An Analysis of the Four Empowerments

#༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཥེ་ཀ་ཙ་ཏུར་པྲ་ཀཱ་#ར་ཎ། བོད་སྐད་དུ། #དབང་བཞི་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་#ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་#དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དངོས་ཀུན་རྣམ་དག་འོད་གསལ་རང་བཞིན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ། ། འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་ཐུགས་རྗེས་ཁྱབ་མཛད་ཅིར་ཡང་སྣང་བའི་སྐུ། ། མ་ལུས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པས་ཁམས་གསུམ་རོ་མཉམ་གཉིས་སུ་མེད། ། ཟུང་འཇུག་གཟོད་ནས་དབྱེར་མེད་རྡོ་རྗེ་འཆང་བ་དེ་ལ་འདུད། ། དེ་ཡི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སྟོན་པ། ། རྡོ་རྗེ་འཆང་དང་ཐ་དད་མེད་པ་ཡི། ། ལུང་དང་མན་ངག་བརྒྱུད་པ་མ་ཉམས་པའི། ། བླ་མ་རྗེ་བཙུན་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། ། དབང་བཞིའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་གདམས་ངག་བྲི། ། རྙེད་དང་བཀུར་སྟི་གྲགས་སྤངས་བྱམས་དང་ལྡན། ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྒྲོལ་བའི་ཐུགས་རྗེ་ཅན། ། རྒྱུད་དག་གྲོལ་བར་སྟོན་པར་དགྱེས་པ་པོ། ། མཐོ་དམན་མེད་པར་ཀུན་ལ་མཉམ་པོར་གཟིགས། ། དད་ལྡན་གཡོ་སྒྱུ་མེད་ཅིང་གཏང་དཀའ་གཏོང་། ། འཁོར་བས་ཡིད་བྱུང་མྱ་ངན་འདས་པ་སྒྲུབ། ། སྨན་བཅུད་མི་འབད་#དུས་ཀྱི་བདུད་རྣམས་སྤོང་། ། ལས་ཀྱི་རྐྱེན་ཐུབ་རྩེ་གཅིག་བསམ་གཏན་བྱེད། ། རྟེན་དང་བརྟེན་མེད་ངོ་བོ་ཉིད། ། བདག་བྱིན་བརླབ་པའི་མན་ངག་གོ། ། དང་པོར་མཎྜལ་ལྔ་བྱས་ཏེ། ། གདུགས་སོགས་མེ་ཏོག་རིན་པོ་ཆེ། ། ཁ་དང་མངར་སོགས་རོ་དྲུག་དང་། ། གླང་པོ་རྟ་དང་རིན་ཆེན་ཁྱིམ། ། བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཆོས་ཕུང་པོ། ། ལྷ་མི་ཀླུ་སོགས་བུ་མོ་སྡུག། གནས་ལྔ་དག་ཏུ་དབུལ་བར་བྱ། ། བདག་བྱིན་རློབས་ཤིག་གསོལ་བ་གདབ། །

In the language of India: Śekacatur-prakāraṇa. In the language of Tibet: dBang bzhi pa’i rab tu byed pa (The Treatise on the Four Empowerments). Homage to the glorious Vajrasattva! Homage to the noble Lord Avalokiteśvara! To the one whose nature is the great bliss of the luminosity of the total purity of all things, the body that pervades all beings with compassion and appears in every way; to the one who, having become the object of all without exception, is non-dual with the three realms in equal taste; to the Vajradhara who is the primordial union, inseparable from the beginning—to him I bow. Having prostrated to the venerable Guru, who is inseparable from Vajradhara and who reveals the means for attaining his accomplishments, whose lineage of scripture and pith instructions is unimpaired, I shall write these instructions on the Treatise on the Four Empowerments. One who has abandoned gain, honor, and fame, and possesses loving-kindness; who possesses the compassion that liberates beings from the suffering of saṃsāra; who delights in teaching the purification of the continuum and liberation; who looks upon all equally without high or low; who is faithful, free of deceit, and gives even what is difficult to give; who is weary of saṃsāra and strives for nirvāṇa; who does not strive for the essence of medicinal elixirs but abandons the demons of time; who is resilient against the conditions of karma and practices one-pointed meditative concentration; whose essence is without support or supported—this is the pith instruction of self-consecration. First, having performed the five mandalas, one should offer parasols, flowers, and jewels; the six tastes such as sour and sweet; elephants, horses, precious houses, and the eighty-four thousand heaps of Dharma; and beautiful maidens of gods, humans, nāgas, and so forth, into the five locations. Then, one should make the supplication: "Grant me your self-consecration!"

ཁོང་སྟོང་ཁྱོད་ཀྱི་སྐུ་ལ་མེད། ། བྱ་བ་ལ་སོགས་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས། ། གསོལ་བ་གདབ་ཅིང་གནང་བ་སྦྱིན། ། སྲུང་#བའི་འཁོར་ལོ་སྔོན་འགྲོ་བས། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་ཀྱང་བསྐྱེད། ། གཟུགས་བརྙན་ལུས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། ། མཚན་མ་དབྱིབས་དང་སྦས་པ་ཡུམ། ། ཞལ་གྱིས་བུམ་པས་དབང་བསྐུར་ཏེ། ། ཕྱི་ཡི་བཞི་པ་གྲངས་ཀྱི་བཞི། ། སྦས་པའི་བཞི་པ་དགའ་བྲལ་བཞི། ། བདེ་ཆེན་བཞི་པ་འབྲས་བུའི་བཞི། ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་བཞི་པ་ཡང་། ། ཡང་གི་སྒྲ་དོན་ཀྱང་ལྡན་ཕྱིར། ། འདི་ནི་བདེ་ཆེན་བཞི་པ་སྟེ། ། དང་པོར་ང་རྒྱལ་སྒོམ་དུ་གཞུག། ང་ནི་ཡེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། གནས་སྐབས་གློ་བུར་གྱིས་བསྒྲིབས་ཤིང་། ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ངོ་མ་ཤེས། ། དམ་པའི་དྲིན་གྱིས་དེ་མཐོང་ནས། ། རང་གི་ལུས་ལ་དེ་ཉིད་གནས། ། ཆུ་ཁམས་གསེར་དང་ནམ་མཁའ་འདྲ། ། དེ་ལྟར་མོས་ལྡན་བློ་བཟང་ལ། ། སྤྲོ་བ་སྐྱེད་པའི་བུམ་པ་ཞལ། ། དང་པོ་ལུས་འདི་གྲུབ་པ་ནི། ། ཆོ་ག་གསུམ་དང་བྱང་ཆུབ་ལྔའོ། ། ཕ་མའི་ས་བོན་བར་དོའི་སེམས། ། ལས་ཀྱི་རླུང་ལ་ཞོན་ནས་ནི། ། མ་རིག་པ་ཡིས་ལེན་པར་བྱེད། ། ཆགས་དང་ཕྲག་དོག་དབང་གིས་ཞུགས། ། མེར་མེར་ལྟར་ལྟར་ཡི་གེ་ལྔ། ། གོར་གོར་མཁྲང་གྱུར་མཚན་མ་ལྔ། ། ཡན་ལག་རྫོགས་པ་རིགས་ལྔའི་སྐུ། ། སྔོན་དུ་ཤི་བ་ཆོས་སྐུ་སྟེ། ། བར་དོ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའོ། ། ས་བོན་གསུམ་འདྲེས་ཟླ་བ་ཡིན། ། གནས་སྐབས་གཉིས་ནི་ཡི་གེ་སྟེ། ། གནས་སྐབས་གཉིས་ནི་མཚན་མ་ཡིན། ། གཅིག་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྫོགས་པའོ། ། རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་། ། མགོ་ཟླུམ་དཔུང་ཟླུམ་ཆོས་གོས་གྱོན། །

"Your body is not hollow," and so forth, with these verses, one should offer supplications and grant permission. Preceded by the protection wheel, one should also generate the supreme mind of enlightenment (bodhicitta). The reflected image, the body, and the mind of enlightenment; the signs, the shapes, and the hidden consort—having conferred the empowerment with the vase of the face, there is the outer fourth, the fourth in number, the hidden fourth, the fourth of joy-free bliss, and the fourth of great bliss, the fourth of the result. Thus, because the word "also" (yang) possesses the same meaning, this is the fourth of great bliss. First, one should be led to meditate on the divine pride: "I am from the very beginning Vajradhara; though temporarily obscured by adventitious stains, I did not recognize my own true nature. Through the kindness of the sublime [master], having seen that, that very reality abides in my own body, like water, gold, or space." For the intelligent one possessing such devotion, the vase and face that generate enthusiasm: first, the formation of this body consists of the three rituals and the five awakenings. The seed of the parents and the intermediate state mind, riding upon the karmic winds, are grasped by ignorance. Through the power of attachment and jealousy, one enters; the oval, the oblong, and the five syllables; the round, the firm, and the five signs; the limbs complete, the bodies of the five families. Death is the Dharmakāya, the intermediate state is the Sambhogakāya. The blending of the three seeds is the moon; the two stages are the syllables, the two stages are the signs, and one is the completion of the Nirmāṇakāya. Having gone forth and maintained ethical discipline, with a shaven head and shoulders, one wears the religious robes.

ཁམ་ཟས་སྤངས་ཤིང་བཅུད་ཀྱིས་འཚོ། ། ཐལ་སྦྱར་གུས་པས་མདོ་#ཟློས་བྱེད། ། ས་བཅུའི་བར་དུ་དཀའ་ཐུབ་བསྲུང་#། ། དེ་ནས་སྔགས་ཀྱི་སྤྱད་པ་སྤྱོད། ། དབང་ཐོབ་དོན་དུ་གསོལ་འདེབས་པ། ། སྒྱུར་བྱེད་རླུང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད། ། བཅོམ་ལྡན་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོར་བལྟས་ཏེ། ། ཐལ་སྦྱར་གདོང་གཡོགས་བཀྲོལ་བར་བྱེད། ། ཨ་ཧཾ་#སྒྲ་སྒྲོགས་གསོལ་བ་འདེབས། ། ང་རྒྱལ་བྱེད་པའི་ལྷ་ཡིས་ཏེ། ། སྦས་པའི་ཡུམ་ནི་བུམ་པའོ། ། ཀུ་ཤ་སྲུང་#སྐུད་ཤིས་པ་བརྗོད། ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གཉིད་ཀྱིས་ཉལ། ། བཀྲ་ཤིས་རྫས་རྣམས་ལག་ཐོགས་ཤིང་། ། ནམ་མཁའ་ཅ་ཅོའི་སྒྲས་བཀང་ནས། ། འཇིག་རྟེན་འདས་དང་འཇིག་རྟེན་པའི། ། བདེ་ལེགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བརྗོད། ། ཆུ་དང་ཅོད་པན་རྡོ་རྗེ་དང་། ། དྲིལ་བུ་མིང་གི་དབང་རྣམས་བསྐུར། ། དེ་ཉིད་#ཡང་ནི་ལན་གཉིས་བརྗོད། ། ཟས་དང་མལ་སྟན་ནུ་མ་དང་། ། བཤང་གཅི་ལ་སོགས་བརྟུལ་ཞུགས་ཡིན། ། ཕ་དང་མ་ཡི་ལོངས་སྤྱོད་ལ། ། འདི་ཡིས་#བདག་པོ་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཕ་དང་མ་དང་གཞན་པ་ལ། ། རག་མ་ལུས་པར་རང་སྟོབས་ལྡན། ། རིན་ཆེན་རྟ་དང་གླང་པོ་ཁྱིམ། ། རྗེས་སུ་གནས་ནས་རང་དབང་ཐོབ། ། འདི་ནི་བུམ་པའི་བཞི་པའོ། ། སྨེ་ཤ་ཅན་སོགས་བུ་མོ་རྣམས། ། རྒྱས་ཤིང་སྨིན་པར་གྱུར་པ་ལ། ། གཞན་གྱིས་#སྤྲོ་བ་སྐྱེད་བྱེད་ཅིང་། ། གཞན་དག་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ། ། དགའ་དང་མོས་པས་འཇུག་བྱེད་ཅིང་། ། སྐྱེ་འོ་ཅོག་ཅེས་མོས་སྐྱེད་པ། ། འདི་ནི་གསང་བའི་བཞི་པ་ཡིན། ། ཕྱག་རྒྱ་དང་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ། ། འོ་དང་འཁྱུད་པ་#འཇིབ་པར་བྱེད། ། སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་སྲུབ་པར་བྱེད། །

Abandoning solid food, one subsists on essences; with palms joined in reverence, one recites the sūtras. One maintains ascetic practices until the tenth ground, and thereafter engages in the conduct of mantra. To obtain empowerment, one offers prayers; the transformative winds are then reversed. Looking toward the gate of the Blessed One’s maṇḍala, one joins the palms and removes the blindfold. Uttering the sound "Ahaṃ," one offers the supplication. This is done by the deity of pride; the hidden consort is the vase. One receives the kuśa grass, the protection cord, and the words of auspiciousness. One sleeps in the sleep of the coemergent. Holding the auspicious substances in hand, the sky is filled with the sound of clamor, and one proclaims the perfect excellence and well-being of both the supramundane and the mundane. The water, crown, vajra, bell, and name empowerments are conferred. That very reality is then recited twice. Food, bedding, the breasts, and excrement and urine are the ascetic observances. Through this, one becomes the master of the enjoyments of one’s father and mother. Independent of father, mother, or others, one possesses one’s own power. Having remained in the precious horse, elephant, and house, one attains autonomy. This is the fourth [empowerment] of the vase. When girls such as those of the outcaste class have become full and mature, others inspire them with enthusiasm. As others enter into union, one enters with joy and devotion, generating the thought, "O, let all be born!" This is the fourth [empowerment] of the secret. Together with the mudrā, one performs kissing, embracing, and sucking. Having entered into union, one performs the churning.

སྣང་བ་རང་བཞིན་བཅས་པ་ནུབ། ། སྟོང་པ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། ། སེམས་ལ་དམིགས་པ་དང་པོའོ། ། རྩ་རྣམས་ཀུན་ཀྱང་དུང་ཁང་ནས། ། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་#མེས་བཞུ་སྟེ། ། ཨ་བ་དྷཱུ་ཏཱིའི་སྒོར་ཞུགས་ཤིང་། ། ཀྵ་ཡི་སྒོ་ནི་མ་ཕྱེ་བར། ། མཆེད་པ་རང་བཞིན་བཅས་པ་ནུབ། ། ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། སེམས་ལ་དམིགས་པ་གཉིས་པ་ཡིན། ། ཡེ་ཤེས་ཙམ་ལ་སྙོམས་འཇུག་ཅིང་། ། ཡི་གེ་ཀྵ་ཡི་སྒོ་ཕྱེ་བ། ། བདེ་ཆེན་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི། ། སྐད་ཅིག་ཙམ་ལ་ཉམས་མྱོང་བ། ། དཔལ་དུ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་པ་ཡིན། ། ལོག་རྟོག་མཚན་མ་མ་ལུས་འགོག། ཉེར་ཐོབ་རང་བཞིན་དང་བཅས་ནུབ། ། སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ#། ། སེམས་ལ་དམིགས་པ་གསུམ་པའོ། ། གོང་མ་དེ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་བྱེད། ། གླང་པོ་ཆེ་ཡི་ལྕགས་ཀྱུ་འདྲ། ། མཆོག་དང་དགའ་བྲལ་དབུས་དག་ཏུ། ། མཚན་ཉིད་དམིགས་ལ་བརྟན་པར་གྱིས། ། ཐུན་ནམ་ཟླ་ཕྱེད་ཟླ་བ་ལོར། ། བསྐལ་པར་ཡེ་ཤེས་ཆེ་ལ་སྦྱོར། ། སྟོང་པ་གསུམ་ནི་རོ་མཉམ་པ། ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་འོད་གསལ་བ། ། སེམས་ལ་དམིགས་པ་བཞི་པའོ། ། འདི་ནི་གསུམ་པའི་བཞི་པ་ཡིན། ། རང་སེམས་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དབུགས་གཏོང་རྔུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ། སྤྱན་ཕྱེ་བཙུམས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དགྱེ་#བ་མ་ཡིན་སྒུ་བ་མིན། ། གསུང་བ་མ་ཡིན་མི་གསུང་མིན། ། ཕྱིར་ནི་ཡུལ་ལ་མི་དཔྱོད་ཅིང་། ། ནང་དུ་སེམས་ལ་མི་རྟོག་གོ། ། སེམས་གང་གིས་ནི་བྱིས་པ་རྣམས། ། འཁོར་བའི་བཅིང་བས་འཆིང་བར་འགྱུར། ། སེམས་གང་གིས་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། བདེ་གཤེགས་གནས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །

When appearance together with its nature subsides, it is called "emptiness." This is the first mental focus. All the channels are melted by the fire of great passion from the conch-shell palace; they enter the gate of the avadhūtī, and until the gate of the syllable kṣa is opened, when increase together with its nature subsides, it is called "very emptiness." This is the second mental focus. Abiding in meditative equipoise upon mere wisdom, the gate of the syllable kṣa is opened; the great bliss of great bliss is experienced for a mere instant. This is the conviction of glory. All conceptual signs of wrong understanding are ceased. When near-attainment together with its nature subsides, it is called "great emptiness." This is the third mental focus. One investigates and analyzes that aforementioned state; it is like a hook for an elephant. In the middle of the supreme and the joy-free, stabilize the observation of the characteristics. For a session, a fortnight, a month, a year, or for an eon, apply yourself to great wisdom. The three emptinesses are of one taste; this is the "all-empty" clear light. This is the fourth mental focus. This is the fourth of the three. One's own mind is primordially unborn, the nature of emptiness. It is not exhaling or inhaling; it is not opening or closing the eyes. It is not bending or stooping; it is not speaking or remaining silent. It does not examine external objects, nor does it conceptualize the internal mind. By whatever mind the childish are bound by the fetters of saṃsāra, by that same mind the yogi is born in the state of the Sugatas.

བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བློས་བཏང་ལ། ། གང་ལྟར་གནས་པའི་དོན་ལ་གཞག#། མ་བཅོས་པ་ཉིད་མ་ནོར་བ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རང་སོ་ཉིད། ། དོན་དུ་སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད། ། དངོས་པོར་གསལ་བ་རྟོག་པ་མེད། ། ཆུ་དང་རྙོག་མ་དེ་བཞིན་ནོ། ། བྱིང་ཞིང་ལྕི་བ་གཟེངས་བསྟོད་ཅིང་། ། འཐོར་#ཞིང་འཕྱར་བ་རང་སོར་གཞག#། ཅུང་ཟད་ཅུང་ཟད་གོམས་བྱས་པས། ། གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་པར་འགྲོ། ། མཐར་ནི་མི་རྟོག་ཏིང་འཛིན་དག། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། ། སེམས་ཀྱི་འཇུར་བུ་བཏང་ལ་གཞག#། བླ་མ་ཉིད་ཀྱང་མཉམ་བཞག་#ལ། ། སློབ་མ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱ། ། ཐུན་གྱི་ངེས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། ། ཇི་ཙམ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་གཞག#། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀུན་བསྟེན་ཅིང་#། ། ལུས་ཀྱི་འབྱུང་བ་རོ་ཡང་མཉམ། ། བཞི་པའི་དབང་བསྐུར་ཆོ་གའོ། ། དེ་ཡི་དོན་ནི་བཤད་བྱ་སྟེ། ། ཨེ་ཝཾ་མ་ཡཱའི་#ཡི་གེ་བཞིན། ། དོན་བཞི་དང་ནི་སྦྱར་བར་བྱ། ། རྒྱུད་རྣམས་ཀུན་གྱི་དོན་བསྡུས་པའོ། ། ཨེ་ནི་འཇུག་པ་ཝཾ་#ནི་གནས། ། མ་ནི་སྲུང་བ་ཡཱ་#ནི་གྲོགས། ། ཨེ་ནི་ལས་དང་ཝཾ་#ནི་ཆོས། ། མ་ནི་མུ་དྲ་ཡཱ་དམ་ཚིག#། ཨེ་ནི་སྣང་བ་སྟོང་པ་སྟེ། ། ཝཾ་#ནི་མཆེད་པ་ཤིན་ཏུ་སྟོང་། ། མ་ནི་ཉེར་ཐོབ་ཆེན་པོ་སྟོང་། ། ཡཱ་#ནི་རོ་མཉམ་ཐམས་ཅད་སྟོང་། ། ཨེ་ནི་མ་ཐོབ་ཐོབ་པར་བྱེད། ། ཝཾ་#ནི་ཐོབ་པ་བརྟན་#པར་བྱེད། ། མ་ནི་གོང་ནས་གོང་དུ་འགྲོ། ། ཡཱ་#ནི་ཚེ་འདིར་རྫོགས་སངས་རྒྱས། ། ཨེ་ནི་རྒན་པོ་དར་མ་དང་། ། གཞོན་དང་ལང་ཚོ་བབ་པའོ། ། དེ་བཞིན་བད་ཀན་མཁྲིས་པ་དང་། ། རླུང་དང་འདུ་བ་ཆ་མཉམ་པའོ། ། དེ་བཞིན་གཏི་མུག་ཞེ་སྡང་དང་། །

Abandon all activities with the mind, and rest in the state of whatever remains. Uncontrived and unerring, it is the very place of great bliss. Appearances as objects lack inherent nature; clarity as entities is without conceptual thought. It is just like water and its turbidity. If the mind is dull or heavy, uplift it; if it is scattered or agitated, let it rest in its own place. By training little by little, one will progress to higher and higher distinctions. Finally, the pure non-conceptual samādhi will be spontaneously attained. Let the knots of the mind be released and rest. The guru, likewise, in meditative equipoise, should bestow blessings upon the disciple. There is no fixed duration for the session; rest for as long as one remains. Enjoying all desired sensory pleasures, the elements of the body are equalized in taste. This is the ritual for the fourth empowerment. Its meaning shall now be explained, according to the four syllables E, VAṂ, MA, and YĀ. These should be applied to four points; they are the summary of the meaning of all tantras. E is entering, VAṂ is abiding, MA is guarding, and YĀ is the companion. E is karma, VAṂ is dharma, MA is mudrā, and YĀ is samaya. E is appearance, which is emptiness; VAṂ is increase, which is very emptiness; MA is near-attainment, which is great emptiness; and YĀ is equal taste, which is all-emptiness. E is the attainment of what was not attained; VAṂ is the stabilization of what was attained; MA is the progression to higher and higher levels; and YĀ is the attainment of perfect buddhahood in this very life. E refers to the old, the middle-aged, the young, and those in the prime of youth. Likewise, it refers to phlegm, bile, wind, and the balanced combination of the humors. Likewise, it refers to ignorance, hatred, and...

འདོད་ཆགས་དུག་གསུམ་ཆ་མཉམ་པའོ། ། ཏི་བ་སྐྱེས་བུ་ལས་ཟིན་དང་། ། གཞོན་པའི་དོན་དང་དཔྱང་#ཐག་ཆད། ། གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། ། ཨེ་ཀ་ཀ་ལ་ཞེས་པ་སྟེ། ། རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཆེར་ཏེ་ལྟོས#། ། སྐྱེས་བུ་མ་བཅོས་ངང་དུ་གནས། ། བླ་མ་དམ་པས་མི་རྟ་སྦྱར། ། རང་དབང་མེད་པར་རྣམ་རྟོག་ཕྲོགས། ། ཝཾ་ནི་མར་མེ་རྒྱ་མཚོ་དང་། ། དིག་པའི་#རྨི་ལམ་ཁྱུང་ཆེན་འདྲ། ། བརྟན་པར་ཟུང་ལ་མཉམ་པར་ཞོག། རྗེས་ཐོབ་བཞི་ནི་སྒྱུ་མ་བཞིན། ། མ་ནི་ནོར་བུ་སོ་གའི་བེའུ། ། རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་འཁོར་ལོ་འདྲ། ། ལེགས་པར་སྤྱོད་ལ་རྟག་ཏུ་བསྲུང་#། ། ཡ་ནི་སེང་གེ་གླང་ཆེན་དང་། ། སྨྱོན་པའམ་ལྕེབ་པ་ལྟ་བུ་ཡིན། ། མགོན་པོའི་ཙརྱ་དུས་དང་སྦྱར། ། སྔགས་ཀྱི་ཙརྱ་གདོད་ནས་སྤྱོད། ། བཞི་པའི་ཆོ་གའི་གདམས་པ་སྟེ། ། རིགས་དང་དུས་དང་གནས་དང་ནི། ། བྱ་བ་སྤྱོད་པ་འདི་མ་ངེས། ། རིན་ཆེན་ལྟ་བུའི་གང་ཟག་ལ། ། ན་#སོ་འདུ་བ་ཉོན་མོངས་སྦྱར། ། ལོ་ནི་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་པའོ། ། བཅོ་ལྔ་ན་ནི་མངོན་#སངས་རྒྱས། ། རྟེན་ཅན་ལས་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། ། ལས་.ནི་ལུས་ངག་ཡིད་#ཀྱི་ལས། ། དེ་ལ་རྒྱས་འདེབས་ཕྱག་རྒྱ་ཡིན། ། དགའ་བྲལ་ལ་ནི་བཞི་པ་བརྗོད། ། སེམས་ལ་དམིགས་པ་ཇི་བཞིན་དུ། ། སྒོམ་པ་སེམས་ལ་དམིགས་པ་སྟེ། ། རྟེན་ཅན་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། ། རྟེན་མེད་རང་ལུས་ཐབས་ལྡན་ནམ། ། འཁོར་ལོ་བཞི་དང་འཁོར་ལོ་གཉིས། ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དབབ་ཐབས་སམ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐོད་སྦྱོར་རམ། ། ཡི་གེ་ཧཱུཾ་གི་དབབ་ཐབས་སམ། ། གཏུམ་པོའམ་མཁའ་འགྲོའི་བྱིན་རླབས་#སམ། ། བླ་མ་#དུས་ཐབས་བསྟེན་པས་སོ། །

Desire is the equal portion of the three poisons. The "Tiba" refers to a person whose work is finished, a youth, and one whose rope has snapped; these should be understood in their respective order. "Eka-kala" means: look intensely at your own continuum. The person abides in an uncontrived state. The sublime guru joins the man and the horse; without autonomy, conceptual thought is snatched away. "Vaṃ" is like a lamp, the ocean, the dream of a mute, and the great garuḍa; hold it firmly and rest in equanimity. The four post-meditative states are like illusions. "Ma" is like a jewel, a calf in summer, a king’s queen, and a wheel; practice well and always guard them. "Ya" is like a lion, an elephant, a madman, or one about to commit suicide; apply the protector’s carya to the time. The carya of mantra is practiced from the very beginning. This is the instruction on the ritual of the fourth [empowerment]; regarding the family, the time, the place, and the activities, these are not fixed. For a jewel-like individual, the age, the gathering of elements, and the afflictions are applied. "Lo" refers to the twelve months; at fifteen, one is a manifest Buddha. It is that which relies upon the support; "karma" refers to the actions of body, speech, and mind. The seal that seals these is the mudrā. The fourth is described in terms of the "separation from joy." Just as there is an object of focus for the mind, meditation is focused on the mind; this is what is called "having a support." "Without support" means either the method of one's own body, the four wheels or the two wheels, the method of descending Vajrasattva, the union of consciousness in the skull-cup, the method of descending the syllable HŪṂ, the blessing of Caṇḍa or the ḍākinīs, or by relying on the method of the guru at the proper time.

ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞི་པ་སྟེ། ། རྣམ་ཤེས་རླུང་དང་རོ་གཅིག་པའོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་། ། ཡན་ལག་བདུན་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་ཁ་སྦྱོར་བདེ་ཆེན་རང་བཞིན་མེད། ། སྙིང་རྗེས་ངེས་གང་རྒྱུན་མི་འཆད་ཅིང་འགོག་པ་མེད། ། ལྷ་ལ་དམིགས་ཤིང་འདོད་ལ་སྤྱོད། ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་རུ་བཤད། ། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རང་འོད་ཡུམ། ། ཡེ་ཤེས་ཕྱག་རྒྱས་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་། ། དཀྱིལ་འཁོར་སྒྲུབ་དང་དབང་གཉིས་དུས། ། ཚོགས་དང་སྤྱོད་པ་རོ་མཉམ་དུས། ། ཡུམ་དང་བཅས་པའི་རྒྱུ་རུ་བཤད། ། བདེ་ལ་སྟོང་པས་རྒྱས་བཏབ་ཅིང་། ། ཡེ་ཤེས་ཙམ་ལ་སྙོམས་འཇུག་པ། ། ལྷ་དང་མི་ཡི་བདེ་བ་ལས། ། བསྡུས་བྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཡི། ། བཅུ་དྲུག་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ། ། དངོས་དོན་#རང་གི་མཚན་ཉིད་ལས། ། གུད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། ། ལྷ་སོགས་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་ལས། ། གཞན་དུ་དམིགས་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། ། ཆུ་ཡི་ནང་གི་ཟླ་བ་ནི། ། བདེན་པ་མ་ཡིན་རྫུན་#པ་མིན། ། དེ་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ཡང་། ། རང་བཞིན་མེད་ལུགས་དེ་ལྟར་སྣང་། ། རྣམ་དག་ཚངས་པའི་གནས་བཞི་དང་། ། སྨོན་ལམ་སྙིང་རྗེ་གང་བའི་རྒྱུ། ། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས། ། དུས་དང་ཕྱོགས་རིས་རྣམ་པར་སྤངས། ། ཆུ་བོའི་གཞུང་ལྟར་རྒྱུན་མི་འཆད། ། འདི་དང་འདི་ལ་བྱ་མིན་བྲལ། ། ཉོན་མོངས་ལ་སོགས་འདོད་ལྔ་རྣམས། ། མ་བཀག་བདེ་ཆེན་རྒྱན་དུ་ཤེས། ། གསེར་འགྱུར་རྩི་བཞིན་ཤེས་པས་འགྲུབ། ། བདེ་ཆེན་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ། ། རང་སྣང་རིག་#མས་ཉེར་བརྒྱན་པ། ། འོག་མིན་གནས་སུ་དུས་རྟག་ཏུ། །

The fourth experience is consciousness and wind in a single flavor. Its essence is Vajradhara, endowed with the seven aspects: the Sambhogakāya, the union, great bliss, and the absence of intrinsic nature; being certain with compassion, it is uninterrupted and unceasing. Focusing on the deity and enjoying the desires, it is explained as the cause of the Sambhogakāya. The action seal (karmamudrā) is the consort of one’s own light, sealed by the wisdom seal (jñānamudrā). At the times of the maṇḍala accomplishment and the two empowerments, and at the time of the feast and conduct of equal taste, it is explained as the cause together with the consort. Sealed by emptiness within bliss, entering into meditative equipoise in mere wisdom, it cannot be matched even by a sixteenth part of the bliss of gods and humans. Since the actual reality is not separate from its own characteristic, what need is there to mention perceiving deities and so forth as anything other than the appearance of wisdom? The moon in water is neither true nor false; likewise, the maṇḍala wheel also appears in that way, without intrinsic nature. The cause is the four pure Brahma-abodes, filled with aspiration and compassion. The beginningless and endless Vajrasattva is completely free from time and partiality. Like the flow of a river, it is uninterrupted. Free from "this" and "that" to be done or not done, the five desires such as the afflictions are known as the ornaments of great bliss without being blocked. This is accomplished through knowledge, like the gold-transforming elixir. The body of great bliss is adorned by the consort of self-appearance and awareness, eternally in the realm of Akaniṣṭha.

མཚན་དང་དཔེ་བྱད་འབར་བས་བཞུགས། ། གང་དང་གང་གིས་འདུལ་འགྱུར་བ། ། དེ་དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་སྣང་། ། མོས་པའི་དབང་གིས་ཐ་དད་པ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་འདུལ་བར་མཛད། ། རྒྱུད་གཞན་དག་ལས་བཤད་པ་ནི། ། སྤང་#བྱ་གསུམ་དང་མ་རིག་པ། #། སྦྱོང་བྱེད་སྨིན་བྱེད་དབང་བཞིའོ#། ། གྲོལ་བྱེད་རྒྱུད་དང་སྔགས་དང་ཆོས། ། གསང་བའི་རིམ་པས་བཞི་པར་འདོད། ། འདི་ཉིད་ཡི་གེ་སྤྱི་དང་སྦས། ། མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་བཞི་པར་འདོད། ། མཁའ་འདྲ་ཆོས་སྐུ་སྟོང་པ་ལས། ། རྟོག་མེད་ཡེ་ཤེས་འཇའ་འདྲ་བ། ། རླུང་དང་ཡེ་ཤེས་ཏིང་འཛིན་གྱིས། ། འབད་དང་བྲལ་བས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། ། དཀའ་ཐུབ་དཀའ་སྤྱད་འདིར་མི་དགོས། ། དཀའ་ཐུབ་སྡོམ་པ་མི་བཟད་པ། ། ལུས་སྐམས་ནས་ནི་སེམས་གདུངས་ནས། ། སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་བྱེད་པར་ཟད། ། ཁྲུས་དང་གཙང་སྦྲས་གདུང་བ་སྐྱེད། ། འདོད་པ་ལྔ་ནི་མ་སྤངས་པར། ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་ནི་མ་གདུངས་པར། ། བདེ་བས་བྱང་ཆུབ་ཚེ་འདིར་འཐོབ། ། བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ནི། ། ལུས་དང་སྲོག་ལ་མ་བལྟས་ཀྱང་། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྙེད་པར་དཀའ། ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི#། ། དབང་བསྐུར་བཞི་པའི་གདམས་པ་བྱས་པ་ཡིན། ། འགྲོ་ཀུན་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་ནས་ནི། ། ཟུང་འཇུག་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་ཤོག། དབང་བཞི་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སློབ་དཔོན་ནཱ་གཱརྫུ་#ནས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཤཱནྟི་#གརྦྷ་དང་བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་འགོས་ལྷས་བཙས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

Seated, blazing with the major and minor marks, He appears individually in whatever way Is necessary to discipline whoever is to be tamed. Through the power of devotion, appearing in various forms, He brings sentient beings to discipline. As explained in other tantras: The three things to be abandoned and ignorance Are purified by the four ripening empowerments. The liberating factors are the tantras, mantras, and dharmas; These are asserted as the fourth through the secret stages. Since this very [teaching] is the general, the hidden, And the ultimate [meaning], it is asserted as the fourth. From the empty dharmakāya, which is like space, Non-conceptual wisdom, like a rainbow, Through the winds and the samādhi of wisdom, Is spontaneously accomplished, free from effort. Austerities and hardships are not required here. Terrible austerities and vows Only cause the body to wither and the mind to suffer, Resulting in nothing but misery. Bathing and ritual purity only produce distress. Without abandoning the five sensory desires And without being tormented by austerities, One attains enlightenment through bliss in this very life. Even if one disregards body and life For three countless eons, Great bliss is difficult to find. This is the instruction on the fourth empowerment Of the Vajra Wisdom of Mahāmudrā. Having seen the maṇḍala of the bodhicitta of all beings, May they attain the state of the Union of Vajradhara. The treatise on the fourth empowerment composed by the master Nāgārjuna is complete. Translated by the Indian abbot Śāntigarbha and the Tibetan translator ’Gos Lhas btsas.