Toh 1811 · classical Tibetan · Tengyur edition

Distinguishing Final Activities

Translated from the Tibetan by buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate · machine-assisted

Edition 1.0 · 2026 · not a critical edition machine draft

Catalogue: Toh 1811
Genre: Treatise
Period: classical Tibetan
Edition: Tengyur vol. 035_རྒྱུད་འགྲེལ།_ངི.txt
Extent: 4 passages · 3,926 Tibetan characters · 922 English words
Translation: buddhist-nlp/mitra-qwen35-translate (English, machine-assisted)
Status: Edition 1.0 · 2026 · machine draft
Rights: Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction)

The text, titled Karmāntavibhaṅga-nāma (The Analysis of the Limits of Action), examines the mechanisms of karmic fruition and the transition of consciousness during the process of death and rebirth. The author argues that the trajectory of a sentient being is determined by the impelling force of karma, which drives the consciousness from the state of grasping consciousness into the clear light and subsequently into a new birth, such as that of a gandharva. The work analyzes the specific mental states and affective qualities—including compassion, craving, and avarice—that characterize different levels of existence or states of being. By employing a metaphor of clouds arising from and vanishing into the sky, the text illustrates the cyclical nature of consciousness as it emerges from and dissolves back into the clear light. The reader is committed to a framework where mental dispositions and the absence of self-nature directly dictate the conditions of samsaric revolution.

Provenance

About this text

An analysis of the limits of action, the Karmāntavibhaṅga is a treatise belonging to the classical Tibetan tradition. Attributed to the Indian author Nāgabuddhi, the work was translated into Tibetan by Devendrapāda, Maṇikaśrījñāna, and chag lo tsa ba shakya’i dge slong chos rje dpal. It is preserved in the Tengyur, volume ངི, where it comprises four pages and is situated within the canonical collection of the Guhyasamāja and Related Tantras. The work examines the mechanisms of karmic fruition and the transition of consciousness during death and rebirth, arguing that the trajectory of a sentient being is determined by the impelling force of karma. This process drives consciousness from the state of grasping consciousness into the clear light and subsequently into a new birth, such as that of a gandharva. The treatise further analyzes the mental states and affective qualities—including compassion, craving, and avarice—that characterize different levels of existence. A scholar or serious reader consults this text today to understand how the author frames the cyclical nature of consciousness and the specific mental dispositions that govern the process of rebirth, noting that such matters lie beyond the domain of logicians.

Sanskrit title: Karmāntavibhaṅga
Indian author: Nāgabuddhi
Tibetan translators: Devendrapāda, Maṇikaśrījñāna, chag lo tsa ba shakya’i dge slong chos rje dpal
Canonical collection: Guhyasamāja and Related Tantras
Genre: Treatise
Source edition: Tengyur, vol. ངི
Period: classical Tibetan

Read further

Catalogue

84000 catalogue entry

Bibliography

BDRC library search

Libraries

WorldCat

Sanskrit sources

Digital Sanskrit Buddhist Canon

Reference

Cite thisAnuvāda, “Distinguishing Final Activities” (Toh 1811), machine draft, 2026.https://naxiai.com/tibetan/works/toh1811

Summary & commentary

Significance

This work is significant for its technical focus on the intermediate state and the precise moment of transition between lives. It provides insight into the Indo-Tibetan understanding of how specific psychological aggregates and karmic imprints trigger rebirth. For the modern reader, it exemplifies the intersection of Buddhist psychology and soteriology.

Structure

Passages	Section	Description
1	Introduction	Title and opening homage to Vajrasattva.
2	Analysis of Mental States	Listing of various psychological and affective qualities associated with different states of being.
3-4	The Process of Rebirth	Description of the transition from grasping consciousness to clear light and the subsequent impelling of karma toward new birth.

Themes

Karmic Impulsion (3)
Clear Light Consciousness (3-4)
Psychological Determinants of Rebirth (2)

Summary, significance and provenance note generated by gemma4:31b from the translation and the catalogue record.

AnuvādaDistinguishing Final Activities·

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཀརྨ་ཨནྟ་བི་བྷངྒ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ལས་ཀྱི་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་སྤངས་པ་ཡི། ། སྟོང་པ་བཞི་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། ཐམས་ཅད་དག་ཅིང་རྣམ་དག་པའི། ། རིམ་པའི་དབྱེ་བས་ངེས་སྦྱར་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་རྣམ་གསུམ་ལས་བྱུང་བ། ། ཁམས་བཞི་དང་ནི་དབང་པོ་དྲུག། ཕུང་པོ་ལྔ་དང་སྒོ་དགུ་དང་། ། འགྲོ་བ་གསུམ་པོ་ཕལ་ཆེར་ནི། ། སྐྱེ་གནས་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ཏེ། ། སྒོང་སྐྱེས་དང་ནི་མངལ་སྐྱེས་དང་། ། དྲོད་གཤེར་སྐྱེས་ནི་གསུམ་པ་ཡིན། ། བཞི་པ་ཡང་ནི་རྫུས་སྐྱེས་སོ། ། ཐོག་མེད་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ། རྣམ་ཤེས་གསུམ་པོ་བསྒོམས་པས་ནི། ། དུས་གསུམ་དུ་ནི་སྤྱད་པའི་ལས། ། རྣམ་ཤེས་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ནོ། ། ཡེ་ཤེས་གསུམ་པོ་ཞེས་བརྗོད་པ། ། དེ་ཡང་སྣང་བ་ཙམ་ཉིད་དེ། ། དང་པོ་མ་རིག་ཤེས་པར་བྱ། ། གཉིས་པ་དེ་བཞིན་སེམས་ལས་བྱུང་། ། གསུམ་པ་སེམས་ཞེས་བྱ་འདི་རྣམས། ། སྟོང་ཉིད་གསུམ་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན། ། སྟོང་ཉིད་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་། ། དེ་ཉིད་དང་ནི་ཀུན་དུ་གནས། ། དེ་ཡི་བཞོན་པ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། ། བདག་ཉིད་ཀྱང་ནི་སྟོང་པའི་ཕྱིར། ། རྣམ་ཤེས་ལས་ནི་རླུང་འབྱུང་སྟེ། ། དེ་ལས་མེ་ནི་ཡང་དག་འབྱུང་། ། དེ་ལས་ཆུ་ནི་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ལས་ཡང་ནི་ས་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་རྣམས་ལས་ནི་ཕུང་པོ་འབྱུང་། ། དེ་ལས་ཡང་ནི་སྐྱེ་མཆེད་འབྱུང་། ། དེ་ལས་ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་རྣམས། ། བརྒྱ་ནི་དྲུག་ཅུ་དང་བཅས་སླར། ། སྐད་ཅིག་འདོད་ཆགས་བྲལ་དང་འཇིགས། ། ལ་ལར་མྱ་ངན་ཞི་བ་ཉིད། །

In the language of India: Karmāntavibhaṅga-nāma. In the language of Tibet: Las kyi mtha' rnam par 'byed pa zhes bya ba (The Analysis of the Limits of Action). Homage to the glorious Vajrasattva. Having prostrated to the four emptinesses that are devoid of beginning, middle, and end, I shall provide a definitive arrangement through the divisions of the stages of all that is pure and utterly purified. Arising from the three wisdoms, the four elements, the six sense faculties, the five aggregates, the nine gates, and the three realms of existence—for the most part—consist of the four types of birth. These are: birth from an egg, birth from a womb, the third being birth from heat and moisture, and the fourth being miraculous birth. As taught by the beginningless Buddha, the karma practiced throughout the three times arises from the cultivation of the three consciousnesses; thus, it has the three consciousnesses as its cause. What are called the "three wisdoms" are also merely appearances. The first should be known as ignorance; the second is likewise the mental factors; and the third is called "mind"—these are described as the three emptinesses. The wind arising from the three emptinesses abides everywhere as that very [wind]. It becomes the vehicle for that [wisdom], for its own nature is also empty. From consciousness, wind arises; from that, fire truly arises; from that, water comes into being; and from that, earth arises. From those, the aggregates arise; from those, the sense bases arise; and from those, the natures of wisdom—numbering one hundred and sixty—arise once more. In an instant, there is freedom from attachment and fear, and in some cases, the very peace of nirvana.

structureTitle block: the Sanskrit title is given as it is transmitted in Tibetan transliteration, not reconstructed from Sanskrit sources; the Tibetan title is translated after it.

definitionརྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ “Vajrasattva” — Used as a proper name, Vajrasattva is one of the principle deities of the esoteric Buddhist pantheon, regarded as both a source of the Buddhist tantras and the exemplar of the awakened state. As an adjective, the term va

terminologyཡེ་ཤེས → “wisdom”. Distinguish from ཤེས་རབ (prajñā, 'insight'): ཡེ་ཤེས is the buddhas' non-dual wisdom, ཤེས་རབ the discriminating faculty on the path.

homonymཡེ་ཤེས is rendered “wisdom” here; the glossary also records awareness, Wisdom, knowledge for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཡེ་ཤེས “wisdom” — The term jñāna is formed by the root jñā , meaning “to know,” “to know of,” “to understand,” “to be aware of,” with the addition of the pratyaya lyuṭ , which can be interpreted as having different values (the instrument

terminologyསངས་རྒྱས → “buddha”. The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carried by context, not by a suffix.

homonymསངས་རྒྱས is rendered “buddha” here; the glossary also records Awakened, awakened, Buddha for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionསངས་རྒྱས “buddha” — The Indic term buddha means "The Awakened One" and is used in Buddhism as an epithet for the historical Buddha Siddhārtha Gautama as well as other spiritually enlightened beings in general. “ Buddha ” is the past partici

periodམེ → “fire”. In ritual and cosmological prose མེ is the element 'fire'; Agni is the deity only where he is named or invoked. Do not capitalise the element.

homonymམེ is rendered “fire” here; the glossary also records Āgneya, Analā, Acalā for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionམེ “fire” — Classified as a “ lord of beings ” ( prajāpati ).

homonymཕུང་པོ is rendered “aggregate” here; the glossary also records aggregates, Aggregates for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཕུང་པོ “aggregate” — This translation of skandha is fairly well established, although some prefer the monosyllabic “group.” It is important to bear in mind that the original skandha has the sense of “pile,” or “heap,” which has the connotati

homonymསྐྱེ་མཆེད is rendered “sense base” here; the glossary also records sense field, bases of cognition, sense fields for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

termརྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ → Vajrasattva

termཕྱག་འཚལ → homage

termཡེ་ཤེས → wisdom

termསངས་རྒྱས → buddha

termམེ → fire

termཕུང་པོ → aggregate

ལ་ལར་བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་དང་། ། སོ་སོར་རྟོག་དང་ཡིད་གང་དང་། ། ལ་ལར་སྲེད་པ་རྣམ་རྟོག་དང་། ། རིག་བྱ་རིག་དང་ངོ་ཚ་ཤེས། ། དལ་དང་མི་དགེ་རང་བཞིན་མེད། ། ཉེ་བར་ལེན་དང་སོགས་པ་དང་། ། ལ་ལར་བཀྲེས་སྐོམ་སེར་སྣ་དང་། ། ལ་ལར་དོགས་དང་ཚོར་པ་སྟེ། ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདི་རྣམས་ནི། ། སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་ཅན་ནོ། ། སྐད་ཅིག་འདོད་ཆགས་དེ་བཞིན་དགའ། ། ལ་ལར་གདུག་པ་ནུས་པ་དང་། ། ལ་ལར་ང་རྒྱལ་དེ་བཞིན་སྤྲོ། ། ལ་ལར་རངས་པ་བཙན་ཐབས་འགར། ། ལ་ལར་བརྟན་དང་སྟོབས་ཅན་ཉིད། ། ལ་ལར་ངག་ནི་གསལ་བར་འགྱུར། ། ལ་ལར་བདེན་དང་མི་བདེན་དང་། ། ལ་ལར་སྤྲོ་བྱེད་བྱེད་པོ་ཡང་། ། ལ་ལར་དཔའ་བོ་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ། ངོ་ཚ་མེད་དང་བསྐུལ་བ་འགར། ། འགར་ཡང་ངོ་མཚར་དྲག་པོ་དང་། ། ཞེ་འགྲས་སྦྱིན་པ་པོ་ཉིད་དང་། ། མི་སྲུན་པ་ཉིད་གྱ་གྱུ་ཉིད། ། རྣམ་པར་སྒེག་པའང་སེམས་ལས་བྱུང་། ། བརྗེད་ངས་པ་དང་ལ་ལར་འཁྲུལ། ། ལ་ལར་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཉིད། ། ལེ་ལོ་ཉིད་དང་ལ་ལར་ངལ། ། ལ་ལར་མི་སྨྲའི་དངོས་པོར་འགྱུར། ། ལ་ལར་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་ཤེས་བྱ། ། མ་རིག་པ་ཡི་དུས་སུ་འབྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་རང་བཞིན་འདི་རྣམས་ནི། ། ལྔ་བཅུ་རྩ་བཞི་དག་ཏུ་བཤད། ། མཚན་མོ་ཉིན་མོའི་དབྱེ་བ་ཡིས། ། ཡང་ནས་ཡང་དུ་རབ་ཏུ་འཇུག། བཞི་རྣམས་སོ་སོའི་དོར་སོན་པ། ། དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་དབང་པོ་ལའོ། ། སྔོན་ནི་ཇི་ལྟར་འོངས་པ་བཞིན། ། རིམ་པ་འདི་ཡིས་ཐིམ་འགྱུར་ཏེ། ། དང་པོ་ས་ནི་ཆུ་ལ་འཇུག། ཆུ་ནི་མེ་ལ་ཐིམ་འགྱུར་ཞིང་། ། མེ་ནི་རླུང་ལ་ཐིམ་པར་འགྱུར། ། རླུང་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་ལ་འཇུག།

In some, love and compassion, discernment and mental engagement; in some, craving and conceptualization, the object of cognition, cognition, and a sense of shame; in some, the absence of self-nature in the indolent and the unvirtuous, grasping and so forth; in some, hunger, thirst, and avarice; in some, apprehension and feeling—these are the natures of the mind, which have the wisdom of appearance as their cause. In an instant, passion and likewise joy; in some, ferocity and power; in some, pride and likewise enthusiasm; in some, exhilaration and forcefulness; in some, stability and strength itself; in some, speech becomes clear; in some, truth and untruth; in some, the one who inspires and the agent; in some, heroism and diligence; in some, shamelessness and incitement; in some, wonder and intensity; in some, enmity and the state of a donor; in some, wickedness and crookedness; even the state of being coquettish arises from the mind. Forgetfulness and in some cases delusion; in some, the state of distraction; in some, laziness and in some, fatigue; in some, the state of silence; in some, doubt should be known to arise at the time of ignorance. These natures of wisdom are explained as fifty-four; they enter again and again through the divisions of night and day. Having reached the respective abandonment of the four, likewise [they dissolve] into the aggregates and the faculties. Just as they previously came, they dissolve in this sequence: first, earth enters water; water dissolves into fire; fire dissolves into wind; and wind enters into consciousness.

རྣམ་ཤེས་འཛིན་པར་གཤེགས་ནས་སུ། ། འོད་གསལ་བར་ནི་དེ་ནས་ཞུགས། ། དེ་ལས་དྲི་ཟ་ཉིད་གྱུར་ནས། ། ལས་ཀྱིས་བསྐུལ་ལས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་སྐྱེ་བ་སྟོང་རྣམས་སུ། ། སྐྱེས་ཤིང་སྐྱེས་ནས་ཡང་དང་ཡང་། ། རང་བཞིན་བསྐོར་ཞིང་ཀུན་དུ་འཁྲུལ། ། རྟོག་གེ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་མིན་ལ། ། སྣང་བ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ནི། ། འགྲོ་བས་མ་རྙེད་བར་དུའོ། ། སྣང་བ་རྙེད་པ་དག་ཀྱང་ནི། ། སླར་ཡང་རྙེད་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའ། ། རྡུལ་དང་མུན་པ་སྙིང་སྟོབས་ཤེས། ། འདི་ནི་གཞན་གྱིས་ཀུན་དུ་བརྟགས། ། སྣང་བ་གསུམ་པོ་འདི་ཉིད་ཀྱི། ། རང་བཞིན་ཤེས་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ། སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་པའི་རྒྱུ། ། ཡེ་ཤེས་གསུམ་པོ་འདི་རུ་བཞེད། ། སྣང་བའི་རང་བཞིན་གང་དུ་གནས། ། དེ་རུ་སྡིག་དང་བསོད་ནམས་དག། སྣང་བ་གསུམ་པོ་དག་པ་ནི། ། ངེས་པར་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གནས། ། ཚངས་པ་ཁྱབ་འཇུག་དྲག་པོ་དང་། ། གང་གཞན་སེར་སྐྱ་ལ་སོགས་རྣམས། ། རང་བཞིན་སྣང་བ་ཀུན་དུ་རྨོངས། ། རྣམ་དག་ལ་ཡང་རྣམ་ཀུན་དུ། ། བསྐལ་པ་མཐའ་ཡས་རྣམས་སུ་ཡང་། ། མགོ་དང་རིན་ཆེན་སོགས་སྦྱིན་པས། ། སྣང་བ་རྣམ་པར་མ་དག་ན། ། བྱང་ཆུབ་འབྲས་བུ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། མཐའ་ཡས་བསྐལ་པ་རྣམས་སུ་ཡང་། ། དེ་བཞིན་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་སོགས་ཀྱིས། ། སྣང་བ་རྣམ་པར་མ་དག་ན། ། བྱང་ཆུབ་འབྲས་བུ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། མཐའ་ཡས་བསྐལ་པ་རྣམས་སུ་ཡང་། ། སྔགས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། སྣང་བ་རྣམ་པར་མ་དག་ན། ། བྱང་ཆུབ་འབྲས་བུ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། སྣང་བ་གསུམ་པོ་དག་པ་ནི། ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་རིམ་ཉིད་ཀྱིས།

Having entered the state of grasping consciousness, one then enters into the clear light. From that, having become a gandharva, one is born through the impelling of karma. Thus, throughout thousands of births, having been born again and again, one revolves in the nature of things and is utterly deluded. This is not the domain of logicians; until beings have fully understood appearances, they do not find them. Even for those who have found appearances, it is extremely difficult to find them again. Those who know [appearances] as rajas, tamas, and sattva have conceptualized them as something else. Because they have abandoned the knowledge of the nature of these very three appearances, the three wisdoms are asserted here as the causes of both cyclic existence and nirvāṇa. Wherever the nature of appearances abides, there are sin and merit. When the three appearances are purified, that is certainly the state of the Sugatas. Brahmā, Viṣṇu, Śiva, and others such as Kapila are completely deluded regarding the appearances of the nature. Even if they practice for infinite eons, giving their heads, jewels, and so forth, if the appearances are not purified, the fruit of enlightenment will not be attained. Likewise, even if they practice for infinite eons through ethical discipline, patience, and so forth, if the appearances are not purified, the fruit of enlightenment will not be attained. Even if they practice for infinite eons through the meditative absorption of the mantra body, if the appearances are not purified, the fruit of enlightenment will not be attained. When the three appearances are purified, omniscience is beyond doubt, through the very sequence of the lineage of gurus.

definitionདྲི་ཟ “gandharva” — A class of generally benevolent nonhuman beings who inhabit the skies, sometimes said to inhabit fantastic cities in the clouds, and more specifically to dwell on the eastern slopes of Mount Meru, where they are ruled by

terminologyཚངས་པ → “Brahmā”. The god, not 'pure' (which is ཚངས་པ too in compounds such as ཚངས་པར་སྤྱོད་པ, the vow of chastity). Context decides; do not carry the deity capital into the vow.

homonymཚངས་པ is rendered “Brahmā” here; the glossary also records brahman, brahmās, Brahma for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཚངས་པ “Brahmā” — One of the primary deities of the Brahmanical pantheon, Brahmā occupies an important place as one of two deities (the other being Indra / Śakra ) that are said to have first exhorted Śākyamuni to teach the Dharma. The pa

terminologyསྔགས → “mantra”. སྔགས་པ is a mantra-practitioner, not 'the mantric one'.

definitionསྔགས “mantra” — A formula of words or syllables that are recited aloud or mentally in order to bring about a magical or soteriological effect or result. The term has been interpretively etymologized to mean “that which protects ( trā )

definitionབླ་མ “guru” — One of the fourteen rākṣasīs .

checkAutomatic check: bracketed gloss waived.

termདྲི་ཟ → gandharva

termཡེ་ཤེས → wisdom

termཚངས་པ → Brahmā

termསྔགས → mantra

termབླ་མ → guru

། དེ་ནི་ཐོབ་འགྱུར་གཞན་གྱིས་མིན། ། སྤྲིན་ནི་འབྲུག་སྒྲའི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་ནམ། ། ནམ་མཁའི་ཁོང་ནས་ཀུན་དུ་འབྱུང་བ་རྣམས། ། ཕྱོགས་བཅུ་བསྐོར་ནས་གནས་ཤིང་དེ་ཉིད་དུ། ། སླར་ཡང་ཡལ་བར་མཐོང་བ་ཇི་ལྟ་བ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་ཤེས་རྣམས་ནི་འོད་གསལ་གནས་ལས་འཐོན་ཞིང་སླར་ཡང་ཞིག་གྱུར་ནས། ། རང་བཞིན་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་སུ་གནས་ཤིང་དེ་ཉིད་དུ་ནི་ཡལ་བར་འགྱུར། ། ལས་ཀྱི་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྗེ་བཙུན་འཕགས་པ་ཀླུའི་བློའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་བླ་མ་རྗེ་བཙུན་མ་ཎི་ཀ་ཤྲཱི་ཛྙཱ་ན་དང་། བླ་མ་རྗེ་བཙུན་ཆེན་པོ་རེ་བེནྟྲའི་ཞལ་སྔ་ནས་གུས་པར་མཉན་ནས་ཆག་ལོ་ཙཱ་བ་ཤཱཀྱའི་དགེ་སློང་ཆོས་རྗེ་དཔལ་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

That is attained, and not by any other. Just as clouds, possessing the form of thunder, arise from the midst of the sky and, having circled the ten directions, remain and then vanish right there; likewise, the consciousnesses emerge from the state of clear light and, having dissolved once more, remain in various natural forms and vanish right there. The Karmāntavibhaṅga (The Analysis of the Limits of Action), composed by the venerable Ārya Nāgamati, is complete. It was translated, edited, and finalized by the translator Chag Lotsāwa, the Śākya monk Chöjé Pal, after having respectfully heard it from the presence of the Indian abbot, the venerable Maṇikaśrījñāna, and the great venerable master Ravendra.

structureColophon: closes the text and names the translators or author.

terminologyཀླུ → “nāga”. Serpent-deities, not 'dragons'. The Old Tibetan spelling ཀླུ is stable.

definitionཀླུ “nāga” — A supernatural being usually depicted as having the top half of a human and the bottom half of a snake. However, the nāga has a myriad of associations within Buddhism and Indian traditions in general; the term may be ass

terminologyམཁན་པོ → “abbot”. In colophons it is the Indian preceptor who authorised the translation; 'abbot' is wrong there. Use 'preceptor' in colophons.

homonymམཁན་པོ is rendered “abbot” here; the glossary also records upādhyāya, Preceptor for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionམཁན་པོ “abbot” — A person’s particular preceptor within the monastic tradition. They must have at least ten years of standing in the saṅgha, and their role is to confer ordination, to tend to the student, and to provide all the necessary

periodཆོས → “dharma”. In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two referents; the list decides.

homonymཆོས is rendered “dharma” here; the glossary also records special qualities, phenomena, qualities for other contexts — the sense follows the passage, not a fixed default.

definitionཆོས “dharma” — The term “ dharma ” ( chos ) conveys ten different meanings, according to Vasubandhu’s Vyākhyāyukti . It may mean the Buddhist teachings, the awakened qualities which buddhas and bodhisattvas acquire, phenomena or thing

adherencePinned rendering paraphrased here: guru; dharma

termཀླུ → nāga

termམཁན་པོ → abbot

termབླ་མ → guru

termདགེ་སློང → monk

termཆོས → dharma

Terminology used in this text (15)

Term	Rendering	×	Note
ཡེ་ཤེས	wisdom	3	Distinguish from ཤེས་རབ (prajñā, 'insight'): ཡེ་ཤེས is the buddhas' non-dual wisdom, ཤེས་རབ the discriminating faculty o
མེ	fire	2	In ritual and cosmological prose མེ is the element 'fire'; Agni is the deity only where he is named or invoked. Do not c
ཕུང་པོ	aggregate	2
བླ་མ	guru	2
རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ	Vajrasattva	1
ཕྱག་འཚལ	homage	1
སངས་རྒྱས	buddha	1	The title, not a name. In Old Tibetan the spelling is usually སངས་རྒྱས already; the plural sense ('the buddhas') is carr
སྐྱེ་མཆེད	sense base	1
དྲི་ཟ	gandharva	1
ཚངས་པ	Brahmā	1	The god, not 'pure' (which is ཚངས་པ too in compounds such as ཚངས་པར་སྤྱོད་པ, the vow of chastity). Context decides; do n
སྔགས	mantra	1	སྔགས་པ is a mantra-practitioner, not 'the mantric one'.
ཀླུ	nāga	1	Serpent-deities, not 'dragons'. The Old Tibetan spelling ཀླུ is stable.
མཁན་པོ	abbot	1	In colophons it is the Indian preceptor who authorised the translation; 'abbot' is wrong there. Use 'preceptor' in colop
དགེ་སློང	monk	1
ཆོས	dharma	1	In Abhidharma lists (སྐྱེ་མཆེད, ཁམས) ཆོས is 'phenomena', the objects of mind — not the Buddhist teaching. Same word, two

Colophon

Source: tengyur vol. 035_རྒྱུད་འགྲེལ།_ངི.txt. Derge Kangyur/Tengyur e-text, Esukhia/Barom edition — public domain (mechanical reproduction).

Translation status: Not among 84000's published translations, and not in progress there. Translations published elsewhere have not been searched for, so one may exist. (source: 84000 catalogue + registry; checked 2026-11-10).

Set in Newsreader and EB Garamond; Tibetan in Noto Serif Tibetan; Chinese in Noto Serif SC.

Anuvāda · NaxiAI