A Joyous Expression of the Clear Realization of Acala

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་ཙ་ལཱ་བྷི་ས་མ་ཡཿསུ་ར་ཏཱ་བྷི་དྷཱ་ནཿ། བོད་སྐད་དུ། མི་གཡོ་བའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རབ་ཏུ་དགའ་བར་མངོན་པར་བརྗོད་པ། དཔལ་གཏུམ་ཆེན་དྲག་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་དབང་དཔའ་བོའི་ཚོགས་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས། ། རང་གི་རྒྱུད་དང་གཞུང་གཞན་མཐོང་བ་ལས། ། དཔལ་ལྡན་དྲག་ཆེན་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། ། དེ་དག་ལས་ཕྱུང་འདིར་ནི་བྲི་བར་བྱ། ། དང་པོ་རེ་ཞིག་སྔགས་པ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུམ་པོ་འདི་ཉིད་དུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱ་བར་འདོད་ཅིང་། ཡང་དག་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསླབས་པ། རྡོ་རྗེའི་བླ་མ་མཉེས་པར་བྱས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཞུགས་ཤིང་དབང་བསྐུར་བ། ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་གནང་བ། རྒྱུད་ཐོས་ནས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མཁས་པ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཅན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ལ་བརྩོན་པའི་བློས། དཔལ་དྲག་ཆེན་གཏུམ་པོ་བསྒོམ་པར་འདོད་པས། ཡིད་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ཞིང་ཉེ་བར་འཚེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་གནས་སུ་བདེ་བའི་སྟན་ལ་འདུག་པའམ། ཡང་ན་རྡོ་རྗེས་སམ། འབྱིན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་འདི་ལ་འདུག་པ་ནི་སྟན་ཏེ་ཤེས་རབ་མ་མཆོག་གི་ལུས་སོ། ། དེ་ལ་འདུག་སྟེ། དེ་ནས་བདུད་རྩི་ལྔའི་རིལ་བུ་ཁར་བཅུག་ནས་ཚངས་པའི་གནས་པ་བཞི་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པ་ལྟ་བུར་བརྩེ་བ་བདེ་བ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ནི་བྱམས་པ་ཆེན་པོའོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆུ་གཏེར་དུ་བྱིང་ཞིང་སྐྱབས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལས་འདོན་པར་འདོད་པའི་རང་བཞིན་ནི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའོ། །

In the language of India: Acalābhisamayasuratābhidhāna. In the language of Tibet: Mi g.yo ba’i mngon par rtogs pa rab tu dga’ bar mngon par brjod pa. Homage to the glorious Caṇḍamahāroṣaṇa! Having prostrated to the assembly of glorious powerful heroes, I shall here write down the Sādhana of the glorious Caṇḍamahāroṣaṇa, extracted from my own tantras and other texts that I have seen. First, a practitioner who desires to directly realize these very three bodies of all the Buddhas, who has trained in the authentic perfections, who has pleased the Vajra Guru, entered the maṇḍala, and received empowerment; who has been granted the authentic authorization, heard the tantras, and is skilled in the suchness of union; and who, possessing great compassion, strives for the benefit of all sentient beings with a devoted mind—such a person, desiring to meditate on the glorious Caṇḍamahāroṣaṇa, should sit on a comfortable seat in a place that is agreeable to the mind and free from all harm. Alternatively, the "seat" is the vajra or the maṇḍala of emanation; it is the body of the supreme consort of insight. Sitting there, one should then place a pill of the five nectars in the mouth and meditate on the four immeasurable abodes. Among them, great love is the aspect of establishing happiness for all sentient beings with affection, like that for an only child. Great compassion is the nature of wishing to deliver all sentient beings—who are sinking in the ocean of conceptualization and are without refuge—from suffering and the causes of suffering.

ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་མི་གཡོ་བའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་ཐུན་མོང་དང་མཆོག་གི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པས་ཡོངས་སུ་ཚིམ་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་དགའ་བའོ། ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་གཉེན་པོར་ལམ་ཉེ་བར་སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ནི་བཏང་སྙོམས་སོ། ། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་ཉིད་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཁ་དོག་དང་། གཟུགས་དང་། དབྱིབས་ཅན་གྱི་མི་གཡོ་བའི་རང་གི་སྙིང་གར་པདྨ་དང་ཟླ་བ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པའི་ཧཱུཾ་ཡིག་སྔོན་པོ་ལས་སྤྲོས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་མཐའ་ཡས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྣམས་སྣང་བར་བྱས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་དང་བཅས་པ་དང་། བླ་མ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱང་མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་སྤྱན་དྲངས་ནས་ཚོགས་ལ་བལྟས་ཏེ། རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་དང་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་མཆོད་པའི་རྫས་ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་དེའི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་པར་མཆོད་ནས། བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་བདུན་གྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་དོ། ། བཅས་པ་དང་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། ། སྡིག་པ་བདག་གིས་གང་བགྱིས་དང་། ། བགྱིས་སྩལ་གང་ཡང་ཡི་རང་བ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་བདག་འཆགས་སོ། ། སངས་རྒྱས་དེ་སྲས་འཕགས་རྣམས་ཀྱིས། ། བསགས་པའི་བསོད་ནམས་ལ་ཡི་རང་། ། ཆོས་དང་ཚོགས་ཀྱི་མཆོག་བཅས་པའི། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། དཔལ་སྡུག་ཆོས་ནི་སྟོན་པ་ཡི། ། སྒྲ་དབྱངས་སྒྲོགས་ཤིང་བཞུགས་སུ་གསོལ། ། བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་ལུས། ། ཁྱད་པར་དུ་ནི་དབུལ་བར་བགྱི། །

From the presentation of the exceptionally sublime sādhana of Acala: joy is the characteristic of being completely satisfied by possessing both common and supreme bliss. Equanimity is the aspect of practicing the path as an antidote to the eight worldly concerns. Then, the yogin visualizes himself as Acala, possessing the colors, forms, and shapes to be described. At his heart, upon a lotus, moon, and sun, is a blue syllable HŪṂ. From it, light rays of the five wisdoms radiate, illuminating the infinite world systems. He then invites the Blessed One together with his retinue, the gurus, and the bodhisattvas into the space before him. Looking toward the assembly, he makes offerings with the substances held in their hands, which arise from the seed syllable at his heart and the Gaganagañja samādhi. These offerings are presented by the yoginīs, such as Mohavajrī, who reside in the mandala. Then, he recites the verses of the seven supreme offerings: Whatever sins I have committed, Whether by commission or by nature, And whatever I have rejoiced in others doing— I confess them all. I rejoice in the merit accumulated By the Buddhas and their noble sons. I take refuge in the Buddhas, The supreme Dharma, and the Assembly. I pray that you remain, Proclaiming the melodic sound Of the glorious and beautiful Dharma. I offer my very own body, And especially [my possessions], to you.

བསོད་ནམས་གང་བསགས་དེ་དག་ནི། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོའོ། ། དཔལ་ལྡན་གཏུམ་པོའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ། ། གྱུར་ནས་བདག་གིས་འགྲོ་ཕན་བགྱི། ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་དང་བཅས་པའི་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ལ་མངོན་པར་དད་པས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་མོས་པས། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་པའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་ནི་སྦྱོར་བའོ། ། དེ་ནས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གནས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤ་དང་། རུས་པ་དང་། ཁྲག་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ། འོད་ཟེར་དཀར་པོའི་ཕུང་པོ་ལྟ་བུའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞི་བ་ཆེན་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ་ཕྱག་གི་པདྨ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཅན། རལ་པའི་ཅོད་པན་དང་ལྡན་པ། མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་འཛིན་ཞིང་། དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུས་མཛེས་པ། པདྨ་དཀར་པོ་དང་། ཟླ་བའི་གདན་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། རྒྱུད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། དྲི་མེད་དང་བའི་ཤེལ་བཞིན་དུ། ། རང་ལུས་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། ཞེས་སོ་ཞེས་པ་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་དུ་བརྟན་པར་གྱུར་པའི་སྙིང་གར་ཉི་མ་དང་ཟླ་བ་ཁ་སྦྱར་བའི་དབུས་སུ་ཧཱུཾ་ཡིག་སྔོན་པོ་དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྡོ་རྗེ་ཧཱུཾ་གིས་མཚན་པ། ཉི་མ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་དུ་བསམས་ནས། དེ་ལས་འཐོན་པའི་དཔལ་གཏུམ་པོའི་དབང་ཕྱུག་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཤིན་ཏུ་དྲག་པོའི་གཟུགས་ཅན་མདུན་དུ་སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱིས་བལྟས་ནས། སླར་ཡང་རང་ལ་བཅུག་སྟེ།

Whatever merit has been accumulated, I dedicate it to perfect enlightenment. Having become the glorious Lord Caṇḍeśvara, may I act for the benefit of wandering beings. Then, having prostrated with deep faith in the body, speech, and mind of the Blessed One and his retinue, and having cultivated intense devotion in the nature of meditative absorption, one should recite the mantra: oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ. This is the preliminary yoga. Then, one should visualize oneself as Vajrasattva, the Great Peaceful One, residing in the center of the maṇḍala of space. He is free from flesh, bone, blood, and the like, appearing like a mass of white light rays. He has one face and two hands, his lotus hands in the mudrā of meditative absorption. He wears a crown of matted locks, possesses the thirty-two major marks and is beautified by the eighty minor signs. He sits in the sattvaparyaṅka posture upon a white lotus and a moon seat. As it is said in the Tantra: "One should meditate on one's own body as being like a stainless, clear crystal." This is the subsequent yoga. Then, having become stable in the nature of Vajrasattva, at one's heart, in the center of a union of a sun and moon, is a blue syllable hūṃ. From the total transformation of that, there appears a vajra marked with hūṃ. Having visualized the sun and all the other elements as reflections of the moon, one should instantly behold in front of oneself the glorious Lord Caṇḍeśvara, whose form will be described and who is of an extremely fierce nature. Then, having reabsorbed him back into oneself, [one should proceed].

རང་ཉིད་དེ་ལྟ་བུའི་གཏུམ་པོའི་དབང་ཕྱུག་རབ་ཏུ་གཏུམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྒྱུད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། སེམས་དཔའི་གཟུགས་བརྙན་ལས་བྱུང་བའི། ། དཀྱིལ་འཁོར་དབང་པོ་རྣམ་པར་བསྒོམ། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་བདག་ཉིད་ཁྲོས་པའི་ཉམས་ཅན་གདུག་པའི་བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་རལ་གྲིས་སྐྲག་པར་མཛད་ཅིང་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཊྑེ་ད་ཡ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཏྲཊྑེ་ད་ཡ་བྷོ་ཞེས་འདོན་པར་མཛད་ཅིང་། དེ་རྣམས་ཀྱི་མགྲིན་པ། ཕྱག་གཡོན་པར་གནས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པས་བཅིངས་ནས། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་ན་གནས་པའི་རལ་གྲིས་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཅེས་གསུངས་ཤིང་བདག་ཉིད་མྱོས་པའི་སིལ་སྙན་བཞིན་དུ། བགེགས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་ཧཱ་ཧཱའི་སྒྲ་སྒྲོགས་ཤིང་ཁ་ཅིག་ནི་ཤའོ། ། དེ་ནས་བགེགས་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་དགའ་བ་དང་བཅས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་འབར་ཞིང་འབར་ལ་འབར་བར་བྱེད་ཅིང་། འབར་དུ་འཇུག་པའི་ཕུར་བུ་བགེགས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་བོར་བསམས་ནས་རལ་གྲི་ལས་བྱུང་བའི་རྡོ་རྗེ་ཐོ་བས་བརྡུངས་ཏེ། ཀླད་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་གསང་བའི་པདྨའི་བར་དུ་ཐོན་ཞིང་། ཕུར་བུའི་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཕུར་བུས་བཏབ་ནས་ཕྱོགས་བཅུའི་ཁྲོན་པར་གཞུག་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཤར་དུ། ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ། གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚེནྡྲོ་པོནྡྲཱན་ན། ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ན། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ལྷོར། ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ། གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚ་ཡ་མཱ་ན་ས་པ་རི་ཝཱ་རཱ་ན། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ནུབ་ཏུ། ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ། གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚ་བ་རུ་ཎཱ་ན་ས་པ་རི་ཝཱ་རཱ་ན། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བྱང་དུ།

One should meditate on oneself as the fierce lord, the Most Fierce One (Caṇḍamahāroṣaṇa). As it is stated in the Tantra: "One should clearly meditate on the lord of the maṇḍala, arisen from the reflected image of the Hero (Sattva)." Then, assuming a wrathful expression, one should terrify the entire host of malevolent obstructors with a sword, reciting: HŪṂ HŪṂ TRAṬ KEDAYA HŪṂ HŪṂ HŪṂ TRAṬ KEDAYABHO. Having bound them with the vajra noose held in the left hand, and while uttering HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ with the sword held in the right hand, one should let out the sound of HĀ HĀ toward the host of obstructors, like a drum of intoxication, and some are eaten. Then, with a mind free of obstructors and full of joy, one should visualize a blazing, intensely flaming, and incandescent kīla (ritual stake) born from the vajra noose, and having placed it upon the crowns of the obstructors, one should strike it with a vajra hammer arisen from the sword. It should pierce them from the brain down to the secret lotus, and one should recite the kīla mantra. Once they have been transfixed by the kīla, they should be cast into the pits of the ten directions. For that, in the east: OṂ CAṆḌA MAHĀROṢAṆA GHA GHA GHĀTAYA SARVA DUṢṬENDROPENDRĀṆĀṂ SAPARIVĀRĀṆĀṂ KĪLAYA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. In the south: OṂ CAṆḌA MAHĀROṢAṆA GHA GHA GHĀTAYA SARVA DUṢṬAYAMĀNĀṂ SAPARIVĀRĀṆĀṂ KĪLAYA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. In the west: OṂ CAṆḌA MAHĀROṢAṆA GHA GHA GHĀTAYA SARVA DUṢṬAVARUṆĀṂ SAPARIVĀRĀṆĀṂ KĪLAYA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. In the north:

ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ། གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚ་ཀུ་བེ་རཱ་ན། ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ན། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། མེར། ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ། གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚཱ་གྣཱིན་ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ན་ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། བདེན་བྲལ་དུ། ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ། གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚ་ནཻ་ཪྼྀ་ཏཱི་ན་ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ན། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། རླུང་དུ། ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ། གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚ་བཱ་ཡཱུན་ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ན། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དབང་ལྡན་དུ། ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ། གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚ་ཤཱ་ནཱན་ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ན། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། སྟེང་དུ། ། ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ། གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚ་བྲཧྨ་ཎཿ། ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ན་ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། འོག་ཏུ། ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ། གྷ་གྷ་གྷཱ་ཏ་ཡ་སརྦ་དུཥྚ་བེ་མ་ཙི་ཏྲི་པྲྀཐྦཱི་དེ་ཝ་ཏཱ། ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ན། ཀཱི་ལ་ཡ་ཀཱི་ལ་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཕུར་བུ་བརྡུངས་པས་བགེགས་མེད་པར་ཤེས་ནས་གཏུམ་པོའི་དབང་ཕྱུག་མི་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། སླར་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་མདུན་དུ་རླུང་ལ་སོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ཡཾ་ཡིག་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གཞུ་ལྟ་བུ་སྔོ་བསངས་བ་དན་གྱིས་མཚན་པ། དེའི་སྟེང་དུ་རཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་དམར་པོ་ཟུར་རྣམས་སུ་རཾ་ཡིག་གིས་མཚན་པ། དེའི་སྟེང་དུ་བཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཆུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཟླུམ་པོ་དཀར་པོ་དབུས་སུ་བུམ་པས་མཚན་པ།

OṂ CAṆḌA MAHĀROṢAṆA GHA GHA GHĀTAYA SARVA DUṢṬA KUBERĀṆĀṂ SAPARIVĀRĀṆĀṂ KĪLAYA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. In the southeast: OṂ CAṆḌA MAHĀROṢAṆA GHA GHA GHĀTAYA SARVA DUṢṬĀGNĪNĀṂ SAPARIVĀRĀṆĀṂ KĪLAYA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. In the southwest: OṂ CAṆḌA MAHĀROṢAṆA GHA GHA GHĀTAYA SARVA DUṢṬA NAIṚTĪNĀṂ SAPARIVĀRĀṆĀṂ KĪLAYA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. In the northwest: OṂ CAṆḌA MAHĀROṢAṆA GHA GHA GHĀTAYA SARVA DUṢṬA VĀYŪNĀṂ SAPARIVĀRĀṆĀṂ KĪLAYA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. In the northeast: OṂ CAṆḌA MAHĀROṢAṆA GHA GHA GHĀTAYA SARVA DUṢṬA ŚĀNĀNĀṂ SAPARIVĀRĀṆĀṂ KĪLAYA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. Above: OṂ CAṆḌA MAHĀROṢAṆA GHA GHA GHĀTAYA SARVA DUṢṬA BRAHMĀṆAḤ SAPARIVĀRĀṆĀṂ KĪLAYA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. Below: OṂ CAṆḌA MAHĀROṢAṆA GHA GHA GHĀTAYA SARVA DUṢṬA VEMACITRIPṚTHVĪDEVATĀNĀṂ SAPARIVĀRĀṆĀṂ KĪLAYA KĪLAYA HŪṂ PHAṬ. Having thus driven in the ritual daggers and recognized that the obstructors are eliminated, one causes Caṇḍeśvara to disappear. Then, once again, one should visualize the maṇḍalas of wind and so forth in front of oneself, who has become the nature of Vajrasattva. In that regard, from the syllable YAṂ arises a blue wind maṇḍala in the shape of a bow, marked with banners. Above that, from the syllable RAṂ, arises a red triangular fire maṇḍala, marked with the syllable RAṂ at its corners. Above that, from the syllable VAṂ, arises a white circular water maṇḍala, marked in the center with a vase.

དེའི་སྟེང་དུ་ལཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་བཞི་པ་སེར་པོ་ཟུར་རྣམས་སུ་རྩེ་གསུམ་པའི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ། དེའི་སྟེང་དུ་སུཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི་རི་རབ་རིན་པོ་ཆེ་བཞིའི་རང་བཞིན་བསམས་ནས། དེའི་སྟེང་དུ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ཁྱབ་པའི་ཆོས་འབྱུང་དཀར་པོའི་སྙིང་པོར་བྷྲཱུཾ་སེར་པོ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ། སེམས་ཙམ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་བསྡུས་པའི་རང་བཞིན། ཐར་པ་ཆེན་པའི་གྲོང་ཁྱེར་གྲུ་བཞི་པ་སྒོ་བཞི་པ། ཀ་བ་བརྒྱད་ཀྱིས་ཉེ་བར་མཛེས་པ། སྟེགས་བུ་བཞིས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་བ། རྟ་བབས་བཞིས་བརྒྱན་པ་རིན་པོ་ཆེའི་དོ་ཤལ་དང་། དོ་ཤལ་ཕྱེད་པ་དང་། བ་ཀུ་ལི་དང་། མདའ་ཡབ་དག་དང་། དབྱངས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པར་བྱས་པ། གདུགས་དང་། བླ་བྲེ་དང་། དྲིལ་བུ་དང་། རྔ་ཡབ་དང་། སེང་གེ་ལ་སོགས་པས་མཚན་པ་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པའི་བ་དན་རྣམས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྙིང་པོར་པཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྣ་ཚོགས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་ཟེའུ་འབྲུ་ལ། ཨཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟླ་བ་དང་། རཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པ་མཱ་མ་ཀཱིས་ཡང་དག་པར་འཁྱུད་པ་བལྟས་ནས། དེ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་མི་བསྐྱོད་པའི་མགོ་བོའི་ལམ་ནས་འཕོས་ནས་མཱ་མ་ཀཱི་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་མཛད་ཅིང་། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོས་ཞུ་བར་གྱུར་པ། ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏཱི་ཁུ་བ་མི་བསྐྱོད་པ་རྡོ་རྗེའི་བུ་ག་ལས་ལྷ་མོའི་པདྨའི་ཁོངས་སུ་ལྷུང་ནས།

Above that, from the syllable laṃ, visualize a yellow square earth maṇḍala marked at its corners with three-pronged vajras. Above that, from the syllable suṃ, visualize Mount Meru, composed of the four precious substances. Above that, in the center of a white source of phenomena (dharmodaya) that pervades the expanse of space, from a yellow bhrūṃ arises a tiered vajra palace. This is the nature of the condensed buddha-field of the utterly pure Mind-Only, the square city of great liberation with four gates, beautifully adorned with eight pillars, completely surrounded by four pedestals, and decorated with four archways. It is made exceedingly beautiful with jewel garlands, half-garlands, vākuli lattices, and parapets, and is graced by parasols, canopies, bells, fly-whisks, and the like. One should visualize it adorned with banners fluttering in the wind. In its center, upon the anthers of an eight-petaled multicolored lotus arising from paṃ, are a moon maṇḍala arising from aṃ and a sun maṇḍala arising from raṃ. Upon these, from the syllable hūṃ, visualize the Tathāgata Akṣobhya, perfectly embraced by Māmakī. These [deities] then transfer from the crown of the Lord of Yogins, Akṣobhya, and become impassioned with Māmakī. Through great passion, they melt; the avadhūti fluid, Akṣobhya, falls from the vajra aperture into the interior of the goddess’s lotus.

པདྨའི་བུག་པའི་ནང་དུ་ཞུགས་ཏེ། སྐུའི་གཡས་སུ་ཧཱུཾ་གི་ས་བོན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དེ་ལས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མི་གཡོ་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་པདྨ་ལས་ཐོན་ཏེ། སླར་ཡང་མཱ་མ་ཀཱི་ཉིད་ལ་ཤིན་ཏུ་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་ཐིམ་པར་བསམས་ལ། མཱ་མ་ཀཱི་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་གཟུགས་དང་། ཁ་དོག་དང་། དབྱིབས་ཅན་དཔལ་འཁོར་ལོའི་འདྲེན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བལྟའོ་ཞེས་པ་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། དེ་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དང་པོ་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་པོའོ། ། ། ། དེ་ནས་མི་གཡོ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཤེས་རབ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མའི་གཟུགས་སུ་བསྐྱེད་པ་དེ་རིགས་ལྔའི་ཆ་ཤས་ཅན་དུ་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྤྱི་བོ་དང་། སྙིང་ག་དང་། གསང་བ་དང་། བརླ་ཟུང་རྣམས་ལ། ཨོཾ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཨཱཿཧཱ་རྣམས་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་དང་། པདྨ་དང་། རལ་གྲི་སྟེ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ས་བོན་རྣམས་ལ་བཀོད་ལ། དེའི་རྗེས་སུ་ཧཱུཾ་དང་ཨཱཿདག་ལས་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དག་ལ། ཨཱཿདང་ཨོཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཟེའུ་འབྲུ་དང་། རྡོ་རྗེ་ནོར་བུའི་ཁར་ཕཊ་ཡིག་སེར་པོ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་གཡོན་དང་གཡས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གནས་པའི་རྩ། ཧྲཱིཿཡིག་དམར་པོ་རྩེ་མོར་གནས་པའི་མཛུབ་མོ་དང་ལྕེས་ཀྱང་། ཤཱིཏ་ཡིག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡང་དག་པར་བསྐྱོད་ནས། ཤཱིཿཤཱིཿཤཱིཿཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏཱ་ནུ་རཱ་ག་ཎ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་དེ་དགའ་བ་བརྩམ་པར་བྱའོ། །

Entering through the opening of the lotus, one should visualize that from the seed-syllable HŪṂ which has blessed the right side of the body, the form of Acala is fully manifested and emerges from the lotus. Then, with intense passion for Māmakī herself, one should contemplate that he dissolves into Akṣobhya. One should then view Māmakī, having completely transformed into Dveṣavajrī, in union with him, possessing the form, color, and shape to be described, as the very nature of the glorious Lord of the Maṇḍala. This is the "extreme yoga." Thus, the first of the three yogas, known as the "initial union" (prathamasandhi), is the first meditative absorption (samādhi). Next, in order to make the practitioner—who is the nature of Acala and has generated the wisdom consort in the form of Dveṣavajrī—possess the components of the five families, one should place the seed-syllables of the Tathāgatas, OṂ HŪṂ SVĀ ĀḤ HĀ, respectively upon the crown, the heart, the secret place, and the pair of thighs, corresponding to the wheel, the vajra, the jewel, the lotus, and the sword. Following that, upon the vajra and lotus produced from HŪṂ and ĀḤ, one should meditate on the anthers and the tip of the vajra-jewel produced from ĀḤ and OṂ, and the yellow syllable PHAṬ at the opening of the jewel. Then, with the left and right limbs, and with the index finger and tongue positioned at the tips of the red syllable HRĪḤ, one should thoroughly stir [the fluids] preceded by the syllable ŚĪ. Reciting ŚĪḤ ŚĪḤ ŚĪḤ OṂ SARVA TATHĀGATĀNURĀGAṆA VAJRA SVABHĀVA ĀTMAKO ’HAṂ, one should initiate the joy.

བདེ་བས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་རིམ་པས་དེ་དང་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བ་ཡང་དག་པར་མཚོན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འཁྱུད་པ་དང་། འོ་བྱེད་པ་དང་། ནུ་མ་ཉེད་པ་དང་། སེན་མོ་དང་སོས་འདེབས་པ་ལ་སོགས་པ་པདྨ་དང་རྡོ་རྗེ་ཡང་དག་པར་སྦྱོར་བ་ཙམ་ལས་བྱུང་བ་དགའ་བ་འཆར་བའི་སྐད་ཅིག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཤེས་རབ་མའི་ཁར་བཟུང་ནས་ཇི་ལྟར་གཡོ་བ་མེད་པ་ཡང་དག་པར་མཚོན་པར་བྱའོ། ། པདྨ་རྡོ་རྗེའི་ཤིན་ཏུ་དྲུད་པ་ལས་ནོར་བུའི་རྩེ་མོར་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་བྱུང་བ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་འབྱུང་བའི་སྐད་ཅིག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཤེས་རབ་མའི་སྙིང་ག་དང་། ནུ་མ་ཟུང་གི་དབུས་སུ་བཟུང་ནས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཟིར་ཞིང་གཡོ་བ་མེད་པ་སྲོག་རེངས་པར་ཡང་དག་པར་མཚོན་པར་བྱའོ། ། ནོར་བུའི་རྩེ་མོར་བཞག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་པ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་འཆར་བའི་སྐད་ཅིག་གི་མཚན་ཉིད་རང་དང་གཞན་དུ་སྣང་བ་དང་བྲལ་བ། བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ། ངག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཤིན་ཏུ་གནོན་པའི་རང་བཞིན། རང་རིག་པ་གཅིག་པུའི་མཐར་ཐུག་པ། གཉིས་སུ་མེད་པ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རང་བཞིན་གྱི་སེམས་ཤེས་རབ་མའི་བྷ་གའི་ནང་དུ་བཟུང་ནས། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངལ་བསོ་ཞིང་གཡོ་བ་མེད་པའི་སྲོག་རེངས་པ་ཡང་དག་པར་མཚོན་པ་ལས་ཆེས་བདེ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་བདེ་བའི་སྐུ་གསུམ་པོ་སོ་སོར་ཐོབ་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །

In order to generate the wisdom of suchness through bliss, one should correctly illustrate how each of those stages arises in succession. In that regard, from the mere union of the lotus and the vajra, the mind characterized by the moment of the arising of joy—produced by embracing, kissing, massaging the breasts, scratching with nails, biting with teeth, and so forth—should be held in the mouth of the wisdom consort and correctly illustrated as being unwavering. From the bodhicitta residing at the tip of the jewel due to the intense friction of the lotus and vajra, the mind characterized by the moment of the arising of supreme joy should be held at the heart of the wisdom consort and between her pair of breasts, and correctly illustrated as being pressed just as it is, unwavering, and the vital breath (prāṇa) becoming rigid. From the bodhicitta placed at the tip of the jewel, the mind characterized by the moment of the arising of the coemergent—which is free from the appearance of self and other, transcends all activity, is by nature utterly suppressive of verbal conceptualization, reaches the ultimate limit of solitary self-awareness, is non-dual, and is the nature of the dharmakāya—should be held within the bhaga of the wisdom consort. By correctly illustrating the unwavering rigidity of the vital breath while resting just as it is, one attains the three bodies of supreme bliss and intense bliss individually.

མྱོང་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཡོ་བ་མེད་པར་གྱུར་བའི་བདེ་བ་དག་གིས་ཟོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཙམ་ཁྱད་པར་གྱི་དགའ་བ་འཆར་བའི་སྐད་ཅིག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཇི་ལྟར་གཡོ་བ་ལྗང་གུ་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། མེར་དཀར་པོར་སྣང་བའི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། བདེན་བྲལ་དུ་ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེ་མ་གསེར་ལྟ་བུའོ། ། རླུང་དུ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་མ་དམར་མོ་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། དབང་ལྡན་དུ་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་མ་ལྗང་གུ་དབྱུང་བར་བྱའོ་ཞེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་པའོ། ། དེ་ནས་སྲིད་པ་ལས་ཤིན་ཏུ་འདས་པ་མཆོག་གི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རོས་རང་རིག་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོའི་རྗེས་སུ་ཐིག་ལེར་ཞུ་བར་གྱུར་པ་ས་བོན་གྱི་གཟུགས་ཀྱིས་གནས་པར་གྱུར་ཏོ། ། རྒྱུད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། ཤེས་རབ་དང་བཅས་ཞུ་བ་རྩོམ། ། ཞེས་སོ། ། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེ་བོ་མེད་པར་ཡང་བལྟས་ནས་བདག་ཅག་གི་མགོན་མེད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་བྱ་བ་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཅིང་ཡིད་མི་བདེ་བར་གྱུར་ཏེ། རང་གི་སེམས་སད་པར་བྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་རྡོ་རྗེའི་གླུ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་ལོའི་འདྲེན་པ་སློང་བར་མཛད་དེ། ཁྱབ་བདག་བྱམས་པ་རྣམ་སྤངས་ནས། ། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་དུ་མ་མཛད། ། ཁྱོད་དང་རྣམ་བྲལ་བདག་འགུམ་པས། ། འགྲོ་ཀུན་སྟོང་པར་མ་མཛད་ཅིག། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མས་སོ། ། སྙིང་རྗེའི་སེམས་བྲལ་བདག་འགུམ་པས། ། ཁྱབ་བདག་སྟོང་པར་མ་མཛད་ཅིག། བདག་གི་ལུས་འདི་སྡུག་བསྔལ་བས། ། འཚོ་བ་དང་བྲལ་མ་མཛད་ཅིག། ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེ་མས་སོ། །

Having experienced [the bliss], one should emit the green [syllable] of the mind characterized by the moment of the arising of the special joy, which is the mere perfect awareness of the thought, "I have been consumed by the blisses of the unmoving bodhicitta." In the fire [direction], one should emit Mohavajrī, who appears white. In the southwest, one should emit Piśunavajrī, who is like gold. In the wind [direction], one should emit Rāgavajrī, who is red. In the northeast, one should emit Īrṣyāvajrī, who is green. This is the second meditative stabilization, called the "Supreme King of Maṇḍalas." Then, through the taste of the supreme great bliss that has utterly transcended cyclic existence, self-awareness together with [the consort] melts into the bindu of great passion and abides in the form of a seed-syllable. As it is said in the Tantra: "Together with insight, the melting begins." Mohavajrī and the others, seeing that the Lord is absent, are struck with wonder and become distressed, thinking, "We have become without a protector." To awaken their own minds, they rouse the Leader of the Wheel with vajra songs in verse: "O Pervasive Lord, having abandoned loving-kindness, Do not remain in the nature of emptiness. Separated from you, I shall die; Do not let all beings become empty!" —Thus Mohavajrī. "O Pervasive Lord, separated from the mind of compassion, Do not remain in emptiness. Since my body is suffering, Do not let me be deprived of life!" —Thus Piśunavajrī.

ཅི་སྟེ་མཁས་པ་ཁྱོད་ཉིད་ནི། ། དགའ་བ་སྤངས་ནས་སྟོང་པར་འཇུག། འཇིག་རྟེན་མ་ལུས་པ་རྣམས་དང་། ། བདག་གི་ཡིད་ནི་ཁྱོད་ལ་སྡོད། ། འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་མས་སོ། ། ལང་ཚོ་དང་ལྡན་བཏང་སྙོམས་པའི། ། མིག་ནི་སྟོང་པ་འབྲས་མེད་ཅན། ། སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་སྤོངས་ལ། ། བདག་ལ་མཉམ་ཉིད་སྦྱོར་བར་མཛོད། ། ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་མས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འབྱེད་པའི་ཚིག། གསན་ནས་རྨི་ལམ་བཞིན་སད་དེ། ། ཞུ་བའི་གཟུགས་ལས་རབ་(བཞངས་,བཞེངས་)ནས། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣམ་པར་སྤྲོས། ། དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་ལྟེ་བར་ཟླ་བ་དང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབུས་སུ་འཁྱོག་པོའི་ཆ་བྱད་ཅན་གཡོན་གྱི་པུས་མོ་ས་ལ་བཙུགས་པ། ཞབས་གཡས་པ་གཡས་སུ་(སྟེབས་,སྟོབས་)པ། ལོ་བཅུ་དྲུག་པའི་རྣམ་པར་ལང་ཚོ་གསར་པའི་གཟུགས་འཆང་བ། སྐུ་མདོག་སྔོན་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། ཕྱག་གཡས་པས་རལ་གྲི་འཕྱར་བ། ཕྱག་གཡོན་པས་སྡིགས་མཛུབ་དང་ལྡན་པ་རྡོ་རྗེ་ཞགས་པ་སེར་པོ་ཐུགས་ཀར་འཛིན་པ། རྣམ་པར་བཀྲ་བའི་ན་བཟའ་ཅན། རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཐུགས་ཀྱི་དབང་པོས་མཚན་པའི་ཅོད་པན་དང་། ཟུར་ཕུད་ལྔ་དང་རིན་པོ་ཆེའི་ཅོད་པན་ཅན། ཚེམས་ཀྱིས་མ་མཆུ་འཚིར་བ། བདུད་བཞི་རྣམ་པར་ཉེད་པར་མཛད་པ། འཁྱོག་པོར་གཟིགས་པའི་སྤྱན་དམར་བ་འཇིགས་པར་མཛད་པའོ། ། འདིའི་ཤེས་རབ་མ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ་ནི། སྐུ་མདོག་སྔོན་མོ་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པས་མཛེས་པའི་ཕྱག་ཟུང་ཅན། རྣམ་པར་བཀྲ་བའི་གོས་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་ལ་བརྩོན་པའོ། །

“If you, O Wise One, having abandoned joy, enter into emptiness, the entire world without exception and my own mind remain fixed upon you.” Thus spoke Rāgavajrī. “O you who possess youth and equanimity, your eyes are empty and fruitless. Abandon this very nature of emptiness and unite with me in equality.” Thus spoke Īrṣyāvajrī. Having heard these words of provocation, he awoke as if from a dream. Arising from his melted form, he emanated in the form of his own deity. Then the Blessed One appeared in the center of a maṇḍala of the moon and sun at the hub of a multicolored lotus. He had a crooked appearance, with his left knee planted on the ground and his right leg extended to the right. He bore the form of a sixteen-year-old in the freshness of youth, blue in color, with one face and two arms. His right hand brandished a sword, and his left hand, in the threatening gesture, held a yellow vajra-noose at his heart. He wore variegated garments and was adorned with jewel ornaments. His crown was marked with the Lord of the Mind, and he had five topknots and a jeweled diadem. He bit his lower lip with his teeth, and with his four māras utterly crushed, his red, crookedly gazing eyes were terrifying. His consort, Dveṣavajrī, was blue in color, with a pair of hands beautified by a curved knife and a skull-cup. Adorned with variegated garments and jewel ornaments, she was intent on passion for the Blessed One.

མི་གཡོ་བ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་ནི་འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་ལྟ་བུ་དང་། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་དཔའ་མོ་རྣམས་ནི་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ་དང་འདྲ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ནམ་མཁའི་མཐིལ་ཁྱབ་པར་བལྟས་ནས། ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དོ། ། ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཉི་མའོ། ། འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་གོ། ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྒྱལ་པོའོ། ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཕུང་པོ་ལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའོ། ། མིག་དག་ལ་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མ། རྣ་བ་དག་ལ་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ། སྣ་དག་ལ་ཕྲག་དོག་རྡོ་རྗེ་མ། ཁ་དག་ལ་འདོད་ཆགས་རྡོ་རྗེ་མ། རེག་ལ་ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེ་མའོ། ། སའི་ཁམས་ནི་ལྟུང་བྱེད་མ། ཆུའི་ཁམས་ནི་གསོད་བྱེད་མ། མེའི་ཁམས་ནི་འགུགས་བྱེད་མ། རླུང་གི་ཁམས་ནི་པདྨ་གར་གྱི་དབང་ཕྱུག་མ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་པདྨའི་དྲ་བ་ཅན་མའོ། ། སྤྱི་བོ་དང་། མགྲིན་པ་དང་། སྙིང་ག་རྣམས་སུ་དང་། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མདུན་དུ་བཀུག་ལ། ཨོཾ་ཧྲཱཾ་ཧྲཱིཾ། ཧྲཽཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་བགེགས་ཐམས་ཅད་བསྐྲད་ལ། མཆོད་ཡོན་དང་ཞབས་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ནས་མངོན་པར་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་དེ། ཨོཾ་ཤྲཱི་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ། ས་པ་རི་ཝཱ་ར་ས་ཧི་ཏ་ཨཱ་གཙྪ་གཙྪ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ།

All the heroes, such as White Acala and the rest, should be meditated upon as being like the Lord of the Maṇḍala, and the heroines, such as Mohavajrī and the rest, should be meditated upon as being similar to Dveṣavajrī. Having visualized the mass of light rays from the wheel of the fully perfected maṇḍala pervading the expanse of space, one should cultivate the divine pride regarding the aggregates, elements, and sense bases. The aggregate of form is Vairocana; the aggregate of feeling is Vajrasūrya; the aggregate of perception is Padmanarteśvara; the aggregate of formations is Vajrarāja; and the aggregate of consciousness is Vajrasattva. In the eyes is Mohavajrī; in the ears is Dveṣavajrī; in the nose is Īrṣyāvajrī; in the mouth is Rāgavajrī; and in the sense of touch is Piśunavajrī. The earth element is Pātanī; the water element is Māraṇī; the fire element is Ākarṣaṇī; the wind element is Padmanarteśvarī; and the space element is Padmajālinī. At the crown, throat, and heart are the syllables OṂ ĀḤ HŪṂ. Then, with the light rays from the seed syllable at one’s own heart, the wisdom maṇḍala is summoned before oneself. Having expelled all obstructors with the mantra OṂ HRĀṂ HRĪṂ HRŪṂ and so forth, and having offered the water for the face, the water for the feet, and so on, one should worship and praise it. OṂ ŚRĪ CAṆḌA MAHĀROṢAṆA SAPARIVĀRA SAHITA ĀGACCHA ĀGACCHA JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ.

ཨ་ཏྲ་མཎྜ་ལེ་ཨ་དྷིཥྛཱ་ནཾ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་ལན་གསུམ་བརྗོད་ནས་འགུགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་བདག་གཅིག་ཉིད་དུ་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ། ལྷའི་ང་རྒྱལ་བྱས་པའི་སྙིང་གའི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་ནམ་མཁར་བཀུག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་མོའི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་ལ་དབང་བསྐུར་དུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་བུམ་པ་ཕྱག་ན་བསྣམས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས། ཇི་ལྟར་བལྟམས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། ། ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་ཤིང་བདག་ཉིད་ལ་དབང་བསྐུར་བར་བལྟའོ། ། དབང་བསྐུར་བཞིན་པ་ན་ལྷའི་དགའ་སྟོན་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། ། ཛོ་ཛོ་ཛྫོ་ཏ་རྡོ་རྗེའི་བཙུན་མོས་རྒྱལ་བ་འཁྲུ། ། ཁྲོ་རྣམས་ཕྱོགས་བཅུར་རང་གི་སྐུ་ཡིས་གཤེགས། ། ནམ་མཁའི་མཐིལ་ནས་ཙནྡན་གུར་ཀུམ་སོགས། ། དྲི་བཟང་མེ་ཏོག་མཆོག་དང་རིན་ཆེན་ཆར། ། སིལ་སྙན་གར་བཅས་བསྟོད་དང་བཀྲ་ཤིས་དང་། ། རྒྱལ་སྲས་ཚོགས་བཅས་དགའ་མགུ་དགའ་སྟོན་ཉིད། ། ཐུབ་དབང་སྐུ་ཡི་ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་བརྒྱན། ། མཐའ་ཡས་རབ་འབྱམ་ཁམས་རྣམས་ཀུན་དུའོ། ། དབང་བསྐུར་བ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཐུགས་ཀྱི་དབང་པོས་རྒྱས་གདབ་ཅིང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ་ལའོ། ། མི་གཡོ་བ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་དཔའ་བོ་རྣམས་དང་། གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་དང་། རིན་ཆེན་དབང་པོ་དང་། འོད་དཔག་མེད་དང་། དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ། །

Attra maṇḍale adhiṣṭhānaṃ kuru hūṃ phaṭ svāhā. Having recited this three times, one should perfect the identity of the wisdom beings and the samaya beings as one. Then, assuming the divine pride, light rays from the heart summon the five Tathāgatas together with the hosts of heroes and heroines into the sky. One should then supplicate them, saying, "I pray that all the Tathāgatas confer empowerment upon me." In response, those Tathāgatas, holding victory vases made of precious jewels in their hands, should be visualized conferring empowerment upon oneself while reciting, "Just as at the moment of birth..." and so forth. As the empowerment is being conferred, a great festival of the deities occurs: *Jjo jjo jjo ta vajra-vadhū snāpayati jinaṃ | Krodhā daśadikṣu gacchanti sva-kāyena | Gaganatalāt candana-kunkuma-ādi- Sugandha-puṣpa-vara-ratna-varṣaṃ ca | Tūrya-nṛtya-stuti-maṅgala-sahitaṃ Jina-putra-saṃgha-pramudita-utsavaṃ eva | Muni-indra-kāya-guṇa-ratna-alaṃkāraṃ Ananta-aparyanta-dhātuṣu sarveṣu ||* From the moment of empowerment, the Blessed One is sealed by the Lord of Mind (Akṣobhya), and by that same [seal], [the consort] Dveṣavajrī is sealed. The heroes, such as white Acala and others, and the [consorts] Mohavajrī and others, along with Ratneśa, Amitābha, and Amoghasiddhi, [perform the sealing].

དེ་ནས་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱས་ནས་མི་གཡོ་བའི་གོ་འཕང་ལ་བཀོད་དེ། སླར་ཡང་འོད་ཟེར་དེ་རྣམས་བསྡུས་ནས་ས་བོན་ལ་ཐིམ་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེ་ནས་ཁམས་གསུམ་པ་མཐའ་དག་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱའོ། ། འཁོར་ལོའི་དབང་ཕྱུག་ཀྱང་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མའི་ཡན་ལག་དམ་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པས་རེ་ཞིག་མི་གཡོ་བ་དཀར་པོ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་བོའི་ལམ་ནས་ཞུགས་ཏེ། རང་ཉིད་མི་གཡོ་བ་དཀར་པོར་གྱུར་ལ། དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བསྡུས་ནས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་གཏི་མུག་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པར་བྱའོ་དེ་བཞིན་དུ་མི་གཡོ་བ་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོའི་རིམ་པས་བདག་ཉིད་ལ་བསྡུས་ནས་ཕྲ་མ་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མ་སོ་སོ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། ཕྱི་ནས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་དཔལ་མི་གཡོ་བ་ནག་པོར་གྱུར་ནས་ང་ཉིད་མི་གཡོ་བར་གྲུབ་པའོ་ཞེས་ང་རྒྱལ་བྱའོ། ། རྒྱུད་དུ་ཡང་གསུངས་པ། ལྷ་མོ་བཞི་ལ་རྗེས་ཆགས་པས། དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་བསྡུ། ། བདག་ཉིད་གཅིག་པུའི་ཁ་སྦྱོར་དུ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་ཤིན་ཏུ་བསྒོམ། ། ཞེས་སོ་ཞེས་པ་ལས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མཆོག་ཅེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་པའོ། ། ། ། དེ་ལྟར་ཁམས་གསུམ་པོ་མཐའ་དག་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་གཅིག་པུའི་སྐུར་མངོན་པར་བརྟགས་ལ་དམ་ཚིག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྔགས་བཟླ་བར་བྱ་སྟེ། ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་རྩ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཧྲཱཾ་ཧྲཱིཾ་ཧྲཽ་ཙནྡྲ་རུ་ཡ།

Then, the light rays from the seed syllable at the heart fully ripen the entire realm of sentient beings without exception and establish them in the state of the Immovable One. One should then meditate on those light rays being withdrawn and dissolving back into the seed syllable. Next, one should cultivate the firm conviction that the entire threefold world is the form of the maṇḍala wheel. The Lord of the Wheel, through his passion for the supreme limb of Mohavajrī, temporarily enters through the path of one’s own crown as the white Akṣobhya. One then becomes the white Akṣobhya oneself. Having been withdrawn in that very same way, one enters into union with Mohavajrī, who is the transformation of Dveṣavajrī. Likewise, having sequentially withdrawn the yellow Akṣobhya and the others into oneself, one enters into union with each of the yoginīs, such as Piśunavajrī and the rest. Finally, having entered into union with Dveṣavajrī, one becomes the glorious black Akṣobhya and should cultivate the divine pride, thinking, "I am the accomplished Akṣobhya." As it is said in the Tantra: "Through passion for the four goddesses, One should perfectly withdraw the entire maṇḍala. The practitioner of the vow should intensely meditate Upon the union of the single self." This is the third meditative stabilization, called the Supreme King of Activities. In that way, having clearly visualized the entire threefold world as the single body whose nature is method and insight, one should recite the mantra according to the samaya. The root mantra is: OṂ CAṆḌA MAHĀROṢAṆA HŪṂ PHAṬ. The mantra is: OṂ HRĀṂ HRĪṂ HRŌ CANDRARŪYA.

ཙ་ཊ་ཙ་ཊ། པྲ་ཙ་ཊ་པྲ་ཙ་ཊ། ཀ་ཧ་ཀ་ཧ། པྲ་སྥ་ར་པྲ་སྥ་ར། པྲ་སྥཱ་ར་ཡ་པྲ་སྥཱ་ར་ཡ། ཧ་ན་ཧ་ན། གྲ་ས་གྲ་ས། བནྡྷ་བནྡྷ། ཛཾ་བྷ་ཡ་ཛཾ་བྷ་ཡ། སྟཾ་བྷ་ཡ་སྟཾ་བྷ་ཡ། མོ་ཧ་ཡ་མོ་ཧ་ཡ། སརྦ་ཤ་ཏྲཱུཾ་ཎཱཾ་མུ་ཁ་བནྡྷ་ནཾ། ཀུ་རུ་ཀུ་རུ། སརྦ་ཌཱ་ཀི་ནཱི་ནཱཾ་གྲ་ཧ་བྷཱུ་ཏ་པི་ཤཱ་ཙ་བྱཱ་དྷི་ཡཀྵ་ཎཾ། ཏྲ་ས་ཡ་ཏྲ་ས་ཡ། མ་ར་མ་ར། མཱ་ར་ཡ་མཱ་ར་ཡ། རུ་རུ་ཙཎྜ་རུ་ཀ་རཀྵ་རཀྵ། ཙཎྜ་མ་ཧཱ་སེ་ན། སརྦ་མཱ་ཛྙཱ་པ་ཡ་ཏི། ཨོཾ་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཕྲེང་བའི་སྔགས་སོ་ཞེས་པ་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པའོ། ། དེ་ནས་ཞེ་སྡང་རྡོ་རྗེ་མ་གྲི་གུག་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ལ་བཅུག་ནས་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་བྱུང་སྟེ་འབར་བ་དང་། གཏུམ་མོའི་རྩེ་མོས་རང་རང་གི་འཁོར་ལོ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིག་མ་དང་བཅས་པ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་ཨཱ་ལི་དང་ཀཱ་ལི་དང་། བདེ་བ་ཆེན་པོའི་འཁོར་ལོར་གནས་པའི་ཧ་ཡིག་ཀྱང་བསྲེགས་ནས་གཞོམ་དུ་མེད་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རལ་གྲིའི་མཚན་མ་ཡང་བཟུང་ལ་ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་གྱི་ནང་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ས་བོན་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་འབར་བཞིན་པར་བལྟ་སྟེ། སླར་ཡང་ཧཱུཾ་ཡིག་གི་ཕྲག་དོག་གི་རང་བཞིན་ཨཱུ་ཡིག་ནི་འདོད་ཆགས་ཧ་ཡིག་ལ་དང་། ཧ་ཡིག་ཕྲ་མ་རེ་ཁཱ་ལ་དང་། རེ་ཁཱ་ནི་གཏི་མུག་ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ལ་དང་། ཟླ་བ་ཕྱེད་པ་ནི་ཐིག་ལེ་ཞེ་སྡང་ལ་སྟེ། ཐིག་ལེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནཱ་ད་ལ་བསྡུས་ནས། དེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རོ་གཅིག་པའི་རང་བཞིན།

caṭa caṭa | pracaṭa pracaṭa | ka ha ka ha | prasphara prasphara | prasphāraya prasphāraya | hana hana | grasa grasa | bandha bandha | jambhaya jambhaya | stambhaya stambhaya | mohaya mohaya | sarvaśatrūṇāṃ mukhabandhanaṃ kuru kuru | sarvaḍākinīnāṃ grahabhūtapaiśācavyādhīyakṣāṇāṃ trāsaya trāsaya | mara mara | māraya māraya | ruru caṇḍarūka rakṣa rakṣa | caṇḍamahāsenasarvamājñāpayati | oṃ caṇḍamahāroṣaṇa hūṃ phaṭ. This is the garland mantra, which is the recitation of the mantra. Then, Dveṣavajrī, together with the curved knife, is absorbed into the seed syllable at the heart of the Blessed One. Emerging from the emanation wheel, she blazes forth. With the tip of the fierce inner heat (caṇḍālī), she burns the Tathāgatas together with their consorts residing in their respective emanation wheels, the vowels and consonants residing in the enjoyment wheel, and the letter Ha residing in the wheel of great bliss. Having consumed these, one should grasp the indestructible bodhicitta in the form of a sword symbol and meditate upon it within the seed syllable at the heart. One should visualize that seed syllable as being the nature of the five Buddhas and blazing. Furthermore, the letter Ū, the nature of envy, is absorbed into the letter Ha of passion; the letter Ha into the line (rekhā) of malice; the line into the half-moon of delusion; and the half-moon into the drop (bindu) of hatred. The drop is then absorbed into the nāda of the dharmadhātu. Then, all phenomena are of a single-taste nature.

རྟག་པ་དང་ཆད་པ་དང་དབུས་དང་བྲལ་བ་དང་། ཐམས་ཅད་ལ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནཱ་ད་རྣམ་པར་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། སླར་ཡང་སྨོན་ལམ་གྱིས་ཕུག་པའི་ནུས་པ་དང་། གདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པའི་དབང་གིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་བྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་འཁོར་དང་བཅས་པར་བལྟས་ནས་མི་གཡོ་བ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་པས་གཏོར་མའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ཁཾ་ལས་བྱུང་བའི་སྣོད་ལ་སོགས་པ་བཟའ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་གང་བ་མདུན་དུ་བཀོད་ནས་དེར་ཡཾ་ལས་བྱུང་བའི་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྟེང་དུ། རཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་མེ་ལ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ལས་བྱུང་བའི་མགོ་བོའི་རྣམ་པའི་སྒྱེད་པུ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་གནས་པའི་ཨ་ཡིག་ལས་གྲུབ་པའི་པདྨའི་སྣོད་དཀར་པོ་གང་བ་བྷྲཱུཾ་ཨཱཾ་ཛྲཱིཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ལཱཾ་མཱཾ་པཱཾ་ཏཱཾ་བཱཾ་ལས་སྐྱེས་པ་བཟའ་བ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཅིག་ཏུ་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་སྒྲོན་མ་ལྔའི་རྣམ་པར་གྲུབ་པ་ལ། ས་བོན་དེ་དག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་འབར་ཞིང་འབར་བས་གདུངས་པ་ཞུ་སྟེ། ཉི་མའི་མདོག་ཏུ་བལྟས་ནས། དེའི་སྟེང་དུ་ཧཱུཾ་ལས་སྐྱེས་པ་མཐོ་གང་ཙམ་གྱི་ཚད་ཀྱི་ཡུ་བའི་རྩེ་མོར་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་གྱི་རལ་གྲི། དེ་རླངས་པས་ཞུ་ཞིང་འདྲེས་པར་གྱུར་ཏེ། དངུལ་ཆུ་ལྟ་བུར་བསིལ་བར་གྱུར་པ་བསམས་ནས།

Free from permanence, nihilism, and a middle, and not abiding in anything at all, one should abide in the great bliss of the nāda; this is the subtle yoga. Furthermore, through the power of the foundation of aspiration and by the influence of the dispositions of the sentient beings to be trained, one visualizes the Lord of the Maṇḍala together with his retinue, who has arisen in the form of the maṇḍala wheel. Then, the yogi, remaining as immovable as a mountain, should begin the suchness of the torma offering. In that regard, having placed before oneself a vessel arisen from khaṃ and so forth, filled with special foods, enjoyments, and the like, one visualizes above it a wind maṇḍala arisen from yaṃ. Upon that is fire arisen from raṃ, and upon that, three hearthstones in the form of heads arisen from oṃ āḥ hūṃ. Resting upon these is a white lotus vessel formed from the syllable a, filled with as many foods and so forth as there are, arisen from bhrūṃ āṃ jrīṃ khaṃ hūṃ lāṃ māṃ pāṃ tāṃ vāṃ. These are established in the form of the five nectars and five lamps. Consecrated by those seed syllables, they blaze with the force of the fire maṇḍala; being heated by the blaze, they melt and are visualized as the color of the sun. Above that, from hūṃ, arises a sword of the nature of nectar with a handle a span in length. Visualize that it melts and merges with the steam, becoming cool like mercury.

དེའི་སྟེང་དུ་དེ་ཉིད་གསུམ་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་ན་བཞུགས་པའི་དཔའ་བོ་དང་དཔའ་བོའི་དབང་ཕྱུག་མ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩི་བཀུག་ལ་དེ་ཉིད་དུ་བཅུག་ནས། ཨོཾ་ཡིག་ལ་སོགས་པ་ཡང་རིམ་གྱིས་ཞུ་བར་བལྟས་ཏེ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། ཨོཾ་ན་མོ་བྷ་ག་ཝ་ཏེ་ཤྲཱི་ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎཱ་ལ་དེ་ཝཱ་སུ་ར་མ་ནུ་ཥྱ་ཏྲཱ་ས་ནཱ་ཡ་ས་ཀཱ་ལ་མཱ་ར་ཝ་ལ་བི་ནཱ་ཤཱ་ནཱ་ཡ་རཏྣ་མུ་ཀུ་ཊ་ཀྲྀ་ཏ་ཤི་ར་སེ་ཨི་མི་བ་ལིཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་མ་མ་སརྦ་བིགྷྣཱན་ཧ་ར་ཧ་ར་ཙ་ཏུ་རྨཱ་རཱནྣི་ཝཱ་ར་ཡ་ནི་ཝར་ཡ། ཏྲཱ་ས་ཏྲཱ་ས། བྷྲཱ་མ་བྷྲཱ་མ། ཙྪིཾ་ད་ཙྪིཾ་ད། བྷིཾ་ད་བྷིཾ་ད། ནཱ་ཤཱ། ཤཱ་ཏཱ་པ་ཏཱ་པ་ཤོ་ཥ་ཤོ་ཥ། ཙྪེ་ད་ཙྪེ་ད། བྷེ་ད་བྷེ་ད་དུཥྚ་སཏྭཱནྨ་མ་བི་རུདྡ་ཙིཏྟ་ཀནྦྷ་ཤྨཱི་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་པའི་སྔགས་འདིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་གཏོར་མ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་འཁོར་དང་བཅས་པའི་ཧཱུཾ་རྡོ་རྗེའི་ལྗགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱི་སྦུ་གུས་དྲངས་ནས་གསོལ་ཞིང་དགྱེས་པར་བལྟས་ནས། ཨོཾ་ཨ་ཀཱ་རོ་མུ་ཁཾ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཚིམ་པར་བྱས་ནས་ཞལ་བསིལ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཕུལ། མངོན་པར་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་དོ། ། ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་བརྗོད་པས་བཟོད་པར་གསོལ་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ་ཞེས་པ་གཏོར་མའི་ཆོ་གའོ། ། དེ་ལྟར་ཁམས་གསུམ་པོ་མཐའ་དག་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཆུའི་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་མི་འགོག་ཅིང་ཐམས་ཅད་ལ་མི་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་ཇི་ལྟར་བདེ་བར་གནས་པར་བྱའོ། །

Above that, by means of the light rays of the three tattvas, the wisdom nectar of the heroes and heroines residing in the ten directions is summoned and absorbed into that very [substance]. Visualizing that the syllable Oṃ and the others also gradually melt, one consecrates it with the three tattvas. Then, with this mantra, the bali offering should be presented to the Blessed One and his retinue: Oṃ namo bhagavate śrīcaṇḍamahāroṣaṇāya devāsuremanuṣyatrasanāya sakalamāravala-vināśanāya ratnamukuṭakṛtaśirase imaṃ baliṃ gṛhṇa gṛhṇa mama sarvavighnān hara hara caturmārān nivāraya nivāraya trāsaya trāsaya bhrama bhrama chinda chinda bhinda bhinda nāśaya śātaya tāpaya śoṣaya cheda cheda bheda bheda duṣṭasattvān mama viruddhacittān kumbhīpākakuru kuru hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ svāhā. Furthermore, visualizing that the Blessed One and his retinue draw it in through the hollow tubes of the light rays of their hūṃ-vajra tongues and partake of it with delight, one satisfies them with the mantra beginning Oṃ akāro mukhaṃ and so forth. Having also offered water for rinsing the mouth and so on, one performs the manifest offerings and praises. By reciting the hundred-syllable mantra, one requests forbearance and asks them to depart. This is the ritual of the bali offering. In that way, one should abide as comfortably as possible through the yoga that does not obstruct any of the sense faculties and does not dwell upon anything, [realizing] that the entire threefold world is the nature of the maṇḍala circle, like the moon in water, and is dependently originated.

གཞན་ཡང་། མི་གཡོའི་བདག་ཉིད་དེ་ཉིད་ཤེས། གང་དེས་ཇི་ལྟ་དེ་བཞིན་དུ། ། རྣལ་འབྱོར་པས་ནི་ངེས་མེད་པར། ། སེང་གེ་བཞིན་དུ་ཀུན་དུ་འཁྱམ། ། ངག་ལ་མི་གུས་འགྲོ་ལ་སྔགས། ། རང་བཞིན་དུ་སྣང་མི་གཡོ་འདྲ། ། མ་སྐྱེས་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཤེས། ། སྙིང་རྗེའི་ལོངས་སྤྱོད་ཅན་དུ་འགྱུར། ། འདི་ན་བསྟན་ལ་གནོད་བྱེད་པའི། ། གདུག་པ་རྣམས་ནི་མཐར་བྱེད་ལ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནི་རྫས་ཕྲོགས་ནས། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པར་སྤྱོད། ། དེ་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་བདག་གཞན་གྱི། ། སྐྱོན་ནི་རྫུན་གྱིས་སྒྲིབ་མི་བྱེད། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་བདུད་རྩི་ལྔའི། ། དམ་ཚིག་རྣམས་ནི་སྟེན་པར་བྱེད། ། བཟའ་དང་བཟའ་མིན་མི་བྱ་སྟེ། ། བགྲོད་དང་བགྲོད་མིན་སྤང་བར་བྱ། ། བྱ་དང་བྱ་མིན་མི་བྱ་སྟེ། ། བཏུང་དང་བཏུང་མིན་རྣམ་སྤང་བྱ། ། མགོ་བོར་རིན་ཆེན་ཅོད་པན་ཏེ། ། རྣ་བ་དག་ལ་རྣ་ཆའོ། ། རྐང་པ་དག་ལ་གདུ་བུ་སྟེ། ། དེ་བཞིན་རྐེད་པར་སྐ་རགས་སོ། ། དེ་ཡང་དཔལ་ལྡན་མི་གཡོའི་བདག། སྣ་ཚོགས་རིན་ཆེན་གྱིས་བརྒྱན་པ། ། གཡས་པའི་ཕྱག་གིས་རལ་གྲི་སྟེ། ། གཡོན་པས་ཞགས་པ་གཟུང་བྱ་བ། ། བཏང་ནས་གྲི་གུག་ཐོད་པར་ཡང་། ། བྱས་ནས་རིན་ཆེན་གྱིས་ནི་བརྒྱན། ། ཉི་ཤུ་ལོན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི། ། བདེ་བས་མི་གཡོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། དེ་ཉིད་གསུམ་གྱིས་བྱིན་བརླབས་པའི། ། བཟའ་དང་སྟོན་མོ་སོགས་བསྒྲུབས་པ། ། བླ་མ་འདོད་ལྷ་ལ་སོགས་ལ། ། མགོས་བཏུད་སེང་གེ་རྒྱུ་ཞིང་གནས། ། འོད་གསལ་བ་ལ་སྙོམས་ཞུགས་ཤིང་། ། མཉམ་པར་བཞག་པས་འགྲོ་བར་བྱ། ། གླུ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བསྐུལ་བ་ལས། ། རབ་ཏུ་སད་པས་ཡང་དག་བཞེངས། །

Furthermore: Knowing that very nature of the Immovable, The yogi, just as it is, Roams everywhere without restriction, Like a lion. Disregarding speech, he utters mantras to beings; Appearing in his natural state, he is like the Immovable. Knowing the reality of the unborn dharma, He becomes one who enjoys compassion. Here, he brings an end to the wicked Who cause harm to the Teaching. Having seized the possessions of those [wicked ones], He acts for the benefit of sentient beings. Therefore, he never conceals The faults of himself or others with lies. Likewise, he relies upon the samayas Of the five nectars. He does not distinguish between what is edible and inedible; He should avoid the distinction between those to be approached and those not. He does not distinguish between what is to be done and what is not; He should completely abandon the distinction between what is drinkable and undrinkable. On his head is a jeweled crown, And in his ears are earrings. On his feet are anklets, And likewise a belt around his waist. Furthermore, the glorious Lord Immovable Is adorned with various jewels. In his right hand he holds a sword, And in his left he holds a noose. Having released [the noose], he also holds a curved knife and a skull-cup, And is adorned with jewels. Through the bliss of a twenty-year-old consort, One should accomplish the Immovable. Having prepared food, feasts, and so forth, Blessed by the three realities, And having bowed the head to the Guru, the chosen deity, and so forth, One dwells roaming like a lion. Entering into the meditative equipoise of clear light, One should proceed in a state of samādhi. Upon being exhorted by songs, One perfectly awakens and arises.

རྣམ་པར་མི་རྟོག་བདག་ཉིད་ཅན། ། གསང་སྤྱོད་རབ་སྦྱོར་གྱིས་གྲུབ་འགྱུར། ། ཞེས་པའོ། ། མི་ཤེས་དབང་གིས་ཉེ་བར་བསྟེན་པའམ། ། བརྗེད་ངས་སྐྱོན་ལས་རབ་སྐྱེས་འདི་ཡི་གཞུང་། ། བྱས་གང་དེ་ལ་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ཡི། ། མཁའ་འགྲོའི་ཚོགས་བཅས་ཁྱེད་རྣམས་བཟོད་པར་མཛོད། ། སྡོམ་བརྩོན་ནགས་ཀྱི་རིན་ཆེན་གྱིས་འདིར་མི་གཡོའི་མངོན་རྟོགས་ཀྱི། ། སྐྱོན་མེད་གཞུང་ནི་དང་པོར་སརྦ་མི་ཏྲས་གསོལ་བཏབ་ཅིང་། ། དམ་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་བསྐུལ་ལེགས་བྱས་གང་དེས་མི་གཡོ་མཆོག། མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་རྣམས་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ལ་གྱུར་ཅིག། ཅེས་པ་མི་གཡོ་བའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རབ་ཏུ་དགའ་བར་མངོན་པར་བརྗོད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། སློབ་དཔོན་དཔལ་ནགས་ཀྱི་རིན་ཆེན་གྱི་ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པའོ། ། འདི་ནི་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སའི་ཐིག་ལེར་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཅན། དཔལ་ཨ་མོ་གྷ་སིདྡྷི་ཞེས་བྱ་བས། དཔལ་ཀུན་དུ་བཟང་པོའི་ནགས་ཀྱི་གྲུབ་པའི་རིང་ལུགས་པ་ཆེན་པོ་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་གཞུང་ལུགས་ཐམས་ཅད་པ་ཨ་ནནྡ་སཱ་དྷུའི་ཞབས་ཀྱི་དྲུང་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཇའི་གནང་སྦྱིན་བཟང་པོ་དང་བཅས་པའི་བཀའ་གནང་བ་ལས། ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་ཆ་ཤས་རིག་པ་ཆོས་སྨྲ་བའི་དགེ་སློང་གཞོན་ནུ་དཔལ་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། ། ། །

"Through the application of secret conduct, one will achieve the nature of non-conceptuality." Thus it is said. Whatever faults have arisen in this text through the power of ignorance, or from the defect of forgetfulness, may the glorious Vajra [Holders] together with the hosts of ḍākinīs grant forgiveness. The ascetic Vanaratna composed this flawless text on the realization of Acala at the request of Sarvamitra and other holy beings. By this merit, may the six superknowledges arise in this very life for the supreme Acala. Thus ends the "Exposition of the Joyful Realization of Acala." It was composed by the master, the glorious Vanaratna. In the southern land, the great and wise one known as Śrī Amoghāsiddhi requested this from the feet of Ānandasādhu, a great master of the Śrī Samantabhadra forest tradition and a knower of all profound and vast scriptures. At his command, and accompanied by a generous gift of tea, the monk Kumāraśrī, a scholar of the Sanskrit language, translated this.