A Fire Offering Ritual called “The Blazing Fire of Gnosis”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཛྙཱ་ནཱ་གྣ་ཛྭཱ་ལ་ཧོ་མ་བི་དྷི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་སྦར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག། དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་དྲན་པའི་སྐད་ཅིག་གིས། ། འགྲོ་རྣམས་འཇིགས་བྱེད་འདོད་ཆགས་སོགས། ། བུད་ཤིང་སྲེག་པའི་ནག་པོ་ཆེ། ། ཡེ་ཤེས་མེ་ཆེན་ལ་ཕྱག་འཚལ། ། གསལ་ལ་མ་ཚང་མེད་བསྡུས་པའི། ། ཡང་དག་རིམ་བཞིན་བྲི་འདོད་པས། ། ཡེ་ཤེས་མེ་སྦྱོར་ཞེས་བརྗོད་པའི། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་བཤད་པར་བྱ། ། དེ་ལ་ཆོ་ག་འདི་ནི་ཉི་མ་བཟང་པོ་ལ་དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་སྔོན་དུ་གཏོར་མ་བྱིན་ལ། ལག་པ་གཡས་པ་ཁ་སྦུབ་སྟེ་བརྐྱང་ནས་རང་གིས་སྔགས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡང་དག་པར་བྱ་བའི་ཐབས་སོ། ། ཡང་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། ། ཡང་ན་ཐབ་ཁུང་ཐམས་ཅད་བཅའ་བའི་དོན་དུ་སྦྱང་བའི་བྱེ་བྲག་དངོས་གྲུབ་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་སུ་བཤད་པའི་ཆོ་ག་ལྟར་རྒྱས་པར་ས་སྦྱང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱས་ལ། ས་བདག་ཀླུའི་ལྟོ་བའི་ཁ་ཕྱོགས་སུ་ཐབ་ཁུང་རྣམས་བཅའ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལས་ཞི་བ་ལ་ས་གཞི་དཀར་ལ་སྣུམ་པ་རྒྱར་ཁྲུ་གང་ཟླུམ་པོའོ། ། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་མཚན་པ། ཐབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཁ་ཁྱེར་ལ་འཕང་དང་རྒྱར་སོར་བཞི་པའོ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོས་བྱུག་མེ་ཏོག་དཀར་པོས་ཆལ་པར་བྱས་ཏེ་བརྒྱན་ནོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ས་གཞི་སེར་ལ་སྣུམ་པ་རྒྱར་ཁྲུ་དོ་ཟུར་བརྒྱད་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟ་བུ། དབུས་སུ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པའི་རིན་པོ་ཆེའོ། ། ཐབ་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཁ་ཁྱེར་ལ་འཕང་དང་རྒྱར་སོར་བརྒྱད་པ་ཁ་དོག་སེར་པོས་བྱུག།

In the language of India: Jñānāgnijvālahomavidhi-nāma. In the language of Tibet: Ye shes kyi me sbar ba zhes bya ba’i sbyin sreg gi cho ga (The Ritual of the Fire Offering Called "Kindling the Fire of Wisdom"). Homage to the glorious Mahākāla! I prostrate to the Great Black One, who at the mere moment of being remembered, burns the fuel of the fearsome afflictions of beings, such as attachment and the rest. Desiring to write this down in a correct, complete, and concise sequence, I shall explain the fire offering ritual known as "Kindling the Fire of Wisdom." Regarding this ritual: on an auspicious day, one who possesses the yoga of the glorious Mahākāla should first offer a torma. Then, with the right hand turned palm-down and extended, one should recite the mantra one hundred and eight times; this is the method for performing the conventional purification. Alternatively, one may do so through emptiness. Or, for the purpose of preparing the entire hearth, one should perform the extensive purification of the ground and so forth according to the ritual explained in the Siddhikaraṇaratnākara. The hearths should be constructed in the direction of the belly of the local nāga lords. Among those, for pacifying rites, the ground should be white and glossy, circular with a span of one cubit in width. It should be marked in the center with a five-pronged vajra. On top of the hearth, the rim should be four finger-widths in height and width. It should be smeared with white pigment and adorned by being strewn with white flowers. For enriching rites, the ground should be yellow and glossy, octagonal with a span of two cubits in width, resembling a jewel. In the center, there should be a jewel marked with a vajra. On top of the hearth, the rim should be eight finger-widths in height and width, and it should be smeared with yellow pigment.

མེ་ཏོག་སེར་པོས་ཆལ་བར་བྱས་ཏེ་བརྒྱན་ནོ། ། དབང་ལ་ས་གཞི་དམར་ལ་འཇམ་པར་ཆོས་འབྱུང་ལྟ་བུ་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་ལ་སོགས་པ་ཞི་བ་དང་མཚུངས་པ་ལ་ཁ་དོག་དམར་པོས་བྱུག། མེ་ཏོག་དམར་པོས་ཆལ་པར་དགྲམ་མོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ས་གཞི་རལ་བ་དང་ཚ་སྒོ་ཅན་དང་རྩུབ་ལ་གནག་པར་རྒྱར་ཁྲུ་གང་གྲུ་བཞི་པའི་དབུས་སུ་པདྨ་གནས་པའི་སྟེང་དུ་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེས་མཚན་པ་དགོད། ཐབ་ཁུང་གི་སྟེང་ཁ་ཁྱེར་ལ་འཕང་དང་རྒྱར་སོར་བཞི་པ་ཕྱིར་ཁ་བལྟས་པ་ལ་ཁྲོ་བོའི་རྡོ་རྗེས་སྤྲས་པའོ། ། ས་ནག་པོ་དང་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་ཐལ་བ་དང་། བོང་བུ་དང་རྔ་མོའི་སྦངས་ལ་སོགས་པ་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཆུ་ཡིས་བྱུགས་ལ། དྲི་མེད་པ་དང་དྲི་མི་ཞིམ་པའི་མེ་ཏོག་སྔོན་པོའམ་ནག་པོའམ་སོ་བའམ་ནས་ཀྱིས་བསྐོར་བས་ཆལ་པར་དགྲམ་མོ། ། འབར་བའི་ཕྲེང་བས་བསྐོར་བའི་འཇིགས་པར་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་མིའི་ཚིལ་ལ་སོགས་པའི་མར་མེས་བརྒྱན་པའོ། ། ཡང་ན་རྡུལ་ཚོན་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནོ། ། འདི་ནི་ཐབ་ཁུང་གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། ། ། ཤིང་པཱ་ལ་ཤའམ་ཨུ་དུམྦཱ་ར་ལ་སོགས་པ་འོ་མ་ཅན་གྱི་སྟེང་གི་ཡལ་ག་གསར་པ་སོར་བཅུ་གཉིས་པ་མཉམ་པར་བཅད་པ་སྦོམ་ཕྲ་མཐེའུ་ཆུང་ཙམ་ལ་སྦྲང་རྩི་དང་འོ་མ་དང་མར་ལ་སྦགས་པའི་ཡམ་ཤིང་འདབ་མ་གཉིས་དང་ལྡན་པ། རྩེ་མོ་གཅིག་པ་མིང་མེད་དང་། མཐེ་བོང་གིས་བཟུང་ལ་བསྣུན་ནོ། ། རུལ་པ་དང་ཡོན་པོ་དང་ཕྲ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤང་ངོ་། ། ཀུ་ཤ་ཏིལ་མར་ལ་སྦགས་པ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུའི་ཟན་དང་། འོ་མ་དང་། ནས་དང་། ཏིལ་དང་། ཞོ་དང་། པྲི་ཡང་ཀུ་དང་། ཙནྡན་དང་། དཱུར་བ་དང་། ཤིང་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཁུ་བ་དང་།

It is adorned by being strewn with yellow flowers. For the magnetizing rite, the ground is red and smooth; it is similar to the pacifying rite, but smeared with red color and strewn with red flowers. For the wrathful rite, the ground is broken, salty, rough, and black. In the center of a square measuring one cubit, one should place a lotus upon which is a wrathful vajra. On the rim of the hearth, four finger-widths in height and breadth, facing outward, it is adorned with wrathful vajras. It is smeared with black earth, charnel ground ashes, the dung of donkeys and camels, and so forth, mixed with water containing the five nectars. It is strewn with stainless, foul-smelling blue or black flowers, or with parched grain or barley. It is adorned with terrifying lamps of human fat and the like, surrounded by a garland of flames. Alternatively, one may rely on a mere colored powder mandala. This is the explanation of the characteristics of the hearth. Regarding the fuel: take fresh upper branches of the Palāśa, Udumbara, or similar milky trees, twelve finger-widths long, cut evenly, with a thickness like a little finger. The fuel sticks, which have two leaves and a single tip, are smeared with honey, milk, and ghee, and are held and struck with the ring finger and the thumb. One should avoid those that are rotten, crooked, or too thin. Kūśa grass smeared with sesame oil, rice porridge, milk, barley, sesame, yogurt, priyaṅgu, sandalwood, dūrvā grass, and the juice of fragrant wood—

མེ་ཏོག་དང་། འབྲས་ཡོས་དང་འབྲས་བུ་སྐྱུར་པོ་ཅན་གྱི་ལོ་མ་རྩེ་མོ་གཉིས་ཀ་སྦྲང་དང་འོ་མ་ལ་སྦགས་ལ། ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཞི་བའི་སྦྱིན་སྲེག་བྱའོ། ། འདིར་ཡང་སྔོན་གྱི་ཤིང་རྐེད་པ་ནས་སྐྱེས་པའི་ཡལ་ག་སྦོམ་ཕྲ་ཆང་པར་ཤོང་པ་ཁྲུ་རེ་བ་ཞོ་དང་འོ་མར་སྦགས་པའི་ཡམ་ཤིང་དང་། འབྲས་ཞོ་དང་མེ་ཏོག་བརྒྱ་པ་ཞོ་དང་སྦགས་པ་དང་། བོ་ལིའི་འབྲས་བུ་དང་། འབྲས་སཱ་ལུ་དང་། པདྨ་གེ་སར་དང་། ནཱ་ག་གེ་སར་དང་། ཀརྞི་ཀ་དང་། འབྲུ་སྣ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱས་པ་ལའོ། ། ཞི་བའི་སྐབས་སུ་བཤད་པའི་ཤིང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལོ་མ་ཅན་སོར་ལྔ་པའམ། པྲི་ཡང་ཀུའམ། ཙམ་པ་ཀའི་གེ་སར་ལ་སོགས་པས་ཡམ་ཤིང་ངོ་། ། མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་དམར་ལ་སྐྱུར་བ་རྣམས་ཀྱིས་དབང་ལའོ། ། ཤིང་རོ་ཚ་བ་དང་། ཁ་བ་དང་། ཚེར་མ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་སམ། རོ་བསྲེགས་པའི་ཤིང་གསེས་པ་སོར་བཅུ་པ་རྩ་བའི་ཕྱོགས་ནས་བཟུང་སྟེ། དུག་དང་ཁྲག་དང་ཏིལ་གྱིས་སྦགས་པ་རྩེ་མོ་རྣོ་བ་དང་ལྡན་པ་ཡམ་ཤིང་ངོ་། ། ཡུངས་ཀར་དང་། ཚ་བའི་མར་དང་། ཁྲག་དང་། ཚྭ་དང་། སྐེ་ཚེ་དང་། ནིམ་པའི་ལོ་མ་དང་། རོ་བསྲེགས་པའི་ཐལ་བ་དང་། རྐང་རྗེས་ཀྱི་ས་དང་། བོང་བུ་དང་། རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྦངས་དང་། ཁྱིའི་ཞག་དང་། བྱ་རོག་ལ་སོགས་པའི་སྒྲོ་དང་། སྐྲ་དང་། དྲི་ཆེན་དང་། དྲི་ཆུ་དང་། ཚེར་མ་དང་། རུས་པའི་ཕྱེ་མ་ལ་སོགས་པ་གང་རྙེད་པ་རྣམས་ལ། དུག་དང་ཁྲག་དང་། ཚྭ་རྣམས་སྦགས་པས་སམ།

One should perform the pacifying fire offering (śānti-homa) with flowers, parched rice, and leaves of sour fruits, the tips of which are smeared with honey and milk. For this, the sacrificial fuel (samidh) consists of branches grown from the middle of an old tree, one cubit in length and thick enough to fit in a fist, smeared with curd and milk; rice mixed with curd; flowers of the śatapatri smeared with curd; bīla fruit; śāli rice; the filaments of the lotus (padmagarbha); nāgakesara; karṇikā; and various grains for the enriching rite (puṣṭi). For the pacifying rite, the sacrificial fuel consists of wood possessing the qualities described therein, five finger-widths long and with leaves, or the filaments of priyaṅgu or campaka, and so forth. For the magnetizing rite (vaśya), use flowers and fruits that are red and sour. For the wrathful rite (abhicāra), the sacrificial fuel consists of wood that is pungent, bitter, or thorny, or wood split from a cremation ground, ten finger-widths long, starting from the root end, smeared with poison, blood, and sesame, and possessing sharp tips. For the substances, use white mustard, hot ghee, blood, salt, kṛṣṇa mustard, nimba leaves, ashes from a cremation ground, earth from a footprint, the dung of donkeys, camels, and so forth, dog fat, the feathers of crows and so forth, hair, feces, urine, thorns, bone powder, and whatever else is available, smeared with poison, blood, and salt.

ཡང་ན་ཐལ་བ་དང་སོལ་བ་དང་ཕུབ་མ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ཏེ་དུག་ལ་སོགས་པས་སྦགས་པས་རྐང་པ་གཡོན་པའི་མཐེའུ་ཆུང་ནས་རིམ་གྱིས་མཚོན་རྣོན་པོས་བཅད་ཅིང་བསྣུན་པ་ནི་གསད་པའི་སྦྱིན་སྲེག་གོ། ། འདི་ནི་རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། སྦྱིན་སྲེག་གི་ཤིང་སྲོག་ཆགས་མེད་པ་ཐབ་ཁུང་བས་ཅུང་ཟད་དམའ་བའམ། ། བས་མཐའི་ལྕི་བ་ཞི་བ་ལའོ། ། སྔོན་དུ་གསུངས་པའི་ཤིང་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པ་རྒྱས་པ་ལའོ། ། ནིམ་པའམ་ཤིང་རོ་སྐྱུར་བའམ། ཤིང་གཞན་མེ་ཏོག་དང་ལྡན་པ་རྣམས་དབང་ལའོ། ། ཤིང་རོ་ཚ་བ་དང་། ཁ་བ་དང་། ཚེར་མ་དང་ལྡན་པ་དང་། དྲི་མི་ཞིམ་པ་དང་། དྲི་མེད་པ་དང་། དུར་ཁྲོད་ནས་བྱུང་བ་རྣམས་གང་རུང་ངམ། བོང་བུ་དང་རྔ་མོ་ལ་སོགས་པའི་སྦངས་སྐམ་པོ་རྣམས་མངོན་སྤྱོད་ལའོ། ། འདི་ནི་བུད་ཤིང་གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། གསེར་རམ་ཟངས་སམ་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་ཤིང་ལས་དགང་གཟར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཡུ་བ་ནི་སྐྱེས་བུ་ཚད་དང་ལྡན་པའི་སོར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པའོ། ། རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དང་སྟབས་ཅིག་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མི་བཏུབ་པའོ། ། སྟེང་གི་ཆ་པདྨའི་འདབ་མའི་རྣམ་པ་ཅན་སྲིད་དུ་སོར་བརྒྱད་པ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་པ་ལ་ཆའི་སྨད་སོར་བཞི་ལྷམ་པ་ཟབས་སུ་སོར་གཉིས་དང་ལྡན་པའོ། ། ནང་དུ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་གསུམ་པའམ་རྩེ་ལྔ་པས་བརྒྱན་པ། བཅུད་ཁུང་མཐེབ་ཆུང་ལྟོ་གང་བ། དེ་སྟེང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པས་སྤྲས་པ། ཡུ་བའི་འོག་གི་ཆ་རིན་པོ་ཆེ་རྡོ་རྗེས་བརྒྱན་པའོ། ། བླུགས་གཟར་གྱི་ཡུ་བའི་འོག་ཆ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་གོ་བར་བྱའོ། ། རྒྱ་སྔར་དང་མཚུངས་སོ། །

Alternatively, having fashioned an effigy of the target out of ashes, charcoal, chaff, and so forth, and having smeared it with poison and the like, one cuts and strikes it with a sharp weapon starting from the little toe of the left foot; this is the fire offering for killing. This is the explanation of the characteristics of the substances. Regarding the firewood for the fire offering: for pacification, use wood free of insects that is slightly lower than the hearth, or cow dung from a remote area. For enrichment, use the previously mentioned wood that bears fruit. For magnetizing, use neem, sour-tasting wood, or other wood that bears flowers. For wrathful activities, use any wood that is pungent, bitter, thorny, foul-smelling, odorless, or from a charnel ground; or use the dried dung of donkeys, camels, and so forth. This is the explanation of the characteristics of the fuel wood. The dguṅ-gzar (offering ladle) should be made of gold, copper, or sacrificial wood. Its handle is twenty-four finger-widths (sor) long, the standard for a person. It is not to be used in conjunction with the rdo-rje (vajra) and other implements. The upper part is shaped like a lotus petal, eight finger-widths in length and very beautiful; the lower part is four finger-widths square and two finger-widths deep. It is adorned inside with a three-pronged or five-pronged vajra. The hollow for the liquid is the size of a full thumb-tip, and its top is decorated with a five-pronged vajra. The lower part of the handle is also adorned with a jewel-vajra. The same should be understood for the lower part of the blugs-gzar (pouring ladle). The width is the same as before.

ཡུ་བ་དག་དགང་གཟར་སྲིད་དུ་མཉམ་པ་ལ་ཕྱེད་ཀྱིས་ཕྲ་བ་ཁ་ལ་རྒྱར་སོར་གཉིས་པ་པདྨའི་འདབ་མ་ལྟ་བུའོ། ། ཟབས་སུ་སོར་གཅིག་དང་ལྡན་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པ་དགོད་དོ། ། དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་མེད་ན་ལག་པས་དགང་བླུགས་དབུལ་བར་བྱའོ། ། འདི་ནི་དགང་གཟར་དང་བླུགས་གཟར་གྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་ཁྲུས་བྱས་ལ་གོས་གཙང་མ་དང་རྒྱན་དཀར་པོ་བཏགས་ནས་དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ལྡན་པས་ངག་བཅད་ལ། བདེ་བའི་སྟན་གྱི་སྟེང་དུ་པདྨའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ། དཀར་པོའི་ཚེས་གཅིག་གི་ནུབ་མོ་སྲོད་ཀྱི་དུས་སུ་ཁ་ཤར་དུ་བལྟས་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་དམིགས་ཏེ་ཞི་བའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས་ཞི་བའི་ལས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གོས་ལ་སོགས་པ་གོང་ལས་ཁ་དོག་གི་དབྱེ་བས་ཤེས་པར་བྱས་ལ། ཚེས་བཅོ་ལྔའི་སྔ་དྲོའི་དུས་སུ་ལྷོ་རུ་བལྟས་ནས་སྟན་བཟང་པོར་བསྡད་དེ། འཕང་མཐོ་བའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས་རྒྱས་པའི་ལས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གོས་དམར་པོ་ལ་སོགས་པ་སྔ་མ་ལྟར་བྱས་ལ་ཚེས་བརྒྱད་ཀྱི་ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་ནུབ་ཏུ་བལྟས་ནས་སྟན་མཐོན་པོའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་བསྡད་དེ། ཆགས་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས་དབང་གི་ལས་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་གོས་ནག་པོ་ལ་ཁྲག་གིས་སྤྲས་པ་དང་། རྒྱན་ནག་པོ་གདགས། ནག་པོའི་དུས་གཉིས་གང་རུང་ཅིག་གིས་ཉི་མ་ཕྱེད་དམ་ནམ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་བྱང་དུ་ཁ་བལྟས་ནས། སྟན་སྤངས་ཏེ་མཁྲང་པའི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་གར་ཙོག་ཙོག་པོར་གནས་ལ། ཤིན་ཏུ་ཁྲོ་བའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས་སོ། ། མིག་བགྲད་ཁྲོ་གཉེར་བཅས་ཏེ།

The handle of the daka-gzar (offering ladle) should be equal in length to the ladle itself, tapering by half its width, and the mouth should be two finger-widths in diameter, shaped like a lotus petal. It should be one finger-width deep, and a five-pronged vajra should be set upon it. If the daka-gzar and blugs-gzar (pouring ladle) are not available, the offerings should be presented with the hands. This concludes the explanation of the characteristics of the daka-gzar and blugs-gzar. Then, having bathed and donned clean garments and white ornaments, one should maintain the yoga of glorious Mahākāla and observe silence. Sitting upon a comfortable seat in the padma-paryaṅka (lotus posture), on the evening of the first day of the waxing moon at the time of dusk, one should face east, visualize the object of the rite, and perform the activity of pacification (śāntika) with a peaceful intention. In that same manner, understanding the distinctions of color as described above, on the morning of the fifteenth day, one should face south and sit upon an excellent seat. With an exalted intention, one should perform the activity of enrichment (pauṣṭika). Likewise, having prepared with red garments and so forth as before, on the night of the eighth day at midnight, one should face west and sit upon a high seat in the vajra-paryaṅka (vajra posture). With an intention of passion, one should perform the activity of magnetizing (vaśya). Similarly, wearing black garments smeared with blood and black ornaments, on either of the two black lunar days at midday or midnight, one should face north. Abandoning the seat, one should remain in a squatting position upon a firm surface at the heart of the object of the rite, with an extremely wrathful intention. With eyes wide open and a frowning brow, one should proceed.

དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བྱེད་པ་རྣམས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་གསད་པའི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྙིང་ག་ན་གནས་པའི་བསྲུང་བ་རྣམས་ཧཱུཾ་ལས་སྤྲོས་པའི་རྡོ་རྗེའི་ལྕགས་ཀྱུས་བཀུག་ནས་རང་གི་ས་བོན་ལ་བསྟིམ། ཁོ་རང་གི་ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་དོར་བར་བསམ་མོ། ། བསྒྲུབ་བྱའི་སྡིག་པ་དང་ཕྲལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དུ་བསྒྲལ་བར་འདོད་པས་མངོན་སྤྱོད་ཀྱི་ལས་བྱའོ། ། འདི་ནི་སྒྲུབ་པ་པོའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། གསེར་དང་དངུལ་དང་རྡོ་དང་ཟངས་དང་ཤིང་དང་ས་རྣམས་ལ་དུང་གི་དབྱིབས་སུ་བྱས་པ་ལའམ། དུང་ངམ་ཤོ་མའི་སྣོད་དུ་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་དོ། ། ནས་དང་། འོ་མ་དང་། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་། ཏིལ་དང་། ཀུ་ཤ་དང་། འབྲས་ཡོས་རྣམས་དང་། དྲི་ཆབ་དང་། བདུད་རྩི་ལྔ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་བླུགས་ནས་རང་འདོད་པའི་ལྷའི་སྔགས་ལ་སྭཱ་ཧཱ་སྦྱར་བ་ལན་བརྒྱ་བཟླས་པས་ཞི་བ་ལའོ། ། དེ་ལྟར་ཞོ་དང་མེ་ཏོག་སེར་པོ་དང་དྲི་ཆབ་ཁ་དོག་གིས་ཤེས་པར་བྱ། གཞན་གོང་དང་འདྲ། ཨོཾ་བཏགས་པས་རྒྱས་པ་ལའོ། ། མེ་ཏོག་དམར་པོ་དང་དྲི་ཆབ་ལ་སོགས་པ་གོང་དང་འདྲ། ཧོཿབཏགས་པས་དབང་ལའོ། ། གྱོ་མོ་དང་འདག་པའི་སྣོད་ལ་སོགས་པར་ཁྲག་དང་ལྕི་བ་དང་བ་ལང་གི་གཅིན་དང་མེ་ཏོག་དང་དྲི་ཁ་དོག་ནག་པོ། དྲི་མེད་པ་དྲི་ང་བའི་དྲི་ཆབ་ལ་སོགས་པ་གོང་དང་འདྲ། ཕཊ་བཏགས་པས་མངོན་སྤྱོད་ལའོ། ། འདི་ནི་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བས་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་བཟླས་ལ། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་ཆུ་སྣོད་དང་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པ་གཡོན་དུའོ། །

For the purpose of slaying through great compassion those who commit improper acts against the Three Jewels, one should summon the protective deities residing in the heart of the target with a vajra hook emanated from the syllable HŪṂ and dissolve them into one’s own seed-syllable. One should then visualize that even all of the target’s own deities abandon them. Desiring to separate the target from their misdeeds and liberate them into a buddha-field, one should perform the activity of wrathful sorcery (abhicāra). This is the explanation of the practitioner’s characteristics. Regarding the vessels for the water offering and so forth: they may be made in the shape of a conch from gold, silver, stone, copper, wood, or clay; or they may be actual conch shells or vessels made of śoma grass. Having filled them with barley, milk, white flowers, sesame seeds, kuśa grass, parched rice, scented water, and the five nectars (pañcāmṛta), one should recite the mantra of one’s chosen deity with SVĀHĀ appended, one hundred times, for the activity of pacification (śānti). In that same way, one should understand the use of curd, yellow flowers, and scented water of yellow color for the activity of enrichment (pauṣṭika). The rest is the same as above. By appending OṂ, it is for enrichment. Red flowers, scented water, and so forth are the same as above. By appending HOḤ, it is for the activity of magnetizing (vaśya). In vessels of pottery, clay, and so forth, one should use blood, cow dung, cow urine, flowers, and black-colored scented water, or scented water that is odorless yet foul-smelling; the rest is the same as above. By appending PHAṬ, it is for wrathful sorcery. This is the explanation of the characteristics of the water offering and so forth. For the activities of pacification, enrichment, and magnetizing, one should recite the all-purpose mantra (sarvakarmika-mantra). The all-purpose water vessel, the water offering, and so forth should be placed to the left.

དེ་རྣམས་ཀྱི་སྔོན་དུ་བཟེད་ཞལ་གསུམ་གཞག་གོ། ། བསང་གཏོར་གྱིས་བསངས་ལ་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་རྫས་རྣམས་གཡས་ཕྱོགས་སུ་གཞག་གོ། ། སྤྲོས་པ་ལ་དགའ་ན་རྣམ་རྒྱལ་གྱི་བུམ་པ་དང་། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པའི་ལྷག་གནས་ནི་དངོས་གྲུབ་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ལྟར་ཆོ་ག་བྱ། སྤྲོས་པ་ལ་མི་དགའ་ན་སློབ་དཔོན་ལ་ལ་དག་གིས་བུམ་པ་གཉིས་པ་མི་འདོད་དོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་གཡས་སུ་ཡོན་ཆབ་ལ་སོགས་པ་བཞག་ཅིང་གཡོན་དུ་རྫས་རྣམས་གཞག་གོ། ། འདི་ནི་རྫས་རྣམས་དགྲམ་པའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། འོ་མ་ཅན་གྱི་ཤིང་ལས་བྱུང་བའི་མེ་ཞི་བ་ལའོ། ། རྒྱལ་པོ་དང་རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བའམ། ནགས་ལས་བྱུང་བའམ། རིན་པོ་ཆེ་ལས་བྱུང་བའམ། དགེ་འདུན་གྱི་ཚང་མང་ལས་བྱུང་བའི་མེ་རྒྱས་པ་ལའོ། ། རྗེ་རིགས་དང་སྨད་འཚོང་མའི་ཁྱིམ་ནས་བྱུང་བའི་མེས་དབང་ལའོ། ། མི་རུས་ལས་བྱུང་བའམ། རྡོ་ཐལ་ལས་བྱུང་བའམ། དུར་ཁྲོད་ལས་བྱུང་བའམ། རིགས་ངན་གྱི་ཁྱིམ་ལས་བྱུང་བའི་མེས་མངོན་སྤྱོད་ལའོ། ། འདི་ནི་མེའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། དེ་ནས་དངོས་གྲུབ་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་གཏོར་མ་སྦྱིན་ལ། བསྲུང་བ་དང་ལྡན་པས་སྣོད་དུ་མ་བཟུང་སྟེ། ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་སྔགས་བཟླས་སོ། ། དེ་ནས་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་བརྗོད་ཅིང་མར་མེས་མེ་སྦར་བ་དང་། སྔགས་དེ་ཉིད་བརྗོད་ཅིང་བའི་ཆུས་མངོན་སྤྱོད་དང་གཞན་ལ་གཡོན་དང་གཡས་སུ་ལན་བདུན་བསྐོར་ཞིང་བསང་གཏོར་བྱས་ཏེ། ཐབ་ཁུང་དུ་དུ་བ་དང་བཅས་པའམ། དུ་བ་ཡང་སྦངས་པ་གཞག་སྟེ། ཨོཾ་ཛྭ་ལ་ཛྭ་ལ་ཧཱུཾ་ཞེས་པས་ཡང་དག་པར་སྦར་བ་དང་།

Prior to those, place three offering bowls. Having purified them with the sprinkling water, place the substances for the fire offering, such as the sacrificial wood, to the right. If one delights in elaboration, perform the preparatory consecration of the Victory Vase and the All-Accomplishing Vase according to the ritual in the Source of Precious Siddhis. If one does not delight in elaboration, some masters do not accept a second vase. For the rite of wrathful activity, place the water for the guest offering and so forth on the right, and the substances on the left. This is the explanation of the characteristics for arranging the substances. For the rite of pacification, use fire produced from wood containing milk. For the rite of enrichment, use fire produced from the house of a king or a member of the royal caste, or from a forest, or from precious gems, or from the kitchen of the Saṅgha. For the rite of magnetizing, use fire produced from the house of a merchant or a prostitute. For the rite of wrathful activity, use fire produced from human bone, or from lime, or from a charnel ground, or from the house of an outcaste. This is the explanation of the characteristics of the fire. Then, as explained in the Source of Precious Siddhis, offer the torma. While maintaining the protection, do not hold the vessel, but recite the three-syllable mantra. Then, reciting the All-Accomplishing mantra, ignite the fire with a lamp. Reciting that same mantra, sprinkle the water of the cow seven times to the left and right for the rite of wrathful activity and the others, performing the purification. Place the firewood, either with smoke or smokeless, into the hearth, and ignite it perfectly with the mantra: Oṃ jvala jvala hūṃ.

འཁོར་ལོའི་གཙོ་བོའི་སྙིང་པོ་བརྗོད་ཅིང་། བླུགས་གཟར་མར་གྱིས་བཀང་སྟེ་ལན་བདུན་གྱིས་བསྐྱར་བར་བྱའོ། ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ཚ་བའི་མར་གྱིས་སོ། ། དེ་ནས་ཀུ་ཤ་རྣམས་དགྲམ་པ་ནི། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཨཿཞེས་པ་བརྗོད་ཅིང་དང་པོར་ཀུ་ཤ་གཉིས་སྒྲུབ་པ་པོའི་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་ཤར་དུ་བསྟན་ཏེ་གཞག་གོ། ། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་དང་། ནུབ་ཕྱོགས་དང་བྱང་ཕྱོགས་རྣམས་སུ་བསྟན་པའོ། ། ཐབ་ཁུང་དུ་དབུལ་བ་ནི་ཤར་དུ་བསྟན་པའོ། ། གཞན་ཡང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དང་མངོན་སྤྱོད་རྣམས་ཀྱི་ཐབ་ལ་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤར་དང་ལྷོ་དང་ནུབ་རྣམས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ལྷའི་རང་བཞིན་ལ་གནས་པའི་རང་གི་ས་བོན་གྱི་ཐབ་བསྐྱེད་ལ་སྦར་བར་བལྟས་ནས་དེར་བདག་མེད་པར་བསམས་ལ། ཡི་གེ་རཾ་ལས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་པའོ། ། དེའི་སྟེང་དུ་པདྨ་དང་ཉི་མ་ལ་གནས་པ་ས་བོན་ཡི་གེ་རཾ་ལས་བྱུང་བའི་ལྟོ་བ་འཕྱང་བ་ཤ་རྒྱས་པ་ཐུང་བ། ཞལ་གསུམ་པ་ཞལ་རེ་རེ་ཞིང་སྤྱན་གསུམ་གསུམ་དང་ལྡན་པ། ཕྱག་དང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་ཡུམ་ལ་འཁྱུད་པ། གཡས་ཀྱི་ཕྱག་གཉིས་ཀྱིས་མི་འཇིགས་པ་དང་བགྲང་འཕྲེང་འཛིན་པ། གཡོན་གཉིས་ཀྱིས་དབྱུག་པ་དང་སྤྱི་བླུགས་འཛིན་པ། ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཁ་དོག་དང་ན་བཟའ་དང་རྒྱན་བསམ་པའི་བྱེ་བྲག་དང་འོད་ཟེར་གྱི་འཕྲོ་འདུ་དང་རྒྱས་གདབ་རྣམས་གོ་བར་བྱའོ། ། རལ་པ་དང་སྨྲ་ར་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ། ས་བོན་རཾ་དང་བཅས་པའི་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས་ཐུགས་ཀར་སྤྲོས་པའི་མེ་ལྷ་བསམ་ནས། ཐུགས་ཀའི་ས་བོན་ལས་འོད་འཕྲོས་པས། དམ་ཚིག་པ་དང་མཚུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་པ་འཁོར་དང་བཅས་པ་མེ་མཚམས་ན་གནས་པར་བལྟས་ལ།

Recite the essence mantra of the principal deity of the maṇḍala and, having filled the pouring ladle with butter, offer it seven times. For the rite of wrathful activity, use hot butter. Then, for the spreading of the kuśa grass: while reciting "Oṃ vajrasattva aḥ," first place two kuśa blades to the left of the practitioner, pointing toward the east. Subsequently, they are to be pointed toward the south, the west, and the north. Those to be offered into the hearth are pointed toward the east. Furthermore, for the hearths of enrichment, magnetizing, and wrathful activity, one should understand the directions to be east, south, and west, respectively, according to the sequence. Then, having generated the hearth from one's own seed syllable abiding in the nature of the deity and visualized it being ignited, contemplate it as selfless. From the syllable RAṂ, there is a triangular fire maṇḍala. Upon that, resting on a lotus and sun, is the fire god Agni, arisen from the seed syllable RAṂ, with a protruding belly, a robust body, and a short stature. He has three faces, each with three eyes. His first two hands embrace the consort; his two right hands hold the gesture of fearlessness and a rosary; and his two left hands hold a staff and a water-pot. One should understand the distinctions of his color, clothing, and ornaments according to the specific activity, as well as the radiation and reabsorption of light rays and the sealing. With his matted hair and beard very full, one should visualize the fire god emanated from the fire maṇḍala at the heart together with the seed syllable RAṂ. Light radiates from the seed syllable at the heart, and one visualizes the wisdom being, together with his retinue, who is identical to the commitment being, residing in the southeast.

སྤྱན་དྲང་བའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཨེ་ཧྱེ་ཧི་མ་ཧཱ་བྷཱུ་ཏ་དེ་བ་རྀ་ཥི་དྭི་ཛ་ས་ཏ་མ། གྲྀ་ཧི་ཏཱ་ཧུ་ཏི་མ་ཧཱ་རཾ་ཨ་སྨིན་སནྣི་ཧི་ཏོ་བྷ་བཱ་ཞེས་པས་དགུག་སྟེ་བསྟིམ་མོ། ། དེ་ལ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་རཾ་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱི་ཙྪ་ཧཱུཾ་ཞེས་པའམ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་པྲ་བ་ར་སཏྐཱ་རཾ་ཨརྒྷཾ་པྲ་ཏཱིཙྪ་ཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པའི་སྔགས་ཀྱིས་ཨརྒྷཾ་དབུལ་ལོ། ། ཨརྒྷའི་གནས་སུ་པཱ་ཏྱ་ལ་སོགས་པ་བཅུག་ལ། ཞབས་བསིལ་དང་། ཞལ་བསིལ་བསང་གཏོར་ཕུལ་ཏེ། ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། ཕྱི་ནས་ལག་པ་གཡོན་པ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་སྟེང་དུ་ཁ་ཕྱོགས་པས་མར་གྱིས་གང་བའི་དགང་གཟར་བཟུང་ལ། ཡང་ལག་པ་གཡས་པ་འོག་ཏུ་ཁ་ཕྱོགས་པས་མར་གྱིས་གང་བའི་བླུགས་གཟར་སྟེང་དུ་ཁ་ཕྱོགས་པར་བཟུང་སྟེ། མངོན་སྤྱོད་ལས་གཞན་པར་གོ་བར་བྱའོ། ། པུས་མོའི་སྟེང་ནས་འཁྱུད་པ་བཞིན་པས་དགང་བླུགས་གཡས་དང་གཡོན་དུ་བསྐོར་ཞིང་དགང་བླུགས་གསུམ་མམ་བདུན་དབུལ་བ་ནི། མེ་ལྷའི་ལྕེ་ལ་རཾ་བཀོད་ལ། གསུམ་པོ་ཁ་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་བར་དབུལ། མངོན་སྤྱོད་ལ་ཁ་ཤིན་ཏུ་གདངས་པར་དབུལ་བ་ནི། ཨོཾ་ཧི་བཛྲ་ཕཊ་རྣམས་ཞི་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་དབང་དང་མངོན་སྤྱོད་རྣམས་ཀྱིས་དབྱེ་བས། ཨོཾ་ན་མཿས་མནྟ་བྷཱུ་ཏ་ནཱཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པའི་སྔགས་ལ་རིམ་པས་སྦྱར་རོ། ། ཨོཾ་ཨགྣ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པས་སྲེག་བླུགས་ཀྱི་སྔགས་སོ། ། ཕྱི་ནས་མེ་སྤྲ་བརྟག་པ་ནི་ཁ་དོག་གི་དབྱེ་བ་ལ་སོགས་པས་རིམ་པ་དང་རིམ་པ་མ་ཡིན་པས་གོ་བར་བྱས་ལ། བསང་གཏོར་དང་། བསྲུང་བ་བྱས་པ་དང་། ལས་ཐམས་ཅད་པའི་སྔགས་ཀྱིས་སྲེག་བླུགས་བདུན་བྱས་ཏེ།

The mantra for the invitation is: Oṃ ehyehi mahābhūta deva ṛṣi dvija satama gṛhītāhuti mahāraṃ asmin sannihito bhava. With this, one summons and dissolves [the deity]. Then, one should offer the argha water with the mantra: Oṃ āḥ hūṃ raṃ arghaṃ pratīccha hūṃ, or Oṃ āḥ hūṃ pravara-satkāraṃ arghaṃ pratīccha hūṃ svāhā. In place of argha, substitute pādya and so forth to offer water for the feet, water for the face, and the sprinkling of purification. One should then make offerings of flowers and so on, according to the specific ritual activity. Subsequently, with the left hand in the mudrā of supreme enlightenment (bodhyagrī) facing upward, hold the daka-dhārā (ladle) filled with ghee. With the right hand facing downward, hold the pūraka-dhārā (spoon) filled with ghee facing upward. This should be understood as applying to all activities except for wrathful rites. While kneeling, rotate the daka and pūraka ladles to the right and left as if embracing, and offer three or seven ladlefuls. Visualize the syllable raṃ on the tongue of the Fire God (Agni). Offer the three [ladlefuls] with the mouth slightly open; for wrathful rites, offer with the mouth wide open. These are distinguished by the mantras Oṃ hi vajra phaṭ for pacifying, enriching, magnetizing, and wrathful activities, which are applied sequentially to the mantra Oṃ namaḥ samanta-bhūtānāṃ agnaye svāhā. Oṃ agnaye svāhā is the mantra for the burnt offerings (homa). Afterwards, examine the fire by its color and other signs to understand whether the sequence is correct or not. Perform the sprinkling of purification, the protection, and seven burnt offerings with the all-accomplishing mantra.

ཕྱི་ནས་དགང་བླུགས་གསུམ་ཕུལ་ལ། བླུགས་གཟར་ལ་སོགས་པ་ལན་གཅིག་གམ་གསུམ་མམ་བདུན་དབུལ་བར་བྱའོ། ། ཡམ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་སྦྱང་བ་ནི། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་ཡམ་ཤིང་སྦྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཤྲཱི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་མར་སྦྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པས་རྫས་རྣམས་བཀྲུ་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཛྭ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་འབྲུ་རྣམས་སྦྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། ཨོཾ་ཀུ་རུ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པས་རྫས་གཞན་རྣམས་སྦྱང་བའི་སྔགས་སོ། ། འདིར་བསྲེག་པའི་གོ་རིམ་ནི་དང་པོ་མེ་འབར་བཞིན་པ་ལ་ཡམ་ཤིང་བསྲེག་གོ། ། དེ་ནས་རིམ་གྱིས་མར་དང་། ཏིལ་དང་། དཱུར་བ་དང་། འབྲས་དང་། ། འབྲས་ཡོས་དང་། ཀུ་ཤ་ལ་སོགས་པ་རང་རང་གིས་སྔགས་ཀྱིས་བསྲེགས་ཏེ། ཕྱི་ནས་ཞལ་བསིལ་དང་བསང་གཏོར་བྱས་ལ། མེ་ལྷ་དེ་འབར་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ལ་སོགས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ཡིག་གིས་ཡང་བསང་གཏོར་བྱས་ལ་ཞི་བར་འདོད་པས་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཞི་བར་བྱ་བ་ནི་འོད་ཟེར་འཕྲོ་བཞིན་པའི་དཔལ་ནག་པོ་ཆེན་པོར་བསྐྱེད་ལ། ཕྱག་ན་ཟླ་བ་ཆུ་ཤེལ་གྱི་བུམ་པ་བདུད་རྩིས་བཀང་བ་ཐོགས་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ལྷ་མོས་དབང་བསྐུར་བས་དེའི་རིམས་ནད་ལ་སོགས་པ་ཞི་བར་བྱ་བ་ནི། རྒྱས་པར་འདོད་པས་རྒྱས་པར་བྱ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་བང་མཛོད་དུ་སྔ་མ་ལྟར་གསེར་གྱི་བུམ་པ་ནས་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱུན་བབས་པས་དབུལ་བ་ལས་གྲོལ་བར་བྱའོ། ། དབང་དུ་བྱ་བར་འདོད་པས་སྔ་མ་ལྟར་ཨུཏྤལ་ཁ་ཟུམ་པ་ལྟ་བུའི་མདེའུ་དང་ལྡན་པའི་མདའ་སྙིང་གར་སྤྲོས་ནས་དབང་དུ་བྱའོ། །

Subsequently, offer three ladlefuls of the oblation, and then offer the pouring-spoon and so forth once, thrice, or seven times. Regarding the purification of the sacrificial wood and other materials: Oṃ āḥ hūṃ svāhā is the mantra for purifying the sacrificial wood. Oṃ śrī svāhā is the mantra for purifying the clarified butter. Oṃ svāhā is the mantra for washing the substances. Oṃ jva svāhā is the mantra for purifying the grains. Oṃ kuru kuru svāhā is the mantra for purifying the other substances. The sequence for the fire offering is as follows: first, burn the sacrificial wood in the blazing fire. Then, gradually burn the clarified butter, sesame, dūrvā grass, rice, parched rice, kuśa grass, and so forth, each with its respective mantra. Afterwards, perform the rinsing of the mouth and the sprinkling of purification water, and cause the fire deity to transform into the nature of blazing light and so forth. Then, having again performed the sprinkling of purification water with the syllable Hūṃ, for one who desires pacification, the rite of pacification should be performed according to the ritual: visualize the glorious Mahākāla radiating light rays, holding in his hand a moon-crystal vase filled with nectar. By the goddess bestowing empowerment upon the subject, their infectious diseases and so forth are pacified. For one who desires enrichment, the rite of enrichment is performed as before: from a golden vase, a stream of jewels descends into the subject’s treasury, thereby liberating them from poverty. For one who desires magnetizing, as before, a shaft of an arrow with a closed utpala flower as its point is projected into the heart, and thus they are magnetized.

གསད་པར་འདོད་པས་ཁྲོ་བ་དང་བཅས་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱའི་སྟེང་དུ་རྡོ་རྗེའི་མེའི་ཆར་པ་ཕབ་ནས་དེ་ཐལ་བར་སོང་བར་བསམ་ཞིང་གསད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དམ་ཚིག་པ་བསྐྱེད་པ་དང་ཡེ་ཤེས་པ་གཞུག་པ་དང་། དབང་བསྐུར་བ་ཡན་ཆད་བྱས་ལ། མེ་ཏོག་དཀར་པོ་དང་། དྲི་ཞིམ་པོ་ལ་སོགས་པའི་རང་སྔགས་དང་། ལྷ་སྔགས་རྣམས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ལ་མཆོད་པ་ནི་ཞི་བ་ལའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མེ་ཏོག་སེར་པོས་རྒྱས་པ་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དབང་ལ་དམར་པོ། ། དྲག་པོ་ལ་དྲི་མི་ཞིམ་པ་དང་། དྲི་མེད་པའི་མེ་ཏོག་དང་དྲིའོ། ། གུ་གུལ་དཀར་པོས་སྤོས་སོ། ། མི་དང་ཉ་ལ་སོགས་པའི་ཞག་ལས་མར་མེའོ། ། ཚ་བ་དང་ཁ་བ་ལ་སོགས་པས་ལྷ་བཤོས་སོ། ། ཨརྒྷཾ་དང་། ཞབས་བསིལ་དང་། ཞལ་བསིལ་དང་། བསང་གཏོར་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས། ལྕེ་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཁ་དོག་དང་ལྡན་པའི་རྡོ་རྗེ་རང་གི་ས་བོན་གྱིས་མཚན་པར་བསྐྱེད་ལ། རང་གི་སྔགས་ཀྱིས་སྔ་མ་བཞིན། དགང་བླུགས་རེ་རེ་ལ་མར་ལ་སོགས་པའི་རྫས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རེ་རེ་ལ། སྲེག་བླུགས་གསུམ་གསུམ་དབུལ་ལོ། ། མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་གཞན་པས་མང་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྔགས་ཀྱི་བར་དུ་ཞི་བ་ལ་ཆེ་གེ་མོ་ཤཱནྟིཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། རྒྱས་པ་ལ་པུཥྚིཾ་ཀུ་རུ་ཨོཾ། ། དབང་ལ་ཝ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཧོཿགསད་པ་ལ་མཱ་ར་ཡ་ཕཊ་དམ། ཧཱུཾ་ཧཱུཾ་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱང་ལྡན་པའམ། རྐྱང་པར་ཟློས་བཞིན་པས་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་བསམ་པ་དང་བཅས་པས་སྲེག་བླུགས་བརྒྱའམ། སྟོང་ངམ། ནུས་ཚད་བསྲེག་པའི་སྔགས་ནི། ཨོཾ་སརྦ་པཱ་པཾ་ད་ཧ་ན་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་དང་།

Desiring to kill, one should perform the rite with wrath, raining down a shower of vajra-fire upon the target and visualizing them reduced to ashes. Then, having performed the visualization according to the ritual manual—including the generation of the samaya-being, the invitation of the wisdom-being, and the conferral of empowerment—one should make offerings. For pacifying rites, one should bless white flowers, fragrant substances, and so forth, using the respective mantras and deity mantras. Likewise, one should understand that for enriching rites, yellow flowers are used; for magnetizing, red; and for wrathful rites, foul-smelling or odorless flowers and scents. Incense is made from white guggulu. Butter lamps are made from the fat of humans, fish, and so forth. The divine food (naivedya) is prepared with pungent and bitter substances and the like. Having made perfect offerings with the argham, pādya, ācamana, and prokṣaṇa, one should generate the tongue as a vajra marked with its own seed-syllable and possessing the color corresponding to the activity. With one's own mantra, as before, one should offer three oblations of all the substances, such as butter, for each ladleful. The oblations of butter should be more numerous than the others. Then, between the recitation of one's own mantra, for pacifying: "so-and-so śāntiṃ kuru svāhā"; for enriching: "puṣṭiṃ kuru oṃ"; for magnetizing: "vaśaṃ kuru hoḥ"; and for killing: "māraya phaṭ" or "hūṃ hūṃ." Reciting these either in combination or alone, with the appropriate intention for pacifying and so forth, one should offer one hundred, one thousand, or as many oblations as possible. The mantra for the fire offering is: oṃ sarvapāpaṃ dahana vajrāya svāhā.

ཏིལ་གྱིས་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་ཨཱ་ཡུ་ཥེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་དང་། དཱུར་བས་ཚེ་བསྲིང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་པུཥྚ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་དང་། འབྲས་མ་ཉམས་པས་རྒྱས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨོཾ་སརྦ་སཾ་པ་དེ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་དང་། འབྲས་ཡོས་ཀྱིས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཨོཾ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏ་ཏེ་ཧེ་བཛྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་དང་། ཏིལ་གྱིས་བརླན་པའི་ཀུ་ཤས་བསྲུང་བའི་དོན་དུའོ། ། ཨོཾ་མ་ཧཱ་བཱིརྱཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་ནས་ཀྱིའོ། ། ཨོཾ་བཛྲ་གྷསྨ་རཱི་སྭཱ་ཧཱ་ཞེས་པ་གྲོའིའོ། ། རང་རང་གི་ལྷའི་སྔགས་ཀྱིས་རྫས་གཞན་རྣམས་བསྲེག་གོ། ། དེ་ལྟར་ཆོ་ག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་སྲེག་བྱས་ལ། སྙིང་པོའི་སྔགས་ཀྱིས་གསུམ་མམ་བདུན་ནམ་ཉི་མ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གི་བར་དུ་མར་གྱི་སྲེག་བླུགས་བྱའོ། ། ཕྱི་ནས་དགང་བླུགས་ཕུལ་ཏེ། ཨརྒྷཾ་དབུལ་བ་དང་། བསང་གཏོར་བྱ་བ་དང་། ཞབས་བསིལ་དང་། ན་བཟའ་བསམ་པ་དང་། མཆོད་པ་དང་། བསྟོད་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་རྣམས་ཕུལ་ལ། མེ་ཏོག་དང་བཅས་པའི་ཐལ་མོ་སྙིང་གར་སྦྱར་ཏེ། ཆོ་ག་མ་ཚང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་ཞི་བར་བྱེད་པའི་དོན་དུ། བདག་ནི་རྨོངས་པའི་བློ་ཡིས་དབང་དག་གིས། ། གང་དག་ཅུང་ཟད་ངན་པར་བགྱིས་པ་རྣམས། ། མགོན་པོ་ཁྱོད་ལ་བཟོད་གསོལ་དེ་བགྱིས་པས། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསྐྱབ་པ་པོར་གྱུར་ཅིང་། ། མ་ཐོབ་པར་བྱས་པ་དང་མི་ཤེས་པས། ། མ་གུས་པ་ཡིས་གང་བྱས་གྱིས་གཙོ་བོ། ། བྱས་པ་བྱེད་པ་འདིར་ནི་གང་ཡིན་པ། ། དེ་རྣམས་ཐམས་ཅད་བཟོད་གསོལ་བཞེས་པར་ཞུ། ། ཞེས་པས་རྗེ་བཙུན་ལ་བཟོད་གསོལ་བྱའོ། །

Sesame is for the purpose of pacifying. Recite: oṃ vajrāyuṣe svāhā. Durva grass is for the purpose of extending life. Recite: oṃ vajrapuṣṭaye svāhā. Unbroken rice is for the purpose of increasing. Recite: oṃ sarva sampade svāhā. Parched rice is for the purpose of bringing about excellence. Recite: oṃ apratihate he vajrāya svāhā. Kusa grass moistened with sesame is for the purpose of protection. Recite: oṃ mahāvīryāya svāhā for barley. Recite: oṃ vajraghasmarī svāhā for wheat. Other substances are to be burned with the mantras of their respective deities. Having performed the fire offering (homa) in accordance with the ritual procedure in that manner, one should offer oblations of ghee with the essence mantra (hṛdaya-mantra) three, seven, or twenty-one times. Afterwards, having presented the full oblation (pūrṇāhuti), one should offer the argha water, perform the sprinkling of purification (prokṣaṇa), offer water for the feet (pādya), contemplate the offering of robes, and present the offerings, praises, and mudrās. Then, with palms joined at the heart together with flowers, in order to pacify defects such as omissions in the ritual, one should ask the Venerable One for forgiveness with these words: "Whatever slight misdeeds I have committed, Under the influence of a deluded mind, I ask you, O Protector, to forgive them. May you become the protector of sentient beings. Whatever I have done through lack of attainment, Through ignorance, or through disrespect, O Lord— Whatever I have done or caused to be done here, Please accept my forgiveness for all of it." Thus, one should ask the Venerable One for forgiveness.

དེ་ནས་ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཨཿཞེས་ཅུང་ཞིག་བརྗོད་ནས་ཡི་གེ་བརྒྱ་པ་དང་། ཨོཾ་ཏྲཾ་ཏོ་ཝ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ནས་ཡི་གེ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་རང་གི་སྙིང་པོ་མུཿདང་བཅས་པ་བཅུག་ལ་བཟླས་ཤིང་ཡེ་ཤེས་པ་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། ཕྱི་ནས་མེ་ལྷ་ཐབ་ཁུང་དུ་སྤྱན་དྲངས་ལ་བསང་གཏོར་གྱིས་བསངས་ལ་མཆོད་པ་དབུལ། ཞལ་བསིལ་ནས་རས་གསར་པ་ཕུལ་བ་དང་། རྫས་ལྷག་རྣམས་བསྲེག་པ་ནི་དྲིལ་བུ་དཀྲོལ་ཞིང་བསྟོད་པ་དང་བཅས་པས་སོ། ། ཡང་ཞལ་བསིལ་དེ་བསངས་ལ་ཡང་དག་པར་མཆོད་ལ་འདོད་པའི་དོན་ལ་གསོལ་བ་གདབ། བཟོད་གསོལ་བྱས་ཏེ། ཨོཾ་བཛྲ་སཏྭ་ཨཱཿཞེས་པ་བརྗོད་ལ་སྔ་མ་ལྟར་བྱས་ནས་ཨོཾ་མུཿཞེས་པས་གཤེགས་སུ་གསོལ་ལོ། ། དེ་ལྟར་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ལན་གསུམ་མམ་བཞིར་བྱའོ། ། དེ་ནས་མེ་བསྡུ་བ་ནི་ཞི་བ་ལ་འོ་མས་སོ། ། རྒྱས་པ་ལ་ཆུ་སེར་པོས་སོ། ། དབང་ལ་ཡང་འོ་མས་སོ། ། གསད་པ་ལ་ཁྲག་གིས་སོ། ། དེ་ནས་ཐབ་ཁུང་གི་ཐལ་བ་དང་སོལ་བ་ལས་ཐམས་ཅད་པའི་བུམ་པར་བླུགས་ཏེ་ཆུ་བོ་ལ་སོགས་པར་དོར་རོ། ། འདིར་ནི་ལྷ་མཉེས་པར་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། ། ། ། སྦྱིན་སྲེག་ཆོ་ག་བྱས་པ་འདི་ཡིས། ། དགེ་བ་དྲི་མེད་ཐོབ་པ་གང་ཡིན། ། དེས་ནི་མྱུར་བར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད། ། བདེ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་གྱུར་ཅིག། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་སྦར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་སྦྱིན་སྲེག་གི་ཆོ་ག་རྫོགས་སོ། ། ། ། པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་ས་མནྟ་ཤྲཱིས་མཛད་པའོ། ། པཎྜི་ཏ་དེ་ཉིད་དང་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་ཆོས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །

Then, having recited "Oṃ vajrasattva āḥ" a few times, and having recited the hundred-syllable mantra and "Oṃ traṃ to va," and so forth, up to the three syllables, insert one's own essence-mantra together with "muḥ" and recite it, then request the wisdom beings to depart. Afterwards, invite the fire god into the hearth, purify him with the sprinkling of scented water, and present the offerings. From the rinsing of the mouth to the offering of a new cloth, and the burning of the remaining substances, these are done while ringing the bell and offering praise. Again, purify the rinsing of the mouth, present the perfect offerings, and make a supplication for the desired aim. Having asked for forgiveness, recite "Oṃ vajrasattva āḥ" and, having acted as before, request the departure with "Oṃ muḥ." In this way, every day, one should perform this three or four times as explained above. Then, as for the extinguishing of the fire: for pacifying, use milk; for enriching, use yellow water; for magnetizing, also use milk; for killing, use blood. Then, place the ashes and charcoal of the hearth into a vase of all-accomplishing activity and cast them into a river or similar place. This concludes the presentation of the characteristics for pleasing the deity. By this performance of the fire offering ritual, whatever stainless virtue is obtained, by that may all sentient beings quickly become the Great Bliss Vajrasattva. The fire offering ritual called "Kindling the Fire of Wisdom" is complete. Composed by the great paṇḍita Samantaśrī. Translated, edited, and finalized by that same paṇḍita and the translator, the monk Chörap.