A Sādhana Taken from the “Web of Lotuses Tantra”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པདྨ་ཛཱ་ལོདྦྷ་བ་སཱ་དྷ་ནི། བོད་སྐད་དུ། པདྨ་དྲ་བ་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་ཐབས། འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྤྲུལ་རྣམས། ། སྐུ་གསུམ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་གནས། ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་ཅན། ། པདྨ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཕྱག་འཚལ། ། ལྷ་ཉིད་རྣམ་པ་དུ་མ་ནི། ། དེ་ཉིད་སྤངས་པ་མིན་པ་གང་། ། ཐུགས་རྗེས་མཆོག་ཏུ་ཆགས་གྱུར་པ། ། འཇིག་རྟེན་མགོན་ནི་རྒྱལ་བར་བྱེད། ། ཆོས་བདག་མེད་པ་དམ་པའི་དངོས། ། རྨད་བྱུང་མཐར་གནས་པ་གང་དེ། ། དུ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་པ་གང་ཉིད། ། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་འཇོག། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། ། པདྨ་དྲ་བ་དཔལ་ལ་བརྟེན། ། ཇི་ལྟར་བླ་མས་ཉེར་བསྟན་པ། ། དེ་ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་རིམ་པར་བརྗོད། ། ཡེ་ཤེས་ཤེས་རབ་ཐབས་རང་བཞིན། ། སྒྲུབ་ཐབས་སེམས་ལ་ཀུན་ཕན་པ། ། ཚིག་དོན་ཕལ་ཆེར་རྣམ་གསལ་བ། ། བདག་དང་བློ་མཉམ་རྣམས་ལ་ཕན། ། དང་པོ་རེ་ཞིག་ཡང་དག་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་སེམས་ཅན་གདོན་པ་ལ་ཀུན་དུ་དམིགས་ཏེ་ལམ་སྔོན་དུ་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་འདི་ཐམས་ཅད་ཉིད་བདག་གིས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་བཏོན་ནས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་ངེས་པར་སྦྱར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ལས་ཡང་དག་པར་རྟོགས་ཏེ། ཐོས་པ་དང་། བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པའི་རིམ་པས་ཇི་ལྟར་རིག་པ་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། །

In the language of India: Padmajālodbhavasādhani. In the language of Tibet: Padma dra ba ’byung ba’i sgrub thabs (The Sādhana of the Arising of the Lotus Net). Homage to the Noble Lord Avalokiteśvara. The Dharma, Enjoyment, and Emanation bodies abide as the three kāyas. To the Lotus Avalokiteśvara, whose nature is emptiness and compassion, I pay homage. That which is not abandoned in the various forms of the deity itself, yet is supremely impassioned by compassion—that Protector of the World brings about victory. That which is the supreme reality of the selflessness of phenomena, the marvelous ultimate state, and the very essence of the manifold maṇḍala, is established as the Great Compassionate One. Relying upon the glorious Lotus Net, the cause of all excellence, I shall describe the stages of its sādhana just as it was taught by the Guru. This sādhana, which is the nature of wisdom, insight, and method, is beneficial to the mind and clarifies the meaning of most words; it is intended to benefit those whose intellect is equal to my own. First, having generated the mind of perfect enlightenment and focused entirely on the liberation of sentient beings, one should proceed with the preliminaries. Thinking, "I shall deliver this entire world from the sufferings of saṃsāra and definitely establish them in Buddhahood," and having correctly understood the Mahāyāna Mantra Vehicle—the supreme of all vehicles—as taught through the kindness of the Guru, one should begin to engage in the practice of knowledge through the stages of hearing, contemplation, and meditation.

སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ཆེན་པོ་ཉིད་གང་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་བོ། ། གང་གསུངས་པ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། སངས་རྒྱས་ལམ་གསུམ་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཡང་དག་གསང་སྔགས་རབ་བསྒོམས་པས། ། ཡེ་ཤེས་མཉམ་མེད་ཡང་དག་ཐོབ། ། ཅེས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་བརྗོད་པ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ལས་དུས་ཡུན་མི་རིང་བ་ཁོ་ནས་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱས་ན། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། ། དེ་ལ། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་མཉམ་པར་སྦྱོར་ལས་ཡིད་ནི་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་ཚུལ་དུའང་ལྷག་པར་མོས་པར་ལྡན། ། སྦྱིན་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་ཀུན་རྫོགས་སྲིད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལས་ཕྱིར་ཕྱོགས། ། སེམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་དང་ནི་དུབ་པ་མེད་པར་ལྷ་ཉིད་མཉེས་པར་བྱེད། ། ཆུ་དང་། ཅོད་པན་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། བདག་པོ་དང་། མིང་དང་། གསང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་དང་། བརྟུལ་ཞུགས་དང་། དབུགས་དབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་དང་ལྡན་པ། ཚོགས་པར་སྦྱོར་བ་བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་བྱིན་ཞིང་རྗེས་སུ་གནང་བ། གཉུག་མའི་གསང་སྔགས་དངོས་སུ་བྱས་པའི་བསོད་ནམས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ས་འཛིན་ལ་སོགས་པར་གང་ཡང་རུང་བར་བདེ་བའི་སྟན་ལ་སེམས་དཔའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་གིས་འདུག་སྟེ། བདག་དང་རྣལ་འབྱོར་སྲུང་བའི་དོན་དུ། རྗེ་བཙུན་བགེགས་མཐར་བྱེད་ཡུད་ཙམ་གྱིས་དྲན་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་ཨ་མྲྀ་ཏ་ཧ་ན་ཧ་ན་སརྦ་བིགྷྣཱཾ་ད་ཧ་ད་ཧ་སརྦ་པཱ་པཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ། དེ་ནས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་རྣམ་པར་སྦྱངས་ནས།

It is from this very Great Way of Mantra that all bodhisattvas attain enlightenment. As it is said: "Those possessing the vajra of body, speech, and mind, Perfectly arise from the three paths of the buddhas. By thoroughly meditating on the authentic secret mantra, They perfectly attain incomparable wisdom." Therefore, by the power of meditating on the explanation of the Mantra Way, if one completely perfects the accumulations of merit and wisdom in a very short time, one will attain the state of a Sugata. In this regard: "Through the union of love and compassion, the mind is directed toward perfect enlightenment. Possessing supreme devotion to the most profound way of the buddhas, Having perfected generosity, ethical discipline, and so forth, and turned away from the enjoyments of existence, Without suffering or fatigue in the mind, one pleases the deity. Endowed with the ritual of empowerment—water, crown, vajra, lord, name, secret, wisdom-knowledge, conduct, and the breath of encouragement—and having been granted the permission and bestowed by the grace of the guru, one sits upon a comfortable seat in the bodhisattva posture on any suitable ground, such as a mountain, which accords with the merit of having actually engaged in the innate secret mantra. For the sake of protecting oneself and the yoga, one should for a moment call to mind the venerable Vighnāntaka: OṂ AMṚTA HANA HANA SARVA VIGHNĀN DAHA DAHA SARVA PĀPAṂ HŪṂ PHAṬ. Then, having purified the three doors of liberation..."

བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་རང་གི་སྙིང་གར་པདྨ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧྲཱིཿའི་ཡི་གེ་བསམས་ནས་ནམ་མཁའི་མཐིལ་དུ་རྡོ་རྗེ་ཏིལ་གྱི་གང་བུ་བཞིན་དུ་བར་མཚམས་མེད་པར་རང་གི་འདོད་པའི་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་བླ་མ་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གང་བར་ཀུན་ཏུ་དམིགས་ནས་ཧྲཱིཿའི་ཡི་གེ་དེ་ལས་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེའི་ལྷ་མོ་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སྤྲོས་ནས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་བདག་ཉིད་དེ་རྣམས་ཀྱི་མདུན་དུ་འདུག་སྟེ་གུས་པ་དང་དུལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བྱས་ཏེ། པུས་མོའི་ལྷ་ང་བཙུགས་ནས་ཕྱག་འཚལ་བར་བལྟའོ། ། འདི་ལྟར་སྔར་བརྗོད་གཟུགས་སོགས་དང་། ། དེ་བཞིན་རིན་ཆེན་སོགས་ཕུང་པོས། ། མཆོད་པ་རྣམ་པར་བརྟག་བྱས་ནས། ། སྔགས་པས་དེ་རྣམས་འབད་པས་མཆོད། ། དེ་ལྟར་དེ་རྣམས་མདུན་འདུག་ནས། ། པུས་བཙུགས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བྱས་ཏེ། ། སྡིག་པ་ལ་སོགས་མི་དམིགས་པས། ། བཤགས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱའོ། ། བདག་གི་སྡིག་ཀུན་བཤགས་པར་བགྱི། ། དགེ་ལ་མཆོག་དགས་རྗེས་ཡི་རང་། ། ཇི་སྲིད་འགྲོ་གནས་གང་དོན་དུ། ། བཅོམ་ལྡན་དམ་ཆོས་རིན་ཆེན་དང་། ། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་མངོན་པར་སྐྱབས་སུ་མཆི། ། བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་བཟུང་ཞིང་དེ་ཡི་ལམ། ། ཡང་དག་བསྟེན་ཞིང་དགེ་བའི་གཏེར་རྣམས་ནི། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེད་དུ་ཡང་དག་བསྟེན། ། དེ་བཞིན་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བདག་སྐྱབས་སོ། །

Preceded by the cultivation of loving-kindness and the other [immeasurables], one should visualize the syllable HRĪḤ upon a lotus and moon maṇḍala at one’s own heart. Then, one should focus the mind on the expanse of space as being completely filled, without any gaps, by the maṇḍala cycles of one’s chosen deity and the bodies of the gurus who are inseparable from them, as well as by the tathāgatas, like a vajra filled with sesame seeds. From that syllable HRĪḤ, one emanates the goddesses of form, sound, smell, taste, and touch, as well as offering goddesses with various external forms such as flowers and so forth. Having made these perfect offerings, one should sit before them with a mind of devotion and humility, join the palms, and kneel with the knees to perform prostrations. Thus, having visualized the offerings of form and so forth, as well as the aggregates of jewels and so forth, the mantrin should offer them with diligence. Having sat before them in that manner, with knees pressed to the ground and palms joined, one should perform the confession and so forth, without perceiving [the objects of] sin and so on. "I confess all my sins. I rejoice in virtue with the highest delight. For as long as beings remain, for their sake, I take refuge in the Blessed One, the precious sublime Dharma, and the Three Jewels. Holding the mind on awakening and correctly following its path, I shall rely upon the treasures of virtue for the sake of perfect awakening. Likewise, I take refuge in the Three Jewels."

ཞེས་པ་ལ་སོགས་ཐམས་ཅད་བཀླགས་ནས་སོ། ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ལྷ་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཉེ་བར་བསྒྲུབ་པའི་བྱམས་པ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་རྣམ་པ་སྙིང་རྗེ་དང་། དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་བདེ་བ་དང་མི་འབྲལ་བའི་རྣམ་པ་དགའ་བ་དང་། དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཁོ་ན་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྡུད་པའི་རྣམ་པར་བཏང་སྙོམས་སོ། ། དེ་ནས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དང་བྲལ་བ་སྟོང་པ། དེའི་རྣམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནང་གི་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ། ། དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་ཁམས་གསུམ་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ལས་ཟློག་པའི་སེམས་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་མཚན་མ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཙམ་མོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཅིང་སེམས་པ་མེད་པས་གང་ལ་ཡང་སྨོན་པ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་རྒྱུ་བ་དང་བཅས་པ་དང་། རྒྱུ་བ་མེད་པའི་དངོས་པོ་མ་ལུས་པ་ལ་སྨོན་པ་མེད་པའོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོའི་རང་བཞིན་རང་གི་སེམས་ལ་རང་གི་སོ་སོར་རིག་པས་བལྟས་ནས་སློབ་དཔོན་གྱིས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་དོན་ལ་ལྷག་པར་མོས་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷཿསརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་བ་ཤུདྡྷོ྅ཧཾ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་བ་ཤཱུ་ནྱ་སརྦ་དྷརྨཱཿསྭ་བྷཱ་བ་ཤཱུ་ནྱོ྅ཧཾ། ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སྟོང་ཉིད་རོ་གཅིག་མ་སྦྱར་བས། ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ། ། དེ་ཕྱིར་རང་ཡིད་རྟག་ཏུ་ནི། ། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བྱ། ། ནམ་ཞིག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་ཞིང་། ། རྣམ་པར་མ་དག་སངས་རྒྱས་མེད། །

Having recited all [the verses] beginning with those, one should then meditate on loving-kindness (maitrī) that accomplishes the bliss of the gods for all sentient beings. Then, for those very beings, one should meditate on compassion (karuṇā) in the aspect of dispelling all suffering; then, for those very beings, joy (muditā) in the aspect of not being separated from happiness; and then, for those very beings, equanimity (upekṣā) in the aspect of gathering all supramundane virtues. Then, there is emptiness (śūnyatā), which is free from the nature of subject and object; the wisdom (jñāna) of that aspect is the internal non-arising. Likewise, because there is no sentient being to be turned back from the limits of the three realms, there is merely the wisdom of signlessness (animitta). Because there is no conceptualization and no volition, there is no aspiration for anything whatsoever; this is the absence of aspiration for all things, both those with movement and those without movement. Thus, having looked at one's own mind—which is the nature of the various doors of liberation—with one's own individual reflexive awareness, one should be blessed by the intense devotion to the meaning of the secret mantra that the Master will explain: Oṃ svabhāvaśuddhāḥ sarvadharmāḥ svabhāvaśuddho ’ham. Oṃ svabhāvaśūnya sarvadharmāḥ svabhāvaśūnyo ’ham. Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’ham. "Without applying the single taste of emptiness, Enlightenment will not be attained as supreme. Therefore, one's own mind should always Be made the nature of wisdom and method. When there is no Buddha In an impure buddha-field," [it is said].

དེ་ནས་དང་པོར་ཞིང་དག་ཕྱིར། ། རང་སེམས་ཉི་མ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། དེ་ལ་གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོའི་གཟུགས། ། རང་གི་སེམས་ནི་བལྟ་བར་བྱ། ། ཧཱུཾ་ཡིག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ། སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱི་འོག་དང་སྟེང་གི་ཕྱོགས་བཞིར་རྡོ་རྗེའི་ར་བ་དང་གུར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཕྱིར་ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་གྲོལ། ། དེ་དང་ཟད་པ་སྤངས་པ་ཡི། ། ཡེ་ཤེས་རྩ་ལ་གནས་པའི་ཆོས། ། ཐམས་ཅད་དག་པའི་གོ་འཕང་གནས། ། འདི་ལྟར་ཇི་སྐད་བཤད་ཡེ་ཤེས། ། རྫོགས་པ་ཡོངས་སུ་འཇུག་པ་ནི། ། ཆོས་འབྱུང་ཕྱག་རྒྱ་གྲུ་གསུམ་པ། ། དཀར་པོ་སྟེང་དུ་གནས་བསམ་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་ཆུ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེའི་དབུས་གནས་པ། ། ནམ་མཁའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡི་གཟུགས་ཅན་ནོ། ། དེ་ནས་རླུང་མེ་ཆུ་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། ། ཨ་ཡིག་ཡོངས་གྱུར་ཟླ་བ་དེ་ལ་དེའི། ། སྟེང་དུ་ཟླ་བར་པཾ་ཡིག་སེར་པོ་ནི། ། ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་སྣ་ཚོགས་པདྨའོ། ། དེ་ཡི་ཟེ་འབྲུར་ཟླ་བ་ལ་བྷྲཱུཾ་ཡིག་ལས་སྐྱེས་པའི་འཁོར་ལོ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཆོད་རྟེན་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར། གྲུ་བཞི་པ་ལ་སྒོ་བཞི་པ། ། རྟ་བབས་བཞི་ཡིས་བརྒྱན་པ་དང་། ། དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་མེ་ཏོག་ཕྲེང་། ། མེ་ལོང་ལ་སོགས་པས་བརྒྱན་པ། ། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡི། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། ། ཉེར་སྤྱོད་ལྔ་ཡིས་བརྒྱན་པའོ། ། འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དབྱེར་མེད་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །

Then, first of all, in order to purify the field, one should meditate on one’s own mind as the sun. Within that, one should view one’s own mind in the form of a mass of brilliance. From the complete transformation of the syllable HŪṂ, there arise subtle vajras. One should visualize a vajra fence and a canopy below and above them, and in the four directions. Therefore: "Free from beginning, middle, and end, Abandoning exhaustion and [rebirth], The dharmas abiding in the channel of wisdom Reside in the state of total purity." Thus, the complete engagement of the wisdom as it has been explained is the triangular dharmodaya mudrā, white and situated above; one should visualize it. In the center of a multicolored lotus and vajra, it has a form that reaches the limits of space. Then, within the maṇḍalas of wind, fire, water, and earth, upon a moon arising from the complete transformation of the syllable A, there is a yellow syllable PAṂ upon that moon; from its complete transformation comes a multicolored lotus. In its pericarp, upon a moon, is a wheel born from the syllable BHRŪṂ. From its complete transformation, one should view the tiered palace of the wisdom stūpa, which is the very essence of Vairocana. As it is said: "Square, with four doors, Adorned with four archways, With lattices, half-lattices, and flower garlands, Adorned with mirrors and so forth. Because it is born from the utterly pure Dharmadhātu, It is adorned with the five sensory offerings. Because it is described as being utterly inseparable From all wandering beings without exception."

དེར་གྱུར་པའི་ཉེས་པས་རྗེས་སུ་གོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྡོང་བུ་གཅིག་ལ་རིམ་པ་གསུམ་འདབ་མ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་པའི་སྣ་ཚོགས་པདྨའི་གདན་ཉེ་བར་མཛེས་པའི་ལྷའི་གནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་དུ་གདུང་བ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཉེ་བར་བསགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། འདབ་མ་སོ་སོར་ཟླ་བའི་གདན་ལ་རྗེས་སུ་སོན་པ་མ་རིག་པའི་མུན་པ་རྣམ་པར་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་དགེ་བའི་འདབ་མ་སྐེམས་པའི་ཕྱིར་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་མྱུ་གུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྒོ་དང་ཟུར་དུ་ཉི་མའི་གདན་ལ་གནས་པའོ། ། ཐུགས་རྗེས་བརླན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བུམ་པ་གང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བརྒྱན་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱིས་རིན་པོ་ཆེ་ལྔའི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་སེམས་དེ་རྣམ་པར་དག་པར་གྱུར་པ། ཁང་པ་བརྩེགས་པའི་རང་བཞིན་ཁང་པ་རུ། ། དེ་ལ་དབུས་སུ་ཟླ་བའི་གདན་ལ་ནི། ། བཅུ་དྲུག་ཉིས་འགྱུར་གྱི་ནི་དབྱངས་རྣམས་ཀྱི། ། སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་མཚན་གྱིས་ཚོགས་པ་ཡི། ། ནུས་པས་རྫོགས་པར་བྱེད་པར་བལྟ་བར་བྱ། ། ལུགས་སུ་འབྱུང་དང་ལུགས་ལས་བཟློག་པ་ཡི། ། ཕྲེང་བ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་གནས་པ་ཡིས། ། དག་པ་ཟླ་བ་ཤེལ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིས། ། རྣམ་པར་འཕྲོ་བའི་འོད་ཟེར་ཕྲེང་རྣམས་ཀྱིས། ། དེ་ནས་ཀ་ལ་སོགས་ཀའི་སུམ་ཅུ་བཞི། །

Because it is not stained by the faults that arise therein, there is a seat of a variegated lotus with thirty-six petals in three tiers upon a single stalk, a divine abode that is exquisitely beautiful. In order to pacify the torment of the afflictions of all sentient beings, to accumulate the roots of virtue, and because it is the very nature of great compassion, there are moon seats upon each petal. In order to dispel the darkness of ignorance, to wither the petals of non-virtue, to ripen the sprouts of bodhicitta, and because it is the very nature of insight, there are sun seats at the gates and corners. Because it is moistened by compassion and because the collection of merit is fully perfected, it is adorned with full vases. Because it is the nature of the five wisdoms, it is the nature of the five precious gems. Likewise, one's own mind having become completely pure, within the palace that is the nature of the multi-storied mansion, one should visualize in the center upon a moon seat the assembly of the thirty-two marks, perfected by the power of the thirty-two vowels doubled to sixteen. By abiding in two garlands, one in forward order and one in reverse order, with the appearance of a pure moon-crystal, rays of light radiate forth in garlands. Then, the thirty-four consonants beginning with Ka...

དེ་རྣམས་ཌ་ཌྷ་ད་དྷ་ཡ་ལ་དང་བཅས་པ་རྣམས་འབད་པ་ཆུང་བ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་བཅུག་ནས་བཞི་བཅུར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཁོ་ན་ཉིས་འགྱུར་དུ་བྱ་སྟེ། དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་པོ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་ལས་སྐྱེས་པ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ། སྐུ་ཡི་བྱིན་རླབས་ལ་གྲུབ་པ། ། དེ་ནི་གང་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། ཌ་ཌྷ་ད་དྷ་ལ་ཡ་བདག། བཅུག་ནས་ཉིས་འགྱུར་ཀ་སོགས་བྱ། ། དེ་ལས་ཀྱང་ཟླ་བསམ་བྱས་ནས། ། དཔེ་བྱད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕྱིར། ། སྙིང་རྗེའི་རྩ་བ་ལས་བྱུང་དྲགས། ། དེའི་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད་དང་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གནས་གྱུར་པ། མེ་ལོང་དང་མཉམ་པ་ཉིད་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པ་དང་། བྱ་བ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཧྲཱིཿའི་ཡི་གེའི་ས་བོན་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རང་ཉིད་དཔལ་པདྨ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཐུབ་པའི་མཆོག་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ལུས་ཚད་མེད་པ་དང་། བསྡུས་པའི་དངོས་པོ་དང་སྐད་ཅིག་དང་དགའ་བ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པ་ཡང་དག་པར་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཞལ་བཞི་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། འགྲོ་བ་ཚིམ་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྩ་བའི་ཞལ་དང་ལུས་གང་བའི་ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་བ། གཡས་པ་དང་རྒྱབ་དང་གཡོན་པའི་ཞལ་སྔོན་པོ་དང་དམར་པོ་དང་ལྗང་གུའོ། ། སྔགས་དང་བདག་དང་ལྷའི་དེ་ཉིད་གསུམ་གསལ་བར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྤྱན་གསུམ་རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་ཕྱིར་ཕྱག་བརྒྱད་དོ། །

Since those [consonants] together with ḍa, ḍha, da, dha, ya, and la possess little effort, they are inserted and made into forty. Those very [letters] are to be doubled, which are the eighty minor marks. From those, the second moon maṇḍala is born. Likewise: "Accomplished through the blessing of the body, From what does that arise? Having inserted ḍa, ḍha, da, dha, la, and ya, Double the ka-series and so forth. From that, having visualized the moon, It accomplishes the minor marks. Because it is the nature of bodhicitta, It is produced from the root of compassion." Therefore, the ālayavijñāna, the afflicted mind (kliṣṭamanas), and the functioning consciousnesses (pravṛttivijñāna) are transformed. One should visualize oneself as the glorious Padmapāṇi Avalokiteśvara, the supreme Sage, whose body is composed of infinite atoms, and who clearly manifests the purity of the summarized entities, the moments, and the four joys. He is the nature of the five wisdoms, arisen from the complete transformation of the seed-syllable HRĪḤ. Because he satisfies all wandering beings, his root face and body are white like the full moon. His right, back, and left faces are blue, red, and green, respectively. Because he clarifies the three realities of mantra, self, and deity, he has three eyes. Because of the manner of the eight liberations, he has eight arms.

སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དག་མཉམ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ཕྱིར་དང་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དམ་པའི་སྐུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཉིས་སྒྲོན་མས་ཀུན་དུ་སྣང་མེས་བྱེད་པ་ལྟར་རང་སྣང་གི་རིག་མ་གོས་དཀར་མོ་གཡོན་གྱི་པང་དུ་ཕྱག་གིས་འཁྱུད་དེ་འཛིན་པའོ། ། སྲིད་པའི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམ་པར་འཆད་པ་ཡང་དག་པར་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་སྐྱིལ་ཀྲུང་ཕྱེད་པའོ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་དང་། མེ་ལོང་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་གཡས་པའི་ཕྱག་དང་པོར་གནས་པའི་རྩེ་མོ་ལྔ་པའི་རྡོ་རྗེས་གཡོན་གྱི་ཕྱག་དང་པོར་གནས་པའི་པདྨ་འབྱེད་བཞིན་པའོ། ། ཇི་ལྟར་པདྨ་དམར་པོ་ནི། ། གནས་ཀྱི་ཉེས་པས་མི་གོས་པ། ། དེ་བཞིན་གྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལྡན། ། གནས་ཉེས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཀྱང་ངོ་། ། དེ་ཕྱིར་པདྨ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། གདུལ་དཀའ་བ་འགགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་པདྨའི་ལྕགས་ཀྱུ་གདེངས་པའོ། ། གདུལ་བྱ་མ་ཡིན་པ་འཆིང་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་པདྨའི་ཞགས་པས་མཚན་པའི་ཕྱག་གོ། ། དོན་དམ་པ་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་གསལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདུད་རྩིས་གང་བའི་ཐོད་པ་ཕྱག་ཏུའོ། ། སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་ལུས་འཇོག་པ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མགོ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྐང་པའི་མཐར་ཐུག་པའི་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་རོ་གཅིག་ཅིང་དབྱེ་བ་མེད་པའི་མགོ་བོའོ། །

Because he is the nature of the union of emptiness and great compassion, and because he clearly manifests the supreme body of the nature of insight and method, he embraces and holds the self-manifesting consort Pāṇḍaravāsinī on his left lap with his hand, just as a lamp illuminates all things with its two-fold light. Because he is liberated from the bonds of cyclic existence and perfectly guards the uninterrupted state of meditative concentration, he is in the half-lotus posture. Because he is the nature of the purity of the five aggregates, such as form, and because he is the purity of the five wisdoms, such as the mirror-like wisdom, he holds a five-pronged vajra in his first right hand, opening a lotus held in his first left hand. Just as a red lotus is not stained by the defects of its location, so too the accomplished yogi is not stained by the various defects of his dwelling; therefore, he is called "Lotus." Because he subdues those who are difficult to tame, he brandishes a lotus hook. Because he binds those who are not to be tamed, his hand is marked with a lotus noose. Because he clarifies that all phenomena are selfless from the ultimate perspective, he holds in his hand a skull-cup filled with the nectar of wisdom. This is because he has abandoned the attachment to the body as a collection of the six sense bases and so forth. Through the analysis of the body from the head down to the feet, the head is the single taste of emptiness, free from all differentiation.

གཡོ་བ་མེད་པའི་དངོས་པོའི་ཕྱིར་དག་པའི་ཤེལ་དང་དུང་དང་ཀུནྡ་དང་ཟླ་བ་ལྟར་དཀར་བའི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་པ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱག་ཏུ་རིན་པོ་ཆེའོ། ། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལྷ་མོའི་ནུ་མ་ལ་རེག་ཅིང་དགའ་བའོ། ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱིས་གཟིར་བའི་འགྲོ་བ་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་ཅོད་པན་ཅན་ནོ། ། བཅུད་ལེན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཟླ་བའི་ཆའི་མྱུ་གུ་ཅན་གྱི་རལ་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ཤས་བསྡུས་པར་བཅས་པ་རྣམ་པར་འཇོམས་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་པདྨ་དཀར་པོས་དབུ་ལ་མཚན་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ། སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་འཛིན་པ་ཡི། ། ཐུགས་རྗེས་རྗེས་ཆགས་ཡང་དག་བྱུང་། ། ཡང་དག་རྫོགས་པའི་དགེ་ཆོས་ཀྱིས། ། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ངེས་འདུལ་བྱེད། ། ཀུན་གྱིས་བརྒྱན་པའི་གཟུགས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཞི་དང་སྒེག་པ་འཆང་བ་པོ། ། ཤེས་རབ་ཐབས་བདག་དམ་པའི་སྐུ། ། མཚན་མོར་བྱེད་པ་མཆོག་འབར་བྱེད། ། ཅེས་པ་དང་། གཞན་ཡང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་མའང་ཐམས་ཅད་དུ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཚུངས་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་ན་ཕྱག་གཉིས་པདྨ་དམར་པོ་རྣམ་པར་རྒྱས་པར་བྱེད་བཞིན་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ། སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་པའི་རྣམ་གཡེང་གིས། ། མ་ལུས་འགྲོ་དོན་བྱ་དེ་མཆོག། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཟུགས་བདག་ཉིད་ནི། ། བསམས་ནས་བསྒོམ་པར་བརྩམ་པར་བྱ། ། ཞེས་དེ་ལྟ་བུ་ནི་དང་པོ་སྦྱོར་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རང་གི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་དོ། ། དེ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག།

Because he is an immovable entity, he holds a khaṭvāṅga as white as pure crystal, a conch, a jasmine flower, or the moon; and for the sake of the sublime Dharma, he holds a jewel in his hand. Because he possesses the nature of non-conceptual insight, he touches and delights in the breasts of the goddess. Because he possesses the supreme power of individual investigation toward beings tormented by the three types of suffering, he wears a crown of Amitābha. Because he has perfected the extraction of essences and is adorned with a mass of matted locks that are sprouts of the crescent moon of primordial wisdom (jñāna), and because he is not a destroyer of the gathered portions of suchness, his head is marked by a white lotus. Likewise: "Through compassion that arises from the perfect attachment of caring for sentient beings, And through the perfectly complete virtuous dharmas, he definitively subdues all afflictions. With forms adorned by all [ornaments], he maintains the peaceful and the graceful. The supreme body, the nature of insight and method, Blazes like the most excellent maker of night." And furthermore: "The Blessed Lady, in every respect, Should be visualized as identical to the Blessed One." Alternatively, he has two hands, causing a red lotus to fully blossom. Likewise: "Through various emanations and distractions, He performs the supreme benefit for all beings without exception. Having visualized the nature of the Blessed One's form, One should begin the meditation." Such is the meditative absorption (samādhi) called the "Initial Application," which accomplishes one's own welfare. Then follows the "Supreme King of Maṇḍalas."

གཞན་གྱི་དོན་དུ་སོ་སོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཐུགས་རྗེས་བསྟན་ནས། སྙིང་གར་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་ཧྲཱིཿཡིག་གི་ས་བོན་ལས་འོད་ཟེར་ཀུན་ཏུ་སྤྲོས་ནས་ཕྱོགས་བཅུར་གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བདག་ཉིད་རྣམས་བཀུག་ནས་རབ་ཏུ་བཅུག་ནས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་ཀྱང་མཐར་དེའི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་འགྲོ་བ་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ནས་འདི་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་སྔར་བརྗོད་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམས་ལ་ཀ་ཡིག་ལ་སོགས་པའི་ས་བོན་དང་མཚན་མ་རྣམས་སུ་གནས་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ། སངས་རྒྱས་ཚོགས་རྣམས་བཀུག་ནས་ནི། ། རང་གི་ས་བོན་ནང་གཞུག་བྱ། ། སླར་ཡང་ཡིད་ཀྱིས་ཕྱུང་ནས་ནི། ། གཉུག་མའི་ས་བོན་རིམ་ཇི་བཞིན། ། འདི་ཡི་དགོད་པའི་རིམ་པ་ནི། ། དང་པོའི་འདབ་མ་བརྒྱད་ཀྱི་རིམ་པ་ལ། ཤར་དུ་པདྨ་སྤྱན་མ་ལྷ་མོ་བསྒོམ་པ་བློ་ལྡན་པ། ། ལྷོ་རུ་རིན་ཆེན་པདྨ་ཞེས། ། ནུབ་ཏུ་པདྨ་རྡོ་རྗེ་ཅན། ། དེ་བཞིན་གཡོན་དུ་པདྨ་སྒྲོལ་མ། མེ་རུ་པདྨ་གོས་མ་སྟེ། ། པདྨ་འབར་བ་བདེན་བྲལ་དུ། ། པདྨ་སྔོན་མོའི་ཁྲོ་གཉེར་ཅན། ། རླུང་གི་ཟུར་དུ་ཡང་དག་གནས། ། པདྨ་རྩེ་མོ་དབང་ལྡན་དུའོ། ། དྲུག་གཉིས་འདབ་མའི་རིམ་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་སོ། ། དེ་རྣམས་མིང་ནི་རིམ་པར་བཤད་པ་ནི། ། པདྨ་སྐར་མདའ་པདྨ་སྒྱུ་མ་དང་། ། དེ་བཞིན་པདྨ་འདོད་པའི་དབང་ཕྱུག་མ། ། པདྨ་ལྡན་པ་པདྨ་མཚུངས་མ་དང་། ། དེ་བཞིན་པདྨ་གཏུམ་པོའི་དབང་ཕྱུག་མ། ། པདྨ་གསང་མ་པདྨ་ཆེན་མོ་དང་། ། པདྨ་ཟླ་བ་ཕྱི་མར་བཤད་པའོ། །

One should meditate individually for the sake of others. Following that, having shown compassion to all wandering beings, one should imagine that light rays radiate everywhere from the seed-syllable hrīḥ of the wisdom-being (jñānasattva) at the heart, summoning the natures of the Tathāgatas residing in the ten directions, and then absorbing them. Finally, as those [Tathāgatas] completely transform into the form of that [deity] and emerge to care for wandering beings, one should imagine that they transform into the forms [of the goddesses] and abide as the seed-syllables and signs, such as the letter ka, upon the previously mentioned moon-maṇḍalas. Likewise: "Having summoned the hosts of Buddhas, One should cause them to enter within one's own seed-syllable. Again, having mentally emitted them, In the sequence of the innate seed-syllables, This is the sequence of their arrangement: On the sequence of the eight petals of the first [circle], The wise one should meditate on the goddess Padmanetrī in the east, In the south, the one called Ratnapadma, In the west, Padmavajriṇī, And likewise, Padmatārā in the north. Padmavastrā is in the southeast, The blazing Padma is in the southwest, The blue Padma Bhṛkuṭī is Perfectly situated in the northwest corner, And Padmakoṭī is in the northeast. These are the goddesses of the sequence of the twelve petals. Their names are explained in order as follows: Padmolkā, Padmamāyā, And likewise Padmakāmeśvarī, Padmavatī, Padmasamā, And likewise Padmacaṇḍeśvarī, Padmaguhā, and Mahāpadmā; Padmacandra is explained for the outer [circle]."

པདྨ་སྣང་མ་པདྨ་གཽ་རཱི་མ། ། པདྨ་མཛོད་མ་དང་ནི་བཅུ་གཉིས་སོ། ། དེ་ནས་གསུམ་པ་འདབ་མ་བཅུ་དྲུག་པ་དེ་ལ་ལྷ་མོ་རྣམས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏེ། པདྨ་དབང་ཕྱུག་པདྨའི་གདོང་མ་དང་། ། པདྨ་གཏུམ་མར་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་དང་། ། པདྨ་རིག་པ་མཆོག་མའི་མཆོག་དང་ནི། ། སླར་ཡང་པདྨ་རྒྱ་མཚོ་མ་དང་ནི། ། པདྨ་སྣང་བྱེད་མ་ཞེས་རབ་བརྗོད་མ། ། དེ་བཞིན་པདྨ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དང་། ། པདྨ་འདོད་མ་པདྨ་འགྲོ་མ་དང་། ། པདྨ་ནག་མོ་པདྨ་བདེ་མ་དང་། ། བཅུ་བཞི་མ་ནི་པདྨ་ཅན་མ་སྟེ། ། གཞན་ཡང་པདྨ་སྔོན་མའི་གཏེར་མ་དང་། ། པདྨ་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་མ་ནི་མཛེས། ། ཞེས་པ་རིམ་པ་གསུམ་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས། ། འདི་ནི་ཀུནྡ་ཟླ་བ་བ་མོ་དང་། ། ག་པུར་གང་བ་ལྟ་བུར་ཡན་ལག་གསལ། ། དགའ་བའི་ཚོགས་རྣམས་རྣམ་རྒྱལ་དགོད་པ་དང་། ། མཁུར་པའི་རི་མོ་ཅུང་ཟད་དཀར་དམར་ཏེ། ། རྣམ་བཀྲ་སྤྱོད་མ་སྒེག་པ་རྒྱུན་ཆགས་པར། ། གར་སྡུད་གླུ་ཡིས་རྟེན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག། ཨུཏྤལ་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་རྫི་མས་མཚན། ། སྤྱན་གསུམ་ཀུན་ནས་མཛེས་པའི་ཞལ་གཅིག་པ། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བ་མཐིལ་དུ་འབྱར་བྱེ་བ། ། རྣམ་རྒྱས་གེ་སར་དམ་པའི་འདབ་བཀྲ་བ། ། མཚོ་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམ་པར་ཁ་བྱེ་བ། ། དག་པ་མགོ་ལ་ཅོད་པན་དུ་འཆང་བ། ། བསྙེམས་བཅས་གྱེན་དུ་དྲང་པོར་བསྒྲེང་བའི་ལུས། ། ཁ་ཊྭཱཾ་ག་ལ་ཅུང་ཟད་གཟིགས་པར་བཅས། ། གཡས་མིན་ལ་དང་གཡས་པའི་ཕྱག་གནས་པ། ། ཐོད་པའི་དོ་ཤལ་འོད་དང་རྣམ་སྒེག་པ། ། ཕྱག་གི་རྩེ་མོར་རྣམ་བཀྲའི་ཞགས་པས་རོལ། ། ཕྱག་གཞན་དུ་ནི་དྲག་པོའི་ལྕགས་ཀྱུས་བྲེལ། ། དགའ་བ་དགའ་བཅས་མི་དལ་གར་བྱེད་དོ། །

Padmanāma, Padmagaurī, and Padmanidhi—these are the twelve. Then, on the third [circle] of sixteen petals, the goddesses are in their proper order: Padmeśvarī, Padmavaktrā, the renowned Padmacaṇḍī, the supreme Padmavidyottamā, and again Padmasāgarā, the one called Padmālokā, likewise Padmacintāmaṇi, Padmakāmā, Padmagāminī, Padmakālī, and Padmasukhā; the fourteenth is Padmavatī, and furthermore Padmapūrvanidhi and the beautiful Padmayogīśvarī. These are the goddesses of the third stage. Their limbs are as clear as kunda flowers, the moon, or frost, and filled with camphor. They laugh with the victory of the assembly of joys; the markings on their cheeks are slightly white and red. With variegated movements, they are constantly graceful, and through the gathering of dance and song, they enter the support. They are marked by eyelashes like victorious utpala flowers, with one face beautiful with three eyes on all sides. A garland of skulls is attached to their palms; they possess the variegated petals of a supreme, fully blossomed filaments. With pure heads, they wear crowns; their bodies are held straight and upright with pride. Looking slightly at the khaṭvāṅga, the left and right hands rest [therein]. With the radiance and grace of a necklace of skulls, they sport with variegated nooses at the tips of their hands. With other hands, they are occupied with fierce iron hooks. Accompanied by joy, they dance without ceasing.

ཁོར་ཡུག་ཀུན་དུ་ཉམས་དང་བཅས་པ་དྲག། ཅེས་པ་བསྐྱོད་པའི་ཉམས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་བཅིངས་པས་གར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་གླུ་ནི་བླང་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར། ཨོཾ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀུན་ལ་སོགས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མཆོག་གིས་གཟུགས་འཆང་བ། ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་རྣམ་བཀྲ་སེམས་ཅན་འདུལ་བ་མཆོག་ཏུ་གྲུབ་པ་མཆོག། སེམས་ཅན་དག་པ་པདྨོ་མཆོག་གི་དགའ་བ་བལྟ་བར་གྱིས། ། ཨ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། པདྨ་སྤྱན་རས་གཟིགས་པ་ཡི་ནི་དབང་ཕྱུག་ཐར་པའི་དགའ་བའོ། ། ཨོཾ་སངས་རྒྱས་ཁྱོད། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཁྱོད། ཚངས་པ་དང་ཁྱབ་འཇུག་དང་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཁྱོད། ། ཟླ་བ་ཉི་མ་ཁྱོད། ཨ་ལ་ལ་ལ་ཧོ། པདྨ་ཛཱ་ལ་ཤྲཱིཿཞེས་གླུ་བླང་། སླར་ཡང་པྲ་ཀྲྀ་ཏའི་སྐད་ཀྱིས་གླུ་ལེན་པ། ། རྣམ་པ་མང་པོ་འདུལ་བའི་རྣམ་པ་ཡི་ནི་གནས། ། རབ་ལས་གར་གྱིས་སྡུད་པའི་སངས་རྒྱས་གར་དབང་ཕྱུག། ཚོགས་ནི་རྣམ་སད་ཡིད་ནི་རྣམ་པར་རྨོངས་པའི་གར། ། གར་གྱི་གར་གྱིས་མ་འདྲེས་གླུ་འདི་བླར་གསང་བཅས། ། ཞེས་པྲ་ཀྲྀ་ཏའི་གླུ་ཡིས་གླུ་ལེན་པར་བྱེད་དོ། ། ཕྱི་རོལ་དུ་པི་ཝང་མ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་མོའི་ཚོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་པདྨ་ཕེག་རྡོབ་ཀྱི་རོལ་མོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཡང་དག་པར་བསྟོད་ཅིང་ཕེག་རྡོབ་རྗོད་པར་བྱེད་དོ། ཨོཾ་པདྨ་པདྨ་ཧྲཱིཿ ཨོཾ་པདྨ་པདྨ་ཤྲཱིཿ ཨོཾ་པདྨ་པདྨ་དྷི། ཨོཾ་པདྨ་པདྨ་ཧྲཱིཾ། ཨོཾ་པདྨ་པདྨ་ཧཱིཾ། ཨོཾ་པདྨ་པདྨ་བྷྲཱུཾ། ཨོཾ་པདྨ་པདྨ་ཧྲཱཾ། ཨོཾ་པདྨ་པདྨ་ཤྲཱི། ཞེས་པས་པདྨ་འདབ་མ་བརྒྱད་པའི་སྙིང་པོར་གར་བྱེད་དོ། ། འདི་ལྟར་གསལ་བྱེད་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་བསམ་མོ། །

"Surrounded by a pervasive, intense grace"—thus, with the grace of movement, one should perform the dance by binding the wheel. Likewise, one should sing the song as follows: Oṃ! You who assume the supreme forms of all the Tathāgatas and so forth, in manifold ways; you who are the supreme accomplishment in taming sentient beings through various and variegated means; behold the supreme joy of the pure lotus of sentient beings! Ala la la ho! You are the lord of the lotus-like Avalokiteśvara, the joy of liberation! Oṃ! You are the Buddha! You are the Vajradhara! You are Brahmā, Viṣṇu, and Maheśvara! You are the moon and the sun! Ala la la ho! Sing the song: "Padma-jāla-śrīḥ!" Furthermore, sing the song in the Prakrit language: The abode of the various modes of taming many beings; the Buddha, the Lord of Dance, who gathers through the most excellent dance; the dance that bewilders the minds of the assembly of awakened ones; this secret song, unmixed with other dances, is supreme! Thus, one sings the song with the Prakrit melody. Outside, together with the assembly of goddesses such as Vīṇā and the others, one perfectly praises the Blessed One with the music of the lotus-clapper and performs the clapping. Oṃ padma padma hrīḥ | Oṃ padma padma śrīḥ | Oṃ padma padma dhi | Oṃ padma padma hrīṃ | Oṃ padma padma hīṃ | Oṃ padma padma bhrūṃ | Oṃ padma padma hrāṃ | Oṃ padma padma śrī | With these, one dances at the center of an eight-petaled lotus. In this way, one should visualize the goddesses who are the nature of the thirty-six consonants.

ཅི་ལྟར་མཐར་གནས་ལ་སོགས་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ལས་ར་ཡིག་སྤངས་པ་རྗེས་སུ་སྣ་ལྡན་ལ་སོགས་པ་དང་བཅས་པ་རྗེས་སུ་སྣ་ལྡན་ལ་སོགས་པ་དབྱངས་ཐུང་ངུ་ནི་ཐབས་སོ། ། རིང་པོ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་མཐའ་ཡས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྤྲོ་བར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འདྲེན་པ་དབུས་(གྱི་,ཀྱི་)ཟེ་འབྲུ་ལ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་རྣམ་པར་དག་པ་པདྨ་བརྒྱད་པའི་ནང་གི་རིམ་པའོ། ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་བཅུ་གཉིས་རྣམ་པར་དག་པ་གཉིས་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་རྣམ་པར་དག་པ་གསུམ་པའི་ཞེས་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཧྲཱིཿཡིག་ལས་ཁམས་གསུམ་པ་ཁྱབ་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་སྤྲོས་ནས། ཆོས་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་པའི་ཐབས་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ལ་སོ་སོར་བཀོད་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་རྣམས་བཀུག་ནས་དེའི་ས་བོན་ནང་དུ་བཅུག་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྲུང་བའི་ཆེད་དུ་ཁྲོ་བོའི་གཟུགས་ཀྱིས་དབྱུང་བར་བྱའོ། ། དེ་ལ། མ་དད་ཕུང་པོ་འཇིག་ལྟ་དང་། ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པ་དང་། ། དད་པའི་རང་བཞིན་བཟང་པོ་ནི། ། ཤར་སྒོར་པདྨ་ལྕགས་ཀྱུའོ། ། ཁ་དོག་དཀར་པོ་ཆེན་པོའི་སྐུ། ། རབ་སྤྲོས་ཁྲོ་བོས་ཀུན་ཏུ་འཁྲུགས། ། སྔོན་པོ་དམར་པོར་སྣང་བའི་ཞལ། ། སྤྱན་གསུམ་འཇིགས་པའི་གཟུགས་ཅན་ཏེ། ། ལྕགས་ཀྱུ་ཐོ་བ་འཁོར་ལོ་དང་། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་སྡིགས་མཛུབ་རྣམས། ། འཆང་ཞིང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས། ། སོན་ཅིང་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པའོ། །

Just as in the classification of the ānantaryas and so forth, the letter ra is excluded; together with the nasals and so forth, the short vowels are method (upāya), while the long vowels are the nature of insight (prajñā). Therefore, one should visualize the leader of the maṇḍala, the essence that emanates the maṇḍala wheel of infinite yoginīs, at the central pistil. In that regard, the inner circle of the eight-petaled lotus is the purity of the eightfold noble path; the second is the purity of the twelve links of dependent origination; and the third is the purity of the sixteen emptinesses—having understood this, one should then emanate a mass of light rays pervading the three realms from the syllable hrīḥ. Having established all sentient beings in the state of the Tathāgata through infinite methods such as teaching the Dharma, and having summoned those Tathāgatas and absorbed them into the seed-syllable, they should be emanated in the form of wrathful deities (krodha) for the sake of protecting the maṇḍala wheel. Regarding that: The destroyer of the aggregates of the faithless, The exhaustion of the cognitive obscurations, And the excellent nature of faith— At the eastern gate, the lotus hook. With a body of great white color, Utterly agitated by emanated wrathful deities, With faces appearing blue and red, Three eyes and a terrifying form, Holding a hook, a hammer, a wheel, A skull-cup, a khaṭvāṅga, and the threatening gesture, He stands, having arrived, Always dwelling in the center of a sun maṇḍala.

ལེ་ལོ་ཉོན་མོངས་པ་ཡི་བདུད། ། མཐར་འཛིན་ལྟ་བ་མི་མཐུན་ཕྱོགས། ། རྣམ་དག་བརྩོན་འགྲུས་ཡང་དག་བྱུང་། ། འབར་བའི་གསེར་གྱིས་མཚུངས་པ་སྟེ། ། གེ་སར་སྔོན་པོའི་ཞལ་ལ་ནི། ། སྤྱན་ནི་གསུམ་པོ་འཆང་བར་བྱེད། ། དབྱུག་པ་ཞགས་པ་ཐོད་པ་དང་། ། ཁ་ཊྭཱཾ་སྡིགས་མཛུབ་ནོར་བུའོ། ། མ་ལུས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས། ། འདུལ་བའི་དོན་དུ་ཡང་དག་གདེངས། ། ཉི་མའི་གདན་ནི་ཀུན་ཏུ་གནོན། ། པདྨ་ཞགས་པའང་ལྷོ་ཕྱོགས་སུའོ། ། འཆི་དང་བརྗེད་ངས་ལོག་ལྟ་དང་། ། ཆོས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས། ། རྣམ་དག་དྲན་པ་ཡང་དག་བྱུང་། ། པདྨ་ལྕགས་སྒྲོག་ཉི་མའི་འོད། ། དམར་གནག་དཀར་བའི་སྤྱན་གསུམ་གྱི། ། དམར་སེར་མེ་ཡི་འོད་རྣམས་ཀྱིས། ། གསལ་བའི་ཞལ་གྱིས་ཁྲོས་པ་ཡི། ། འོད་ཀྱིས་ནམ་མཁའ་ཀུན་རྟོགས་པ། ། ཐོད་པ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག་བསྣམས་ཤིང་། ། སྡིགས་མཛུབ་འཁོར་ལོ་འཆང་བ་པོ། ། གཡས་བརྐྱང་གནས་སུ་གནས་པའོ། ། ལྕགས་སྒྲོག་པདྨ་ཕྱག་གིས་བསྣམས། ། ནུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་ཀུན་སོང་སྟེ། ། ཉི་མར་ཐུགས་རྗེའི་གཏེར་བསམ་བྱ། ། རྣམ་གཡེང་ལྟ་བ་མཆོག་འཛིན་དང་། ། ལྷ་ཡི་བུ་བདུད་བྱ་བའི་སྒྲིབ། ། རྣམ་པར་གཡེང་བས་རབ་གཏུམ་འོད། ། དམ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རང་བཞིན། ། ལྗང་གནག་དཀར་བའི་རྣམ་པ་ཡི། ། ཞལ་གྱིས་ཀྱང་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། བཻ་ཌཱུརྱ་འོད་སྤྱན་གསུམ་པ། ། པདྨ་འབེབས་པ་པད་ཆེན་པོ། ། རྡོ་རྗེ་རལ་གྲི་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། སྡིགས་མཛུབ་སྣོད་ཀྱིས་བརྒྱན་པར་བྱ། ། དེ་ནས་འགྲོ་བའི་བྱ་བྱས་ནས། ། དེ་ཡི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཟད་སྐྱེས། ། དེ་བསྡུས་བརྟན་པར་བལྟས་ནས་ནི། ། བྱང་གི་སྒོ་རུ་ཉི་མ་ལའོ། །

Laziness is the māra of the afflictions; the view of grasping at extremes is the discordant factor. From the arising of pure diligence, he is like blazing gold. Upon a face of blue filaments, he bears three eyes. He holds a staff, a noose, a skull-cup, a khaṭvāṅga, a threatening gesture, and a jewel. The entire assembly of Buddhas without exception is perfectly poised for the sake of subduing. He completely treads upon a sun seat; a lotus and noose are also in the southern direction. Death, forgetfulness, wrong view, and the obscuration of the Dharma are the discordant factors. From the arising of pure mindfulness, he holds a lotus, an iron chain, and the light of the sun. With three eyes—dark red and white—his face is radiant with the light of orange fire. With wrathful light, he pervades the entire sky. He carries a skull-cup and a khaṭvāṅga, and holds a threatening gesture and a wheel. He stands in the posture with the right leg extended. With hands holding an iron chain and a lotus, he has gone to the western direction. One should visualize the treasure of compassion upon the sun. Distraction, the view of holding views as supreme, and the obscuration called the māra of the son of the gods are the factors of distraction. With the light of the fierce one, he is the nature of sublime meditative concentration. Adorned with a face that is green, black, and white, he has three eyes with the light of lapis lazuli. He is the great lotus who brings down the lotus. He is adorned with a vajra, a sword, a khaṭvāṅga, a threatening gesture, and a vessel. Then, having performed the activities for beings, the discordant factors are exhausted. Having viewed that as condensed and stable, he is at the northern gate upon the sun.

ཁྲོས་པས་སྟག་གི་པགས་པའི་གོས། ། སྦྲུལ་གྱི་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་དང་། ། ཐོད་པའི་ཕྲེང་བའི་ཅོད་པན་ཅན། ། ཐོར་ཅོག་ལྔ་ནི་འཆང་བ་དང་། ། དགུག་དང་གཞུག་དང་འཆིང་བ་དང་། ། དེ་བཞིན་དུ་ནི་མཉེས་པར་བྱེད། ། རྣམ་པར་གཞོམ་དུ་མེད་པའི་ལས། ། གཞན་ནི་ཁྱད་པར་ལས་ཤེས་བྱ། ། ཟུར་མ་རྣམས་སུ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། ཞལ་གཅིག་པ་ལ་ཕྱག་བཞི་པ། ། སྤྱན་གསུམ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པ། ། གཙིགས་པའི་ཞལ་གྱིས་འཇིགས་པར་བྱེད། ། སྣོད་དང་ཅང་ཏེའུ་ཁ་ཊྭཱཾ་ག། དྲིལ་བུ་ཞེས་པ་འཆང་ཞིང་བསྟོད། ། སྣ་ཚོགས་ཆུ་སྐྱེས་ཟླ་དབུས་གནས། ། དེ་བཞིན་ཕྱོགས་རིམ་གཡས་བརྐྱང་བཅས། ། རོ་ལངས་དྲག་པོའི་སྒྲ་ལྡན་མ། ། རྡོ་རྗེ་མཆེ་མ་སྟོབས་ཆེན་མ། ། ཡན་ལག་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་རྒྱུས། ། ཀུན་དུ་འཁོད་ཅིང་རྣམ་གནས་པ། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཉིད་བསམ་པར་བྱས། ། དཀྱིལ་འཁོར་བདག་པོ་ལ་མངོན་ཕྱོགས། ། དེའི་རྗེས་སུ་འདི་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ནི། ཨོཾ་ཏྲཱཾ་ཧཱུཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་ལཱཾ་མཱཾ་པཱཾ་ཏཱཾ་བྷྲཱུཾ་ཁཾ་ཧྲིཾ་ཧྲོཾ་ཧཱུཾ་བཾ་ཨོཾ་ཧཱུཾ་ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུཾ་ཞེས་པ་ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་དང་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ་ཇི་ལྟར་རིགས་པར་ཐམས་ཅད་དགོད་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་གསུངས་པ། བུཾ་ཧཱུཾ་ཨཱཾ་ཧྲི་ཁཾ་ལཱཾ་མཱཾ་པཱཾ་ཏཱཾ་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿ། ཁ་རཾ་ཀྵིཾ་ཛཱཾ་ཀྵཾ་ཥྐཾ་སཾ་ཁཾ་ཞེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་གི་ས་བོན་གཱཾ་རཾ་ཁཾ་ཧཱུཾ་དང་མཚན་མ་རང་གི་རྟེན་ལ་བརྟེན་པའི་སྐུའོ། ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པའོ། ། ས་ལ་སོགས་པ་ནི་སྤྱན་མ་ལ་སོགས་པའོ། །

Fierce, he wears a tiger-skin garment, adorned with ornaments of snakes, and a crown of a garland of skulls. He bears the five topknots and performs the acts of summoning, entering, binding, and likewise pleasing. One should know the other, the indestructible activity, as the specific activity. In the corners are the ḍākinīs, each with one face and four arms, three eyes, and various colors; they terrify with their bared fangs. Holding a vessel, a hand-drum, a khaṭvāṅga, and a bell, they are praised. Abiding in the center of a multicolored lotus and moon, likewise in the directions in sequence with the right leg extended, they are Vetālī, Caṇḍākṣī, Śauṇḍinī, Cakravegā, Khaṇḍarohā, Śyāmādevī, Subhadrā, and Mahābalā. Through the connection of gathering all the limbs, they are seated and stationed everywhere. One should visualize the maṇḍala itself, facing the lord of the maṇḍala. Following that, the seed-syllables of these are: OṂ TRĀṂ HŪṂ KHAṂ HŪṂ LĀṂ MĀṂ PĀṂ TĀṂ BHRŪṂ KHAṂ HRĪṂ HROṂ HŪṂ VAṂ OṂ HŪṂ OṂ ĀḤ HŪṂ. These should be placed appropriately throughout all the aggregates, sense bases, elements, body, speech, and mind. Furthermore, it is said: BŪṂ HŪṂ ĀṂ HRĪḤ KHAṂ LĀṂ MĀṂ PĀṂ TĀṂ JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ KHARAṂ KṢIṂ JĀṂ KṢAṂ ṢKAṂ SAṂ KHAṂ. Such are the seed-syllables GAṂ RAṂ KHAṂ HŪṂ and the signs, which are the bodies supported by their respective bases. Form and so forth are Rūpavajrā and so forth. Earth and so forth are Locanā and so forth.

གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་བཅུག་པའི་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། ། ལེགས་བརྟན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དཔའ་ཡིས། ། དང་པོར་ཐར་པས་ཤེས་བྱར་གྲགས། ། ཞེས་པ་དེ་ལྟར་ཀུན་ནས་གྲུབ། ། དམ་ཚིག་དཀྱིལ་འཁོར་བལྟས་ནས་ནི། ། སྙིང་གའི་ཡེ་ཤེས་སེམས་འོད་ཀྱིས། ། ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་དགུག་པར་བྱ། ། འདི་ནི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱལ་པོ་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའོ། ། དེ་ནས་སྙིང་གའི་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བཀུག་ནས་དམ་ཚིག་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་འོ་མ་ལ་འོ་མ་བཞིན་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་དངོས་པོས་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ལས་བྱུང་བ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མཆོག་ཏུ་རོ་མྱང་བ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མཐའ་དག་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་མཆོད་ཡོན་གྱི་སྣོད་དུ་མེ་ཏོག་དང་ཙནྡན་ལ་སོགས་པ་སྦྱོར་བར་བསམས་ནས། པདྨ་ལྕགས་ཀྱུ་ལ་སོགས་པའི་ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་འཁོར་ལོ་ལ་སྲུང་བ་བྱས་ཏེ་མཆོད་ཡོན་དང་མེ་ཏོག་དང་ཙནྡན་ལ་སོགས་པ་དབུལ་བར་བྱའོ། ། དེ་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་ས་བོན་གྱི་འོད་ཟེར་གྱིས་བཀུག་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པར་མཆོད་ནས་དབང་བསྐུར་བར་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་དེ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་གྱིས་གང་བའི་ནོར་བུའི་བུམ་པས།

The five aggregates, such as form and so forth, are the buddhas, Vairocana and the others. Likewise, those such as Kṣitigarbha who are placed within the eyes and so forth are also [the buddhas]. As it is said: "By the very being of the firmly stable hero, liberation is first known as the object of knowledge." Thus it is established in every respect. Having beheld the samaya maṇḍala, one should summon the wisdom maṇḍala with the light of the wisdom-being at the heart. This is widely renowned as the meditative absorption of the Supreme King of Maṇḍalas. Then, having summoned the wisdom maṇḍala with the light rays of the mantra at the heart, one should visualize it entering the wheel of the samaya maṇḍala, merging into a single entity like milk into milk. One should behold the entire wheel of the maṇḍala, relishing the supreme flavor through the meditative absorption of great bliss arising from insight and method. Following that, having visualized flowers, sandalwood, and so forth being prepared in the vessel of the offering water, the wrathful deities such as Padma-aṅkuśa and others should guard the wheel of the maṇḍala, and one should present the offering water, flowers, sandalwood, and so forth. Then, having emanated offering goddesses who summon the Tathāgatas with light rays from the seed syllable at one's own heart, one should present them with perfect offerings and request empowerment. Then, with jeweled vases filled with the nature of the five wisdoms, they...

དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བདག་པོ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བར་བསམ་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བྷི་ཥིཉྩ་ཀ་ས་མ་ཡ་ཤྲི་ཡེ་ཧཱུཾ། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བསམས་ནས་མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་། མཆོད་པ་པོ་དང་མཆོད་པའི་བདག་ཉིད་སེམས་ཙམ་མོ་ཞེས་རྣམ་པར་བསམས་ནས་སྔགས་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ཨོཾ་སརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་པཱུ་ཛ་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། སླར་ཡང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སྔར་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་སྒྲ་བརྙན་བཞིན་དུ་སྒྲའི་ཚོགས་མཐའ་དག་ངེས་པར་བརྟགས་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་མོ་རྣམས་འཆད་བཞིན་པའི་བསྟོད་པ་ཞལ་ནས་བརྗོད་པར་བསམས་ནས། རྡོ་རྗེ་ཆེན་པོ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ། དགའ་བ་ཆེན་པོ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཕྲིན་ལས་ཆེན་པོ་ཕྱག་འཚལ་འདུད། ། ཁྱོད་ལས་རྡོ་རྗེ་དང་སེམས་དཔའ། ། ཁྱོད་ལས་པདྨ་ལེགས་སྤྲུལ་པ། ། ཁྱོད་ལས་རིན་ཆེན་ལྷ་མོ་ཆེ། ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ་དེ་བཞིན་ཉིད། ། ཁྱོད་ལས་སངས་རྒྱས་དཔའ་བོ་ཆེ། ། ཡང་དང་ཡང་དུ་ཡང་དག་འབྱུང་། ། ཁྱོད་ལས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཡང་། ། ཁྱོད་ལས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་ཚོགས། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། ཁྱོད་ལས་གཟུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། ། ཁྱོད་ལས་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྔགས་ཀྱང་། ། སླར་ཡང་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་པོའི་ཚོགས། ། སླར་ཡང་པྲ་ཀྲྀ་ཏའི་སྐད་ཀྱིས་བསྟོད་པ། ། ཡོན་ཏན་མཆོག་ཐོབ་ཤིན་ཏུ་དགའ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར། ། ཨ་ལ་ལ་ཧོཿ། མཐའ་དག་བདེ་ཆེན་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། མཐོང་ཞིང་ཉམས་ཀྱིས་གནས་པའོ། ། བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསམས་པ་ལས། །

One should visualize the lord of the maṇḍala and the maṇḍala itself as being conferred empowerment. Oṃ sarvatathāgatābhiṣekasamayaśriye hūṃ. Having visualized in that manner, one should perform the offerings, and then, having visualized that the object of offering, the offerer, and the nature of the offering are mind-only, one should recite this mantra: Oṃ sarvatathāgatapūjāvajrasvabhāvātmako ’haṃ. Once again, one should make offerings to the maṇḍala circle according to the sequence previously described. Following that, having analyzed the entire collection of sounds as being like an echo, and having visualized the goddesses of the maṇḍala reciting the praise from their own mouths as it is being explained: Homage and prostration to the Great Vajra! Homage and praise to Great Bliss! Homage and prostration to Great Joy! Homage and prostration to Great Activity! From you, Vajrasattva arises; From you, Padma is perfectly emanated; From you, the Great Goddess Ratna; And likewise, Viśvavajra, the Suchness. From you, the Great Hero Buddha arises again and again; From you, the Dharma and the Saṅgha; From you, the collection of the Perfections; The Bodhisattvas, the Great Beings. From you, the maṇḍala of forms; From you, the mudrās and the mantras; And once again, the hosts of the Kings of Wrath. Once again, the praise in the Prakrit language: Attaining the supreme qualities, exceedingly joyful, Becoming the supreme Great Bliss. A la la hoḥ! All the Tathāgatas of Great Bliss Are seen and abide through experience. From the contemplation of Great Bliss...

དེ་རིང་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡི། ། རོ་ཡིས་གང་བར་བྱེད་པའོ། ། ཨ་ལ་ལ་ཧོཿ། མཆོག་ཏུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི། ། ཁྱོད་ལ་ཕན་པ་རབ་ཏུ་བྱེད། ། པདྨའི་གནས་ཀྱི་ནང་དུ་ནི། ། རྡོ་རྗེ་རྡོ་རྗེ་འདི་འགྲུབ་བྱེད། ། ཅེས་བསྟོད་པ་དང་མཆོད་པ་བྱས་ལ་མཆོད་པའི་ལྷ་མོ་རྣམས་ལྷའི་ལུས་ལ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པར་བསམས་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་ཐོག་མར་ཡ་ཡིག་གིས་རླུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ནག་པོ་གཞུའི་དབྱིབས་ཅན་བསམས་ནས་དེའི་སྟེང་དུ་ར་ཡིག་གིས་མེའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྲུ་གསུམ་འབར་བས་མཚན་པ། དེའི་སྟེང་དུ་བདུད་རྩིས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་ཐོད་པ་བསམས་ནས་བདུད་རྩི་དེ་ཧཱུཾ་ཡིག་གིས་སྤར་བ་དང་། ཨཱཿཡིག་གིས་བསིལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། ཨོཾ་ཡིག་གིས་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་བསྒོམས་ནས་ལྕེ་ལ་ཧཱུཾ་ཡིག་གིས་རྫོགས་པའི་རྡོ་རྗེས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམས་ལ་སྙིང་གར་གནས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མཐའ་དག་བདུད་རྩིས་ཚིམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཧྲཱིཿཡིག་དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བཀུག་སྟེ་གཉུག་མའི་སྙིང་གའི་ནང་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཡོངས་སུ་རྫོག་པ་བསྒོམ་པའི་དོན་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་བརྩམ་པར་བྱ་སྟེ། གཅིག་དང་གཅིག་མིན་སོགས་བརྟགས་པས། ། ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་མི་འགྲུབ་སྟེ། ། དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་དེ་གཟུང་དང་། ། རྣམ་པར་ཤེས་པའང་ཡོད་མ་ཡིན། ། དེས་ན་འདི་དག་རང་ཉིད་ཚུལ། ། རང་ལ་རག་ལས་གདན་ལ་ཁྱབ། ། ཇི་བཞིན་ཡིན་དང་ཇི་བཞིན་མིན། ། འགྲོ་བ་འདི་དག་རྟོགས་པར་བྱ། ། འདི་དེ་དམ་པའི་དོན་ཅན་གྱི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་སོ་འདི་དེ་ནི། ། ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་དངོས། །

"Today, it is filled with the flavor of great bliss. A-la-la hoḥ! This supreme great bliss brings you the greatest benefit. Within the abode of the lotus, this vajra is accomplished by the vajra." Having thus offered praise and offerings, one should visualize the offering goddesses dissolving into the bodies of the deities. Following that, first visualize a black wind maṇḍala in the shape of a bow by means of the syllable YA. Above that, visualize a triangular blazing fire maṇḍala marked by the syllable RA. Above that, visualize a skull cup completely filled with nectar. Then, visualize that nectar being ignited by the syllable HŪṂ, cooled by the syllable ĀḤ, and transformed into the nature of nectar by the syllable OṂ. Visualize the tongue being blessed by a vajra perfected by the syllable HŪṂ, and satisfy the entire maṇḍala wheel residing in the heart with the nectar. Then, light rays radiate from the syllable HRĪḤ, summoning the Tathāgatas, whom one should meditate upon within the innate heart. To meditate on the complete perfection, one should begin the analytical investigation: "By examining whether things are one or not one and so forth, external entities are not established. Therefore, the grasped object and the perceiving consciousness do not exist. Thus, these are of their own nature, dependent upon themselves and pervading the seat. One should realize these beings as they are and as they are not. This is the ultimate bodhicitta; this is the very essence of the Perfection of Wisdom."

འདི་ཉིད་མཆོག་གི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི། ། ཡེ་ཤེས་དེ་ལས་དེ་བཞིན་དུ། ། རྣམ་དག་གཟུགས་ཉིད་དེ་ཡི་གཟུགས། ། མེད་པ་ཉིད་ཕྱིར་དེ་དབྱེར་མེད། ། དགེ་བའི་སེམས་བྱུང་སེམས་རང་བཞིན། ། དཀྱིལ་འཁོར་པ་ཀུན་ཤེས་པར་བྱ། ། ཞེས་པ་ལས་རྒྱལ་པོ་མཆོག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། ། དེའི་རྗེས་སུ་སྙིང་གའི་ཟླ་བར་པདྨ་ཕྲ་མོ་ལ་གནས་པའི་ཧྲཱིཿཡིག་ཐིག་ལེ་དང་བཅས་པ་ཡུངས་ཀར་གྱི་འབྲུའི་ཚད་ཙམ་གཟི་བརྗིད་ཀྱི་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་བསྡུས་ནས་རང་གི་ང་རྒྱལ་གྱིས་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་སེམས་བརྟན་པར་བྱས་ནས་དུབ་པ་སྐྱེས་པ་ལ་སེམས་དེ་ལ་ང་རྒྱལ་དང་བཅས་པར་བྱས་ནས་ཡུད་ཙམ་གྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསམ་པར་བྱའོ། ། གཟི་བརྗིད་དང་ཐིག་ལེ་ལས་སྐྱེས་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཕུང་པོས་ལྕེ་དང་མགོ་ལ་ངག་དང་ལུས་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་ནས་ཐིག་ལེ་ལ་གཟི་བརྗིད་འཕྲོག་པར་བྱེད་པར་བསམས་ནས་ཐིག་ལེ་ཙམ་གྱི་ང་རྒྱལ་གྱིས་གནས་པར་བྱའོ། ། སླར་ཡང་གཟི་བརྗིད་འཕྲོག་པར་བྱས་ནས་རང་གི་ལུས་ལས་ངེས་པར་སྣང་བར་བྱའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་འཕྲོ་བ་དང་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་རྒྱལ་བ་དང་། མངོན་པར་ཤེས་པ་དང་གྲུབ་པ་རྙེད་དོ་ཞེས་པ་མན་ངག་གོ། ། ཡང་ན་སྣའི་རྩེ་མོར་རང་གི་ལྷའི་མཚན་མ་ཕྲ་མོ་དེའི་ནང་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་མཐའ་དག་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། སྙིང་རྗེ་དང་ཤེས་རབ་མ་བྲལ་བར་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་འདི་ནི་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཇི་སྲིད་བརྟན་པར་གྱུར་པར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ།

This very supreme wisdom of emptiness, from that [wisdom], likewise, is the form of the utterly pure form; because it is non-existent, it is indivisible. One should understand all the members of the maṇḍala as the nature of the virtuous mental factors and the mind itself. This is the supreme king of samādhis. Following that, one should contemplate with the pride of oneself [as the deity] the syllable HRĪḤ, together with a drop (bindu), the size of a mustard seed, resting upon a subtle lotus in the moon at the heart, having perfectly gathered all forms of brilliance. Having stabilized the mind upon that, when weariness arises, one should contemplate the maṇḍala wheel for a moment, maintaining the pride of that mind. One should imagine that a mass of light rays born from the brilliance and the drop emanates from the tongue and head, speech and body, and so forth, and then withdraws the brilliance back into the drop; then one should abide with the pride of the mere drop. Having again withdrawn the brilliance, it should be made to appear clearly from one's own body. In that way, one should practice the yoga of the drop by repeatedly emanating and withdrawing. The instruction is that the yogi thereby attains victory, the superknowledges (abhijñā), and accomplishments (siddhi). Alternatively, one should meditate on the entire maṇḍala wheel within the subtle sign of one's own deity at the tip of the nose. This meditation, performed without being separated from compassion and insight, is the practice of the subtle yoga. One should observe it until it becomes stable.

བརྟན་པར་གྱུར་པ་ཕྲ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་སྤྲོ་བ་དང་སྡུད་པར་བྱེད་པ་ནི་མྱུར་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་དགོད་པའི་ནུས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གསུངས་པ། ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྫོགས་པ་ལ། ། དེའི་ནང་དུ་གནས་བསམ་པ། ། དང་པོར་སྨིག་རྒྱུའི་རྣམ་པ་སྟེ། ། དུ་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་པ་ཅན། ། གསུམ་པ་མཁའ་སྣང་དང་མཚུངས་པ། ། བཞི་པ་སྒྲོན་མ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། ལྔ་པ་རྟག་ཏུ་སྣང་བ་ན། ། སྤྲིན་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟར་རིམ་པར་བྱས་པའམ། ། སོ་སོ་རེ་རེར་ངེས་མེད་པ། ། སྲོག་ནི་སྤྲོ་ཞིང་དབྱུང་བར་བྱ། ། དེ་ལྟར་མཚན་མ་ལྔ་ཡིས་ནི། ། སེམས་ནི་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ཡི། ། འགྲོ་བའི་དོན་ནི་རབ་སྒྲུབ་བྱེད། ། རྣལ་འབྱོར་པ་ནི་ཕུལ་དུ་བྱུང་། ། ཞེས་པ་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་བསྒོམ་པའོ། ། དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་རང་དང་སྔགས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་བྱས་པ་ལས་ཕན་ཚུན་མ་འཁྲུག་པ་གསལ་བ་མྱུར་བ་མ་ཡིན་པ་ཐོགས་པ་མ་ཡིན་པར་གསང་སྔགས་གདོན་པར་བྱ་སྟེ། ད་ལྟར་ཨོཾ་ཡིག་ལ་སོགས་པས་ཁྱབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་འདི་ནི་སྔགས་ཏེ་ཧྲཱཾ་ཧཱུཾ་ཨཱ་རྨེས་ཁ་སུ་ཧཱ་མ་རེ་ཤྭ་རེ་ཀི་ལོ་བརྨཱ་ས་པ་ཧྲིཾ་ཨོཾ། ཧྲིཾ་ནི་སི་ཝཿརཎྜ་པཱ་པཾ་ཨོཾ་ཞེས་སོ། ། ལྷ་མོ་ཐམས་ཅད་ཁོ་ན་ཡི། ། མིང་དང་སྔགས་ནི་ངེས་སྦྱར་བྱ། ། ཨོཾ་ཡིག་དང་པོར་སྤེལ་བ་ཡིས། ། ཕྱི་ནས་དེ་ལ་ཧྲཱིཾ་དགོད་བྱ། ། དེ་བཞིན་མཁའ་འགྲོ་མ་དག་ཀྱང་། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཡི་གེ་ཡང་དག་ལྡན། ། ཁྲོ་བོ་རྣམས་ཀྱི་མིང་ཨོཾ་དང་། ། ཧཱུཾ་ཕཊ་ཡི་གེས་བརྒྱན་པའོ། ། དེ་བཞིན་ཛཿཧཱུཾ་བཾ་ཧོཿརྣམས།

It is taught that the stabilization of the subtle yoga and the emanation and withdrawal [of the winds] swiftly brings about the siddhi of the maṇḍala wheel. As it is said regarding the power of placement: Within the complete maṇḍala of the moon, One should contemplate what dwells therein: First, the appearance of a mirage; The second has the appearance of smoke; The third is similar to fireflies in the sky; The fourth is like a lamp; The fifth, when there is constant appearance, Is like a cloudless sky. Whether performed in such a sequence Or without a fixed order for each individually, One should emanate and expel the vital breath (prāṇa). Thus, by means of these five signs, When the mind has become stable, One thoroughly accomplishes the welfare of beings; The yogi is then preeminent. This refers to the meditation on the yoga of the bindu and so forth. Then, abiding in the samādhi of the Buddha, having made oneself and the mantra inseparable, one should recite the secret mantra without mutual confusion, clearly, swiftly, and without obstruction. At present, one should pervade [the visualization] with the syllable OṂ and so forth. In this regard, the mantra is: HRĀṂ HŪṂ ĀMREṢAKHASUHĀMAREŚVARE KILAVARMĀSA PA HRĪṂ OṂ. HRĪṂ is: SVĀRAṆḌAPĀPAṂ OṂ. The names and mantras of all the goddesses should be specifically joined. By prefixing the syllable OṂ, one should subsequently place HRĪṂ upon it. Likewise, the ḍākinīs are also perfectly endowed with the syllables HŪṂ and PHAṬ. The names of the wrathful deities are adorned with the syllables OṂ, HŪṂ, and PHAṬ. Likewise, there are JAḤ HŪṂ VAṂ HOḤ.

། ས་བོན་རིམ་པའི་མཐར་ཐུག་དགོད། ། ལྷ་མོའི་ཧྲི་བཾ་ཡང་དག་འབྱུང་། ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཧཱུཾ་ཕཊ་འབྱུང་། ། ཕྱི་ཡི་པདྨའི་པི་ཝང་སོགས། ། སྔར་བརྗོད་ཆོ་གས་དྲན་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་དེ་རྣམས་ཁོ་ནའི་ཚོགས། ། སྔར་བརྗོད་གསང་སྔགས་བརྗོད་པར་བྱ། ། དེ་བཞིན་རིམ་པར་བྱ་བ་ནི། ། རེ་རེ་འམ་འཁྲུལ་མེད་མ་ཡིན་པར། ། འབྱུང་ཞིང་སྤྲོ་བའི་བསམ་གཏན་དང་། ། སྔགས་ཀྱི་མཐར་ཡང་ཡང་དག་བསྡུ། ། རྩོལ་བའི་རླུང་གིས་བཀུག་ནས་ནི། ། རང་གི་ས་དེར་ངེས་པར་གཞག། བྱང་ཆུབ་རང་ས་བོན་དེར་བློ། ། བསམ་གཏན་བཟླས་པའི་གོ་ཆར་གནས། ། ཞེས་པ་བཟླས་པའི་ཆོ་གའོ། ། བསམ་གཏན་ནམ་བཟླས་པ་བྱེད་པ་གང་གི་ཚེ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པའི་སེམས་ལ་བལྟ་བ་དེའི་ཚེ་བྱིང་བའི་སེམས་ལ་ལྷ་མོའི་གླུས་བསྐུལ་བ་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོ་མཆོད་པར་བྱ་བ་དང་བསྒོམ་པ་བརྩམ་པར་བྱའོ། ། རྒོད་ན་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་པས་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཅིག་དང་གཅིག་མིན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དཔྱད་པར་བསམ། དེ་བཞིན་དུ་བྱིང་བའི་སེམས་ལ་ནི་ལེ་ལོ་དང་རྒོད་པ་ཞིག་ནས་ཟད་དོ་ཞེས་པ་ཞུམ་པར་ངེས་པར་བཟུང་བ་ལས་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་གླུས་ཡང་དག་པར་བསྐུལ་བས་དང་རྒོད་པ་ལ་ཐིག་ལེའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་སོགས་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྒོམས་པས་སོམ་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀུན་དུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་ཡོད་པས་ཆུང་ངུ་ནས་འཁོར་བ་ཉིད་བལྟ་བར་བྱའོ། ། དེའི་ཚེ་མགོ་བོ་ལས་མཐོ་གང་ཙམ་དུ་ཨ་ཡིག་གིས་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །

Place the seed syllables at the end of the sequence. The goddesses' hrīḥ and baṃ arise perfectly; the ḍākinīs' hūṃ and phaṭ arise. The outer lotus, the lute, and so forth, should be recalled through the previously described ritual. Likewise, the assembly of those very [deities] should be addressed with the previously mentioned secret mantras. The procedure to be performed in that manner is as follows: whether individually or not without error, through the meditative concentration of arising and radiating, one should perfectly gather [the deities] at the end of the mantra. Having drawn them in with the wind of exertion, one should definitely place them in their own respective locations. The mind should rest on the seed syllable of awakening in that place, abiding in the armor of meditative concentration and recitation. This is the ritual of recitation. Whenever one performs meditative concentration or recitation, if the mind is observed to be sinking or agitated, then for a sinking mind, one should begin the worship and meditation of the wheel, just as one is exhorted by the songs of the goddesses. If agitated, one should meditate on the yoga of the drop (bindu) and so forth, and contemplate the analysis of things as being neither one nor many and so on. Likewise, for a sinking mind, once laziness and agitation have subsided, one should firmly grasp the certainty that they are exhausted; then, by being perfectly exhorted by the songs of the goddesses and by meditating on suchness through the yoga of the drop and so forth for an agitated mind, emptiness is thoroughly perceived through the analysis of things. In that way, the yogi, possessing a mind, should view cyclic existence itself from the very beginning. At that time, one should meditate on a moon maṇḍala with the syllable a at a distance of about one span above the head.

དེའི་སྟེང་དུ་བདུད་རྩིའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཨོཾ་ཡིག་བསམས་ནས་སྙིང་ག་དང་མགོ་བོ་ལས་སྔགས་ཀྱི་འོད་ཟེར་སྤྲོས་ནས་ཨོཾ་ཡིག་ཟླ་བ་དང་བཅས་པ་དེ་ཞུ་བར་བལྟས་ནས་དེའི་བདུད་རྩིས་ལུས་ཀྱི་ནང་བུམ་པ་བཞིན་དུ་ཡོངས་སུ་གང་བར་བསམས་ནས། བདུད་རྩིས་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་བ་སྤུའི་ཁུང་རྣམས་སུ་གང་བས་ཟིལ་པ་བཞིན་དུ་གང་བར་བསམས་པས་དུབ་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་བྱའོ། ། དེ་ལྟར་ངལ་སོས་པ་དང་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་བདེ་བའི་ཚོགས་མ་འཁྲུགས་པའི་ཐིག་ལེ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པས་སྔར་བཞིན་དུ་གསང་སྔགས་མ་འཁྲུགས་པས་བཟླས་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་བསྒོམས་པ་དང་བཟླས་པ་དག་གིས་དུབ་པར་གྱུར་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པའམ་ཆོ་གས་ཡུད་ཙམ་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྒོམ་པར་བྱས་ནས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལུས་ཀྱིས་ལངས་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མཆོད་པའི་དུས་སུ་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་དམིགས་ཏེ་བྲིས་སྐུ་ལ་སོགས་པའི་མདུན་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མདུན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་བྱས་ནས་བདག་ཉིད་ལ་མཆོད་དེ། དཀྱིལ་འཁོར་བ་རང་གི་སྙིང་ག་ནས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་སྤྲོས་ནས་གསང་བ་དང་ཕྱིའི་ལྷ་སྤྲུལ་པའི་མཆོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཆོད་ནས་རང་གི་སྙིང་གའི་སྔགས་ཀྱིས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ལ་མཆོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཟས་ཀྱི་དུས་སུ་ཡུད་ཙམ་གྱིས་རང་གི་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་བྱས་ནས་ཟས་ལ་ཨོཾ་ཡིག་ལ་སོགས་པའི་ཡི་གེ་གསུམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་བདུད་རྩིར་བྱས་ནས་མཆོག་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཚིམ་པར་བྱའོ། །

Above that, one should visualize the syllable OṂ in the form of nectar. From the heart and the head, light rays of the mantra are emitted, causing the syllable OṂ together with the moon to melt. One should then imagine the interior of the body to be completely filled with that nectar, like a vase. By imagining the nectar filling the interior and the exterior, even to the pores of the skin, like droplets of dew, one should pacify fatigue. Once rested in that way, one should meditate for a moment on the unagitated bindu of the collection of bliss and so forth, and then recite the secret mantra without agitation as before. Then, if one becomes weary from meditation and recitation, one should meditate on emptiness for a brief moment through an external offering or ritual. Rising from the body produced by karmic maturation, one should focus on the yoga of one's own deity during the time of external offering. Having prepared a maṇḍala before a painted image or similar representation of the Blessed One, one makes offerings to oneself. From one's own heart, one emanates a maṇḍala wheel like a reflected image and makes offerings with secret and external emanated offerings, and then makes offerings to the maṇḍala wheel with the mantra at one's own heart. Then, at the time of eating, one should briefly perform the yoga of one's own deity. By means of the three syllables, OṂ and so forth, one should gradually transform the food into nectar and satisfy oneself with a supremely pure mind.

ཐུན་མཚམས་ཀྱི་དུས་སུ་ཡུད་ཙམ་གྱིས་རང་གི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་བྱས་ནས་སྔར་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་བསྒོམ་པ་བྱས་ནས་བཟླས་པ་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཟླ་བའི་སྙིང་གར་བསམས་ནས་རྣལ་འབྱོར་པ་བདེ་བར་གཉིད་ལོག་པར་བྱའོ། ། སླར་ཡང་ཐོ་རངས་རབ་ཏུ་སད་པར་གྱུར་པ་ན་ལྷ་མོའི་གླུ་རྣམས་ཀྱིས་བསྐུལ་བཞིན་པར་བདག་ཉིད་བསམ་པར་བྱའོ། ། ལངས་ནས་སྔར་བརྗོད་པའི་ཆོ་གས་བསྒོམ་པ་བྱས་ནས་བཟླས་པ་བྱས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཇི་སྲིད་པའི་སྲིད་དུ་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་མ་ཐོབ་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉི་མ་སོ་སོར་རོ། ། དེ་ནས་དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་དང་ཇི་ལྟར་ཚོགས་པ་བཞིན་དུ་མཆོད་པའི་ཚོགས་བྱས་ནས་མཐར་གཤེགས་སུ་གསོལ་བར་བྱའོ། ། བདེ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་དམ་པའི་གཞུང་རིགས་བྱས་གང་འདིར། ། བསོད་ནམས་ལས་བྱུང་གྲུབ་པ་ཐོབ་པ་ལས་པདྨ། ། དྲ་དཔལ་སྒྲུབ་པ་ཁོ་ན་ཉེ་བར་སྤངས་པ་དེས། ། སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་རྣམས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་བདེ་ཐོབ་གྱུར་ཅིག། ཅེས་པ་པདྨ་དྲ་བ་དཔལ་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་རྒྱལ་བ་དཔལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ། ། ། ། ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་སུ་མ་ན་ཤྲཱི་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་རིན་ཆེན་གྲུབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། །

During the intervals between sessions, one should briefly meditate on the mandala of one’s deity, and having performed the meditation according to the previously described ritual, one should perform the recitation. Then, having visualized [the deity] at the heart of the moon, the yogi should go to sleep comfortably. Furthermore, when one has fully awakened at dawn, one should visualize oneself being exhorted by the songs of the goddesses. Having risen and performed the meditation according to the previously described ritual, one should perform the recitation. In this manner, one should practice every day until the signs described in the tantra are attained. Then, having likewise made an assembly of offerings according to one’s capacity and resources, one should finally request the deities to depart. Through whatever merit has arisen from this composition of the sublime Sādhana of the Lotus Net (Padmajālaśrī), may the assembly of beings attain the supreme bliss of awakening, having abandoned all obstacles to the practice of the glorious Lotus Net. Thus ends the Sādhana of the Arising of the Glorious Lotus Net composed by the Victorious Śrī Jñāna. It was translated, edited, and finalized by the Kashmiri Paṇḍita Sumanaśrī and the Tibetan translator, the monk Rinchen Drub.