Enhancing the Mind with Ekajaṭī

༄། ། སྒྲོལ་མ་རལ་གཅིག་མའི་བློ་འཕེལ་བཞུགས། ༄༅༅། ། འཕགས་མ་སྒྲོལ་མ་རྡོ་རྗེ་དབྱངས་ཅན་མ། ། བ་ལིཾ་གཏོར་མ་ཕུལ་བ་བཞེས་ནས་སུ། ། འགྲོ་རྣམས་མ་རིག་མུན་པ་བསལ་ནས་སུ། ། ཤེས་རབ་བློ་ཡི་པདྨ་ཁ་འབྱེད་ཤོག། དམར་མོ་རབ་འཇིགས་ནམ་མཁའི་མདོག། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་སྟང་སྟབས་མཛེས། ། མི་ཤེས་ཡིད་འཇོམས་ལ་བཏུད་དེ། ། གཞུང་དོན་སྒོམ་རིམ་འདི་གསལ་བྱ། ། དང་པོ་ཁོ་ནར་རིག་པ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་གིས། དུར་ཁྲོད་དམ་ཕྱི་ནང་གི་རྟེན་སྟོབས་ལྡན་བཞུགས་པའམ། རབ་ཏུ་དགའ་ཞིང་དབེན་པའི་ས་ཕྱོགས་སུ་གནས་ཁང་བྱི་དོར་བྱ། རྟེན་དང་མཆོད་པ་དངོས་སམ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་འཕྲུལ་གྱིས་བཀོད་དེ། བུ་ཆུང་གི་རོ་འཇམ་ཞིང་མཉེན་པ་དྲི་ཞིམ་པོའི་ཆུས་བཀྲུས་ལ། མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་བཏགས་ལ། རང་ཉིད་བདེ་བར་གནས་པའམ། དེ་མེད་ན་ཡང་སྟན་འབོལ་བ་ལ་གནས་ཏེ། བདག་གིས་རལ་གཅིག་མ་བསྒྲུབས་ལ། རང་གཞན་གྱི་མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་རྣམ་པར་གཞོམ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་སྐད་ཅིག་གིས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་ཚོགས་རང་སར་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་གཞག་གོ། ། རྗེས་ལ་སྤྱི་བོ། མགྲིན་པ། སྙིང་ག་གསུམ་དུ། ཨོཾ་དཀར་པོ་དང་། ཨཱཿདམར་པོ་དང་། ཧཱུཾ་སྔོན་པོ་དང་གསུམ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བལྟ་ཞིང་། འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་སྤྲོས་པས་འགྲོ་བའི་མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་རྣམ་པར་བཅོམ་ནས་གནས་གསུམ་གྱི་ཡི་གེ་ལ་བསྡུས་ལ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། དངོས་པོའམ་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་དོན་དེ་ཉིད་བལྟ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར།

The Expansion of Intelligence of Ekajaṭī Tārā Noble Tārā, Vajra Sarasvatī, having accepted this offering cake (baliṃ), may you dispel the darkness of ignorance for all beings and cause the lotus of the intellect of insight to blossom. To the red, terrifying one, the color of the sky, with one face and four arms, beautiful in her posture, who subdues the mind of the ignorant—I bow and shall clarify this sequence of meditation on the meaning of the text. First, a person endowed with awareness should clean the dwelling in a charnel ground, or a place where powerful outer and inner supports reside, or a very joyful and secluded location. Having arranged the supports and offerings, either actual or through mental emanation, one should wash a child’s corpse with soft, supple, and fragrant water and adorn it with a garland of flowers. Then, sitting comfortably or, if that is not possible, on a soft cushion, one should think: "I shall accomplish the practice of Ekajaṭī and utterly destroy the darkness of ignorance for myself and others." Then, in an instant, one should rest in meditative equipoise in the samādhi in which the collection of all conceptual thoughts is purified in its own place. Subsequently, at the crown, throat, and heart—these three places—one should visualize the three syllables: a white OṂ, a red ĀḤ, and a blue HŪṂ, very clearly. By emitting a mass of light rays, the darkness of ignorance of wandering beings is utterly destroyed and reabsorbed into the syllables of the three places. One should then meditate on the samādhi of the utterly pure and unchanging body, speech, and mind. In order to view the very meaning of how all things and characteristics are empty of their own essence:

ཨོཾ་ཤཱུ་ནྱ་ཏཱ་ཛྙཱ་ན་བཛྲ་སྭ་བྷཱ་བ་ཨཱཏྨ་ཀོ྅ཧཾ། ཞེས་བརྗོད་ཅིང་། དངོས་པོ་དང་མཚན་མའི་བག་ལ་ཉལ་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པར་བྱའོ། ། དེའི་ངང་ལས་ཨཱཿདང་ཊྭཱཾ་རིམ་གྱིས་གྱུར་པ་ལས། པདྨ་དམར་པོ་དང་ཐོད་པ་ཁྲག་གིས་བཀང་བ། དེའི་སྟེང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ཧཱུཾ་སྔོ་ཞིང་དངས་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ཧཱུཾ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་གྲི་གུག་གི་ཡུ་བ་ནས་ཉི་མའི་སྟེང་ན་ཧཱུཾ་གནས་(པའ,པའོ)། ། དེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རལ་པ་གཅིག་མ་སྐུ་སྦོམ་ཞིང་ཐུང་བ། མདོག་བཻ་ཌཱུརྱ་ལྟར་སྔོ་ཞིང་དངས་པ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་བཞི་མ། དང་པོ་གཉིས་རལ་གྲི་དང་ཨུཏྤ་ལ་བསྣམས་པ། འོག་མ་གཉིས་གྲི་གུག་དང་ཐོད་ཁྲག་ཐུགས་ཀར་འཛིན་པ། ཞབས་གཡས་བསྐུམ་གཡོན་བརྐྱང་བས་དབུགས་བྲལ་གྱི་སྙིང་དང་རྐང་པ་མནན་པ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་དང་། བརྒྱ་ཕྱེད་དང་། སྟག་ལྤགས་དང་། ཀླུ་བརྒྱད་སྦྲུལ་སྔོན་པོའི་གཟུགས་ཀྱིས་དབུ་རྒྱན་དང་། རྣ་རྒྱན་དང་། མགུལ་རྒྱན་དང་། དཔུང་རྒྱན་དང་། ཕྱག་གདུབ་དང་། ཞབས་གདུབ་དང་། སྐ་རགས་དང་། སེ་རལ་ཁ་རྣམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དཔའ་བའི་ཆས་སུ་ཞུགས་པ། སྤྱི་གཙུག་ན་ཐུབ་པ་མི་བསྐྱོད་པ་བཞུགས་པ། སྤྱན་གསུམ་མེ་མདག་ལྟར་དམར་ཞིང་འཁྲུག་པ་ཅུང་ཟད་གཡོན་དུ་གཟིགས་པ། ལྕེ་གློག་ལྟར་འཁྱུག་པ། གད་རྒྱངས་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པ། ཕྱི་ནང་གི་བདུད་ཐམས་ཅད་རླག་པར་བྱེད་པར་བསྒོམ་མོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་པདྨ་དམར་པོ་འདབ་མ་བཞི་པའི་སྟེང་དུ་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གནས་པའི་ཧཱུཾ་སྔོན་པོ་བལྟ་ཞིང་། མདུན་གྱི་འདབ་མ་ནས་གཡས་སྐོར་དུ།

Reciting "Oṃ śūnyatājñānavajrasvabhāvātmako ’haṃ," one should abide in a meditative absorption (samādhi) in which not even the slightest latent tendency toward entities or signs exists. From within that state, Āḥ and Ṭvāṃ gradually transform into a red lotus and a skull-cup filled with blood. Upon that, one should visualize a blue and translucent Hūṃ upon a sun maṇḍala. From the complete transformation of the Hūṃ, there appears a curved knife (kartṛkā) with a Hūṃ situated upon the sun at its handle. From the complete transformation of that, the Blessed One Ekajaṭī appears—stout and short in stature, blue and translucent like lapis lazuli, with one face and four arms. Her first two hands hold a sword and an utpala flower; the lower two hold a curved knife and a skull-cup of blood at her heart. Her right leg is tucked and her left extended, treading upon the heart and foot of a lifeless corpse. She is arrayed in the attire of a great heroine, adorned with the five mudrās, a half-hundred [skulls], a tiger skin, and the eight nāgas in the form of blue serpents as her crown, earrings, necklace, armlets, bracelets, anklets, belt, and sash. On the crown of her head resides the Sage Akṣobhya. Her three eyes are red and flickering like glowing embers, gazing slightly to the left; her tongue flickers like lightning, and she lets out a great roar that destroys all outer and inner māras. One should meditate thus. At her heart, upon a red four-petaled lotus, one should visualize a blue Hūṃ situated on a sun maṇḍala, starting from the front petal and proceeding clockwise:

ཧྲཱིཾ་ཏྲིཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་རྣམས་བསྒོམ་ཞིང་ཡིག་འབྲུ་དེ་དག་ལས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་འོད་ཟེར་གྱི་ཚོགས་འཕྲོས་པས་འགྲོ་བའི་མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་བསྲེག་པར་བསམ་ཞིང་། འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་བློ་གྲོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཚུར་འདུས་ཏེ་རང་ལ་བསྟིམ་ཞིང་བདག་ཉིད་ཡོན་ཏན་དང་བློ་གྲོས་ཀྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་བརྒྱན་པར་བསམ་མོ། ། དེ་ནས་བཟླས་པ་བྱ་སྟེ། གཡས་དང་པོའི་རལ་གྲི་མི་རུས་ཀྱི་ཕྲེང་བར་བསྒྱུར་ལ། ཐུགས་པདྨ་ཉི་མར་རིག་སྔགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མ་གཡོས་པའི་ངང་ལས་ཧྲཱིཾ་ཏྲིཾ་ཧཱུཾ་ཕཊ་ཅེས་ཅི་ནུས་བཟླས་སོ། ། དེ་ལས་སྐྱོ་ན་པད་འདབ་ཀྱི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ལ་བསྡུ། བདག་གཞན་གྱི་བློ་གྲོས་ངན་པའི་མུན་པ་ཐམས་ཅད་གཏན་ནས་དག་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་པའི་སྨོན་ལམ་དྲག་པོ་གདབ་བོ། ། རྗེས་ཤེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡང་རྟག་ཏུ་དཔའ་མོའི་ང་རྒྱལ་དང་མ་བྲལ་བར་བྱའོ། ། དེ་འདྲའི་ཏིང་འཛིན་བཟླས་པར་བསམ། ། བརྟན་ཞིང་ཚད་དུ་སྐྱོལ་གྱུར་ན། ། མི་ཤེས་སྤྲིན་ཚོགས་དཔག་མེད་རྣམས། ། དབྱར་ཟད་བཞིན་དུ་དེངས་པར་འགྱུར། ། སྒྲོལ་མའི་བློ་འཕེལ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་མན་ངག་སྙན་དངགས་མཁན་རྟག་པ་རྡོ་རྗེས་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་དཱ་ན་ཤཱི་ལའི་གསུང་ལྷག་ཆད་མེད་པར་བཀོད་པ་རྫོགས་སོ། །

Meditate on HRĪṂ TRĪṂ HŪṂ PHAṬ. Imagine that from these syllables, immeasurable masses of light rays radiate forth, incinerating all the darkness of ignorance of sentient beings. All the qualities of the mundane and supramundane, and all the light of wisdom, are gathered back and dissolved into oneself; imagine that one is adorned with the perfection of all qualities and the light of wisdom. Then, perform the recitation: transform the sword in the first right hand into a rosary of human bone, and while remaining unmoved in the samādhi of the vidyā-mantra at the heart lotus and sun, recite HRĪṂ TRĪṂ HŪṂ PHAṬ as much as possible. If weariness arises from that, dissolve [the visualization] into the syllable HŪṂ on the lotus petals. Make a fervent aspiration prayer, thinking: "May all the darkness of the inferior intelligence of myself and others be purified forever!" During the period of post-meditation as well, one should never be separated from the divine pride of the Heroine. Meditate on such samādhi and recitation. If it becomes stable and is brought to its full measure, The immeasurable masses of clouds of ignorance Will vanish like the end of the summer. This concludes "Tārā’s Increase of Intelligence," the pith instructions of the master Nāgārjuna, composed in verse by the poet Nityavajra, arranged exactly according to the words of the great Paṇḍita of Eastern India, Dānaśīla, without addition or omission.