A Sādhana of the Glorious Mahākāla with Consort

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། སྟྲཱི་པྲཛྙཱ་ཤྲཱི་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ་སཱ་དྷ་ནཾ་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་ཡུམ་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ། བླ་མ་དང་དཔལ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། འགྱེལ་བའི་རོ་ལ་ཞབས་མཆོག་མཉམ་པའི་སྟབས་ཀྱིས་བཞུགས་ཤིང་སྦོམ་ཐུང་དྲག་ལ་གསུས་ཁྱིམ་ཡངས། ། ཀླུ་ཆེན་བརྒྱད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་ཞིང་དབུ་སྐྲ་དམར་སེར་གྱེན་བརྫེས་གྲི་གུག་ཐོད་པ་འཛིན། ། ཕྲག་པར་ཤེས་རབ་མ་ཡིས་འཁྱུད་ཅིང་ཞལ་གཅིག་དང་ལྡན་དཔལ་ལྡན་ཆོས་སྐྱོང་རྟག་པར་དགའ། ། རང་བཞིན་ཤིན་ཏུ་གནག་པའི་ཁྱད་པར་འཕགས་སྐུ་སྤྱན་གསུམ་ལྡན་པས་ཁྱེད་ལ་རྟག་ཏུ་བསྲུངས། ། བགེགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་འཇོམས་དོན་དང་། ། དམ་ཚིག་བསྐྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ནག་པོ་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། ། མན་ངག་བརྒྱུད་པ་བཤད་པར་བྱ། ། དེ་ལ་དུར་ཁྲོད་དང་ལིངྒ་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པར་འཇམ་པའི་སྟན་ལ་འདུག་ལ། སྐད་ཅིག་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་བསྒོམས་པའི་ངང་ལས་སྣ་ཚོགས་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་ཧཱུཾ་ཡིག་ཁ་དོག་ནག་པོའོ། ། དེ་ལས་གྲུབ་པའི་རྗེ་བཙུན་དཔལ་ལྡན་ནག་པོ་ཆེན་པོ། ཞལ་གཅིག་པ། ཕྱག་གཉིས་པ། སྐུ་མདོག་ནག་པོ། སྤྱན་གསུམ་པ། མགོ་བོའི་ཕྲེང་བ་སྐེ་ལ་འཕྱང་བ། དབུ་སྐྲ་དམར་སེར་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ། རོའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ། མཆེ་བ་གཙིགས་པ། འཇིགས་སུ་རུང་བ། ཀླུ་བརྒྱད་ཀྱིས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པ། སྐུ་ཐུང་བ། གསུས་ཁྱིམ་ཆེ་བ། གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པ། ཐོད་པ་ལྔ་ཡིས་ཅོད་པན་བྱས་པ། མི་བསྐྱོད་པས་དབུ་བརྒྱན་ཞིང་ཕྱག་རྒྱ་ལྔས་རྣམ་པར་བརྒྱན་པའོ། ། ཕྱག་གཡས་པས་གྲི་གུག་འཛིན་པ།

In the language of India: Strīprajñāśrīmahākālasādhananāma. In the language of Tibet: Dpal nag po chen po yum can gyi sgrub thabs zhes bya ba (The Sādhana of the Glorious Mahākāla with Consort). Homage to the Guru and the Glorious Vajraḍākinī! He stands with his supreme feet in the even posture upon a fallen corpse; he is stout and short, fierce, and has a broad belly. Adorned with the eight great nāgas, his orange-red hair bristles upward, and he holds a curved knife and a skull-cup. Embraced on his shoulder by the Wisdom Consort, he has one face and is the glorious Dharma Protector who is eternally joyful. With a naturally deep black complexion and three eyes, may your sublime form protect you always! For the purpose of subduing all obstructing spirits and for the sake of maintaining the samaya, I shall explain the sādhana of Mahākāla according to the lineage of pith instructions. In that regard, one should sit on a soft cushion in a charnel ground, a solitary liṅga, or a similar location. From the state of meditating on emptiness for a moment, there appears a black syllable HŪṂ upon a multicolored lotus and sun disk. From that, the venerable and glorious Mahākāla is accomplished: he has one face, two arms, and a black body. He has three eyes, a garland of heads hanging from his neck, and orange-red hair bristling upward. He stands upon a corpse seat, bares his fangs, and is terrifying. He is adorned with the eight nāgas, is short in stature, and has a large belly. He is majestic, wears a crown of five skulls, is adorned with the five mudrās, and has Akṣobhya as his head ornament. With his right hand, he holds a curved knife.

གཡོན་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ། ཞལ་ནས་ཁྲག་འཛག་པ། ལྗགས་འདྲིལ་བ། ནག་པོ་ཆེན་མོ་དང་སྙོམས་པར་སྦྱོར་བར་བདག་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མ་ནི། ས་བོན་ཧྲིཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐུ་མདོག་ནག་མོ། སྐུ་གཅེར་མོ་རྒྱན་དང་བྲལ་བ། དབུ་སྐྲ་དམར་སེར་གྱེན་དུ་(མཛེས་,བརྫེས་)པ། ཕྱག་གཡས་པས་གྲི་གུག་དང་། གཡོན་པས་ཐོད་པ་འཛིན་པས་ཡབ་ཀྱི་སྐུ་ལ་འཁྱུད་པས་བཞུགས་པའོ། ། ཤར་དུ་ས་བོན་ཀཾ་ལས་སྐྱེས་པའི་ནག་མོ་སྐུ་མདོག་ནག་མོའོ། ། ལྷོར་ས་བོན་ཀཾ་ལས་བྱུང་བའི་གཙིགས་མའོ། ། ནུབ་ཏུ་བཾ་ལས་བྱུང་བའི་ཕག་མོའོ། ། བྱང་དུ་བེཾ་ལས་བྱུང་བའི་རོ་ལངས་མའོ། ། འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྣམས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ། སྐུ་གཅེར་མོ། ། དབུ་སྐྲ་དམར་སེར་གྱེན་དུ་བརྫེས་པ། པདྨ་དང་ཉི་མའི་གདན་ལ་བཞུགས་པ། སྤྱན་གསུམ་མ། རྔམ་པའི་ཞལ། སྐུ་མདོག་ནག་མོའོ། ། སྙིང་གའི་པདྨ་དང་ཉི་མའི་ཧཱུཾ་གི་འོད་ཟེར་གྱི་ལྕགས་ཀྱུས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། མངོན་པར་མཆོད་ལ། དམ་ཚིག་པ་ལ་བསྟིམ་པ་བྱས་ནས། དེ་འདིར་ནག་པོ་ཆེན་པོ་བདག། དངོས་གྲུབ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། འོད་གསལ་བར་ནི་རབ་ཞུགས་སོ། ། བདག་ནི་རྣམ་ཀུན་ཡོངས་སུ་བཀང་། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ནས་ནག་པོ་ཆེན་པོ་ལ་མཆོད་པ་ཕུལ་ནས། དེ་ལ་ལག་པ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བསྟན་ནས། ཨོཾ་ཤྲཱི་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ། ས་མ་ཡ། མཱ་ཏི་ཀྲཱ་མ་ཡ། ས་མ་ཡ་རཀྵཾ་ཏུ། ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་ཡང་རྡོ་རྗེའི་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བསྟན་ནས། དེ་རྣམས་ཀྱི་མིང་བཅུག་པ་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་ལའང་བཀླག་པར་བྱའོ། །

One should meditate on oneself as Mahākāla in union with the consort. His left hand holds a khaṭvāṅga and a skull-cup, and blood drips from his mouth. His tongue is curled. One should meditate on oneself thus. As for the Bhagavatī: she is born from the seed-syllable HṚĪṂ, black in color, naked and without ornaments, with orange-red hair bristling upward. With her right hand she holds a curved knife, and with her left she holds a skull-cup while embracing the body of the Father. In the east, from the seed-syllable KAṂ, is Kṛṣṇā, black in color. In the south, from the seed-syllable KAṂ, is Caṇḍākṣī. In the west, from BAṂ, is Vārāhī. In the north, from BEṂ, is Vetālī. All of these hold a curved knife and a skull-cup in their hands, are naked, have orange-red hair bristling upward, and sit upon lotus and sun seats. They have three eyes, wrathful faces, and are black in color. Having invited the wisdom-being (jñānasattva) with the hook of light rays from the HŪṂ at the lotus and sun of the heart, and having made offerings and dissolved it into the commitment-being (samayasattva), one should recite: "I am Mahākāla here; I shall accomplish all siddhis. I have entered into the clear light; I am completely filled in every way." Then, having presented offerings to Mahākāla and shown the palms joined in prayer, one should recite: OṂ ŚRĪ MAHĀKĀLA SAMAYA MĀTIKRAMAYA SAMAYARAKṢAṂ TU. To the goddesses as well, having shown the vajra palms joined, one should also recite the five names of those [deities].

རང་གི་འདོད་པའི་དོན་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ་ཞེས་པ་དམ་ཚིག་གཟུང་བའོ། ། དེ་ནས་དུག་དང་ཁྲག་ཆེན་དང་ཡུངས་ཀར་རྣམས་ཀྱི་བདུག་སྤོས་ཕུལ་ནས། སྲན་མ། ཛམྦུ་ཏི་ཀ། ཆང་མེ་ཏོག། བདུག་སྤོས། ཤ་ལྔ་བདུད་རྩི་ལྔའི་གཏོར་མ་ནི། བདུད་རྩིར་བྱ་ལ། ཨོཾ་ཤྲཱིཾ་ཀྵཱིཾ་ཨི་དཾ་བ་ལཾ་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཧཱུཾ་ཕཊ། མ་ཧཱ་མ་ས། པུཥྤཾ། དྷཱུ་པཾ་དཱི་པ། རཀྵ། ཏ་ལ་པཱ་ཏཱ་ལེ། ཨཥྚ་ནཱ་ག། དེ་བ། ཡཀྵ། རཱཀྵ་ས། གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ་གྲྀཧྞཱ་པ་ཡ། ཨི་དཾ། བ་ལིཾ། ཧཱ་ཧཱ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ། ཁ་ཁ། ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། ཧཱུཾ་ཛཿཕེཾ་མ་ཧཱཊྚ་ཧཱ་ས། གརྫྫ་ཡ་གརྫྫ་ཡ། ཏརྫ་ཡ་ཏརྫྫ་ཡ། ཨོཾ་ཀྲྀཥྞཱ་བརྞྞ་ཡ། ཕེཾ་ཕེཾ་ཕཊ། ཅེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་དབུལ་ལོ། ། མངོན་པར་མཆོད་ཅིང་བསྟོད་པར་བྱའོ། ། སྙིང་གར་སྔགས་བརྟན་པོར་དམིགས་པ་བྱས་ནས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། སྙིང་པོའོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལཱ་ཡ། ཤཱ་ས་ནོ་པ་ཧཱ་རི་ཎེ། ཨེ་ཥཱ་པཥྩི་མ་ཀཱ་ལོ་ཨ་ཡཾ་ཨི་དཾ་པྲ་ཏི་ཛྙཱ། སྨ་ར་སི་ཏ་དཱ་མཱཾ། རཏྣ་ཏྲ་ཡཱ་ཡཱ་པ་ཀཱ་རི་ཎཾ། དུཥྚཱཾ་ཁ་ཁ། ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། མ་ར་མ་ར། གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ། བནྡྷ་བནྡྷ། ཧ་ན་ཧ་ན། ད་ཧ་ད་ཧ། པ་ཙ་པ་ཙ། དི་ན་མེ་ཀེ་ན་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པ་གཟུངས་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ནག་པོ་ཆེན་མོའོ། ། ཨོཾ་ཀཱ་ལཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ནག་མོའིའོ། ། ཨོཾ་ཀཱ་རཱ་ལི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། གཙིགས་མའོ། ། ཨོཾ་ཝཱ་རཱ་ཧཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཝཱ་རཱ་ཧཱིའིའོ། ། ཨོཾ་བེ་ཏཱ་ལཱི་ཡེ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། རོ་ལངས་མའིའོ། །

One should offer prayers for one’s desired aims; this is the taking of the samaya. Then, having offered incense made of poison, great blood, and white mustard seeds, one should transform the torma of peas, jambūtika, wine, flowers, incense, and the five meats and five nectars into nectar. One should offer it with the following mantra: OṂ ŚRĪṂ KṢĪṂ IDAṂ BALAṂ GṚHṆA GṚHṆA HŪṂ PHAṬ | MAHĀ MĀṂSA | PUṢPAṂ | DHŪPAṂ DĪPA | RAKṢA | TĀLA PĀTĀLE | AṢṬA NĀGA | DEVA | YAKṢA | RĀKṢASA | GṚHṆĀPAYA GṚHṆĀPAYA | IDAṂ BALIṂ | HĀ HĀ | HŪṂ HŪṂ | KHA KHA | KHĀHI KHĀHI | HŪṂ JAḤ PHEṂ MAHĀṬṬAHĀSA | GARJJAYA GARJJAYA | TARJJAYA TARJJAYA | OṂ KṚṢṆĀVARṆĀYA | PHEṂ PHEṂ PHAṬ | Thus one should offer. One should perform manifest offerings and praises. Having visualized the mantra firmly at the heart, one should perform the recitation: OṂ ŚRĪ MAHĀKĀLA HŪṂ HŪṂ PHAṬ PHAṬ SVĀHĀ | This is the essence mantra (hṛdaya). OṂ ŚRĪ MAHĀKĀLĀYA | ŚĀSANOPAHĀRIṆE | EṢĀ PAÑCIMAKĀLO AYAM IDAṂ PRATIJÑĀ | SMARASI TADĀ MĀṂ | RATNATRAYĀYĀPAKĀRIṆAṂ | DUṢṬĀṂ KHA KHA | KHĀHI KHĀHI | MĀRA MĀRA | GṚHṆA GṚHṆA | BANDHA BANDHA | HANA HANA | DAHA DAHA | PACA PACA | DINAMEKENA MĀRAYA HŪṂ PHAṬ | This is the dhāraṇī mantra. OṂ MAHĀKĀLAYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ | This is for Mahākālī. OṂ KĀLĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ | This is for Kālī. OṂ KĀRĀLĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ | This is for Karālī. OṂ VĀRĀHĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ | This is for Vārāhī. OṂ BETĀLĪYE HŪṂ HŪṂ PHAṬ SVĀHĀ | This is for Vetālī.

ཇི་སྲིད་མཚན་མ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེའང་དངོས་སམ་རྨི་ལམ་དུ། བུད་མེད་ནག་མོ་ཆེན་པོ་དང་། བྱ་དང་ཁྱི་ནག་པོ་དག་དང་། ཅེ་སྤྱང་རྣམས་དགའ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ནི་བསྙེན་པའི་ཆོ་གའོ། ། ད་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་ག་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། འཇིགས་སུ་རུང་བའི་དུར་ཁྲོད་དུ། སྔགས་པས་ཆས་གོས་ནག་པོ་འཆང་བས། ནག་ཕྱོགས་ཚེས་བཅུ་བཞིའི་མཚན་མོ། སྟན་ནག་པོ་ལ་འདུག་ལ། བ་བྱུང་ལྔ། བདུད་རྩི། དྲི་བཟང་། མིའི་ཁྲག་དང་ཞག་གིས་བྱུགས་པའི་སྟེགས་བུ་ལ། གཞོན་ནུ་མའི་རྡུལ་གྱིས་ཆག་ཆག་དང་ཐིག་ལེ་བྱས་ལ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བས་བྱུགས་ནས། ཆོས་འབྱུང་ནག་པོ་ལ་མེ་ཏོག་གི་ཚོམ་བུ་ལྔ་བཀོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་མདུན་དུ་སྔོན་དུ་བཤད་པའི་བདུག་སྤོས་དང་། གཏོར་མ་དང་། གཞན་ཡང་མཆོད་པའི་རྫས་རྣམས་(བཤད་,བཤམ་)ནས་བསྒྲུབ་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འཁྱིལ་པའི་སྔགས་བཟླས་པའི་ཆང་གིས་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཏོར་བས་བསངས་ཤིང་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་མོས་ལ། སྔགས་བཟླས་ཤིང་། དེའི་ངང་ལས་རང་རང་གི་ས་བོན་ལས་སྐྱེས་པའི་དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པ། སྔོན་དུ་སྨྲས་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཉིད་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་པས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་སྤྱན་དྲངས་ལ། རབ་ཏུ་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་རྒྱ་དང་བཅས་པ་བྱས་ནས། མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་ཕུལ་ལོ། ། སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པའི་མཐར་ཐུག་པར་བྱའོ། ། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་ཚིམ་པར་བྱས་ཤིང་ལྷག་མ་རྣམས་ལྷག་གཏོར་དུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་བྱས་ནས། དེ་ནས་བཟུང་སྟེ།

One should perform the recitation until the signs are obtained. In that regard, whether in actuality or in a dream, a great black woman, black birds and dogs, and jackals will become joyful; this is the ritual of the approach (sevā). Now, the ritual of the sādhana will be written: in a terrifying charnel ground, the mantrin, wearing black garments, should sit on a black seat on the night of the fourteenth day of the dark fortnight. On a pedestal smeared with the five products of a cow, nectar, fragrant scents, human blood, and fat, one should sprinkle and mark it with the dust of a young maiden. Having smeared it with charcoal from the charnel ground, one should arrange five heaps of flowers upon a black source of phenomena (dharmodaya). In front of that, having arranged the incense, the offering cake (bali), and other offering substances as previously explained, one should begin the practice. There, having purified the maṇḍala by sprinkling it with liquor over which the Amṛtakuṇḍalī mantra has been recited, and having visualized it as naturally pure, one should recite the mantra. From within that state, one should complete oneself as the glorious Mahākāla together with his retinue, arisen from their respective seed-syllables, just as described before. With "jaḥ hūṃ baṃ hoḥ," one invites the wisdom being (jñānasattva) and performs the entry and so forth along with the mudrās, and then presents the offerings and the offering cake. One should continue until the end of the mantra recitation. Having satisfied [the deities] with the gaṇacakra, the leftovers should be given as the remainder offering (ucchiṣṭabali). Having performed the preliminaries in that way, from that point onward:

ཉི་མ་སོ་སོར་ཐུན་བཞིར་སྔོན་དུ་སྨྲས་པའི་ཆོ་ག་རྫོགས་པར་བྱའོ། ། ཁྱད་པར་དུ་འདིར་བསྟོད་པ་དང་། བྱ་བ་ལ་བསྐུལ་བའི་ཚིག་དང་བཅས་པ་སླར་ནས་སླར་དུ་བྱའོ། ། དུབ་པར་གྱུར་ན། གོས་ནག་པོ་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གཡོགས་ལ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ། ཇི་ལྟར་བདེ་བར་གནས་པར་བྱའོ། ། རིམ་པ་འདི་ཡིས་ཇི་སྲིད་མཚན་མ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་མཚན་མ་ནི་རབ་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་སྐུ་མངོན་སུམ་མམ་རྨི་ལམ་དུའམ་ཉམས་སྣང་དུའོ། ། འབྲིང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་འོད་ཟེར་དུ་སྣང་བའོ། ། ཐ་མ་རྨི་ལམ་དུ་རང་ཉིད་གོ་བགོས་པ། མཚོན་ཆ་ཐོགས་པ། དཔུང་གི་གཙོ་བོ་བྱེད་པ། གདུག་པ་གསད་པ། མི་ཤ་ཟོས་པ་རྣམས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་ཀྱི་ཆོ་གའོ། ། ལས་ལ་སྦྱོར་བ་བྲི་བར་བྱ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ལ་གང་རྟག་ཏུ་སྡང་བར་སེམས་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གནོད་པ་དང་། སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་གནོད་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ནག་པོ་ཆེན་པོས་དེའི་ཤ་ཟ་བར་མཛོད་ཅིག། བཅད་པར་མཛོད་ཅིག། ཁྲག་བཏུང་བར་མཛོད་ཅིག། ཡང་ན་སྤྱི་བོ་ནས་ཕུག་ནས། ཏིལ་ཙམ་དུ་ཕྱེ་མར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་པ་སྟེ། བདག་གིས་གལ་ཏེ་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་གདུག་པ་ལ། མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་བྱ་བར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ། དེའི་རྐང་རྗེས་ཀྱི་རྡུལ་ལུས་ཀྱི་དྲི་མར་བཅས་པ་དང་། རྡོ་དང་ལྕགས་དང་ཟངས་དང་། ཚ་བ་གསུམ་དང་། གྲོ་ཕྱེ་རྣམས་ཕྱེ་མར་བྱས་ལ་གདུག་པའི་གཟུགས་བྱས་པའི་སྙིང་གར། ། དུག་དང་། སྐེ་ཚེ་དང་། ཚོས་དང་། མཚོན་གྱིས་བསད་པའི་ཁྲག་རྣམས་ཀྱིས་མིའི་པགས་པ་ལ་འཁོར་ལོ་ནི།

Every day, one should complete the ritual as previously described in four sessions. In particular, here one should repeatedly perform the praises along with the verses for exhorting [the deity] to action. If one becomes weary, one should cover the maṇḍala with a black cloth, consecrate it with "Oṃ Āḥ Hūṃ," and remain as comfortably as possible. One should practice according to this sequence until the signs are obtained. Here, the signs are: at the best level, the actual manifestation of the body of Mahākāla, or in a dream or meditative experience; at the intermediate level, the appearance of light rays upon the maṇḍala; and at the least level, in a dream, seeing oneself donning armor, wielding weapons, acting as the leader of an army, slaying the wicked, or eating human flesh. This is the ritual of the sādhana. The application of the activity should be written: "May Mahākāla eat the flesh, cut [the limbs], and drink the blood of those who always harbor malice toward the master, who harm the Three Jewels, and who cause harm to many sentient beings. Alternatively, having pierced them from the crown of the head, may you grind them into powder the size of sesame seeds!" Thus, when one wishes to perform the rite of sorcery against a wicked person who harms the master and so forth, one should take the dust from their footprint along with the impurities of their body, as well as stone, iron, copper, the three hot spices, and wheat flour, and grind them into powder. Then, in the heart of an effigy of that wicked person, [one should place] poison, mustard seeds, saffron, and the blood of those killed by weapons, and upon human skin, a wheel—

ལྟེ་བར་བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་བཀོད་པའི་གཟུངས་རིང་བྲིའོ། ། ཨི་དཾ་དུཥྚཱཾ་དི་ན་མེ་ཀེ་ན་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པ་རྩིབས་དྲུག་ལ་བྲིའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལི་ཡེ། ཆེ་གེ་མོ་དུཥྚཱཾ་དི་ན་མེ་ཀེ་ན་ནཱ་ར་ཡ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་སོགས་ལྷ་མོ་ལྔའི་སྔགས་མུ་ཁྱུད་ལ་བྲིའོ། ། དེ་སྐད་ཅིག་གིས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་མོས་ལ། དེའི་ངང་ལས་འཁོར་ལོ་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པ་ལ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་བཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྤྱན་དྲངས་ལ་གཞུག་པར་བྱ་ཞིང་། རབ་ཏུ་གནས་པ་དང་། མཆོད་པ་བྱས་ལ། དེ་ནས་གཟུངས་རིང་གི་སྔགས་ལས། མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་ཐོགས་པའི་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་འཕྲོས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་བཀུག་ནས། དེའི་མིང་ལ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿཞེས་པས་རབ་ཏུ་གཞུག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། གདོལ་པས་ཕྱིར་འཁལ་དུ་བཀལ་བའི་སྐུད་པས་ཕྱོགས་ནས་དཀྲིས་ཏེ་སྙིང་གར་བཅུག་པར་བྱའོ། ། དེའི་སྟེང་སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་བཀག་གོ། ། དེའི་རྩ་བའི་སྒོ་ནས་ལྕགས་ཀྱི་རྩང་གིས་འཁོར་ལོ་ལ་མ་རེག་པར་བཙུགས་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་ཐད་ཀ་དང་མཐོན་དམན་ལ་སོར་བཅུ་གཉིས་པའི་ཁུང་བུ་ཟུར་གསུམ་པ་ལ། དུར་ཁྲོད་ཀྱི་སོལ་བས་བྱུགས་པ་བཅུག་ལ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེས་མནན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་སྔགས་པས་སྒྲུབ་ཐབས་སུ་བཤད་པའི་ཆོ་ག་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པས། རང་ཉིད་དྲག་པོ་ཆེན་པོའི་ཐུགས་ལས་འཕྲོས་པའི་མེ་འདྲེས་པ་ལས། མཚོན་ཆ་ཐོགས་པའི་ཁྲོ་གཟུགས་མཐའ་ཡས་པ་འཕྲོས་པའི་ཟེར་དང་ལྡན་པས། སྙིང་པོའི་སྔགས་དང་གཟུངས་རིང་དང་།

At the center, write the long dhāraṇī including the name of the person to be accomplished. On the six spokes, write: idam duṣṭāṃ dīnāṃ mekena māraya hūṃ phaṭ. On the rim, write the mantras of the five goddesses, such as: oṃ mahākālyai amukaṃ duṣṭāṃ dīnāṃ mekena nāraya phaṭ svāhā. Instantly, visualize it as naturally pure. From within that state, upon a wheel, lotus, and sun, invite the wisdom wheels from the hearts of all the Tathāgatas residing in the world systems of the ten directions and cause them to enter. Perform the consecration and offerings. Then, from the long dhāraṇī mantra, an infinite host of wrathful deities bearing various weapons radiates forth; they summon the person to be accomplished, and with jaḥ hūṃ baṃ hoḥ, they are thoroughly integrated and so forth. Wrap it with thread spun by an outcaste and insert it into the heart. Cover the top with beeswax. From the base opening, drive iron spikes into the wheel without touching it, and insert it into a triangular pit twelve finger-widths deep and wide, facing south, smeared with charnel ground charcoal, and pressed down with a crossed vajra. Then, the mantra practitioner, possessing the divine pride of glorious Mahākāla in accordance with the ritual explained in the sādhana, [visualizes] from the heart of himself as the Great Wrathful One, an infinite radiance of wrathful forms bearing weapons mixed with fire, together with the essence mantras and the long dhāraṇī.

ལྷ་མོའི་སྔགས་བཟླ་ཞིང་། ཁྲག་སྣ་ཚོགས། ཐལ་ཆེན། ཡུངས་ཀར་རྣམས་བཟུང་ལ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་བསལ་ནས། རབས་ཆད་ཀྱི་ཐོད་པར་བཅུག་པའི་དགྲ་གཟུགས་ལ། བསྒྲུབ་བྱ་རབ་ཏུ་བཀུག་པས་བཅུག་གོ། ། ཁྱབ་བདག་གིས་རབ་ཏུ་བསྐུལ་བ་ལས། རྣལ་འབྱོར་མ་ལྔ་པོ་རྣམས་རོལ་པ་ཆེན་པོའི་གཟུགས་ཅན། གྲི་གུག་དང་ཐོད་པ་འཛིན་པ་རྣམས་རླུང་གི་ཤུགས་ཀྱིས་སོན་ཏེ། དེའི་ཤ་གཏུབ་པར་བྱེད། ཁྲག་འཐུང་བར་བྱེད། རྒྱུ་མ་གཅོད་པར་བྱེད། ལྟེ་བའི་རྩ་བ་ནས་དབྱུང་བར་བྱེད། ནག་པོ་ཆེན་པོའི་ཐུགས་ཀ་ནས་འཕྲོས་པའི་ཁྲོ་བོའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་ཆ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆར་ཕབ་པ་ལྷུང་བས་དེའི་ལུས་ཐལ་བ་བཞིན་དུ་བྱས་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མི་བསྐྱོད་པའི་ཞིང་དུ་སོང་བའི་མོས་པ་བྱ་ཞིང་། གཟུངས་སྔགས་བཟླས་སོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལ་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་པ་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་ལྷ་མོའི་སྔགས་སྤེལ་ཚིག་དང་བཅས་པས་གསད་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་སྤྲུལ་པ་རྣམས་དེ་ལ་བཅུག་ནས། གཏོར་མ་དང་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པས་ཚིམ་པར་བྱ་ཞིང་བཟོད་པར་གསོལ་ནས། ལིངྒ་སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དང་གཏོར་མས་མནན་པར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ཐུན་བཞིར་བསྒྲུབས་པ་ལས། འགུལ་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་འབྱུང་སྟེ། ནག་པོ་ཆེན་པོ་ལ་གཏོར་མ་ལ་སོགས་པས་མངོན་པར་མཆོད་ནས། དེའི་རྗེས་སུ་ལིངྒ་ལག་པ་གཡོན་པས་ལྕགས་ཀྱི་རྩང་གིས་བཟུང་ལ། ཨོཾ་ཤྲཱི་མ་ཧཱ་ཀཱ་ལཱ་ཡ་ཆེ་གེ་མོ་མཱ་ར་ཡ་ཧཱུཾ་ཕཊ། ཅེས་གཡབ་པས་བཟླས་པ་བྱའོ། ། ནག་པོ་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཐུགས་ཀའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ།

Recite the goddess’s mantra while holding various types of blood, great ashes, and white mustard seeds. Having cleared away the crossed-vajra (viśvavajra), place the effigy of the enemy—which has been thoroughly summoned and inserted into the skull of one of a broken lineage—within it. Upon being intensely exhorted by the Pervasive Lord, the five yoginīs, possessing forms of great play and holding curved knives and skull-cups, arrive with the force of the wind and hack his flesh, drink his blood, sever his intestines, and extract him from the root of his navel. A host of wrathful deities radiating from the heart of Mahākāla rains down a shower of various weapons, which falls and reduces his body to ashes. One should then cultivate the conviction that his consciousness has gone to the realm of Akṣobhya and recite the dhāraṇī-mantra: OṂ ŚRĪ MAHĀKĀLA [Name] MĀRAYA HŪṂ HŪṂ PHAṬ. Recite this. Then, one should kill [the enemy] by adding the interjection to the goddess’s mantra. Following that, having inserted the emanations into it, satisfy them with the torma, offerings, and so forth, and request forbearance. Then, the liṅga should be suppressed with the crossed-vajra and the torma. By practicing in this way during the four sessions, signs such as trembling will arise. Having made manifest offerings of torma and so forth to Mahākāla, then hold the liṅga with the left hand using an iron stake and perform the recitation while waving it, saying: OṂ ŚRĪ MAHĀKĀLĀYA [Name] MĀRAYA HŪṂ PHAṬ. The fire of wisdom from the hearts of Mahākāla and the others [will then act].

འབྲས་ཀྱི་ཕུབ་མ་ལ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མེ་སྤར་བའི་རོ་མཉམ་པ་ལ་བདུག་པར་བྱའོ། ། མཚན་ཕྱེད་དུ་བྱ་བ་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུའོ། ། འོན་ཀྱང་འབྲས་ཕུབ་ཀྱི་མེ་མ་ཤི་བར་བྱའོ་ཞེས་པའོ། ། ཡང་ན་སྔོན་དུ་སྨྲས་པའི་ལིངྒ་གཏོར་མའི་དབུས་སུ་བཅུག་ནས། བསྒྲུབ་བྱའི་མིང་སྤེལ་ཚིག་ཅན་གྱིས་གཟུངས་རིང་བཀླག་ཅིང་། དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་ལ་གཏོར་མ་དབུལ་ལོ་ཞེས་པའོ། ། ནག་ཕྱོགས་བཅུ་བཞིའི་མཚན་མོ། དྲག་པོའི་སྦྱིན་སྲེག་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གཟིར་བར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་གི་ཆོ་ག་ནི་གཞན་དུ་ཤེས་སོ། ། གང་ཞིག་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཕྱིར་རང་སྐྱབས་སོང་བའི་བགེགས་རྣམས་མ་ལུས་འཇོམས། ། གང་ཞིག་འཁོར་བར་ལས་ཀྱི་ཞགས་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སྙིང་རྗེ་དམ་པ་བསྲུངས། ། དེང་འདིར་རྣལ་འབྱོར་མ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མཐའ་དག་འགྲོ་བའི་སྡིག་མུན་ཕུང་པོ་ཆོམ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་རབ་དགའི་སྙིང་པོས་དགེ་བ་ཁྱེད་ལ་སྩལ་དུ་གསོལ། ། དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་ཡུམ་ཅན་གྱི་སྒྲུབ་ཐབས་སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ལས་བྱུང་བ་རྫོགས་སོ། ། ། ། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་ཤྲཱི་བ་ན་རཏྣའི་ཞལ་སྔ་ནས་དང་ཆོས་འཁོར་ལོ་ཙཱ་བ་འཇམ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

One should fumigate [the effigy] with the ashes of a corpse burned in a charnel ground fire using rice husks. This should be done at midnight for seven days; however, it is said that the fire of the rice husks must not be allowed to go out. Alternatively, having placed the previously mentioned liṅga in the center of the bali offering, one should recite the long dhāraṇī interspersed with the name of the target and offer the bali to the glorious Mahākāla. On the fourteenth night of the waning moon, one should afflict the target with a wrathful fire offering; the ritual for these is to be known from other sources. May he who, for the sake of the cause of attaining enlightenment, destroys all obstacles without exception for those who have gone for refuge; may he who, with supreme compassion, protects sentient beings from the noose of karma in saṃsāra; and may he who, here and now, yoginīs, destroys the mass of the darkness of sin for all wandering beings—may the glorious Vajra Mahākāla, with a heart of great joy, grant you virtue. The sādhana of the glorious Mahākāla with consort, originating from the venerable master Ārya Nāgārjuna, is complete. It was translated by the Paṇḍita Śrī Vanaratna of Eastern India and the translator Chos khor Lo tsā ba ’Jam dpal Ye shes.