A Maṇḍala Ritual of the Glorious Guhyasamāja called “The Twenty Rituals”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་གུ་ཧྱ་ས་མཱ་ཛ་མཎྜ་ལ་ཨུ་པཱ་ཡི་ཀ་བིཾ་ཤ་ཏ་བི་དྷི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ཉི་ཤུ་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སྐུ་མངའ་བ། ། དང་པོའི་མགོན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མར་ཕན་འབྱུང་བ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡན་ལག་བདག་གིས་བཤད། ། བྱ་རྒྱུད་ཆོ་ག་མ་གཏོགས་པར། ། སྤྱོད་དང་གཉི་གའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་སངས་རྒྱས་ནི། ། ཀུན་ལུགས་ལས་འོངས་ཡང་དག་བསྔགས། ། དང་པོར་ས་ནི་སྦྱང་བ་དང་། ། དེ་ནས་ས་ཡོངས་འཛིན་པ་དང་། ། ཕྱི་ནས་བགེགས་ནི་ཉེར་ཞི་དང་། ། ཐོད་ལེ་ཀོར་གྱིས་ཐིག་གདབ་དང་། ། དེ་ནས་ས་ལྷ་སོགས་ལྷག་པར། ། གནས་དང་དེ་ནས་གསོལ་གདབ་དང་། ། ཕྱི་ནས་སློབ་མ་ལྷག་གནས་དང་། ། ནམ་མཁའ་ཐིག་ནི་གདབ་པ་དང་། ། ཚོན་སྣ་ལྔ་ཡི་ཆོ་ག་དང་། ། ཚོན་རྩི་རྣམས་ནི་དགྱེ་བ་དང་། ། ལྷ་རྣམས་སྤྱན་དྲང་ཉིད་དང་ནི། ། དེ་ནས་སློབ་མ་གཞུག་པ་དང་། ། ཁྲུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་ག་དང་། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་དབང་བསྐུར་དང་། ། དེ་ནས་ཕྱག་མཚན་དབང་བསྐུར་དང་། ། བླ་མ་ལྷ་དང་ཡོན་གཉིས་དང་། ། རྗེས་སུ་གནང་བ་སྦྱིན་པ་དང་། ། དེ་ནས་གཤེགས་གསོལ་ཆོ་ག་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་ལས་ཆེད་ཕུར་པ་དང་། ། སྐུད་པ་བསྡུ་བ་ཉིད་ཀྱང་སྟེ། ། རབ་བཤད་ཆོ་ག་ཉི་ཤུ་ཡིས། ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་རྒྱས་ཤེས་པའི། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མཁས་པ་ཡིས། ། རྡུལ་ཚོན་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། ཁ་ཅིག་གྲུབ་པ་བརྒྱད་འདོད་པས། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར། །

In the language of India: Śrī-guhyasamāja-maṇḍala-upāyikā-viṃśati-vidhi-nāma. In the language of Tibet: dPal gsang ba 'dus pa'i dkyil 'khor gyi cho ga nyi shu pa zhes bya ba. Homage to the glorious Vajrasattva! Having prostrated to the Primordial Protector who possesses the body of non-dual wisdom, I shall explain the twenty branches of the maṇḍala, which bring benefit to the vajra disciples. Except for the rituals of Kriyā Tantra, the maṇḍalas of the Carya and Ubhaya Yogas that are accomplished by the Buddhas are correctly praised as having originated from the traditions of all [the tantras]. First, the purification of the site; then, the full appropriation of the site; thereafter, the pacification of obstructing spirits; the laying of the lines with chalk; then, the preliminary consecration of the Earth Goddess and other deities; then, the formal request; thereafter, the preliminary consecration of the disciples; the laying of the lines in the sky; the ritual of the five colors; the spreading of the pigments; the invitation of the deities; then, the entry of the disciples; the ritual of the bathing maṇḍala; then, the empowerment of the Buddhas; then, the empowerment of the hand symbols; the guru, the deity, and the two offerings; the granting of the permission; then, the ritual of the request for departure; the ritual of the ritual stakes for the maṇḍala; and the gathering up of the threads. Through these twenty well-explained rituals, the learned vajra master, knowing how to elaborate in whatever way is appropriate, should draw the colored-powder maṇḍala. Some, desiring the eight common accomplishments, will enter into this maṇḍala.

དེ་བཞིན་བདེན་མཐོང་དེ་བཞིན་དུ། ། དཔའ་བོ་སྔགས་པ་བརྟག་པ་སྟེ། ། དེ་དག་སྦྱོར་བ་བླ་མ་ཡིས། ། རིག་ནས་བླ་མ་མཁས་པ་ཡིས། ། སློབ་མའི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། ། འཁོར་ལོ་རྣམ་བརྒྱད་བྲི་བར་བྱ། ། རིན་ཆེན་ས་བོན་དེ་བཞིན་དང་། ། མེ་ཏོག་ཚོན་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། བྱེ་མ་གཡོ་དང་ཕྱེ་མ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་ཡིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བདེན། ། ས་བོན་དགོད་དང་ཕྱག་མཚན་དང་། ། ཡང་ན་ལྷ་ཡི་སྐུ་ཉིད་ནི། ། འབུར་དུ་བཏོད་དང་ལུགས་མ་ནི། ། སྟོབས་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་དགོད་བྱ། ། ཕྲེང་བ་ཆུ་དང་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་མེ་ལོང་དང་། ། མིང་དང་སློབ་དཔོན་རྗེས་གནང་ཞེས། ། བྱ་བ་འདི་ནི་དབང་བསྐུར་རིམ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ཐེག་པར་སློབ་དཔོན་རྣམ་གཉིས་གསུངས། ། གཅིག་ནི་གསང་སྔགས་གཙོར་བྱེད་འགྱུར། ། གཅིག་ནི་བསམ་གཏན་ལ་གཞོལ་བ། ། གསང་སྔགས་སྨྲར་གནས་རྣལ་འབྱོར་པ། ། ལྷ་ལ་དམིགས་པ་ལྷུར་ལེན་པས། ། དེ་ལས་མཚན་མ་རྙེད་གྱུར་ཏེ། ། རྡུལ་ཚོན་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། གསང་སྔགས་ཚུལ་གནས་རྣལ་འབྱོར་པ། ། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ལུས་ཀྱིས་ནི། ། འཁོར་ལོ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བྲི། ། གྲོང་ཁྱེར་གྲོང་དང་གྲོང་རྡལ་དང་། ། ཀུན་དགའ་ཚོང་འདུས་གཙུག་ལག་ནི། ། ཁང་དུ་པུས་ནུབ་ཙམ་བརྐོས་ནས། ། རིམ་གྱིས་ས་ནི་སྦྱང་བར་བྱ། ། ཤིང་དང་གྱོ་མོ་གསེག་མ་དང་། ། དེ་བཞིན་རུས་པ་སོལ་བ་དང་། ། སྐྲ་ལ་སོགས་པ་བསལ་བྱས་ནས། ། དེ་ནས་ས་ནི་སྦྱང་བྱ་སྟེ། ། ཀུན་ནས་སྟེང་ནི་ཡང་དག་པར། ། བསྙམས་ཏེ་བ་ལང་ལྕི་བས་བྱུག།

Just as the truth is seen, so too is the examination of the heroic mantra practitioner. Having understood their application, the wise guru, for the sake of the disciple’s accomplishment, should draw the eightfold maṇḍala. Likewise, with precious seeds, flowers, pigments, shifting sand, or powder, and similarly, the true mental maṇḍala; the placement of seeds, hand symbols, or the very forms of the deities—whether in relief or cast—should be arranged upon the maṇḍala according to their power. The garland, water, the perfect Buddha, the vajra, bell, mirror, the name, and the master’s authorization: these are the stages of empowerment. The Tathāgata taught two types of masters in the Vajra Vehicle: one is primarily devoted to secret mantra, and one is dedicated to meditative concentration. The yogi who abides in the speech of secret mantra, by applying himself to the visualization of the deity, attains the signs from that and should draw the colored-powder maṇḍala. The yogi who abides in the way of secret mantra, possessing the union of non-dual wisdom, should draw an illusory maṇḍala with an illusory body. In cities, villages, towns, parks, marketplaces, or temples, one should dig a pit knee-deep and gradually purify the earth. Having removed wood, potsherds, pebbles, as well as bones, charcoal, hair, and so forth, the earth should then be purified; having leveled it perfectly on all sides, it should be smeared with cow dung.

དྲི་ཡི་ཆུ་ཡིས་བསངས་ནས་ནི། ། ཕྱི་ནས་དྲག་པོའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། སྔགས་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་ཟློས་ཤིང་། ། རྡོ་རྗེའི་ལྟ་བས་བལྟ་བར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ས་ཡི་ཆ། ། སྐྱོན་དང་ལྡན་ཡང་སྤྱོད་པར་འགྱུར། ། གསང་དབང་རྟོག་པ་ལ་གནས་ཤིང་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་རྣམ་སྤངས་པའི། ། སྔགས་པ་གང་ཞིག་ས་སྦྱང་བར། ། བྱེད་པ་དེ་ཡིས་འགྲུབ་མི་འགྱུར། ། ས་སྦྱང་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་བླ་རེ་སོགས་བརྒྱན་ཅིང་། ། མཆོད་པ་ལྔ་དང་བཅས་པ་ཡི། ། འཁོར་ལོའི་ཁྱིམ་དུ་ཕྱིན་ནས་སུ། ། ས་ནི་ཡོངས་སུ་གཟུང་བར་བྱ། ། དཀར་ལ་མ་ཉམས་གོས་འཆང་ཞིང་། ། གཙུག་ཏོར་དག་པ་ཡིས་བརྒྱན་ལ། ། རྒྱན་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྤུད་ཅིང་། ། དྲི་བཟང་བྱུག་པའི་ཆལ་འཐོར་བས། ། ཉི་མ་གསུམ་དུ་ཐུན་གསུམ་དུ། ། ཆོ་ག་ཇི་བཞིན་གཏོར་མ་དབུལ། ། དེ་ནས་བགེགས་རྣམས་ཞི་བར་ནི། ། བྱ་ཕྱིར་ཕྱོགས་སྐྱོང་བཅུ་ལའོ། ། བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པས་ཞི་བ་ཡི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཚུལ་བཞིན་སྔར་བྱས་ནས། ། ཕྱི་ནས་དབང་བསྐུར་རབ་གྲུབ་ཕྱིར། ། སློབ་མས་ཀྱང་ནི་བྱེད་དུ་གཞུག། ས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་འཛིན་ལ། ། གནས་ཤིང་ཁྲོ་བོས་ཡོངས་བསྐོར་བའི། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ཐབས་བྱུང་ཚེ། ། བགེགས་ནི་ངེས་པར་བསལ་བར་བྱ། ། རྐང་མཐིལ་རྡོ་རྗེ་བསམ་བྱས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་གསོར་བ་ལྷུར་ལེན་ཞིང་། ། རྡོ་རྗེའི་རྣམ་སྒེག་གར་བྱེད་བཞིན། ། ཧཱུཾ་ཡིག་དྲག་པོ་ཆེ་བར་བཅས། ། ཡི་གེ་ཊ་ཡིས་མིག་གཡོན་ཟླ་བར་བྱས། ། ཡི་གེ་མ་ཡིས་མིག་གཡས་ཉི་མ་བཀོད། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་གྱི་བསྙེམས་ལ་འཆང་བ་ཡིས། །

Having purified [the site] with scented water, one should thereafter perform the wrathful fire offering. The mantra practitioner, reciting the Vajrasattva mantra, should gaze with the vajra-vision. Even if the portion of the maṇḍala ground is flawed, it will become fit for use. Any mantra practitioner who purifies the ground while abiding in the conceptualizations of the secret empowerment and having abandoned the bodhicitta will not achieve accomplishment. This is the ritual for purifying the ground. Then, having adorned [the site] with canopies and so forth, and having entered the maṇḍala house together with the five offerings, one should thoroughly take possession of the ground. Wearing unblemished white garments, adorned with a pure uṣṇīṣa and all ornaments, and scattering a paste of fragrant scents, one should offer the torma according to the ritual in three sessions over three days. Then, in order to pacify obstructing spirits, [one should offer] to the ten guardians of the directions. Having first performed the peaceful fire offering according to the rules with firm ascetic discipline, the disciples should also be made to perform it later for the sake of successfully accomplishing the empowerment. This is the ritual for taking possession of the ground. Abiding in the samādhi of Dveṣavajra and surrounded by the wrathful deities, when the yogin employs the means, the obstructing spirits must be definitively dispelled. Having visualized a vajra on the soles of the feet and diligently brandishing the vajra, while performing the vajra-dance of graceful charm, one should utter the fierce syllable HŪṂ. With the syllable ṬA, the left eye is made into a moon; with the syllable MA, the right eye is established as a sun. Holding the pride of the Vajradhara, [one should proceed].

དཀྱིལ་འཁོར་ས་ཡི་ཆ་ལ་འགྲོ་བྱེད་ཅིང་། ། མངའ་བདག་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས། ། བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་གདུག་པ་ཡི། ། ཚོགས་བཅས་ས་དང་བར་སྣང་དང་། ། ཕྱོགས་ནས་བསལ་བྱ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། ཨ་པ་ས་རནྟུ་བྷ་བནྟོ་ཡི་གེ་ཙིཏ་དེ་བ་ཨ་སུ་ར་ཡཀྵ་རཱཀྵ་ས་པྲེ་ཏ་པི་ཤཱ་ཙ་ཨ་པསྨཱ་ར་བྷཱུ་ཏ་ཌཱ་ཀི་ནྱ་ཨོཾ་སྟ་ར་ཀ་མཱ་ཧལླི་ཀ་མ་ཧལླི་ཀ་ཨ་ནུ་ར་ས་པ་རི་ཁ་ཏ་ག་རུ་ཌ་ཀིཾ་པུ་རུ་ཥ་མནྟྲ་སིདྡྷི། བདག་གིས་ས་ཕྱོགས་འདིར་སློབ་མ་ཆེ་གེ་མོའི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱའོ། ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོའི་བཀའ་སྩལ་པ་འདི་ཐོས་ནས་མྱུར་དུ་དེངས་ཤིག། གང་ཞིག་མི་དེངས་པ་དེའི་མགོ་བོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་འབར་བ་དག་ཧཱུཾ་གི་རྡོ་རྗེ་འབར་ཞིང་རབ་ཏུ་འབར་བ་འདིས་ཚལ་པ་བརྒྱར་འགས་པར་བྱའོ། ། དེ་སྐད་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས་དེ་ནས་ནི། ། སྔགས་པ་ཁྲོ་བར་གྱུར་ཅིང་ཤར་ཕྱོགས་ན། ། གནས་པས་ཧཱུཾ་ཡིག་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པར། ། གཡས་བརྐྱང་སྔོན་འགྲོའི་སྦྱོར་བ་ཚུལ་བཞིན་བྱ། ། གཡས་བརྐྱང་དང་། གཡོན་བརྐྱང་དང་། ས་ག་དང་། ཟླུམ་པོ་དང་། མཉམ་པའི་སྟང་སྟབས་དང་། རུས་སྦལ་གྱི་སྟང་སྟབས་དང་། རྡོ་རྗེ་ཕུལ་བྱུང་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒེག་པ་དང་། རྐང་གཅིག་གིས་འཕུར་སྟངས་དང་། བུང་བའི་འཕུར་སྟངས་དང་། སེང་གེའི་སྟང་སྟབས་དང་། སེང་གེའི་གལ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་དང་། རྡོ་རྗེ་སྐོར་འཛིན་དང་། རྡོ་རྗེ་འཕེན་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་གར་སྟབས་དང་།

Moving to the site of the maṇḍala, the Sovereign, the embodiment of compassion, spoke these words to Śakra and the hosts of malevolent beings, to be cleared from the earth, the atmosphere, and the directions: Apasarantu bhavanto yakṣa-rākṣasa-preta-piśāca-apasmāra-bhūta-ḍākinī oṃ stāraka-mahallika-mahallikā-anurasa-parikhāta-garuḍa-kiṃpuruṣa-mantra-siddhi. "In this location, for the sake of bringing the disciple [name] to perfect enlightenment and for the sake of causing all sentient beings to attain unsurpassed wisdom, I shall draw the maṇḍala of the glorious Vajrasattva. Having heard this command of the Great Vajradhara, depart immediately! Whoever does not depart, their head shall be split into a hundred pieces by this blazing, intensely flaming hūṃ-vajra, the great blazing wisdom-vajra!" Having spoken thus three times, the mantrin then becomes wrathful and, standing in the eastern direction, performs the ritual application of the hūṃ-syllable and mudrā, preceded by the right-leg-extended posture (pratyālīḍha). [He performs] the right-leg-extended, left-leg-extended, saṃgha, circular, even, tortoise, supreme vajra, vajra-graceful, single-footed flight, bee-flight, lion-posture, lion-leap, vajra-iron-chain, vajra-circumference-holding, vajra-throwing, and vajra-dance postures.

རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དང་། རྡོ་རྗེ་རོ་ལངས་དང་། རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་དང་། གདོང་བཞི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པ་དང་། བུད་མེད་ལྟར་སྒྱུ་འཕྲུལ་བྱེད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་ལྕགས་སྒྲོག་དང་། སྟོབས་པོ་ཆེ་ཕུལ་བྱུང་དང་། རྡོ་རྗེ་མཆེ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་བཞད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྒྲོགས་པ་དང་། རལ་གྲིའི་ཚུལ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཚུལ་དང་། འཁོར་ལོའི་ཚུལ་དང་། གཏུན་ཤིང་གི་ཚུལ་དང་། བ་དན་གྱི་ཚུལ་དང་། ཞགས་པའི་ཚུལ་དང་། པདྨའི་ཚུལ་དང་། གཏུམ་པོའི་ཚུལ་དང་། མི་འཇིགས་པའི་ཚུལ་དང་། ལྕགས་ཀྱུའི་ཚུལ་དང་། ཐོང་གཤོལ་གྱི་ཚུལ་དང་། འཕང་མདུང་གི་ཚུལ་དང་། མདའ་འགེངས་པའི་ཚུལ་དང་། མདའ་འདྲེན་པའི་ཚུལ་དང་། མདའ་འཕེན་པའི་ཚུལ་དང་། ཐག་མདུང་འཕེན་པའི་ཚུལ་དང་། མཆོག་སྦྱིན་པའི་ཚུལ་དང་། མདུང་ཐུང་གི་ཚུལ་དང་། ཆུའི་ཚུལ་དང་། ཕྱག་འཚལ་བའི་ཚུལ་དང་། རྡོ་རྗེའི་འདུག་ཚུལ་དང་། བསམ་གཏན་པའི་ཚུལ་དང་། རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་། པདྨའི་འདུག་ཚུལ་དང་། སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་དང་། དཔའ་བོའི་འདུག་ཚུལ་དང་། བཟང་པོའི་འདུག་ཚུལ་དང་། ཙོག་ཙོག་པོར་འདུག་ཚུལ་དང་། རོལ་པའི་འདུག་ཚུལ་དང་། མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཚུལ་དང་། རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་ཚུལ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། སྔགས་པ་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡིས། ། སྟང་སྟབས་དེ་ལྟར་དབང་པོ་སོགས། ། ཚོགས་བཟང་བསྡིགས་ནས་ཕྱོགས་སྐྱོང་རྣམས། ། ཇི་བཞིན་ཕུར་བུས་ཡང་དག་གདབ། ། སེང་ལྡེང་ཕུར་བ་སོར་བརྒྱད་པའི། ། ཚད་དང་ལྡན་པ་བླངས་ནས་ནི། ། ཚོན་སྣ་ལྔ་པའི་སྐུད་པ་ཡིས། ། དེ་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་དཀྲི། །

Vajrabhairava, Vajravetāla, Vajramudgara, the Blessing of the Four-Faced One, Vajrāveśa, the Illusion-Maker like a Woman, Vajraśṛṅkhala, Mahābala, Vajradaṃṣṭra, Vajrahāsa, Vajrarava, the Sword-Manner, the Vajra-Manner, the Wheel-Manner, the Pestle-Manner, the Banner-Manner, the Lasso-Manner, the Lotus-Manner, the Fierce-Manner, the Fearless-Manner, the Hook-Manner, the Plow-Manner, the Spear-Manner, the Drawing of the Arrow-Manner, the Leading of the Arrow-Manner, the Shooting of the Arrow-Manner, the Throwing of the Lasso-Manner, the Bestowing of Boons-Manner, the Short Spear-Manner, the Water-Manner, the Homage-Manner, the Vajra-Posture, the Meditator-Manner, the Vajra-Padma-Cross-Legged-Manner, the Bodhisattva-Cross-Legged-Manner, the Heroic-Posture, the Excellent-Posture, the Squatting-Posture, the Playful-Posture, the Facing-Forward-Manner, and the Turning-Back-Manner. The mantrin, knowing the nature [of these], having thus threatened the hosts of Indra and the others with those stances, should properly strike the guardians of the directions with stakes as appropriate. Having taken stakes of acacia wood measuring eight finger-widths, they should be wrapped in sequence with threads of five colors.

དྲི་དང་མེ་ཏོག་སོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། མཆོད་ནས་སྣོད་ནི་སར་པར་གཞག། ལག་པར་རེག་ཅིང་ཕུར་བུ་ལ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་མངོན་པར་བསྔགས། ། དེ་ལྟར་འདུས་བྱས་ཕུར་པ་ནི། ། ཀུན་རྫོབ་རང་བཞིན་མཐོན་པོ་ལས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་རིམ་པ་འདིས། ། སླར་ཡང་བསམ་གཏན་རང་བཞིན་བྱ། ། ཨོཾ་སུམྦྷ་ནི་སུམྦྷ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ། གྲྀཧྞཱཔ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ། ཨཱ་ན་ཡ་ཧོ་བྷ་ག་ཝཱན་བིདྱཱ་རཱ་ཛ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཅན་འདི་ཡིས་ནི། ། དེ་ལྟར་ལོག་འདྲེན་ཀུན་བཀུག་སྟེ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། ཆོ་ག་བཞིན་དུ་ཕུར་བུས་གདབ། ། རྡོ་རྗེ་བདུད་རྩི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། ཨུཏྤལ་སྔོན་པོའི་འདབ་ལྟར་སྔོ། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བས་འཁྲིགས་འོད་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ལྟེ་བའི་ཕྱོགས་ནས་སྨད་ཀྱི་ཆ། ། རྩེ་མོའི་རྣམ་པར་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། སྟོང་ནི་ཁྲོ་བོའི་རྣམ་པ་དང་། ། ཞལ་གསུམ་རྣམ་པ་ཕྱག་དྲུག་ཏུའོ། ། གནོད་མཛེས་གཟུགས་འཛིན་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། གཅིག་གིས་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བ་སྟེ། ། གཡོན་པས་ཕུར་པ་འཛིན་བྱེད་ཅིང་། ། གསང་སྔགས་འདི་ཡིས་ཕུར་བུས་གདབ། ། ཨོཾ་གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་གྷཱ་ཏ་ཡ། སརྦ་དུཥྚཱན་ཕཊ་ཕཊ། ཀཱི་ལ་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཕཊ་ཕཊ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ། བཛྲ་དྷ་རོ་ཨཱཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི། སརྦ་བིགྷྣཱན། ཀཱ་ཡ་ཝཱཀ་ཙིཏྟ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། བགེགས་རྣམས་བསལ་ནས་སྔགས་རིག་པས། ། བདེ་མཆོག་དཔལ་གསུངས་ཆོ་ག་ཡིས། ། སླར་ཡང་བགེགས་རྣམས་སྦྱང་བར་བྱ། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྦྱོང་མཛད་པ། །

Having made offerings with incense, flowers, and so forth, place the vessel on the ground. Touching it with the hand, the ritual stake (kīla) is consecrated with the three syllables. Having thus prepared the conditioned stake, the wise one, through this sequence, should once again transform it into the nature of meditative concentration (dhyāna). OṂ SUMBHANI SUMBHA HŪṂ | GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ | GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA HŪṂ | ĀNAYA HO BHAGAVĀN VIDYĀRĀJA HŪṂ PHAṬ. With this form of the wrathful deity, all obstructors are summoned. The wise one, through the application of the ritual, should strike them with the stake according to the procedure. One should meditate on the Vajra Amṛta King, blue like the petal of a blue utpala, radiant with a mass of blazing garlands. Meditate on the vajra stake as having the form of a wrathful deity from the navel downward, with three faces and six arms. Holding the form of Ucchuṣma, the Vajra-holder, with one hand a vajra hammer and the left hand holding the stake, one should strike with the stake using this secret mantra: OṂ GHA GHA GHĀTAYA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀN PHAṬ PHAṬ | KĪLAYA KĪLAYA SARVA PĀPAṂ PHAṬ PHAṬ | HŪṂ HŪṂ HŪṂ VAJRA KĪLAYA | VAJRA DHARO ĀJÑĀPAYATI | SARVA VIGHNĀN KĀYA VĀK CITTA VAJRA KĪLAYA HŪṂ HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ. Through the yoga of such realization, having cleared away the obstructors, the knower of mantras should once again purify the obstructors through the ritual taught by the glorious Cakrasaṃvara. The Victors have performed this complete purification.

སེམས་ཅན་ཕྱིར་ཡིན་ལས་སྦྱང་བྱ་ཕྱིར་མིན། ། འདི་ན་བགེགས་ཡོད་མ་ཡིན་བདུད་རྣམས་སམ། ། རྟོག་པས་འཕེལ་མེད་བྱིན་རླབས་འགྲུབ་མེད་ཉིད། ། བདག་བདུད་ཉིད་དམ་བརྟན་པ་ཉིད་མི་འགྲོ། ། བརྟན་པ་ཉིད་ཕྱིར་རྗེས་སུ་བསྟན་མི་བྱ། ། རང་བདེས་བསྒྲུབ་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་མིན་གང་། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་རབ་མྱུར་ཕྱིར་བརྟན་པར་བྱ། ། བགེགས་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་ལེགས་པར་མཉམ་གཞག་པའི། ། སློབ་དཔོན་བླ་མ་ཐབས་ཅིག་པ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་རིམ་པ་འདིས། ། ཐོད་ལེ་ཀོར་གྱིས་ཐིག་གདབ་བྱ། ། སློབ་དཔོན་ཆུ་ལྷའི་ཕྱོགས་གནས་དང་། ། སློབ་མ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་གྱུར་པ། ། དབང་པོའི་ཕྱོགས་ན་གནས་པ་ཡིས། ། ཚངས་པའི་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། སྔགས་རིག་གཤིན་རྗེའི་ཕྱོགས་གནས་པ། ། སློབ་མ་ལུས་ངན་ཕྱོགས་གནས་དང་། ། ལྷན་ཅིག་ཚངས་པའི་ཐིག་གཉིས་པ། ། ཡང་དག་པར་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། སློབ་དཔོན་མེ་ལྷར་གནས་པ་དང་། ། སློབ་མ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་གྱུར་པ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་གནས་ཉིད་ཀྱིས། ། རྩ་བའི་ཐིག་ནི་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་དུ་གནས་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། ཐིག་ཤེས་པ་ལ་མཁས་པ་དང་། ། བདེན་བྲལ་ལ་གནས་བུ་ཡིས་ནི། ། ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་ཐིག་གདབ་བྱ། ། དེ་ཉིད་དུ་གནས་སློབ་མ་དང་། ། རླུང་ལྷར་གནས་པའི་སློབ་མ་ཡིས། ། བདེན་བྲལ་རླུང་ལྷ་ལ་གནས་པའི། ། ཐིག་ནི་གསུམ་པ་གདབ་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་དུ་གནས་(རྣམ་,རྣལ་)འབྱོར་པ། ། ལས་ཤེས་པ་དང་ཞི་ཕྱོགས་སུ། ། གནས་པའི་བུ་ཡིས་ཕྱི་ནས་ནི། ། རྩ་ཐིག་བཞི་པ་གདབ་པར་བྱ། ། མེ་ལྷར་གནས་པའི་སློབ་དཔོན་ནི། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་ལྡན་དང་། །

It is for the sake of sentient beings, not for the sake of purifying karma. Here, there are no obstacles, nor are there any Māras. Since conceptualization does not increase and blessings are not achieved, I am the Māra myself, and I shall not depart from steadfastness. Because of that steadfastness, I shall not give instructions. That which is accomplished through one's own happiness and not through suffering—this is the method for swiftly attaining supreme, sublime enlightenment. This is the ritual for pacifying obstacles. Then, the master and the disciple, having properly entered meditative equipoise, the wise one should lay out the lines using chalk in this sequence. The master should stand in the direction of Varuṇa, and the disciple, facing him, should stand in the direction of Indra; thus, the Brahmā-line should be laid out. The master, a knower of mantras, should stand in the direction of Yama, and the disciple should stand in the direction of Kubera; together, the second Brahmā-line should be correctly laid out. The master should stand in the direction of Agni, and the disciple, facing him, should stand in the direction of Īśāna; thus, the root-line should be laid out. Remaining in that very place, the Vajra-holder, skilled in the knowledge of lines, and the disciple standing in the direction of Nairṛti, should lay out the southern line. Remaining in that very place, the disciple and the disciple standing in the direction of Vāyu should lay out the third line, situated between Nairṛti and Vāyu. Remaining in that very place, the yogi who knows the ritual, and the disciple standing in the direction of the Peaceful One (Uttara), should subsequently lay out the fourth root-line. The master standing in the direction of Agni, endowed with the yoga of his own deity, and...

རླུང་ལྷར་གནས་པའི་སྔགས་པ་ཡིས། ། མཚམས་ཀྱི་ཐིག་ཀྱང་གདབ་པར་བྱ། ། བླ་མ་དབང་ལྡན་ཕྱོགས་སུ་ནི། ། གནས་ནས་སློབ་མ་བདེན་བྲལ་དུ། ། གནས་པ་ཡིས་ནི་མཚམས་ཀྱི་ཐིག། གཉིས་པ་ཡང་དག་གདབ་པར་བྱ། ། སྒྱུ་མའི་ལུས་ནི་དྲན་བཞིན་དུ། ། དེ་ནས་སྒོ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ། ། སྒོ་ནི་འཁོར་ལོའི་བརྒྱད་ཆ་སྟེ། ། ལྷ་ཡི་སྣམ་བུ་དེ་བཞིན་ནོ། ། སྒོ་ཁྱུད་སྒོ་ཡི་ཚད་དུ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་འགྲམ་དང་ངོས་ཀྱང་ངོ་། ། དེ་ཡི་ཕྱེད་དུ་ཁ་ཁྱེར་རོ། ། ཁ་ཁྱེར་ཕྱེད་དུ་ཚོན་གྱི་ས། ། རྩ་བའི་ཐིག་གི་ཕྱེད་ཀྱིས་ནི། ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཚད་ཡིན་ཏེ། ། འོད་ཟེར་ལྔ་ཡིས་རྣམ་བརྒྱན་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བས་འབར་བར་བྱ། ། ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱི་རོལ་དུ། ། ཐིག་བཞི་ཡང་དག་བྲི་བར་བྱ། ། ནང་དུ་ཀ་བ་བརྒྱད་པོ་ནི། ། འཁོར་ལོས་མཚན་ཅིང་ལེགས་མཛེས་བྲི། ། རྡོ་རྗེ་ཀ་བའི་བར་དང་བར། ། དེ་ཉིད་དུ་ནི་རེའུ་མིག་དགུ། ། དྲ་བ་ཁ་ཁྱེར་ཚད་དུ་འགྱུར། ། རིན་ཆེན་ཕ་གུ་དེ་ཕྱེད་དུ། ། འབབ་ལི་དང་ནི་མདའ་ཡབ་དང་། ། ཕྱི་རོལ་ཀ་བའི་ས་དེ་བཞིན། ། བུམ་པ་ཀ་བའི་སྟེང་གནས་པ། ། རྟ་བབས་སྒོ་ཡི་སུམ་འགྱུར་ཏེ། ། མདའ་ཡབ་དང་ནི་བྱ་འདབ་དང་། ། ལྡན་ཞིང་དྲིལ་བུ་ངེས་པར་འཁྲོལ། ། བ་དན་དག་དང་རྔ་ཡབ་དང་། ། མེ་ཏོག་ཆུན་འཕྱང་སོགས་མཛེས་པའོ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་ཟུར་བཞི་པོ། ། ཟླ་ཕྱེད་ནོར་བུ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ནི་མཚམས་རྣམས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲས། ། རྟ་བབས་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་མོ་ཅན། ། དེ་ཡི་ཕྱི་རོལ་ཁོར་ཡུག་སྟེ། ། རྡོ་རྗེའི་ཕྲེང་བ་འོད་ཟེར་རྒྱས། །

The mantrin dwelling in the northwest should also strike the boundary lines. Standing in the northeast direction, the guru, while the disciple remains in the southwest, should correctly strike the second boundary line. Recalling the illusory body, one should then open the gates. The gates are one-eighth of the wheel, and the deity’s platform is likewise. The door-frames are the same size as the gates, and the side-walls are the same as well. The molding is half of that, and the colored-powder area is half of the molding. The measurement of the inner maṇḍala is half of the root lines; it is adorned with five-colored light rays and made blazing with a vajra garland. Outside the inner maṇḍala, four lines should be correctly drawn. Inside, the eight pillars, marked with wheels, should be beautifully drawn. Between each pair of vajra pillars, there are nine squares. The lattice-work is the size of the molding. The jeweled frieze is half of that. The avalī and the śaraṇa (eaves) are likewise, as is the area of the outer pillars. Vases rest upon the pillars. The archway is three times the size of the gate, complete with śaraṇa, pakṣaka (bird-eaves), and bells that ring clearly. It is beautified with banners, fly-whisks, hanging flower clusters, and so forth. At the four corners of the maṇḍala, there are half-moons, jewels, and vajras. At the junctions of the door-frames, it is adorned with vajras and jewels. The archways have vajra tips. Outside of that is the perimeter, a garland of vajras with spreading light rays.

ཐིག་བཏབ་པ་ལས་གྲུབ་འགྱུར་བའོ། ། གཞན་རྣམས་འཁོར་ལོའི་རྗེས་མཐུན་པར། ། ཇི་ལྟར་མཛེས་པར་རབ་ཏུ་བརྟག། སྔགས་པས་སློབ་མའི་ནུས་པ་དང་། ། རྗེས་སུ་བསྟུན་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དེ། ། ཁྲུ་གང་པ་ནས་བརྩམས་བྱས་ནས། ། ཁྲུ་སྟོང་བར་དུ་བྲི་བར་བྱ། ། ཐོད་ལེ་ཀོར་གྱིས་ཐིག་གདབ་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། བགེགས་རྣམས་ཕུར་པས་བཏབ་བྱས་ཏེ། ། དེ་ནས་ར་བ་དྲ་བ་སོགས། ། བསམས་ནས་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་ས། ། ཐིག་བཏབ་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། སྐྱོབ་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། ། སྐྱོད་པའི་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། ། ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྣམས་ལ། ། ལྷ་མོ་ཁྱོད་ནི་དཔང་དུ་འགྱུར། ། སྐྱོབ་པ་ཤཱཀྱ་སེང་གེ་ཡིས། ། ཇི་ལྟར་བདུད་ཀྱི་དཔུང་བཅོམ་ལྟར། ། དེ་བཞིན་བདག་གིས་བདུད་ཀྱི་དཔུང་། ། ཕམ་པར་བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི། ། དྲི་ཞིམ་སོགས་ཀྱིས་ས་བྱུགས་ཏེ། ། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བཀྲམ་ནས། ། ཙནྡན་སོགས་ཀྱིས་ལྷ་གནས་སུ། ། མཁས་པས་མཎྜལ་རབ་ཏུ་བྱ། ། གསེར་གྱིའམ་ཡང་ན་དངུལ་གྱིའམ། ། ཟངས་སམ་ས་ཡི་རང་བཞིན་ཉིད། ། ཇི་ལྟར་རྙེད་པ་བཟུང་ནས་ནི། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་བུམ་པ་གཞག། བྱི་རུ་དངུལ་དང་གསེར་དང་ནི། ། པདྨ་རཱ་ག་མུ་ཏིག་སྟེ། ། རིན་ཆེན་ཤིས་པ་ལྔ་པོ་རྣམས། ། བུམ་པའི་ཆུ་ཡི་ནང་དུ་གཞུག། ནས་དང་གྲོ་དང་མོ་སྲན་གྲེའུ། ། ཏིལ་དང་དེ་བཞིན་མོན་སྲན་སྡེའུ། ། འབྲུ་ནི་ཤིས་པ་ལྔ་པོ་རྣམས། ། བུམ་པའི་ནང་དུ་གཞུག་པར་བྱ། ། ཆེན་པོ་ཚེར་མའི་དགྲ་དང་ནི། ། ལྷར་བཅས་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་དང་། ། དཎྜོ་ཏ་ཨུཏྤལ་རྩ་བ་སྟེ། ། སྨན་ལྔ་པོ་ནི་གཞུག་པར་བྱ། ། ཨ་མྲ་ཨུ་དུམྺཱ་ར་དང་། །

It is accomplished by means of striking the lines. The others should be examined and arranged as beautifully as possible, in accordance with the wheel. The mantrin, having conformed to the capacity of the disciple, should draw that maṇḍala starting from one cubit up to a thousand cubits. This is the ritual for striking the lines with chalk. Having struck the obstructors with ritual daggers, one should then visualize the fences, nets, and so forth, and the ground as being of the nature of vajra. Having struck the lines, one should perform the consecration. "O Goddess, you shall be the witness for all the Buddhas, the Protectors, regarding the specific manner of their movement and the grounds and perfections. Just as the Protector, the Lion of the Śākyas, defeated the hosts of Māra, so too shall I defeat the hosts of Māra and draw the maṇḍala." Having smeared the ground with fragrant substances and the like, and having strewn it with various flowers, the wise one should prepare the maṇḍala in the deity's place with sandalwood and so forth. Taking one made of gold, or silver, or copper, or even of earth itself—whichever is available—the practitioner of the vow should place the vase. Coral, silver, gold, ruby, and pearl: these five auspicious jewels should be placed inside the water of the vase. Barley, wheat, mung beans, sesame, and likewise chickpeas: these five auspicious grains should be placed inside the vase. The great "enemy of thorns," the "invincible" along with the gods, the daṇḍotpaḷa, and the root: these five medicinal herbs should be placed [inside]. The āmra, the udumbara, and...

མྱ་ངན་འཚང་དང་ཨ་ཤྭ་ཀ། དེ་བཞིན་ཀླུ་ཤིང་སྐྱེས་ཡལ་ག། བུམ་པའི་ཁ་མཛེས་ལྔ་གཟུགས་སོ། ། གོས་ནི་དཀར་པོ་ཆེན་པོ་ཡིས། ། བུམ་པའི་མགྲིན་པ་བཅིང་བར་བྱ། ། གོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་སྲད་བུ་དག། དཀར་པོ་ཆོ་ག་མཁས་པས་དགོད། ། མཁས་པས་གུར་ཀུམ་ལ་སོགས་པ། ། མངོན་འདུས་བྱས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་པ། ། ཀུན་(གྱིས་,གྱི་ས་)བོན་ནམ་མཚན་མ། ། བུམ་པའི་ངོས་ལ་ངེས་པར་བྲི། ། རིན་པོ་ཆེ་ལ་སོགས་ལྡན་ཞིང་། ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་མངོན་བསྔགས་པ། ། ཆུ་བཅས་འདི་རྣམས་བློ་ལྡན་གྱིས། ། ལྷ་ཡི་གྲངས་ཀྱིས་གཞག་པར་བྱ། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་གྲྭ་བཞི་དང་། ། འཁོར་ཡུག་གི་ནི་ནང་དག་ཏུ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་བུམ་པ་གཞག། གཅིག་ནི་སྒོ་ལ་གཞག་པར་བྱ། ། སའི་ལྷ་མོ་དང་བུམ་པ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། ཕྱི་ནས་གོས་དམར་འཛིན་ཅིང་རྒྱན། ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་བརྒྱན་གྱུར་ཅིང་། ། དྲིལ་བུ་དང་བཅས་བླ་མ་ཡིས། ། བསྙེམས་བཅས་རྡོ་རྗེ་གསོར་བྱས་ཏེ། ། བར་སྣང་ལ་གནས་སངས་རྒྱས་དང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན། ། བལྟས་ནས་མིག་རྒྱས་འགྱུར་བ་ཡིས། ། ཚིག་འདི་དག་ནི་གསལ་བར་བརྗོད། ། དེང་དུ་བདག་ཚེ་འབྲས་བུར་བཅས། ། བདག་གི་གསོན་པ་འབྲས་བུར་བཅས། ། བདག་ནི་དམ་ཚིག་ལྷ་རྣམས་དང་། ། མཉམ་པར་གྱུར་པ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་གཅིག་པ། ། བདག་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར། ། བདག་དེང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡི། ། རིས་སུ་སྐྱེ་བར་གདོན་མི་ཟ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་སྤྱན་དྲངས་པས། ། དེང་དུ་བདག་གི་ཉི་མ་མཆོག། དེང་བདག་མཆོད་སྦྱིན་བླ་ན་མེད། ། དེང་དུ་བདག་གི་འདུས་པ་མཆོག།

The śrīvatsa, the aśoka, likewise the nāgavṛkṣa, the śākhā, and the beautiful mouth of the vase—these are the five forms. The neck of the vase should be bound with a great white cloth. Upon the cloth, the one skilled in ritual should place white threads. The wise one, having prepared saffron and so forth, should certainly draw the seed-syllables or the marks of all the maṇḍala deities upon the sides of the vase. Containing jewels and the like, and consecrated with their respective mantras, the intelligent one should place these together with water, equal in number to the deities. The wise one should place the vases in the four corners of the maṇḍala and within the perimeter; one should be placed at the door. This is the ritual for the preliminary consecration of the Earth Goddess and the vases. Thereafter, wearing red garments and ornaments, and adorned with all [ornaments], the Guru, together with the bell, brandishing the vajra with pride, looks toward the Buddhas abiding in the sky and the maṇḍala deities in their proper order. With wide-open eyes, he should clearly recite these words: "Today my life has become fruitful; my living has become fruitful. I have become equal to the deities of the samaya, of this there is no doubt. I shall become a non-returner, with a single-minded resolve as a bodhisattva. Today I shall undoubtedly be born into the lineage of the Tathāgatas. By having invited all the Buddhas, today is my supreme day. Today is my unsurpassed sacrifice; today is my supreme assembly."

དེ་ནས་སངས་རྒྱས་དེ་དག་ལ། ། བཏུད་དེ་མཆོད་ཡོན་ཕུལ་ནས་ནི། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཕྱི་ནང་གི། ། མཆོད་པས་མཆོད་དེ་འདི་སྐད་བརྗོད། ། མ་ལུས་ཕྱོགས་ན་བཞུགས་པ་ཡི། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བདག་ལ་དགོངས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་བདག་ཆེ་གེ་མོ། ། ཞེས་ནི་བགྱི་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་འདྲི། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་དེང་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། དངོས་གྲུབ་འདི་ནི་སྩལ་དུ་གསོལ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ལས་ལ་ནི། ། ཅི་ནུས་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་བགྱི། ། དེ་ནས་བསྙེམས་བཅས་ལངས་ནས་ནི། ། རྫོགས་རིམས་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པའི། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་འགྲོ་བྱེད་ཅིང་། ། དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་བཞིན་འདི་སྐད་བརྗོད། ། བདག་ནི་རང་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདག་རང་ཉིད། ། བདག་ནི་སངས་རྒྱས་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། བདག་ནི་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ། ། བདག་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བརྟན། ། བདག་ནི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། དེང་བདག་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་གྲུབ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་ལྔའི། ། རིགས་འབྱུང་རྣམས་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། དེ་དག་བར་སྣང་གནས་བསམས་ནས། ། འདི་སྐད་བརྗོད་ཅིང་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ཐུགས་རྗེ་ཡི་ནི་བདག་ཅན་བདག། སློབ་མ་རྣམས་ལ་རྗེས་བརྩེ་དང་། ། ཁྱེད་ཅག་ལ་ཡང་མཆོད་སླད་དུ། ། སང་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་འཚལ། ། བཅོམ་ལྡན་གུས་པས་བདག་ལ་ནི། ། དེའི་ཕྱིར་བཀའ་དྲིན་མཛད་པར་འོས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་བདག་ཆེ་གེ་མོ། ། ཞེས་བགྱིའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཛེས་པ་ནི། ། ཆེ་གེ་ཅི་ནུས་ཡོ་བྱད་ཀྱིས། ། སང་ནི་ཡང་དག་འདྲི་བར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་སློབ་མར་བཅས་བདག་ལ། ། རྗེས་སུ་བརྩེ་བས་ཉེར་བཟུང་ནས། །

Then, having bowed to those buddhas and presented the offering water, the wise one should worship with outer and inner offerings and speak as follows: "May all the buddhas residing in every direction without exception turn their attention to me. I, the Vajra-holder named [so-and-so], am drawing this maṇḍala. All buddhas, please come today; I pray that you grant me the siddhis. I shall perform the activities of the great maṇḍala to the best of my ability." Then, rising with pride, the practitioner of the completion stage, possessing the ascetic conduct, should walk about while ringing the bell and speak as follows: "I am myself the Vajra-holder; I am myself Vajrasattva. I am the great king of buddhas; I am the sovereign lord of yoga. I am the steadfast Vajrapāṇi; I am the great lord of the vajra. Today I am accomplished as Vajrasattva." Then, one should make a request to the buddhas who arise from the families of the five buddhas. Visualizing them abiding in the space before one, one should speak and exhort them thus: "I, who am the embodiment of compassion, out of affection for the disciples and also for the sake of making offerings to you, shall draw the maṇḍala tomorrow. O Blessed Ones, out of respect for me, you should grant your grace. I, the Vajra-holder named [so-and-so], shall draw this beautiful maṇḍala tomorrow with whatever materials I can afford. Therefore, out of compassion, please take hold of me and my disciples."

འཁོར་བཅས་ཀུན་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། ། བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་མཛད་པར་འོས། ། འགྲོ་བ་འདོན་པའི་བསམ་ལྡན་པས། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་སྒེག་པ་ཡིས། ། བསྒྲུབས་ནས་གདུལ་བར་བྱ་བ་རྣམས། ། ཤར་སྒོར་ལྷག་པར་གནས་པར་བྱ། ། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་ཅན་མཆོད་ནས། ། བླ་མ་བྱང་ཆུབ་གསོལ་བ་ལ། ། སློབ་མས་མེ་ཏོག་ཐལ་མོ་ནི། ། སྙིང་གར་སྦྱར་བྱས་གསོལ་བ་གདབ། ། སློབ་དཔོན་ཁྱོད་ནི་དགོངས་སུ་གསོལ། ། དགའ་ཆེན་ཁྱོད་བདག་སྟོན་པ་སྟེ། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་བརྟན་པ། ། མགོན་པོ་ཆེན་པོ་བདག་འཚལ་ལོ། ། དམ་ཚིག་དེ་ཉིད་བདག་ལ་གསོལ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱང་བདག་ལ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། ། སྐྱབས་གསུམ་བདག་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་མཆོག་ཏུ། ། མགོན་པོས་བདག་ནི་འཇུག་ཏུ་གསོལ། ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ། བདག་ཆེ་གེ་མོ་ཞེས་བགྱི་བ་དུས་འདི་ནས་བཟུང་སྟེ། ཇི་སྲིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལ་མཆིས་ཀྱི་བར་དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་ན་མེད། ། དམ་པ་བདག་གིས་བསྐྱེད་པར་བགྱི། ། དེང་ནས་བཟུང་སྟེ་སྡོམ་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་རྣལ་འབྱོར་འབྱུང་བ་གཟུང་། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ཡང་། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། སློབ་དཔོན་དག་ཀྱང་གཟུང་བར་བགྱི། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ཡི། ། དམ་ཚིག་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ། ། ཉི་མ་རེ་རེ་ལན་དྲུག་ཏུ། ། སྦྱིན་པ་རྣམ་བཞི་རབ་ཏུ་སྦྱིན། ། པདྨའི་རིགས་ཆེན་དག་པ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བ་ལ། ། ཕྱི་དང་གསང་བ་ཐེག་གསུམ་པ། །

All the retinues should grant their blessings to the maṇḍala. With the intention of delivering wandering beings, the charmer of the universal monarch, having performed the rites, should cause those to be trained to abide at the eastern gate. Then, having made offerings to the Wheel-Holder, the disciple, with palms joined at the heart, should supplicate the guru for the sake of awakening: "O Master, please attend to me! You, the Great Joy, are my teacher. I seek the Great Protector, who is firm in the way of great awakening. Grant me the reality of the samaya; grant me also the bodhicitta. Grant me the three refuges: the Buddha, the Dharma, and the Saṅgha. O Protector, please lead me into the supreme city of great liberation. All Buddhas and Bodhisattvas, please attend to me! I, who am called [Name], from this time forth until I reach the heart of awakening, shall generate the unsurpassed, sublime bodhicitta. From this day forward, I shall uphold the vows arising from the Buddha-yoga. In the great, supreme Vajra family, I shall truly uphold the vajra, the bell, and the mudrā, as well as the Master. In the great, supreme Ratna family, I shall practice the delightful samaya by bestowing the four kinds of gifts six times every day. In the pure, great Padma family, which gives rise to great awakening, I shall uphold the outer, secret, and the three vehicles."

དམ་པའི་ཆོས་ནི་གཟུང་བར་བགྱི། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཆོག་ཆེན་པོ་ལ། ། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལྡན་པར་ནི། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཟུང་བར་བགྱི། ། མཆོད་པའི་ལས་ཀྱང་ཅི་ནུས་བགྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བླ་མེད་པ། ། དམ་པ་བསྐྱེད་པར་བགྱིས་ནས་ནི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱིར། ། སྡོམ་པ་མ་ལུས་གཟུང་བར་བགྱི། ། མ་རྒལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བར་བགྱི། ། མ་གྲོལ་བ་རྣམས་བདག་གིས་དགྲོལ། ། དབུགས་མ་ཕྱིན་རྣམས་དབུགས་དབྱུང་ཞིང་། ། མྱ་ངན་འདས་ལ་དགོད་པར་བགྱི། ། སློབ་མ་དང་ནི་བླ་མ་ཡིས། ། དང་པོར་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས་ནི། ། དེ་ནས་གསང་སྔགས་རིག་པ་ཡིན། ། སོ་ཤིང་ལ་སོགས་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སྲིད་དུ་སོར་ནི་བཅུ་གཉིས་པ། ། འོ་མའི་ཤིང་ལས་བྱུང་ཞིང་སར། ། མ་གས་རྩེ་མོར་མེ་ཏོག་བཅས། ། གསང་སྔགས་འདི་ཡིས་འཆའ་རུ་གཞུག། ཨོཾ་བཛྲ་ཧཱ་ས་ཧཿ། ཤར་དང་བྱང་གི་ཕྱོགས་གནས་ནས། ། བཅས་ཏེ་དེ་ནི་འདོར་དུ་གཞུག། དེ་ནས་བླ་མས་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི། ། རྣམ་དབྱེས་ཞི་སོགས་བསྟན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཀུ་ཤ་རྩར་བཅས་ཤིང་། ། སྐྱོན་སྤངས་པ་རྣམས་བླངས་ནས་ནི། ། སྟན་དང་སྔས་ཕྱིར་སློབ་མ་ལ། ། སྔགས་འདི་ཡིས་ནི་སྟེང་དུ་གཞུག། ཨོཾ་བཛྲ་ཏཱིཀྵྞ་བཾ། བུ་མོས་སྐུད་པ་སུམ་བསྒྲིལ་བ། ། མདུད་གསུམ་མངོན་པར་ལེགས་བསྔགས་པའི། ། གསང་སྔགས་འདི་ཡིས་རང་ཉིད་ཀྱིས། ། དཔུང་པ་གཡས་ལ་བཅིང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བུདྡྷ་མཻ་ཏྲི་རཀྵ་རཀྵ་སརྦན་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་བླ་མས་དེའི་སྙིང་ག། ལྐོག་མ་སྤྱི་བོ་རིམ་བཞིན་དུ། ། རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་པད་འཁོར་ལོ། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་སྤྲུལ་པ་བསམ། ། སླར་ཡང་དྲི་ཆུ་ཡིག་གསུམ་གྱིས། །

I shall uphold the sublime Dharma. In the great and supreme family of Action, I shall correctly and fully maintain all the vows. I shall also perform the activities of offering to the best of my ability. Having generated the supreme, unsurpassed bodhicitta, I shall uphold every vow without exception for the sake of all sentient beings. Those who have not crossed over, I shall ferry across; those who are not liberated, I shall liberate; those who have not found relief, I shall relieve; and I shall establish them in nirvāṇa. First, the disciple and the guru should each recite this three times. Then, the secret mantra and the ritual of awareness should be performed. The tooth-stick and other items should be given. It should be twelve finger-widths in length, made from a milky tree, fresh, uncracked, and with a flower at its tip. The disciple should be made to chew it with this mantra: OṂ VAJRA HĀSA HAḤ. Standing in the eastern or northern direction, they should cast it. Then the guru should explain the directions and the results, such as pacification and so forth. Then, having taken kuśa grass with its roots and free from defects, they should be placed upon the disciple for a seat and a pillow with this mantra: OṂ VAJRA TĪKṢṆA VAṂ. A girl should prepare a triple-stranded thread, well-knotted and consecrated three times. With this mantra, the guru himself should tie it around the disciple’s right arm: OṂ BUDDHA MAITRI RAKṢA RAKṢA SARVAṆA SVĀHĀ. Then, the guru should visualize the vajra, the lotus, and the wheel emanated by the three syllables at the disciple’s heart, throat, and crown respectively. Furthermore, with the three syllables, [he should sprinkle] the scented water.

བཟླས་ཤིང་ལེགས་པར་འདུས་བྱས་པ། ། དེ་ཉིད་རིག་པས་གསང་སྔགས་འདིས། ། སྡིག་པ་སྦྱང་ཕྱིར་འཐུང་དུ་གཞུག། ཨོཾ་ཤུདྡྷ་དྷ་རྨཱ་སརྦ་པཱ་པཾ་ན་ཨ་སྱ་བི་ཤོ་དྷ་ཡ་སརྦཱ་བི་ཀལྤཱན་ཨ་པ་ན་ཡ་ཧཱུཾ། དེ་ནས་སློབ་མ་དེ་ཉིད་ནི། ། དེ་ཉིད་རྟོགས་ལ་དེ་ཉིད་དོན། ། དྲན་བྱའི་ཕྱིར་དང་རྣམ་གཡེངས་པ། ། ཞི་བར་བྱ་ཕྱིར་དམ་ཆོས་བསྟན། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། ། དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པའོ། ། ཟབ་མོ་ཉིད་ནི་རྣམ་མི་རྟོག། རྒྱ་ཆེ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུ། ། ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེ་ཞེས་གྲགས་པ། ། བདེན་པ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བར་བཤད། ། ཀུན་རྫོབ་དང་ནི་དམ་པའི་དོན། ། རྣམ་དབྱེ་སོ་སོར་ཤེས་ནས་ནི། ། ཕྱི་ནས་སླར་ཡང་བསྲེག་བྱ་སྟེ། ། གོ་འཕང་ཟད་པ་མེད་པར་བསྒོམ། ། དེ་ཡིས་ཀུན་དུ་ཀུན་ལས་ཀུན། ། རྣམ་ཀུན་ཀུན་ཚེ་རང་ཉིད་ནི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་དུ། ། གྲུབ་པར་རང་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་འགྱུར། ། བྱང་ཆུབ་སུས་ཀྱང་བྱིན་མ་ཡིན། ། སུ་ཡིས་ཀྱང་ནི་བཟུང་མ་ཡིན། ། རང་ཆོས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལས། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་བརྗོད། ། སེམས་ཅན་བག་ལ་ཉལ་བྱེད་པ། ། ཡང་དག་མགོན་པོས་དེ་ཉིད་ནི། ། འབད་པས་སྦས་ནས་ཕུང་པོ་ནི། ། རིན་ཆེན་ཟ་མ་ཏོག་ཏུ་བཞག། དེ་ཕྱིར་བླ་མའི་ཞབས་ཀྱི་ནི། ། དྲིན་གྱིས་འབད་པས་རྟོགས་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིད་གསལ་གྱུར་པས། ། དེ་ནས་སྤྱོད་པ་རབ་ཏུ་བྱ། ། འདི་ན་གཙང་སྦྲ་ངེས་སྡོམ་མེད། ། དཀའ་ཐུབ་མེད་ཅིང་དཀའ་སྤྱད་མེད། ། དཀའ་སྤྱད་མེད་ཅིང་ངེས་མེད་ལ། །

Having recited and properly prepared it, the knower of reality should cause [the disciple] to drink this secret mantra in order to purify their misdeeds: OṂ ŚUDDHA DHARMĀḤ SARVA PĀPAṂ NĀSYA VIŚODHAYA SARVĀN VIKALPĀN APANAYA HŪṂ. Then, for the sake of that very disciple realizing reality and remembering its meaning, and in order to pacify distractions, the sublime Dharma is taught: The Dharma taught by the Buddhas is perfectly based upon the two truths: the worldly conventional truth and the ultimate truth. The profound is non-conceptual, and the vast is the body of the Buddhas; what is renowned as the profound and the vast is explained as the two truths. Having understood the distinct divisions of the conventional and the ultimate, one should subsequently burn [the misdeeds] again and meditate on the inexhaustible state. Through that, at all times and in every way, one will personally see oneself established in the nature of all Buddhas. Enlightenment was not given by anyone, nor was it grasped by anyone; from the thorough knowledge of one's own nature, one is called a "Buddha" (Awakened One). The True Protector, having diligently concealed that very reality from sentient beings who are prone to latent tendencies, placed it within the casket of the precious aggregates. Therefore, having realized it through the kindness of the Guru’s feet with great effort, and with a mind clarified by that very [realization], one should then engage in the conduct. In this [path], there is no ritual purity or fixed vows, no asceticism, and no hardships; there are no hardships and no fixed rules.

བདེ་བ་བསྟེན་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་མཐོང་ནས་ནི། ། བསྐལ་པ་བྱེ་བ་མཐའ་ཡས་སུ། ། སྔོན་ཆད་སྡིག་པ་གང་བྱས་པ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་འགྱུར། ། དེ་སྐད་ཡང་དག་བསྟན་བྱས་ནས། ། ཀུ་ཤ་བཏིང་བར་ཉལ་དུ་གཞུག། མཚན་མོ་མཐོང་བ་གང་དེ་ཀུན། ། བདག་ལ་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བསྟན་བྱ། ། ནང་པར་དགེ་མི་དགེ་ཐོས་ནས། ། དགེ་བ་སླར་ཡང་སྤེལ་བར་བྱ། ། མི་དགེ་དགེ་ནི་རྨི་ལམ་བདག། མེད་པའི་གཏམ་གྱིས་རྣམ་པར་སྦྱང་། ། སློབ་མ་ལྷག་པར་གནས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། ལུས་དང་ངག་སེམས་གོམས་པ་ཡི། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ཐིག་སྐུད་ནི། ། སར་པ་ལེགས་པར་བསྒྲིལ་གྱུར་པ། ། ཚད་ལེགས་མཛེས་པས་ཐིག་གདབ་བྱ། ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་པའི་ཚིག་གོ། ། མདོ་འདིའི་བཤད་པ་རྒྱས་པར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཐིག་སྐུད་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་འགྱུར་ཏེ། ། སྦོམ་མིན་དེ་བཞིན་ཕྲ་བ་མིན། ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ལྔའི། ། བདག་ཅན་མདོག་ལྔས་ཁ་བསྒྱུར་བ། ། ས་བོན་དེ་དེས་བཟླས་གྱུར་པ། ། སྣོད་ནི་གཙང་མར་གཞག་པར་བྱ། ། སྔགས་པ་མི་བསྐྱོད་སྦྱོར་ལྡན་པས། ། རྟག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སྦྱིན། ། ས་བོན་ལྔ་ཡིས་བཟླས་པ་དེ། ། སློབ་མས་བླངས་ནས་འགྲོ་བར་བྱ། ། ཧཱུཾ་ཨོཾ་སྭཱ་ཨཱཿཧཱ་ས་བོན་ལྔ་ཡིས་བཀུག་ནས་ནི། ། ཐིག་ཤེས་བླ་མས་ཐིག་རྣམས་ནི། ། ཟེར་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་བསྒོམས་ནས། ། སྔགས་དང་ལྡན་པས་བསྒྲིལ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་དཱིཔྟ་དྲྀཥྚི་ཨཾ་ཀུ་ཤ་ཛཿ། ཨོཾ་ཨ་ནྱོ་ནྱཱ་ནུ་ག་ཏཿ སརྦ་དྷརྨྨཱཿཔ་ར་སྤ་ར་ཨ་ནུ་པྲ་བིཥྚཿསརྦ་དྷརྨཱ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ། བསྒྲིལ་བ་ཟིན་ནས་ཐིག་སྐུད་ནི། ། གཙང་མའི་སྣོད་དུ་བཞག་པ་ལ། །

Success is achieved by relying on bliss. Having seen the sublime maṇḍala, whatever sins were previously committed throughout infinite tens of millions of eons, all of them will be exhausted. Having thus correctly instructed, one should have [the disciple] lie down upon spread kuśa grass. One should instruct: "Tell me all that you see during the night." In the morning, having heard of the auspicious or inauspicious [dreams], one should further increase the auspicious. Inauspicious [dreams] are purified by the master of dreams through talk of non-existence. This is the ritual for the preliminary residence of the disciple. The wise one, through training in body, speech, and mind, should take a new, well-twisted thread of insight, and lay out the lines with proper measurement and beauty. These are the words of the instruction. The detailed explanation of this sūtra should be told: the thread for the maṇḍala is twice [the length], neither too thick nor too thin. Just as it is, it is dyed with the five colors belonging to the nature of the five Buddhas. Having recited the respective seed syllables, it should be placed in a clean vessel. The mantrin, possessing the union of Akṣobhya, should give it to the yogin of the Permanent One. Having recited the five seed syllables, the disciple should take it and go. Having summoned it with the five seed syllables—HŪṂ OṂ SVĀ ĀḤ HĀ—the master who knows the lines, having meditated on the lines as having the nature of the five rays, should twist them while possessing the mantra: OṂ DĪPTA-DṚṢṬI AṄKUŚA JAḤ. OṂ ANYONYĀNUGATAḤ SARVA-DHARMĀḤ PARA-SPARĀNUPRAVIṢṬAḤ SARVA-DHARMĀḤ OṂ ĀḤ HŪṂ. Once the twisting is finished, the thread should be placed in a clean vessel.

དྲི་དང་མེ་ཏོག་སོགས་མཆོད་ནས། ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་མངོན་པར་བསྔགས། ། དེ་ནས་ལངས་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ། ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་སྒེག་ལྡན་སློབ་མར། ། བཅས་པས་འཁོར་ལོ་མཆོད་པའི་མཐར། ། སླར་ཡང་མཁའ་ལ་ཐིག་གདབ་བྱ། ། སློབ་དཔོན་རང་རྣལ་འབྱོར་ཅན་ཛཿ། ། ཡིག་ལས་ཉི་ཟླའི་མིག་ཅན་གྱུར། ། ཛཿཡིག་ལས་གསུམ་བརྗོད་ནས་ནི། ། ལྟེ་གནས་ཐིག་སྐུད་དྲངས་བྱས་ཏེ། ། ཁུ་ཚུར་གཡོན་པས་གཟུང་བྱས་ནས། ། སྔགས་འདིས་སླར་བཞིན་(ཆངས་,ཚངས་)སྐུད་སོགས། ། དེ་ནི་རིམ་བཞིན་མཁའ་ལ་གདབ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སཱུ་ཏྲཾ་མཱ་ཏི་ཀྲ་མ་ཧཱུཾ། ཧཱུཾ་ཨོཾ་སྭཱ་ཨཱཿཧཱ། དྲངས་ནས་སྔགས་པ་ཆོ་ག་ཤེས་པས་ནི། ། སློབ་བཅས་རྡོ་རྗེའི་འགྲོས་ཀྱིས་འགྲོས་དལ་བ། ། བྱས་པས་མཁར་གནས་ཐིག་ནི་ཇི་ལྟ་བ། ། དེ་བཞིན་ས་ལ་གནས་པ་གདབ་པར་བྱ། ། ཟུར་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞིས་ནི་བརྒྱན་གྱུར་པ། ། ཐིག་བཞི་དང་ནི་ཡང་དག་ལྡན། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེར་མཛེས་ཤིང་། ། དྲ་བ་དྲ་བ་ཕྱེད་པས་སྤྲས། ། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུ་ཟླ་ཕྱེད་ཅན། ། སྒོ་ཁྱུད་ཀྱི་ནི་མཚམས་རྣམས་སུ། ། རྡོ་རྗེ་རིན་ཆེན་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲས། ། ཀ་བུམ་རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཅན། ། མདའ་ཡབ་ལ་གནས་བྱ་དང་ལྡན། ། དྲིལ་བུ་བ་དན་གྱིས་མཛེས་ལ། ། རྔ་ཡབ་སོགས་ཀྱིས་རྣམ་བརྒྱན་པའོ། ། ནམ་མཁའ་ལ་ཐིག་གདབ་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་ཚོན་རྩི་ཁ་དོག་ལྔ། ། ལེགས་པར་འདུས་བྱས་བླངས་ནས་ནི། ། ཛཿཡིག་ལས་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ལྟ་བས་དེ་རྗེས་སྦར་བར་བྱ། ། རྟག་པ་ལ་སོགས་སོ་སོར་ནི། ། རིམ་བཞིན་དཀར་ལ་སོགས་མདོག་ཅན། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དང་ལྡན་པ་རྣམས། །

Having made offerings of incense, flowers, and so forth, and having consecrated them with the three syllables, the yogi then rises. Together with the disciple, who possesses the grace of a universal monarch, he should again strike the lines in the sky at the conclusion of the wheel offering. The master himself, as a yogi, becomes one with eyes of sun and moon from the syllable jaḥ. Having uttered the syllable jaḥ three times, he draws the marking cord from the navel center; holding it with his left fist, he should strike the Brahma-line and so forth in the sky in succession with this mantra: oṃ vajrasamayasūtraṃ mātikrama hūṃ hūṃ oṃ svā āḥ hāḥ. Having drawn it, the practitioner who knows the ritual, together with the disciple, should move slowly with the vajra-gait. Just as the lines were established in the sky, so should they be struck upon the ground. It is four-cornered and four-doored, adorned with four archways, and perfectly endowed with four lines. It is beautifully graced by eight pillars and decorated with lattices and half-lattices. At the corners of the door-surrounds, it is adorned with vajras, jewels, and half-moons. It has great vajra-pitchers at the pillar-bases and is endowed with birds perched upon the parapets. It is beautified by bells and banners, and fully decorated with fly-whisks and the like. This is the ritual for striking the lines in the sky. Then, having properly gathered and taken up the five-colored pigments, one should ignite them with the vajra-gaze from the syllable jaḥ. The white and other colors should be assigned respectively to Vairocana and the other deities, each endowed with the four mudrās.

བལྟས་ནས་རང་ཡིག་གིས་བསྔགས་ཏེ། ། ཆོ་ག་ཤེས་པས་གསང་སྔགས་ནི། ། འདི་ཡིས་སླར་ཡང་མངོན་བསྔགས་ནས། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་སོགས་མཆོད་དོ། ། སྣོད་ནི་སར་པར་གཞག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཙི་ཏྲ་ས་མ་ཡ་ཧཱུཾ། ཚོན་སྣ་ལྔའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་ནང་པར་དུས་སུ་ནི། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་ལྡན་དང་། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་དབང་ལྡན་ཕྱོགས། ། བརྩམས་ནས་ཁུ་ཚུར་གཡོན་པ་ཡིས། ། རི་མོ་སྒོ་ཡི་ཉི་ཤུའི་ཆ། ། དཀར་དང་དེ་བཞིན་སེར་དང་དམར། ། ལྗང་དང་དེ་བཞིན་སྔོན་པོ་ནི། ། སྙོམས་པར་ཡང་དག་དགྱེ་བར་བྱ། ། ཤར་ཕྱོགས་རེའུ་མིག་དཀར་པོ་སྟེ། ། ལྷོ་ནི་སེར་པོ་རུ་འགྱུར་རོ། ། ནུབ་ནི་དམར་པོར་རིག་པར་བྱ། ། བྱང་ནི་ལྗང་གུར་འགྱུར་བ་སྟེ། ། དབུས་ཀྱི་རེའུ་མིག་གང་ཡིན་ཏེ། ། ཨནྡ་རྙིལ་མཚུངས་འོད་ཅན་འགྱུར། ། རྣམ་དག་བློ་ཡིས་བྱང་ཆུབ་ཏུ། ། སེམས་བསྐྱེད་ནས་ནི་ཐམས་ཅད་བྱ། ། སྒོ་དང་མདའ་ཡབ་ལ་སོགས་པའི། ། ཐོད་ལེ་ཀོར་གྱི་ཐིག་བཤད་པ། ། ཀུན་ནི་ཚོན་འགྱེད་རིམ་པ་ཡིས། ། སྣ་ཚོགས་ཚོན་གྱིས་དགྱེ་བར་བྱ། ། ཕྲས་པ་ཡིས་ནི་མུ་གེ་བྱེད། ། དེ་བཞིན་ཆད་པས་ཚེ་ཟད་པའོ། ། ཡོན་པོས་ཡུལ་ནས་འབྱུང་བ་སྟེ། ། ཤིན་ཏུ་སྦོམ་པས་དེ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ཉིད་བསམ་མིན་སྦྱོར་ལྡན་ལ། ། ཚོན་རྩི་འགྱེད་པའི་སྦྱོར་གང་དག། དེ་ཉིད་བཟང་བསམ་སྦྱོར་ལྡན་ལ། ། ནམ་ཡང་བགེགས་བྱེད་ནུས་མ་ཡིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་དག་ཇི་བཞིན་དུ། ། རབ་ཏུ་བརྟག་པར་སུ་ཡིས་ནུས། ། རང་ལྷག་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྟགས་པས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཚོན་འགྱེད་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། །

Having looked [at the colors], one should consecrate them with one's own mantra. The knower of the ritual, having again consecrated the secret mantra with this, should offer perfumes, flowers, and so forth. One should place them in a new vessel. OṂ VAJRA CITRA SAMAYA HŪṂ. This is the ritual for the five colors. Then, at the time of dawn, endowed with the yoga of one's own deity, the Vajra-holder should begin in the northeast. With the left fist, the lines of the door should be drawn, one-twentieth of the [mandala's] width. White, and likewise yellow, red, green, and blue should be evenly and correctly spread. The eastern square is white; the south becomes yellow; the west should be known as red; the north becomes green; and whatever the central square is, it should have a luster like sapphire. With a pure mind, having generated the mind of awakening, one should perform everything. Regarding the explanation of the chalk lines for the doors, the parapets, and so forth: all of these should be spread with various colors according to the sequence of the color-application. If [the lines] are too thick, it causes famine; likewise, if they are broken, life is exhausted. If they are crooked, one departs from the land; if they are too thick, it is the same. For one who possesses the yoga of the inconceivable reality, whatever the application of spreading the pigments may be, for one who possesses the yoga of excellent contemplation of reality, obstacles can never prevail. Who is able to examine the maṇḍala exactly as it is? By examining the maṇḍala through the yoga of one's own chosen deity, it will be accomplished. This is the ritual for spreading the colors.

རང་ལྷག་ལྷ་ཡི་སྦྱོར་བ་ཡིས། ། རྡུལ་ཚོན་བྱ་བ་རྫོགས་ནས་ནི། ། དེ་ནས་ཆོ་ག་མཐོང་བ་ཡིས། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དགོད་པར་བྱ། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། ཨནྡ་རྙིལ་མཚུངས་འོད་ཅན་བྲི། ། ཤར་དུ་འཁོར་ལོ་ཆེན་པོ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་འབར་བས་བརྒྱན་པའོ། ། ལྷོ་རུ་རིན་ཆེན་ཆེན་པོ་ནི། ། མེ་སྟག་འཐིབས་པ་འཁྲུགས་པའོ། ། ནུབ་ཏུ་པདྨ་ཆེན་པོ་ནི། ། པདྨ་རཱ་ག་མཚུངས་འོད་ཅན། ། བྱང་དུ་རལ་གྲི་ཆེན་པོ་ནི། ། འོད་ཟེར་འབར་མཚུངས་གསལ་བའོ། ། ཤར་གྱི་གྲྭ་རུ་མིག་སྤྲིན་གྱི། ། དབུས་དང་མཚུངས་པའི་འོད་ཅན་བྲི། ། ལྷོ་ཡི་གྲྭ་རུ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། མཱ་མ་ཀཱིའི་རིགས་བྱུང་བའོ། ། ནུབ་ཀྱི་གྲྭ་རུ་པདྨ་ནི། ། ཁ་བྱེ་སྡོང་བུར་བཅས་པ་བྲི། ། བྱང་གི་གྲྭ་རུ་ཨུཏྤ་ལ། ། སྤྲིན་སྔོན་ལྟ་བུར་མཛེས་པ་བྲི། ། ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་མཚམས་བཞི་རུ། ། བློ་དང་ལྡན་པས་རིམ་གྱིས་ནི། ། མེ་ལོང་དེ་བཞིན་པི་ཝང་དང་། ། དྲི་ཡི་དུང་ཕོར་རོ་སྣོད་དགོད། ། ཤར་གྱི་སྣམ་བུར་ཀླུ་ཤིང་གི། མེ་ཏོག་དང་ནི་འཁོར་ལོ་དགོད། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་ལྷོར་རིན་ཆེན། ། དེ་བཞིན་རིན་ཆེན་སེར་པོ་དགོད། ། ཕྱི་ནས་ནུབ་ཏུ་པདྨ་དང་། ། དེ་བཞིན་པདྨ་དམར་པོ་དགོད། ། བྱང་དུ་མཁས་པས་རལ་གྲི་དང་། ། རལ་གྲི་སྔོ་བསངས་དགོད་པར་བྱ། ། ཤར་གྱི་སྒོ་རུ་ཐོ་བ་ནི། ། འབར་བ་འོད་བཟང་བྲི་བར་བྱ། ། ལྷོ་རུ་དབྱུག་པ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། འབར་བ་འོད་བཟང་བྲི་བར་བྱ། ། ནུབ་ཏུ་པདྨ་རལ་གྲི་ནི། ། འབར་བའི་འོད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་བྲི། ། བྱང་དུ་རྡོ་རྗེ་འཁྱིལ་པ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་རྡོ་རྗེ་བྲི། །

Through the yoga of one’s own chosen deity, once the work of the colored powders is complete, one should then, according to the observed ritual, arrange the action seals (karmamudrā). In the center of that, one should draw a vajra with a luster like sapphire. In the east, a great wheel adorned with blazing vajras. In the south, a great jewel with a swirling mass of sparks. In the west, a great lotus with a luster like ruby. In the north, a great sword, brilliant and like blazing rays of light. In the eastern corner, one should draw a [jewel] with a luster like the center of a cloud. In the southern corner, a vajra born of the family of Māmakī. In the western corner, a lotus with its stalk and petals fully opened. In the northern corner, a blue utpala lotus, beautiful like a dark cloud. In the four outer intermediate directions, the wise one should sequentially arrange a mirror, a lute, a conch for perfume, and a vessel for food. On the eastern ledge, one should arrange the flower of the nāga-tree and a wheel. On the south, the practitioner of vows should arrange a jewel, and likewise a yellow jewel. Outside, in the west, a lotus, and likewise a red lotus. In the north, the learned one should arrange a sword, and a dark blue sword. At the eastern gate, one should draw a hammer with blazing, excellent light. In the south, a vajra-staff with blazing, excellent light. In the west, a lotus-sword, a source of blazing light. In the north, a vajra-swirl, the vajra of the Vajra-holder.

མེ་ཡི་མཚམས་སུ་རལ་གྲི་བྲི། ། བདེན་བྲལ་དུ་ནི་ཞགས་པ་བྲི། ། རླུང་དུ་རལ་གྲི་བྲི་བར་བྱ། ། དབང་ལྡན་དུ་ནི་རལ་གྲི་བྲི། ། སྟེང་དུ་གཙུག་ཏོར་མཚན་མ་ནི། ། བྲིས་ནས་འོག་ཏུ་ཞགས་པ་བྲི། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ནི། ། ཡོངས་སུ་གསལ་བར་ཤེས་པར་བྱ། ། ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་དག་གི། ། མཆོད་པས་འབད་དེ་མཆོད་པར་བྱ། ། བུ་མོ་མདངས་འོད་ལེགས་ཆགས་པ། ། ལོ་ནི་བཅུ་དྲུག་ལོན་རྙེད་ནས། ། དྲི་དང་མེ་ཏོག་དཀྲིས་བྱས་ཏེ། ། དེ་དབུས་སུ་ནི་འདོད་པ་བྱ། ། ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་མཱ་མ་ཀཱི། ། ཡོན་ཏན་སྐ་རགས་ཅན་དེ་བྱིན། ། བརླབས་ནས་སངས་རྒྱས་གནས་ཞི་མཁའི། ། དབྱིངས་ནི་རྒྱན་པ་དབྱུང་བར་བྱ། ། མི་བསྐྱོད་ལ་སོགས་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་བསྒྲུབས་པ་ནི། ། ཐུགས་རྗེའི་བདག་གིས་སྡང་རྨོངས་སོགས། ། སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་གཟིགས་ནས་ནི། ། སངས་རྒྱས་རྫུ་འཕྲུལ་སྐ་རགས་ཅན། ། མཛད་དེ་ཆོས་འཁོར་རབ་བསྐོར་ནས། ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེས་དེ་དག་གི། ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་ཡོངས་སྦྱངས་ཏེ། ། མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་སྐུ་མངའ་རྣམས། ། རང་རང་བཞིན་དུ་གཤེགས་ནས་ནི། ། སླར་ཡང་བྱོན་པར་བཞེད་པ་རྣམས། ། ཇི་ལྟར་བཞེད་པ་བཞིན་དུ་བཞུགས། ། དེ་ནས་རང་བཞིན་ཤེས་རྣལ་འབྱོར། ། པ་ཡིས་སློབ་མ་དབང་བསྐུར་ཕྱིར། ། གུས་པས་རྒྱལ་བ་དེ་དག་ཀུན། ། སླར་བྱོན་ཆེད་དུ་བསྐུལ་བར་བྱ། ། ལྷ་ཡི་ཐུགས་ཀར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། ། རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་བསྒོམས་བྱས་ནས། ། སླར་ཡང་དེ་ཡི་ཐུགས་ཀར་ནི། ། ཏིང་འཛིན་ཞེས་བྱ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། བདག་ཉིད་སེམས་དཔའ་གསུམ་ལས་བྱུང་། ། འོད་ཟེར་ལྕགས་ཀྱུའི་རྣམ་པ་ཡིས། །

In the southeast, draw a sword; in the southwest, draw a noose; in the northwest, a sword should be drawn; and in the northeast, a sword should be drawn. Above, the mark of the uṣṇīṣa should be drawn, and below, a noose should be drawn. Thus, the sublime maṇḍala of the Mind should be understood with complete clarity. One should strive to make offerings with the body, speech, and mind. Having found a girl of radiant complexion and beauty, sixteen years of age, and having wrapped her in perfumes and flowers, one should engage in desire in her midst. The wise one should bestow Māmakī, who is girt with the qualities of virtue. Having blessed her, one should bring forth the expanse of the peaceful Buddha-abode, adorned with ornaments. The Tathāgatas, such as Akṣobhya and the rest, who are accomplished from the bodhicitta, behold with their compassionate nature sentient beings who act with hatred, delusion, and so forth. Having performed the Buddha-miracles and girt with the belt of virtue, they turn the wheel of Dharma. Through that meditative absorption, they completely purify the hatred and other afflictions of those beings. Those who possess bodies of supreme joy, having returned to their respective abodes, desire to come once again and remain just as they wish. Then, the yogi who knows the nature, in order to confer initiation upon the disciple, should respectfully exhort all those Victors to return. Having meditated on a subtle wisdom-vajra in the heart of the deity, one should again meditate on what is called "meditative absorption" in that heart. Arising from the three beings of oneself, in the form of light-ray hooks—

སེམས་དཔའ་གསུམ་པོ་བཀུག་ནས་ནི། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ལྷ་རྣམས་ལའོ། ། དེ་ལྟར་ཐུགས་ནི་བསྐུལ་བྱས་ནས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་དྲང་བྱས་ཏེ། ། ཐམས་ཅད་མཁའ་ལ་གནས་བྱས་ནས། ། ཚིགས་བཅད་འདིས་ནི་གསོལ་པ་གདབ། ། ཁམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་གཅིག་པུ་མ་རུངས་བདུད། ། རབ་ཏུ་བཅོམ་ཞིང་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི། ། རང་བཞིན་མངོན་སུམ་མཛད་པ་རང་བཞིན་ནི། ། འགྲོ་བ་མཐའ་ཡས་རང་བཞིན་ཀུན་གཤེགས་ཤིག། དེ་ནས་སེ་གོལ་རྡོ་རྗེ་ཡིས། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་རྣམས། ། གསང་སྔགས་འདི་ཡིས་བཀུག་ནས་ནི། ། ཨོཾ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཛཿཛཿཛཿཛཿདམ་ཚིག་ལྕགས་ཀྱུས་བསྐུལ་གྱུར་པའི། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བྱོན་ནས་ནི། ། སེམས་ཅན་དབང་རྣམས་བསྐུར་སླད་དུ། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལ་བཞུགས་པར་གྱུར། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་དབང་དགའ་བས། ། དངོས་སུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་མཐོང་ནས། ། རྒྱས་བཏབ་མཆོད་ཡོན་གྱིས་མཆོད་དེ། ། དྲིལ་བུར་བཅས་པས་བསྟོད་པར་བྱ། ། མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཏེ་མཁའ་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་གསུམ་མཆོག་དཀྱིལ་འཁོར་གསུམ། ། གསང་བ་སྒྲོགས་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དག་པ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་ཞི་བ་དགྱེས་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ། ། ཆོས་སྟོན་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་པོ་རབ་ཏུ་ཟབ། ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་དྲི་མེད། ། རང་བཞིན་གྱིས་དག་གོས་པ་མེད། ། གསང་བ་གསུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྡོ་རྗེ་མི་འཆི་རྒྱལ་པོ་ཆེ། ། མི་རྟོག་ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། འདོད་ཆགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་བརྙེས། ། གསང་བ་གསུམ་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ། །

Having summoned the three beings, [one should place them] upon the deities in successive order. Having thus exhorted their hearts and invited the Tathāgatas, and having caused them all to abide in the sky, one should make this request with the following verse: "O sole essence of the elements, you who have utterly conquered the wicked Māras and have manifested the nature of all beings without exception—O nature of infinite beings, please come! O nature of all beings, please come!" Then, with the vajra-snap of the fingers, having summoned those whose nature is the Great Seal (mahāmudrā) by means of this secret mantra: Oṃ vajrasamaya jaḥ jaḥ jaḥ jaḥ. All the Buddhas, impelled by the hook of the samaya, having arrived, remain in this maṇḍala in order to bestow the empowerments upon sentient beings. Then, the lord of yogis, having seen the Buddhas in person, should seal them, offer the water for the feet, and praise them with the bell: "Akṣobhya-vajra, great wisdom, vajra expanse, great space, supreme of the three vajras, three maṇḍalas, you who proclaim the secret—homage to you! Vairocana, great purity, vajra peace, great delight, vajra nature, naturally luminous, you who teach the Dharma—homage to you! Ratnarāja, most profound, vajra space, stainless sky, naturally pure and unstained, homage to the three secrets! Vajra Immortal, great king, non-conceptual vajra-holder of space, you who have attained the perfection of passion—homage to you, the three secrets!"

དོན་ཡོད་རྡོ་རྗེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། རེ་བ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སྐོང་མཛད། ། རང་བཞིན་དག་པ་ལས་བྱུང་བ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཁྱོད་ཕྱག་འཚལ། ། གང་ཞིག་བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་འདིས། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ལ་བསྟོད་པ། ། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། རང་ཉིད་གྲོགས་པོར་ཉེ་བར་གནས། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་ནི། ། འདོད་ཡོན་ལྔ་ཡིས་མཉེས་པར་བྱ། ། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ནས་ནི། ། འདི་སྐད་བརྗོད་ཅིང་གཏོར་མ་གཏང་། ། ཨོཾ་ད་ཤ་དིཀ་བྱ་བསྠི་ཏེ་བྷྱཿཙ་དེ་བ་ནཱག་ཡཀྵ་གནྡྷརྦ་ཨ་སུ་ར་ག་རུ་ཌ་ཀིནྣ་ར་མ་ཧོ་རཱ་ག་བྷཱུ་ཏ་པྲ་ཏ་པི་ཤཱ་ཙ་ཨུནྨཱནྡ་ཨ་པསྨཱ་ར་ཨོསྟཱ་རཱ་ཀ་ཨ་ཏི་བྷྱོ་བ་ལིཾ་ཏ་པ་ཡཱ་མི་གྲྀ་ཧཱི་ཏོ་སུ་ཁ་སཽ་མ་ན་ཏྱ་ལ་བི་ནོ་བྷ་བན་སྠཱ་ནཾ་ཙ་ནི་རཱུ་པ་ཏྲ་བཾ་ཀུརྦནྟུ་སརྦ་བུདྡྷ་ཨ་དྷིཥྛཱ་ནེ་ན། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཨི་དཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་པིཎྜཾ་བྷུ་ཀྟྭ་མ་མ་ས་པ་རི་བཱ་ར་སྱ་ཤཱནྟིཾ་ཀུརྦནྟུ་སྭ་སྟི་སྭཱ་ཧཱ། སྤྱན་དྲང་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་མིག་ཕྱེ་གསལ་བ་ཡི། ། རྣལ་འབྱོར་དབང་གིས་ལངས་ནས་ནི། ། བསྐོར་བ་བྱས་ནས་འཁོར་ལོ་ཡི། ། སྒོ་ནི་དབྱེ་བ་བརྩམ་པར་བྱ། ། ནུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་སྒོར་གནས་ཏེ། ། གཡོན་བརྐྱང་སྟབས་ཀྱིས་རོལ་བཞིན་དུ། ། ཟློས་ཤིང་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་མཛད་ཀྱི། ། ཕྱག་རྒྱས་ཤར་སྒོ་དབྱེ་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུདྒྷ་ཊཱ་ཡ་ས་མ་ཡ་པྲ་བེ་ཤ་ཡ་ཧཱུཾ། དེ་བཞིན་བྱང་གི་ཕྱོགས་གནས་ཤིང་། ། ཁྲོ་བོའི་ལྟ་བས་དེ་བཞིན་དུ། ། ཟློས་ཤིང་ལྷོ་སྒོ་ཕྱེ་ནས་ནི། ། སྔར་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བར་བྱ། ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་གནས་རྣལ་འབྱོར་པ། །

Amoghavajra, the perfect Buddha, Who fulfills all hopes, Arisen from the pure nature— To you, Vajrasattva, I prostrate. Whoever praises the Tathāgatas With this king of praises, To them the Buddha Vajrasattva Will remain as a close friend. Then the yogin should please [the deities] With the five sensory qualities. Having performed the inner fire offering, One should recite these words and offer the torma: OṂ DAŚADIK-VYAVASTHITEBHYAŚ CA DEVA-NĀGA-YAKṢA-GANDHARVA-ASURA-GARUḌA-KINNARA-MAHORAGA-BHŪTA-PRATYAKṢA-UNMĀDA-APASMĀRA-AUSTĀRĀKA-ATIBHYO BALIṂ TAṂ PĀYĀMI GṚHṆĪTA SUKHA-SAUMANASYAṂ CA VINOBAVANTU STHĀNAṂ CA NIRŪPATRAṂ KURVANTU SARVA-BUDDHA-ADHIṢṬHĀNENA. OṂ ĀḤ HŪṂ IDAṂ AMṚTA-PIṆḌAṂ BHUKTVĀ MAMA SAPARIVĀRA-SYA ŚĀNTIṂ KURVANTU SVASTI SVĀHĀ. This is the ritual of invitation. Then, having opened the eyes clearly, The lord of yogins should arise, Perform circumambulations, and Begin to open the gates of the maṇḍala. Standing at the western gate, Sporting in the posture with the left leg extended, While reciting, one should open the eastern gate With the mudrā of Vajra-Hūṃkāra: OṂ VAJRA-UDGHĀṬĀYA SAMAYA-PRAVEŚAYA HŪṂ. Likewise, standing in the northern direction, With the gaze of a wrathful deity, One should open the southern gate While reciting and then release the previous mudrā. The yogin standing in the eastern direction...

དེ་བཞིན་ནུབ་ཏུ་མངོན་ཕྱོགས་པས། ། ཆུ་ལྷའི་སྒོ་ནི་ཕྱེ་བྱས་ནས། ། ཁྲོ་བོའི་ཕྱག་རྒྱ་དགྲོལ་བར་བྱ། ། དེ་བཞིན་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་གནས་ཤིང་། ། བྱང་ཕྱོགས་ལ་ནི་སྔར་བཞིན་པས། ། ནོར་བྱིན་གྱིས་བྱིན་བརླབས་པའི་སྒོ། ། ཕྱེ་ནས་དེ་བཞིན་གཟུང་བ་དང་། ། དེ་ནས་སློབ་མ་གཟུང་བྱའི་ཕྱིར། ། རང་ཉིད་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ཡིས། ། བདེན་བའི་བྱིན་རླབས་སྔོན་འགྲོ་བས། ། འཁོར་ལོ་ཆེ་ལ་གསོལ་བ་གདབ། ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་ལས་བྱུང་བའི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བ་ཆེ། ། གཟུགས་བརྙན་དང་ཡང་འདྲ་བ་ཉིད། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཡང་ནི་དེ་དང་འདྲ། ། དེ་ལྟར་བདེན་པས་སློབ་མ་ནི། ། སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཞུགས་ཤིང་། ། སྡིག་དང་བྲལ་རྣམས་འཁོར་ལོ་ལས། ། རྫུ་འཕྲུལ་མ་ལུས་མཐོང་བར་འགྱུར། ། འདི་དེ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་སྒྲུབ་བྱེད་པ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་ཕོ་བྲང་དུ། ། བདག་གིས་སློབ་མ་གཞུག་པར་བགྱི། ། ཞུགས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་དང་། ། དམ་ཚིག་ཀྱང་ནི་སྤྲོས་པ་ལས། ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་ཀུན་སྩལ་དུ་གསོལ། ། ཤར་གྱི་སྒོ་རུ་བཀུག་ནས་ནི། ། བུམ་པའི་ཆུ་ཡིས་ཡང་དག་པར། ། བྱས་ཏེ་གདོང་གཡོགས་བླངས་ནས་ནི། ། གསང་སྔགས་འདི་ཡིས་དེ་བཅིང་བྱ། ། ཨོཾ་ཙཀྵུ་བྷནྡྷ་བ་ར་མ་ན་ཡ་ཧཱུཾ། ། ། ། ཨོཾ་པྲ་བེ་ཤ་བྷ་ག་ཝཱན་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་མོཀྵ་སུ་རཾ་སརྦ་སིདྡྷི་སུ་ཁཾ་པྲ་དམྤ་ར་མ་སུ་ཁ་ཨུཏྟ་མ་སིདྡྷྱ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཔྲ་སིདྡྷྱ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་སློབ་མ་ལ་དྲི་བྱ། ། ཀྱེ་རབ་ཏུ་དགའ་ལ་དགའ་ཁྱོད་སུ། ། དེ་ནས་སློབ་མས་ཀྱང་བརྗོད་བྱ། །

Likewise, facing west, one should open the gate of Varuṇa and release the wrathful mudrā. Similarly, standing in the south and facing north as before, one should open the gate blessed by Vaiśravaṇa and hold it in that manner. Then, in order to admit the disciples, one should join one's palms and, preceded by the blessing of truth, make this supplication to the Great Maṇḍala: "Vajrasattva, the Great Bliss, arisen from the nature of luminosity, is just like a reflected image; the maṇḍala is also like that. By this truth, may the disciples enter the maṇḍala of the mind, and those free from sin may behold all the miraculous powers of the maṇḍala. This is the Vajra Essence, which accomplishes Vajra Wisdom. I shall cause the disciples to enter the palace of all the Tathāgatas. Having entered, may the Tathāgatas, through the blessing of the Dharmadhātu and the elaboration of the samaya, grant all perfections." Having drawn them to the eastern gate, one should thoroughly wash them with the water of the vases, remove the face-covering, and bind them with this secret mantra: OṂ CAKṢUR BANDHAYA VĀRAṆAYA HŪṂ. OṂ PRAVEŚA BHAGAVĀN MAHĀSUKHA MOKṢA SURAṂ SARVA SIDDHI SUKHAṂ PRAKṢIPARA MASUKHA UTTAMA SIDDHYA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ PRASIDDHYA SVĀHĀ. Then, one should ask the disciple: "O you who delight in the Great Joy, who are you?" Then the disciple should also reply.

བདེ་བ་ཆེན་པོ་བདག་སྐལ་བཟང་། ། རྐང་པ་མཉམ་པས་འདུག་གྱུར་ཅིང་། ། ཐལ་མོ་སྦྱོར་བའི་སློབ་མ་ལ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་བརྗོད་ཅིང་། ། སླར་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བདག་སྐྱབས་མཆི། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་བཤགས། ། འགྲོ་བའི་དགེ་ལ་རྗེས་ཡི་རང་། ། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་གཟུང་། ། དེ་ནས་སློབ་མ་དེ་ཉིད་ལ། ། ཕྱག་བཞི་བྱེད་དུ་གཞུག་པར་བྱ། ། དང་པོ་མི་བསྐྱོད་དབང་བྱས་ནས། ། རྡོ་རྗེ་ཐལ་མོ་མཛེས་སྦྱར་ཏེ། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་བཞིན་དུ། ། ལྷག་བ་བརྐྱང་ནས་ཕྱག་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཨུ་པསྠ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་མཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་བཛྲ་སཏྭ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་མཾ། རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དབང་བྱ་སྟེ། ། ཐལ་མོ་སྙིང་གར་སླར་ཕབ་ནས། ། སྔགས་པས་གསང་སྔགས་འདི་ཡིས་བུ། ། རབ་ཏུ་ཕྱག་ནི་འཚལ་དུ་གཞུག། ཨོཾ་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནི་རྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་རཏྣ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་མཾ། དེ་ནས་འོད་དཔག་མེད་པ་ཡི། ། དབང་དུ་བྱས་ནས་བླ་མ་ཡིས། ། སློབ་མ་དཔྲལ་བར་ཐལ་སྦྱར་བ། ། གསུམ་པའི་སྔགས་ཟློས་འདུད་དུ་གཞུག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་པྲ་བརྟ་ནཱ་ཡ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་དྷརྨཱ་པྲ་བརྟ་ཡཱ་མཾ། དེ་ནས་དོན་ཡོད་ཅེས་བྱ་བའི། ། དབང་བྱས་ཐལ་མོ་སྙིང་ག་རུ། ། ཕབ་ནས་བློ་ལྡན་གྱིས་སྔགས་འདིས། ། ཕྱག་འཚལ་བཞི་པ་བྱེད་དུ་གཞུག། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་ཀརྨ་ཎེ་ཨཱཏྨ་ནཱཾ་ནིརྱཱ་ཏ་ཡཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་ཀརྨ་ཀུ་རུ་མཾ།

I, the fortunate one of great bliss, Sitting with feet together, To the disciple who joins their palms, I shall speak these verses And once again bestow the generation of the awakening mind: "I take refuge in the Three Jewels. I confess each and every misdeed. I rejoice in the virtue of all beings. I hold the awakening of the Buddhas in my mind." Then, that very disciple Should be made to perform four prostrations. First, having taken the empowerment of Akṣobhya, With the vajra palms beautifully joined, While reciting this secret mantra, They should prostrate with the right knee extended: OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJĀ-UPASTHĀNĀYA ĀTMĀNAṂ NIRYĀTAYĀMI SARVA-TATHĀGATA-VAJRA-SATTVA ADHIṢṬHA MĀM. Then, taking the empowerment of Ratnasambhava, Having lowered the palms to the heart, The practitioner should cause the disciple To prostrate thoroughly with this secret mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJĀ-ABHIṢEKĀYA ĀTMĀNAṂ NIRYĀTAYĀMI SARVA-TATHĀGATA-VAJRA-RATNA ABHIṢIÑCA MĀM. Then, having taken the empowerment of Amitābha, The guru should cause the disciple To join their palms at the forehead And bow while reciting the third mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJĀ-PRAVARTANĀYA ĀTMĀNAṂ NIRYĀTAYĀMI SARVA-TATHĀGATA-VAJRA-DHARMA PRAVARTAYĀMĀM. Then, having taken the empowerment of Amoghasiddhi, Having lowered the palms to the heart, The wise one should cause them To perform the fourth prostration with this mantra: OṂ SARVA-TATHĀGATA-PŪJĀ-KARMĀṆE ĀTMĀNAṂ NIRYĀTAYĀMI SARVA-TATHĀGATA-VAJRA-KARMA KURU MĀM.

དེང་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རིགས་སུ་ཞུགས་ཀྱིས། དེའི་ཕྱིར་ངས་ཁྱོད་ལ་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱ་ཡིས་ཡེ་ཤེས་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ན། དངོས་གྲུབ་གཞན་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ཁྱོད་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་མ་མཐོང་བའི་མདུན་དུ་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། ། ཁྱོད་དམ་ཚིག་ཉམས་པར་གྱུར་ཏ་རེ་ཞེས་པ་དང་། ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་ཞེས་བརྗོད་ནས། སེམས་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བྱེད་ཅིང་། ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྩེར་འཛིན་དེ་ལ། ། མནའ་ནི་དང་པོར་བསྒག་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་དེ་ཉིད་ནི། ། སློབ་མའི་སྤྱི་བོར་བཞག་བྱས་ཏེ། ། སླར་ཡང་རྡོ་རྗེ་མནའ་ཡིས་ནི། ། འདི་སྐད་བརྗོད་ཅིང་བསྟན་པར་བྱ། ། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམ་ཚིག་གི་རྡོ་རྗེ་སྟེ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་འགའ་ཞིག་ལ་སྨྲས་ན་སྤྱི་བོ་འགས་པར་བྱེད་དོ། ། སླར་ཡང་བླ་མས་སློབ་མ་ཡི། ། སྙིང་གར་ཕྱག་རྒྱ་བཀོད་ནས་ནི། ། ལན་གསུམ་བར་དུ་སླར་རྡོ་རྗེ། ། མནའ་དང་སྔགས་འདིས་བསྐུལ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་རང་དེང་། ། ཁྱོད་ཀྱི་སྙིང་ལ་ཡང་དག་བཞུགས། ། གལ་ཏེ་ཚུལ་འདི་སྨྲས་གྱུར་ན། ། དྲལ་ནས་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་གཤེགས། ། དེ་ཚེ་རྡོ་རྗེ་ཆུ་དུང་ཆེན། ། གནས་ཤིང་ཡིག་གསུམ་འདུས་བྱས་པ། ། དེ་བླངས་མནའ་ཡིས་འཐུང་དུ་གཞུག། འདི་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དམྱལ་བའི་ཆུ། ། དམ་ཚིག་ཉམས་ན་སྲེག་པར་བྱེད། ། དམ་ཚིག་བསྲུངས་ན་དངོས་གྲུབ་སྟེར། ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡི་ཆུ་འཐུངས་ཤིག། ཨོཾ་བཛྲ་ཨུ་ད་ཀ་ཋཿ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་ཆུ་འཐུངས་པ། ། འབད་པས་ལག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། ། ཚིག་གསལ་སྨྲ་ཞིང་འདི་སྐད་དུ།

"Today you have entered the family of all the tathāgatas. Therefore, I shall generate vajra-wisdom within you. By means of this wisdom, you will attain even the siddhis of all the tathāgatas, so what need is there to mention other siddhis? You must not speak of this in the presence of those who have not seen the maṇḍala. Otherwise, your samaya will be impaired." Having said this, and having uttered "samayas tvam," the guru should hold the Sattvavajrī mudrā and, while holding the flower garland at the tip, first administer the oath: "Then, having placed that very mudrā upon the crown of the disciple's head, once again, with the vajra oath, one should speak and instruct as follows: 'This is your samaya-vajra. If you speak of it to anyone, your head will shatter.' "Then again, the guru, having placed the mudrā at the disciple's heart, should once more invoke the vajra with the oath and this mantra three times: 'Vajrasattva himself now truly dwells within your heart. If you speak of this way, he will tear it apart and depart in that very instant.' "At that time, having taken the vajra-water from the great conch, which is empowered by the three syllables, one should make them drink it with the oath: 'This is your hell-water. If you violate your samaya, it will burn you; if you guard your samaya, it will grant you siddhi. Drink this water of the five nectars! Oṃ vajra udaka ṭhaḥ.' "Having made the disciple drink the vajra-water, the guru should grasp their hand with effort and speak these clear words:"

། མནའ་སྔོན་འགྲོ་བས་བསྒྲག་པར་བྱ། ། དེང་ནས་གཟུང་ནས་ང་ཁྱོད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་གྱི། གང་ངས་འདི་གྱིས་ཤིག་ཅེས་སྨྲས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་བྱ་དགོས་སོ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་བརྙས་པར་མ་བྱེད་ཅིག། ཁྱོད་ཡ་ང་བ་མ་སྤངས་པར་འཆི་བའི་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བར་གྱུར་ཏ་རེ། ། དེ་ནས་སློབ་མ་མཉམ་གཞག་པས། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་རབ་བསྒྲུབ་ཅིང་། ། རང་ལ་དབབ་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་གྱིས། ། གསུངས་པའི་ཚིག་ནི་རྗེས་སུ་བཟླ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་བྱིན་གྱིས་རློབས་ཤིག། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དབབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། སྤྱི་བོ་ནས་ནི་རྐང་པའི་བར། ། ལུས་ཅན་ཁོང་སྟོང་དུ་བསམས་ནས། ། དེ་ཡི་འོག་ཏུ་རླུང་དང་ནི། ། བཅས་པ་མེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཡི་གེ་ཛྷཻཾ། ། ཁ་དོག་དམར་པོ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། དེ་བྱུང་འོད་ཟེར་ཚོགས་ཀྱིས་ནི། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་ལུས་པོ་སྦྱང་། ། དེ་ལྟར་འོད་གསལ་བར་བྱས་ནས། ། ལྡང་བར་བྱ་ཕྱིར་མཁས་པ་ཡིས། ། སྣོད་ཀྱི་སྙིང་མགྲིན་མགོ་བོ་ལ། ། ཧཱུཾ་ཨཱཿཧཱཿཞེས་བྱ་བ་དགོད། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དབབ་དོན་དུ། ། འབེབས་བྱེད་ཕྱག་རྒྱ་བཅས་ནས་ནི། ། སྣོད་ཀྱི་སྙིང་གར་གཞག་བྱས་ཏེ། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། འདི་ཁྱོད་དམ་ཚིག་རྡོ་རྗེ་སྟེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བྱ་བ། ། འབབ་མཛད་དེང་དུ་ཁྱོད་ལ་ནི། ། རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་བླ་མེད་འབྱུང་། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཝེ་ཤ་ཡཿཨཿཨཿཨཿ། དེ་ལྟའང་གལ་ཏེ་མི་འབབ་ན། ། གསང་སྔགས་བརྟན་པོ་འདི་བརྗོད་ཅིང་། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཨ་ཟེར་གྱིས། ། ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་བསྐུལ་བར་བྱ།

One should proclaim [the samaya] preceded by an oath: "From this day forward, I am your Vajrasattva. Whatever I say, 'Do this,' must all be done. Do not treat me with contempt! If you die without having abandoned your arrogance, you will surely fall into hell." Then, while the disciple remains in meditative equipoise, the master should recite the words spoken for the purpose of bringing down all siddhis and causing them to descend into the disciple: "May all the Tathāgatas grant their blessings! I pray that Vajrasattva be brought down! Visualizing the embodied being as hollow from the crown of the head to the feet, one should meditate on a maṇḍala of fire together with wind below that. Above that, one should clearly visualize the syllable JHAIṂ, red in color. The practitioner should purify the body with the mass of light rays arising from that. Having thus made it luminous, the wise one, in order to cause it to arise, should place the syllables HŪṂ, ĀḤ, and HĀḤ at the heart, throat, and head of the vessel. For the purpose of bringing down the Tathāgatas, having formed the descending mudrā and placed it at the heart of the vessel, one should recite this secret mantra: 'This is your samaya-vajra, known as Vajrasattva. May the unsurpassed vajra-wisdom descend upon you this very day!' OṂ VAJRA ĀVEŚAYA ĀḤ ĀḤ ĀḤ ĀḤ. If [the deity] still does not descend in that way, one should recite this firm mantra and then invoke the great wisdom with the syllable A."

། ཨཱ་ཝེ་ཤ་ཡ་སྟཾ་བྷ་ཡ་ར་ར་ར་ར་ཙཱ་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧ་ཨ་ཛྷཻཾ། སྙིང་འདར་དགའ་བ་ཆེ་བ་དང་། ། བརྒྱལ་བ་དང་ནི་གར་བྱེད་དང་། ། འགྱེལ་དང་གྱེན་དུ་འཕར་བ་ནི། ། བབས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཤེས་བྱ། ། སྣོད་ནི་རྒྱས་པར་མཐོང་ནས་སུ། ། ཨ་ཡིག་ལྕེ་ལ་དགོད་པར་བྱ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་བརྟན་བྱས་ཏེ། ། སྔགས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་བ་དོར། ། ཏིཥྛ་བཛྲ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་ཝ་ཧྲྀ་ད་ཡ་མེ་ཨ་དྷི་ཏིཥྛ་སརྦ་སིདྡྷིཾ་མེ་པྲ་ཡཙྪ་ཧཱུཾ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོཿ ཨོཾ་ཨ་ཁཾ་ཝཱི་ར་ཧཱུཾ་པྲ་ཏཱི་ཙྪ་ཀུ་སུ་མ་ཨཉྫ་ལི་ནཱ་ཐ་ཧོཿ། རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མཁས་པ་ཡིས། ། མེ་ཏོག་བབས་པ་ཤེས་གྱུར་ནས། ། སྔགས་དང་བཅས་པར་བྱས་ནས་མགོར། ། ཕྲེང་བ་དགོད་པ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་པྲ་ཏི་གྲྀཧྞ་སྟྭཾ་ཨི་མཾ་སཏྭ་མ་ཧཱ་བ་ལ། ཨོཾ་གྱིས་མནན་པའི་མིག་ལ་ནི། ། སློབ་མ་སྡིག་དང་བྲལ་བ་ལ། ། བརྟུལ་ཞུགས་བཟང་པོས་སྔགས་འདི་ཡིས། ། གདོང་གཡོགས་རབ་ཏུ་དགྲོལ་བར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་རང་ཉིད་དེང་། ། ཁྱོད་ཀྱི་མིག་ནི་འབྱེད་པར་བརྩོན། ། རྡོ་རྗེའི་མིག་ནི་བླ་མེད་པ། ། ཐམས་ཅད་སྤྱན་གྱིས་འབྱེད་པར་མཛད། ། དེ་རིང་དད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ནི། ། དཀྱིལ་འཁོར་འདི་ལ་བལྟ་བར་གྱིས། ། ཁྱོད་ནི་སངས་རྒྱས་རིགས་སུ་སྐྱེས། ། གསང་སྔགས་ཆེན་པོས་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ཧེ་བཛྲ་པཱ་ཤྱ། དེ་ནས་བློ་དང་ལྡན་པ་ཡིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་རིམ་བཞིན་བསྟན་པར་བྱ། ། ལྷ་ནི་སུམ་ཅུ་གཉིས་རྣམས་ཀྱི། ། རང་གི་ངོ་བོའང་བསྟན་པར་བྱ། ། འཕགས་པའི་བདེན་བཞི་ངོས་བཞིར་འགྱུར། ། ཚངས་པའི་གནས་ནི་གྲྭ་ཡིན་ནོ། ། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་སྒོ། །

ĀVEŚAYA STAMBHAYA RA RA RA RA CĀLAYA HŪṂ HA Ā JHAIṂ. One should recognize the signs of descent as: the heart trembling, great joy, fainting, dancing, falling down, and leaping upward. Having seen the vessel [the disciple] expanded, one should place the syllable A upon the tongue. Having stabilized it with the hundred-syllable mantra, one should cast the flower garland with the mantra: TIṢṬHA VAJRA DṚḌHO ME BHAVA HṚDAYAṂ ME ’DHITIṢṬHA SARVA SIDDHIṂ ME PRAYACCHA HŪṂ HA HA HA HA HOḤ. OṂ A KHAṂ VĪRA HŪṂ PRATĪCCHA KUSUMAṂ ANJALIṂ NĀTHA HOḤ. Once the wise one has understood the descent of the flower according to the divisions of the families, they should place the garland on the head, accompanied by the mantra. OṂ PRATIGṚHṆA STVAṂ IMAṂ SATVA MAHĀBALA. With the eyes pressed by the syllable OṂ, the preceptor of excellent conduct should remove the blindfold from the disciple who is free from sin, using this mantra: "Vajrasattva himself today strives to open your eyes. He opens the unsurpassed vajra eyes, the eyes of all." Today, by the force of faith, look upon this maṇḍala. You are born into the family of the Buddhas, blessed by the great secret mantra. HE VAJRA PAŚYA. Then the wise one should show the maṇḍala in sequence. The thirty-two deities should also be shown in their own essence. The four noble truths become the four sides; the sublime abodes are the corners. The means of attraction are the gates.

བཞི་ཡི་མིང་ཅན་རེ་རེ་སྟེ། ། དད་པའི་དབང་པོ་ལ་སོགས་སེམས། ། རྣམ་པ་ལྔ་པོ་ཡང་དག་འབྱུང་། ། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་སྒོ་ཁྱུད་ནི། ། བཞི་སྟེ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི། ། དེ་ཡི་དབུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་བརྒྱད་ཀྱིས་གཞལ་བ་ནི། ། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ཡིན་ཏེ། ། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་བྱེད་པའོ། ། འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་ནི། ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཁང་ཆེན་དུ། ། ཐམས་ཅད་ཚེ་ན་ཀ་བར་འགྱུར། ། ཆོས་དང་དེ་ཉིད་དོན་གྱི་བརྡ། ། འཁོར་ལོའི་ནང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། ། ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི་དེ་ནི། ། ཐར་པ་ཆེན་པོའི་གྲོང་ཁྱེར་མཆོག། དེ་ནས་འཁོར་ལོའི་བདག་པོ་ནས། ། བརྩམས་ཏེ་གནོད་མཛེས་མཐར་ཐུག་ལྷ། ། ཇི་བཞིན་དེ་ཉིད་དུ་གནས་རྣམས། ། རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱིས་སློབ་ལ་བཤད། ། ཕུང་པོ་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་དུ། ། སངས་རྒྱས་ལྔ་རྣམས་རབ་བསྟན་བྱ། ། སྤྱན་མ་ལ་སོགས་ལྷ་མོ་བཞི། ། ས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་འདོད་ཡོན་ལྔའི་ངོ་བོར། ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའོ། ། མིག་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ། ། ས་ཡི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་སོ། ། ལག་སོགས་ངོ་བོར་ཁྲོ་དབང་པོ། ། གཤིན་རྗེའི་དགྲ་སོགས་བསྟན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་ལུས་འཁོར་ལ་གནས་པ། ། སངས་རྒྱས་མི་བསྐྱོད་སོགས་རིམ་བཞིན། ། ཕྱི་རོལ་འཁོར་ལོ་བསྟན་ནས་ནི། ། སློབ་མ་དབང་བསྐུར་ཡང་དག་བརྩམ། ། སློབ་མ་གཞུག་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། ཆུ་ཡི་དབང་བསྐུར་གྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། ། ཤར་གྱི་ཕྱོགས་དང་དབང་ལྡན་དུ། ། སྔགས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་ཁྲུ་དོ་པ། ། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། །

Each of the four is named individually: the five aspects of the mind, such as the faculty of faith, arise perfectly. The four archways of the bases of miraculous power are likewise fourfold. The central wheel therein, measured by eight maṇḍalas, is the eight liberations; it is that which accomplishes all siddhis. The eightfold noble path is explained as the eight pillars; in the great palace of all the Buddhas, they serve as pillars at all times. The maṇḍala within the wheel is the symbol of the Dharma and suchness. This maṇḍala of the Mind is the supreme city of great liberation. Then, beginning from the Lord of the Wheel and ending with Sumbharāja, the Vajra-holder explained to the disciple the deities who abide in their respective places. The five Buddhas should be shown as the nature of the five aggregates. The four goddesses, Locanā and the rest, are the nature of the elements, earth and so forth. Likewise, in the essence of the five sensory qualities are Rūpavajrā and the rest. In the nature of the eyes and so forth are Kṣitigarbha and the rest. In the essence of the hands and so forth, the wrathful lords Yamāntaka and the others should be shown. Then, having shown the outer wheel of the Buddhas, Akṣobhya and the rest, who abide in the body-wheel, one should properly begin the initiation of the disciple. This is the ritual for the entry of the disciple. In order to accomplish the water initiation, the mantrin should construct a square maṇḍala of two cubits with four doors in the eastern direction and the northeast.

རིམ་གཉིས་པ་བྲི་དེ་ནས་དེའི། ། དབུས་སུ་སྣ་ཚོགས་པདྨ་ནི། ། ཚོན་དཀར་བ་དང་དེ་བཞིན་དུ། ། དམར་དང་ནག་པོ་དག་གིས་བྱ། ། ར་བ་གསུམ་ནི་བྱས་ནས་སུ། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་དག་དགོད་པར་བྱ། ། ལྟེ་བར་རྡོ་རྗེ་སྤྲིན་ནག་དང་། ། མཚུངས་པའི་འོད་ཅན་བྲི་བར་བྱ། ། ཤར་དུ་འཁོར་ལོ་གཤིན་རྗེར་ནི། ། རིན་ཆེན་ནུབ་ཏུ་པདྨ་ནི། ། གེ་སར་བཟང་པོ་ནོར་སྦྱིན་དུ། ། རལ་གྲི་བྲིས་ནས་བུམ་པ་དགོད། ། ཁྲུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆོ་གའོ། ། ལྷ་ཡི་སྙེམས་པ་འཛིན་པ་ཡི། ། སློབ་མ་ཕྲེང་བའི་དབང་བསྐུར་བ། ། བྱས་ཏེ་དཀྱིལ་འཁོར་དྲུང་བཀུག་ནས། ། པདྨའི་དབུས་སུ་གཞག་བྱས་ཏེ། ། སློབ་དཔོན་ཚོགས་དང་བཅས་པ་ཡིས། ། བཀྲ་ཤིས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི། ། འདོད་ཅིང་བུམ་པ་རྣམས་བླངས་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མས་དབང་བསྐུར་བྱ། ། ཏིལ་གྱི་གང་བུ་ལྟར་གང་བའི། ། རྒྱལ་བ་བུམ་པ་འཛིན་རྣམས་ཀྱིས། ། དེ་རིང་ཁྱོད་ལ་དབང་བསྐུར་གྱི། ། དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་ཡིད་བདེར་གྱིས། ། དབང་བསྐུར་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ཆེ། ། ཁམས་གསུམ་པ་ཡིས་ཕྱག་བྱས་པ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་གསུམ་གྱི། ། གནས་ལས་བྱུང་བ་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་སུ་ཁ་བཛྲ་སཏྭ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭེ་ནོ་པ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་ཝ། རྡོ་རྗེའི་རིགས་མཆོག་བདག་པོ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་སྐྱེད་པར་མཛད་ཅིང་བདེ་བ་ཆེ། ། འགྲོ་བ་མཐའ་དག་སྙིང་ལ་ཞུགས་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་དེང་དུ་དབང་བསྐུར་མཆོག་ཚེ་ཁྱོད་ལ་ཤོག། མགོན་པོ་མི་བསྐྱོད་པ་ཞེས་བྱ་བར་མཚན་འཛིན་པ། །

Having drawn the second stage, in its center, a variegated lotus should be made with white, red, and black colors. Having constructed the three enclosures, the four mudrās should be arranged. In the center, one should draw a vajra with a radiance like a black cloud. In the east, a wheel; in the direction of Yama, a jewel; in the west, a lotus; and in the direction of the Giver of Wealth (Vaiśravaṇa), a sword with beautiful filaments. Having drawn these, the vases should be placed. This is the ritual for the bathing maṇḍala. The disciple, maintaining the pride of the deity, is conferred the garland empowerment. Having been summoned before the maṇḍala and placed in the center of the lotus, the master together with the assembly, desiring the auspicious verses, should take up the vases and the vajra disciple should be empowered. "By the Victors, who hold the vases filled like a pod of sesame seeds, you are empowered today; knowing this, be joyful. This empowerment is the great vajra, venerated by the inhabitants of the three realms. It is bestowed as it arises from the source of the three secrets of all the Buddhas." OṂ MAHĀSUKHA VAJRASATTVA ABHIṢIÑCĀMI SARVATATHĀGATA-ADHIPATI-TVE NO PADṚḌHO ME BHAVA. "O Sovereign of the supreme Vajra family, the self-nature of all, who brings forth all wandering beings without exception and is great bliss—whatever auspiciousness enters the hearts of all wandering beings, may that auspiciousness come to you today at the time of this supreme empowerment." The Protector known by the name Akṣobhya...

སྐྱེ་ཚོགས་ཞེ་སྡང་ཟིལ་གྱིས་མནན་པ་སྤྱོད་མཛད་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་རིགས་མཐའ་དག་དང་ལྡན་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་དེང་དུ་དབང་བསྐུར་མཆོག་ཚེ་ཁྱོད་ལ་ཤོག། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་རྟག་ཏུ་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་སེལ། ། སྐྱེ་ཚོགས་གཏི་མུག་གིས་ཟིལ་མནན་པ་སྤྱོད་མཛད་ཅིང་། ། གཏི་མུག་རིགས་མཐའ་དག་དང་ལྡན་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་དེང་དུ་དབང་བསྐུར་མཆོག་ཚེ་ཁྱོད་ལ་ཤོག། དབུལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ནི་ཡོངས་སུ་ཐར་ལྷུར་ལེན། ། སྐྱེ་ཚོགས་ང་རྒྱལ་གྱིས་ཟིལ་མནན་པ་སྦྱང་མཛད་ཅིང་། ། རིན་ཆེན་རིགས་མཐའ་དག་དང་ལྡན་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་དེང་དུ་དབང་བསྐུར་མཆོག་ཚེ་ཁྱོད་ལ་ཤོག། འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྲིད་པའི་གཟེབ་ནི་འཇོམས་མཛད་པ། ། སྐྱེ་ཚོགས་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཟིལ་མནན་པ་སྦྱོང་མཛད་ཅིང་། ། པདྨའི་རིགས་མཐའ་དག་དང་ལྡན་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་དེང་དུ་དབང་བསྐུར་མཆོག་ཚེ་ཁྱོད་ལ་ཤོག། རྫུན་སྨྲ་དགའ་བ་རྣམས་ལ་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། ། དེ་སྦྱོར་ཐབས་གསུང་བ་ཡིས་དེ་དག་མི་སླུ་བ། ། ལས་ཀྱི་རིགས་མཐའ་དག་དང་ལྡན་པའི་བཀྲ་ཤིས་གང་། ། བཀྲ་ཤིས་དེ་ནི་དེང་དུ་དབང་བསྐུར་མཆོག་ཚེ་ཁྱོད་ལ་ཤོག། རྡོ་རྗེ་ཁྱོད་དེང་སངས་རྒྱས་ནི། ། རྣམས་ཀྱིས་དབང་བསྐུར་བས་དབང་བསྐུར། ། ཨོཾ་ཨཱཿབཛྲ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུཾ། སུ་ར་ཏ་སྟྭཾ། ཆུའི་དབང་བསྐུར་བའོ། ། ཆུ་ཡི་དབང་བསྐུར་ཐོབ་གྱུར་ཅིང་། ། ཁྲུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནས་བྱུང་སྟེ། ། དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོའི་ངོས་ནས་ནི། ། རྒྱན་ནི་རབ་ཏུ་བླང་བར་བྱ། །

The auspiciousness of the Vajra family, which acts to overcome the masses of beings oppressed by hatred—may that auspiciousness come to you today at the time of this supreme empowerment. Vairocana constantly dispels the suffering of existence; he acts to purify the masses of beings oppressed by ignorance. The auspiciousness of the family of ignorance in its entirety—may that auspiciousness come to you today at the time of this supreme empowerment. He is dedicated to liberating beings completely from the suffering of poverty; he acts to purify the masses of beings oppressed by pride. The auspiciousness of the Ratna family in its entirety—may that auspiciousness come to you today at the time of this supreme empowerment. Lokeśvara destroys the cage of existence; he acts to purify the masses of beings oppressed by desire. The auspiciousness of the Padma family in its entirety—may that auspiciousness come to you today at the time of this supreme empowerment. He is the embodiment of compassion for those who delight in speaking falsehoods; by teaching the methods of application, he does not deceive them. The auspiciousness of the Karma family in its entirety—may that auspiciousness come to you today at the time of this supreme empowerment. O Vajra, today you are empowered by the Buddhas. OṂ ĀḤ VAJRA ABHIṢIÑCA HŪṂ. SURATA STVAṂ. This is the water empowerment. Having received the water empowerment and emerged from the bathing maṇḍala, one should take up the ornaments from the side of the great maṇḍala.

གོས་དམར་འཛིན་པར་གྱུར་ནས་ནི། ། རྒྱལ་པོའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་གྱུར་ཅིང་། ། གདུགས་ནི་དཀར་པོ་བཟུང་གྱུར་པ། ། གླུ་འདིས་དགའ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཆགས་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ནོར་པོ་ཆེ། ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་བཀའ་བོ་ཆེ། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་བདག་དེང་འགྲུབ་ཤོག། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་འཁོར་ལོ་ཆེ། ། དངོས་གྲུབ་ཀུན་གྱི་བདེ་བ་སྩོལ། ། དབང་བསྐུར་ཐམས་ཅད་དོན་ཐམས་ཅད། ། རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བླ་ན་མེད། ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དོན་དམ་སྐུ་མངའ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། འདོད་ཁར་ནོར་དང་ཆོས་གསོལ་མཛད་པ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡིས་རབ་དགའི་བདེ་ཆེན་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། མགོན་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་བདེ་ཆེན་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག། ཕྱི་ནས་བླ་མས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། ། འདི་ལ་བསྐོར་བ་ལན་གསུམ་བྱ། ། དེ་ནས་ཤར་དུ་དེ་ཡིས་བསྐོར། ། འབོལ་སྟན་འཇམ་ལ་བཞུགས་པ་ཡི། ། སློབ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀུན་དབང་བསྐུར། ། བྱ་ཕྱིར་བླ་མས་མཆོད་པ་བྱས། ། སྤྱི་བོའི་གཙུག་དང་དཔྲལ་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་མགོ་བོའི་ངོས་གཉིས་དང་། ། རྒྱབ་ཏུ་ཕྱག་རྒྱ་བཞག་ནས་ནི། ། གསང་སྔགས་འདི་དག་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷཱ་ཏྭཱི་ཤྭ་རི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧཱུཾ། ཨོཾ་སཏྭ་བཛྲི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་བྷྲཱུཾ། ཨོཾ་རཏྣ་བཛྲི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཨཱཾཿ། ཨོཾ་དྷརྨྨ་བཛྲི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཧྲཱིཿ། ཨོཾ་ཀརྨ་བཛྲི་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཏྲཱཾ། དབང་བསྐུར་རིམ་པ་ས་སངས་རྒྱས་ལྔའི། ། ཅོད་པན་ཅན་ལ་དར་དཔྱངས་དང་། ། བྱས་ནས་མཉམ་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། ཐལ་མོ་ཡིས་ནི་མཉེས་པར་བྱ། ། བཛྲ་ཏུ་ཥྱ་ཧོ། ། ཅོད་པན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའོ། །

Having become one who wears red robes, adorned with the ornaments of a king, and holding a white parasol, one will experience joy through this song: "May I today accomplish the Great Bliss, the Great Passion, the Great Vajra, the Great Wealth, the Great Wisdom, and the Great Command—the Lord Vajrasattva. May the Great Wheel of all Buddhas bestow the bliss of all accomplishments. May the unsurpassed Vajra Empowerment, which is the purpose of all empowerments and all goals, be attained. May the Primordial Buddha, who possesses the ultimate body, be victorious! May the King who grants wealth and Dharma according to desire be victorious! May the King of Great Bliss, who is the supreme joy of the five wisdoms, be victorious! May the Protector Vajrapāṇi, the King of Great Bliss, be victorious!" Thereafter, the guru should circumambulate the maṇḍala three times. Then, having circumambulated it to the east, the guru should perform offerings for the sake of bestowing the empowerment of all Buddhas upon the disciple who is seated on a soft cushion. Placing the mudrās on the crown of the head, the forehead, the two sides of the head, and the back, the guru should recite these secret mantras: OṂ VAJRA DHĀTVĪŚVARĪ ABHIṢIÑCA HŪṂ OṂ SATVA VAJRĪ ABHIṢIÑCA BHRŪṂ OṂ RATNA VAJRĪ ABHIṢIÑCA ĀḤ OṂ DHARMA VAJRĪ ABHIṢIÑCA HRĪḤ OṂ KARMA VAJRĪ ABHIṢIÑCA TRĀṂ Having performed the sequence of empowerments for the five Buddhas, and having placed the crown and the silk pendants, one should please [the disciple] with palms joined in equanimity: VAJRA TUṢYA HO. This is the crown empowerment.

དེ་ནས་རྡོ་རྗེའི་དབང་བསྐུར་བ། ། སྦྱིན་ཕྱིར་ཚིགས་བཅད་འདི་བརྗོད་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་བྱིན་ནས་དྲིལ་བུ་དང་། ། ལྷན་ཅིག་རྡོ་རྗེ་བརྟུལ་ཞུགས་སྦྱིན། ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ལོང་། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཁྱོད་ལ་སྩོལ། ། རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨ་དྷི་པ་ཏི་ཏྭཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་ཏིཥྠ་བཛྲ་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ། འདི་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཕྱག་ན་གནས། ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་ནི་རྟག་ཏུ་བཅང་། ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན། ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་སྙེམས་འཛིན་ཅིང་། ། ལྷ་ཡི་སྙེམས་པ་འཛིན་པ་ཡིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། འདི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་གསོར་བར་བྱ། ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔལ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དགའ་བ་ཆེ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་ཀུན་བདག་ཉིད། ། རྡོ་རྗེ་སྙེམས་མའི་བདག་པོ་བདག། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་དེ་སྐད་དུ། ། བརྗོད་ནས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་གར་གཞག། སླར་ཡང་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ། ། གསང་སྔགས་འདི་སྐད་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་སིདྡྷི་བཛྲ་ས་མ་ཡ་ཏིཥྠ་ཨེ་ཥ་ཏྭཾ་དྷ་ར་ཡཱ་མི་བཛྲ་ས་ཏྭ་ཧི་ཧི་ཧི་ཧི་ཧཱུཾ། རྡོ་རྗེའི་དབང་ངོ་། ། དེ་ནས་བླ་མས་བཀའ་སྩལ་པ། ། མདུན་དུ་དྲིལ་བུ་བླངས་ནས་སུ། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་འདོན་ཅིང་། ། རང་གི་ལག་གིས་འདི་ལྟར་དཀྲོལ། ། ཟླ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་སྐུ་མངའ་རྒྱལ་རྣམས་ཅོད་པན་འཛིན་ཅིང་པདྨ་ཟླ་བའི་གདན་ལ་བཞུགས།

Then, in order to bestow the vajra empowerment, one should recite these verses. Having given the vajra, together with the bell, one should bestow the vajra vow: "This is the nature of all the Buddhas; Take up the vajra for the sake of supreme accomplishment. All the Buddhas bestow it upon you; The vajra vow shall be achieved." OṂ VAJRA ADHIPATI TVAM ABHIṢIÑCĀMI TIṢṬHA VAJRA SAMAYA STVAṂ. "This is the nature of all the Buddhas; It resides in the hand of Vajrasattva. You too must always hold it; The vow of Vajrapāṇi is firm." The disciple, assuming the pride of Vajrasattva and maintaining the pride of the deity, should brandish the vajra in this way through the meditative absorption of Vajrasattva: "The being without beginning or end, Vajrasattva, the great joy, Samantabhadra, the self of all, I am the lord of Vajragarvā." Having spoken thus, the Vajra Holder places the vajra at the heart. To further stabilize it, one should recite this secret mantra: OṂ SARVA TATHĀGATA SIDDHI VAJRA SAMAYA TIṢṬHA EṢA TVAM DHĀRAYĀMI VAJRA SATVA HI HI HI HI HŪṂ. This is the vajra empowerment. Then the guru instructs: "Taking the bell in front of you, recite this verse and ring it with your own hand: 'You who possess the wisdom body like the moon, Wearing the crown of the Victors, Seated upon a lotus and moon throne...'"

གདུག་པ་རྣམས་ནི་གདུལ་བར་བྱ་ཕྱིར་བསྡིགས་ཤིང་ཁམས་གསུམ་འདུལ་མཛད་དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ཅན། སངས་རྒྱས་རྣམས་སད་བྱ་ཕྱིར་སྒྲ་བརྙན་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་ཉིད་སྒྲོགས་པའི་དྲིལ་བུ་ཅན། ། གང་ལ་ལུས་པ་མེད་པ་སྟོང་ཞིང་བཅོམ་ལྡན་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ནི་རྒྱལ། ། མེ་ལོང་གི་ནི་གཟུགས་བརྙན་དང་། ། རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཆུ་བུར་དང་། ། མིག་འཕྲུལ་འདྲ་བར་སུས་མཐོང་བ། ། དེ་ནི་མངའ་བདག་ཏུ་བཤད་དོ། ། དེ་ནས་སླར་ཡང་དཀུའི་ཕྱོགས་སུ། ། ཁྱེར་ནས་གནས་པ་རྡོ་རྗེ་ནི། ། འཛིན་པའི་རོལ་པ་འཆད་བཞིན་དུ། ། གསང་སྔགས་འདི་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ས་མ་ཡ། མ་ནུ་པཱ་ལ་ཡ། བཛྲ་སཏྭ་ཏྭེ་ནོ་པ་ཏིཥྛ་དྲྀ་ཌྷོ་མེ་བྷ་ཝ། སུ་ཏོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་ཝ། ཨ་ནུ་རཀྟོ་མེ་བྷ་ཝ། སུ་པོ་ཥྱོ་མེ་བྷ་ཝ་སརྦ་སིདྡྷི་མྨེ་པྲ་ཡཙྪ་སརྦ་ཀརྨ་སུ་ཙ་མེ་ཙིཏྟཾ་ཤྲེ་ཡཿཀུ་རུ་ཧཱུཾ། ཧ་ཧ་ཧ་ཧ་ཧོ། ། བྷ་ག་ཝཱན་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བཛྲ་མཱ་མེ་མུཉྩ་བཛྲི་བྷ་ཝ་མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་ས་ཏྭ་ཨཱཿ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷཎྚ་ཨཿཨཿ། བཅོམ་ལྡན་ཁྱོད་ནི་གཟུང་གྱུར་གྱིས། ། བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུའི་དབང་ངོ་། ། གསེར་རམ་ཡང་ན་དངུལ་ཡང་རུང་། ། སྣོད་དུ་བཞག་པའི་མིག་སྨན་ནི། ། དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཅན་ཐུར་མས། ། དེ་ཉིད་ཤེས་པས་སྔགས་འདིས་བྱུག། ཨོཾ་བཛྲ་ནཻ་ཏྲ་ཨ་པ་ཧ་ར་པ་ཊ་ལཾ་ཧྲིཿ། ཇི་ལྟར་མིག་མཁན་རྒྱལ་པོ་ཡིས། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ནི་རབ་རིབ་ལྟར། ། བུ་གཅིག་ཁྱོད་ཀྱིས་མི་ཤེས་པའི། ། ལིང་ཏོག་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསལ། ། དེ་ནས་མེ་ལོང་ཡི་གེ་ཨས། ། མངོན་པར་བསྔགས་པ་བླངས་ནས་སུ། །

In order to subdue the malevolent, he threatens and tames the three realms; he is the Vajra-Holder. To awaken the Buddhas, he sounds the bell that proclaims the resonance of suchness and the nature of phenomena. Victorious is that which is without remainder, empty, the Blessed One, the nature of all things. Whoever sees [reality] as being like a reflection in a mirror, a dream, an illusion, a bubble, or a magical display—that person is explained to be a Sovereign. Then, having again carried the vajra to the side of the waist, while explaining the play of grasping, one should recite this secret mantra: OṂ VAJRA SATVA SAMAYA MANUPĀLAYA | VAJRA SATVA TVENOPATIṢṬHA DṚḌHO ME BHAVA | SUTOṢYO ME BHAVA | ANURAKTO ME BHAVA | SUPOṢYO ME BHAVA | SARVA SIDDHIṂ ME PRAYACCHA | SARVA KARMASU CA ME CITTAM ŚREYAḤ KURU HŪṂ | HA HA HA HA HOḤ | BHAGAVĀN SARVA TATHĀGATA VAJRA MĀ ME MUÑCA VAJRIBHAVA MAHĀ SAMAYA SATVA ĀḤ | OṂ VAJRA GHAṆṬA ĀḤ ĀḤ | "Blessed One, you have been grasped; please grant me your blessing." This is the empowerment of the vajra and bell. Whether it be gold or even silver, the medicinal ointment placed in a vessel should be applied with a probe of that same nature. One who knows reality should apply it with this mantra: OṂ VAJRA NETRA APAHARA PAṬALAṂ HRĪḤ | "Just as the King of Eye-Physicians removed the cataracts of the world, so too, O only son, the Victors have removed the cataract of your ignorance." Then, having taken a mirror consecrated with the syllable ĀḤ...

ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་བརྗོད་ཅིང་། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ལ་བསྟན་བྱ། ། ཆོས་རྣམས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། ། གསལ་ཞིང་དག་ལ་རྙོག་པ་མེད། ། གཟུང་དུ་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད། ། རྒྱུ་དང་ལས་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། ། རང་བཞིན་མེད་ཅིང་གནས་མེད་པའི། ། ཆོས་རྣམས་དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་ནི། ། སེམས་ཅན་དོན་ནི་མཚུངས་མེད་ཀྱིས། ། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་ལས་སྐྱེས། ། མེ་ལོང་གི་དབང་ངོ་། ། མཆོག་སྦྱིན་བླ་མས་སློབ་མ་ལ། ། དེ་ནས་མཆོག་སྦྱིན་གྱིས་ལུང་བསྟན། ། རང་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་གྱུར་ནས། ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་བདག་ཏུའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་། ། ཐབས་ཅིག་ཚིགས་བཅད་འདི་བརྗོད་ཅིང་། ། གཡོན་པས་ཆོས་གོས་འཛིན་ཚུལ་ཏེ། ། གཡས་པ་མཆོག་སྦྱིན་ཕྱག་རྒྱར་ལྡན། ། སྲིད་པའི་ངན་འགྲོ་ལས་བཏོན་ནས། ། སྲིད་པ་ཤིན་ཏུ་དག་བྱའི་ཕྱིར། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། བདག་འདིས་ཁྱོད་ལུང་བསྟན་པར་བྱ། ། ཐེག་པ་བདེ་ཆེན་འདི་ལས་ནི། ། ཁྱེད་ལ་སླར་ཡང་འཆི་བ་མེད། ། དེ་རིང་བདུད་རྣམས་ཕམ་བྱས་ནས། ། གྲོང་ཁྱེར་དམ་པར་རབ་ཏུ་ཞུགས། ། དེང་དུ་ཁྱོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། ཐོབ་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། གསང་སྔགས་རིག་པས་སྔགས་འདི་ཡིས། ། སློབ་མ་རྡོ་རྗེའི་མིང་གི་དབང་། ། སླར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་ཀྱིས། ། གསུང་གཅིག་གིས་ནི་སྦྱིན་པར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཏྭཱཾ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩཱ་མི་བཛྲ་ནཱ་མ་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་ཏཿ། ཤྲཱི་ཨ་ནུ་རཀྟོ་བཛྲ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ས་མ་ཡ་སིདྡྷི་ས་མ་ཡ་སྟྭཾ་བྷུར་བྷུ་བ་སྭཿཨཿ། མིང་གི་དབང་ངོ་། ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་བརྗོད་ཅིང་། །

Reciting this verse, one should show it to the vajra disciple: "Phenomena are like reflections: Clear, pure, and untroubled. Ungraspable and inexpressible, Arisen perfectly from causes and karma. Having no intrinsic nature and no location— Knowing phenomena to be thus, You shall accomplish the peerless benefit of sentient beings, Born from the hearts of the Victors." This is the mirror empowerment. Then, the guru, bestowing the supreme gift, grants the prophecy to the disciple: "Having yourself become a Tathāgata, You shall be a disciple, a Lord Vajradhara. Together with all the Tathāgatas, Reciting this verse, With the left hand holding the dharma robe And the right hand in the mudrā of supreme gift, Having extracted you from the miserable realms of existence, In order to purify existence utterly, I, Vajrasattva, the Tathāgata, Shall grant you this prophecy: 'From this vehicle of great bliss, There is no death for you again. Today, having defeated the Māras, You have entered the supreme city. Today you shall attain Buddhahood; Of this there is no doubt.'" With this mantra of secret mantra and knowledge, the disciple receives the vajra-name empowerment. Once again, the Tathāgatas, with a single voice, bestow it: OṂ VAJRASATTVA TVĀM ABHIṢIÑCĀMI VAJRANĀMA ABHIṢEKATAḤ | ŚRĪ ANURAKTO VAJRA TATHĀGATA SAMAYA SIDDHI SAMAYA STVAṂ BHURBHUVAḤ SVAḤ AḤ || This is the name empowerment. Reciting this verse:

འཁོར་ལོ་དེ་བཞིན་རིན་ཆེན་དང་། ། པདྨ་དང་ནི་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། ཕྱག་མཚན་དབང་བསྐུར་སྦྱིན་པར་བྱ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དོན་པ། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་དུ་ཐམས་ཅད་ནས། ། གདུལ་བྱ་ཇི་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་ནི། ། འཁོར་ལོ་སྣ་ཚོགས་བསྐོར་བར་གྱིས། ། ཨོཾ་བཛྲ་རཏྣ་སརྦ་དྷརྨཱ་བི་ཤུདྡྷ་ཛྙཱ་ན་ཨ་བྷི་ཥེ་ཀ་པྲ་པ་ཏ་ཨོཾ་ཨོཾ་ཨོཾ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དོན་དུ། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་དུ་ཐམས་ཅད་ནས། ། གདུལ་བྱ་ཇི་བཞིན་འདོད་ཆགས་ནི། ། སྤྱོད་པ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པར་གྱིས། ། ཨོཾ་བཛྲ་དྷརྨཱཿསརྦ་དྷརྨྨཱ་བི་ཤུདྡྷ་ཛྙཱ་ན་རཱ་ག་པདྨ་ད་ལ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཧྲཱིཿཨཱཿ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་དོན་དུ། ། འཇིག་རྟེན་ཀུན་དུ་ཐམས་ཅད་ནས། ། གདུལ་བྱ་ཇི་བཞིན་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། མཆོད་པ་སྣ་ཚོགས་འཇུག་པར་གྱིས། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀརྨ་སརྦ་དྷརྨྨཱ་བི་ཤུདྡྷ་ཛྙཱ་ན་སརྦ་པཱུ་ཛ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཿ། ཕྱག་མཚན་དབང་བསྐུར་བྱིན་ནས་ནི། ། བླ་མ་དམ་ཚིག་སྤྱོད་ཤེས་པས། ། ཕྱི་ནས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ནི། ། གསུངས་པའི་དམ་ཚིག་བསྒྲག་པར་བྱ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྲོག་ཆགས་གསད་པར་བྱ། ། རྫུན་གྱི་ཚིག་ཀྱང་སྨྲ་བར་བྱ། ། མ་བྱིན་པར་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་བླང་། ། གཞན་གྱི་ཆུང་མ་བསྟེན་པར་བྱ། ། རྡོ་རྗེ་དྲིལ་བུ་ཕྱག་རྒྱ་ནི། ། ནམ་ཡང་དོར་བར་མི་བྱའོ། ། སློབ་དཔོན་བརྙས་པར་མི་བྱ་སྟེ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། ། བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཀུན་མཉམ་པས། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་གང་བརྙས་པ། ། དེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་བརྙས་པས། ། རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་འཐོབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་འབྲས་འདོད་ཅིང་། ། གུས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་གྱིས། །

The wheel, likewise the jewel, the lotus, and the vajra—these hand symbols should be bestowed as empowerments. For the benefit of all sentient beings, throughout all worlds, turn the various wheels of Dharma according to those to be trained. OṂ VAJRA RATNA SARVA DHARMĀ VIŚUDDHA JÑĀNA ABHIṢEKAPRAPATA OṂ OṂ OṂ. For the benefit of all sentient beings, throughout all worlds, teach the various practices of passion according to those to be trained. OṂ VAJRA DHARMAḤ SARVA DHARMĀ VIŚUDDHA JÑĀNA RĀGA PADMA DALA SVABHĀVA HRĪḤ ĀḤ. For the benefit of all sentient beings, throughout all worlds, engage in the various vajra offerings according to those to be trained. OṂ VAJRA KARMA SARVA DHARMĀ VIŚUDDHA JÑĀNA SARVA PŪJA SVABHĀVA AḤ. Having bestowed the empowerment of the hand symbols, the guru, knowing the conduct of the samaya, should thereafter proclaim the samayas spoken by all the Buddhas: "You must kill living beings; you must also speak words of falsehood; you must take what is not given; you must consort with the wives of others. You must never abandon the vajra, the bell, and the mudrā. You must not disparage the master, for he is equal to all the Buddhas. Since the guru is equal to all the Buddhas, whoever disparages the master disparages all the Buddhas and will therefore always experience suffering. Therefore, sentient beings who desire the fruit of Buddhahood and possess a respectful mind..."

བསམ་ཡས་འབྲས་བུ་སྩོལ་བ་པོ། ། འདི་ལ་འབད་པ་ཀུན་གྱིས་མཆོད། ། བྱང་ཆུབ་གོ་འཕང་སླ་འམ་ཅི། ། སྲིད་པ་སེལ་བར་སུ་ཡིས་ནུས། ། གང་ལ་སྐྱེ་ཤིང་འཆི་བ་མེད། ། གང་ཞིག་ལས་གཉིས་ལ་ནུས་ལྡན། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མེད་པར་ནི། ། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་དང་། ། མྱ་ངན་འདས་ཞི་གོ་འཕང་དང་། ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། རང་གི་དམ་ཚིག་རྟག་ཏུ་བསྒྲུབ། ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་མཆོད། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་དབུལ་བྱ། ། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀུན་དང་མཉམ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ལྡན་སེམས་ཀྱིས། ། མི་བྱ་བ་ནི་ཅི་ཡང་མེད། ། རྟག་ཏུ་རྣམ་རྟོག་མེད་གྱུར་ནས། ། ཁྱེད་ཀྱིས་འདོད་པ་ལྔ་རྣམས་སྤྱོད། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་མཐུན་གསུངས་ཤིང་། ། བཀའ་ལུང་དམ་པ་བརྟག་པ་ཡི། ། དམ་ཚིག་དང་ནི་སྡོམ་པ་འདི། ། ཁྱོད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བར་བྱ། ། དེ་ནི་ཕྱག་མཚན་གྱི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་ཕྱག་མཚན་དབང་བསྐུར་བས། ། ནོར་ཇི་བཞིན་དུ་ཡོན་མཆོག་དང་། ། འབྲིང་པོ་དང་ནི་དམན་པ་སྟེ། ། རྣམ་གསུམ་ལྷ་ལ་དབུལ་བར་བྱ། ། ན་བཟའ་རིན་ཆེན་བཅས་མཆོག་དང་། ། འབྲིང་པོ་ནམ་བཟའ་ཡི་ནི་ཟུང་། ། ལྷ་ཡི་གྲངས་ཀྱིས་དབུལ་བར་བྱ། ། ཐ་མ་ཀུན་ལ་ཟུང་གཅིག་གོ། ། དད་དང་ལྡན་པའི་ཆོ་ག་ནི། ། སྔོན་འགྲོ་གསང་སྔགས་འདིས་ཕུལ་ནས། ། དེ་དག་ཡིད་ཀྱིས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། ། གླུ་ལ་སོགས་པས་མངོན་མཆོད་བྱ། ། ཨོཾ་ཨ་ནུཏྟ་ར་སརྦ་པཱུ་ཛ་མེ་གྷ་ས་མུ་དྲ་སྥ་ར་ཎ་ཧི་མཾ་ག་ག་ན་ཁཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ནས་གསང་བའི་མཆོད་པ་དང་། ། གླུ་དང་རོལ་སོགས་གར་དག་དང་། །

To the bestower of inconceivable results, Worship with every effort! Is the state of enlightenment easy to attain? Who is able to dispel cyclic existence? In whom there is neither birth nor death, Who possesses power over the two types of karma— Without a Vajra Master, One will not abandon all afflictions, Nor attain the state of peaceful nirvāṇa, Nor the stage of non-retrogression. Always fulfill your own samaya, Always worship the Tathāgatas, And always make offerings to the Guru; This is equal to all the Buddhas. With a mind endowed with skillful means and insight, There is nothing whatsoever that should not be done. Having always become free from conceptual thought, You should enjoy the five sensory pleasures. As spoken in unison by all the Buddhas, And as the supreme authoritative instruction, You must always guard this samaya and vow. This is the ritual for the empowerment of the hand symbols. Thus, through the empowerment of the hand symbols, Offer to the deities the three types of wealth: The supreme, the middling, and the inferior. The supreme consists of garments and jewels; The middling consists of a pair of robes; These should be offered according to the number of deities. The inferior consists of a single pair for all. Having first offered these according to the ritual of the faithful With this secret mantra, one should also perform them mentally, And make manifest offerings with songs and so forth: OṂ ANUTTARA SARVA PŪJA MEGHA SAMUDRA SPHARAṆA HIMAṂ GAGANA KHAṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ. Then, the secret offerings, Songs, music, and dances, and so forth...

བཟའ་དང་བཏུང་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས། ། ཚོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཆོད་པར་བྱ། ། ལྷ་ལ་ཡོན་འབུལ་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་གསོལ་བ་ཡི། ། བླ་མ་ལ་ནི་ཡོན་དབུལ་བྱ། ། ཡུལ་དང་ཡིད་འོང་ཆུང་མ་དང་། ། རིན་པོ་ཆེ་དང་གསེར་འབར་དང་། ། ནོར་བུ་མུ་ཏིག་བྱུ་རུ་དང་། ། ལུས་པོ་ཡང་ནི་དབུལ་བས་སོ། ། དེ་ཉིད་མི་ཟད་པར་འདོད་པས། ། གང་གང་ཅི་ཡང་ཆེས་ཡིད་དུ། ། འོང་དང་ཆེས་ཁྱད་འཕགས་པ་ཉིད། ། དེ་དེ་བླ་མ་ལ་དབུལ་བྱ། ། སློབ་དཔོན་ལ་ནི་དམ་པ་སྟེ། ། འབད་པའི་སྒོ་ནས་མཆོད་པར་འོས། ། འཇིག་རྟེན་རྗེས་གཟུང་རྒྱུ་ཉིད་ཀྱིས། ། དེ་ཉིད་དེ་ལྟའི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། གང་གིས་བླ་མ་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། ཐ་དད་ཉིད་དུ་མཐོང་གྱུར་པ། ། དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་དངོས་གྲུབ་ནི། ། ཚོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་མི་འཐོབ། ། མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སྤངས་ནས། ། བླ་མ་མཆོད་པས་ཡང་དག་འབྱུང་། ། དེ་མཉེས་པས་ནི་ཀུན་མཁྱེན་པའི། ། ཡེ་ཤེས་མཆོག་དེ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། གང་ཞིག་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ནི། ། བརྒྱ་ཕྲག་ཏུ་ཡང་རྙེད་དཀའ་བ། ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་བརྩོན་ལྡན་ལ། ། སྐྱེ་བ་འདི་ལ་སྩོལ་བར་མཛད། ། བླ་མ་ལ་ཡོན་དབུལ་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་ཡོན་ནི་བླངས་ནས་སུ། ། བླ་མ་ཡི་དམ་མཉེས་གྱུར་པས། ། སློབ་མ་ལ་ནི་རྗེས་གནང་བ། ། མཆོད་པ་ཀུན་གྱིས་མངོན་མཆོད་སྦྱིན། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྤྱན་སྔ་རུ། ། བསྡད་ནས་སྡིག་པ་ཀུན་སྤངས་པ། ། ཁྱོད་ལ་ངས་དེང་ཕྲེང་བ་སོགས། ། དབང་བསྐུར་བ་ཡིས་དབང་བསྐུར་ཏོ། ། ད་ཁྱོད་སྔགས་དང་རྒྱུད་འཛིན་ཅིང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ནི་སློབ་དཔོན་དུ། །

With various kinds of food and drink, one should make offerings to the maṇḍala of the assembly. This is the ritual for presenting offerings to the deity. Then, one should present offerings to the guru who grants the prayer for enlightenment. One should offer the country, a beloved wife, precious gems, blazing gold, jewels, pearls, coral, and even one’s own body. Desiring that very [offering] to be inexhaustible, whatever is most pleasing to the mind and most exceptionally sublime, that very thing should be offered to the guru. The master is the sublime one; he is worthy of being honored with diligent effort. Because he is the very cause for caring for the world, he possesses that very form. Whoever perceives the guru and the Vajra-holder as distinct will not attain the siddhi whose characteristic is the assembly of reality. Having completely abandoned all other offerings, the perfect [attainment] arises through the offering to the guru. By pleasing him, one will obtain that supreme wisdom of omniscience. That which is difficult to find even in hundreds of millions of eons, the Buddha bestows upon the diligent in this very life. This is the ritual for presenting offerings to the guru. Having thus accepted the offerings, and because the guru and the yidam have been pleased, the guru grants permission to the disciple and bestows the gift of all offerings. Sitting in the presence of all the Buddhas, having abandoned all misdeeds, I now empower you with the empowerment of the garland and so forth. Now, you shall uphold the mantras and the tantras, and as a master of the maṇḍala—

སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྣམས་དང་། ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཡང་དག་བཞེད། ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་བདུད་རྣམས་ཕམ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་བཅོམ། ། སེང་གེའི་སྤྱོད་པ་སྤྱོད་བཞིན་དུ། ། ཁྱོད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་གྱིས། ། ཡང་དག་པ་ནི་རྣམས་ལ་ཡང་། ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་སེར་སྣ་དང་། ། སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་མི་ཕན་གང་། ། དེ་ནི་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་མི་བྱ། ། ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ལམ་འདི་ལ། ། སོམ་ཉི་ཟ་བར་མི་བྱའོ། ། སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་ཚུལ་དམ་པ་ནི། ། མཚུངས་མེད་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྟན་པར་གྱིས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱས་ནས་ནི། ། སློབ་མ་ཡོངས་སུ་བསྡུ་བར་གྱིས། ། དོགས་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནི། ། སློབ་མ་ལ་དབང་བསྐུར་བར་གྱིས། ། འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་དངོས་གྲུབ། ། བརྟུལ་ཞུགས་བརྟན་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲུབས། ། དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་སེམས་ལྡན་པས། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། ཆོས་དབྱིངས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ཡོངས་བསྐྱང་བ་ལས། ། རྟག་ཏུ་བླ་མ་གུས་ཁྱོད་ལ། ། ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པར་འགྱུར། ། དེ་ལྟར་བྱས་པས་ཤེས་པ་ནི། ། སངས་རྒྱས་ལ་ཕན་འདོགས་ཞེས་སྒྲོགས། ། དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀུན་མཁྱེན་པས། ། ཁྱོད་ནི་མངོན་པར་སྲུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ནས་སློབ་མ་ལུས་བཏུད་ཅིང་། ། སྙིང་གའི་རྟེན་ལ་ཐལ་སྦྱར་བས། ། བླ་མ་ལ་ནི་ཕྱག་བྱས་ཏེ། ། དེ་ཀུན་དེ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད། ། སློབ་མ་ལ་རྗེས་སུ་གནང་བ་སྦྱིན་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། ལྷ་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་སྐྱེས་པ་དང་། ། བུད་མེད་དངོས་པོས་སྤྲུལ་པ་ཡི། ། ངོ་བོ་རུ་ནི་རྣམ་པར་གནས། །

The buddhas, bodhisattvas, and even the gods truly desire this. You have defeated the māras through that very reality; you have conquered all the buddhas. While practicing the conduct of a lion, you have acted for the benefit of all sentient beings. Toward those who are authentic, and regarding all phenomena, you must not be stingy. Whatever is not beneficial to any sentient being, that you, my son, must not do. In whatever way you may be, do not harbor doubt regarding this path. You, the peerless one, must teach the sublime conduct of mantra. Having drawn the maṇḍala, you must gather the disciples. With a mind free of hesitation, you must confer empowerment upon the disciples. Firm in your ascetic observances, you must accomplish the mundane and supramundane siddhis. Possessing a mind that realizes that very reality, all of these will be achieved. Through the blessing of the dharmadhātu and the complete preservation of the samayas, all activities will be accomplished for you who are always devoted to the guru. By acting in this way, it is proclaimed that you are benefiting the buddhas. Therefore, the omniscient buddhas will protect you. Then, the disciple, bowing the body and joining palms at the heart, prostrates to the guru and says, "So be it." This is the ritual for granting permission to the disciple. The deities, born from the maṇḍala, abide in the essence of emanations in the form of male and female beings.

སླར་ཡང་རང་གི་ལུས་ཀྱིས་ནི། ། འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་གཞུག་པར་བྱ། ། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོའི་ངོ་བོ་རུ། ། རྟག་པ་ལ་སོགས་རབ་ཏུ་གཞུག། ས་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ། ། སྤྱན་མ་ལ་སོགས་གཞུག་པར་བྱ། ། མིག་སོགས་སྦྱོར་བ་ཆེས་རིག་པས། ། ས་སྙིང་སོགས་དང་ཐབས་ཅིག་ཏུ། ། གཟུགས་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཡང་། ། རང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་དགོད་བྱ། ། ལག་སོགས་གཤིན་རྗེ་མཐར་བྱེད་སོགས་བཀོད་ནས། ། དེ་ཉིད་ཇི་བཞིན་ཆོ་ག་བཞིན་བསྟན་ཏེ། ། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་དུ། ། མངོན་སུམ་བལྟས་ནས་ཉེར་བསྡུའི་ཆོ་ག་བྱ། ། ཉེ་བར་བསྡུ་བའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། མཚན་མོ་ཉེར་བསྡུ་བྱས་པ་ཡིས། ། སླར་ཡང་ནང་པར་དུས་སུ་ནི། ། རྡུལ་ཚོན་ཐམས་ཅད་ཕྱགས་བྱས་ཏེ། ། མཆོད་བྱས་ཆུ་ཀླུང་ལ་དོར་བྱ། ། དེ་ནས་གཡོན་བརྐྱང་ཞབས་གནས་པས། ། གསང་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་ཕྱོགས་བརྒྱད་ན། ། གནས་པའི་ཕུར་བུ་སྐམ་པ་ཡི། ། ཕྱག་རྒྱ་ཡིས་ནི་དབྱུང་བར་བྱ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཨུད་ཀཱི་ལ་ཡ་སརྦ་བིགྷྣཱཾབཛྲ་དྷ་ར་ཨཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཧོཿ། ཕྱུང་སྟེ་ཕྱི་ནས་དེའི་སྐུད་པ། ། སྣོད་ཀྱི་ནང་དུ་བསང་བར་བྱ། ། དེ་ནས་ཆུ་དང་ཙནྡན་གྱིས། ། གསང་སྔགས་འདི་ཡིས་གཞག་པར་བྱ། ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་སཏྭ་ཀུ་རུ་སྭ་སྟི་སྭཱ་ཧཱ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་ཁྲོ་རྒྱལ་རྣམས། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་མཆོད་པ་ཡིས། ། མཆོད་བྱ་གླུ་དང་གར་སོགས་ཀྱིས། ། གཏོར་མ་གཏང་བྱ་གཤེགས་སུ་གསོལ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་ས་དེ་ནི། ། བ་ལང་ལྕི་བས་བྱུགས་ནས་ནི། ། སེམས་ཅན་དང་ནི་སློབ་མ་ལ། ། ཕན་ཕྱིར་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱ། ། ཕུར་བུ་དབྱུང་བའི་ཆོ་གའོ།

Furthermore, with one’s own body, one should cause the wheel to enter. The aggregates, such as form and so forth, should be caused to enter as the permanent [deities] and so on. Locanā and the others should be caused to enter as the nature of the elements, such as earth and so forth. Through the great application of the eyes and so forth, together with Kṣitigarbha and the others, one should also place Vajrarūpā and the others upon one’s own sense bases. Having placed the hands and so forth as Yamāntaka and the others, and having taught that very [process] according to the ritual, one should perform the rite of withdrawal after directly beholding all beings as the nature of the wheel. This is the rite of withdrawal. By performing the withdrawal at night, then at the time of dawn, one should sweep away all the colored powders, make offerings, and cast them into a river. Then, standing with the left leg extended, while reciting the secret mantra, one should extract the stakes situated in the eight directions using the tongs mudrā. OṂ VAJRA KĪLAYA UDKĪLAYA SARVA VIGHNĀN VAJRA DHARA ĀJÑĀPAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ HOḤ. Having extracted them, one should subsequently purify their cords inside a vessel. Then, with water and sandalwood, one should set them down with this secret mantra: OṂ ĀḤ HŪṂ SATVA KURU SVASTI SVĀHĀ. Then the mantrin should worship the wrathful kings with outer and inner offerings, with songs, dances, and so forth, offer the torma, and request them to depart. Then, having smeared that maṇḍala ground with cow dung, one should perform a peaceful fire offering for the benefit of sentient beings and the disciples. This is the rite of extracting the stakes.

། ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ཞི་བ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་གནས། ། ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་པ་ཡི་མཆོག། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་སྐུ་ཡི་མཆོག། ། མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། མཚན་ཉིད་མིན་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཀུན་དུ་བཟང་པོ་གསུང་གི་མཆོག། ཞི་བའི་ཆོས་ནི་མཆོག་ལས་བྱུང་། ། ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་པ་རྣམ་སྦྱོང་བ། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། ། དག་ཅིང་རང་བཞིན་དྲི་མ་མེད། ། ཀུན་བཟང་ཐུགས་མཆོག་ཁ་ལོ་བསྒྱུར། ། དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་བཤད་དུ་གསོལ། ། ཁྱོད་ཞབས་པདྨ་མ་གཏོགས་པར། ། གཙོ་བོ་གཞན་ལ་སྐྱབས་མ་མཆིས། ། འཁོར་བ་ལས་ནི་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། གང་ཚེ་བསྟོད་པའི་རྒྱལ་པོ་འདིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་བདག་བླ་མ་ལ། ། རྡོ་རྗེ་སློབ་མས་གསོལ་བ་ནི། ། འདེབས་ཚེ་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱ། ། གསོལ་བ་འདེབས་པའི་ཆོ་གའོ། ། ། ། བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་རྒྱུད་རྣམས་མཐོང་གྱུར་ཏེ། ། དེ་ཤེས་རྣམས་དང་ཡང་དག་རྣམ་དཔྱད་ནས། ། ཆོ་ག་རྣམ་པ་ཉི་ཤུར་རྣམ་ཕྱེ་སྟེ། ། གསལ་ཞིང་མདོར་བསྡུས་ཚིག་རྒྱུན་འདིས་བཤད་ནས། ། དེང་དུ་བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་གང་བསགས་པ། ། དེས་ནི་སྐྱེ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མཆོག་ཉིད་དུ་གྱུར་ཅིང་། ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་བདག་གི་གྲགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཀླུ་ཡི་ནི། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་བྱས་རིན་ཆེན་རྡོ་རྗེ་མཆོག་འདི་རིང་གནས་ཤོག།

Tathāgata, all-pacifying one, abode of all Tathāgatas, supreme selflessness of all phenomena: please explain the sublime maṇḍala. Samantabhadra, supreme of bodies, complete in all characteristics, having abandoned all that is not a characteristic: please explain the sublime maṇḍala. Samantabhadra, supreme of speech, arisen from the supreme peaceful dharma, purifying the conduct of wisdom: please explain the sublime maṇḍala. Great mind of all sentient beings, pure and naturally stainless, driver of the supreme mind of Samantabhadra: please explain the sublime maṇḍala. Other than your lotus feet, O Lord, there is no other refuge. In order to deliver [beings] from saṃsāra, I shall draw the maṇḍala. When the vajra disciple makes this request to the guru, the master of Vajrasattva, with this king of praises, then the maṇḍala should be drawn. This is the ritual of making the request. Through the kindness of the guru, the tantras have been seen; having analyzed them correctly with those who know them, the ritual has been divided into twenty parts. Having explained it through this clear and concise stream of words, whatever immeasurable mass of merit has been accumulated today, by that may the multitude of beings become the supreme Vajradhara. Through that very merit, may this supreme Jewel Vajra composed by Nāgabodhi endure for a long time together with my own fame. This is the ritual of making the request.

དཔལ་གསང་བ་འདུས་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཆོ་ག་ཉི་ཤུ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སློབ་དཔོན་ཀླུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། བྱ་སའི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་ཤུད་ཀྱི་སྟོན་པ་དར་མ་རྡོ་རྗེས་ཞུས་ནས་རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་ཏི་ལ་ཀ་ཀ་ལ་ཤ་ཞེས་བྱ་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་དག་ཆུབ་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་། བོད་ཀྱི་སྒྲ་བསྒྱུར་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་བནྡེ་པ་ཚབ་ཉི་མ་གྲགས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

The Twenty-Verse Ritual of the Maṇḍala of the Glorious Guhyasamāja, composed by the master Nāgabodhi, is hereby complete. It was translated at the Bya sa monastery by the Tibetan translator, the great monk Pa tshab Nyi ma grags, from the presence of the great Indian preceptor and paṇḍita Tilakakalaśa, who had mastered the entirety of the Pāramitāyāna, the Secret Mantra Vehicle, and so forth, and upon the request of the teacher of Shud, Dar ma rdo rje.