An Ekajaṭī Sādhana

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨེ་ཀ་ཛཱ་ཊི་སཱ་དྷ་ནཾ། བོད་སྐད་དུ། རལ་ གཅིག་མའི་སྒྲུབ་ཐབས། རལ་གཅིག་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གཡས་བསྐུམ་གཡོན་བརྐྱང་ཞབས་ཀྱིས་རོ་ཡི་སྙིང་དང་རྐང་མནན་ཁྲོ་བོའི་གད་མོས་བསྡིགས་མཆོག་མ། ། རལ་གཅིག་ཨུཏྤལ་གྲི་གུག་ཐོད་པ་གཡས་གཡོན་ཕྱག་ལྡན་ཧཱུཾ་ཡིག་ས་བོན་ལས་བྱུང་མཆོག། མི་ཐུང་ ཐོད་མོ་རལ་པ་ཁམ་པ་རྒྱས་པའི་ཐོར་ཅོག་དྲག་མོ་ཀླུ་ཡིས་རབ་བརྒྱན་མ། ། འགྲོ་བ་གསུམ་གྱི་མུན་པ་ལ་བཞག་རོལ་ལྡན་སྒྲོལ་མ་དྲག་མོ་རང་གི་གསོད་པར་ཤོག། རྒྱ་ནག་ལས་བྱུང་སྲིད་པ་གསུམ། ། གྲོལ་བྱེད་སྒྲོལ་མ་ལ་བཏུད་དེ། ། བླ་མ་རྣམས་ཀྱི་མན་ངག་བཞིན། ། དེ་ ཡི་སྒྲུབ་ཐབས་བདག་གིས་བརྗོད། ། མཚན་མ་གཅིག་གམ་དུར་ཁྲོད་དམ། ། དུས་ཀུན་དུ་ནི་ཁང་སྟོང་དུ། ། རབ་ཏུ་མཁས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། སྲིད་པ་མཐར་ཕྱིན་རིག་མ་སྒྲུབ། ། བུ་ཆུང་རོ་འཇམ་ལ་གནས་སམ། ། ཡང་ན་གདན་འཇམ་འབོལ་བ་ལ། ། ཀུན་ ཏུ་གནས་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པས། ། དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ། ། སྐད་ཅིག་རྣམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཡང་དག་རྣལ་འབྱོར་ལ་འདུག་ནས། ། གནས་གསུམ་རྡོ་རྗེ་གསུམ་བསྒོམས་ལ། ། དེ་ནས་འོད་ཟེར་སྤྲོ་བར་བྱ། ། སྲིད་གསུམ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས། ། གསལ་བར་བྱས་ལ་ཚུར་དགུག་ཅིང་། ། བསྡུས་རྗེས་ཡང་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྣ་ཚོགས་ཀུན་ལས་སྟོང་པ་ཉིད། ། དེ་ནས་རྒྱལ་བའི་སྔགས་བརྗོད་དེ། ། སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་ཞིང་དེ་དང་ལས། ། ཨ་ལས་མཚོ་སྐྱེས་དམར་པོ་ལྟར། ། དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཡང་བསྒོམ་པ། ། ཊྭཱཾ་ཡིག་ ལས་བྱུང་པདྨའི་སྣོད། ། དེ་ཡི་དབུས་སུ་ཡང་ནི་བསྒོམ། །

In the language of India: Ekajaṭīsādhanam. In the language of Tibet: Ral gcig ma’i sgrub thabs (The Sādhana of Ekajaṭī). Homage to Ekajaṭī! With right leg drawn in and left extended, she tramples the heart and feet of a corpse; she is the supreme one who threatens with a wrathful laugh. She possesses a single lock of hair, an utpala, a curved knife, and a skull-cup in her right and left hands; she is the supreme one arisen from the seed-syllable HŪṂ. She is short, with a skull, and her thick, tawny locks are bound in a topknot; she is the fierce one, beautifully adorned with nāgas. May I become the fierce Tārā who sports in the darkness of the three realms of existence and slays [the enemies of] herself. Having bowed to Tārā, who liberates the three realms of existence that arise from China, I shall describe her sādhana according to the pith instructions of the gurus. In a place with a single landmark, or in a charnel ground, or always in an empty house, the highly skilled yogi should practice the vidyā that reaches the end of existence. Whether sitting on the soft corpse of a small child or on a soft, cushioned seat, the yogi, remaining in that state, should accomplish the supreme siddhi. The yogi, through the yoga of the instantaneous form, having settled into the perfect yoga, should meditate on the three vajras at the three places and then radiate rays of light. Having clearly illuminated the sentient beings who roam the three realms of existence and summoned them back, he should then meditate on the condensed [form]. From the emptiness of all variety, he then recites the mantra of the Victor. Meditating on emptiness and from that, like a red lotus born from a lake, he should further meditate upon it. From the syllable ṬĀṂ, a lotus vessel arises; he should meditate upon it in the center.

ཧཱུཾ་མཛད་ཡི་གེ་སྔོན་པོ་སྟེ། ། དེ་ནས་ཧཱུཾ་མཛད་ལས་སྐྱེས་པའི། ། གྲི་གུག་ས་བོན་གྱིས་བརྒྱན་པ། ། གྲི་གུག་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས། ། བདག་ཉིད་སྒྲོལ་མ་རབ་ཏུ་བསྒོམ། ། གཡས་བསྐུམ་གཡོན་བརྐྱང་ འཇིགས་སུ་རུང་། ། མགོ་ཡི་ཕྲེང་བ་འཕྱང་བ་མོ། ། མིའུ་ཐུང་འཇིགས་བྱེད་གསུས་པ་སྦོམ། ། སྔོན་མོ་མཚོ་སྐྱེས་ཀྱིས་བརྒྱན་མ། ། ཞལ་གཅིག་སྤྱན་གསུམ་ལྡན་མ་ནི། ། ཁྲོ་བཞད་སྡིགས་བྱེད་ཤིན་ཏུ་གསལ། ། ཀུན་ནས་དགའ་བྱེད་རོ་ལ་གནས། ། ཀླུ་བརྒྱད་ རྣམ་པར་བརྒྱན་པ་སྟེ། ། སྤྱན་རྩ་དམར་ཞིང་ཟླུམ་པའོ། ། སྐུ་སྨད་སྟག་གི་པགས་པས་གཡོགས། ། ལང་ཚོ་དར་བབ་ཕུན་ཚོགས་མ། ། ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ཡིས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། ཞལ་ནས་ལྗགས་འདྲིལ་འཇིགས་ལྡན་མ། ། མཆེ་བ་གཙིགས་ཤིང་གཡོན་དུ་གཟིགས། ། གཡས་པས་རལ་གྲི་གྲི་གུག་འཛིན། ། གཡོན་པས་ཨུཏྤལ་ཐོད་པ་འཛིན། ། དབུ་སྐྲ་ཁམ་པ་དྲག་པོས་བརྒྱན། ། སྤྱི་གཙུག་མི་བསྐྱོད་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། སྒོམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྫོགས་པ་ན། ། རྣལ་འབྱོར་མཁས་པ་ཆེན་པོར་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་རྨོངས་པ་བེམས་པོ་ཡང་། ། སྒོམ་གྱི་རོ་ལ་དབང་གྱུར་ནས། ། འབུམ་ཕྲག་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་ཡིས། ། འཇམ་པའི་དབྱངས་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར། ། སྔགས་ཆེན་འདི་ནི་ཡི་གེ་གསུམ། ། ཕཊ་ཡིག་མཐའ་ཅན་སྙིང་ལ་གནས། ། འོད་ཟེར་ལྔ་དང་ཡང་དག་ལྡན། ། མི་ཤེས་བུད་ཤིང་སྲེག་ བྱེད་པ། ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པས་རྗེས་འབྲངས་ནས། ། དེ་ཡི་བསྡུ་བའི་ཆོ་ག་བརྗོད། ། དང་པོ་ས་ཡི་ཕྱི་མ་བཟུང་། ། དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཞི་པས་བརྒྱན། ། གསལ་ཞིང་འབར་བ་ར་ལ་ཞོན། །

Hūṃkāra is the blue syllable. Then, from the Hūṃkāra, a curved knife (kartṛkā) arises, adorned with the seed-syllable. From the complete transformation of that curved knife, one should meditate on oneself as Tārā. With the right leg bent and the left extended, she is terrifying. She wears a garland of heads hanging down; she is a dwarf, fearsome, and has a protruding belly. She is blue and adorned with a lotus. She has one face and three eyes, and is very clearly manifest with a wrathful laugh and a threatening gesture. She dwells upon a corpse that brings joy to all. She is adorned with the eight nāgas. Her eyes are red and round. Her lower body is covered with a tiger skin. She is in the full bloom of youth and is endowed with excellence. She is adorned with the five mudrās. With her tongue curled from her mouth, she is fearsome. Baring her fangs, she gazes to the left. With her right hand she holds a sword and a curved knife; with her left hand she holds an utpala lotus and a skull-cup. Her brown hair is adorned with wrathful ornaments. Her crown is adorned with Akṣobhya. When perfected through the power of meditation, one becomes a great and skilled yogin. Even if one is a dull-witted fool, once one has gained mastery over the taste of meditation, by reciting the mantra one hundred thousand times, one will become equal to Mañjughoṣa. This great mantra consists of three syllables, ending with the syllable Phaṭ, residing in the heart. Perfectly endowed with five-colored light rays, it burns the firewood of ignorance. Following the conduct of yoga, the ritual of its dissolution is described: first, take the last letter of the earth (sa), adorned with the fourth vowel (ī). It is clear and blazing, mounted upon the letter Ra.

ཟླ་ཚེས་ཐིག་ལེས་རྣམ་པར་བརྒྱན། ། དེ་ནས་ཏཱཾ་ཡིག་སྦྱིན་ པར་བྱ། ། དབྱངས་ཀྱི་ཡི་གེ་བཞི་པས་བརྒྱན། ། ཧཾ་ཡིག་དབྱངས་ཡིག་དྲུག་པས་བརྒྱན། ། ཡང་དག་ཉིད་དུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། ། དེ་ནས་ཕཊ་ཡིག་སྦྱིན་པར་བྱ། ། གྲུབ་པའམ་སྔགས་ནི་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། མཁས་པས་རལ་གྲི་སྟོད་ས་རུ། ། མི་རུས་ཕྲེང་བ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། སྤྲོ་དང་བསྡུ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། སྔགས་མཆོག་ཡང་དག་བཟླས་པ་བྱ། ། བརྟན་པའི་སེམས་ཀྱིས་བསམ་པར་བྱ། ། པཎྜི་ཏ་བདག་སྙན་དངགས་མཁན། ། སྒོམ་སྟོབས་རྒྱུན་ནི་མ་ཆད་ན། ། འགྲུབ་འགྱུར་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། སྒྲོལ་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་བྱས་པ་ཡིས། ། བདག་གི་བསོད་ནམས་གང་བསགས་དེས། ། རྒྱལ་བའི་བསྟན་པར་སྐྱེ་བོ་རྣམས། ། སྙན་དངགས་མཁན་དུ་འགྱུར་བར་ཤོག། འདི་ནི་བློ་གྲོས་རབ་བསྒྲུབ་མ། ། རྟག་པའི་རྡོ་རྗེས་བྱས་པ་ཡིན། ། མཁས་པ་ཆེན་པོ་པཎྜི་ཏས། ། འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་བཟོད་པར་འོས། ། རྒྱ་ ནག་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི། ། སྒྲོལ་མའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཡོངས་སུ་རྫོགས། ། ། ། རྒྱ་གར་ཤར་ཕྱོགས་ཀྱི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་དཱ་ན་ཤཱི་ལས་འོན་འདིའི་སྐུ་གྲོང་དུ་ལྷའི་སྐད་ལས་བོད་ཀྱི་བརྡ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་བསྒྱུར་བའོ། ། ། །

Adorned with the crescent moon and the bindu, then the syllable TĀṂ should be added. Adorned with the fourth vowel, the syllable HAṂ is adorned with the sixth vowel; these should be added in their true form. Then the syllable PHAṬ should be added. Thus the mantra is completely perfected. The wise one should meditate on a rosary of human bone at the upper part of the sword. Through the yoga of emanation and reabsorption, one should perform the perfect recitation of the supreme mantra. One should contemplate with a stable mind. If the stream of the power of meditation is uninterrupted, there is no doubt that accomplishment will be attained. By whatever merit I have accumulated through composing this Sādhana of Tārā, may all beings within the teaching of the Victor become poets. This was composed by the constant Vajra, the poet of the intellect. The great scholar, the Paṇḍita, should grant his full forbearance to this. This is the complete Sādhana of Tārā originating from China. It was translated into the Tibetan language from the divine tongue at the village of 'On by the great Paṇḍita of Eastern India, Dānaśīla, without any error. This is the English translation of the Tibetan passage provided.