A Sādhana of the Glorious Mahākāla

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་ནཱ་ཐ་ཀཱ་ལ་སཱ་དྷ་ནཱཾ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་མགོན་པོ་ནག་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས། དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཐོ་རངས་མལ་ནས་ལངས་ནས་གདོང་བཀྲུ་བ་ལ་སོགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས། ཡིད་དང་མཐུན་པའི་གནས་སུ་སྔགས་པ་སྟན་བདེ་བ་ལ་འདུག་སྟེ། རང་གི་སྙིང་གར་ཨ་ལས་བྱུང་བའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧཱུཾ་ཡིག་དེ་ཉིད་སྔོན་པོ་རྣམ་པར་བཀོད་ནས། དེའི་འོད་ཟེར་གྱིས་བདག་ཉིད་ཀུན་དུ་སྣང་བར་བྱས་ཏེ། མདུན་གྱི་བར་སྣང་ལ་བླ་མ་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཡིད་ཀྱིས་བལྟས་ནས། ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ལ། བདུད་རྩི་ལྔ་ཡང་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕྱག་འཚལ་ནས་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། སྡིག་པ་ཐམས་ཅད་འཇིགས་པས་འཆགས་པར་བགྱིད། ། འགྲོ་བའི་དགེ་ལ་དགའ་བས་ཡི་རང་ངོ་། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་ལ་ཡང་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་བདེ་བ་ལ་ཉེ་བར་སྡུད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བྱམས་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་མཐའ་དག་ལས་བྲལ་བར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་སྙིང་རྗེ་དང་། ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་མོས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་དགའ་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་བརྒྱད་སྤོང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བཏང་སྙོམས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་མཆོད་བྱ་དང་། མཆོད་པ་རྣམས་དབྱེར་མེད་པར་དམིགས་ནས།

In the language of India: Śrīnāthakālasādhanā. In the language of Tibet: dPal mgon po nag po’i sgrub thabs (The Sadhana of the Glorious Black Protector). Homage to the glorious Mahākāla! Having risen from bed at dawn and performed the preliminary acts such as washing the face, the practitioner should sit on a comfortable seat in a pleasant location. At one’s own heart, one visualizes a blue syllable HŪṂ upon a sun maṇḍala arising from the letter A. Its light rays illuminate oneself entirely. Then, mentally beholding the gurus, buddhas, and bodhisattvas in the space before one, one should make offerings of a mental nature and also present the five nectars. Then, having prostrated and preceded by the actualization of the purpose, one should recite this: I confess all misdeeds out of fear. I rejoice with delight in the virtue of beings. I take refuge in the Three Jewels. I generate the mind of perfect enlightenment. Thereafter, one should meditate on loving-kindness, which has the aspect of gathering sentient beings into happiness; compassion, which has the aspect of wishing them to be free from all suffering and the causes of suffering; joy, which has the aspect of aspiring for them to have uninterrupted, uncontaminated bliss; and equanimity, which has the aspect of abandoning the eight worldly concerns. Following that, one should focus on the inseparability of the object of worship and the offerings.

ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་ཝ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ་ཞེས་བྱ་བའི་སྔགས་བརྗོད་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས་དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་ལྟར་རང་གི་སེམས་ཉིད་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པས་གཟུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་འཛིན་པའི་ཡིད་ཀྱང་མེད་ཅེས་ཐོག་མཐའ་མེད་པ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པར་ཡིད་ཀྱིས་དམིགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་ལ་སྔོན་སྨོན་ལམ་རྗེས་སུ་དྲན་པས་སྐད་ཅིག་གིས་བར་སྣང་དུ་ཡི་གེ་པཾ་ལས་བྱུང་བའི་པདྨའི་སྟེང་དུ། ཨ་ལས་གྲུབ་པའི་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧཱུཾ་གི་དེ་ཉིད་ཁ་དོག་ནག་པོ་ལས་བྱུང་བ། རྗེ་བཙུན་དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་པ། སྐུ་མདོག་ནག་པོ་སྤྱན་འབར་བ་ཆེན་པོ་གཡས་གཡོན་གྱི་ཕྱག་ན་གྲི་གུག་དང་ཀ་པཱ་ལ་འཛིན་པ། མགོ་བོའི་ཕྲེང་བས་དབུ་ལ་བརྒྱན་པ། དབུ་སྐྲ་སེར་པོ་གྱེན་དུ་འབར་བ། འཇིགས་པའི་མཆེ་བས་འཇིགས་པར་བྱེད་པ། སྐུ་ལ་ཐམས་ཅད་སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན་པ། ཡན་ལག་ཐུང་བ་ཞལ་ནས་ཁྲག་གི་རྒྱུན་འཛག་པར་སྐད་ཅིག་གིས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། ། རང་གི་སྙིང་གའི་ཧཱུཾ་དེ་ཉིད་ཀྱི་འོད་ཟེར་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བྱས་ལ་སྔགས་བཟླ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་སྔགས་ཡིན་ཏེ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། དུག་དང་ཁྲག་དང་སྒོག་སྐྱ་དང་ཉུངས་ཀར་རྣམས་ཀྱིས་བདུག་སྤོས་ནག་པོ་ལ་ཕུལ་ནས། སྲན་མ་ལ་སོགས་པའི་ཆན་དང་། ཆང་དང་། མེ་ཏོག་དང་། བྱུག་པ་དང་། ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔ་རྣམས་ཀྱིས་གཏོར་མ་སྔགས་འདིས་ནག་པོ་ཆེན་པོ་ལ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཏདྱ་ཐཱ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལཱ་ཡ། ཤཱ་ས་ནཱ།

First, having recited the mantra oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’haṃ, one should manifest emptiness by mentally focusing on the fact that, like the consciousness of a dream, one’s own mind is naturally and utterly pure from beginningless time, because there is no grasped object and thus no grasping mind. Following that, by recollecting previous aspirations, one should instantaneously visualize in the space before oneself a lotus arising from the syllable paṃ. Upon it is a sun maṇḍala formed from the syllable a, and upon that, from the black essence of the syllable hūṃ, arises the venerable glorious Mahākāla. He has one face and two arms, a black body, and blazing eyes. In his right and left hands, he holds a curved knife and a skull-cup. His head is adorned with a garland of heads, and his yellow hair blazes upward. With terrifying fangs, he strikes fear into all; his body is entirely adorned with snakes, his limbs are short, and a stream of blood drips from his mouth. He should be generated in an instant. Then, with the light rays from the hūṃ at one’s own heart, one should unify all the Tathāgatas and recite the mantra. This is the mantra: oṃ mahākāla hūṃ hūṃ phaṭ svāhā. Having offered black incense made of poison, blood, garlic, and white mustard seeds, one should present the bali offering to Mahākāla with this mantra, using a mixture of peas and other grains, beer, flowers, ointments, the five meats, and the five nectars. Tadyathā | oṃ mahākālāya śāsana...

ཨ་པཤྩི་མ་ཀཱ་ལོ་ཡ་མི་ཏཏ་རཏྣ་ཏྲ་ཡ། ཨ་པ་ཀ་རི་ཎཾ། ཡ་དི་པྲ་ཏི་ཛྙཱ་སྨ་ར་སི་ཏ་དཱ། ཨི་དཾ་དུཥྚཱཾ་ཁ་ཁ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། མ་ར་མ་ར། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། དི་ན་མེ་ཀེ་ན་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ། དེ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ནི། ཚ་བ་གསུམ་གྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ཏེ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་ཚེར་མས་བཀང་སྟེ། དུག་དང་ཁྲག་གིས་ཆོ་ག་བཞིན་དུ་མངོན་པར་བྱུགས་ཤིང་། གང་གི་མིང་ནས་སྨོས་ཏེ། མེ་ལ་གདུང་བ་སྟེ་དེའི་མོད་ལ་མི་སྣང་ཞིང་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གང་ཞིག་རྟག་ཏུ་བླ་མ་ལ་འཁུ་བ་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་འཇིག་པ་དང་། གང་ཞིག་སེམས་ཅན་དུ་མ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དེ། ནག་པོ་ཆེན་པོས་དེའི་ལུས་ལ་ཤ་བཅད་ནས་ཟ་བར་འགྱུར་ཞིང་། ཁྲག་ཀྱང་འཐུང་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མགོ་བོ་ལ་ཞུགས་ནས་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཆོ་ག་རྒྱས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ན་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་རས་ལ་དུག་དང་ཁྲག་དང་། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བས་མི་རུས་ཀྱི་སྨྱུ་གུས་གྲི་གུག་གི་ཆང་གཟུངས་ལ་རྩིབས་བརྒྱད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བྲིས་ལ་ཤར་ནས་བརྩམས་ཏེ་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྔགས་འདི་བཟླ་བར་བྱའོ། ། ཨ་མུ་ཀཾ་མཱ་ར་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་ནས་རྩིབས་གཞན་ལ་ཡང་ལྟེ་བ་ལ་ནི་ཧཱུཾ་གཉིས་སྤེལ་ལོ། ། མུ་ཁྱུད་ཀྱི་རེ་ཁཱ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ནི་སྔར་གྱི་ཕྲེང་བའི་སྔགས་སོ། ། འཁོར་ལོ་འདི་རབ་ཏུ་གནས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བས་སྐུད་པ་སྔོན་པོས་དཀྲིས་ཏེ། ཐོད་པ་ཁ་སྦྱར་དུ་བཅུག་སྟེ་ཐལ་བས་བཀང་སྟེ། ཡང་ཐ་གུ་སྔོན་པོས་བཅིངས།

Apacitim akāloyam itaratnatraya apakāriṇām | yadi pratijñāṃ smarasi tadā | idaṃ duṣṭān kha kha khāhi khāhi | māra māra | gṛhṇa gṛhṇa | bandha bandha | hana hana | daha daha | paca paca | dinamekena māraya hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ | Regarding the ritual application: having fashioned an effigy of the target with the three pungent substances, fill all its limbs with thorns. Anoint it thoroughly with poison and blood according to the ritual procedure. Reciting the name of the person, burn it in fire; at that very moment, the person will vanish and die. Likewise, whoever constantly betrays the guru, destroys the Three Jewels, or harms many sentient beings, Mahākāla will tear the flesh from that person's body and eat it, and will also drink their blood. Similarly, he will enter their head and reduce it to the size of a sesame seed; such extensive rituals should be understood. Alternatively, on a cloth from a charnel ground, using poison, blood, and charcoal from a charnel ground, draw an eight-spoked wheel on the handle of a curved knife with a pen made of human bone. Starting from the east, recite this mantra in successive order: amukaṃ māraya svāhā. On the other spokes, and on the hub, intersperse two hūṃ syllables. Between the two lines of the rim, place the previously mentioned garland mantra. Having first performed the consecration of this wheel, wrap it with blue thread, place it inside a joined skull-cup, fill it with ashes, and bind it again with blue cord.

དུར་ཁྲོད་དུ་ས་མཐོ་གང་ཙམ་དུ་བརྐོས་པས་སྦ་བར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་རང་ཉིད་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས། ཁ་ལྷོར་བལྟས་ཏེ་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་པས་སྔགས་འདི་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་ཨ་མུ་ཀཾ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ལྟར་ཉིན་རེ་བཞིན་བྱས་ན་ཞག་བདུན་ནས་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཤི་བར་མ་གྱུར་ན། འཁོར་ལོ་དེ་ཉིད་དུམ་བུ་དུམ་བུར་བྱས་ཏེ་ཐལ་བ་དེ་དང་། མིའི་ཤ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཆང་གིས་བྱུགས། དེ་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ཐབ་ཁུང་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ན། གདོན་མི་ཟ་བར་འཆི་བར་འགྱུར་རོ། ། དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་བྱིན་རླབས་དང་བཅས་པ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་བསོད་སྙོམས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་དཔལ་སུ་མཱ་ཏི་ཀཱིརྟི་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་པྲཛྙཱ་ཀཱིརྟིས་བསྒྱུར་བའོ། །

One should bury it in a charnel ground, having dug a pit about one span deep. Upon that, possessing the yoga of Mahākāla, one should face south and, with wrath, recite this mantra: OṂ MAHĀKĀLA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ AMUKAṂ MĀRAYA HŪṂ SVĀHĀ. If one performs this every day, death will occur after seven days. If death does not occur, one should break that very wheel into pieces, smear them with that ash and human flesh along with alcohol, and perform a fire offering in a ritual pit for wrathful rites; then, without a doubt, death will occur. The Sādhana of Glorious Mahākāla with its Blessings, composed by the great master Piṇḍapātika, is complete. It was translated by the Indian abbot Śrī Sumatikīrti and the translator, the monk Prajñākīrti.