརྩེ་བ། ། མགོན་པོ་གལ་ཏེ་དེ་རིང་བདག་ནི་གསོན་པར་མཆིས་བཞེད་ན། ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་མང་པོའི་གཏེར་གྱུར་བདག་ལ་དགྱེས་པར་མཛོད། ། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་བསྟོད་ནས་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་བཞེངས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་#མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་#བསྟོད་དེ། དེ་ལ་བསྟོད་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ། མི་བསྐྱོད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁས་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་མཆོག་གསུམ་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། གསང་བའི་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགའ་བ་ཆེ། ། རང་བཞིན་གྱི་#ནི་འོད་གསལ་མཆོག། སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། །

Protector, if you wish for me to live today, I pray that you, the Great Father and supreme kinsman of sentient beings, be pleased with me. You are the Vajra Body, the wheel of your command that benefits all sentient beings; For the sake of the Buddhas, you perceive the ultimate awakening as the supreme benefit. Protector, if you wish for me to live today, I pray that you, through the passion of the samaya of desire, be pleased with me. You are the Vajra Speech, who benefits all sentient beings with compassion; You are ever diligent in accomplishing the necessary aims of the worlds. Protector, if you wish for me to live today, I pray that you be pleased with me, Samantabhadra of stainless conduct. You are the Vajra of Desire, the great benefit of the supreme samaya; You are the peerless lineage of the perfectly complete Buddhas, endowed with equanimity and compassion. Protector, if you wish for me to live today, I pray that you, the treasury of many precious qualities, be pleased with me. Having thus praised him with these authentic qualities, by the power of his previous aspirations, he arose and praised the Tathāgatas with the "Kings of Praise" beginning with Akṣobhya. The praise is as follows: Akṣobhya is the great Vajra, The great sage of the Vajra Expanse. To the Secret Melody, the three supreme Vajras and the three maṇḍalas, I prostrate and offer praise. Vairocana is the great purity, The Vajra Peace, the great joy. To the Teacher, the Vajra of supreme natural luminosity, I prostrate and offer praise.

རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད། ། རང་བཞིན་དག་པས་#གོས་པ་མེད། ། གསང་བའི་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། རྡོ་རྗེ་དཔག་མེད་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། རྡོ་རྗེ་གསུང་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། བསམ་པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་མཛད་པ། ། དག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། དེའི་རྗེས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་པར་གསལ་བར་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱས་ལ་སྔར་བཞིན་དུ་རང་གི་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་བཅུག་ནས་རིམ་པ་འདིས་ཉེ་བར་བསྡུ་བར་བྱའོ། ། རང་གི་སྙིང་གར་གནས་པའི་ཧཱུཾ་བརྗོད་ནས་དེས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པར་བསམས་#ནས་དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་གནས་པར་བྱའོ། ། འདིའི་མདོ་ནི་ལེའུ་བཅུ་གཉིས་པ་ལས། ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་དབུས་གནས་པར། ། བཀོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཧཱུཾ་ནི་དེ་ཡི་དབུས་གནས་པར། ། རང་གི་གཟུགས་བརྙན་དག་#ཏུ་བརྟག། ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ལས་དང་པོ་པ་#དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ལ་གནས་ཤིང་དབང་ཐོབ་པས་ཐ་མལ་པའི་ང་རྒྱལ་བསལ་ལ་ཐུན་བཞིར་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་གོམས་པར་བྱེད་པས་བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་མོས་པས་ཞི་བའི་ལས་ལ་སོགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡང་བྱའོ། ། སྒྲུབ་ཐབས་ལས་གསུངས་པའི་རིམ་པས་ཁ་ཟས་སྦྱང་བ་དང་སྙིང་ག་སྦྱང་བ་དང་། ལྐོག་མ་སྦྱང་བ་དང་། ཁ་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱས་ནས་བདེ་བར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །

King of Jewels, most profound, Vajra space, stainless, Unstained by nature’s purity— Homage and praise to the Secret Melody! Great King of Infinite Vajra, Non-conceptual space, Vajra-holder, Attainer of the perfection of passion— Homage and praise to the Vajra Speech! Amoghasiddhi Vajra, perfect Buddha, Fulfiller of all intentions, Arisen from the pure essence— Homage and praise to Vajrasattva! Following that, having clearly manifested the wisdom of the Buddha and generated passion for the maṇḍala, one should enter the maṇḍala of one’s own body as before and perform the dissolution through this sequence. Reciting the syllable HŪṂ abiding at one’s heart, one should visualize all realms of sentient beings as being completely transformed into the form of the Great Vajradhara and remain focused upon that. Regarding this, the sūtra states in the twelfth chapter: "Abiding in the center of the expanse of space, One should meditate on the arranged maṇḍala. HŪṂ abiding in its center, One should visualize it as one’s own reflection." Thus, a beginner who abides by the samaya and vows and has received empowerment should eliminate ordinary pride and familiarize themselves with the deity yoga in four sessions. With devotion to the perfect welfare of oneself and others, one should also perform the most distinguished activities, such as pacifying rites and so forth. Following the sequence taught in the sādhana, one should purify the food, purify the heart, and purify the throat; having performed the activities of eating, one will enter into bliss.

ཕྱི་དང་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་#སྦྱིན་སྲེག་ཡི་གེ་གསུམ་མམ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་སམ། སྔགས་དང་སྨན་གྱི་སྦྱོར་བས་ཀྱང་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་མཉམ་པར་སྦྱར་བ་བྱས་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་པའོ། ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྲིད་པ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒྲུབ་ཐབས་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་#གྲགས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ#། ། ། ། གཞུང་འདིའི་ཚད་ནི་རྐང་པ་དང་བཅས་པའི་བརྒྱ་ཕྲག་གཉིས་པའོ། ། #དཔལ་བི་ཀྲ་མ་#ཤཱི་ལའི་གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་པོར་པཎྜི་ཏ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་རཀྵི་ཏའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཀློག་སྐྱ་#གཞོན་ནུ་འབར་གྱིས་བསྒྱུར་རོ། ། སླད་ཀྱིས་དཔལ་ཐོ་ལིང་#དཔེ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་མཁས་པ་ཆེན་པོ་དཱི་པཾ་ཀཱ་#ར་རཀྵི་ཏ་དང་། ཁམས་པ་དགེ་སློང་ལོ་ཙཱ་བ་བ་རིས་བཅོས་ཤིང་བཤད་དེ་ཞུས་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ#། །

One should accomplish all activities by performing the union of the vajra and the lotus through the inner and outer nature of the fire offering, or by means of the three syllables, the garland mantra, or the application of mantras and medicinal substances. This is the third meditative stabilization, known as the "Supreme King of Activities." The Sādhana of Vajrasattva according to the stages of the arising of existence from the Glorious Guhyasamāja, the Great Yoga Tantra, composed by the master Candrakīrti, is hereby complete. The length of this text is two hundred and one verses. It was translated at the great monastery of Vikramaśīla by the great learned paṇḍita Tathāgatarakṣita and the translator Lokya Zhönnu Bar. Later, at the glorious Tholing monastery, the peerless and spontaneously accomplished temple, it was revised, explained, and finalized by the great learned Indian abbot Dīpaṃkararakṣita and the Khampa monk-translator Bari.