A Sādhana of the Glorious Mahākāla

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཤྲཱི་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ་སཱ་དྷ་ནཾ་#ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་ལྡན་ཁྲག་འཐུང་འགྲོ་བའི་མགོན། ། ལྷ་མོ་དང་ བཅས་འཁོར་ལོ་ལ། ། བཏུད་དེ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་ཡི། ། སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་བྲི་བར་བྱ། ། དབང་གིས་#སྨིན་བྱས་དམ་ཚིག་ལྡན། ། བླ་མ་ལ་གུས་སྙིང་བརྩེ་གཏོང་། ། ཤེས་རབ་བཟོད་ལྡན་བརྩོན་འགྲུས་ཆེ། ། སྒྲུབ་ལ་དཔའ་བའི་སྔགས་པ་ཡིས། ། ཡིད་འོང་དབེན་པའི་གནས་དག་གམ། ། རི་བོ་དུར་ཁྲོད་མ་མོ་དང་། ། གཤིན་རྗེ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཡི། ། གནས་སུ་ནག་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། མཎྜལ་མཆོད་དང་གཏོར་མ་བཤམ། ། རྟེན་བཤམས་བདེ་བའི་སྟན་འདུག་སྟེ། ། རང་གི་ལྷ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་དུ། ། ཞུགས་ཏེ་ཆོ་ག་རྫོགས་པ་དང་། ། བླ་མ་ལ་སྨོད་#བསྟན་ལ་ སྡང་། ། དེ་དག་རབ་ཏུ་ཞི་བྱའི་ཕྱིར། ། བདག་གིས་ནག་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། སྙམ་དུ་བློ་ནི་བསྐྱེད་བྱ་སྟེ། ། ཕྱི་དང་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས། ། སྐད་ཅིག་སྟོང་པར་བསྒོམ་པར་བྱ། ། མདུན་དུ་པདྨ་ཉི་མ་ལ། ། གནས་པའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ནག་པོ། ། བལྟས་ཏེ་དེ་ཡི་འོད་ཟེར་གྱིས། ། གདུག་པ་མ་ལུས་ཞི་#བྱས་ཏེ། ། འགྲོ་ཀུན་བདེ་བ་ལ་བཞག་ནས། ། སླར་འདུས་ཧཱུཾ་ལ་ཐིམ་གྱུར་ཏེ། ། ཡི་གེ་གྱུར་པས་སྐད་ཅིག་གིས། ། བྱ་རོག་མིང་ཅན་ནག་པོ་ཆེ། ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་གཡས་པ་ན། ། དང་པོ་བེ་ཙའི་འབྲས་བུ་དམར། ། གཉིས་པ་རལ་གྲི་འཛིན་ པའོ། ། གཡོན་གྱི་དང་པོ་ཁྲག་ཆེན་གྱིས#། ། རབ་ཏུ་གང་བའི་ཐོད་པ་འཛིན། ། གཉིས་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་འཛིན་པའོ། ། སྟག་གི་པགས་པས་སྨད་དཀྲིས་ཤིང་། །

In the language of India: Śrīmahākālasādhana-nāma. In the language of Tibet: dPal nag po chen po’i sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Glorious Mahākāla). To the glorious Heruka, protector of beings, together with the goddess and the maṇḍala, I bow; I shall now write the stages of the practice of Mahākāla. A practitioner who has been ripened by empowerment, possesses the samaya, is devoted to the guru, possesses compassion and generosity, is endowed with insight and patience, and has great diligence—such a mantra adept, courageous in practice, should perform the sādhana of Mahākāla in a pleasing, secluded place, or on a mountain, in a charnel ground, or in a place where the mātṛs and the terrifying Yama dwell. Having arranged the maṇḍala, offerings, and torma, and having set out the supports, one should sit on a comfortable seat. Entering into the yoga of one’s own deity and completing the ritual, one should generate the thought: "In order to thoroughly pacify those who revile the guru and those who are hostile to the teachings, I shall perform the sādhana of Mahākāla." Then, one should meditate on all outer and inner phenomena as empty in an instant. In front, upon a lotus and sun disk, visualize a black syllable HŪṂ. Through its light rays, all malevolent beings without exception are pacified, and all beings are established in bliss. The light rays then reabsorb and dissolve into the HŪṂ. Through the transformation of the syllable, in an instant, there appears the Great Black One named after the crow (Kāka), with one face and four arms. In his right hands, the first holds a red bīja fruit and the second holds a sword. In his left hands, the first holds a skull cup completely filled with great blood, and the second holds a khaṭvāṅga. His lower body is wrapped in a tiger skin.

དབུ་སྐྲ་ཨག་ཚོམ་སྨིན་མ་སེར། ། སྤྱན་གསུམ་མཆེ་གཙིགས་འཇིགས་པར་བྱེད། ། ཐོད་པ་རིན་ཆེན་སྦྲུལ་གྱིས་བརྒྱན། ། སྣ་ཚོགས་ པདྨ་ཉི་སྟེང་དུ། ། དཔའ་བོའི་འདུག་སྟངས་ཀྱིས་གནས་པའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་ཐུགས་ཀ་ཡི། ། ས་བོན་ལས་འཕྲོས་འོད་ཟེར་གྱིས། ། ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ལ། ། མཆོད་ལ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཡིས། ། དགུག་གཞུག་བསྟིམ་#དང་མཉེས་པར་བྱ། ། སྤྱི་བོ་མགྲིན་པ་སྙིང་ག་རུ། ། པདྨ་ཉི་མའི་གདན་སྟེངས་སུ#། ། ཧཱུཾ་དང་ཨཱཿདང་ཨོཾ་གསུམ་གྱིས། ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་བྱིན་གྱིས་བརླབས། ། ལེགས་མཆོད་བསྟོད་དེ་དེ་ནས་ནི། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་བྱ་བའི་སྔགས་ཅི་ནུས་པར། མན་ངག་བཞིན་དུ་བཟླས་པར་བྱ། ། སྐྱོ་ན་གཏོར་མ་བྱིན་བརླབས་ཏེ། ། རང་སྔགས་ཀྱིས་ནི་བསྔོ་བར་བྱའོ། ། ལེགས་པར་མཆོད་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི། ། རྐང་པ་བརྒྱད་པས་བསྟོད་པར་བྱ། ། ཞི་རྒྱས་དབང་དང་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི#། ། ལས་རྣམས་གང་ཡིན་དེ་རྩོལ་#བྱ། ། ཡེ་ཤེས་གཤེགས་ལ་དམ་ཚིག་བསྡུ། ། བློ་ལྡན་མཚན་མ་མ་བྱུང་གི། བར་དུ་འབད་དེ་བསྒྲུབ་ པར་བྱ། ། མཚན་མ་བྱུང་ནས་བླ་མ་ཡི། ། མན་ངག་བཞིན་དུ་ལས་ལ་སྦྱོར#། ། བླ་མའི་གསུང་གི་རྗེས་འབྲངས་ཏེ། ། བདག་གིས་#ནག་པོ་སྒྲུབ་#པའི་ཐབས། ། བྲིས་པའི་བསོད་ནམས་ཐོབ་པ་དེས། ། བགེགས་ཞི་ཐུབ་དབང་ཐོབ་པར་ཤོག། དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་#པའི་ཐབས་ འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་#མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་ཨ་བྷ་ཡཱ་ཀ་ར་དང་། ལོ་ཙཱ་#བ་ཙ་མི་ཆེན་པོས་བསྒྱུར་བའོ། །

With hair and beard, and yellow eyebrows, Three eyes, baring fangs, and terrifying, Adorned with skulls, jewels, and snakes, Upon a variegated lotus and sun, He abides in the heroic posture. Then, from the seed syllable at one’s heart, Light rays radiate, inviting the wisdom being (jñānasattva). Having made offerings, with JAḤ HŪṂ BAṂ HOḤ, One should summon, cause to enter, dissolve, and please. At the crown, throat, and heart, Upon lotus and sun seats, With the three syllables HŪṂ, ĀḤ, and OṂ, The body, speech, and mind are blessed. Having made excellent offerings and praises, Then, the mantra OṂ MAHĀKĀLA HŪṂ PHAṬ Should be recited as much as possible According to the pith instructions. When weary, the torma is consecrated And dedicated with the root mantra. Having made excellent offerings, One should praise with the eight-line verse. Whatever activities are to be performed— Pacifying, enriching, magnetizing, or wrathful— The wisdom being departs and the samaya being is dissolved. The wise should strive in the practice Until the signs arise. Once the signs have arisen, One should apply the activities according to the guru’s pith instructions. Following the words of the guru, Through the merit gained by writing this Method for accomplishing Kṛṣṇa, May obstacles be pacified and the state of the Sage be attained. The Method for Accomplishing the Glorious Mahākāla, Composed by the noble Nāgārjuna, is complete. Translated by Paṇḍita Abhayākara and the great translator Tsami.