A Commentary of Personal Instructions on the “Verses of Suchness”

༄༅༅། ། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཏཏ་ཏྭ་ཀཱ་རི་ཀཱ་ཨུ་པ་དེ་ཤ་བྲྀཏྟི་ནཱ་མ། བོད་སྐད་དུ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་མན་ངག་གི་འགྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ། དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། གང་ཞིག་སྙིང་གི་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པ། ། མར་མེ་འབར་བ་ཕྲ་བ་ལྟ་ཞིང་མི་བསྐྱོད་སེམས། ། ཡུལ་ལ་མི་འཇུག་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་འབྱུང་། ། ཆོས་དབྱིངས་ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བདག་མཆོག་གོ། ། གང་ཞིག་ཅེས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ། ། ཕྱག་འཚལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལའོ། ། གང་ཞིག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་གཉིས་མེད་དུ་འབྱུང་བའི་ཡང་དག་པའི་མཐའོ། ། ཡུལ་ལ་མི་འཇུག་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། སྙིང་གའི་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་གནས་པ། ། ཞེས་པ། སྙིང་ནི་སྙིང་ལའོ། ། པདྨ་ནི་པདྨ་འདབ་མ་བཞི་པའོ། ། ཁ་དོག་དམར་པོ་འབྱུང་བ་བཞིའི་རང་བཞིན་ནི། ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་ཟླ་བ་ཉི་མའི་མཆོག་གནས་པའོ། ། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་བཞིའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་ཟླ་བ་ས་དང་ཆུའི་རང་བཞིན་ཉི་མ་དང་རླུང་གི་རང་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་གནས་པ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའོ། ། མར་མེ་འབར་བ་ཞེས་པ་གཉིས་སུ་མེད་པ་འབར་བ་རབ་ཏུ་མཐོང་བར་སོང་བའོ། ། ཅི་འདིར་གསུངས་པ་ཕྲ་བར་ལྟ་ཞིང་ཞེས་པ། ཕྲ་བ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བས་ཀྱང་ཆེས་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཚུལ་གཅིག་པའོ། ། ལྟ་ཞིང་ཞེས་པ་པདྨའི་རྩ་བ་ལྟ་བུར་གསལ་བར་རོ། ། མི་བསྐྱོད་སེམས་པ་ཞེས་པ་དེས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་རྒྱུན་དུ་འབབ་པ་རྟག་ཏུ་བྱའོ། །

In the language of India: Tattvākārikopadeśavṛttināma. In the language of Tibet: De kho na nyid kyi tshig le'ur byas pa'i man ngag gi 'grel pa zhes bya ba (The Commentary on the Instructions of the Verses on Suchness). Homage to the glorious Vajrasattva! I pay homage to the suchness of the dharmadhātu, the supreme self, which abides in the center of the lotus of the heart; which, like a blazing lamp, is subtle and observed with an unmoving mind; which does not engage with objects, and from which the non-duality of all three realms arises. "Which" refers to the dharmadhātu. "Homage" is paid to the dharmadhātu, the ultimate reality (bhūtakoṭi). The dharmadhātu is the ultimate reality from which all three realms arise non-dually. Paying homage to that which does not engage with objects: "abiding in the center of the lotus of the heart." "Heart" refers to the heart. "Lotus" refers to a four-petaled lotus. Its red color is the nature of the four elements. In the center of the hub, the supreme moon and sun reside. The nature of the four great elements therein is such that the moon is the nature of earth and water, and the sun is the nature of fire and wind. Thus, that which abides in the center of the hub is the Blessed One, the dharmadhātu, suchness, the ultimate reality. "Blazing lamp" refers to the manifestation of the blazing non-duality. Regarding "observing the subtle" as stated here: "subtle" refers to the Blessed One, who is the single mode of the dharmadhātu, the Vajra, which is even more subtle than the extremely subtle. "Observing" means clearly [seeing] it like the root of a lotus. "Unmoving mind" means that one should always maintain a continuous flow of one-pointed mind.

ཅི་འདིར་གསུངས་པ་ཁམས་གསུམ་ཞེས་པ་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་དག་གཉིས་སུ་མེད་པར་སོང་བ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གཅིག་དང་། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའི་རྣམ་པར་རབ་ཏུ་མཐོང་བའི་དོན་ཏོ། ། གོང་དུ་བརྗོད་པའི་བསམ་གཏན་གྱི་ཡིད་རང་གི་ཚུལ་གཅིག་པ་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་འདིའོ། ། ཡང་དག་པ་བརྗོད་པར་བྱས་ཏེ། འགྲོ་བའི་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཅིག་པུ་འདི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་སོང་བ་ཁ་ཅིག་ཅུང་ཟད་སྤྲོས་པ་མེད་པར་མར་མེ་འབར་བ་དེ་ལས་ཡོན་ཏན་འདི་འབྱུང་བའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཞེས་པ་ཉིད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཅི་བྱེད་ན་འདི་གསུངས་པ། ནང་དུ་གཞུག་པ་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་གཡོ་བའི་རྟ། ། ཡེ་ཤེས་མ་ལུས་རྒྱལ་བ་མཉམ་འབྱུང་ཁམས་གསུམ་ལ། ། ཕན་པ་བསྐྱེད་པ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ཐོབ་པ་འདི། ། འབྱུང་བ་རྟག་ཏུ་ནམ་མཁའ་དྲི་མ་མེད་པའི་དཔལ། ། ཞེས་པའོ། ། ནང་དུ་གཞུག་པ་ཞེས་པ་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འགྲོ་བའི་སྤངས་པ་བརྗོད་པའོ། ། ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མཐོང་བའི་སྤྱན་འབྱུང་བའོ། ། རང་འབྱུང་གི་རྣལ་འབྱོར་དྲི་མ་མེད་པའི་དཔལ་འདི་ཤེས་པ་དེ། དཔའ་བོ་མཆོག་གང་ཡིན་པའི་དབང་པོ་དེ་ནམ་མཁའི་རྣམ་པར་འབྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་གང་ཡིན་པའོ། ། ནང་དུ་ཞེས་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་གཡེང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ནང་དུ་གཞུག་པས་འཕྲོ་བའི་གཡོ་ཐམས་ཅད་བཅིངས་པ་ནི་སྡེ་དྲུག་གི་དབང་པོའི་རྟའོ། ། རང་གི་ཡུལ་འདོད་པའི་སེམས་འདི་ནི་བྱེད་པ་བཅིངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བྱ་བའི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ངོ་། ། དེ་ནས་ཕྱིས་དྲི་མ་དང་བྲལ་བར་འབྱུང་ངོ་། །

Regarding what is taught here as the "three realms"—the desire, form, and formless realms—this refers to the single mode of equality in which they are gathered without duality, and the meaning of perceiving everything as the nature of space. This is the perfect gathering of the single mode of the mental continuum of the aforementioned meditative concentration. Having expressed it correctly, this single suchness of the world’s welfare is the non-duality that has been reached; from this, which is slightly free from conceptual elaboration, like a burning lamp, these qualities arise. "Homage to the Blessed One, the Dharmadhātu"—having paid homage to that very one, what is done is stated as follows: "Internalizing, the horse of all the moving senses; The wisdom that is the Victor, the source of all, arising equally in the three realms; This attainment of the emergence that produces benefit; The constant emergence, the glory of the stainless sky." "Internalizing" refers to the abandonment of wandering into distraction. "Wisdom" is the arising of the eye that perceives the limit of reality (bhūtakoṭi). Knowing this glory of the stainless, self-arisen yoga is the supreme hero; that sense-faculty is the yoga that emerges in the manner of space. "Internalizing" means that by drawing the mind inward from all external distractions, all the fluctuations of proliferation are bound; this is the horse of the six classes of sense-faculties. This mind that desires its own objects is the yogic posture of binding the agent. Thereafter, it emerges free from stains.

ཡེ་ཤེས་གང་འབྱུང་གསུངས་པས་ཡེ་ཤེས་མ་ལུས་སོགས་པ་ཀུན་ནས་རྒྱལ་བ་ལས་རྒྱལ་བའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འབྱུང་བའོ། ། མཉམ་འབྱུང་ནི་སྐད་འབྱུང་བ་ལྷུང་བཟེད་ལྟར་འབྱུང་བའི་གནས་པ་འདི་གསུངས་པ་འབྱུང་བའོ། ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པ། གཞན་མ་ཡིན་པའི་མཆོག་རྒྱལ་བའོ། ། དེའི་རིགས་ཁམས་གསུམ་པའོ། ། ཁམས་གསུམ་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་འབྱུང་བ་རྣམས་སོ། ། གསུང་གི་ངོ་བོ་ཡེ་ཤེས་སུ་བྱེད་པ་འདིའི་དོན་ཡིན་ནོ། ། འདི་ན་འབྱུང་བ་གཟུགས་ཕྲ་བ་དེ་འབྱུང་བའོ། ། སྒོམ་པ་པོ་ནམ་མཁའི་དེ་ཉིད་དྲི་མ་མེད་པའི་དཔལ་ལོ། ། བཟང་པོ་གང་ཞིག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསུམ་པའོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྡུས་ནས་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་འགྲོ་བར་མཐོང་བ་གང་བརྗོད་པའོ། ། རྨོངས་པ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་འཁོར་བར་ལྟུང་བའོ། ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་དེ། ནམ་མཁའི་རྣམ་པར་མཐོང་བ་འདི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ། ། སངས་རྒྱས་རྗེས་དྲན་རྣལ་འབྱོར་པས། ། ཆོས་རྗེས་དྲན་པའི་སྒོམ་པ་པོས། ། ཆོས་རྗེས་དྲན་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་འབྱུང་བའོ། ། ཅི་བརྗོད་པ་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བསྒོམ་པ་འདི་གསུངས་སོ། ། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཕེལ་བ་འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་བཞིའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བཞིན་དེའི་དབུས་ན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། །

When it is said, "Whatever wisdom arises," it refers to the arising of the Buddha, the Blessed One, the Victor who has triumphed over all without exception. "Arising in equality" refers to the state of arising like a bowl, which is what is spoken of here. It is the generation of the wisdom of all the Tathāgatas; it is the supreme Victor who is not other. Its lineage is the three realms. These elements are the causes that generate all these three realms. This is the meaning of making the essence of speech into wisdom. Here, the subtle element that arises is the arising. The meditator is the stainless glory of the suchness of space. "Good" refers to the third suchness. Having gathered conceptual thoughts, that which is described is the vision of the world proceeding by way of the two [grasped and grasper]. Through the conceptualization of great delusion, one falls into saṃsāra. Abiding in non-conceptual meditative absorption, this vision of the aspect of space is non-conceptual. Through the yoga of recollecting the Buddha, and the meditator through the recollection of the Dharma, through the yoga of recollecting the Dharma, the nature of the Dharmakāya arises. By whatever is spoken, the Blessed One taught this meditation. Regarding "recollecting the Buddha" and so forth: this increase of the conceptualization of subject and object is such that the essence of the Buddha, in the manner of the four Vajrayoginīs, is the Blessed One of the Dharmadhātu in the center of that nature.

དེའི་གྲོགས་རྣལ་འབྱོར་པ་འདིའི་སྒྱུ་མ་རྣལ་འབྱོར་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ནི། ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྒོམ་པ་པོས་ཞེས་པ་ཆོས་འདི་བཅོམ་ལྡན་འདས་པདྨའི་ལྟེ་བའི་དབུས་སུ་གནས་པ། གོང་དུ་བརྗོད་པ་དེ་དག་བསྒོམ་པ་ནི། དེ་ནས་རྣལ་འབྱོར་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་ལ་ནམ་མ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་སོང་བའི་ཆོས་སྐུ་འབྱུང་བའོ། ། དེའི་དོན་ནི་འདིའི་པདྨའི་སྟེང་དུ་ཐིག་ལེ་བཞི་རྣམས་ལྷ་མོ་བཞི་རྫོགས་པའོ། ། ལྟེ་བའི་ཐིག་ལེ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྫོགས་པར་རོ། ། རང་གི་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེའི་ཐུགས་ཀར་པདྨའི་ལྟེ་བ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བསམ་མོ། ། གནས་པ་དེ་བུལ་བ་བུལ་བར་ཁད་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱའོ། ། དེ་ཉིད་ཞི་བའི་རྣམ་པར་འཇུག་པ་ཞུགས་པ་གང་དུ་རྩ་གཉིས་འགོག་པ་དེ་དག་གིས་འགོག་པའི་རྣམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་གོམས་པར་བྱ་བ་འདི་དེ་བརྗོད་པ། གོང་ནས་གོང་དུ་ཁད་ཀྱིས་རིམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་འབྱུང་བའོ། ། མན་ངག་འདིས་ཞི་བ་གཅིག་པུའི་བདེ་བ་ཐོབ་པར་རོ། ། དབུས་སུ་མར་མེའི་རྣམ་པར་ཤེས། ། ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་རྟོག་པ་ཡི། ། རྒྱུན་དུ་འབར་བསྒོམ་རྟག་པར་ནི། ། འབར་བ་དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། ། ཅེས་པས་དབུས་སུ་མར་མེ་ལ་སོགས་པ་འདི་དབུས་ཀྱི་མར་མེ་འདི་བསྐྱེད་པ་མཐོང་སྟེ། དབུས་ཀྱི་མར་མེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའམ། སེམས་དང་ཡིད་ཤེས་གང་གསུངས་པ་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདིའི་རྣམ་གྲངས་སོ། །

Regarding the illusory yoga of this yogi, which is his companion, as it has been taught: "The meditator who recollects the Dharma" refers to the meditation on these aforementioned phenomena abiding in the center of the lotus navel of the Blessed One. Then, the yogi perfectly generates the expanse of phenomena (dharmadhātu) and proceeds to emerge as the space-yogi, which is the arising of the dharmakāya. The meaning of this is that upon the lotus of this [yogi], the four drops are the four goddesses in their complete form. From the drop at the navel, the Blessed One is perfected. One should visualize one's own yidam deity. At the heart of that deity, at the center of the lotus, one should visualize the expanse of phenomena. One should gradually familiarize oneself with the meditation of yoga, becoming increasingly slow and steady in that abiding. That very entry into the aspect of peace, wherein the two channels are blocked, is the familiarization with the nature of cessation and the lack of intrinsic nature. This is described as the gradual, progressive arising of the lack of intrinsic nature. Through this pith instruction, the bliss of solitary peace is attained. "In the center, one should constantly meditate on the lamp-like consciousness, The stream of the supreme wisdom's conceptualization; There is no doubt that it will blaze." By this, one sees the generation of this central lamp and so forth. The "lamp in the center" is the consciousness, or the synonyms of mind and mental consciousness that have been taught; this is the enumeration of that consciousness.

དེ་ནི་དབུས་སུ་མར་མེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྙིང་གའི་པདྨའི་གེ་སར་གྱི་དབུས་སུ་སོང་བ་བསྒོམ་པའི་ཡིད་གཡོ་བ་མེད་པའོ། ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་གསུངས་པའོ། ། མཆོག་གི་རྟོགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དཔེ་འདི་ཉིད་རྒྱུན་དུ་མི་གཡོ་བར་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་དག་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་བསྒོམ་པའི་ཡིད་ཉིད་དོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་བྱེད་པ་འབར་བ་འདི་སྙིང་གི་མར་མེ་དོན་འདིའོ། ། བུམ་པ་ཅན་གྱི་བྱེད་པར་གནས་པའམ་མྱུར་དུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཏུམ་མོས་འགོག་པའི་རྣལ་འབྱོར་འདི་བརྗོད་པ། འབྱུང་རྔུབ་འགོག་པའི་འབར་བའི་བསམ་གཏན་འདིས། དེ་ཉིད་མེད་པ་ཀུན་ནས་བྱེད་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མ་བྱེད་ཅིག། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གསུང་ཇི་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། ། སྙིང་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པ་ཡིས། ། ཡི་གེ་རྣམས་མེད་ཐིག་ལེ་གཅིག། དེ་ཉིད་བསྒོམ་པའི་སྐྱེས་བུ་དེ། ། ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་མཆོག་གི་གནས། ། ཞེས་པ་ལ་སྙིང་ལ་ཞེས་པ། སྙིང་གི་པདྨའི་གེ་སར་གྱི་དབུས་སུ་ཕྲ་བའི་ཐིག་ལེ་རྡོ་རྗེའི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བརྟན་པར་གནས་པ་ཅི་ཡང་མེད་པ་རྣམས། རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་ཡི་གེ་མེད་པ། གཡོ་བ་མེད་པ། རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནང་དུ་གནས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། ། ནམ་མཁའི་རྣམ་པར་རབ་ཏུ་སྣང་བ་དེ་ཉིད་འདིའི་རྣམ་པར་བསྒོམ་པ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའོ། ། ཅི་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པས་མི་རྟོགས་པ་དེ། མཆོག་ཏུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། གནས་འདིར་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ། ། སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཀྱིས་རོལ་ཅིང་གནས། ། གནས་འདིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་།

That is the unwavering mind of meditation, in which the lamp-like consciousness has entered the center of the filaments of the heart-lotus in the middle. It is taught for the sake of the arising of the wisdom of the dharmadhātu. The yogi should contemplate this very example of the suchness of supreme realization, meditating on it continuously and without wavering. The mind itself is that which meditates in a manner of uninterrupted familiarity with those [practices]. Therefore, this blazing activity is the meaning of the "lamp of the heart." This yoga is described as abiding in the "vase-like" activity, or as the swift cessation through the caṇḍālī of wisdom. Through this meditative concentration of blazing that ceases inhalation and exhalation, do not have any doubt regarding the performance of that which is without suchness. It is exactly as the speech of the Omniscient One [said]: "By that which always abides in the heart, The single bindu without letters— The person who meditates on that suchness Is the supreme state that generates wisdom." Regarding the phrase "in the heart": it refers to the subtle bindu of vajra nature abiding in the center of the filaments of the heart-lotus. At all times, it abides firmly; it is without anything whatsoever, without its own essence, without letters, and without movement. Its nature is that of one's own consciousness abiding within. The manifestation of the aspect of space is the meditation on this very [bindu], which is the arising of wisdom. Why is it that the Śrāvakas and others do not realize it? Because it is the supreme non-conceptual Tathāgata. "In this place, the Vajraḍākinī Dwells, sporting with a mind of compassion. In this place, all the Buddhas..."

། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འགྲོ་བ་གསུམ། ། ཞེས་པ་ནི། ཕྱག་འཚལ་བ་སྔོན་དུ་བྱས་ནས། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལྔའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བསྟན་པའོ། ། ད་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པས་གཡེངས་པར་འགྱུར་བས་དེ་སྤངས་པར་གསུངས་ཏེ། འདི་ནི་དེའི་སྙིང་གའི་པདྨའི་གེ་སར་གྱི་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་སོ། ། རྟོག་པའི་དྲ་བ་རྣམས་བསལ་བ། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རིགས་ཀྱིས་གནས། ། གནས་འདིར་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་དང་། ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་མཁའ་འགྲོ་མའོ། ། དེ་ནི་རིག་པ་གང་ཞིག་རྟོག་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་པ་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། ། སེམས་གང་ལ་མོས་པ་འདི་དག་དེ་ཉིད་དུ་གསུང་གིས་གསུངས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་མེད་ཅིང་མིང་མེད་པ། ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྟོག་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་ནི་འདི་བྱང་ཆུབ་དྲན་པ་འདིའོ། ། གཅིག་མིན་པའི་འགྲོ་བ་གསུམ་བྱུང་བ་ནི། དེ་གསུངས་པ་འགྲོ་བ་གསུམ་སྟེ་དེའི་རྣམ་པར་སྣང་ཞེས་པ་འབྱུང་བའོ། ། འདི་ལྟར་ཁམས་གསུམ་འདི་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱིས་བྱས་པས་འབྱུང་བའོ། ། ཕྱི་རོལ་དང་ནང་གི་འགྲོ་བའི་བདག་ཉིད་མེད་པར་རབ་ཏུ་སྣང་བའོ། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་པོའི་རྣམ་པར་ཁམས་གསུམ་པ་འདི་རྣལ་འབྱོར་འབྱུང་བ་གོང་དུ་གསུངས་པའོ། ། དེ་དག་ཐམས་ཅད་མཆོད་པ་འདི་སྨོན་ལམ། ། དེ་རྣམས་མར་མེ་དེ་ཉིད་རྟག་ཏུ་འདིར། ། མཆོད་པ་དེ་འདིར་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་དང་། །

Regarding the phrase "the Bodhisattvas of the three realms": having first performed the homage, the suchness of the five verses is thus taught. Now, because one might be distracted by external offerings, it is taught that these should be abandoned. Here, in the center of the filaments of the lotus at the heart, are Vajradākinī and the others, together with the Blessed One. "Having cleared away the web of conceptualization, abiding in the family of great compassion; in this place, all the Buddhas and the nature of the mind are the Ḍākinī." That which is knowledge is the "all Buddhas of conceptualization," such as Vairocana and the others. "Bodhisattvas" refers to Maitreya and the others. "Enlightenment" is non-conceptual wisdom. The mind that is inclined toward these is spoken of as suchness. "Without enlightenment and without name"—the mind of wisdom, liberated from the conceptualization of the characteristics of subject and object, is this "mindfulness of enlightenment." The emergence of the three realms that are not one is what is called the "three realms," which is their manifestation. In this way, all these three realms arise because they are created by the mind. They appear vividly without having an external or internal nature. This manifestation of the three realms in the form of the Sons of the Victorious Ones is the yoga that was explained above. "All those offerings are this aspiration; those lamps are always here. This offering here is to all the Victorious Ones."

ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གང་ཞིག་ངེས་པའི་རང་བཞིན་ཐིག་ལེའི་རྒྱལ་པོའི་མཆོད་པ་དེས། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་མཆོད་པའོ། ། གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པ་སྤངས་ལ། དེ་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་པ་གཡེང་བ་དེ་དག་གོང་དུ་བརྗོད་པ་འདི་དག་ཕྲ་བའི་རྡོ་རྗེ་མགོན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་སྣང་བའོ། ། རྣམ་པར་བལྟ་ཞིང་རབ་ཏུ་བལྟ་བའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ལྷ་མཆོད་པའོ། ། ཅི་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པ་གཡེང་བར་བྱེད་པའོ། ། ནང་གི་བདག་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་ལ། ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་མཆོད་འབྱུང་བ། ། མཆོད་པ་ལྔ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། འདི་དག་མཆོད་པ་མེད་པར་ནང་གི་བདག་ཉིད་འདི་བརྗོད་པ་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་བརྗོད་དེ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་འཇུག་པ་འདི་གསུངས་པ། དམན་པའི་བསམ་པ་འདི་གསུངས་པའོ། ། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་འདི་དང་མཐུན་པར་རྡོ་རྗེ་མི་འཇིགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བྱེད་པ་རྡོ་རྗེའོ། ། དེ་གསུངས་པའོ། ། དེ་ནས་ཡང་རྡོ་རྗེ་མཆོད་པ་འདིའི་བདག་ཉིད་མི་འཇིགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཆོད་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོའོ། ། མཆོད་པ་ལྔ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། མྱུར་བར་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་བོ། ། དེ་དག་རྒྱུད་དུ་བཤད་པ་ཡིན། ། ཕྱི་རོལ་མཆོད་པའི་སེམས་ནི་གཞན། ། ཤིན་ཏུ་བྱས་པ་འདི་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཟུང་དུ་བཤད་པའི་རྒྱལ་བའི་མཆོད་པའོ། ། མཆོད་པ་ལྔའི་མེ་ཏོག་ལ་སོགས་པས་ཕྱི་ནང་གི་བདག་ཉིད་གོང་དུ་བརྗོད་པའི་མཆོད་པ་དེས་ནི་མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པའོ། །

Through such offerings as these—the offering of the King of Bindus, which is the nature of certainty—one offers to all the Buddhas and Bodhisattvas at all times. Abandoning external offerings for the sake of others, those yogis who are distracted [should know that] this very [offering] is the manifestation of the Blessed One, the Subtle Vajra Protector. It is the non-dual offering to the deity, which consists of both beholding and thoroughly beholding. Why is it that external offerings cause distraction? "In the yoga of the inner self, The Vajra Yoga will arise. Then, the Vajra Offering arises Through the yoga of the five offerings." Without these offerings, this "inner self" is described as the "Vajra Yoga of the Self." This is taught as the union of method and insight; this is taught as the inferior intention. In accordance with this union of method and insight, the Vajra is the practice of the Vajra Fearless Yoga. This was taught. Furthermore, the mental engagement with the offering of the Fearless Samādhi, which is the essence of this Vajra Offering, is the Vajra Ḍākinī. "The yogi of the five offerings Will swiftly attain Buddhahood itself. This is explained in the Tantras. The mind of external offering is otherwise." This is the offering to the Victors taught by the Blessed One as a union. Through the five offerings of flowers and so forth, and through the inner and outer offerings described above, one will swiftly attain Buddhahood itself.

ཡོད་པ་འདི་དག་རྒྱུད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ་འདི་བསྡུས་པའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། ། ངེས་པའི་རང་བཞིན་སེམས་གོམས་བྱ། ། ལྷ་ཡི་འབྱུང་གནས་བསྒོམ་པ་ལ། ཡིད་ཀྱི་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བརྩེ་བས་དགོངས། ། འདི་མཆོད་པ་ཞེས་པ་གཞན་མེད་པའོ། ། དེ་ཉིད་མེད་པའི་ངོ་བོ་མཚན་ཉིད་ཅི་ཡང་མེད་པ་འདི་བརྗོད་དོ། ། རང་བཞིན་མེད་པའི་མིང་གི་སྒྲ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན། དེ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངོ་བོར་གནས་པ་དེ་ལྟར་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས། དེ་བྱེད་པར་རང་གི་ལྷའི་རྣམ་པར་བསམ་པར་བྱའོ། ། དེ་ནི་རང་གི་ཡིད་ཀྱི་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་ཡི། དེའི་ཚེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་བརྩེ་བས་ཐུགས་དགྱེས་པར་བྱེད་པའོ། ། ཅིས་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཆོད་པ་གཡེང་བས་བྱེད་པས་སོ། ། བཤད་པ་ཅུང་ཟད་ཡང་དག་འབྱུང་བ་ནི། ། རྒྱུད་དུ་དོན་དམ་མིན་པ་དེ་ཉིད་དེ། ། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡང་དག་འབྱུང་བ་འདི། ། བཤད་དམ་མ་བཤད་འདི་ལ་ཅི་ཡང་མེད། ། བསྟན་བཅོས་སུ་མེད་པར་བརྗོད་པ་དག་གི་རྣལ་འབྱོར་བརྟན་པར་གནས་པ་འདི་གསུངས་པའོ། ། ཡོད་པ་འདིར་བཤད་པ་འཇིག་རྟེན་པ་འདུལ་བའི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་གསུངས་པའོ། ། དེ་ཉིད་མེད་པར་ཡང་དོན་མེད་པར་དེ། ང་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིགས་རྒྱས་པར་མཛད་པ་འདི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དོ། ། གནས་ཆེན་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་བྱེ་བྲག་ཀུན། ། ཞིང་ཆེན་འདི་དག་ཏུ་ནི་ཡང་དག་ཞུགས། ། ཞིང་དག་ཏུ་ནི་འགྲོ་བར་མི་བྱའོ། ། ངལ་དུབ་ལས་ཡིན་དེ་ནི་དེ་ཉིད་མིན། །

These existing [practices] are the condensed yoga taught in the tantras for those on the outside. One should familiarize the mind with the definitive nature. In meditating on the source of the deity, this is the great mental offering; all Buddhas regard it with supreme compassion. There is no other offering than this. That very essence, which is without intrinsic nature and lacks any defining characteristic, is what is expressed here. The sound of the name "lack of intrinsic nature" refers to the characteristics of the apprehended and the apprehender. By familiarizing oneself with that which abides as an essence devoid of intrinsic nature, one should contemplate the form of one's own deity as the agent of that [familiarization]. This is the great mental offering of one's own mind; at that time, the Tathāgatas and Vajrayoginīs are pleased in their compassionate hearts. Why? Because external offerings are performed with distraction. As for the slight explanation of the authentic arising: that which is not the ultimate in the tantras is that very [nature]; this authentic arising of the ultimate truth—whether it is explained or not explained, there is nothing [else] here. This was spoken so that the yoga of those who describe things as non-existent in the treatises might remain stable. What is explained here as "existing" was taught in the Buddha's tantras for the sake of taming worldly beings. Even if that [ultimate] is non-existent, it is not without purpose; I [declare] that this very [state] which expands the lineage of the Buddha's wisdom is non-conceptuality itself. All the various distinctions of the twenty-four great sites, one should truly enter these great fields. One should not wander through [other] fields; that is merely exhaustion, and it is not the reality itself.

ཕྱི་རོལ་གྱི་གཡེང་བས་ཡིད་གཡེང་བའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས་མི་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་འདི་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་བྱེ་བྲག་ཏུ་བྱེད་པ་ཞིང་བཞིའི་བྱེ་བྲག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད། དེའི་ཞིང་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་བཞུགས་པའོ། ། འདིའི་ཞེས་པ་ཉེ་བར་མི་བསྐོར་བ་གསུངས་པ། དེ་སྐད་བསྐོར་བས་ཁམས་ངལ་དུབ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བྱ་བ་འོང་བར་བྱེད་པས་དེ་ཁོ་ནའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་རྣམས་གང་དེས་ནི་དེ་ཐོབ་པའོ། ། དེ་མ་ཡིན་པ་མི་བདེན་པ། ། དེ་དག་ཁ་ཅིག་ཙམ་ཡང་མེད། ། དེས་ན་དེ་ཁོ་ན་ཡོད་སྐྱེས་བུ་དེ། ། མི་བདེན་དེ་དག་ཁ་ཅིག་ཙམ་ཡང་མེད། ། ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་དང་ཚནྡོ་རྣམས། ། དེར་ནི་ཕྱིན་པས་དྲི་མ་མེད་པ་འབྱུང་། ། དེ་ནས་ཁྲོ་བའམ་གྲགས་པ་འདོད་པ་ཡིས། ། སྐྱེས་བུ་ཞིང་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ། མེད་དེ་རང་འབྱུང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཞིང་ལ་སོགས་པ་བསྐོར་བས་དྲི་མ་མེད་པར་འབྱུང་ངོ་། ། དེ་ལ་བདག་རྒོལ་བའི་སེམས་འདི་དག་ཞིང་ལ་སོགས་པ་དང་ཞིང་དང་ཉེ་བའི་ཞིང་གི་མཆོག་ཏུ་བྱེད་པ་དྲི་མ་མེད་པ་འབྱུང་ཞེས་པ། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་དགོངས་པ་ཡང་དག་པར་འབྱུང་བ་འདི་ངོ་མཚར་ཆེའོ། ། དེ་ནས་གང་ལ་བསྐོར་བས་སྟོབས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ། ཁྱིམ་མང་པོའི་བྱ་བ་གང་གཡེང་བའི་སེམས་གཉིས་མེད་པར་ཞི་བ་ལ་སོགས་པའི་མིང་གི་གྲགས་པ་ཐོབ་ཀྱི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་པར་འབྱུང་བའོ། ། བདག་གི་གོང་དུ་དེ་ཉིད་དེ། ། སེམས་ཅན་མོས་པའི་སེམས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ། ། བསམ་གཏན་མཆོག་ལས་བདེ་བ་གཞན་ན་མེད། །

It is taught that one should not act with a mind distracted by external diversions. Regarding the phrase "twenty-four" and so forth, this refers to the twenty-four specific [sites], such as the "four fields" and so on, which are immeasurable. The activity of those fields and so forth is the abiding of the Vajra Mind. Regarding the word "this," it is taught as not being circumambulated; for by circumambulating in that way, the activity of the suffering of physical exhaustion occurs, and thus those great yogis of reality attain that. Otherwise, it is not true. Not even a fraction of those exists. Therefore, that person for whom reality exists—those untrue things do not exist even in the slightest. The fields, the near-fields, and the candohas: by going there, stainlessness arises. Then, whether out of anger or a desire for fame, the person proceeds to the fields. That does not exist; the Self-Arisen Blessed One has taught that by circumambulating the fields and so forth, stainlessness arises. In that regard, these minds of my opponents, which claim that by making the fields and so forth the supreme fields and near-fields, stainlessness arises—this arising of the intention of Vajrayoginī is truly wonderful! Then, as for the activity that causes strength to decline through circumambulation: whatever activities of many houses distract the mind, one attains the fame of names such as "peace" and so forth, but it does not arise as something good. My own [view] is that very same reality: for the yogi whose mind is devoted to sentient beings, there is no bliss other than supreme meditative concentration.

དེ་བས་འདི་ལྟར་བསམ་གཏན་ལས་བྱའོ། ། སྟོབས་ཀྱིས་དེ་དག་བསྐོར་བས་བརྗོད་དུ་མེད་པ་དྲི་མ་མེད་པ་མཐོང་ཞིང་མྱོང་བ་དེ་དོན་དམ་པར་ཡང་མེད་པའོ། བསམ་གཏན་ཞེས་པ་འདི་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་བདེ་བ་གཞན་ཅི་ཡང་མེད་དེ། དེ་ཉིད་བསམ་གཏན་གྱི་བྱ་བ་ཉིན་མཚན་དུ་བྱའོ། ། ཁམས་དུབ་དེ་དག་བསྐོར་བ་ནི། ། ཕྱི་རོལ་པ་ཡི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། ། དེ་ནས་ཕྱི་རོལ་སྤང་བར་བྱ། ། གནས་བྱ་རྣལ་འབྱོར་རོལ་པ་ཡིས། ། དུབ་པ་ཞེས་པ་དེ་དག་ཕྱི་རོལ་པ་མངོན་པར་གནས་པས་ཁམས་དུབ་ངེས་པར་སྟེར་བར་འགྲོ་བའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བྱ་བ་ཕར་ལ་སྤང་ངོ་། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམ་པར་གནས་པ་རྣལ་འབྱོར་རོལ་པའི་བདེ་བའོ། ། མཐོང་བ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ། ། རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྤྱན། ། སྐལ་ལྡན་རྣལ་འབྱོར་རབ་ཏུ་བརྟན། ། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སེམས་ཀྱིས་སོ། ། བརྩེ་བའི་དབང་གིས་གནས་པ་འདི་ལ་བསམ་གཏན་པས་མཐོང་བ་འདིས་བསྐོར་བའི་བྱ་བ་མེད་པའོ། ། དེ་ཡིས་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་དག། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་སྟེར་བ་འགྲུབ། ། ཡེ་ཤེས་ཆགས་བྲལ་རྣལ་འབྱོར་པ། ། བསྒྲུབ་པ་རབ་ཏུ་ངེས་པ་འདིས། ། དེ་དག་ཅི་ཡི་ངོ་བོར་མཐོང་། ། ཞེས་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་མ་བརྩེ་བའི་དབང་གིས་བདེན་པ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་འབྱུང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། གཞན་ཡང་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་བྱེད་པའོ། ། སྣ་ཚོགས་འབད་པས་ཡང་དག་ལྡན། ། བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ། ། དེ་ཉིད་བྱས་པ་བརྟུལ་ཞུགས་གནས། །

Therefore, one should act in this way through meditative concentration (dhyāna). By circling those through power, one sees and experiences the inexpressible and stainless; yet, in the ultimate sense, even that does not exist. Regarding this "meditative concentration," there is no other bliss arising from the one-pointed mind of concentration than that itself; that alone is the activity of concentration to be practiced day and night. "The circling of those exhausted elements is the yoga of outsiders. Therefore, one should abandon the external. By the play of the yoga of abiding, the exhaustion of those who dwell externally is certainly bestowed; thus, one should cast aside external activities. The play of yoga is the abiding of the yogi of suchness, the bliss of the play of yoga." "The vision is Vajrayoginī, the eye of completely pure wisdom. The fortunate yogi is most stable, by means of a mind of great compassion. By the power of affection, for the meditator abiding in this, there is no activity of circling." "By that, the supreme siddhis are accomplished, bestowing whatever is desired. The yogi of wisdom free from attachment, through this most certain practice, sees them in what essence?" Thus, the Blessed One, the Vajra Mother, through the power of affection, is the yogi from whom the supreme siddhi of truth and wisdom arise as desired. Furthermore, all the accomplishments of wisdom, such as the sword and so forth, whatever is intensely desired, are thoroughly performed. "Endowed with various efforts, the conduct of ascetic observances (vrata) is but a small part. Having performed that very [suchness], one abides in the observance."

གང་གང་རབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་ཆགས་བྲལ་བསྒྲུབ་པ་ཡིས། ། ཅི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་འདི་བཏང་སྙོམས་འདི་ཞེས་པ། སྣ་ཚོགས་ཞེས་པ་འདི་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་ཐེག་པའི་ལུས་གཡེང་བའི་སྤྱོད་པ་མི་བརྗོད་དེ། འདི་ལྟར་རྒྱུན་དུ་གནས་པས་བསྐོར་བར་མི་བྱའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའོ། ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཟང་པོའི་དབང་དུ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གསུངས་པའོ། ། གང་གང་རབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་བྱས། ། བཟའ་བ་བརྟན་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། ། བསམ་གཏན་བཟའ་བ་ཡིད་བསྐྱེད་པ། ། སྨྱོན་པའི་སྤྱོད་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན། ། མེད་པར་སྟོན་པའི་རྒྱུད་དུ་ཇི་ལྟར་བཟའ་བ་ལ་གནས་པས་འདི་ལ་ཅི་བྱ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། གང་གང་ཞེས་པ་རབ་ཏུ་བཟའ་བའམ་རབ་ཏུ་བཟའ་བ་མིན། བསླངས་པའམ་མ་བསླངས་པའམ། མོས་པས་བྱིན་པའམ། མོས་པ་མེད་པས་བྱིན་པའམ། བཟའ་བར་གནས་པ་བཟའ་བའི་བྱ་བ་བྱ། ། བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱིས་བརྟུལ་ཞུགས་སོ། ། བསྟན་བཅོས་ནས་བཟུང་བའི་སྤྱོད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་མི་བྱའོ། ། ཉིན་མཚན་དུ་བསམ་གཏན་གྱི་བཟའ་བ་འདི་བཟའ་བའོ། ། ངེས་པར་འབྱུང་བ་བརྟན་པར་སྨྱོན་པའི་རྣམ་པས་གནས་པར་བྱའོ། ། གཞན་གྱི་དྲུང་དུ་འགྲོ་བ་གཡེང་བའི་ངོ་བོའོ། ། དེ་ལྟར་གཅེར་བུས་གཅེར་བུ་མིན། ། གང་དང་གང་ཡིད་དེ་དང་དེས། ། རང་གི་ལྟ་སྒོམ་བྱེད་པ་རྣམས། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་པར་བསམ། ། མགོ་ལ་སོགས་པའི་སློང་མོ་གཡེང་བའི་སྤྱོད་པ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་གཏམ་ལ་རྟོག་པའི་རྩ་བ་བྱེད་པ་འདི་གསུངས་པ། བྱ་བའི་རྒྱུད་ལ་སོགས་པར་གཅེར་བུ་ལ་སོགས་པ་སྤང་བ་དང་།

Whatever conduct one should practice, through the accomplishment of wisdom free from attachment, one should not speak of various modes of conduct such as "this is the conduct of ascetic observances" or "this is equanimity." This is because the body of the vehicle of the various [practices] is not described as a conduct of distraction; thus, one should not be circumambulated by remaining in a continuous state. This is the yoga of the practitioner of the conduct of the ascetic observances of suchness. The Blessed One taught the conduct of ascetic observances for the sake of the excellent. "Whatever conduct one should practice, the steadfast eater is the one with ascetic observances. The meditator who generates the mind is the one with the observance of the madman's conduct." In the tantra that teaches non-existence, it is said: "How should one abide in eating?" "Whatever" refers to whether it is well-eaten or not well-eaten, whether it is begged or not begged, whether it is given with devotion or without devotion. One should perform the act of eating while abiding in the state of eating. The "one with ascetic observances" refers to the observance itself. One should not perform the vows of the conduct of observances as grasped from the treatises. Day and night, this is the eating of the food of meditative concentration. One should abide in the manner of a madman, steadfast in renunciation. Going into the presence of others is of the nature of distraction. Thus, one is naked, yet not [merely] naked. "Whatever the mind, by that very thing, those who practice their own view and meditation should contemplate suchness." Regarding the root of conceptualization in the discourse on the conduct of ascetic observances, such as the begging for alms for the head and so forth, it is taught that in the Action Tantras and others, nakedness and so forth are to be abandoned.

ཅི་ལྟར་དྲུང་དུ་གནས་པའི་རྒྱུད་འདིར་གསུངས་པའོ། ། བཞི་མདོ་ལ་སོགས་པར་གང་དང་གང་དུ་གནས་པའི་དེ་ལ་སྐྱིལ་ཀྲུང་བཟའ་བས། ཉིན་མཚན་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བཟླས་པས་དེ་གང་གིས་ལུས་དཀའ་བ་འདིའོ། ། དེ་དང་དེ་ལ་སོགས་པ་ངང་གིས་གནས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་སྤོང་བ་བཞིའི་དེ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། ཟླ་དྲུག་རིམ་པས་བདེན་པ་ལ། ། ལྐུགས་པ་ལྟ་བུར་རབ་ཏུ་གནས། ། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་མར་མེ་འབར། ། རྟོག་པ་མང་པོ་འདི་ཡིས་ཅི་ཞིག་བྱ། ། ཡེ་ཤེས་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདི་གསུངས་སོ། ། ཟླ་དྲུག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པར་བདེན་པར་ཟླ་དྲུག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་བོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་འགྲོ་བ་དང་འགྲོགས་པར་དཀའ་བ་འདི་གསུངས་པ་མི་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་མི་སྨྲ་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་འདིས། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་འབར་བས་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་མ་དྲུང་དུ་བྱོན་དུས་བཟང་པོར་བྱེད་དོ། ། ཡེ་ཤེས་མཆོག་འབར་དེས་མཐོང་ནས། ། རྣལ་འབྱོར་མ་དེས་གཡོག་བྱེད་དོ། ། ཇི་ལྟར་པདྨ་བཟང་པོ་ལ། ། ངང་པ་དགའ་བ་གྲལ་དུ་གནས། ། ཡེ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡེ་ཤེས་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་རྣམ་པས་འབར་བའི་སྣང་གསལ་དེ་བཟང་པོ་དེ་ལ་གསལ་ཞིང་སྣང་ངོ་། ། ཇི་ལྟར་པདྨ་འབྱུང་བ་ལ་རྒྱས་པ་ལ་ངང་པ་གྲལ་དུ་འཇུག་པ་ལྟར་མཁའ་འགྲོའོ། ། དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཛིན་ཡང་དག། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འབྱུང་བར་འགྱུར། ། གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུའི་འཇིག་རྟེན་འདི། ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་དོན་བྱེད་པའོ། ། དཔལ་ལྡན་ལ་སོགས་པ་འདིས་འབྲས་བུ་བསྟན་ཏེ། དཔལ་ལེགས་པར་རྟོགས་པའོ། ། འདི་ནི་བདག་གིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ།

As it is taught in this tantra concerning how to dwell in the presence [of the deity]: wherever one dwells, such as at a crossroads and so forth, by assuming the cross-legged posture and reciting [the mantra] throughout all times of day and night, this is the hardship of the body. Even while dwelling naturally in those and other states, one should meditate on the reality of the four right endeavors. "By the sequence of six months, in the truth, One should remain perfectly like a mute. The great yogi is a blazing lamp; What is the use of these many conceptual thoughts?" This was spoken regarding primordial wisdom (jñāna) and consciousness (vijñāna). Regarding the phrase "six months" and so forth, through six months of truth, the siddhi of a Buddha is attained. Why is this difficulty of associating with the world spoken of? By means of this vow of silence and so forth, which is governed by the nature of reality, the great yogi blazes forth, and when the Vajraḍākinī arrives in his presence, he makes it an auspicious occasion. "Seeing that blazing supreme primordial wisdom, That yoginī will serve him. Just as swans delight in a beautiful lotus And remain in its rows." Regarding "primordial wisdom" and so forth, that blazing light of clarity, which has abandoned all conceptualization, appears clearly to that excellence. Just as swans enter the rows [of lotuses] when a lotus is in full bloom, so it is with the ḍākinīs. "The glorious Vajradhara will truly Arise without any doubt. This world, which is like a reflection, Acts for the benefit of all sentient beings." With "the glorious" and so forth, the result is shown: the glory is the excellent realization. This is for the sake of sentient beings by me.

དག་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་གང་བྱས་པ། ། འདི་དག་སྙིང་རྗེ་ཅུང་ཟད་ཙམ་གྱིས་ནི། ། གང་བརྗོད་དེས་ནི་འབྱུང་འགྱུར་བའི། ། ངེས་པར་བཟུང་བའི་དགོངས་པ་བརྗོད་པའོ། ། འདི་དག་ལ་སོགས་པ་བདེ་བར་རྟོགས་པའོ། ། དེ་ཉིད་སྦས་པ་བདག་གིས་རྒྱས་མ་བྱས། ། བླ་མའི་དྲིན་བཟུང་ཡང་དག་མཐའ་ལ་མོས། ། སེམས་བཟང་བ་ཡི་དགེ་བ་བསགས་སྟོབས་ཀྱིས། ། རྒྱས་མ་བྱས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཅི་ག་སྙམ་ན། དེ་ཉིད་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་བརྗོད་ཀྱི། སྦས་པའི་དོན་བླ་མའི་དྲིན་གྱིས་སེམས་ཅན་བཟུང་བའོ། ། བཤེས་གཉེན་མི་འགྱུར་རྗེས་ཡི་རང་། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མན་ངག་བྲིས། ། དགེ་བ་བདག་གིས་གང་ཐོབ་འདི་ཡིས་སེམས་ཅན་གྱི། ། སྙིང་པོ་སྒོམ་མཆོག་སྤྱོད་བཟང་མྱུར་དུ་དགའ། ། མ་འོངས་པ་ན་མི་བརྟན་པ་ལ་གསོལ་བ་འདེབས་འདི་བརྗོད། ། སེམས་ཀྱིས་བསགས་པ་ཞེས་པ་ནི་བསགས་པའི་སེམས་ནི་དུས་རིང་པོར་དགེ་བ་འཕེལ་བའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལམ་བྱས་པའོ། ། དེ་དག་ཐོབ་པར་གནས་པ་འདི་ཡིས་སེམས་ཀྱིས་རླབས་འཕེལ་བ་འདི་ལྟར་བྱས་པ་སྲེད་ཅིང་ཞེས་པས་གྲུབ་པ་ཐོབ་པའོ། ། མྱོང་བ་གང་ཡིན་པ་བྱུང་བ་བརྟན་པ་མི་རྟོག་པ་བྱེད་པ་འདི་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཟང་པོ་འདི་ཐམས་ཅད་དུ་ཐམས་ཅད་རླབས་བྱེད་པའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་ཡང་དག་པར་བྲིས་པའི་བདག་གི་བསོད་ནམས་འཕེལ་བ་དེས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེ་ལྟར་གསལ་བ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་གྱུར་ཅིག། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་བྲིས་པའི་བསོད་ནམས་གང་དེས་ཐོབ་པ་འདི་བརྗོད་པའོ། ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འདི་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་གོ་བ་རྫོགས་སོ། ། ། །

Whatever has been done by pure sentient beings, these are expressed through a mere fraction of compassion. By that which is spoken, the intended meaning of what will arise is definitively grasped. These and so forth are easily understood. That very hidden meaning has not been elaborated by me. Having received the kindness of the guru and being devoted to the ultimate limit, through the power of accumulating virtue with a good heart, [it is said] "not elaborated," and so forth. If one wonders what that is: it is not that the suchness of non-existence is not expressed, but rather that the hidden meaning is grasped by sentient beings through the kindness of the guru. I rejoice in the unchanging spiritual friend. I have written these instructions on suchness. By whatever merit I have obtained through this, may sentient beings quickly delight in the supreme practice of meditating on the essence. In the future, I offer this prayer to those who are unstable. "Accumulated by the mind" means that the mind which has accumulated has acted as the path for a yogi in whom virtue has increased over a long period of time. By abiding in the attainment of those, the waves of the mind are increased in this way; through the word "craving," the attainment of accomplishment is established. Whatever experience has arisen, the stable non-conceptualization that acts upon this is the excellent mental engagement that acts as a wave in all respects. Through the increase of my merit from correctly writing these instructions on suchness, may the jewel of suchness appear clearly for the entire world. Whatever merit was obtained from writing these instructions on suchness, that is what is expressed here. This concludes the excellent understanding of "this suchness" and so forth.

དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མན་ངག་མཁས་པ་ཆེན་པོ་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་སློབ་དཔོན་སུ་ཛ་ཡ་ཤྲཱི་བྷ་དྲའི་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པའོ། ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁས་པ་རིན་དཔལ་གྱི་ཞབས་ལ་གཏུགས་པ། པཎྜི་ཏ་པ་ར་ཧེ་ཏ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ནག་ཚོ་དགེ་སློང་ཤེས་རབ་རྒྱལ་མཚན་གྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །

This instruction on suchness was composed by the feet of the great scholar and great master, the master Sujoyashribhadra. It was translated by the Indian scholar Rinchen Pal and the translator, the monk Sherab Gyaltsen of Naktsho, in consultation with the pandita Parahita.